3ο μάθημα συντονιστών αυτογνωσίας

3ο μάθημα συντονιστών αυτογνωσίας

3ο μάθημα συντονιστών αυτογνωσίας

Τα τέσσερα συστήματα πεποιθήσεων

Ξεκινάμε υπενθυμίζοντας τα τέσσερα συστήματα που επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τις εμπειρίες μας και δημιουργούνται τα συναισθήματά μας:

  1. Οι συναισθηματικά φορτισμένες εντυπώσεις. Δεν είναι ακριβώς πεποιθήσεις, αλλά καταγραφές από τραυματικές εμπειρίες που ενεργοποιούν αυτόματες αντιδράσεις, όπως φόβο, πανικό ή αίσθηση κινδύνου, χωρίς να προηγείται συνειδητή σκέψη.
  2. Τα λανθασμένα παιδικά συμπεράσματα. Είναι συμπεράσματα που σχηματίσαμε στην παιδική ηλικία, ερμηνεύοντας τις εμπειρίες μας με περιορισμένη κατανόηση. Αφορούν συχνά την αξία, την ασφάλεια και την ικανότητά μας και εξακολουθούν να επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο βιώνουμε τις σημερινές καταστάσεις.
  3. Το λογικό εξελισσόμενο σύστημα πεποιθήσεων. Μέσα από τη λογική επεξεργασία και την εμπειρία αναθεωρούμε παλαιότερα συμπεράσματα και αναγνωρίζουμε πιο αντικειμενικά την αξία, την ασφάλεια και τις δυνατότητές μας.
  4. Η πίστη ή η πνευματική διαίσθηση. Είναι η βαθύτερη εσωτερική εμπιστοσύνη και πνευματική κατανόηση, μέσα από την οποία μπορούμε να προσεγγίζουμε διαφορετικά τον εαυτό μας, τους άλλους και τη ζωή.

Η εργασία μας με τον εαυτό μας και με τους άλλους είναι να απελευθερωνόμαστε από την κυριαρχία των δύο πρώτων συστημάτων, τα οποία περιορίζουν την αντικειμενική αντίληψη της πραγματικότητας, και να λειτουργούμε περισσότερο μέσα από το λογικό εξελισσόμενο σύστημα και την πίστη μας.

Όταν βοηθάμε κάποιον να αναλύσει μια εμπειρία, χρειάζεται να τον βοηθάμε να αναγνωρίσει όλες τις πεποιθήσεις που φαίνεται να συμμετέχουν στη δημιουργία των συναισθημάτων του.

Βασικές διευκρινίσεις για τη διερεύνηση

1. Μία πεποίθηση μπορεί να δημιουργεί περισσότερα από ένα συναισθήματα.

Η ίδια πεποίθηση μπορεί να συνδέεται, για παράδειγμα, τόσο με φόβο όσο και με θυμό ή στενοχώρια.

2. Ένα συναίσθημα μπορεί να δημιουργείται από πολλές πεποιθήσεις.

Δεν σταματάμε απαραίτητα στην πρώτη πεποίθηση που αναγνωρίζουμε. Ενδέχεται να υπάρχουν περισσότερες, οι οποίες ενισχύουν ή συντηρούν το ίδιο συναίσθημα.

3. Για κάθε συναίσθημα αναζητούμε τις πεποιθήσεις που το δημιουργούν.

Χρειάζεται να καταλάβουμε τι πιστεύει ο άνθρωπος για το γεγονός, τον εαυτό του ή τον άλλον, ώστε να νιώθει με αυτόν τον συγκεκριμένο τρόπο.

4. Ο άνθρωπος επιλέγει με ποια συναισθήματα θέλει να εργαστεί πρώτα.

Όταν ένα ερέθισμα προκαλεί ποικιλία συναισθημάτων, ζητάμε να επιλέξει ποια τον απασχολούν περισσότερο και από ποια θέλει να απελευθερωθεί.

5. Διαφορετικά συναισθήματα μπορεί να συνδέονται με διαφορετικές πεποιθήσεις.

Δεν θεωρούμε δεδομένο ότι οι πεποιθήσεις που δημιουργούν τον φόβο είναι οι ίδιες με εκείνες που δημιουργούν τον θυμό, την ενοχή ή το αίσθημα αδικίας.

6. Υπάρχουν πρωτογενή και δευτερογενή συναισθήματα.

Τα δευτερογενή συναισθήματα εμφανίζονται επειδή έχουμε ήδη κάποιο άλλο συναίσθημα. Μπορεί, για παράδειγμα, να θυμώνουμε για μια κατάσταση και στη συνέχεια να νιώθουμε ενοχή επειδή θυμώσαμε. Ή να φοβόμαστε και μετά να θυμώνουμε με τον εαυτό μας επειδή φοβάται.

Χρειάζεται να ξεχωρίζουμε αυτές τις δύο εμπειρίες και να ρωτάμε:

«Θέλεις να δουλέψουμε με τον θυμό σου για αυτό που συνέβη ή με την ενοχή που νιώθεις επειδή έχεις θυμό;».

7. Η ενεργητική ακρόαση είναι μια διαδικασία με πολλά σταυροδρόμια.

Σε κάθε στιγμή μπορεί να εμφανίζονται πέντε ή έξι πιθανές κατευθύνσεις: διαφορετικά συναισθήματα, διαφορετικές όψεις του ίδιου συναισθήματος ή διαφορετικές πεποιθήσεις.

Με την εμπειρία και τη διαίσθησή μας μαθαίνουμε να επιλέγουμε την κατεύθυνση που θα ακολουθήσουμε. Χρειάζεται, όμως, να θυμόμαστε από πού ξεκινήσαμε και ποιες επιλογές αφήσαμε ανοιχτές. Ίσως μετά από πέντε ή έξι ερωτήσεις χρειαστεί να επιστρέψουμε σε προηγούμενο σταυροδρόμι και να ακολουθήσουμε άλλο δρόμο.

8. Χρειαζόμαστε έναν νου που συγκρατεί την κατάσταση σε εύρος και σε βάθος.

Παρακολουθούμε τη συγκεκριμένη λεπτομέρεια χωρίς να χάνουμε τη συνολική εικόνα. Η καλή μνήμη, η εμπειρία και η διαίσθηση μας βοηθούν να συγκρατούμε την πορεία και τις πιθανότητες που δεν έχουμε ακόμη διερευνήσει.

9. Προσέχουμε τις παρεμβάσεις των άλλων μελών της ομάδας.

Οι ερωτήσεις των μελών μπορεί να ενισχύσουν την ενότητα της ομάδας και να ανοίξουν μια χρήσιμη κατεύθυνση. Υπάρχει, όμως, και ο κίνδυνος να χαθούμε μέσα στις πολλές ερωτήσεις και προτάσεις.

Δική μας εργασία είναι να θυμόμαστε διαρκώς πού βρίσκεται η διαδικασία και ποιες δυνατότητες διερεύνησης παραμένουν ανοιχτές.

10. Εστιάζουμε στις πεποιθήσεις . Μπορούμε να αξιοποιήσουμε τις αντιδράσεις ως κλειδιά κατανόησης.

Στην Αρμονική Ζωή ο στόχος μας είναι να εντοπίσουμε τις πεποιθήσεις που δημιουργούν τα αρνητικά συναισθήματα και να αλλάξουμε αυτές. Δεν προσπαθούμε απλώς να αλλάξουμε τις αντιδράσεις στα ερεθίσματα, χωρίς να έχουν αλλάξει οι πεποιθήσεις και τα συναισθήματα που τις προκαλούν.

Αν μεταβάλουμε μόνο την εξωτερική συμπεριφορά, ενώ μέσα μας παραμένουν οι ίδιες πεποιθήσεις και τα ίδια συναισθήματα, μπορεί να καταλήξουμε σε αυτοκαταπίεση. Το να μη φωνάζουμε ενώ εσωτερικά εξακολουθούμε να βράζουμε δεν αποτελεί από μόνο του ουσιαστική αλλαγή. Η καταπίεση αυτή μπορεί να επιβαρύνει και τη σωματική μας κατάσταση.

Ωστόσο, η αντίδραση περιέχει συχνά σημαντικά κλειδιά προς τα συναισθήματα και τις πεποιθήσεις. Ένας άνθρωπος μπορεί να αντιδρά έντονα χωρίς να αναγνωρίζει το συναίσθημα ή το ερέθισμα που τον οδηγεί σε αυτή την αντίδραση. Σε αυτή την περίπτωση αξίζει να ασχοληθούμε με την αντίδραση αυτή καθαυτή, ώστε μέσα από τη διερεύνησή της να φτάσουμε στο συναίσθημα και στις πεποιθήσεις που βρίσκονται πίσω της.

Στην περίπτωση που ο άνθρωπος αρνείται να δει τα συναισθηματα του, θα μπορούσαμε να τον βοηθήσουμε ρωτώντας τον:

«Αν έβλεπες κάποιον άλλον να αντιδρά με αυτόν τον τρόπο, τι θα φανταζόσουν ότι νιώθει;».

Έτσι τον βοηθάμε να παρατηρήσει την αντίδρασή του από κάποια απόσταση και να οδηγηθεί ο ίδιος σε μια αναγνώριση.

Οι πιθανές αντιδράσεις

Οι αντιδράσεις που μπορεί να εμφανιστούν περιλαμβάνουν:

  • Απομάκρυνση ή αποφυγή: προσπάθεια αυτοπροστασίας χωρίς εσωτερική επίλυση.
  • Επίθεση: προσπάθεια εξασφάλισης προστασίας ή ασφάλειας μέσω επιθετικής στάσης.
  • Άρνηση: μη αναγνώριση ενός προβλήματος ή των σχετικών συναισθημάτων. Η άρνηση της ύπαρξης του προβλήματος είναι συνηθισμένη σε ανθρώπους με εξάρτηση, όπως από ναρκωτικά ή αλκοόλ.
  • Προσπάθεια επικοινωνίας: μέσω «εγώ μηνυμάτων» και ενεργητικής ακρόασης ή μέσω κριτικής, κατηγορίας, παραπόνων και γκρίνιας.
  • Διακοπή επικοινωνίας: σιωπή, μούτρα και διατήρηση απόστασης.
  • Σαρκασμός: μπορεί να περιλαμβάνει συναισθηματικό υλικό πίσω από την επίφαση του αστείου.
  • Επαναλαμβανόμενα παράπονα και απόμακρη στάση.
  • Αυτογνωσία: αναζήτηση εσωτερικών αιτιών και λύσεων.

Μέσα σε κάθε άνθρωπο μπορεί να υπάρχει ποικιλία πιθανών αντιδράσεων.

Η συνειδητή δοκιμή μιας διαφορετικής αντίδρασης

Παρότι επιδιώκουμε η αλλαγή της συμπεριφοράς να προκύπτει από εσωτερική αλλαγή, υπάρχουν περιπτώσεις όπου βοηθά να δοκιμάσουμε συνειδητά μια διαφορετική εξωτερική στάση.

Μπορούμε να αναρωτηθούμε:

«Αν ένιωθα πραγματικά ασφαλής μέσα μου, πώς θα συμπεριφερόμουν;»

«Αν βίωνα την αξία μου, πώς θα αντιμετώπιζα αυτή την κατάσταση;»

«Τι σημαίνει να συμπεριφέρομαι με συγχώρεση, αγάπη, ευγένεια και καλοσύνη;».

Δοκιμάζοντας αυτή τη συμπεριφορά, ερχόμαστε σε επαφή και με τις αντιστάσεις μας. Παρατηρούμε τι μας δυσκολεύει και φέρνουμε ξανά στον νου τη νέα πεποίθηση και το συναίσθημα με το οποίο θέλουμε να συντονιστούμε.

Έχει αξία να επιλέγουμε μια συμπεριφορά αγάπης ή καλοσύνης ακόμη κι όταν δεν τη νιώθουμε πλήρως, εφόσον το κάνουμε ως συνειδητή άσκηση. Χρειάζεται να αναγνωρίζουμε όσα πραγματικά αισθανόμαστε, ώστε η προσπάθεια να μη γίνει κάλυψη ή καταπίεσή τους.

Εσωτερική εργασία και εξωτερική αλλαγή

Η εσωτερική εργασία χρειάζεται πάντα. Η εξωτερική αλλαγή μπορεί να χρειάζεται επιπλέον.

Υπάρχουν περιπτώσεις όπου βοηθάμε τον άνθρωπο να απελευθερωθεί από πεποιθήσεις και συναισθήματα που τον εμποδίζουν να είναι καλά με τις παρούσες συνθήκες. Σε άλλες περιπτώσεις χρειάζεται συγχρόνως να γίνει πιο δραστήριος: να επικοινωνήσει, να θέσει όρια, να διεκδικήσει και να συμμετέχει πιο ενεργά στη διαμόρφωση της πραγματικότητάς του.

Η εργασία μας δεν περιορίζεται στην αναζήτηση μιας πρακτικής εξωτερικής λύσης. Αν, για παράδειγμα, κάποιος δυσκολεύεται να διεκδικήσει καλύτερη αμοιβή, δεν αρκεί να του πούμε να μιλήσει στον εργοδότη του. Αναζητούμε τις πεποιθήσεις που τον εμποδίζουν να αναγνωρίσει την αξία του, να νιώσει αυτοπεποίθηση και να διαπραγματευτεί.

Χρειάζεται, επομένως, μια διπλή προσοχή:

  • Ποιες πεποιθήσεις χρειάζεται να αλλάξουμε για να μπορούμε να είμαστε καλά ανεξάρτητα από όσα συμβαίνουν;
  • Ποιες πεποιθήσεις χρειάζεται να αλλάξουμε για να δρούμε πιο αποτελεσματικά προς αυτό που θέλουμε;

Μπορούμε να εργαζόμαστε προς την εξωτερική αλλαγή και συγχρόνως να καλλιεργούμε την εσωτερική μας ισορροπία. Η ευτυχία μας δεν χρειάζεται να αναβάλλεται μέχρι να αλλάξουν όλα όσα μας δυσκολεύουν.

Δημιουργία και ανάλυση της συναισθηματικής εμπειρίας

Η δημιουργία της συναισθηματικής εμπειρίας ακολουθεί την πορεία:

Ερέθισμα → Πεποιθήσεις → Συναισθήματα → Αντιδράσεις

Η ανάλυση ακολουθεί διαφορετική διαδρομή. Συνήθως ξεκινάμε από το ερέθισμα ή από το συναίσθημα και αναζητούμε τις πεποιθήσεις που τα συνδέουν.

Κάποιος μπορεί να πει: «Νιώθω στενοχώρια, αλλά δεν ξέρω γιατί». Τότε έχουμε ένα αναγνωρισμένο συναίσθημα χωρίς σαφές ερέθισμα. Τον βοηθάμε να έρθει σε επαφή με το βίωμά του και να αναγνωρίσει με τι συνδέεται στη ζωή του.

Μια άσκηση είναι να συμπληρώνει επανειλημμένα, περίπου είκοσι φορές, μια φράση όπως:

«Νιώθω στενοχώρια επειδή…».

Αφήνουμε τον ίδιο να ολοκληρώνει τη φράση και παρατηρούμε τι αναδύεται.

Συχνότερα, ο άνθρωπος φέρνει μια κατάσταση που τον ενοχλεί, αλλά δεν έχει διευκρινίσει πλήρως ούτε το ερέθισμα ούτε τα συναισθήματά του. Αφού τα αναγνωρίσουμε, αναζητούμε τις πεποιθήσεις που εξηγούν κάθε συναίσθημα.

Οι διαφορετικές όψεις του ερεθίσματος

Το ίδιο περιστατικό μπορεί να περιλαμβάνει πολλές όψεις:

  • Τι ακριβώς ειπώθηκε ή έγινε.
  • Το ύφος, ο τόνος και ο τρόπος.
  • Το περιβάλλον και η χρονική στιγμή.
  • Ποιοι άλλοι ήταν παρόντες.
  • Προσωπικά ή παιδικά βιώματα που ενεργοποιήθηκαν.

Μπορεί να συμφωνούμε με το περιεχόμενο μιας παρατήρησης, αλλά να μας ενοχλεί ο τρόπος με τον οποίο ειπώθηκε. Ή να μπορούμε να την ακούσουμε ιδιωτικά, αλλά να δυσκολευόμαστε όταν γίνεται μπροστά σε άλλους.

Χρειάζεται να συγκεκριμενοποιούμε ποια ακριβώς όψη μας επηρεάζει. Αυτή η ακρίβεια είναι σημαντική τόσο στην ανάλυση όσο και στις άλλες τεχνικές εργασίας με τις πεποιθήσεις.

Τα βασικά σημεία της ενεργητικής ακρόασης

1. Να ενδιαφερόμαστε πραγματικά

Το ενδιαφέρον χρειάζεται να το νιώθουμε. Στρέφουμε την προσοχή μας στον άνθρωπο, τον κοιτάμε και παραμένουμε παρόντες, χωρίς να αποσπόμαστε από το κινητό, τις σημειώσεις ή όσα συμβαίνουν γύρω μας.

Αν θεωρούμε το πρόβλημά του ασήμαντο ή βαριόμαστε, αυτό γίνεται αντιληπτό. Για εκείνον μπορεί να είναι πολύ σημαντικό, ακόμη κι αν εμείς δεν θα αντιδρούσαμε με τον ίδιο τρόπο.

2. Να είμαστε ελεύθεροι από προκαταλήψεις και γνώμες

Ακούμε με σκοπό να καταλάβουμε. Ακόμη και αν ο άνθρωπος αποκαλύψει κάτι που μας σοκάρει, όπως χρήση ναρκωτικών ή μια σοβαρή πράξη βίας, χρειάζεται να αναγνωρίζουμε την προσωπική μας κρίση και να μην τη μετατρέπουμε σε κατηγορία κατά τη διερεύνηση.

Θέλουμε να κατανοήσουμε τι συνέβη, τι ένιωσε, τι πίστευε και τι τον οδήγησε στη συγκεκριμένη συμπεριφορά.

3. Να αναγνωρίζουμε τους δικούς μας φόβους και μπλοκαρίσματα

Η ιστορία του άλλου μπορεί να αγγίζει δικά μας βιώματα ή φόβους: απιστία, ασθένεια, εξάρτηση ενός παιδιού ή άλλα ζητήματα για τα οποία έχουμε ισχυρές προκαταλήψεις.

Χρειάζεται να εργαζόμαστε με αυτά, ώστε να μπορούμε να παραμένουμε αντικειμενικοί. Αν δεν μπορούμε, παραπέμπουμε τον άνθρωπο σε άλλον συντονιστή που μπορεί να τον ακούσει χωρίς την ίδια προσωπική εμπλοκή.

Συχνά συναντάμε ανθρώπους που εργάζονται πάνω σε θέματα παρόμοια με τα δικά μας. Η διαδικασία μπορεί να βοηθά και τη δική μας κατανόηση. Ωστόσο, η λύση που βρήκαμε εμείς δεν αποτελεί απαραίτητα λύση για τον άλλον.

Το ίδιο πρόβλημα μπορεί να απαιτεί διαφορετική πορεία για κάθε άνθρωπο. Δεν γνωρίζουμε προκαταβολικά αν χρειάζεται να μείνει ή να φύγει, να μιλήσει ή να σιωπήσει.

Η ταύτιση περιορίζει την αντικειμενικότητά μας, δυσκολεύει τις ερωτήσεις και μας επιβαρύνει συναισθηματικά. Στην πνευματική μας προσέγγιση διατηρούμε την επίγνωση ότι η εμπειρία μπορεί να αποτελέσει ευκαιρία εξέλιξης, χωρίς να θεωρούμε ότι γνωρίζουμε ποια πρέπει να είναι η επιλογή του.

4. Να αποφεύγουμε την παρόρμηση να συμβουλεύουμε ή να διδάσκουμε

Η τάση να δίνουμε συμβουλές ενισχύεται επειδή:

  • Αντλούμε αξία από τον ρόλο του σωτήρα, του δασκάλου ή του γονιού.
  • Πιστεύουμε ότι ο άλλος δεν μπορεί να βρει τις δικές του απαντήσεις.
  • Έχουμε συνηθίσει να συμβουλεύουμε.
  • Ο ίδιος ζητά έτοιμες απαντήσεις, αποφεύγοντας την ευθύνη της επιλογής.

Χρειάζεται επίσης να προσέχουμε να μη μετατρέπουμε την ενεργητική ακρόαση σε διδασκαλία, ακόμη κι αν έχουμε ένα ολόκληρο σύστημα γνώσεων πίσω από την εργασία μας.

Όταν κάποιος άλλος οδηγεί σε μια άγνωστη πόλη, μπορεί να φτάσουμε στον προορισμό χωρίς να έχουμε μάθει τη διαδρομή. Αντίστοιχα, όταν δίνουμε συνεχώς λύσεις, «οδηγούμε» εμείς. Με τις ερωτήσεις βοηθάμε τον ίδιο να ανακαλύψει τον δρόμο του.

Μπορούμε να προτείνουμε κατάλληλες ασκήσεις, αναπνοές, τεχνικές, αναγνώσματα και πρακτικές φροντίδας. Αποφεύγουμε, όμως, να αποφασίζουμε για κινήσεις ζωής, όπως αν θα μείνει σε μια σχέση ή εργασία, αν θα φύγει ή τι ακριβώς θα πει.

5. Να κατανοούμε τους μηχανισμούς του νου

Πίσω από κάθε συναίσθημα και αντίδραση αναζητούμε μια ανάγκη που μπορεί να έχει εξελιχθεί σε προσκόλληση.

Ρωτάμε:

«Τι προστατεύεις;»

«Τι αναζητάς;»

«Τι χρειάζεσαι;»

«Τι νιώθεις ότι σου λείπει;».

Διερευνούμε αν ο άνθρωπος προσπαθεί να εξασφαλίσει αξία, ασφάλεια, ελευθερία, απόλαυση, νόημα ή δικαιοσύνη. Προσπαθούμε να αναγνωρίσουμε την προσκόλληση που συμμετέχει στη συγκεκριμένη συναισθηματική κατάσταση.

Η ίδια οπτική μάς βοηθά να κατανοούμε και τις συμπεριφορές των άλλων ανθρώπων της ιστορίας: αναζητούμε ποιες ανάγκες μπορεί να τους κινητοποιούν, χωρίς να θεωρούμε δεδομένες τις προθέσεις τους.

6. Να μπορούμε να αφήνουμε τον άνθρωπο με μια ερώτηση

Δεν χρειάζεται κάθε συνάντηση να καταλήγει σε ολοκληρωμένη ανάλυση ή απάντηση. Μια ουσιαστική ερώτηση μπορεί να συνεχίσει να ενεργοποιεί την αυτοπαρατήρηση μέσα στην εβδομάδα:

  • «Γιατί αναστατώνομαι τόσο από αυτό το ερέθισμα;»
  • «Πώς μπορώ να είμαι καλά ακόμη κι όταν συμβαίνει αυτό;»
  • «Ποια πεποίθηση συνδέει το ερέθισμα με το συναίσθημά μου;»
  • «Τι έχω βιώσει στο παρελθόν που με κάνει να έχω αυτή την ευαισθησία;».

Μπορούμε να αναζητούμε τόσο την αιτία της δυσφορίας όσο και έναν διαφορετικό τρόπο να βιώνουμε την κατάσταση.

Δεν φοβόμαστε να πούμε «δεν ξέρω, θα το ερευνήσω, θα ρωτήσω, θα το σκεφτώ». Η αυτογνωσία είναι συνεχής διαδικασία αυτοανακάλυψης.

Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό στην ομάδα, όπου ο χρόνος για κάθε άνθρωπο είναι περιορισμένος. Μπορούμε να ολοκληρώσουμε αφήνοντας μια συγκεκριμένη κατεύθυνση προσωπικής έρευνας.

7. Να αποφεύγουμε τη δημιουργία εξάρτησης

Οι συνεχείς απαντήσεις και συμβουλές μπορεί να οδηγήσουν τον άνθρωπο να εξαρτάται από εμάς για κάθε απόφαση. Αρχίζουν τα επαναλαμβανόμενα τηλεφωνήματα και αποδυναμώνεται η εμπιστοσύνη στη δική του κρίση, αυτοεκτίμηση και εσωτερική φωνή.

Παράλληλα, μπορεί κι εμείς να αρχίσουμε να χρειαζόμαστε να μας χρειάζεται. Έτσι δημιουργείται αλληλεξάρτηση.

Προσέχουμε αν θυμώνουμε επειδή δεν ακολουθεί όσα προτείνουμε, αν απογοητευόμαστε προσωπικά από την πορεία του ή αν ενοχλούμαστε επειδή βοηθήθηκε περισσότερο από κάποιον άλλον. Αυτά δείχνουν ότι έχουμε συνδέσει τη δική μας αξία με το αποτέλεσμά του.

8. Να θυμόμαστε ότι είμαστε αγωγοί

Ο ρόλος μας είναι να υποστηρίζουμε, να ρωτάμε και να διευκολύνουμε τη διερεύνηση. Δεν ιδιοποιούμαστε την επιτυχία του άλλου ούτε ταυτιζόμαστε με τη δυσκολία του ως προσωπική αποτυχία.

Η πορεία, οι επιλογές και η εφαρμογή όσων ανακαλύπτει παραμένουν δικές του. Εμείς φροντίζουμε την ποιότητα της παρουσίας και της βοήθειάς μας, χωρίς να προσκολλόμαστε σε ένα αποτέλεσμα που απαιτούμε να έχει.

Η ατμόσφαιρα κατά την επικοινωνία

1. Στρέφουμε το σώμα μας προς τον άνθρωπο

Η στάση μας δείχνει προσοχή και διαθεσιμότητα. Στην ομάδα χρειάζεται να στρεφόμαστε προς εκείνον που μιλά, φροντίζοντας συγχρόνως να μη γυρίζουμε την πλάτη στους υπόλοιπους.

2. Καλλιεργούμε εσωτερικά αγάπη και θετική πρόθεση

Καθώς ακούμε, μπορούμε να στέλνουμε νοερά αγάπη και φως, όπως περιγράφεται στην «Ουράνια Προφητεία». Καλλιεργούμε ευχές, αποδοχή και εμπιστοσύνη στις δυνατότητες του άλλου.

Αυτή η εσωτερική στάση συνοδεύει την ακρόασή μας και την πρόθεση να τον βοηθήσουμε να έρθει σε επαφή με τις απαντήσεις που αναζητά.

3. Διατηρούμε άνετη οπτική επαφή

Κοιτάμε τον άνθρωπο όταν τον ακούμε και όταν του μιλάμε. Χρειάζεται να νιώθουμε κι εμείς άνετα με αυτή την επαφή και να είμαστε παρόντες.

4. Επιβεβαιώνουμε ότι ακούμε και ελέγχουμε την κατανόησή μας

Ένα νεύμα, μια σύντομη ανταπόκριση ή μια αναδιατύπωση βοηθούν τον άλλον να νιώθει ότι τον παρακολουθούμε:

«Ναι, σε καταλαβαίνω».

«Αυτό φαίνεται ότι ήταν πολύ σημαντικό για σένα».

«Να σταματήσουμε λίγο, για να δω αν κατάλαβα σωστά: συνέβη αυτό και ένιωσες έτσι;».

Δεν φοβόμαστε να ξαναρωτήσουμε. Μια φράση μπορεί να έχει διαφορετικές σημασίες και χρειάζεται να βεβαιωνόμαστε τι ακριβώς εννοεί.

Ξεχωρίζουμε δύο είδη ερωτήσεων:

  • Εκείνες που διευκρινίζουν την αφήγηση και επιβεβαιώνουν ότι ακούμε.
  • Εκείνες που οδηγούν βαθύτερα στην αναγνώριση συναισθημάτων, πεποιθήσεων και αναγκών.

5. Διατηρούμε εμπιστοσύνη στις δυνατότητες του άλλου

Καλλιεργούμε μέσα μας τη στάση:

«Έχω εμπιστοσύνη ότι οι απαντήσεις και οι λύσεις βρίσκονται μέσα σου και ότι διαθέτεις τη δύναμη να τις εφαρμόσεις».

Χρειάζεται να το νιώθουμε, πέρα από το να το λέμε.

Συγχρόνως διατηρούμε μια διπλή αντίληψη: αναγνωρίζουμε πόσο οδυνηρή είναι η εμπειρία του και, μέσα στην πνευματική μας οπτική, βλέπουμε έναν άνθρωπο με βαθύτερες δυνατότητες, που μπορεί να αξιοποιήσει την εμπειρία για την εξέλιξή του.

Δεν μειώνουμε τον πόνο του επειδή εμάς μπορεί να μη μας φαίνεται τόσο σημαντικός. Ούτε παρασυρόμαστε τόσο ώστε να χάνουμε τη σταθερότητα και την εμπιστοσύνη μας.

Είναι σαν να βλέπουμε κάποιον να πνίγεται στη θάλασσα. Αν πέσουμε χωρίς στήριγμα, μπορεί να παρασυρθούμε μαζί του. Αν μείνουμε στη στεριά αμέτοχοι, δεν τον προσεγγίζουμε. Χρειάζεται να μπούμε κοντά του κρατώντας ένα σκοινί συνδεδεμένο με σταθερό σημείο.

Το σκοινί συμβολίζει την πνευματική μας επίγνωση και την εμπιστοσύνη στην εσωτερική του δύναμη. Ερχόμαστε σε συναισθηματική επαφή διατηρώντας αυτό το στήριγμα.

6. Μοιραζόμαστε προσωπικά βιώματα με διάκριση

Ένα σύντομο προσωπικό μοίρασμα μπορεί να βοηθήσει τους άλλους να ανοιχτούν. Δείχνει ότι κι εμείς συνεχίζουμε να εργαζόμαστε με τον εαυτό μας και δεν βρισκόμαστε έξω από τις ανθρώπινες δυσκολίες.

Χρειάζεται, όμως, να αφήνουμε χρόνο στους άλλους, να μην αλλάζουμε το επίκεντρο της συνάντησης και να μη μεταφέρουμε το μήνυμα ότι η δική μας λύση πρέπει να γίνει και δική τους.

Η αποδοχή και η ποιότητα των ερωτήσεων

Όλη η διαδικασία χρειάζεται να γίνεται σε ατμόσφαιρα αγάπης και αποδοχής. Ο άνθρωπος πρέπει να νιώθει ότι μπορεί να μοιραστεί ακόμη και όσα δυσκολεύεται περισσότερο να εκφράσει, χωρίς να χάσει την αποδοχή μας.

Η ουσία της ενεργητικής ακρόασης είναι οι κατάλληλες ερωτήσεις που οδηγούν σε όλο και βαθύτερη κατανόηση του μηχανισμού που δημιουργεί το πρόβλημα.

Ο τόνος έχει μεγάλη σημασία. Η ίδια ερώτηση μπορεί να ακουστεί ως ενδιαφέρον ή ως ανάκριση. Ρωτάμε με την ανοιχτή περιέργεια ενός παιδιού που δεν γνωρίζει και θέλει να καταλάβει.

Χρειάζεται να υπάρχει ενδιαφέρον για την ανακάλυψη της λειτουργίας του ανθρώπινου νου: πώς συνδέονται οι εμπειρίες, οι πεποιθήσεις και τα συναισθήματα. Ένα ευαίσθητο «παιχνίδι» αναζήτησης της αιτίας, με σεβασμό στον πόνο και διάθεση να ανακαλύψουμε την αλήθεια.

Ξεκινάμε διευκρινίζοντας το ερέθισμα και τα συναισθήματα. Αν υπάρχουν πολλές όψεις, βοηθάμε τον άνθρωπο να επιλέξει ποια θέλει να διερευνήσει.

Επιμέρους επισημάνσεις για την ενεργητική ακρόαση

Ξεχωρίζουμε το πραγματικό ερέθισμα από την ερμηνεία

Συχνά ο άνθρωπος παρουσιάζει την ερμηνεία του σαν να είναι το ίδιο το γεγονός.

«Δεν με αγαπάει», «δεν με σέβεται», «με απορρίπτει», «θέλει να με καταπιέζει» είναι συμπεράσματα για τη συμπεριφορά και τις προθέσεις του άλλου.

Το πραγματικό ερέθισμα περιγράφεται συγκεκριμένα: τι είπε, τι έκανε ή τι δεν έκανε.

Για παράδειγμα:

«Το παιδί μου δεν με αγαπάει».

«Τι ακριβώς κάνει το παιδί σου;»

«Δεν επιλέγει να γίνει γιατρός, όπως θα ήθελα».

Η επαγγελματική επιλογή είναι το γεγονός. Η απουσία αγάπης είναι η ερμηνεία που συνδέθηκε με αυτό.

Χρειάζεται να κάνουμε αυτή τη διάκριση, επειδή για τον ίδιο τον άνθρωπο η ερμηνεία συχνά μοιάζει αυτονόητη και δεδομένη.

Μπορούμε να εργαστούμε και με τις δύο κατευθύνσεις

Μπορούμε να εξετάσουμε την πραγματική συμπεριφορά και τις πεποιθήσεις μέσα από τις οποίες ερμηνεύεται. Μπορούμε επίσης να χρησιμοποιήσουμε προσωρινά το συμπέρασμα ως υποθετικό ερέθισμα:

«Ας υποθέσουμε ότι δεν σε αγαπάει. Τι σημαίνει αυτό για σένα; Τι συναισθήματα δημιουργούνται και ποιες πεποιθήσεις τα προκαλούν;».

Έτσι διερευνούμε πώς θα μπορούσε να είναι καλά ακόμη και αν ίσχυε αυτό που φοβάται. Δεν επιβεβαιώνουμε ότι η ερμηνεία είναι αληθινή.

Η μία κατεύθυνση αφορά την αναθεώρηση της ερμηνείας και η άλλη την απελευθέρωση από την εξάρτηση της εσωτερικής μας κατάστασης από αυτήν. Στην πορεία χρειάζεται να επιστρέφουμε και να εξετάζουμε και τις δύο.

Ο άνθρωπος χρειάζεται να ορίζει τον στόχο του

Διευκρινίζουμε τι θέλει να αποκομίσει από τη συνάντηση και ζητάμε να το εκφράσει με δικά του λόγια:

«Θέλω να απελευθερωθώ από αυτό το συναίσθημα».

«Θέλω να βρω έναν διαφορετικό τρόπο να αντιμετωπίζω αυτή την κατάσταση».

Ο στόχος μπορεί να μεταβάλλεται καθώς προχωρά η κατανόηση. Αν φαίνεται ασαφής ή λιγότερο ουσιαστικός, κάνουμε ερωτήσεις που βοηθούν στην επανεξέτασή του. Αν ο άνθρωπος παραμένει στην επιλογή του, τη σεβόμαστε και συνεχίζουμε.

Χρήσιμες ερωτήσεις είναι:

  • «Από όλα όσα έχουμε πει, μπορείς να μου πεις ξανά τι θέλεις;»
  • «Τι ακριβώς σε ενοχλεί;»
  • «Πώς θα ήθελες να είναι τα πράγματα;»
  • «Τι θα ήθελες από αυτόν τον άνθρωπο;»
  • «Τι θα ήθελες από τον εαυτό σου;»
  • «Τι θα ήθελες από τη ζωή σου αυτή τη στιγμή;».

Δεν φοβόμαστε να επαναλάβουμε μια ερώτηση. Όσο προχωρά η συζήτηση, ο άνθρωπος μπορεί να αντιλαμβάνεται διαφορετικά αυτό που τον απασχολεί.

Αναζητούμε τι βιώνεται ως απειλή

Διερευνούμε γιατί η συγκεκριμένη κατάσταση δημιουργεί δυσάρεστα συναισθήματα και περιορίζει την ηρεμία, την ευτυχία ή την αγάπη του ανθρώπου.

Τι φοβάται ότι χάνει; Τι αισθάνεται ότι κινδυνεύει; Ποια ανάγκη θεωρεί ότι δεν ικανοποιείται;

Αν η συζήτηση μετακινηθεί από το αρχικό περιστατικό στα συναισθήματα που έχει για τη δική του αντίδραση, το αναγνωρίζουμε και τον ρωτάμε με ποιο από τα δύο θέλει να εργαστεί.

Ερωτήσεις για τη διερεύνηση των συναισθημάτων

Αφού διευκρινίσουμε το ερέθισμα, μπορούμε να προχωρήσουμε στις ακόλουθες ερωτήσεις:

  1. Πώς νιώθεις όταν συμβαίνει αυτό ή όταν δεν συμβαίνει αυτό που θέλεις;
    Η δυσφορία μπορεί να αφορά κάτι ανεπιθύμητο που συμβαίνει ή κάτι επιθυμητό που απουσιάζει.
  2. Έχεις και άλλα συναισθήματα γι’ αυτό;
    Δίνουμε χώρο να αναγνωριστούν περισσότερα συναισθήματα, πέρα από το πρώτο.
  3. Πώς νιώθεις για τον εαυτό σου όταν έχεις αυτά τα συναισθήματα;
    Αναζητούμε τα δευτερογενή συναισθήματα και τον τρόπο με τον οποίο αξιολογεί τον εαυτό του.
  4. Σε ποιες άλλες περιπτώσεις νιώθεις παρόμοια;
    Εξετάζουμε αν το ίδιο συναίσθημα εμφανίζεται σε διαφορετικές καταστάσεις.
  5. Πόσο καιρό νιώθεις έτσι;
    Διευκρινίζουμε τη διάρκεια της εμπειρίας.
  6. Πόσο συχνά νιώθεις έτσι;
    Η συχνότητα και η παρουσία του ίδιου συναισθήματος σε διαφορετικά ερεθίσματα μπορεί να βοηθήσουν στην αναγνώριση ενός επαναλαμβανόμενου εσωτερικού μηχανισμού.
  7. Ένιωσες παρόμοια κάποια στιγμή όταν ήσουν παιδί;
    Αναζητούμε πιθανές συνδέσεις με προηγούμενα βιώματα.
  8. Υπήρξαν φορές που συνέβη το ίδιο, αλλά δεν ένιωσες έτσι;
    Αναζητούμε μια πραγματική εμπειρία διαφορετικής ανταπόκρισης, με τον ίδιο ή άλλον άνθρωπο ή σε διαφορετική περίοδο της ζωής.
  9. Ποιες ήταν αυτές οι στιγμές;
    Συγκεκριμενοποιούμε την εμπειρία, ώστε να καταλάβουμε τι συνέβη διαφορετικά.
  10. Τι έλεγες στον εαυτό σου τότε και τι σε βοηθούσε να μη νιώθεις έτσι;
    Αναγνωρίζουμε τις σκέψεις, τις πεποιθήσεις και τις εσωτερικές δυνατότητες που επέτρεψαν μια διαφορετική αντίδραση.

Η αναγνώριση μιας τέτοιας εμπειρίας είναι σημαντική, επειδή ο άνθρωπος ανακαλύπτει μέσα στη δική του ζωή ότι έχει ήδη μπορέσει να λειτουργήσει διαφορετικά απέναντι σε ένα παρόμοιο ερέθισμα.

(Σ. Μ)

Στάλθηκε με το Proton Mail ασφαλές ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Μάθημα 1.3

Μάθημα 1.3

Μάθημα 1.3

ΕΙΔΗ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΩΝ

  1. Φορτισμένες εντυπώσεις

Βρίσκονται στο υποσυνείδητο και κάνουν τον άνθρωπο να αντιδρά χωρίς σκέψη  (τρέχω, παλεύω, παγώνω).

Υπάρχει το βίωμα ότι κινδυνεύω και υπερισχύει της λογικής.

  1. Λανθασμένα παιδικά συμπεράσματα.
     
  2. Λογικό εξελισσόμενο σύστημα πεποιθήσεων.

Λειτουργεί όσο δεν κινητοποιούνται τα δύο πρώτα.

  1. Πνευματικές αντιλήψεις ή Πίστη

Η εργασία μας στον εαυτό μας και στους άλλους είναι να απελευθερωθούμε από τα 2 πρώτα συστήματα πεποιθήσεων που δεν μας επιτρέπουν να βλέπουμε και να βιώνουμε την αλήθεια.

Θα χρειαστεί όταν βοηθάμε τον άλλον να καταλάβει τον εαυτό του να αναλύσουμε όλες αυτές τις πιθανές πεποιθήσεις γιατί συνυπάρχουν στον άνθρωπο. Και πολλές φορές εάν είναι στο ρόλο του δυνατού ή του λογικού ΔΕΝ θα δει άλλα κομμάτια που υπάρχουν μέσα του. Θα χρειαστεί να καταλάβει ότι: «Βεβαίως και πιστεύεις ότι αξίζεις αλλά υπάρχει ένα κομμάτι που αμφιβάλλει εάν αξίζει».

Να καταλάβει ότι δεν αποκλείεται να έχουμε συγκρουόμενες αντιλήψεις /πεποιθήσεις για το ίδιο πράγμα.

ΒΑΣΙΚΕΣ ΕΝΝΟΙΕΣ
  1. Μία πεποίθηση μπορεί να δημιουργήσει πάνω από ένα συναίσθημα
  2. Ένα συναίσθημα μπορεί να έχει πολλές πεποιθήσεις από πίσω
  3. Για κάθε συναίσθημα που έχει ένας άνθρωπος θέλουμε να βρούμε τις πεποιθήσεις που το δημιουργούν.

Μπορεί να μην μπορούμε να το κάνουμε αυτό σε 1 ή 5 συναντήσεις.

  1. Όταν έχει μία ποικιλία συναισθημάτων χρειάζεται να ζητήσουμε από τον άλλον να επιλέξει από ποια συναισθήματα θέλει να απελευθερωθεί ή με ποια θέλει να εργαστεί.

Οργή, θυμός εκδίκηση είναι δευτερογενή συναισθήματα και πίσω από αυτά υπάρχουν αδικία, πόνος, φόβος και τον συμφέρει να δουλέψει με αυτά. Εάν αρνείται είναι δικό του θέμα!

  1. Υπάρχουν διαφορετικές πεποιθήσεις που δημιουργούν
  • Το φόβο,
  • Τον θυμό,
  • Την ενοχή και
  • Την αδικία

Καθαρά στην περίπτωση του θυμού πιστεύω ότι ο άλλος φταίει γι’ αυτό που βιώνω.

Στην περίπτωση της ενοχής πιστεύω ότι εγώ φταίω.

Στην περίπτωση της αδικίας ότι έπρεπε να γίνει κάτι άλλο.

  1. Θα υπάρχουν δευτερογενή συναισθήματα που έχουν επειδή έχουν κάποιο άλλο συναίσθημα.
    Σε μια τέτοια περίπτωση θα ρωτήσουμε τον άνθρωπο: «Θέλεις να δουλέψεις με το πρώτο σου συναίσθημα, ας πούμε το θυμό σου ή με την ενοχή που νιώθεις επειδή έχεις θυμό;»
  2. Στην ενεργητική ακρόαση κάθε φορά που κάποιος μας λέει κάτι υπάρχουν πολλοί δρόμοι που μπορούμε να πάρουμε, που σημαίνει διαφορετικά συναισθήματα και διαφορετικές όψεις των ερεθισμάτων (κάθε ερέθισμα έχει όψεις).
    Με το χρόνο η εμπειρία και η διαίσθηση μας θα μας οδηγήσουν σε ποιο δρόμο θα πάρουμε ΑΛΛΑμπορούμε ΠΑΝΤΑ να ρωτήσουμε τον άνθρωπο.
    Όταν πάρουμε έναν δρόμο και τον ακολουθούμε θα χρειαστεί να θυμόμαστε τους άλλους δρόμους που δεν πήραμε. Π.χ. εάν πήραμε το δρόμο να ψάξουμε το φόβο και όχι την ενοχή που είναι πίσω από το φόβο, μπορεί μετά από 5-6 ερωτήσεις να χρειαστεί να γυρίσουμε πίσω. Αυτό σημαίνει ότι ο συντονιστής χρειάζεται να έχει πολύ καλή μνήμη. Να θυμάται ποιο μονοπάτι πήρε κάθε στιγμή στην ενεργητική ακρόαση και ποια δεν πήρε.
  3. Ο συντονιστής χρειάζεται να έχει ένα νου που να μπορεί να συγκρατεί και πλατιά και βαθιά μία κατάσταση. Η διαίσθηση θα μας βοηθήσει και η οποία αναπτύσσεται με την εμπειρία σε κάτι.
    Χρειάζεται να συγκρατούμε τις πιθανότητες που δεν επιλέξαμε, γιατί μπορεί να χρειαστεί να πάμε πίσω π.χ. 5 ερωτήσεις και από εκεί να συνεχίσουμε.
  4. Θέλει προσοχή όταν συντονίζουμε και οι άλλοι θέλουν να κάνουν ερωτήσεις.
  • Στην αρχή δεν θα αφήνετε πολύ περιθώριο να ρωτήσουν αλλά καθώς προχωράτε και οι άλλοι έχουν καταλάβει ότι :
  • Μπορεί να χαθούμε! Και είναι δική μας δουλειά να θυμόμαστε που είμασταν πριν ξεκινήσει κάποιος άλλος να ρωτάει τις δικές του ερωτήσεις.
  1. Οι αντιδράσεις

Στην Α.Ζ. δίνουμε λιγότερη σημασία στις αντιδράσεις γιατί είναι το αποτέλεσμα των πεποιθήσεων και των συναισθημάτων. Και εάν απλώς αλλάζω αντίδραση ή συμπεριφορά και δεν αλλάζω συναισθήματα θα έχω μία κατάσταση αυτοκαταπίεσης και θα δημιουργήσω ψυχοσωματικά προβλήματα.

Εστιαζόμαστε περισσότερο στα συναισθήματα και τις πεποιθήσεις και μετά στις αντιδράσεις.

Όμως το γεγονός ότι υπάρχει μία έντονη αντίδραση (απομακρύνεται, επιτίθεται κτλ) συνεπάγεται ότι από πίσω κάτι υπάρχει. Υπάρχουν συναισθήματα και πεποιθήσεις που ο άνθρωπος μπορεί να μην αντιλαμβάνεται. Μπορεί ο άλλος να αρνείται ότι έχει συναισθήματα ή πεποιθήσεις αλλά δεν μπορεί να αρνηθεί ότι για κάποιο λόγο π.χ. θυμώνει, φωνάζει, κλαίει, τρέχει, ό,τι είναι αυτό που κάνει.

Και τότε μπορούμε να τον βοηθήσουμε ρωτώντας τον:

-Εάν έβλεπες κάποιον να αντιδράει με αυτόν τον τρόπο τι θα φανταζόσουν ότι νιώθει αυτός ο άνθρωπος;

Γιατί έτσι τον απαλλάσσουμε από την ευθύνη να απαντάει για τον εαυτό του και βλέπει κάποιον άλλον τώρα. Έτσι ίσως του είναι πιο εύκολο.

ΠΙΘΑΝΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ
  1. Απόσταση από το ερέθισμα.
  2. Επίθεση
  3. Άρνηση.  Αρνιόμαστε ότι έχουμε /ότι υπάρχει πρόβλημα. Αρνιόμαστε την ύπαρξη συναισθημάτων. Π.χ. κάποιος στο ρόλο του δυνατού αρνείται την ύπαρξη αδυναμίας όπως φόβος, ενοχή , ντροπή.
  4. Κριτική, γκρίνια, παράπονο. Θέλουμε να εκτονώσουμε αυτό που νιώθουμε ξεκαθαρίζοντας ότι οι άλλοι φταίνε.  
  5. Το να αποφεύγουν την επικοινωνία, να κρατάνε μούτρα , να μη μιλάνε με τον άνθρωπο αυτό, να κρατάνε σε απόσταση τον άνθρωπο.
  6. Σαρκασμός. Μερικοί αξιοποιούν τον σαρκασμό και μετά λένε έκανα αστείο μη σε νοιάζει.
  7. Να παραπονιόμαστε συνέχεια, να γκρινιάζουμε.
  8. Να είμαστε απόμακροι.
  9. Η προσπάθεια για επικοινωνία
  • Εγώ μήνυμα
  • Ενεργητική ακρόαση
  1. Να κάνουμε αυτογνωσία και να προσπαθούμε να βρούμε εσωτερικές λύσεις.

Behavioral therapy, θεραπεία μέσα από την συμπεριφορά

Κάποιες φορές που ο άλλος δυσκολεύεται να αλλάξει πεποιθήσεις, είναι μία λύση να φαντάζεται ότι πιστεύει την καινούργια πεποίθηση και σύμφωνα με αυτή να λειτουργήσει/ συμπεριφερθεί. Και συμπεριφερόμενοι έτσι ερχόμαστε σε επαφή με τις αντιστάσεις που υπάρχουν μέσα μας και γίνεται ένας μηχανισμός εδώ που μας επιτρέπει να φέρνουμε την αλήθεια στο νου μας ή την εναλλακτική αντίληψη και έτσι συντονιζόμαστε με τη νέα πεποίθηση και το συναίσθημα.

Να φέρνουμε στο νου μας το αντίθετο θετικό συναίσθημα και να λειτουργούμε με αυτό.

Προσοχή (!) όμως να μη γίνει αυτό ένα κάλυμμα, μία καταπίεση.

Μερικές φορές το μάθημα του άλλου είναι εξωτερικό και άλλες εσωτερικό. Θα έλεγα εγώ ότι πάντα είναι εσωτερικό και κάποιες φορές και εξωτερικό.
Κάποιες φορές μπορεί να χρειάζεται βοήθεια για να αποδεχτεί / να νιώθει καλά με τα πράγματα όπως είναι και άλλες για να τα αλλάξει, ειδικά να καθορίζει όρια, να μιλάει, να επικοινωνήσει.
Η συγκέντρωσή μας ΔΕΝ πρέπει να είναι στο τι πρακτικά θα κάνει ο άλλος να λύσει το πρόβλημα. Δεν ψάχνουμε για εξωτερικές λύσεις. Ψάχνουμε για εσωτερικές λύσεις που διευκολύνουν τον άνθρωπο να κάνει εξωτερικέ λύσεις που σημαίνει να έχει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και αυτοπαραδοχή.

Να απελευθερωθεί από φόβους, που θα τον κάνει να διαπραγματεύεται πιο δυναμικά αυτά που αξίζει και θέλει.

Πως αναλύουμε τα συναισθήματα

Η δημιουργία ενός συναισθήματος είναι :

Ερέθισμα → Πεποίθηση→Συναίσθημα→Αντίδραση

Για την ανάλυση ξεκινάμε από το συναίσθημα ή το ερέθισμα.

Υπάρχουν φορές που κάποιος θα πει «Δεν ξέρω! Έχω μία κατάθλιψη, μία στεναχώρια και δεν ξέρω γιατί». Εδώ έχουμε το συναίσθημα και δεν έχουμε το ερέθισμα.

Θα χρειαστεί να του ζητήσουμε να κλείσει τα μάτια του, να βιώσει αυτό το συναίσθημα και σιγά σιγά να δει με τι σχετίζεται, τι συμβαίνει στη ζωή του. Και μπορεί να πει π.χ. 20φορές :

  • Νιώθω στεναχώρια επειδή …………
  • Νιώθω κατάθλιψη επειδή ………….

Και αφήνουμε τον άνθρωπο να ολοκληρώσει τη φράση.

Στο 90% των περιπτώσεων θα φέρουν κάποιο ερέθισμα/ γεγονός/ κατάσταση και δική μας δουλειά είναι να βρούμε τις πεποιθήσεις που είναι ο συνδετικός κρίκος 🔗μεταξύ ερέθισμα και συναίσθημα.

Να προσέχουμε και το ερέθισμα επειδή μπορεί να έχει πολλές όψεις.

Π.χ. Υπάρχει

  • αυτό που λέει κάποιος
  • το ύφος που το λέει
  • το περιβάλλον όπου το λέει
  • ποιος άλλος είναι εκεί και παρατηρεί ότι το λέει
  • τα παιδικά βιώματα που μας ενεργοποιούνται από αυτό που λέει

 Ποιες είναι οι βασικές όψεις της ενεργητικής ακρόασης

  1. Να ενδιαφερόμαστε για τον άλλον
  2. Να είμαστε ελεύθεροι από προκαταλήψεις και γνώμες
  3. Να είμαστε εμείς ελεύθεροι από φόβους και μπλοκαρίσματα σε σχέση με αυτό που κάνει ο άλλος.
    Π.χ. εάν ο άλλος λέει απατάω τη γυναίκα μου και είστε γυναίκα και έχετε βιώσει αυτό, μπορείτε να είστε αντικειμενικές;
    Εάν δεν μπορούμε, να τον παραπέμψουμε σε άλλον συντονιστή ή ψυχολόγο που να μπορεί να δει το θέμα αντικειμενικά.

Να προσέξουμε ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ καθώς η λύση για τον άλλον μπορεί να είναι άλλη από τη λύση που βρήκαμε εμείς.

Το πρόβλημα μπορεί να είναι το ίδιο αλλά η λύση να είναι διαφορετική για τον καθένα.

Πολύ σημαντικό να μην ταυτιστούμε. Εάν ταυτιστούμε δεν θα έχουμε διαύγεια, δεν θα έχουμε αντικειμενικότητα, δεν θα ρωτήσουμε τις σωστές ερωτήσεις και θα αρρωστήσετε. Γιατί με την ταύτιση αυτή θα συσσωρεύσουμε συναισθήματα μέσα μας.

Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβετε ότι κάθε ψυχή έχει αυτό ακριβώς που χρειάζεται για την εξέλιξή της. ΔΕΝ έχει συμβεί κάποιο λάθος εδώ.

Χρειάζεται να είμαστε ελεύθεροι από την τάση να δίνουμε συμβουλές.

Παράγοντες που μας κάνουν να δυσκολευόμαστε να μη δίνουμε συμβουλές είναι:

  1. Παίρνουμε αξία.
  2. Η λανθασμένη αντίληψη ότι βοηθάμε τον άλλον με τις συμβουλές μας και ότι ο άλλος είναι ανίκανος να βρει τις δικές του απαντήσεις.
  3. Έχουμε συνηθίσει μία ζωή να δίνουμε συμβουλές στους ανθρώπους γύρω μας.
  4. Οι άλλοι θέλουν συμβουλές. Δεν θέλουν την ευθύνη της πραγματικότητας τους.

===Μία διευκρίνιση===

Μπορούμε να συμβουλέψουμε σε τεχνικές, EFT, BSFF, ασκήσεις, αναπνοές , διατροφή κτλ.

•••ΔΕΝ συμβουλεύουμε σε κινήσεις / αποφάσεις ζωής•••

  1. Χρειάζεται να καταλάβουμε τους μηχανισμούς του νου. Ο άνθρωπος λειτουργεί βάσει αναγκών.
    Να ρωτήσουμε: «Ποια είναι η ανάγκη, τι προστατεύεις, τι αναζητάς, τι χρειάζεσαι;»
  2. Είναι χρήσιμο και σημαντικό να αφήσουμε τον άνθρωπο με μία ερώτηση (όχι με μία απάντηση, μία κατάληξη). Π.χ.
    Ή με μία εμψυχωτική ερώτηση, π.χ. γιατί μπορώ να είμαι καλά ακόμα με το ερέθισμα αυτό;
    Ή τι έχω βιώσει στο παρελθόν που με κάνει να έχω αυτήν την ευαισθησία;

ΜΗΝ ΦΟΒΑΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΡΕΤΕ!!!

Μη φοβάστε να μην φτάσετε κάπου συγκεκριμένα! Είναι μία συνεχής διαδικασία αυτοανακάλυψης.

  1. Όταν δίνουμε απαντήσεις και συμβουλές ένας κίνδυνος είναι ότι ο άνθρωπος αρχίζει ναεξαρτιέται επάνω μας. Χάνει τη δική του αυτοεκτίμηση και τη δική του εσωτερική φωνή.
  2. Να μην ταυτιστούμε εγωιστικά. Είμαστε απλώς αγωγοί! Δεν είμαστε ΠΟΤΕ η αιτία ούτε της επιτυχίας ούτε της αποτυχίας του άλλου.
    Εμείς είμαστε εκεί να τον βοηθήσουμε, να τον ενθαρρύνουμε, να καθρεφτίζουμε.

Η ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

  1. Το σώμα μας πρέπει να είναι προς αυτόν που μιλάει. Να είναι απέναντι.
  2. Την ώρα που ακούτε τον άνθρωπο στείλτε αγάπη και φως, θετική ενέργεια και ευχές, από την καρδιά προς την ψυχή αυτή που αυτή τη στιγμή ανοίγει την καρδιά της και μοιράζεται μαζί μας.
  3. Είναι σημαντικό να κοιτάτε πάντα στα μάτια.
  4. Κατά καιρούς μπορεί να χρειάζεται να δώσετε επιβεβαίωση ότι τον ακούτε. Αυτό μπορεί να είναι μία κίνηση του κεφαλιού ή ένα «Ναι, κατάλαβα» ή να επιβεβαιώσω αυτό που έχω καταλάβει, π.χ. Έχω καταλάβει καλά; Αυτό που έγινε ήταν_____________ και ένιωσες ___________;
    Αυτές τις ερωτήσεις τις κάνουμε για να είμαστε σίγουροι ότι έχουμε καταλάβει σωστά γιατί καμιά φορά κάποιος θα πει κάτι και θα το έχουμε καταλάβει με α, β, γ τρόπο. Χρειάζεται να διευκρινίζουμε!
  5. Χρειάζεται να θυμόμαστε ότι όλες οι απαντήσεις βρίσκονται στον άλλον.
    Να μην παρασύρομαι μέσα στο μελόδραμα της ιστορίας του, ειδικά όταν αυτό είναι κάτι που μας αγγίζει, που έχουμε περάσει ή φοβόμαστε να περάσουμε, και χάνω την επίγνωση.

===Χρειάζεται να έχουμε διπλή αντίληψη===

Α. Αναγνωρίζουμε πόσο οδυνηρό είναι αυτό για τον άνθρωπο. Να μην το μειώνουμε στο νου μας. Μπορεί να μην το θεωρούμε σημαντικό για μας αλλά είναι σημαντικό για τον άλλον και το σεβόμαστε αυτό.

Β. Συγχρόνως να βλέπουμε απέναντί μας τον ίδιο το Θεό, τη θεία συνειδητότητα που έχει επιλέξει να περάσει από αυτά μόνο και μόνο για να μάθει κάποια μαθήματα σαν ευκαιρία για εξέλιξη.

  1. Χρειάζεται να αποφύγουμε οποιαδήποτε προβολή δικών μας αντιλήψεων, βιωμάτων πάνω στον άνθρωπο.
  2. Καμία φορά εξυπηρετεί να μοιραζόμαστε λίγο από τον εαυτό μας επειδή ίσως ο άλλο παίρνει θάρρος να εξωτερικεύεται. Δεν είμαστε φωτισμένοι.
  3. Η ουσία της ενεργητικής ακρόασης είναι οι σωστές ερωτήσεις, που οδηγούν σε βαθύτερη κα βαθύτερη κατανόηση του μηχανισμού που δημιουργεί το πρόβλημα.
  4. Είναι σημαντικό όλο αυτό να γίνεται σε μία ατμόσφαιρα αγάπης και αποδοχής. Ό,τι και να πει ο άλλος, ειδικά εμείς δεν θα τον κριτικάρουμε, δεν θα τον απορρίψουμε, δεν θα χάσουμε την αποδοχή μας.
  5. Οι ερωτήσεις που ρωτάμε να είναι σαν να τις κάνει ένα αγνό παιδί που δεν καταλαβαίνει. Ανακαλύπτω πως λειτουργεί αυτός ο νους! Εδώ θέλει περιέργεια και ενδιαφέρον.

ΕΡΕΘΙΣΜΑ Ή ΕΡΜΗΝΕΙΑ

Είναι σημαντικό να ξεχωρίζουμε στο μυαλό μας το ερέθισμα από την ερμηνεία.

Για πολλούς ανθρώπους ερέθισμα είναι η ερμηνεία του ερεθίσματος. Ακόμα και αν η ερμηνεία να είναι λάθος, μπορεί  το μάθημα του ανθρώπου να είναι να νιώθει καλά κι ακόμα αν ο άλλος π.χ. τον απορρίπτει, δεν τον αγαπάει, δεν τον σέβεται.

ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ

Είναι πολύ σημαντικό ο άνθρωπος να ξεκαθαρίσει ποιος είναι ο στόχος του. Για ποιο λόγο κάνει αυτήν την ανάλυση, αυτογνωσία, ομάδα;

ΓΕΝΙΚΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

-Από όλα αυτά που έχουμε πει μέχρι τώρα μπορείς άλλη μία φορά να μου πεις τι θέλεις;

-Μπορείς άλλη μία φορά να μου πεις τι νιώθεις;

-Τι ακριβώς θα ήθελες εδώ;

-Πως θα ήθελες να είναι τα πράγματα εδώ;

-Τι θα ήθελες από τον άνθρωπο αυτό;

-Τι θα ήθελες από τον εαυτό σου;

-Τι θα ήθελες από τη ζωή αυτή τη στιγμή;

Μη φοβάστε να ρωτήσετε και να ξαναρωτήσετε! Όσο προχωράει ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται όλο και πιο διαφορετικά το θέμα.
Ψάχνουμε το λόγο που αυτή η κατάσταση δημιουργεί δυσάρεστα συναισθήματα στον άνθρωπο και μειώνουν την ηρεμία, την ευτυχία και την αγάπη του.
(Α Τ)
Μάθημα 3 – Σημειώσεις (AI μεταφορά από χειρόγραφο)

Μάθημα 3 – Σημειώσεις (AI μεταφορά από χειρόγραφο)

Μάθημα 3 – Σημειώσεις (AI μεταφορά από χειρόγραφο)

Σύστημα πεποιθήσεων

  1. Φορτισμένες πεποιθήσεις.
  2. Αποθηκευμένα παλιά συναισθήματα.
  3. Εξελισσόμενο σύστημα πεποιθήσεων.
  4. Πνευματική διάσταση – πίστη.

Βασικές έννοιες

  1. Μια πεποίθηση μπορεί να δημιουργήσει πάνω από ένα συναίσθημα.
  2. Ένα συναίσθημα μπορεί να έχει πολλές πεποιθήσεις από πίσω.
  3. Για κάθε συναίσθημα θέλουμε να βρούμε τις πεποιθήσεις που το δημιουργούν.
  4. Όταν έχει ποικιλία συναισθημάτων πρέπει να ρωτήσουμε με ποιο συναίσθημα θέλει να εργαστεί ή να απελευθερωθεί.
  5. Υπάρχουν διαφορετικές πεποιθήσεις που δημιουργούν:Φόβο –

    Θυμό – Πιστεύω ότι ο άλλος φταίει.

    Ενοχή – Πιστεύω ότι εγώ φταίω.

    Αδικία – Πιστεύω ότι θα έπρεπε να γίνει κάτι άλλο.

  6. Θα υπάρχουν δευτερογενή συναισθήματα. Είναι αυτά που έχω επειδή έχω ένα άλλο συναίσθημα.Σε τέτοια περίπτωση θα ρωτήσουμε, παράδειγμα:

    «Θέλεις να δουλέψεις με το θυμό ή με την ενοχή που νιώθεις επειδή νιώθεις θυμό;»

    Ή

    «Θες να δουλέψεις με το φόβο ή με την ντροπή ή με το θυμό που νιώθεις προς τον εαυτό σου επειδή φοβάσαι;»

  7. Στην ενεργητική ακρόαση πάντα υπάρχουν διαφορετικοί δρόμοι (μπορεί να είναι 5 ή 6 κατευθύνσεις).
  8. Μπορεί να υπάρχουν διαφορετικά συναισθήματα ή διαφορετικές όψεις των ερεθισμάτων.
    • Όταν ρωτήσουμε ή όταν πάρουμε έναν δρόμο θα πρέπει να θυμόμαστε τους διαφορετικούς δρόμους που δεν πήραμε.

    Αν πάμε με έναν δρόμο που δεν μας οδηγήσει κάπου μετά από κάποιες ερωτήσεις ίσως πρέπει να γυρίσουμε πίσω και να πάρουμε κάποιον δρόμο.

  9. Θέλει προσοχή όταν συντονιζόμαστε και οι άλλοι θέλουν να ρωτήσουν ερωτήσεις.Μπορούμε να επιτρέψουμε αν δεν δίνουν συμβουλές κλπ.

    Α. Μπορεί να βοηθηθούν.

    Β. Ή μπορεί να χαθούμε.

    Γ. Είναι δική μας δουλειά να θυμόμαστε πού είχαμε μείνει πριν τις ερωτήσεις του άλλου.

  10. Δίνουμε λιγότερη σημασία στις αντιδράσεις.Δεν εξεταζόμαστε να αλλάξουμε αντιδράσεις πριν αλλάξουμε συναισθήματα ή πεποιθήσεις για να μην δημιουργηθεί μια εξωτερική σύγκρουση.

    Μπορούμε όμως να χρησιμοποιήσουμε μια αντίδραση σαν κλειδί για να βρούμε συναισθήματα ή πεποίθηση γιατί δεν μπορεί να υπάρξει εξωτερική ή εσωτερική αντίδραση χωρίς πεποίθηση ή συναίσθημα.

    Πιθανή ερώτηση:

    Αν έβλεπες κάποιον να αντιδρά με τον συγκεκριμένο τρόπο, τι θα φανταζόσουν ότι μπορεί να νιώθει αυτός ο άνθρωπος;

    (Τον απαλλάσσουμε από την ευθύνη να απαντά για τον εαυτό του.)

Πιθανές αντιδράσεις

  1. Απόσταση από τα ερεθίσματα – Συνήθως από προβλήματα χωρίς να έχουμε θεραπευτεί μέσα μας.
  2. Επίθεση –
  3. Άρνηση – Κλασικό σε ανθρώπους εθισμένους σε ουσίες ή δραστηριότητες.Αρνούνται την ύπαρξη του προβλήματος ή των συναισθημάτων.
  4. Κριτική, γκρίνια, παράπονο –Θέλουμε να εκτονώσουμε αυτό που νιώθουμε θέλοντας να ξεκαθαρίσουμε ότι οι άλλοι φταίνε για το γεγονός ότι εμείς δεν νιώθουμε καλά.
  5. Μούτρα, απόσταση.
  6. Σαρκασμός –Μέσα στον σαρκασμό υπάρχει το μήνυμα ότι ο άνθρωπος κοροϊδεύει ή δεν πιστεύει αυτό που κάνει ή λέει ο άλλος.
  7. Παράπονο, γκρίνια – Μήπως ο άλλος αξίζει αυτό που θέλουμε.
  8. Απομάκρυνση – Και έτσι να μην έχουμε ερεθίσματα ή συναισθήματα.
  9. Προσπάθεια για επικοινωνία.
  10. Να κάνουμε αυτογνωσία και να προσπαθούμε να βρούμε εσωτερικές λύσεις.

Υπάρχει ποικιλία αντιδράσεων. Δεν αποκλείεται κάποιος να ενσωματώνει πολλά από αυτά μαζί.

Behavioural Therapy

Ασχέτως από το ότι δεν δίνουμε συμπεριφορικές συμβουλές όταν ο άλλος δεν έχει αλλάξει το συναίσθημα ή την πεποίθηση.

Αλλά αν κάποιος δυσκολεύεται πολύ μπορεί κάποιος να φαντάζεται ότι πιστεύει την νέα αντίληψη και να συμπεριφέρεται έτσι.

Καθώς το κάνει αυτό ο άνθρωπος έρχεται σε επαφή με τις αντιστάσεις μέσα του και έτσι του επιτρέπει να φέρνει την αλήθεια ή την εναλλακτική αντίληψη και έτσι συντονίζεται με αυτό.

Έχει μεγάλη αξία να αποφασίσει να συμπεριφέρεται με ευγένεια, με καλοσύνη, με αγάπη παρόλο που δεν το νιώθει αλλά με βοηθάει να συντονιστώ με αυτά.

Μπορεί να το ζητήσουμε σαν πείραμα.

Το μάθημα

Μερικές φορές το μάθημα είναι εξωτερικό. Άλλες φορές εσωτερικό.

Μπομπ:

«Εγώ θα έλεγα ότι είναι πάντα εξωτερικό αλλά μερικές φορές και εσωτερικό.»

Κάποιες φορές η βοήθεια που θα δώσουμε θα είναι να απελευθερωθεί από το συναίσθημα και την πεποίθηση και να μπορεί να νιώθει καλά με την κατάσταση όπως είναι.

Άλλες φορές θα χρειαστεί να τον βοηθήσουμε να είναι πιο δραστήριος στο να αλλάξει τα πράγματα.

Π.χ. να βάλει όρια, να επικοινωνήσει, να είναι πιο δραστήριος στην δημιουργία της πραγματικότητάς του.

Οι δύο δρόμοι συνυπάρχουν.

Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να μην χρειάζεται να συντονιστεί με πεποιθήσεις να είναι καλά ακόμη και αν δεν αλλάζουν τα πράγματα.

Μην «τεμπελιάζουμε» να λύσουμε το πρόβλημα μόνο εξωτερικά.

Ανάλυση συναισθημάτων

Ερέθισμα → Πεποίθηση → Συναίσθημα → Αντίδραση

Συνήθως ξεκινάμε με το συναίσθημα ή το ερέθισμα.

Συναίσθημα χωρίς ερέθισμα

Αν έχει μόνο το συναίσθημα μπορούμε να ζητήσουμε να κλείσει τα μάτια βιώνοντας το συναίσθημα και να σκεφτεί ποια είναι η κατάσταση στη ζωή του που τον κάνει να βιώσει το συναίσθημα αυτό.

Ίσως πει «νιώθω κατάθλιψη επειδή…»

Ερέθισμα χωρίς συναίσθημα (90%)

Εκεί θα χρειαστεί να τον κατευθύνουμε να βρει τις πεποιθήσεις που είναι συνδετικός κρίκος του ερεθίσματος με το συναίσθημα.

Θέλουμε πεποιθήσεις για κάθε συναίσθημα.

Το ερέθισμα μπορεί να έχει διαφορετικές όψεις.

  1. Αυτό που λέει κάποιος.
  2. Το ύφος που το λέει.
  3. Το περιβάλλον.
  4. Ποιος άλλος ήταν εκεί.
  5. Παιδικά βιώματα που σχετίζονται.

Πρέπει να γίνεται το ερέθισμα συγκεκριμένο ειδικά στο EFT.

Βασικές όψεις ενεργητικής ακρόασης

  1. Να ενδιαφερόμαστε.
  2. Να μην έχουμε προκαταλήψεις / γνώμες.
  3. Να είμαστε ελεύθεροι από φόβους και συναισθήματα σε σχέση με αυτό που μας λέει.(Αν δεν μπορούμε τον παραπέμπουμε.)
  4. Να προσέχουμε πάρα πολύ ότι η λύση για τον άλλον δεν είναι αυτή που δίνουμε εμείς σε αντίστοιχο πρόβλημα (ακόμη αν το μάθημα είναι ίδιο).
  5. Να μην ταυτιζόμαστε.Ο άνθρωπος έχει ακριβώς το ερέθισμα που χρειάζεται για την εξέλιξή του.

    Να μην δώσουμε συμβουλές.

    Οι λόγοι που δυσκολευόμαστε να μην δίνουμε συμβουλές:

    Α. Παίρνουμε αξία όταν δίνουμε συμβουλές. Ρόλος σωτήρα ή δασκάλου.

    Β. Νομίζουμε ότι βοηθάμε και ο άλλος είναι ανίκανος να βρει δικές του απαντήσεις.

    Γ. Έχουμε συνηθίσει να δίνουμε συμβουλές.

    Δ. Οι άλλοι έχουν ανάγκη και προτιμούν συμβουλές.

    Διευκρίνιση

    Μπορούμε να συμβουλεύσουμε βιβλία, τεχνικές, βίντεο κλπ. Όχι κρίσεις και απόψεις ζωής.

  6. Να καταλάβουμε τους μηχανισμούς του νου.
    • Ποια είναι η ανάγκη;
    • Τι προστατεύεις;
    • Τι αναζητάς;
    • Τι χρειάζεσαι;

    Θα χρειαστεί να βρούμε την προσκόλληση:

    • Αξίας
    • Ασφάλειας
    • Ελευθερίας
    • Απόλαυσης
    • Δικαιοσύνης κλπ.
  7. Μπορούμε να τον αφήσουμε με μια ερώτηση. Όχι με μια απάντηση (ή εμψυχωτική ερώτηση).Δηλ. ή λόγος που δεν είναι καλά ή τρόπος να είναι καλά.

    Π.χ. «Τι πιστεύω ή τι έχω βιώσει στο παρελθόν που με κάνει να έχω αυτή την ευαισθησία;»

    SOS: Μην φοβάστε να μην ξέρετε ή να μην φτάσετε κάπου συγκεκριμένα!

  8. Όταν δίνουμε απαντήσεις και συμβουλές ο άνθρωπος αρχίζει να εξαρτάται από μας. Χάνει τελικά την αυτοεκτίμηση και εσωτερική φωνή.
  9. Να μην ταυτιζόμαστε εγωιστικά.Είμαστε απλοί αρωγοί.

    Δεν είμαστε ποτέ η αιτία για την επιτυχία ή για την αποτυχία του άλλου.

    Δεν είμαστε ποτέ η αιτία της λύσης.

Ατμόσφαιρα την ώρα της επικοινωνίας

  1. Σώμα προς αυτόν.
  2. Στέλνω αγάπη καθώς την ώρα που τον ακούω.
  3. Κοιτώ στα μάτια του.
  4. Επιβεβαίωση ότι τον ακούω κατά καιρούς. Ερώτηση για να σιγουρευτώ ότι έχω καταλάβει.
  5. Να θυμόμαστε όλες οι απαντήσεις βρίσκονται μέσα στον άλλον.

Μην παρασυρόμαστε από το μελόδραμα του άλλου.

Χρειάζεται μια ισορροπία

  1. Να νιώθω πόσο σημαντικό είναι η οδύνη για τον άλλο χωρίς να το μειώνουμε. Σεβασμός.
  2. Από την άλλη να μην παρασυρόμαστε συναισθηματικά. Βλέπω απέναντί μου τον ίδιο το Θεό.

Το παράδειγμα της θάλασσας

Όταν ο άλλος πνίγεται στη θάλασσα μπορούμε:

Α. Να πηδήξουμε στη θάλασσα και να πνιγούμε μαζί του.

Β. Να κάτσουμε έξω και να του φωνάζουμε έλα.

Γ. Μπορούμε να πηδήκουμε στη θάλασσα με ένα σχοινί δεμένο στην παραλία.

Το σχοινί είναι η γνώση ότι είναι πνεύμα, ότι δεν είναι τυχαίο αυτό που συμβαίνει, και ότι έχει τη δύναμη μέσα του και ότι είναι μια αιώνια ψυχή.

Συνέχεια – Ατμόσφαιρα και ενεργητική ακρόαση

  1. Χρειάζεται να αποφύγουμε οποιαδήποτε προβολή δικών μας αντιλήψεων πάνω στον άλλον.
  2. Καμιά φορά είναι σημαντικό να μοιραζόμαστε κάτι που έχουμε βιώσει ή ένα δικό μας θέμα. Δεν είμαστε φωτισμένοι. Ενθαρρύνει τους άλλους να ανοίγονται πιο εύκολα. Πάλι η λύση μας δεν είναι αυτή που πρέπει να βρουν οι άλλοι.
  3. Η ουσία της ενεργητικής ακρόασης είναι οι σωστές ερωτήσεις που θα οδηγήσουν στη βαθύτερη κατανόηση του προβλήματος.
  4. Είναι σημαντικό να γίνονται αυτά σε μια ατμόσφαιρα αγάπης, πραότητας και αποδοχής. Να νιώθει ο άλλος αποδεκτός και ότι μπορεί να μας πει τα πιο βαριά μυστικά του.
  5. Οι ερωτήσεις που θα κάνουμε χρειάζεται να γίνουν από ένα αγνό παιδί που δεν καταλαβαίνει.

Από Μπομπ:

«Προσπαθήστε να πείτε δεν ξέρω γιατί νιώθει όπως νιώθει. Δεν ξέρω ποια είναι η πεποίθηση. Ανακαλύπτουμε τη λειτουργία ενός ανθρώπινου νου! Θέλει περιέργεια, ενδιαφέρον!»

«Σαν ένα παιχνίδι, ας βρούμε το αυγό! Λαχτάρα και ενδιαφέρον για την αλήθεια. Με ενθουσιασμό ένα ψάξιμο.»

Πορεία ενεργητικής ακρόασης: Διάγραμμα στη σελίδα 17 στο εγχειρίδιο των συντονιστών. Να το έχουμε μπροστά μας για καιρό, μήνες.

Να απαντήσουμε όλες τις ερωτήσεις στο κεφάλαιο 6.

Να μελετήσουμε και να απαντήσουμε 4 σελίδες ερωτήσεις σιγά σιγά για ένα θέμα που μας απασχολεί.

(Θα τα δώσουμε σιγά σιγά στον σύντροφό μας.)

Ερέθισμα ή ερμηνεία

Πρέπει να τα ξεχωρίζουμε.

Δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να δουλέψουμε την πεποίθηση σαν ερέθισμα.

Μπορεί η ερμηνεία να μην αληθεύει αλλά μέχρι κάποια στιγμή αυτό να λειτουργεί σαν ερέθισμα για τον άνθρωπο.

Και μετά να πάρουμε μια κατεύθυνση για την αλλαγή της πεποίθησης για το πραγματικό ερέθισμα.

Άρα ή μπορούμε να δουλέψουμε με το πραγματικό ερέθισμα (δηλ. την πράξη του άλλου, τα λόγια κλπ.).

Ή με την ερμηνεία του ερεθίσματος από τον άνθρωπο σαν ερέθισμα (συναίσθημα).

Κάποια στιγμή όμως θα χρειαστεί να επιστρέψουμε στο πραγματικό ερέθισμα.

Σύνοψη:

Όταν ξεκινάμε μια ενεργητική ακρόαση να είμαστε σίγουροι ότι έχουμε ένα ερέθισμα ή να ξεκαθαρίζουμε ότι μιλάμε για μια ερμηνεία και το συζητάμε.

Γιατί για πολλούς η ερμηνεία είναι δεδομένο.

Οι στόχοι

Να ζητάμε από τον άλλον να σκεφτεί και να μας πει τι είναι αυτό που θέλει.

Αν βλέπουμε ότι ο στόχος του άλλου δεν είναι το πιο ουσιαστικό, μπορούμε να κάνουμε ερωτήσεις. Αν μένει σε αυτό το κομμάτι, το δεχόμαστε και προχωράμε.

Μερικές ερωτήσεις γι’ αυτό

  1. Από όλα αυτά που έχουμε πει μέχρι τώρα μπορείς να μου πεις άλλη μια φορά τι θέλεις;
  2. Μπορείς άλλη μια φορά να μου πεις τι γυρεύεις;
  3. Να μου πεις άλλη μια φορά τι είναι αυτό που σε ενοχλεί;
  4. Τι θα ήθελες από τον άνθρωπο αυτόν;
  5. Τι θα ήθελες από τον εαυτό σου;
  6. Τι θα ήθελες από τη ζωή σου αυτή τη στιγμή;

Πάντα ψάχνοντας για τον ενδόμυχο.

Υπάρχει ένα μεγάλο ερωτηματολόγιο.

Κατάλογος ερωτήσεων για ενεργητική ακρόαση.

(Είναι οι ερωτήσεις που θα απαντήσουμε και θα δώσουμε σιγά σιγά στον συντονιστή.)

(Κ Σ)

Περίληψη του 3ου μαθήματος

Περίληψη του 3ου μαθήματος

Περίληψη του 3ου μαθήματος

Ξεκινάμε το σημερινό μάθημα με μια υπενθύμιση για τα είδη των πεποιθήσεων:

1. Φορτισμένες εντυπώσεις, δεν είναι πεποιθήσεις αλλά τραυματικές εμπειρίες, βιώματα. Βρίσκονται στο υποσυνείδητο και κάνουν τον άνθρωπο να αντιδρά χωρίς σκέψη, αυτόματα.
2. Λανθασμένα παιδικά συμπεράσματα , βασικές πεποιθήσεις με τις οποίες θα εργαστούμε.
3. Το λογικά εξελισσόμενο σύστημα πεποιθήσεων που λειτουργεί , όταν δεν κινητοποιούνται τα δύο πρώτα.
4. Πνευματικές αντιλήψεις, πίστη.
Η βασική εργασία μας είναι να απελευθερωθούμε από τα δύο πρώτα συστήματα πεποιθήσεων για να βιώσουμε την αλήθεια τόσο του εαυτού μας, όσο και των άλλων. ¨Ετσι είναι σημαντικό για να βοηθήσουμε τον αναζητητή να καταλάβει τον εαυτό του , να βρούμε όλες τις πιθανές πεποιθήσεις που συνυπάρχουν μέσα του.
Βασικές έννοιες
1. Μπορεί μια πεποίθηση να δημιουργήσει πάνω από ένα συναίσθημα.
2. Ένα συναίσθημα μπορεί να έχει από πίσω περισσότερες από μία πεποιθήσεις.
3. Για το κάθε συναίσθημα χρειάζεται να βρούμε τις πεποιθήσεις που βρίσκονται από πίσω.
4. Όταν ο άνθρωπος  έχει μια ποικιλία συναισθημάτων χρειάζεται να του ζητήσουμε να επιλέξει από ποιο συναίσθημα θέλει να απελευθερωθεί.
5. Κάθε συναίσθημα έχει διαφορετικές πεποιθήσεις που το δημιουργούν.
6. Δευτερογενή συναισθήματα που έχει επειδή έχει κάποιο άλλο συναίσθημα. Σ αυτήν την περίπτωση θα χρειαστεί να τον/την ρωτήσουμε να επιλέξει με ποιο συναίσθημα θέλει να δουλέψουμε.
Ενεργητική ακρόαση
Η ενεργητική ακρόαση είναι μια πολυδιάστατη και πολύπλευρη διαδικασία , γιατί δεν υπάρχει μόνο μία κατεύθυνση, ένας δρόμος που μπορούμε να πάρουμε για να βοηθήσουμε τον άνθρωπο. Είτε επιλέξει ο ίδιος,-α, είτε επιλέξουμε εμείς τον δρόμο είναι απαραίτητο να θυμόμαστε  από πού ξεκινήσαμε και ποιες επιλογές αφήσαμε , γιατί μπορεί να χρειαστεί να πάμε και 5 ερωτήσεις πίσω.
Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται να έχουμε γερή μνήμη, απεριόριστη προσοχή και με βοηθό τη διαίσθηση και την εμπειρία να πορευόμαστε για το ανώτερο καλό του ανθρώπου.
Μετά τη δημιουργία του συναισθήματος έρχεται η αντίδραση. Συνήθως δεν μας ενδιαφέρει τόσο η αντίδραση γιατί εστιάζουμε στις πεποιθήσεις και τα συναισθήματα, εκτός και αν είναι πολύ έντονη, οπότε μπορεί να γίνει το κλειδί για να δούμε τι συμβαίνει. Σ αυτήν την περίπτωση ρωτάμε τον άνθρωπο τι θα φανταζόταν αν έβλεπε κάποιον να αντιδρά μ αυτόν τον τρόπο.
Πιθανές αντιδράσεις.
1. Απόσταση από το ερέθισμα
2. Επίθεση
3. Άρνηση
4. Προσπάθεια για επικοινωνία
5.Αποφυγή της επικοινωνίας
6. Γκρίνια, παράπονα
7. Απόσυρση
8. Να κάνουμε αυτογνωσία και να βρούμε εσωτερικές λύσεις
9. Behavioral therapy,  όπου ζητάμε από κάποιον να δοκιμάσει να αντιδράσει διαφορετικά για να δει πώς νιώθει.
Συνήθως οι άνθρωποι προσπαθούν να βρουν την ευτυχία μέσα από τον έλεγχο και την προσπάθεια να αλλάξουν τις εξωτερικές καταστάσεις με αποτέλεσμα να την χάνουν.
Στόχος μας κάθε φορά είναι να τους βοηθήσουμε να βρουν τις πεποιθήσεις που τους  εμποδίζουν ή να είναι πιο δυναμικοί στο να ζητάνε αυτό που χρειάζονται και σταδιακά  να αλλάξουν την πραγματικότητα τους ή  να δεχτούν  τα πράγματα  όπως ακριβώς είναι.
Εμείς χρειάζεται κάθε φορά, έχοντας κατά νου αυτή τη διπλή προσέγγιση να βοηθήσουμε τους ανθρώπους να καταλάβουν ποιο είναι το μάθημά τους κάθε φορά.
Γι αυτό είναι σημαντικό να μην ταυτιζόμαστε με τα προβλήματά τους , ούτε να προσφέρουμε λύσεις και απαντήσεις γιατί κάθε άνθρωπος έχει τη δική του πορεία εξέλιξης και τα δικά του προσωπικά μαθήματα.
Πώς αναλύουμε τα συναισθήματα.
Η ανάλυση του συναισθήματος συνήθως ξεκινά με το ερέθισμα , αλλά υπάρχουν και φορές που μπορεί να ξεκινήσει με το συναίσθημα.
Από το ερέθισμα πάμε στα συναισθήματα και μετά βρίσκουμε τις πεποιθήσεις που ενώνουν το ερέθισμα με το συναίσθημα.
Χρειάζεται να είμαστε πολύ προσεκτικοί και να έχουμε ανοιχτό μυαλό, διαύγεια  και εμπειρία γιατί ένα ερέθισμα μπορεί να έχει πολλές όψεις .Υπάρχει αυτό που λέει κάποιος , ο τρόπος που το λέει, το περιβάλλον , όπου το λέει, τα παιδικά βιώματα που ενεργοποιούνται απ΄αυτό που λέει, αν υπάρχει κάποιος άλλος εκεί που παρατηρεί , όταν το λέει.
Βασικές όψεις της ενεργητικής ακρόασης
1. Να ενδιαφερόμαστε ειλικρινά για τον άνθρωπο.
2. Να είμαστε ελεύθεροι από προκαταλήψεις και γνώμες.
3. Να είμαστε, όσο μπορούμε, ελεύθεροι από φόβους και μπλοκαρίσματα που είναι όμοια με του άλλου. Συνήθως η ζωή μας στέλνει ανθρώπους που αντιμετωπίζουν ίδια θέματα με εμάς, οπότε χρειάζεται μεγάλη προσοχή για να μην κατευθύνουμε τον άνθρωπο σε λύσεις που είναι δικές μας, γιατί το μάθημά του μπορεί να είναι εντελώς διαφορετικό κι ας είναι ίδιο το ερέθισμα.
4. Να είμαστε ελεύθεροι από την τάση να δίνουμε συμβουλές.
Παράγοντες που μας κάνουν να δυσκολευόμαστε σε αυτό είναι:
α. Είναι μεγάλος πειρασμός να μπούμε στον ρόλο του Σωτήρα παίρνοντας αξία απ΄αυτό.
β. Η λανθασμένη αντίληψη ότι βοηθάμε τον άλλον και ότι είναι ανίκανος να βρει τις δικές του απαντήσεις.
γ. Κάποιοι χρειάζονται τις συμβουλές μας γιατί δε θέλουν να αναλάβουν την ευθύνη της ζωής τους και έτσι θα φταίει κάποιος άλλος.
Μπορούμε να συμβουλεύουμε για τεχνικές, διατροφή ασκήσεις αναπνοών, αλλά σε καμία περίπτωση για κινήσεις ζωής.
5. Να κατανοήσουμε πλήρως τους μηχανισμούς του νου.
Ο ανθρώπινος νους λειτουργεί βάσει των αναγκών του , οι οποίες ανάγκες μπορεί να γίνουν  γίνουν προσκολλήσεις.
6. Είναι σημαντικό να αφήσουμε μια ομάδα ή έναν άνθρωπο με μια ερώτηση και όχι με μια απάντηση ή μία κατάληξη. Δεν χρειάζεται να φτάσουμε κάπου συγκεκριμένα γιατί η αυτοανακάλυψη είναι μια συνεχής διαδικασία.
7. Να προσέξουμε μην δημιουργηθεί εξάρτηση του ανθρώπου από εμάς, κάτι που τον κάνει να χάνει την αυτοεκτίμηση του , να μην ακούει την εσωτερική του φωνή και ταυτόχρονα  να τονίζεται ο δικός μας εγωισμός.
Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι δεν είμαστε ποτέ η αιτία ούτε της επιτυχίας, ούτε της αποτυχίας του άλλου. <Είμαστε απλά αγωγοί, καθρέφτες.
Η ατμόσφαιρα στην ώρα της επικοινωνίας
1. Το σώμα μας πρέπει να είναι γυρισμένο προς αυτόν,- ήν.
2.Την ώρα που τον ακούμε του στέλνουμε ενέργεια νιώθοντας από το στήθος μου να φεύγει θετική ενέργεια, ευχές και ευλογίες γι αυτήν την αδελφή ψυχή.(τρίτη επίγνωση της ουράνιας προφητείας)
3. Να τον κοιτάζουμε  βαθιά στα μάτια και όταν τον ακούμε και όταν του μιλάμε.
4. Κατά καιρούς να του δίνουμε επιβεβαιώσεις  ότι τον ακούμε με μια κίνηση του κεφαλιού ή ερώτηση.
5. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι οι απαντήσεις βρίσκονται στον άλλον και να το εκπέμπουμε προς αυτόν. Όσο πιο πολύ συντονιζόμαστε με αυτό το μέρος του άλλου που γνωρίζει τις απαντήσεις, τόσο πιο πολύ τον ενισχύουμε να τις βρει. Χρειάζεται να έχουμε τη διπλή ικανότητα να είμαστε εγκεφαλικοί, χωρίς να χάνουμε τη συναισθηματική σύνδεση και να βλέπουμε τον άνθρωπο ως θεία συνειδητότητα που έχει επιλέξει το συγκεκριμένο μάθημα για την εξέλιξή του.
6. Να αποφεύγουμε οποιαδήποτε προβολή δικών μας αντιλήψεων και βιωμάτων πάνω στον άνθρωπο.
7. Να κάνουμε τις σωστές ερωτήσεις( η ουσία της ενεργητικής ακρόασης) που οδηγούν στη βαθύτερη κατανόηση του μηχανισμού που δημιουργεί το πρόβλημα. Οι ερωτήσεις μας να είναι σαν του μικρού παιδιού που δεν ξέρει και δεν καταλαβαίνει, αλλά ενδιαφέρεται πολύ να μάθει.
Ανακαλύπτω τη λειτουργία ενός ανθρώπινου νου!
Οι πρώτες ερωτήσεις είναι να διευκρινίσουμε δύο πράγματα:
α. Ακριβώς το ερέθισμα.
β. Ακριβώς το συναίσθημα.
Κι αν υπάρχουν περισσότερες όψεις του ερεθίσματος χρειάζεται να τα ξεχωρίσουμε και να ρωτήσουμε τον άνθρωπο σε ποια κατεύθυνση θέλει να πάει.
Στο εγχειρίδιο των συντονιστών υπάρχει η πορεία της ενεργητικής ακρόασης.
Ξεκινάμε πρώτα από το πρόβλημα ή έναν στόχο που θέλει να πετύχει.
Είναι σημαντικό να έχουμε ξεκάθαρο μπροστά μας ένα ερέθισμα και όχι μια ερμηνεία γιατί πολλές φορές ο άνθρωπος μπερδεύει την ερμηνεία που έχει δώσει με το ερέθισμα και είναι δική μας δουλειά να το ξεκαθαρίσουμε.
Η πρώτη ενέργειά μας , μετά απ΄ αυτό είναι να διευκρινίσουμε για ποιο λόγο καθόμαστε εδώ, ποιος είναι ο στόχος μας και τι θέλουμε να κάνουμε. Ο ίδιος πρέπει να ορίζει τον στόχο του. Αν αυτός ο στόχος δεν είναι εφικτός με τις ερωτήσεις μας μπορούμε να τον οδηγήσουμε να ψάξει έναν πιο εφικτό στόχο ή να αντιληφθεί καθώς προχωρά η διαδικασία αλλιώς την κατάσταση. Χρειάζεται μεγάλη ευελιξία από τη μεριά μας και να θυμόμαστε ότι όλα βασίζονται στις ανάγκες.
Κατά τη διαδικασία μπορεί να προκύψουν δευτερογενή συναισθήματα και τώρα το ερέθισμα για την ανάλυση να είναι αυτό που προέκυψε από τον τρόπο που αντέδρασε σ αυτό που έγινε.
Πάντα ψάχνουμε να βρούμε τον κίνδυνο.
Ερωτήσεις για τα συναισθήματα , εφόσον έχουμε ξεκαθαρίσει το ερέθισμα.
1. Πώς νιώθεις όταν γίνεται αυτό που συμβαίνει ή όταν δε γίνεται αυτό που θέλεις;
2. Έχεις άλλα συναισθήματα γι αυτό που συμβαίνει ;
3. Πώς νιώθεις για τον εαυτό σου όταν έχει αυτά τα συναισθήματα;
4. Σε ποιες άλλες περιπτώσεις νοιώθεις παρόμοια συναισθήματα;
5. Πόσος καιρός είναι που νιώθεις έτσι ;
6. Πόσο συχνά νιώθεις έτσι ;
7. Ένιωσες έτσι κάποια στιγμή που ήσουν παιδί;
8. Υπάρχουν ή υπήρχαν στιγμές που παρόλου που γινόταν το ίδιο πράγμα κατάφερες να μη νιώθεις έτσι;
9. Ποιες είναι αυτές οι στιγμές;
10.Τι λες στον εαυτό σου αυτές τις στιγμές που σε βοηθάει να μη νιώθεις έτσι;
(Χ Ν)
Περίληψη του 3ου μαθήματος

Περίληψη του 3ου μαθήματος

Περίληψη του 3ου μαθήματος

Είδη πεποιθήσεων

φορτισμένες εντυπώσεις στο υποσυνείδητο που ουσιαστικά δεν είναι πεποιθήσεις είναι απλώς reflex (αντιδράσεις), δηλαδή αντιδράσεις χωρίς σκέψη, χωρίς να περάσει καν από τον εγκέφαλο, από το νέο εγκέφαλο, το ερέθισμα και μου προκαλεί ένα αίσθημα φόβου ή πανικού ή κινδύνου. Υπάρχει το βίωμα ότι κινδυνεύω και όχι πεποίθηση.

Μετά έχουμε τα λανθασμένα παιδικά συμπεράσματα που είναι οι βασικές πεποιθήσεις με τις οποίες εργαζόμαστε στην αυτογνωσία, προσπαθούμε να βρούμε αυτά τα λανθασμένα συμπεράσματα γύρω από την αξία ή την ασφάλεια του ανθρώπου και να βοηθήσουμε τον άνθρωπο να αλλάξει αυτά.

Μετά είναι το λογικό εξελισσόμενο σύστημα πεποιθήσεων όπου ο άνθρωπος αρχίζει να βλέπει πιο λογικά και αναθεωρεί και βλέπει ότι λογικά είναι ασφαλής, αξίζει, είναι ικανός. Λειτουργεί όσο δεν κινητοποιούνται τα προηγούμενα 2.

Και το τέταρτο, η πίστη ή η πνευματική διαίσθηση.

Στόχος να απελευθερωθούμε για να βιώσουμε την αλήθεια.

Υπάρχει ένα κομμάτι, εργαζόμενοι με κάποιους,  που φοβάται. Μπορεί να υπάρχουν συγκρουόμενες αντιλήψεις για το ίδιο πράγμα.

Μπορεί μια πεποίθηση να δημιουργεί πάνω από ένα συναίσθημα. Κι ένα συναίσθημα να έχει πολλές πεποιθήσεις. Για κάθε συναίσθημα θέλουμε να βρούμε τις πεποιθήσεις. Υπάρχουν συναισθήματα που δεν έχουμε εξηγήσει την ύπαρξή τους.

Όταν υπάρχουν πολλά συναισθήματα ζητούμε να επιλεγούν αυτά που θέλει ο άλλος να εργαστεί ή να απελευθερωθεί.

Υπάρχουν διαφορετικές πεποιθήσεις που δημιουργούν το φόβο, το θυμό την ενοχή ή και την αδικία. Θα υπάρχουν διαφορετικές πεποιθήσεις που είναι το κλειδί για τη δημιουργία του κάθε συναισθήματος.

Μπορεί να υπάρχουν δευτερογενή συναισθήματα, συναισθήματα που έχω επειδή έχω κάποιο άλλο συναίσθημα. Σε τέτοια περίπτωση θα πρέπει να ρωτήσουμε τον άνθρωπο «Θέλεις να δουλέψεις με το πρώτο σου συναίσθημα, ας πούμε το θυμό σου ή με την ενοχή που νιώθεις επειδή έχεις θυμό;» ή «Με το φόβο σου ή με την ντροπή ή με το θυμό προς τον εαυτό σου επειδή φοβάσαι;». Είναι πάρα πολύ σημαντικό εμείς να μπορούμε να διευκρινίσουμε αυτό στο νου μας και να ζητήσουμε από τον άνθρωπο να αποφασίσει σε ποια κατεύθυνση θα πάει.

Η ενεργητική ακρόαση είναι μια διαδικασία που σε κάθε στιγμή βρισκόμαστε σ ένα σταυροδρόμι και θα μπορέσουμε να πάρουμε αυτή την κατεύθυνση και πολλές φορές και 5 και 6 κατευθύνσεις. Το γεγονός ότι ο ίδιος ο άνθρωπος ή εμείς αποφασίζουμε να πάρουμε έναν από αυτούς τους πιθανούς δρόμους σημαίνει ότι πρέπει να θυμόμαστε από που ήρθαμε και ποιες επιλογές δεν ακολουθήσαμε.

Η διαίσθηση βοηθάει όπως και η εμπειρία βοηθάει την διαίσθηση.

Ο νους του συντονιστή να συγκρατεί και πλατιά και βαθιά μια κατάσταση.

Η διαίσθηση αναπτύσσεται με την εμπειρία.

Χρειάζεται να μπορούμε να συγκρατήσουμε τις πιθανότητες που δεν ελέγξαμε γιατί μπορεί να χρειαστούμε να πάμε πίσω 5 ερωτήσεις και από εκεί να συνεχίσουμε, γιατί μπορεί να έχουμε χάσει τον εαυτό μας παίρνοντας μία γραμμή ή μία πιθανή ερώτηση που έχουμε πάει σε μία κατεύθυνση.

Θέλει προσοχή όταν συντονίζουμε μία ομάδα και οι άλλοι άνθρωποι θέλουν να ρωτήσουν ερωτήσεις. Πολλές φορές αυτές οι ερωτήσεις μπορεί να είναι χρήσιμες αλλά πολλές φορές μπορεί να χαθούμε. Και είναι η εργασία του συντονιστή να θυμάται που βρίσκεται και ποιες πιθανότητες δεν έχουμε διερευνήσει.

Οι αντιδράσεις είναι το αποτέλεσμα των πεποιθήσεων και των συναισθημάτων.

Δεν προσπαθούμε να αλλάξουμε αντιδράσεις ανθρώπων χωρίς να αλλάξουν πεποιθήσεις και συναισθήματα.

Από την άλλη πλευρά μέσα στην ίδια την αντίδραση μπορεί να υπάρχουν κλειδιά προς τα συναισθήματα και τις πεποιθήσεις, γιατί όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά.

Τότε, ο άνθρωπος μπορεί να λέει δεν πιστεύω σ΄αυτά αλλά τη στιγμή που μέσα του υπάρχει τόση έντονη αντίδραση προς ένα γεγονός ή εξωτερικά ή εσωτερικά μας λέει ότι κάτι υπάρχει εκεί.

Μία ερώτηση είναι: Εάν έβλεπες κάποιον να αντιδράει με αυτόν τον τρόπο τί θα φανταζόσουν ότι νιώθει αυτός ο άνθρωπος; Δηλαδή, τον βάζουμε έξω από τον εαυτό του και ο ίδιος να συμπεραίνει τι θα πρέπει να νιώθει κάποιος για να αντιδράει με έναν συγκεκριμένο τρόπο.

Τώρα, οι αντιδράσεις είναι ποικίλες.

Μία πιθανή αντίδραση είναι η απόσταση από το ερέθισμα. Μπορεί απλώς να είναι μία φυγή, μία προσπάθεια αυτοπροστασίας όπου δεν έχει γίνει πραγματικά μία θεραπεία μέσα μας. Άλλη είναι η επίθεση, γινόμαστε επιθετικοί.

Μια άλλη αντίδραση είναι η άρνηση. Η άρνηση του να δεχτώ ότι συμβαίνει κάτι. Αυτό είναι κλασσικό στους ανθρώπους που είναι εθισμένοι σε ουσίες, στο αλκοόλ ή ακόμα στο τσιγάρο. Αρνούνται την ύπαρξη του προβλήματος ή αρνούνται την ύπαρξη των συναισθημάτων.

Υπάρχει η κριτική, η γκρίνια, τα παράπονα και η κατηγορία, υπάρχουν και αυτοί οι τρόποι επικοινωνίας που μπαίνουν οι περισσότεροι άνθρωποι, που δεν φέρνει συνήθως λύση. Οι άλλοι φταίνε επειδή δεν νιώθουμε καλά.

Μια άλλη αντίδραση είναι να αποφεύγουμε την επικοινωνία, να κρατάμε μούτρα, να μη μιλάμε με τον άνθρωπο αυτό, να κρατάνε τον άνθρωπο σε απόσταση.

Άλλη αντίδραση είναι ο σαρκασμός. Όταν βλέπουμε τον σαρκασμό, παρόλο που μπορεί ο άνθρωπος να λέει ότι αστειεύεται, συνήθως υπάρχει μία δόση αλήθειας και κάποιο κλειδί πίσω από την σαρκαστική, αν θέλετε, επικοινωνία του ανθρώπου αυτού-κάτι υπάρχει εκεί.

Μια άλλη αντίδραση είναι να παραπονιόμαστε συνέχεια, να γκρινιάζουμε, να υπάρχει συνεχής γκρίνια από τον άνθρωπο που προσπαθεί να πάρει αυτό που θέλει ή να είμαστε απόμακροι.

Προσπάθεια για επικοινωνία μια εγώ μήνυμα.

Και μία αντίδραση είναι να κάνουμε αυτογνωσία και να προσπαθούμε να βρούμε εσωτερικές λύσεις.

Υπάρχει μία ποικιλία πιθανών αντιδράσεων μέσα στον καθένα.

Συνήθως, δεν δίνουμε μεγάλη έμφαση στην αντίδραση ή στην ανάλυση γιατί πιο πολύ μας ενδιαφέρουν τα συναισθήματα και οι πεποιθήσεις αλλά καμιά φορά κάτι μπορούμε να αποκομίσουμε από εκεί. Επίσης, υπάρχει το λεγόμενο behavioral therapy, η θεραπεία μέσα από την συμπεριφορά, που μπορούμε να ζητήσουμε από κάποιον επίτηδες να δοκιμάσει να αντιδράει διαφορετικά για να δει τι νιώθει. Τι σημαίνει να συμπεριφέρομαι με συγχώρεση, με αγάπη; Να φέρνουμε στο νου μας το αντίθετο θετικό συναίσθημα. Να μην γίνεται καταπίεση.

Μερικές φορές το μάθημα είναι εσωτερικό ή εξωτερικό. Μερικές φορές χρειάζεται να είναι πιο δραστήριος για να αλλάξει τα πράγματα, να καθορίσει όρια. Να μπορεί να είναι καλά ακόμα κι όταν δεν μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα.

Μερικοί επικεντρώνονται στις εξωτερικές αλλαγές και όχι στις εσωτερικές.

Τότε, χρειάζεται μια διπλή προσέγγιση. Εργάζομαι προς το να είμαι καλά όπως είναι τα πράγματα καθώς μεθοδικά πάω να αλλάξω την εξωτερική κατάσταση. Θα δούμε τέτοια παραδείγματα καθώς προχωράμε.

Μέχρι τώρα συζητήσαμε πως δημιουργούνται τα συναισθήματα. Τώρα θα συζητήσουμε πως αναλύουμε τα συναισθήματα. Θυμηθείτε ότι η δημιουργία του συναισθήματος είναι ερέθισμα → πεποίθηση → συναίσθημα → αντίδραση.

Η ανάλυση του συναισθήματος ξεκινάει ή με το συναίσθημα ή με το ερέθισμα.

Αλλά, υπάρχουν φορές που κάποιος θα πει «δεν ξέρω, έχω μία κατάθλιψη και δεν ξέρω γιατί», «έχω μία στεναχώρια και δεν ξέρω γιατί» άρα έχουμε ένα συναίσθημα χωρίς ερέθισμα και χρειάζεται να κάνουμε ερωτήσεις που βοηθούν τον άνθρωπο να συνδέει το συναίσθημα με το ερέθισμα.

Συνήθως 90% από τις φορές, κάποιος λέει αυτή την εβδομάδα έγινε το γεγονός αυτό και έχω αυτά τα συναισθήματα. Τότε, ξεκινάμε με το ερέθισμα. Από το ερέθισμα πάμε στα συναισθήματα και μετά βρίσκουμε τους συνδετικούς κρίκους που ενώνουν το ερέθισμα με τα συναισθήματα, είναι οι πεποιθήσεις.

Πρέπει να προσέξουμε επειδή σε κάθε ερέθισμα υπάρχουν πολλές όψεις.

Υπάρχει αυτό που λέει κάποιος, υπάρχει το ύφος με το οποίο το λέει, υπάρχει το περιβάλλον όπου το λέει, υπάρχει ποιος άλλος είναι εκεί και παρατηρεί ότι το λέει, υπάρχουν τα παιδικά βιώματα που μας ενεργοποιούνται από αυτό που λέει και καμία φορά χρειάζεται να δούμε ακριβώς ποιο είναι το ερέθισμα.

Να είμαστε συγκεκριμένοι για να βρούμε τη λύση.

Γι΄αυτό ο συντονιστής πρέπει να αποκτάει εμπειρία, πρέπει να έχει ανοικτό μυαλό.

Ποιές είναι οι βασικές όψεις της ενεργητικής ακρόασης;

  1. Να ενδιαφερόμαστε για τον άλλον. Εάν βαριόμαστε θα το καταλάβει, εάν θεωρούμε το πρόβλημά του ανούσιο/όχι σημαντικό θα το καταλάβει, εάν δεν έχουμε ενέργεια θα το καταλάβει. Δηλαδή, πρέπει να έχουμε/νιώθουμε ένα ενδιαφέρον για τον άνθρωπο.
  2. Να είμαστε ελεύθεροι από προκαταλήψεις και γνώμες. Δεν είναι εύκολο!
  3. Να είμαστε εμείς ελεύθεροι, όσο μπορούμε, από φόβους και μπλοκαρίσματα που είναι παρόμοια με του άλλου. Αλλιως παραπέμπουμε αλλού. Προκατάληψη από ομοφυλοφιλία. Η ζωή, το σύμπαν θα σας στείλει ανθρώπους που δουλεύουν τα θέματα που δουλεύετε εσείς και την ώρα που τον ακούτε είναι σαν να πείτε «αμάν, πώς είναι δυνατόν να μου έχει στείλει κάποιους που περνάνε το ίδιο πράγμα που περνάω εγώ». Να προσέξουμε πάρα πολύ γιατί η λύση για τον άνθρωπο αυτόν μπορεί να μην είναι άλλη από τη λύση τη δική μας. Το μάθημα του άλλου με το ίδιο πρόβλημα μπορεί να είναι εντελώς αντίθετο από το μάθημα το δικό μας και είναι πάρα πολύ σημαντικό να μην οδηγούμε τον άνθρωπο σε δικά μας μαθήματα ή αυτά που νομίζουμε ότι είναι δικά μας μαθήματα. Να μην ταυτιστούμε. Η κάθε ψυχή έχει ακριβώς αυτό που χρειάζεται για την εξέλιξή της. Δεν ξέρουμε για ποιο λόγο επέλεξε αυτή η ψυχή αυτή τη συγκεκριμένη κατάσταση. Μπορεί να χρειάζεται να φύγει, μπορεί να χρειάζεται να μείνει, μπορεί να χρειάζεται να μιλάει, μπορεί να χρειάζεται να μη μιλάει· δεν το ξέρουμε. Είναι πολύ σημαντικό να φτάσουμε σε αυτό το σημείο «ότι δεν ξέρουμε.»
  4. Χρειάζεται να είμαστε ελεύθεροι από την τάση να δώσουμε συμβουλές. Τώρα, αυτό είναι μεγάλος πειρασμός και μερικοί από τους παράγοντες που μας κάνουν να δυσκολευόμαστε σε αυτό είναι:

Πρώτον, ότι παίρνουμε αξία όταν δίνουμε συμβουλές – είναι μεγάλος πειρασμός να μπαίνουμε στο ρόλο του σωτήρα ή του δασκάλου ή του συμβούλου.

Δεύτερον, η λανθασμένη αντίληψη ότι βοηθάμε τον άλλον με τις συμβουλές και ότι ο άλλος είναι ανίκανος να βρει δικές του απαντήσεις άρα θέλουμε να τον βοηθήσουμε να απαλλαγεί από το πρόβλημά του.

Τρίτον, έχουμε συνηθίσει μία ζωή να δίνουμε συμβουλές στους ανθρώπους γύρω μας.

Και τέταρτον, οι άλλοι θέλουν συμβουλές, δεν θέλουν την ευθύνη για την πραγματικότητά τους, προτιμούν κάποιον να τους πει κάνε αυτό κι έτσι δεν χρειάζονται να σκέφτονται· έτσι θα φταίει κάποιος άλλος εάν δεν πάει καλά η κατάσταση, δεν είναι υπεύθυνοι.

Μπορούμε να συμβουλεύουμε σε τεχνικές να κάνει ασκήσεις, να κάνει αναπνοές, να κάνει EFT, να κάνει ΤΑΤ, να κάνει οτιδήποτε·. Δεν συμβουλεύουμε σε κινήσεις ζωής· να μείνει – να φύγει – τι να πει στον άλλον – τι να μην πει στον άλλον. Προσέξτε αυτή τη διάκριση.

5.      Κάνοντας την ενεργητική ακρόαση χρειάζεται να καταλάβουμε τους μηχανισμούς του νου, ότι ο ανθρώπινος νους λειτουργεί βάσει αναγκών και πάντα αυτό είναι ένα ερώτημα «ποια είναι η ανάγκη, τι προστατεύεις, τι αναζητάς;» και ό,τι κάνουν οι άλλοι γύρω του κινητοποιούνται από ανάγκες.

Κάθε αρνητικό συναίσθημα είναι το αποτέλεσμα κάποιας ανάγκης· εμείς θα το ονομάζουμε κάποια προσκόλληση. Κάθε φορά που έχουμε ένα αρνητικό συναίσθημα είναι επειδή ελεγχόμαστε από κάποια προσκόλληση – προσκόλληση αξίας, ασφάλειας, ελευθερίας, απόλαυσης. Τότε, αναζητούμε να βρούμε αυτά.

6.      Είναι, επίσης, σημαντικό να μπορούμε να αφήσουμε μία συζήτηση με έναν άνθρωπο είτε στην ομάδα και περισσότερο στην ομάδα αλλά καμία φορά και σε προσωπικά ραντεβού με μία ερώτηση και όχι με μία απάντηση και όχι με μία κατάληξη. «Ξέρεις για την άλλη εβδομάδα μήπως είναι καλό να σκεφτείς την απάντηση σε αυτή την ερώτηση: Για ποιο λόγο ακριβώς αναστατώνεσαι τόσο πολύ με το ερέθισμα αυτό; Ή ποια είναι η πεποίθηση που συνδέει το ερέθισμα αυτό με το συναίσθημα αυτό. Έχεις μία ολόκληρη εβδομάδα να το σκεφτείς». Δεν χρειάζεται να φύγει ο άνθρωπος με απαντήσεις. Και πολλές φορές είναι πιο χρήσιμο να φύγει με ερωτήσεις, άρα να δουλεύει ο νους του μέσα στην εβδομάδα «τι πιστεύω;» ή «τι έχω βιώσει στο παρελθόν που με κάνει να έχω αυτή την ευαισθησία;» μη φοβάστε να μην ξέρετε! Μη φοβάστε να μη φτάσατε κάπου συγκεκριμένα! Δεν χρειάζεται! Είναι μία συνεχής διαδικασία αυτοανακάλυψης. ιδιαίτερα στην ομάδα γιατί ο χρόνος είναι λίγος και είναι δύσκολο να φτάσετε σε μια ολοκληρωμένη ανάλυση στην ομάδα.

7.      Όταν δίνουμε απαντήσεις και συμβουλές ένας κίνδυνος είναι ότι ο άνθρωπος αρχίζει να εξαρτιέται επάνω μας. Όταν αρχίζει να εξαρτιέται επάνω μας χάνει τη δική του αυτοεκτίμηση και τη δική του εσωτερική φωνή. Όλο αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό να το προσέξουμε να μην ταυτιστούμε εγωιστικά, είμαστε απλώς αγωγοί, δεν είμαστε ποτέ η αιτία ούτε της επιτυχίας ούτε της αποτυχίας του άλλου. Κάνουμε τη δουλειά μας. Ο μόνος υπεύθυνος για την επιτυχία και αποτυχία είναι ο ίδιος, κανένας άλλος.

Τώρα, η ατμόσφαιρα την ώρα της επικοινωνίας.

1.         Την ώρα που κοιτάτε τον άνθρωπο πρώτα πρώτα το σώμα σας πρέπει να είναι προς αυτόν. Πρέπει να είναι ακριβώς απέναντι. Τότε, εάν είστε στην ομάδα λίγο πρέπει να γυρίσετε ώστε να έχετε μία ευθεία γραμμή με τον καθένα, όχι βέβαια να αγνοήσετε τους άλλους στην ομάδα.

2.         Δεύτερον, την ώρα που τον ακούτε, μπορεί στην αρχή να είναι συνειδητό αλλά μετά θα είναι υποσυνείδητο, του στέλνετε φως και ενέργεια. Όπως στην όγδοη επίγνωση και την τρίτη επίγνωση στην ουράνια προφητεία όπου έχω τον άλλον απέναντί μου και νιώθω ότι από το στήθος μου, από την καρδιά μου φεύγει θετική ενέργεια προς τον άλλον, ευχές για τον άλλον, ευλογίες προς τον άλλον και ότι νιώθω αγάπη και ενότητα με αυτή την αδελφή ψυχή που αυτή τη στιγμή ανοίγει την καρδιά της και μοιράζεται μαζί μου αυτά που λέει.

3.         Είναι σημαντικό να κοιτάτε στα μάτια πάντα και την ώρα που τον ακούτε και την ώρα που του μιλάτε, να νιώθετε άνετοι κοιτώντας βαθιά μέσα στα μάτια του άλλου.

4.         Κατά καιρούς χρειάζεται να δώσετε επιβεβαίωση ότι τον ακούτε. Αυτό μπορεί να είναι μία κίνηση του κεφαλιού, μπορεί να είναι «Ναι, κατάλαβα», «Α, ναι πρέπει να ήταν αυτό σημαντικό για σένα» ως μέχρι «Για να σταματήσεις ένα λεπτό να δω εάν έχω καταλάβει καλά δηλαδή αυτό που έχεις ήταν αυτό ή αυτό που ένιωσες ήταν αυτό______;». Αυτές είναι οι ερωτήσεις που κάνουμε και για να είμαστε σίγουροι γιατί καμία φορά κάποιος θα πει κάτι και θα μπορέσουμε να το καταλάβουμε με α, β και γ τρόπο και χρειάζεται όντως να το διευκρινίσουμε για να είμαστε σίγουροι ότι έχουμε καταλάβει τι έχει πει και πολλές φορές λένε ιστορίες και δεν ξέρουμε, χάνουμε τους χαρακτήρες μέσα στην ιστορία ποιος έκανε τι και πρέπει να το διευκρινίσουμε, δηλαδή ποιος είπε αυτό σε ποιον.

5.         Χρειάζεται να θυμηθούμε ότι όλες οι απαντήσεις βρίσκονται στον άλλον και να το πιστέψουμε και να το νιώθουμε και να το εκπέμπουμε στον άλλον ότι:

Έχω απόλυτη εμπιστοσύνη ότι όλες οι απαντήσεις βρίσκονται σε σένα και όλες οι λύσεις βρίσκονται σε σένα και η δύναμη να εφαρμόζεις αυτές τις λύσεις βρίσκεται σε σένα . Να μην παρασύρομαι μέσα στο μελόδραμα της ιστορίας του άλλου και χάνω αυτή την επίγνωση.

Τότε, χρειάζεται μια διπλή αντίληψη, εάν θέλετε, απόσταση που χρειάζεται· απ’ τη μία πλευρά νιώθω, καταλαβαίνω πως είναι οδυνηρό αυτό που περνάει και όσο ασήμαντο μπορεί να είναι για κάποιον άλλον είναι πάρα πολύ σημαντικό γι’ αυτόν αλλά συγχρόνως βλέπω απέναντί μου τον ίδιο τον Θεό, τη θεία συνειδητότητα, που έχει επιλέξει να περάσει από αυτά μόνο και μόνο για να μπορεί να μάθει κάποια πολύτιμα μαθήματα. . Χρειάζεται αυτή η διπλή ικανότητα. Υπάρχουν φορές που είμαστε σε επαφή με το ένα, με το συναίσθημα και χάνουμε την άλλη επίγνωση, υπάρχουν άλλες φορές που είμαστε εγκεφαλικοί και χάνουμε τη συναισθηματική σύνδεση.

Το παράδειγμα που χρησιμοποιώ είναι ότι εάν κάποιος πνίγεται στη θάλασσα κι εμείς κάνουμε βουτιά μέσα χωρίς κανένα στήριγμα στην παραλία πνιγόμαστε μαζί του αλλά εάν μένω στην παραλία αποταυτισμένος με τις πνευματικές γνώσεις δεν τον σώζω, τότε χρειάζεται να μπω μέσα στο νερό μαζί του αλλά να έχω μια σύνδεση με την παραλία που είναι οι πνευματικές γνώσεις για να μπορούμε να βγούμε και οι δύο, συγχρόνως. Τότε, χρειάζεται αυτή η διπλή, εάν θέλετε, αντίληψη την ώρα που ακούμε κάποιον και που ακούμε και τον εαυτό μας. Με σχοινί γιατί θεωρούμε ότι είναι πνεύμα.

6.         Χρειάζεται, να αποφεύγουμε οποιαδήποτε προβολή, προβολή δικών μας αντιλήψεων, βιωμάτων πάνω στον άνθρωπο.

7. Να μοιραζόμαστε λίγο από τον εαυτό μας.

8. Η ουσία της ενεργητικής ακρόασης είναι οι σωστές ερωτήσεις που οδηγούν σε βαθύτερη και βαθύτερη κατανόηση του μηχανισμού που δημιουργεί το πρόβλημα αυτή τη στιγμή και τι μαθήματα υπάρχουν μέσα σε αυτή την εμπειρία. Αυτές είναι οι ερωτήσεις που θα αρχίσουμε από σήμερα να μάθουμε να ρωτάμε. Είναι σημαντικό όλο αυτό να γίνει με μία ατμόσφαιρα αγάπης, αποδοχής – να νιώθει ο άλλος ότι είναι αποδεκτός ό,τι και να μας πει, αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό – και οι ερωτήσεις που ρωτάμε μπορούμε να τους ρωτήσουμε σαν ένα αγνό παιδί που δεν καταλαβαίνει και δεν ξέρει και δεν έχει καμία απάντηση.

Πρέπει να έχετε αυτή την περιέργεια, πώς λειτουργεί ένας ανθρώπινος νους. Τι ενδιαφέρον είναι αυτό; Είναι το καλύτερο έργο που έχω δει στη ζωή μου. Παρακολουθώ τη συνοχή των εντυπώσεων, των πεποιθήσεων, των βιωμάτων και πως δημιουργούν μία ανθρώπινη πραγματικότητα.

Αλλά το παιχνίδι είναι «ας βρούμε το αυγό» και το αυγό είναι η αιτία της πραγματικότητας αυτής.

Οι πρώτες ερωτήσεις είναι να διευκρινίσουμε δυο πράγματα:

•           Ακριβώς το ερέθισμα και

•           Ακριβώς τα συναισθήματα

Και εάν υπάρχουν δύο και τρεις όψεις του ερεθίσματος χρειάζεται να τα ξεχωρίσουμε αυτά και κάθε φορά να ρωτάμε τον άνθρωπο σε ποια κατεύθυνση θέλει να πάει, ποιο ερέθισμα, ποια όψη του ερεθίσματος και ποια συναισθήματα επάνω σε αυτό.

Πολλές φορές αυτό που θα πει ο άνθρωπος σαν ερέθισμα είναι ήδη μία ερμηνεία, δηλαδή ο άλλος κάνει κάτι, ο άλλος δεν του μιλάει ή δεν ικανοποιεί μία ανάγκη του, συγκεκριμένη ανάγκη κι ο άλλος το ερμηνεύει αυτό και λέει «με απορρίπτει, δεν με αγαπάει». Είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα.

Άλλο το ερέθισμα ότι ο άλλος δε μου μιλάει ή δεν ανταποκρίνεται στην ανάγκη μου, ας πούμε καπνίζει στο σπίτι και δεν αποφεύγει να καπνίζει και άλλο ότι δεν με αγαπάει. Εδώ, πρέπει να αποφασίσουμε το ότι δεν με αγαπάει είναι μία ερμηνεία, ότι δε με σέβεται είναι μία ερμηνεία, ότι θέλει να με ελέγχει και να με καταπιέζει είναι μία ερμηνεία. Ο άλλος μπορεί απλώς να χρειάζεται κάτι από μας και να μη θέλει καθόλου να μας καταπιέζει ή να μας ελέγχει. Απλώς, έχει μία ανάγκη που χρειάζεται τη βοήθειά μας. Ή μπορεί να θέλει να μας βοηθήσει κιόλας, νομίζει ότι εάν κάνουμε κάτι θα είναι καλό για μας· δεν θέλει όμως να μας καταπιέζει ή να μας ελέγχει.

Αλλά μπορεί η ερμηνεία να είναι λάθος, αλλά μπορεί να μην έχει σημασία εάν η ερμηνεία είναι λάθος. Μπορεί το μάθημα του ανθρώπου να είναι να νιώθει καλά και ακόμα αν ο άλλος τον απορρίπτει και ακόμα εάν δεν τον αγαπάει και ακόμα εάν δεν τον σέβεται.

Τότε, μπορείτε να πάρετε τη μία κατεύθυνση της αλλαγής της πεποίθησης για το πραγματικό ερέθισμα ώστε να βγάζει άλλη ερμηνεία ή μπορείτε να πάρετε την ίδια ερμηνεία και να πείτε «Ας πούμε ότι δεν σ΄αγαπάει, παρόλο που είναι σε αμφισβήτηση αυτό, συζητιέται εάν το συμπέρασμά σου είναι σωστό ή όχι, αλλά ας πούμε ότι δεν σ΄αγαπάει, τι πιστεύεις γι΄αυτό, τι συναισθήματα έχεις και ποιες είναι οι πεποιθήσεις που δημιουργούν αυτά τα συναισθήματα;» με το ερέθισμα τώρα να είναι ότι όντως δεν με αγαπάει, το παίρνουμε σαν δεδομένο.

Η την πράξη ή την ερμηνεία του ερεθίσματος.

Γι΄αυτό θέλει πάρα πολύ διευκρίνιση όταν ξεκινάτε την ενεργητική ακρόαση να είστε σίγουροι ότι έχετε πραγματικά ένα ερέθισμα και όχι μία ερμηνεία του ερεθίσματος. Και είναι δική σας εργασία γιατί οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν τη διαφορά. Γι΄αυτούς είναι ένα δεδομένο, η ερμηνεία είναι δεδομένο.

Δε με σέβεται, δε με αγαπάει, θέλει να με καταπιέζει, θέλει να με μειώσει· αυτά είναι δεδομένα μέσα στο μυαλό των ανθρώπων. Δηλαδή, έχουν μπερδέψει το ερέθισμα με την ερμηνεία.

Τότε, η πρώτη ενέργεια με τον άνθρωπο είναι να διευκρινίσουμε για ποιο λόγο καθόμαστε εδώ, ποιος είναι ο στόχος μας.

π.χ. «ο στόχος μου είναι να απελευθερωθώ από αυτό το συναίσθημα, ο στόχος μου είναι να βρω έναν διαφορετικό τρόπο να αντιμετωπίζω αυτή την κατάσταση.» Ο ίδιος πρέπει να ορίζει τον στόχο του.

. Και μερικές ερωτήσεις που μπορούμε να ρωτήσουμε εδώ είναι:

«Από όλα αυτά που έχουμε πει μέχρι τώρα – μπορείς άλλη μία φορά να μου πεις τι θέλεις; Μπορείς άλλη μία φορά να μου πεις τι νιώθεις; Μπορείς άλλη μία φορά να μου πεις τι είναι αυτό ακριβώς που σε ενοχλεί;»

Μη φοβάστε να ξαναρωτήσετε και να ξαναρωτήσετε διότι όσο προχωράει ο άνθρωπος όλο και αντιλαμβάνεται λίγο διαφορετικά το θέμα.

Ή μία άλλη ερώτηση: «Τι ακριβώς θα ήθελες εδώ; Δηλαδή, πώς θα ήθελες να είναι τα πράγματα εδώ; Τι θα ήθελες από τον άνθρωπο αυτό; Τι θα ήθελες από τον εαυτό σου; Τι θα ήθελες από τη ζωή αυτή τη στιγμή;» Δηλαδή, να θυμόμαστε ότι όλα βασίζονται στις ανάγκες.

Πάντα ψάχνοντας για το ερέθισμα ψάχνουμε για τον κίνδυνο. Τι είναι αυτό που προκαλεί το αίσθημα του κινδύνου; Και ξέρουμε ότι θα είναι κίνδυνος για την αξία, την ασφάλεια, την ελευθερία ή την απόλαυση.

Υπάρχει ένα ερωτηματολόγιο που έχετε στα χαρτιά που είναι ανάμεσα σε αυτά που σας δίνουμε κάθε εβδομάδα «Πληροφορίες και Εργασίες για την Εκπαίδευση Συντονιστών της Αρμονικής Ζωής» που λέει «Κατάλογος ερωτήσεων για ενεργητική ακρόαση». Εδώ υπάρχει μία σειρά από πιθανές ερωτήσεις για τις πρώτες φορές που θα κάνετε ενεργητική ακρόαση. «Κατάλογος ερωτήσεων για ενεργητική ακρόαση» – είναι διάφορες ερωτήσεις που μπορείτε να ρωτήσετε για να μπείτε πιο βαθιά με τον άλλον.

Και σήμερα που θα χωριστείτε σε ζευγάρια και θα κάνετε μία εμπειρία ενεργητικής ακρόασης θα ήθελα να ακολουθήσετε αυτές τις ερωτήσεις. Τώρα, μπορεί να έρχονται άλλες ερωτήσεις στο νου σας και μπορείτε να ρωτήσετε άλλες ερωτήσεις αλλά θα ήθελα να μείνετε όσο το δυνατόν περισσότερο σε αυτό τον σκελετό γιατί μαθαίνετε τώρα, εάν θέλετε, όταν μαθαίνουμε το πιάνο μαθαίνουμε πρώτα τις νότες και μετά μαθαίνουμε να κάνουμε αυτοσχεδιασμό. Εντάξει; Τότε, θα ήθελα να μάθετε, να δείτε αυτές οι ερωτήσεις πως λειτουργούν, τι απαντήσεις φέρνουν και μετά να αρχίσετε να προσθέτετε άλλες ερωτήσεις.

Για τα συναισθήματα. Εφόσον έχουμε διευκρινίσει το συγκεκριμένο ερέθισμα…

1.      Πώς νιώθεις; Ποια συναισθήματα έχεις όταν γίνεται αυτό που συμβαίνει ή όταν δεν γίνεται αυτό που θέλεις; Καμία φορά το πρόβλημα είναι ότι συμβαίνει κάτι που δεν θέλουμε και άλλες φορές ότι δεν συμβαίνει κάτι που θέλουμε.

2.      Έχεις άλλα συναισθήματα γι΄αυτό που συμβαίνει ή που δεν συμβαίνει; Και πρώτα μας λέει τα συναισθήματα και μετά ρωτάμε: Έχεις άλλα συναισθήματα; Κι άλλα; Κι άλλα;

3.      Πώς νιώθεις για τον εαυτό σου όταν έχει αυτά τα συναισθήματα; Τι ρωτάμε τώρα; Για τα δευτερογενή συναισθήματα. Όταν νιώθει έτσι πώς νιώθει για τον εαυτό του;

4.      Σε ποιες άλλες περιπτώσεις νιώθεις παρόμοια συναισθήματα; Ζητάμε να δούμε εάν αυτό το συναίσθημα μέσα στη ζωή του είναι κάτι που έρχεται συχνά διάφορες στιγμές ή εάν είναι σπάνιο.

5.      Πόσος καιρός είναι που νιώθεις έτσι; Τη διάρκεια του συναισθήματος. Μας ενδιαφέρει η διάρκεια.

6.      Πόσο συχνά νιώθεις έτσι; Με όλες αυτές τις ερωτήσεις προσπαθούμε να καταλάβουμε μια γενική εικόνα του ανθρώπου γύρω από το συγκεκριμένο συναίσθημα. Όταν βλέπει ο άνθρωπος ότι είναι ένα συναίσθημα που παράγει συχνά, που έρχεται από διάφορα ερεθίσματα –αν συμβαίνει αυτό, γιατί μπορεί να μη συμβαίνει αυτό- τον βοηθάει να καταλάβει τη συμμετοχή του στη δημιουργία του συναισθήματος αυτού.

7.      Ένιωσες έτσι κάποια στιγμή όταν ήσουν παιδί;

8.      Υπάρχουν ή υπήρξαν στιγμές που, παρόλο που γίνεται ή γινόταν το ίδιο πράγμα (ή δεν γινόταν αυτό που ήθελες), καταφέρνεις να μη νιώθεις έτσι; Καταλάβατε την ερώτηση; Ο άνθρωπος λέει νιώθω πικραμένος και θυμωμένος επειδή έγινε αυτό και ρωτάμε: «Υπήρξαν φορές που έγινε αυτό και δεν ένιωσες πικραμένος και θυμωμένος;» Εάν μπορεί να βρει ο άνθρωπος μία φορά στην εμπειρία του που λειτουργούσε διαφορετικά απέναντι από το ίδιο ερέθισμα. Μπορεί να είναι με άλλον άνθρωπο, μπορεί να είναι με τον ίδιο άνθρωπο, μπορεί να είναι σε μια άλλη φάση της ζωής του. Είναι μία σημαντική ερώτηση γιατί εάν συμβαίνει, γιατί εάν υπάρχει μία απάντηση ναι, τότε σημαίνει ότι ο άνθρωπος έχει ένα ζωντανό βίωμα ότι μπορεί να λειτουργεί διαφορετικά απέναντι σε αυτό. Και βέβαια η επόμενη ερώτηση είναι «Πώς; Τι ήταν διαφορετικό εκείνη τη φορά που το κατάφερες να νιώθεις διαφορετικά;

9.      Ποιες είναι αυτές οι στιγμές; (ερωτ. 8) και

10.  Τι λες στον εαυτό σου αυτές τις στιγμές (ερωτ. 8) που σε βοηθάει να μη νιώθεις έτσι; Δηλαδή, τι είναι αυτό που κάνεις διαφορετικά μέσα σου που σου επιτρέπει να λειτουργείς διαφορετικά απέναντι σε αυτό.

(ΘΒ)

Περίληψη 1 & 2 μάθημα ΕΚΠ. ΣΥΝ. νο. 4

Περίληψη 1 & 2 μάθημα ΕΚΠ. ΣΥΝ. νο. 4

1ο ΜΑΘΗΜΑ

 

 Στο 1ο μάθημα μιλήσαμε για τις τρεις παρακάτω ενότητες

 

Α. Τι κάνει ένας Σύμβουλος Ψυχοσωματικής Ολιστικής Αρμονίας και ποια εργαλεία χρησιμοποιεί?

Β. Βασικές προϋποθέσεις ενός συντονιστή, ποιες οι παγίδες (do and don’ts)

Γ. Λίγα λόγια για το πως λειτουργεί ο ανθρώπινος νους και ποιος είναι ο σκοπός / η εργασία / η βοήθεια που θα χρειαστεί να προσφέρει ένας συντονιστής.

 

Αναλυτικά:

 

Α. Τι κάνει ένας Σύμβουλος Ψυχοσωματικής Ολιστικής Αρμονίας και ποια εργαλεία χρησιμοποιεί?

 

Ο Σύμβουλος Σύμβουλος Ψυχοσωματικής Ολιστικής Αρμονίας, συνοδεύει τον συνειδητό αναζητητή που έχει διάθεση ν αναλάβει την ευθύνη του εαυτού του για καλή υγεία, ευτυχία, αρμονία και τον βοηθά να εργάζεται προς αυτές τις κατευθύνσεις. Δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε την δική του πραγματικότητα αλλά μόνο να του συμπαρασταθούμε στην προσπάθειά του να δημιουργήσει τη ζωή που επιθυμεί.

 

Τα εργαλεία ενός συντονιστή:

  1. Ενεργητική Ακρόαση
  2. Προτείνουμε προγράμματα αναζωογόνησης και απελευθέρωσης από το stress
  3. Θετικοί οραματισμοί
  4. Γραπτές Επιβεβαιώσεις
  5. Τεχνικές βαθιάς χαλάρωσης για υποσυνείδητη συγκέντρωση και μεταμόρφωση
  6. Χαλάρωση και υποσυνείδητα μηνύματα
  7. Τεχνικές ψυχοδράματος
  8. Ενημέρωση μέσα από διάβασμα, διαλογισμούς, διαλέξεις, σεμινάρια
  9. Τετράγωνα
  10. Τήρηση προσωπικού ημερολογίου – για μια πιο αντικειμενική παρατήρηση
  11. Συμπλήρωση ερωτηματολογίων – για την καλύτερη κατανόηση του εαυτού
  12. Γραπτές επιβεβαιώσεις
  13. Επιστολές/Γράμματα που εκφράζουν συναισθήματα με σκοπό τη επίγνωση και την απελευθέρωση από καταπιεσμένα συναισθήματα
  14. Γραπτή ιστορία των παιδικών χρόνων
  15. Εργασίες πάνω στις σχέσεις (οικογενειακές, φιλικές, συντροφικές κλπ.) / απώλεια αγαπημένων
  16. Ενεργειακή ψυχολογία (EFT, BSFF, TAT,  θεραπευτικό κώδικα, εξισορρόπηση των ημισφαιρίων του εγκεφάλου, hoponopono, Ακούγοντας την καρδιά, Μέθοδο Σεντόνα κλπ.
  17. Σεμινάρια στην Μυρινούντα – για μια βαθύτερη ανάλυση και εσωτερική έρευνα (περιλαμβάνουν: μεταμόρφωση του προβλήματος του σώματος, μεταμόρφωση του συναισθήματος, των σκεπτομορφών, αναδρομές σε παιδικές εμπειρίες, ψυχόδραμα κανονικό/αντίστροφο, οραματισμούς)
  18. Συγχώρεση εαυτού και των άλλων
  19. Ποιος έχει την ευθύνη? Αναλαμβάνουμε την ευθύνη μας. Ο καθένας είναι υπεύθυνος για τη δική του πραγματικότητα, για τις πράξεις του, απόλυτα υπεύθυνος γι αυτό που νιώθει
  20. Τεχνική Συναισθηματικής Συμπαράστασης – για έκφραση, εκτόνωση και αποφόρτιση των αρνητικών συναισθημάτων (πόνος, θυμός, ενοχή κλπ.)
  21. Δουλεύουμε την ενοχή
  22. Εσωτερική Συμφιλίωση
  23. Μεταμόρφωση της αντίληψης των παιδικών εμπειριών (αναδρομές, κάθαρση, γράμματα, κατανόηση, συγχώρεση, ψυχόδραμα)
  24. Ανακαλύπτουμε ποιο είναι το μάθημά μας μέσα από τις διάφορες καταστάσεις γεγονότα
  25. Βοηθάμε να βρουν οι αναζητητές τον σκοπό τους
  26. Παροτρύνουμε για Ανιδιοτελή υπηρεσία προς την κοινωνία, Διάβασμα πνευματικών βιβλίων, ασκήσεις επαφής με τον ανώτερο εαυτό

 

Β. Βασικές προϋποθέσεις ενός συντονιστής, ποιες οι παγίδες (do and don’ts)

 

  1. Κατόπιν συνεννοήσεως με τον Μπομπ, παραπέμπουμε σε ψυχολόγο, ψυχίατρο, εκεί όπου θεωρούμε ότι υπάρχει ανάγκη
  2. Νιώθω ΑΓΑΠΗ για όλους τους ανθρώπους και ειδικά γι’ αυτούς που θέλω να βοηθήσω
  3. Δεν βλέπω τους αναζητητές ως πηγή εσόδων
  4. Ακούω με ενδιαφέρον, δίχως κριτική, δεν εκφράζω γνώμη ούτε συμβουλή, δεν ταυτίζομαι με τον άνθρωπο που μιλά – ο καθρέφτης δεν έχει γνώμη, δεν δέχομαι σαν πραγματικότητα αυτό που μου λέει κάποιος για έναν άλλον άνθρωπο μένω ακέραιη, δεν επηρεάζομαι από τα δικά μου θέματα
  5. Είμαστε όλοι εκφάνσεις του θείου. Παύω να βλέπω το κακό – αντ αυτου βλέπω άγνοια. Η επιθετικότητα, ο εγωισμός, η αδιαφορία, το κακό πηγάζουν από αδυναμία. Εξοικειώνομαι με το δικό μου κομμάτι εαυτού όταν εγώ νιώθω ότι συμπεριφέρομαι με βίαιο, ψυχρό, εγωιστικό τρόπο και καταλαβαίνω ότι αυτό είναι δική μου αδυναμία και φόβος.
  6. Να καταλάβω την λειτουργία του ΝΟΥ. Βασικοί νόμοι για την κατανόηση της λειτουργίας του νου
  7. Εμπιστοσύνη στο θείο εαυτό μέσα στον άλλον άνθρωπο. Δεν βάζω ποτέ ταμπέλες (σχιζοφρενής, καταθλιπτικός, διπολικός κλπ.)
  8. Δεν μπαίνω στον ρόλο του ΣΩΤΗΡΑ
  9. Δεν είμαι υπεύθυνη για το αποτέλεσμα θετικό/ αρνητικό. Αποταυτιση από το αποτέλεσμα διότι δεν γνωρίζω καν τι χρειάζεται αυτή η ψυχή για να εξελιχθεί. Είμαι ανοιχτή στον μοναδικό τρόπο που εξελίσσεται ο καθένας γιατί ο καθένας μας χρειάζεται κάτι διαφορετικό
  10. Πάντα προσεύχομαι για τους μαθητές μου και ζητώ καθοδήγηση, ώστε να με χρησιμοποιήσει το σύμπαν σαν ένα αγνό όργανο αρμονίας των άλλων. Ζητώ να γίνομαι αγωγός διαύγειας εξέλιξης και αγάπης για τους άλλους
  11. Είμαι φροντιστική, ευέλικτη και έχω ευαισθησία στο θέμα του άλλου
  12. Δεν είμαι υπερβολικά αυστηρή ούτε υπερβολικά χαλαρή
  13. Αξιοποιώ μόνο τις τεχνικές που έχω εφαρμόσει σ εμένα, αν υπάρχουν τεχνικές που δεν μου ταιριάζουν δεν τις εφαρμόζω και φυσικά εφαρμόζω ότι διδάσκω πρώτα στον εαυτό μου
  14. Λειτουργώ με ιδανικά και αξίες
  15. Είμαι ταπεινή ειλικρινής και υποκλίνομαι με σεβασμό στην ανθρώπινη αδυναμία
  16. Δεν απαντώ απλά κάνω ερωτήσεις ώστε να βοηθήσω τον αναζητητή να έρθει σε επαφή με την αλήθεια μέσα του
  17. Διαθέτω χρόνο και ενέργεια εκεί όπου υπάρχει ανάγκη
  18. Δεν πιέζω έχω εν συναίσθηση μόνο μέχρι εκεί που αντέχει ο άλλος γιατί ο καθένας θέλει τον χώρο και τον χρόνο του
  19. Ασχολούμαι ως συντονίστρια με τη δική μου εξέλιξη, φροντίζω για μια γερή αύρα και ένα γερό ενεργειακό πεδίο. Και επειδή θα είμαι δέκτης αρνητικών συναισθημάτων κάνω καθημερινά ασκήσεις, αναπνοές, διαλογισμό, ενεργειακή ψυχολογία, δουλεύω με τα δικά μου συναισθήματα ώστε να μην υποφέρω μέσω της συμπαθητικής δόνησης και εγώ. Έρχομαι σε επαφή με την πηγή ειδικά όταν οι άλλοι έχουν το ίδιο θέμα μ εμένα αποφεύγω έτσι να του πω πράγματα που είναι για μένα
  20. Γίνομαι τέλεια στην ενεργητική ακρόαση, έχω καλή μνήμη και δεν παρασέρνομαι από το συναίσθημα και το μελόδραμα του αναζητητή
  21. Βοηθώ τον αναζητητή να βρει το Συναίσθημα το ερέθισμα και την πεποίθηση που κρύβεται από πίσω
  22. Απόλυτη Εχεμύθεια

 

 

Γ. Λίγα λόγια για το πως λειτουργεί Α. ο ανθρώπινος νους και Β. ποιος είναι ο σκοπός / η εργασία / η βοήθεια που μπορεί να προσφέρει ένας συντονιστή.

 

Α. Πως λειτουργεί ο Νους

Πως ο Νους δημιουργεί την πραγματικότητα που βιώνουμε?

 

Η πραγματικότητα του κάθε ανθρώπου δεν είναι αυτό που συμβαίνει στη ζωή του, είναι αυτό που συμβαίνει στο νου του, με τον τρόπο δηλαδή που ερμηνεύει αυτό που συμβαίνει στη ζωή του. Δεν μπορούμε ν αλλάξουμε αυτά που συμβαίνουν στη ζωή μας αλλά μπορούμε ν αλλάξουμε τις πεποιθήσεις που δημιουργούν αυτά τα συναισθήματα

 

 

Οι φωτεινές ανάγκες ενός ανθρώπου είναι, η ανάγκη για Ευτυχία, Ασφάλεια, αξία, ελευθερία κλπ. Πίσω από κάθε συναίσθημα υπάρχει μια ανάγκη, όταν έχει εμποδιστεί η ικανοποίηση των αναγκών από τα παιδικά μας χρόνια συν του ότι του ότι προσπαθούμε να βιώσουμε την αληθινή μας φύση μέσα από εξωτερικούς παράγοντες, τότε ο νους μπορεί να δημιουργήσει διάφορους μηχανισμούς ικανοποίησης των αναγκών με περίεργους αμυντικούς ή ακόμη και αυτοκαταστροφικούς τρόπους και μπαίνει σε διάφορους ρόλους πχ τρομοκράτη ανακριτή θύμα απόμακρου επαναστάτη του καλού παιδιού κλπ που αυτοί οι ρόλοι είναι αντίθετοι του φωτός και δεν φέρνουν την εκπλήρωση της βασικής ανάγκης. Ρόλοι που δεν μας συμφέρουν δεν μας εξυπηρετούν.

 

 

Β. Είμαστε λοιπόν εδώ για να βοηθήσουμε τον αναζητητή

  1. Να συνειδητοποιήσει την ανάγκη το συναίσθημα την πεποίθηση/προσκόλληση/την ψυχολογική αντιστροφή και να απελευθερωθεί από την ανάγκη αυτή και να είναι καλά ακόμη και όταν δεν ικανοποιείται αυτή η ανάγκη, ακόμη και όταν ο εξωτερικός κόσμος δεν είναι όπως θα ήθελε να είναι.
  2. Να βιώσει την αληθινή του φύση
  3. Να καταλάβει ότι η αλλαγή γίνεται πρώτα από μέσα μας και να μην περιμένει ν αλλάξουν πρώτα οι άλλοι διότι οι άλλοι μπορεί να μην αλλάξουν και ποτέ.
  4. Να καταλάβει πως λειτουργεί ο νους

 

 

2ο ΜΑΘΗΜΑ

 

Ποια είναι τα συναισθήματα που βιώνει ο άνθρωπος, όταν ο νους του έχει μια ανάγκη ή προσκόλληση?

Άγχος-Ένταση, 2. Στεναχώρια, Δυστυχία, Πίκρα, 3. Αδικία, θυμό, επιθετικότητα – προς αυτούς που πιστεύει ότι τον εμποδίζουν, 4. Ζήλια, 5. Αυτοαπόρριψη 6. κάποιες φορές ο άνθρωπος μπορεί να λειτουργήσει ανήθικα για να έχει αυτό που θέλει – ψέματα, κλοπές, απάτες, 7 ενοχή, 8 Φόβο και άγχος.

 

ΤΙ πιστεύει Ο Μπομπ?

Πιστεύει ότι δεν φταίει κανείς, όλα έγιναν όπως έπρεπε να γίνουν. Ότι έχει γίνει, είναι το αποτέλεσμα των καρμικών επιλογών, των εξελικτικών επιλογών και του καθρεφτίσματος. Δεν υπάρχει άλλη αιτία της πραγματικότητας. Έτσι λειτουργούν οι νόμοι του σύμπαντος, τα data που μπαίνουν μέσα στους νόμους του σύμπαντος, βγάζουν το αποτέλεσμα που ευνοεί την εξέλιξη του καθενός. Ο καθένας μας έχει την ελεύθερη βούληση να την αξιοποιήσει την ευκαιρία ή οχι.

 

Για να φτάσουμε στην πραγματική αγάπη πρέπει να απελευθερωθούμε από κάθε προσκόλληση/ανάγκη και να μετατρέψουμε τη προσκόλληση σε προτίμηση! Όταν το καταφέρουμε αυτό και νιώσουμε/οραματιστούμε αυτό που θέλουμε ότι ήδη το έχουμε και μετά το αφήσουμε τότε μπορούμε να δημιουργήσουμε όλα όσα θέλουμε.

 

ΤΟ ΘΕΛΩ, ΚΑΝΩ ΟΤΙ ΜΠΟΡΩ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΕΧΩ, ΑΛΛΑ ΔΕ ΦΟΒΑΜΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ Θ ΑΞΙΖΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΑΣΦΑΛΗΣ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΩ.

 

Προσκολλήσεις – Ρόλοι – Ψευδαίσθηση – Ψυχολογική Αντιστροφή

Μιλήσαμε ξανά για τις προσκολλήσεις και τους αμυντικούς μηχανισμούς που δημιουργούν πχ διάφορους ρόλους που παίζουμε στην προσπάθειά μας να προστατεύσουμε αυτά που χρειαζόμαστε: Θύμα, Τρομοκράτη, Ανακριτή, Απόμακρο, να γινόμαστε πολύ δραστήριοι ή να μην κάνουμε τίποτα.

 

Αποσαφηνίσαμε ότι η ΑΣΦΑΛΕΙΑ μας δεν ταυτίζεται με την ΑΞΙΑ μας, είναι δυο διαφορετικά πράγματα. Και ότι το 90% των προβλημάτων μας και τα αρνητικά συναισθήματα πηγάζουν από την αμφιβολία μας για την αξία μας και από το φόβο μας για τη γνώμη των άλλων.

 

Δημιουργούμε στο νου μας την ψευδαίσθηση ότι αξίζω και είμαι ασφαλής και ελεύθερος μόνο όταν έχω τις συγκεκριμένες προϋποθέσεις και έτσι δημιουργείται η προσκόλληση, κάτι που είναι λάθος.

 

Μιλήσαμε για την Ψυχολογική Αντιστροφή – όταν κάνουμε τα πάντα για να μην έχουμε αυτό που θέλουμε! Χίλιοι λόγοι για να μην εφαρμόσω αυτά που πρέπει για να πετύχω αυτό που θέλω. Η Ψυχολογικη Αντιστροφή υπάρχει ή από την ψευδαίσθηση ότι δεν αξίζω το καλό και το όμορφο ή από την ψευδαίσθηση ότι κινδυνεύω αν έχω το καλό και το όμορφο (φόβος ευτυχίας επιτυχίας).

 

7 chakras – 7 κέντρα συνειδητότητας

 

1ο Ασφάλεια

2ο Απόλαυση

3ο Δύναμης και Επιβεβαίωσης

4ο Αγάπης

5ο Αφθονίας

6ο Συνειδητή Επίγνωση

7ο Κοσμική Συνειδητότητα

 

Πως δημιουγούνται τα συναισθήματα?

-Με αμνησία

-Ταύτιση με το σώμα και το νου

-Ταύτιση με ρόλους

-Οι πεποιθήσεις του κάθε ρόλου (πεποίθηση ότι αξίζω και είμαι ασφαλής μόνο όταν..)

-Δυσάρεστα συναισθήματα όταν : δεν ικανοποιούνται οι προσκολλήσεις μας

 

Γίνεται ένας φαύλος κύκλος μεταξύ αντίληψης και πεποιθησης. Διοτι τα παιδικά βιώματα έχουν δημιουργήσει προγραμματισμούς – πεποιθησεις. Μέσα από την ομάδα μπορουμε να δούμε τον εαυτό μας και την υποκειμενικότητα μας.

 

Βλεπουμε αυτο που πιστεύουμε – δεν βλεπουμε αυτο που πραγματικά υπάρχει. Μεχρι που να έρθει ένα δυνατό γεγονός και να μας αφιπνίσει, και πάλι όμως έχουμε την ελευθερία να μην αλλάξουμε τιποτα στη ζωή μας.

 

Με το νόμο της συμπαθητικής δόνησης το σύστημα πεποιθήσεων δημιουργεί κυριολεκτικά την εξωτερική μου πραγματικότητα δηλαδή ελκουμε καταστάσεις και γεγονότα που βασίζονται στις πεποιθήσεις μας. Ενώ δεν είναι αυτή η πραγματικότητα, τα βλέπουμε διαστρεβλωμένα.  Δεν ενοχλούμαι από αυτό που κάνει ο άλλος αλλά από αυτό που υπάρχει μέσα μου το οποιο ενεργοποιείται με αυτο που κάνει ο αλλος. Ας μην μεινουμε λοιπον κολλημένοι στην ίδια συχνότητα!  Αυτέ ςοι αντιστάσεις προς τη θετικη αλλαγή βρισκονται κυρίως στο υποσυνειδητο, ανοικουν στο πονοσωμα και στις συνάψεις του εγκεφάλου.

 

Με το καθρέφτισμα.

 

Ο νόμος της έλξης. – οπου έλκουμε επανηλλημένα καταστάσεις συμπεριφορές γεγονότα εξωτερικά και εσωτερικα (σώμα) που αντιστοιχουν στο τι πιστεύουμε υποσεινήδητα.

 

Η εργασία των συντονιστών είναι να βοηθήσουν πρώτα τον εαυτό τους και μετά τους αλλους, να εντοπισουν συγκεκριμένες πεποιθήσεις στο κάθε στάδιο της εξέλιξης που δημιουργουν αυτές τις δυσάρεστες πραγματικότητες.   Και να εφαρμόσουν ενεργειακές ασκήσεις ώστε να μεταμορφώσουν ολ αυτά τα δυσάρεστα στο αντίθετό τους.

Στόχος να γίνουμε συναισθηματικά ωριμοι ανθρωποι και να

  1. Δεχόμαστε τον εαυτο μας
  2. Νιώθουμε την αξία μας
  3. Νιώθουμε ασφαλής
  4. Είμαστε ελευθεροι από την ανάγκη να παιζουμε παιχνίδια και να ανταγωνιζόμαστε
  5. Επικοινωνούμε ειλικρινά
  6. Έχουμε ξεκαθαρίσει μέσα μας οτι ο καθενας ειναι υπευθυνος για τη δικη του πραγματικότητα και οι άλλοι ειναι υπευθυνοι για τη δική τους
  7. Είμαστε ανθρωποι χαρούμενοι και χαμογελαστοι

 

ΔΟΜΗ

Η σειρα που δημιουργουμε την πραγματικοτητα μας είναι

 

ΒΗΜΑ 1

ΕΡΕΘΙΣΜΑ… που περνά από την

ΠΕΠΟΙΘΗΣΗ

ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ

ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ

 

*Η σειρά της ανάλυσης μπορει να ξεκινήσει είτε με το ερεθισμα είτε με το συναισθημα

 

ΒΗΜΑ 2

Προχωράμε στον εντοπισμό και την αναλυση των πεποιθήσεων που δημιουργουν αυτά τα συναισθήματα. Οι βασικές ερωτήσεις είναι:

 

–               Κινδυνεύει η αξία μου?

–               Κινδυνεύει η ασφάλεια μου?

–               Κινδνεύει η ελευθερία μου?

 

 

99% οι πεποιθήσεις λένε ότι κινδυνεύει ένα απο αυτά τα τρια.

 

Είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε άλλο η ΑΝΑΓΚΗ ΑΛΛΟ Η ΑΞΙΑ

Πχ έχω ανάγκη από φαγητό αγάπη αλλά αξία σημαίνει ότι θέλω να συμπεριφέρομαι με ευγένια.

 

Πως απελευθερωνομαστε από τα δυσάρεστα συναισθήματα?

  1. Ποιο είναι το βασικό συναίσθημα?
  2. Να βρούμε την προσκόλληση (τι κινδυνεύει εδώ αξία? Ασφάλεια? Ελευθερία? Απόλαυση? Νόημα? Ελεγχος?
  3. Ποιος είναι ο ρόλος που δημιουργεί τις προσκολλήσεις? Ο ρόλος που έχουμε ταυτιστεί?

 

 

 

Βρίσκουμε σε ποιον ρόλο είμαστε προσκολλημένοι

 

Θύμα, Τρομοκράτης, Δάσκαλος, Εξυπνος, Δικαιος, Αδύναμος, Αντιδραστικός, Υπεύθυνος, Δικαστής, Γονιώς, Παιδί, Δυνατός, Προθυμος, Απομακρος, Ανακριτης, Υπευθυνος για όλα, Πνευματικός κλπ.

 

Ποια βασικά βιώματα δημιουργούν αυτές τις πεποιθήσεις? Προσκολλήσεις? Αρνητικά Συναισθήματα? Βιώματα που εξηγούν τις πεποιθήσεις προσκολλήσεις!

 

Λίγες από τις προτεινόμενες ερωτήσεις

 

Σχετικά με το ερέθισμα:

  1. Τι είναι αυτό που έγινε ακριβώς ή γίνεται που σε κάνει να νιώθεις έτσι?
  2. Αν πρόκειται για συμπεριφορά, τι είναι αυτό ακριβώς που κάνει ο άλλος που σε κάνει να νιώθεις όπως νιώθεις?
  3. Ποιες είναι ακριβώς οι λέξεις πράξεις γεγονότα που σε ενοχλούν πιο πολύ?

 

Σχετικά με το Συναίσθημα:

  1. Ποια συναισθήματα νιώθεις σχετικά με το θέμα που σε απασχολεί?
  2. Τι άλλο νιώθεις?
  3. Έχεις κάποια άλλα συναισθήματα σχετικά μ αυτό?
  4. Πόσο συχνά νιώθεις έτσι?

 

Σε σχέση με τις πεποιθήσεις:

  1. Τι πιστεύεις γι’ αυτό που συμβαίνει εδώ, που σε κάνει να νιώθεις αυτό το συγκεκριμένο συναίσθημα?
  2. Τι πιστεύεις που σε κάνει να το πιστεύεις αυτό?
  3. Ποιος είναι ο πιθανός κίνδυνος εδώ?

 

Μερικές από τις ερωτήσεις σχετικά με τις αλλαγές που θέλει να κάνει είναι:

  1. Αν δεχθείς ότι η ζωή είναι ένα σχολείο, τι μπορείς να μάθεις σ αυτή την περίπτωση?
  2. Θες να κάνεις αύτη την αλλαγή στη ζωή σου?
  3. Αν ναι, γιατί?

 

Μετά προχωράμε σε μια εμψυχωτική ερώτηση και απαντήσεις

Σχετικά με την ικανότητα μου να είμαι καλά, ήρεμη, ευτυχισμένη στη συγκεκριμένη περίπτωση

Γιατί μπορώ/επιλέγω/ με συμφέρει να είμαι καλά ακόμη και όταν / παρόλο που……

Απαντήσεις λογικές και πνευματικές στην 1η ερώτηση.

 

*πολύ βασικό να δημιουργούμε εμψυχωτικές ερωτήσεις

 

(ΕΔ)

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ 2 (1+2 ΜΑΘΗΜΑ ΕΚΠ ΣΥΝ)

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ 2 (1+2 ΜΑΘΗΜΑ ΕΚΠ ΣΥΝ)

1ο μάθημα Εκπαίδευσης Συντονιστων. 

 
Ερωτήσεις : 
Δεν υπάρχουν.
Περίληψη : 
Ο εκπαιδευμένος στην ΑΖ συντονιστής θα γίνει συμβουλος ψυχοσωματικής υγείας. Αυτός ελιναι ειδικός στο να συνοδεύει τον συνειδητό αναζητητή που έχει διάθεση να αναλάβει την ευθύνη για την υγεία, την αρμονία και την ευτυχία του και να εργάζεται προς αυτά. Δεν μπορεί να δημιουργήσει την πραγματικότητα του άλλου, αλλά μόνο να συμπαρασταθεί στην προσπάθεια του στο να δημιουργήσει τη ζωή που θέλει.
Α. Οι ενέργειες που κάνει προς αυτό είναι :
1.Ενεργητική ακρόαση
2.πιθανόν να γίνει πρόγραμμα αναζωογόνησης και antistress
3.Θετικό αναπρογραμματισμό με γραπτές επιβεβαιώσεις, υποσυνείδητη συγκέντρωση, με μηνύματα σε χαλάρωση, ψυχόδραμα, σεμινάρια και διαλέξεις.
4.Ανάλυση με τα Τετράγωνα, προσωπικό ημερολόγιο, ερωτηματολόγιο, γραπτές επιβεβαιώσεις, γράμματα που εκφράζουν συναισθήματα για απελευθέρωση, γραπτή εξιστόρηση παιδικών εμπειριών, πιθανόν εργασία στις συντροφικές σχέσεις.
5.Ενεργειακή ψυχολογία με τις διάφορες τεχνικές EFT, EFT με επιλογές, TAT, Εξισορρόπιση ημισφαιρίων εγκεφάλου, Θεραπευτικό κωδικα, Χο’οπονοπονο, Ακούγοντας την καρδιά,  Σεντόνα.
6.Βαθύτερη ανάλυση για μεταμόρφωση του συμπτώματος, του συναισθήματος και της πεποίθησης, με αναδρομήσε παιδικές εμπειρίες, ψυχόδραμα, αντίστροφο ψυχόδραμα, με συγχώρεση, και με εργασία για το ποιός έχει την ευθύνη.
8.Συναισθηματική συμπαράσταση για αποφόρτιση συναισθημάτων.
9.Εργασία στην απελευθέρωση από την ντροπή και την απόρριψη
10. Εσωτερική συμφιλίωση των υποπροσωπικοτήτων
11.Μεταμόρφωση της αντίληψης των παιδικών εμπειριών.
12.Βοήθεια για αυτοανακάυψη μαθημάτων σε σχέση αυτών που ενοχλούν.
13.Rebirthing : είναι ειδική γρήγορη αναπνοή
14.Αποφάσεις για αλλαγές στον τρόπο ζωής.
15.Ανιδιοτελή υπηρεσία στην κοινωνία, διαλογισμό, στοχασμ, περισυλλογή κλπ
Β. Οι κανόνες για να είσαι Συντονιστής στην ΑΖ
1.Να αγαπάει τον άνθρωπο που θέλει να βοηθήσει.
2.Να μπορεί να ακούσει τι λέει ο άλλος χωρίς κρίση, χωρίς κριτική ή γνώμη.
3.Να βλέπει την άγνοια και όχι το κακό στον άλλο.
4.Να κατανοήσει τη λειτουργία του ανθρώπινου νου.που είναι το βασικότερο όλων των προϋποθέσεων.
5.Εμπιστοσύνη στο θείο εαυτό μέσα στον άλλο άνθρωπο.  Ο Συντονιστής δεν είναι σωτήρας, απλά βοηθάει με τις κατάλληλες ερωτήσεις και προτείνει τις σχετικές τεχνικές. Ο λαλλος είναι υπεύθυνος για το αποτέλεσμα, στον οποίο βρίσκεται η δύναμη και η ευθύνη.
6.Να προσεύχεται για καθοδήγηση για να χρησιμοποιηθεί σαν όργανο καθοδήγησης.
7.Να είναι ανοιχτός προς τον μοναδικό τρόπο που εξελίσσεται ο καθένας και να έχει ευαισθΝα ησία και ευλυγισία και όχι παγιωμένο τρόπο στη σκέψη του.
8. Να εφαρμόσει μόνο τις τεχνικές που ξέρει καλά και έχει εφαρμόσει ο ίδιος προσω[ικά.
9.Να εφαρμόζει αυτά που διδάσκει και για τα οποία συντονίζει.
10.Να είναι απλός, ειλικρινής και ταπεινός, όχι ξερόλας.
11.Να είναι πρόθυμος να διαθέσει χρόνο και ενέργεια.
12.Να γνωρίζει ποιόν και πόσο να πιέζει έναν άνθρωπο και ποιόν και πόσο να μην πιέζει.
13.Να ασχολείται με τη δική του εξέλιξη και να έχει ισχυρή αύρα για να μην επηρεάζεται από την αρνητική ενέργεια του άλλου.
14. Να γίνει τέλειος στην Ενεργητική Ακρόαση και να ξέρει να θέτει τις κατάλληλες ερωτήσεις ανά θέμα και άνθρωπο με τον οποίο δουλεύει.
15.Να είναι γνώστης όλων των τεχνικών της ΕΑ.
16.Να είναι ταπεινός και να παραπέμπει σε κάποιον πιό έμπειρο συντονιστή αν χρειαστεί.
17.Να μηνα ανακατεύεται στα προσωπικά του άλλου. Να μη συμβουλεύει. Μόνο ρωτάει και προτείνει τεχνικές.
18.Να τηρεί απόλυτη εχεμύθεια.
Γ. Πως λειτουργεί ο ανθρώπινος νους. 
1.Βασικά ο άνθρωπος κάνει ότι κάνει γιατί αναζητά την ευτυχία και το κάνει αυτό γιατί έχει μία ανάγκη.Η ανάγκη αυτή γίνεται προσκόλληση όταν υπάρχει μία πεποίθηση που λέει “δεν αξίζω, δεν είμαι ασφαλής κλπ”.
2.Όταν στα παιδικά χρόνια εμποδιζόταν η ικανοποίηση αυτών των αναγκών, τότε ο νους ανέπτυσσε διάφορους αμυντικούς μηχανισμούς που προσπαθούσαν να ικανοποιήσουν αυτές τις ανάγκες με περίεργους τρόπους.
3.Οι τρόποι αυτί τελικά δεν εξυπηρετούν την ευτυχία του.
4.Όλοι έχουμε εκπαιδευτεί ότι η ικανοποίηση αυτών των αναγκών είναι εσωτερική υπόθεση. και χρειάζονται συγκεκριμένες συνθήκες πυ αν δεν υπάρχουν δεν νιώθουμε καλά και προσκολλούμαστε στο να υπάρχουν για να είμαστε καλά.
5.Ένας άλλος μηχανισμός του νου είναι ότι η ψυχή μη βιώνοντας την αληθινή της φύση ότι είναι πνεύμα, ταυτίζεται με το σώμακαι την προσωπικότητα. Βιώνει φόβο και αναζητά εξω από τον εαυτό του σε άλλους ανθρώπους και συνθήκες για να τον κάνουν να νιώθει ασφαλής και άξιος. Πρέπει να καλλιεργήσει μία αίσθηση εσωτερικής ασφάλειας και αξίας. Πρέπει να μάθουμε τον άνθρωπο να είναι καλά ακόμα και αν δεν ικανοποιείται η ανάγκη που έχει για να είναι καλά.
Οι άνθρωποι θέλουν να αλλάξουν οι άλλοι για να είναι καλά. Ο στόχος του Συντονιστή είναι να βοηθήκαι τελικά βιώνει την πραγματικότητα που βιώνει.
σει τον άνθρωπο να βρεί τα συναισθήματα του, ότι τον συμφέρει να είναι καλά ακόμα και αν ο εξωτερικός κόσμος δεν είναι όπως θέλει.
6.Η εργασία του Συντονιστή είναι να τον βοηθήσει να δει τον μηχζνισμό και να τον κατανοήσει, να δει πως λειτουργεί ο νους. Η πραγματικότητα του κάθε ανθρώπου δεν είναι αυτό που συμβαίνει στη ζωή του, αλλά αυτό που συμβαίνει στο νου του, με τον τρόπο που ερμηνεύει αυτό που συμβαίνει στη ζωή του. Ποιές είναι οι πεποιθήσεις που δημιουργούν αυτά τα συναισθήματα. και πως αντιδρά σε αυτά. Η προσκόλληση είναι ένα είδος πεποίθησης που λέι ότι : πρέπει να έχω αυτό για να είμαι ασφαλής και άξιος, αλλοιώς…:. ” Η αλλαγή αυτή είναι η δική μας εργασία και πρώτα από όλα με τον ίδιο μας τον εαυτό.

2ο μάθημα Εκπαίδευσης Συντονιστών. 

 
Ερωτήσεις : 
Δεν υπάρχουν.
Περίληψη : 
Οι προσκολλήσεις περιορίζουν την Υγέία την Ηρεμία, την Ευτυχία την Ελευθερία τις Σχέσειςτα αποτελέσματα μας, την Αγάπη για εμας και τους άλλους. Είναι καλύτερο να γίνουν Προτιμήσεις.
Ο νους προσπαθεί να προστατεύει τις προσκολλήσεις του. Ποιός είναι ο κίνδυνος εδώ είναι το βασικό μας ερώτημα. Ο άνθρωπος πιστεύει ότι πρέπει να έχει σε ότι είναι προσκολλημένος και αν όχι έχει συναισθήματα.
1.Όταν ο νους έχει μία ανάγκη ή προσκόλληση βιώνει τα παρακάτω Άγχος και Ένταση, ενώ η δύναμη της Αποδοχής του επιτρέπει να είναι καλά και να το αλλαξει.
2. Στεναχωρια, Πίκρα, Απογοήτευση και δυστυχία μέχρι να το έχει.
3.Αδικία, θυμό και Επιθετικότητα προς αυτούς που τον εμποδίζουν.
Έχουμε την ανάγκη να θεωρούμε τον άλλο φταίχτη γιατί αλλοιώς θα φταίμε εμείς.
Όμως δεν φταίει κανείς και όλα έγινα όπως έπρεπε να γίνουν βάσει της σοφίας του σύμπαντος και πλέον μπορούν να γίνουν αλλοιώς.
4. Ζήλια προς αυτούς που έχουν αυτά που θέλει.
5.Αυτοαπόρριψη που δεν το έχει.
6. Τότε ο άνθρωπος γίνεται ικανός να λειτουργήσει ακόμα και ανήθικα. για να έχει αυτό που θέλει. (ψέμμτα, απάτες, κλοπές).
Όσες περισσότερες προσκολλήσεις έχει τόσο περισσότερα συναισθήματα έχει στη ζωή του.
Στην πραγματική αγάπη δεν υπάρχουν προσκολλήσεις στο αν μας βοηθάει ή μας εμποδίζει να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας.
Να γίνουμε ικανοί να δημιουργήσουμε όσα θέλουμε ή να απεξαρτηθούμε από τις προσκολλήσεις μας.
Αυτό που θέλουμε να κάνουμε με τον εαυτό μας και τους άλλους είναι να βρουμε τη συγκεκριμένη προσκόλληση που δημιουργεί το συγκεκριμένο συναίσθημα και να το αναβαθμίσουμε σε προτίμηση. Το θέλω, κάνω ότι μπορώ για να το έχω αλλά δεν φοβάμαι ότι δεν θα αξίζω και δεν θα είμαι ασφαλής αν δεν το έχω.
Οι προσκολλήσεις γεννούν αμυντικούς μηχανισμούς και διάφορους ρόλους που παίζουμε στην προσπάθεια να προστατεύουμε αυτά που χρειαζόμαστε.
Οι ρόλοι αυτόι είναι το Θύμα ο Τρομοκράτης, ο Απόμακρος, ο Ανακριτής.
Η ασφάλεια μπερδεύεται με την Αξία μας, με την γνώμη των άλλων. Αξίζω μόνο αν έχω κάποιες προυποθέσεις και έτσι δημιουργείται η προσκολληση. Όμως μπορεί να έχουμε ψυχολογική αντιστροφή και έτσι να αντιστρατευόμαστε το καλό τους, κάνοντας αυτοσαμποτάζ.
Τα 7 Κέντρα Συνειδητότητας είναι  :  Ασφάλεια, Απόλαυση, Κυριαρχία, Αγάπη, Αρμονία, Συνειδητή επίγνωση, Κοσμική Συνειδητότητα.
Τα 3 πρώτα κέντρα είναι τα βασικά που έχουν οι άνθρωποι.
(ΒΘ)
Παράδειγμα περίληψης μαθ 1& 2

Παράδειγμα περίληψης μαθ 1& 2

Μάθημα 1.1

ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΟΥ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΗΣ

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

Είμαστε ειδικοί στο να συνοδεύουμε αποτελεσματικά τον συνειδητό αναζητητή αρμονίας που έχει διάθεση να αναλάβει την ευθύνη για την υγεία, αρμονία και ευτυχία του και να εργάζεται προς όλα αυτά.

Δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε την πραγματικότητά του άλλου!

Οι άλλοι είναι υπεύθυνοι για τις πράξεις τους! Τη συμπεριφορά τους!

Αλλά εγώ, εσείς κι ο άνθρωπος με τον οποίο θα εργαστείτε είναι απόλυτα υπεύθυνος για ό,τι νιώθει!

Πρέπει να πάρω την απόλυτη ευθύνη για τα συναισθήματα που δημιουργώ εγώ ΜΕ αυτό που κάνει ο άλλος.

Τεχνική της Συναισθηματικής Συμπαράστασης

Όταν κάποιος εκφράζει συναισθήματα δεν θέλουμε να προσπαθήσουμε να τον ηρεμήσουμε. Θέλουμε να τον βοηθήσουμε να τα εκφράσει όλα, να εκτονωθεί.

Να ακούω χωρίς κριτική.

Να είμαστε απλοί καθρέφτες (χωρίς γνώμη).

Μην δεχτείτε σαν πραγματικότητα αυτό που σας λέει ο άλλος. Δεχτείτε σαν δική του πραγματικότητακαι βοηθήστε τον να απελευθερωθεί.

Να πάψουμε να βλέπουμε κακό! Αλλά να βλέπουμε άγνοια. Να καταλάβουμε ότι το κακό, η ψυχρότητα, η επιθετικότητα, ο εγωισμός, η αδιαφορία για τους άλλους, η σκληρότητα ενός ανθρώπου βασικά πηγάζουν από αδυναμία, φόβο, ενοχή, άγνοια.

Οι πράξεις μπορεί να είναι κακές-άδικες-ανήθικες-βίαιες. Δεν υπάρχουν όμως κακές ψυχές.

Για να το κάνουμε αυτό θα πρέπει να εξοικειωθούμε με το κομμάτι του εαυτού μας που νιώθει αδυναμία ή φόβο και καμιά φορά συμπεριφέρεται με τον τρόπο αυτό.

Πότε γίνομαι ψυχρή, επικριτική, επιθετική, απόμακρη;

Τι κίνδυνο νιώθω τότε;

Όλα τα συναισθήματα πηγάζουν από τις ανάγκες και τις προσκολλήσεις μας!

ΔΕΝ βάζουμε ετικέτες στους ανθρώπους!

Ο νους νομίζει ότι προστατεύεται με το να είναι επιθετικός, να μην θυμάται κάτι κτλ.

Η μεγαλύτερη παγίδα του συντονιστή είναι να μπει στο ρόλο του σωτήρα!

«Το αποτέλεσμα ανήκει αποκλειστικά στον άλλον»

Να προσεύχομαι για καθοδήγηση.

Να είμαστε ανοικτοί ως προς τον μοναδικό τρόπο που εξελίσσεται ο καθένας.

Μερικοί χρειάζεται να φτάσουν στην φυλακή για να έρθουν σε επαφή με την αληθινή τους φύση.

Να είμαστε απλοί, ειλικρινείς. Όταν δεν ξέρουμε να πούμε ότι δεν ξέρουμε, θα ρωτήσω, θα το κοιτάξω κτλ. Δεν είμαστε εδώ να απαντάμε ερωτήσεις. Είμαστε εδώ να κάνουμε ερωτήσεις.

Δεν χρειάζεται να γνωρίζω το αντικείμενο. Χρειάζεται να γνωρίζω ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗ ΑΚΡΟΑΣΗ. Χρειάζεται να ξέρω πως θα συντονίζω μία συζήτηση, να βοηθήσω με ερωτήσεις τους άλλους να έρθουν σε επαφή με τη γνώση που υπάρχει μέσα τους.

Διάκριση για το πόσο πιέζουμε και πόσο δεν πιέζουμε.

Πως λειτουργεί ο νους

Ο άνθρωπος αναζητά ευτυχία γιατί αυτή είναι η αληθινή του φύση. Αλλά, προσπαθούμε να βρούμε αυτό σε εξωτερικές συνθήκες.

Πίσω από κάθε συναίσθημα υπάρχει μία ανάγκη (προσκόλληση, πεποίθηση)

ΔΕΝ

  • αξίζω
  • είμαι ασφαλής
  • έχω νόημα
  • είμαι ελεύθερος
  • μπορώ να απολαύσω
  • μπορώ να έχω έλεγχο

ΧΩΡΙΣ αυτό…

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ:

Δεν έχω ερωτήσεις

Μάθημα 1.2

Ελευθερία της αποδοχής.

Να το βλέπω σαν ένα πλαίσιο εξέλιξης και να είμαι καλά αλλά και να το αλλάξω.

  • Με ποιον τρόπο προσπαθώ να προστατεύω τις προσκολλήσεις μου;
  • Τι είναι ο κίνδυνος εδώ;

«Πρέπει να έχω» αυτό στο οποίο είμαι προσκολλημένος.

Όλα τα συναισθήματα γεννιούνται από αυτό. Μπορεί ακόμα να έχω προσκόλληση στη φώτιση.

ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ

Άγχος – ένταση μήπως δεν τα καταφέρει να το έχει.

Δεν θα έχω αξία, ασφάλεια, ελευθερία, νόημα, απόλαυση χωρίς π.χ. αυτό το σπίτι.

Στεναχώρια, πίκρα δυστυχία απογοήτευση μέχρι να το έχει.

Απαγορεύει στον ίδιο του τον εαυτό να είναι καλά μέχρι να το έχει, νομίζοντας ότι αυτό είναι κάτι χρήσιμο και θετικό.

Να μην είναι καλά εφόσον ο άλλος π.χ. δεν συμπεριφέρεται σωστά.

Αδικία, θυμό, επιθετικότητα προς αυτούς που τον «εμποδίζουν».

Όταν κάτι δεν είναι όπως το θέλουμε πιστεύουμε ότι κάποιος φταίει και για να μην φταίμε εμείς αμέσως στρεφόμαστε προς του άλλους.

Να βρούμε τη συγκεκριμένη προσκόλληση που δημιουργεί το συγκεκριμένο συναίσθημα και να το αναβαθμίσουμε σε προτίμηση.

Το θέλω, κάνω ό,τι μπορώ για να το έχω αλλά δεν φοβάμαι ότι δεν θα αξίζω και δεν θα είμαι ασφαλής αν δεν το έχω.

Φοβόμαστε να μην αξίζουμε στα μάτια των άλλων γιατί τότε φοβόμαστε ότι δεν θα είμαστε ασφαλείς.

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ

Είναι δυστυχισμένοι άνθρωποι επειδή δεν έχουν τον σύντροφο που θέλουν, την υγεία που θέλουν τον τρόπο ζωής που θέλουν ΑΛΛΑ συγχρόνως δεν θέλουν με τίποτα να γίνει αυτό που θέλουν.

ΚΕΝΤΡΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑΣ

Ο τρόπος που βλέπω κάθε άνθρωπο ή κατάσταση είναι εάν μας δίνει ασφάλεια ή όχι. Την αυξάνει ή την βάζει σε κίνδυνο;

Προσκόλληση ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ σε ανθρώπους, εμπειρίες , αγαθά, αντικείμενα, φαγητό , ουσίες , καταστάσεις, ερωτική επαφή, περιουσία, χρήματα, θέσεις, ακόμα στο να υπηρετώ τους άλλους και να κάνω καλοσύνες.

Προσκόλληση ΑΠΟΛΑΥΣΗΣ σε ανθρώπους, εμπειρίες , αγαθά, αντικείμενα, φαγητό , ουσίες , καταστάσεις, ερωτική επαφή, περιουσία, χρήματα, ουσίες σαν τσιγάρα, γλυκά, ποτό, τζόγο, tv, θεάματα

Προσκόλληση ΔΥΝΑΜΗΣ-ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗΣ (αξία) σε ανθρώπους, εμπειρίες , αγαθά, αντικείμενα, φαγητό , ουσίες , καταστάσεις, ερωτική επαφή, περιουσία, χρήματα, σχέσεις.

  1. Κάνεις αυτό που σου λέω
  2. Συμφωνείς μαζί μου
  3. Με χρειάζεσαι
  4. Κάνω κάτι καλύτερα από σένα
  5. Συγκρίνομαι καλύτερα από σένα

Όταν συμφωνούν μαζί μας τον αγαπάμε τρελά. Όταν μας χρειάζεται , τον αγαπάμε τρελά.

Αυτό που λέμε αγάπη είναι σε μεγάλο βαθμό θετικά συναισθήματα προς ανθρώπους που λειτουργούν με τρόπο που αυξάνουν το αίσθημα της αξίας, της ασφάλειας και της ελευθερίας μας.

Καμιά φορά οι άνθρωποι συγκρούονται για αξίες. Σε αυτήν την περίπτωση θα χρειαστούμε να βοηθήσουμε τον άλλον να καταλάβει ότι δεν κινδυνεύει εάν ο άλλος έχει άλλες αξίες. Και να δει ποιες ανάγκες του δεν ικανοποιούνται όταν ο άλλος έχει διαφορετικές αξίες από αυτόν.

Η δημιουργία των συναισθημάτων:

  • Αμνησία
  • Ταύτιση με σώμα και νου
  • Ταύτιση με τους ρόλους
  • Οι προσκολλήσεις του κάθε ρόλου (πεποίθηση ότι αξίζω και είμαι ασφαλής όταν…)
  • Δυσάρεστα συναισθήματα όταν δεν ικανοποιούνται οι προσκολλήσεις

Ποιο είναι το συναίσθημα;

Ποια είναι η προσκόλληση που δημιουργεί το συναίσθημα;

Ποιος είναι ο ρόλος με τον οποίο έχουμε ταυτιστεί που δημιουργεί την προσκόλληση που δημιουργεί το συναίσθημα;

Κοιτάω στα παιδικά βιώματα που έχουν δημιουργήσει την πεποίθηση, που έχει δημιουργήσει την προσκόλληση, που δημιουργεί το συναίσθημα.

Πρέπει να έχω αυτό αλλιώς….

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

Α. Ερωτήσεις σχετικά με το ερέθισμα

  1. Τι είναι ή ήταν αυτό που ακριβώς έγινε ή γίνεται που σε κάνει να νιώθεις όπως νιώθεις;
  2. Αν πρόκειται για συμπεριφορά, τι είναι αυτό ακριβώς που κάνει ο άλλος που σε κάνει να νιώθεις όπως νιώθεις;
  3. Ποιες είναι ακριβώς οι λέξεις, πράξεις ή γεγονότα που σε ενοχλούν πιο πολύ;

Β. Ερωτήσεις σχετικά με το ερέθισμα

  1. Ποια συναισθήματα νιώθεις σχετικά με το θέμα που σε απασχολεί.
  2. Τι άλλο νιώθεις;
  3. Έχεις κάποια άλλα συναισθήματα σχετικά με αυτό;
  4. Πόσο συχνά νιώθεις έτσι;

Γ. Ερωτήσεις σχετικά με τις πεποιθήσεις

  1. Τι πιστεύεις γι’ αυτό που συμβαίνει εδώ, που σε κάνει να νιώθεις αυτό το ειδικό συναίσθημα; (αυτό μπορεί να επαναληφθεί για κάθε συναίσθημα)
  2. Τι πιστεύεις που σε κάνει να το πιστεύεις αυτό; Συνέχισε να ρωτάς ποια πεποίθηση υπάρχει από πίσω και δημιουργεί την πεποίθηση που ανακαλύπτεις.
  3. Ποιος είναι ο πιθανός κίνδυνος;

Δ. Ερωτήσεις σχετικά με αλλαγές που θέλει να κάνει είναι:

  1. Αν δεχθείς ότι η ζωή είναι ένα σχολείο τι μπορείς να μάθεις σε αυτήν την περίπτωση;
  2. Θέλεις να κάνεις αυτήν την αλλαγή στη ζωή σου;
  3. 3.Αν ναι, γιατί;

ΕΜΨΥΧΩΤΙΚΗ ΕΡΩΤΗΣΗ & ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ σχετικά με την ικανότητα μου να είμαι καλά, ήρεμος, ευτυχισμένος, στην συγκεκριμένη περίπτωση.

  1. Γιατί μπορώ/επιλέγω/με συμφέρει να είμαι καλά ακόμα όταν/παρόλο που …..

Απαντήσεις-Λογικές και πνευματικές

(ΑΤ)

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ 3 (1+2 ΜΑΘΗΜΑ ΕΚΠ ΣΥΝ)

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ 3 (1+2 ΜΑΘΗΜΑ ΕΚΠ ΣΥΝ)

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ 3 (1+2 ΜΑΘΗΜΑ ΕΚΠ ΣΥΝ)
1ο μάθημα  συντονιστών 
Κύριος στόχος σεμιναρίου: Η προσωπική αυτοβελτίωση, η οποία θα λειτουργήσει ευεργετικά σε όλους τους τομείς:
Στο σχολείο: Στις σχέσεις με συναδέλφους, παιδιά και γονείς.
Στην προσωπική ζωή: Στις σχέσεις με φίλους, οικογένεια και το ευρύτερο περιβάλλον.
2. Βασικά Σημεία Μαθήματος (Εισηγητής: Μπομπ)
Τεχνικές: Παρουσίαση των βασικών εργαλείων και τεχνικών με τις οποίες θα ασχοληθούμε κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης.
Σεμινάρια στη Μυρινούντα:
Θα πραγματοποιηθούν δύο σεμινάρια για πιο βαθιά δουλειά.
Κεντρικός στόχος: Να μάθουμε πώς να βοηθάμε το άτομο όχι απλώς να εκτονώνει τα συναισθήματά του, αλλά να έρχεται σε ουσιαστική επαφή μαζί τους.
Ενεργειακή Ψυχολογία: Δόθηκε ιδιαίτερη έμφαση στις αρχές και τη σημασία της.
3. Βασικά Χαρακτηριστικά συντονιστων
1 Να αγαπάμε τον άνθρωπο
2Να ακούω χωρίς κριτική.
3Να πάψουμε να βλέπουμε κακό. Βλέπουμε ένα πληγωμένο άνθρωπο. Οι πράξεις μπορεί να είναι κακές και ανήθηκες αλλά όχι ο άνθρωπος.
4) Να καταλάβουμε τη λειτουργία του νου.
5) Εμπιστοσύνη στο θείο αυτό μέσα στον άνθρωπο όσο και αν ο άνθρωπος φαίνεται χαμένος.
6) Να προσευχόμαστε για καθοδήγηση.
7) Να μαστε ανοιχτοι στο μοναδικό τρόπο που κάθε ψυχή επιλέγει να εξελιχθεί.
Να χουμε ευελιξία στο πιπεριάζει στον άνθρωπο. Ο Μπόμπ προτιμάει τα τετράγωνα, αλλά γενικά να δουλεύουμε ελευθερία στο τι ταιριάζει στον άνθρωπο.
8)Να εφαρμόζουμε τεχνικές τις οποίες έχουμε δουλέψει πολύ οι ίδιοι.
9)Να εφαρμόζουμε αυτά που λέμε, προτείνουμε.
10)Να είμαστε απλοι, ειλικρινείς, ταπεινοι και να αποδεχόμαστε αν κάτι δεν το γνωρίζουμε και να το ψάχνουμε.
Σημαντικό είναι να μάθουμε να κάνουμε ερωτήσεις, να καθοδηγούμε μια συζήτηση, να μπορούμε να βοηθήσουμε ο άνθρωπος να έρθει σε επαφή με το εσωτερικό του και να βρει τις λύσεις μέσα του.
11)Να είμαστε πρόθυμοι να διαθέσουμε χρόνο χωρίς αμοιβή ή τουλάχιστον αυτός είναι ο τρόπος που λειτουργούν στην αρμονική ζωή.
12) Να διακρίνουμε το πόσο να πιέζουμε τον άλλο, ανάλογα με το πόσο είναι διατεθημένος να δει την αλήθεια.
13) Να ασχολιόμαστε με τη δική μας εξέλιξη με την έννοια ότι θα πρέπει να φροντίζουμε την ενέργεια μας και να την καθαρίζουμε δουλεύοντας με τις καταστάσεις που προκύπτουν στη ζωή μας και μας δημιουργούνε αρνητικά συναισθήματα.
14) Να γίνουμε τέλειοι στην ενεργητική ακρόαση. Θα συναντήσουμε σταυροδρομια, χρειάζεται γερή μνήμη και να κάνουμε επιλογές.
15)Να κατέχουμε τις τεχνικές.
16) Να είμαστε ταπεινοί να παραπέμψουμε το άτομα σε κάποιον πιο ειδικό αν χρειάζεται.
17) Δεν μπλεκόμαστε στην προσωπική ζωή του άλλου και δεν του λέμε τι να κάνει με το συντροφό του ,τη δουλειά του κλπ
18) Απόλυτη εχεμύθεια.
Πώς λειτουργεί ο νους του ανθρώπου .
Ο άνθρωπος θέλει να βιώνει ευδαιμονία, ευτυχία γιατί αυτό είναι η αληθινή του φύση.
Αν δεν έχει ικανοποίησει κάποιες βασικές ανάγκες σε παιδική ηλικία μπορεί να έχει μάθει να μην τις αναγνωρίζει να μην τις αποδέχεται και να έχει αναπτύξει αμυντικούς μηχανισμούς που μπορεί να λειτουργούν και αυτοκαταστροφικά.

Εμείς προσπαθούμε να βοηθήσουμε το άτομο να αποδεχτεί τις ανάγκες του να βρει πιο βιώσιμους τρόπους για να τις ικανοποιήσει και αργότερα ίσως και να τις υπερβεί και να μην επηρεάζεται η ευτυχία του από τις εξωτερικές συνθήκες.

 2ο μάθημα  συντονιστών 
Ξεκινήσαμε με τη χαλάρωση.
Συναίσθημα,πεποίθηση,ποια η προσκόλληση.Εναλλακτικες αντιλήψεις για το ερέθισμα.

Συναίσθημα μικρή απογοήτευση.Για να αξίζω χρειάζεται να τρέφομαι σωστά.
Προσκόλληση να είμαι υγιής.
Εναλλακτικές αντιλήψεις:Η αξία μου είναι ανεξάρτητη από το αν πετυχαίνω τέλεια διατροφή.Δεν υπάρχει τελειότητα Βρισκόμαστε σε μια πορεία εξέλιξης,άλλωστε και οι σωματικές ανάγκες δεν είναι σταθερές,αλλά μεταβάλλονται,αφού εξαρτώνται από πολλούς παράγοντες που δεν μένουν σταθερές.
Σημαντικό για ανάγκες να μετατραπούν σε προτιμήσεις.
Δεχόμαστε και σεβόμαστε ότι ο άνθρωπος βιώνει κίνδυνο.
Ο άνθρωπος βιώνει ότι πρέπει να έχει αυτό στο οποίο είναι προσκολλημένος.
1 αποκτούμε άγχους και ένταση
2 Στεναχώρια απογοήτευση πίκρα
3 Αδικία θυμό επιθετικότητα για αυτούς που θεωρεί ότι είναι υπεύθυνοι για να μην έχει αυτό που θέλει.
Κανείς δε φταίει.Ολα είναι αποτέλεσμα καρμικών και εξελικτικών επιλογών.
4 ζηλια για αυτούς που έχουν αυτά που θα θέλαμε.
5 αυτοαπόρριψη
6 Ετσι μπορεί να λειτουργήσει ο άνθρωπος και ανήθικα.
7 Τότε νιώθει ενοχή
8 Οδηγείται σε μεγαλύτερο φόβο και άγχος.
Για να φτάσουμε στην αγάπη θα πρέπει να απολευθερωθούμε από κάθε προσκ ολληση.
Μπορούμε να προσπαθήσουμε να γίνουμε όλο και πιο ικανοί να αποκτήσουμε αυτό που θέλουμε, αλλά πάνω από όλα θα πρέπει να μην έχουμε προσκόλληση.
Για να βοηθήσουμε τους άλλους χρειάζεται να μάθουμε να μπορούμε να μετατρέπουμε τις προσκολλήσεις σε προτιμήσεις.
Ταυτίζουμε την ασφάλεια με την αξία μας.
Αν δεν αξίζω φοβάμαι ότι δεν θα μαι ασφαλης.
Μπορεί να υπάρχει και ψυχολογική αντιστροφή. Δηλαδή ουσιαστικά το άτομα κάνει αυτοσαμποτάζ.
ΑΠ
ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΔΥΣΚΟΛΕΥΟΜΑΙ ΝΑ ΝΙΩΘΩ ΗΡΕΜΙΑ, ΕΥΤΥΧΙΑ Ή ΑΓΑΠΗ

ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΔΥΣΚΟΛΕΥΟΜΑΙ ΝΑ ΝΙΩΘΩ ΗΡΕΜΙΑ, ΕΥΤΥΧΙΑ Ή ΑΓΑΠΗ

ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΔΥΣΚΟΛΕΥΟΜΑΙ ΝΑ ΝΙΩΘΩ ΗΡΕΜΙΑ, ΕΥΤΥΧΙΑ Ή ΑΓΑΠΗ

Α. Σε ποιες περιπτώσεις μειώνεται, έστω και λίγο, την ηρεμία, ευτυχία ή αγάπη σου.

  1. _______________________________________________________________
  2. _______________________________________________________________
  3. _______________________________________________________________

 

Β. Ποια συναισθήματα έχεις σε σχέση με αυτά; _____________________________________________________________

 

Γ . Ποιες πεποιθήσεις σε κάνουν να νιώθεις αυτά τα συναισθήματα;

  1. _______________________________________________________________
  2. _______________________________________________________________
  3. _______________________________________________________________

 

Δ. Τι πιστεύεις ότι χάνεις ή ότι κινδυνεύει που κάνει να νιώθεις έτσι; (πχ αξία, ασφάλεια, ελευθέρια, νόημα)

  1. _______________________________________________________________
  2. _______________________________________________________________
  3. _______________________________________________________________

 

Ε. Ποιες πεποιθήσεις θα σου επιτρέψουν να νιώθεις ηρεμία, ευτυχία ή αγάπη ακόμα σε αυτή την περίπτωση;

  1. _______________________________________________________________
  2. _______________________________________________________________
  3. _______________________________________________________________

 

Τώρα κάνε EFT, BSFF, ΧΟ’ΟΠΟΝΟΠΟΝΟ, ΣΕΝΤΟΝΑ, και άσκηση εξισορρόπησης με εμψυχωτική ερώτηση

 

Γιατί μπορώ (είναι καλό και ασφαλές) να νιώθω _____ (ηρεμία, ευτυχία, αγάπη) ακόμα και όταν / παρόλο που _________________________________________________

 

Απαντήσεις – Γραπτές, προφορικές και νοερές

  1. _______________________________________________________________
  2. _______________________________________________________________
  3. _______________________________________________________________
  4. _______________________________________________________________
  5. _______________________________________________________________
  6. _______________________________________________________________
  7. _______________________________________________________________
  8. _______________________________________________________________
  9. _______________________________________________________________
  10. _______________________________________________________________
  11. _______________________________________________________________
  12. _______________________________________________________________
  13. _______________________________________________________________
  14. _______________________________________________________________