H Αποδοχή της Απώλειας Γενικά

H Αποδοχή της Απώλειας Γενικά

H Αποδοχή της Απώλειας Γενικά

(Η απώλεια των αγαπημένων συζητείται σε άλλο κεφάλαιο)

 

Γενικά φοβόμαστε την αλλαγή και πάνω απ’ όλα την απώλεια. Δεν μας αρέσει να αλλάζουν οι συνθήκες, οι καταστάσεις και, βέβαια, να μην χάνουμε αντικείμενα, θέσεις, μισθούς, χρήματα, παροχές, την αποδοχή των άλλων, την εικόνα μας και ούτε την εμφάνισή μας. Εννοείται ότι δεν θέλουμε οι άλλοι να μας πάρουν κάτι στο οποίο είμαστε εξαρτημένοι.

 

Ο φόβος της αλλαγής και της απώλειας και ο πόνος και η αναστάτωση που ακολουθούν είναι από τα πιο καταστροφικά ανθρώπινα συναισθήματα. Καταναλώνουν τεράστιες ποσότητες συναισθηματικής, νοητικής και σωματικής ενέργειας, προσβάλλουν την υγεία μας και δημιουργούν οδύνη σε κάθε επίπεδο. Γιατί συμβαίνει αυτό;

 

Οι βασικές νοητικές ανάγκες µας είναι η ασφάλεια, ο έλεγχος, η ελευθερία, η απόλαυση και η αναγνώριση του εαυτού μας σαν προσωπικότητα. Είναι δύσκολο να νιώθουμε ηρεμία, σιγουριά, ικανοποίηση, αυτοπαραδοχή ή αγάπη, αν δεν έχουμε ικανοποιήσει αυτές τις βασικές ανάγκες.

 

Επειδή μας κυριαρχεί η ψευδαίσθηση πως οι ανάγκες αυτές πρέπει να ικανοποιηθούν εξωτερικά, προσπαθούμε να αγκιστρωθούμε σε ό,τι μπορούμε και να αποκτήσουμε υλικά αντικείμενα, θέσεις, χρήματα ή σχέσεις. Στηριζόμαστε σ’ αυτά, πιστεύοντας πως θα μας χαρίσουν την ασφάλεια, την ικανοποίηση και το αίσθημα της αξίας και της επιτυχίας που αναζητάμε. Φοβόμαστε πως, αν δεν τα έχουμε, θα χάσουμε την αξία, ασφάλεια ή ελευθερία μας.

 

Έτσι γαντζωνόμαστε στα υλικά αγαθά µας, τις σχέσεις µας, την περιουσία µας και την κοινωνική µας θέση, µε ένα αίσθημα φόβου και απόγνωσης, πιστεύοντας πως πρέπει να τα υπερασπιστούμε γιατί, αν τα χάσουμε, θα κινδυνεύσουμε ή θα μειωθούμε. Η ανάγκη λοιπόν να προσκολληθούμε σε κάτι έξω από τον εαυτό µας και να στηριχθούμε πάνω του οφείλεται στο γεγονός ότι δεν βιώνουμε τον πραγματικό πνευματικό εαυτό μας, που είναι αθάνατος, άτρωτος και παντοδύναμος.

 

Επειδή δεν συνειδητοποιούμε πως, στην πραγματικότητα, είμαστε θεία συνειδητότητα που υπάρχει πριν και μετά από τη γέννηση και το θάνατο αυτού του προσωρινού σώματος, ταυτιζόμαστε µε το σώμα και την προσωπικότητα, τα οποία είναι ευάλωτα, και νιώθουμε ανασφάλεια και φόβο. Αποζητούμε τότε κάποια σταθερότητα στις σχέσεις µας µε τους ανθρώπους, µε τις συνθήκες, τις καταστάσεις και τα αντικείμενά μας.

 

Το πρόβλημα είναι πως όλα αυτά, τα αντικείμενα, χρήματα, οι σχέσεις και η επαγγελματική και κοινωνική θέση, είναι επίσης πρόσκαιρα και στο έλεος της συνεχούς αλλαγής και φθοράς του υλικού κόσμου. Κανένα από αυτά δεν είναι αρκετά σταθερή πηγή ασφάλειας, γιατί υπόκεινται στους βασικούς νόμους του υλικού κόσμου: δημιουργία, ανάπτυξη, φθορά και διάλυση.

 

Ζωή σημαίνει αλλαγή και όλα, όσα αντικρίζουμε ή βασιζόμαστε επάνω τους, έχουν την πιθανότητα να μεταβληθούν από τη µια στιγμή στην άλλη. Μπορεί ακόμα και να πάψουν να υπάρχουν μέσα σε δευτερόλεπτα. Η περιουσία µας, η δουλειά µας, ο σύζυγος ή η σύζυγός µας, οι γονείς ή τα παιδιά καθώς και η κατάσταση του σώματος μας είναι όλα προσωρινά.

 

Το ποτάμι του χρόνου παρασύρει καθετί στο πέρασμά του και δεν κάνει εξαιρέσεις. Μέσα στο φόβο µας, προσπαθούμε να δημιουργήσουμε το αίσθημα της ασφάλειας με το να στηριχτούμε σε ανθρώπους, χρήματα, περιουσίες, αντικείμενα και θέσεις, που και αυτά, όμως, µε τη σειρά τους θα αλλάξουν και, ίσως, και να αφανιστούν με το χρόνο. Η μόνη λύση για την πραγματική ασφάλεια είναι να στηριχτούμε σε κάτι που δεν θα αλλάξει: σε αλήθειες, στον αληθινό εαυτό μας και στο Θείο.

 

Είμαστε επίσης εξαρτημένοι από ιδέες και πεποιθήσεις, και βιώνουμε ξανά και ξανά το φόβο και την οδύνη της απώλειας, μέχρι να πάρουμε το μάθημα πως δεν υπάρχει διαρκής εξασφάλιση έξω από τον εαυτό μας.

 

Το παλιό παραχωρεί τη θέση του στο νέο για να του επιτρέψει να αναπτυχθεί. Αυτός είναι νόμος του υλικού και πνευματικού κόσμου. Αν το αίμα αρνηθεί να κυκλοφορήσει στο σώμα, το σώμα θα καταστραφεί. Το στάσιμο νερό χάνει τη ζωτικότητά του. Ένα δοχείο πρέπει να αδειάσει για να δεχθεί ένα νέο περιεχόμενο. Αν το σώμα και ο νους µας μένουν προσκολλημένα σε διάφορα πράγματα και αντιλήψεις και αρνούνται να τα εγκαταλείψουν, τότε δεν υπάρχει η δυνατότητα της εξέλιξης σε νέες καταστάσεις συνειδητότητας. Αν η τροφή που μπαίνει στο σώμα δεν αποβληθεί, το σώμα θα αρρωστήσει. Το παιδί πρέπει να πεθάνει για να μεταβληθεί σε έφηβο. Ο σπόρος πρέπει να σκάσει και να διαλυθεί, προτού γίνει δέντρο. Το αυγό πρέπει να σπάσει για να μετατραπεί σε κότα ή σε κάμπια και η κάμπια πρέπει να πεθάνει για να μεταμορφωθεί σε χρυσαλλίδα.

 

Η ζωή, λοιπόν, µας βοηθά κάθε φορά που µας στερεί κάτι το οποίο µας υποβαστάζει, γιατί έτσι µας δίνει την ευκαιρία να ανακαλύψουμε πως αυτό το κάτι δεν µας ήταν πραγματικά απαραίτητο και πως είμαστε πολύ πιο πλήρεις, ολοκληρωμένοι και επαρκείς από ό,τι πιστεύαμε αρχικά.

 

Η ακόλουθη παραβολή μας βοηθά να καταλάβουμε. Υπάρχει ένα πουλί που στηρίζεται σε ένα κλαδί και ξεκουράζεται, τρώει και κελαηδάει. Όταν έρχεται ένας ισχυρός άνεμος και το κλαδί είναι έτοιμο να σπάσει, το πουλί δεν φοβάται, επειδή ξέρει δυο πράγματα: ότι έχει φτερά για να πετάξει και ότι υπάρχουν και άλλα κλαδιά. Ας θυμόμαστε ότι έχουμε τη δική μας εσωτερική δύναμη και ότι επίσης υπάρχουν και άλλες πηγές στήριξης από αυτές που έχουμε συνηθίσει και στις όποιες είμαστε εξαρτημένοι.

 

Ποιες μπορεί να είναι οι συνέπειες μερικών προσκολλήσεών µας

Η προσκόλληση σε εξωτερικές πηγές ασφάλειας είναι καταστροφική για εμάς, για πολλούς λόγους:

 

 

  1. Αυτή η συγκινησιακή τριβή καταστρέφει σταδιακά τη ζωτικότητα και την ανοσολογική αντοχή του οργανισμού μας. Η ορμονική ισορροπία διαταράσσεται και γινόμαστε πιο ευάλωτοι σε διάφορες οργανικές διαταραχές.

 

  1. Ο κλονισμός, που νιώθουμε χάνοντας κάτι πολύτιμο, μπορεί να δημιουργήσει µία μόνιμη έλλειψη εμπιστοσύνης στη ζωή, στο Θείο και τους άλλους ανθρώπους και μπορεί να μας μπλοκάρει συναισθηματικά στην έκφραση αγάπης, ευτυχίας και διαφόρων άλλων συναισθημάτων μας.

 

  1. Τότε, αυτός ο φόβος της απώλειας, μπορεί να μετατραπεί σε υποσυνείδητο προγραμματισμό του νου και να υλοποιηθεί στην εξωτερική πραγματικότητα, δημιουργώντας ή έλκοντας ακόμη περισσότερες απώλειες στο μέλλον.

 

  1. Κάθε προσκόλληση μετατρέπεται σε µία πιθανή πηγή σύγκρουσης µε τους άλλους, που ίσως στέκονται εμπόδιο, συνειδητά ή ασυνείδητα, στη διατήρηση των εξαρτήσεών µας.

 

  1. Η ζωή µας περιορίζεται και γίνεται μηχανική, όταν γινόμαστε σκλάβοι των εξωτερικών καταστάσεων, τις οποίες μπορεί να απολαμβάνουμε πραγματικά, μπορεί όμως και όχι. Ωστόσο, εξακολουθούμε να μένουμε γαντζωμένοι επάνω τους µε το φόβο μήπως δεν µπορούµε να ζήσουμε χωρίς αυτές. Αυτό μπορεί να ισχύει για ένα επάγγελμα, για µία αισθηματική σχέση, ακόμα και για τόπους, που δεν µας ικανοποιούν ή που µας κάνουν πραγματικά να υποφέρουμε. Εμείς, όμως, συνεχίζουμε να αποζητάμε αυτές τις καταστάσεις όχι από αγάπη ή από δύναμη, αλλά από συνήθεια και από φόβο του άγνωστου και της αλλαγής.

 

Θυμηθείτε µε ποιον τρόπο πιάνουν τους πιθήκους στην Ινδία. Δένουν σ’ ένα δέντρο ένα βάζο με στενό άνοιγμα που έχει μέσα µια μπανάνα ή φιστίκια. Ο πίθηκος πλησιάζει, περνά το χέρι του μέσα στο βάζο και αρπάζει τα φιστίκια ή τη μπανάνα. Η παλάμη του, ανοιχτή, χωράει να περάσει από το άνοιγμα, η κλεισμένη όμως γροθιά του γύρω στη μπανάνα ή τα φιστίκια, δεν περνά από το στόμιο. Σε λίγο καταφθάνει ο κυνηγός και συλλαμβάνει εύκολα τον πίθηκο, που δεν έχει την εξυπνάδα να εγκαταλείψει τα φιστίκια του για να κερδίσει την ελευθερία του.

 

Είμαστε κι εμείς σαν τον πίθηκο. Γαντζωνόμαστε σε κάτι, που βαθμιαία αρχίζει να µας ταλαιπωρεί και να µας δημιουργεί προβλήματα, που µας κάνουν να υποφέρουμε. Φοβόμαστε, όμως, να το εγκαταλείψουμε, πιστεύοντας πως η δύναμη, αξία, ασφάλεια, ευτυχία ή το νόημά µας βρίσκονται σ’ αυτό το αντικείμενο, σ’ αυτή την κατάσταση ή σ’ αυτό το πρόσωπο.

 

Πιστεύουμε, επίσης, πως αυτό το πρόσωπο ή αυτή η κατάσταση έχουν κάποια δύναμη πάνω µας. Έχουν την ίδια δύναμη που έχουν τα φιστίκια ή η μπανάνα πάνω στον πίθηκο, τη δύναμη της επιθυμίας ή της εξάρτησης. Εμείς δίνουμε τη δύναμη στα αντικείμενα ή τα πρόσωπα να µας κάνουν να νιώθουμε ασφάλεια ή ευτυχία. Τα ίδια τα πράγματα από μόνα τους δεν διαθέτουν καμιά δύναμη. Το ίδιο περιστατικό που κάνει κάποιον να νιώθει ασφάλεια μπορεί να σημαίνει απειλή για κάποιον άλλο.

 

Έχουμε, λοιπόν, πολλές «μπανάνες και φιστίκια» στη ζωή µας, τα οποία µας παγιδεύουν σε καταστάσεις που µας κάνουν δυστυχισμένους και κάποιες φορές άρρωστους σωματικά και ψυχικά. Η ζωή µάς κάνει χάρη όταν µας τα στερεί πότε-πότε, για να έχουμε τουλάχιστον την ευκαιρία να ανακαλύψουμε την ευτυχία και την ελευθερία χωρίς αυτά. Αν θα τα βρούμε πραγματικά, εξαρτάται από το πώς θα αντιδράσουμε και πώς θα χρησιμοποιήσουμε αυτή την εμπειρία. Η ελευθερία μας βρίσκεται στο πώς αντιμετωπίζουμε και αξιοποιούμε την απώλεια.

 

Ψευδαισθήσεις – Οι περιπέτειες ενός διστακτικού Μεσσία

 

Είναι στην αρχή του βιβλίου, πριν αρχίσει η ιστορία. Επειδή όλοι τον θαυμάζουν και τον βλέπουν σαν κάτι ξεχωριστό από τους ίδιους, ο ‘Μεσσίας’ προσπαθεί να τους εξηγήσει με ποιον τρόπο έγινε ‘Μεσσίας’. Με ποιον τρόπο απέκτησε τις ιδιότητες και τις δυνάμεις που έχει. Παρότι ο Χριστός μας έχει πει ότι μπορούμε να κάνουμε ό,τι έχει κάνει Εκείνος, εμείς επιμένουμε να νιώθουμε ανίκανοι να κάνουμε ό,τι έχει κάνει.

 

Αρχίζει το παραμύθι:

 

Κι είπε εκείνος στα πλήθη, «Βαθιά μέσα στον κάθε έναν από εμάς βρίσκεται η δύναμη που συναινεί στην υγεία, στην αρρώστια, στον πλούτο, στη φτώχεια, στην ελευθερία, ή στη σκλαβιά. Εμείς οι ίδιοι κυβερνάμε όλα αυτά και κανένας άλλος.»

 

Περιγράφει μια κατάσταση με μηδέν ‘μοίρα’. Εμείς τα δημιουργούμε όλα. Απλώς, δεν βλέπουμε ότι έχουμε δημιουργήσει μόνοι μας αυτό που ονομάζουμε ‘μοίρα’, ή ατυχία. Δε βλέπουμε τον τρόπο με τον οποίο το έχουμε δημιουργήσει.

 

Ένας μυλωνάς μίλησε τότε κι είπε, «Εύκολα το λες αυτό κύριε επειδή είσαι προικισμένος με χαρίσματα που δεν τα έχουμε εμείς και δεν είσαι αναγκασμένος να κοπιάζεις όπως εμείς. Ο άνθρωπος, ωστόσο, πρέπει να δουλεύει σε αυτόν τον κόσμο για να βγάλει το ψωμί του.»

 

Η απάντηση του Χριστού ήταν, «Δείτε τα πουλιά που ούτε σπέρνουν, ούτε θερίζουν, ούτε αποθηκεύουν σε αποθήκες, αλλά ο ουράνιος Πατέρας σας τα τρέφει. Εσείς δεν αξίζετε περισσότερο από αυτά;»

 

Ζήστε με τη θέληση του Θεού και όλα θα σας δοθούν. Δεν χρειάζεται να έχετε άγχος.

 

Και ο Μεσσίας αποκρίθηκε, «Υπήρχε μια φορά, στην κοίτη ενός μεγάλου ποταμού με κρυστάλλινο νερό, ένα χωριό από ζωντανά όντα».

 

Αυτό το χωριό είμαστε εμείς.

 

»Το ποτάμι κυλούσε αθόρυβα τα νερά του επάνω από τα πλάσματα, νεαρά και γέρικα, πλούσια και φτωχά, καλά και κακά, καθώς το ρεύμα ακολουθούσε τον δικό του δρόμο, γνωρίζοντας μόνο τον δικό του κρυστάλλινο εαυτό.

 

Ο χρόνος και τα γεγονότα της ζωής κυλάνε από επάνω μας, όπως το ποτάμι.

 

»Κάθε πλάσμα, με τον δικό του τρόπο, κρατιόταν γερά από τα φυτά και τα βράχια της κοίτης του ποταμού εφόσον η προσκόλληση ήταν ο τρόπος ζωής τους, καθώς και η αντίσταση στο ρεύμα. Ήταν το μόνο που είχαν μάθει από τότε που γεννήθηκαν.

 

Είμαστε όλοι γαντζωμένοι, δεν θέλουμε αλλαγές, δεν θέλουμε απώλειες.

 

»Μα τελικά, ένα από τα πλάσματα αυτά είπε, «Βαρέθηκα να ζω κολλημένος στο ίδιο σημείο. Και μόλο που δεν μπορώ να το δω με τα μάτια μου, έχω ωστόσο την πεποίθηση πως αυτό το ρεύμα ξέρει πού πηγαίνει. Θα αφεθώ να με παρασύρει και ας με πάει όπου θέλει. Επειδή, εάν μείνω προσκολλημένος εδώ, θα πεθάνω από πλήξη.»

 

»Τα άλλα πλάσματα γέλασαν και του είπαν, «Ανόητε, εάν κάνεις αυτό που λες, αυτό το ρεύμα που σε μαγεύει, θα σε καταξεσχίσει επάνω στα βράχια και θα σε σκοτώσει πολύ πιο γρήγορα από την πλήξη». Εκείνο όμως δεν έδωσε σημασία και, παίρνοντας βαθιά αναπνοή, αφέθηκε να ξεκολλήσει από τη θέση του. Και πράγματι, το ρεύμα το αναποδογύρισε και, παρασύροντάς το, το έριξε με δύναμη στα γειτονικά βράχια.

 

Όταν λέμε στο Σύμπαν, «Πάρε με, σε εμπιστεύομαι», πιθανόν να υπάρξει μια δοκιμασία. Να πει ο Θεός, «Πραγματικά έχεις εμπιστοσύνη; Εάν σου πάρω αυτό και το άλλο, δεν θα ξαναγαντζωθείς;» Πιθανόν να υπάρξει μια περίοδος δοκιμασίας. Όταν η ψυχή εμπιστεύεται, δεν θα προσκολληθεί ξανά και δεν θα γαντζωθεί ξανά. Θα αφεθεί με εμπιστοσύνη.

 

»Μα καθώς εκείνο αρνήθηκε να προσκολληθεί ξανά στον βράχο, το ρεύμα το ανασήκωσε, ελευθερώνοντάς το από τον βυθό, και ούτε ξαναέπεσε, ούτε ξαναχτύπησε πουθενά.

 

Πέρασε η προσωρινή δοκιμασία.

 

»Καθώς προχωρούσε με το ρεύμα, άλλα πλάσματα που δεν το ήξεραν, βλέποντάς το φώναξαν, «Θαύμα, θαύμα, ένα πλάσμα σαν κι εμάς κινείται ελεύθερο. Ω Κοιτάξτε! Δείτε τον Μεσσία που έρχεται να μας σώσει.»

 

Τους τα εξηγεί όλα αυτά επειδή νομίζουν πως είναι ‘Μεσσίας’. Δεν έχει κάνει τίποτα άλλο παρά να εμπιστευθεί το Σύμπαν, και να σταματήσει να προσκολλάται και ν’ αντιστέκεται. Αυτό μόνο έκανε, και οι άλλοι τον βλέπουν σαν ‘Μεσσία’.

 

»Κι εκείνο, που ταξίδευε με το ρεύμα, είπε, «Δεν είμαι περισσότερο Μεσσίας από εσάς».

 

Αυτό που μας είπε και ο Χριστός.

 

«Το ποτάμι, με χαρά μας ελευθερώνει ανασηκώνοντάς μας από τον βυθό. Αρκεί να έχουμε την τόλμη ν’ αφεθούμε σε αυτό. Ο πραγματικός σκοπός της ζωής μας είναι αυτό το ταξίδι, αυτή η περιπέτεια.» Τα άλλα πλάσματα, ωστόσο, όλο και πιο πολύ φώναζαν, αποκαλώντας τον ‘Σωτήρα’. Συγχρόνως, κρατιόνταν γερά προσκολλημένα στα φυτά και στα βράχια και, όταν γύρισαν για να το ξανακοιτάξουν, εκείνο είχε φύγει αφήνοντάς τα θα φτιάχνουν θρύλους για κάποιον ‘Σωτήρα’.

 

Αφέθηκε να έχει εμπιστοσύνη πιστεύοντας πως τα γεγονότα της ζωής, οι αλλαγές της ζωής, οι καταστάσεις της ζωής είναι ευλογίες. Μερικές ευλογίες υπάρχουν στη ζωή μας απλώς για να τις αγκαλιάσουμε, να τις δεχθούμε και να είμαστε καλά, ακόμη κι όταν δεν είναι αυτό που θέλουμε. Άλλες, είναι εκεί για να ενεργοποιηθούμε περισσότερο και να τις αλλάξουμε. Σε κάθε περίπτωση, είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόμαστε. Μπορεί να το χρειαζόμαστε μόνο και μόνο για να είμαστε καλά με αυτό, όπως είναι. Μπορεί το μάθημα να είναι να είμαστε πιο δυναμικοί και να το αλλάξουμε` ατομικά, οικογενειακά, κοινωνικά.

 

Αυτή η εμπιστοσύνη έχει τρεις όψεις. Την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, στη δύναμη που υπάρχει μέσα μας και στην καθοδήγηση που υπάρχει μέσα μας ώστε ν’ αντιμετωπίσουμε ό,τι προκύπτει στη ζωή.

 

Την εμπιστοσύνη στους άλλους. Την εμπιστοσύνη στην τιμιότητά τους και στις θετικές τους προθέσεις και την εμπιστοσύνη στην ικανότητά τους, ειδικά στα παιδιά μας για τα οποία υποσυνείδητα πιστεύουμε ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα μόνα τους.

 

Και, την εμπιστοσύνη στο θείο και στους θείους νόμους. Ότι, δεν γίνονται λάθη. Δεν υπάρχουν ούτε λάθη, ούτε ατυχήματα, ούτε τιμωρία. Όλα είναι μέσα σε μια σοφή νομοτέλεια. Δεν μπορούμε να δούμε τη νομοτέλεια επειδή δεν βλέπουμε τα γεγονότα και τις επιλογές του παρελθόντος που την έχουν δημιουργήσει.

 

Η ελευθερία που έχουμε, είναι η ελευθερία να τα δούμε όλα διαφορετικά, να είμαστε ήρεμοι, να νιώσουμε ασφάλεια και να ρωτήσουμε τον εαυτό μας, «πώς μπορώ ν’ αξιοποιήσω θετικά αυτό που αρχικά φαινόταν δυσάρεστο;» Εκεί βρίσκεται η ελευθερία μας.

 

 

Χρήσιμα διδάγματα που μπορούν να µας διδάξουν οι απώλειες στη ζωή µας

Ας εξετάσουμε τώρα μερικά από τα πιθανά διδάγματα που μπορούμε να αποκομίσουμε από την απώλεια. Αυτό μπορεί να ισχύει για µια μεγάλη ποικιλία πραγμάτων, όπως ένα ρολόι, ένα πορτοφόλι, σημαντικά έγγραφα, χρυσαφικά, ένα επάγγελμα, µία κοινωνική θέση, χρήματα, μισθό, σύνταξη, σπίτι, γη, αυτοκίνητα, φωτογραφική μηχανή, επίπλωση κλπ.

(Έχουμε συζητήσει ξεχωριστά την απώλεια των αγαπημένων)

 

  1. Ένα πιθανό μάθημα που µπορούµε να πάρουμε χάνοντας κάτι ή διακινδυνεύοντας να το χάσουμε ή να το αφήσουμε, είναι να ανακαλύψουμε την αξία που έχει αυτό για µας. Συχνά δεν συνειδητοποιούμε πόσο σημαντικό ή πολύτιμο είναι κάτι, αν δεν το χάσουμε ή δεν κινδυνεύσουμε να το χάσουμε.

 

  1. Ένα δεύτερο μάθημα μπορεί να είναι να ανακαλύψουμε πως, στην πραγματικότητα, δεν µας είναι τόσο απαραίτητο όσο νομίζαμε πως ήταν. Ίσως να διαπιστώσουμε πως έχουμε πραγματικά τη δύναμη να αντιμετωπίσουμε τη ζωή και χωρίς αυτό. Κάθε προσκόλληση μάς κάνει λίγο πιο αδύναμους. Όταν χάνουμε το αντικείμενο της εξάρτησής µας, έχουμε την ευκαιρία να συνειδητοποιήσουμε πως είμαστε πιο δυνατοί από ό,τι πιστεύαμε.

 

  1. Μπορεί να διδαχθούμε πως αυτά τα εξωτερικά αντικείμενα ή πηγές αξίας ή ασφάλειας δεν χαρίζουν αληθινή και μόνιμη ασφάλεια, ικανοποίηση ή επιβεβαίωση. Πως όλα επηρεάζονται από τη ροή του χρόνου και υπόκεινται στη μεταβολή και τον αφανισμό, που φέρνει σε κάθε αντικείμενο, άτομο ή κατάσταση.

 

  1. Μπορεί να διδαχθούμε πώς να έχουμε, να χρησιμοποιούμε και να απολαμβάνουμε κάτι χωρίς προσκόλληση, χωρίς να γινόμαστε σκλάβοι του. Το παράδειγμα του πουλιού πάνω στο κλαδί ταιριάζει απόλυτα. Μπορούμε να απολαμβάνουμε τα αγαθά, γνωρίζοντας ταυτόχρονα πως έχουμε την εσωτερική δύναμη να ζήσουμε και να ευτυχήσουμε χωρίς αυτά.

 

  1. Μπορεί να διδαχθούμε πως πρέπει να είμαστε πιο προσεκτικοί, πιο ενήμεροι και συνειδητοί, για να µην χάνουμε τα αγαθά µας άσκοπα, από έλλειψη προσοχής και φροντίδας.

 

  1. Μπορεί να χρειάζεται να αναλύσουμε τη βαθύτερη έννοια κάθε απώλειας. Τι προσπαθεί να µας διδάξει η ζωή µε αυτήν; Τι σημαίνει αυτό το μήνυμα για την ύπαρξή µας, για τις πράξεις µας και τον τρόπο διαβίωσής µας.

 

  1. Μπορεί να συνειδητοποιήσουμε ποιες προσπάθειες μπορούμε να κάνουμε για να επανακτήσουμε κάτι που χάσαμε ή ακόμα και πώς να παλέψουμε γι’ αυτό, αλλά µε αντικειμενικότητα, αγάπη και αποδοχή για το αποτέλεσμα του αγώνα µας. Αυτό σημαίνει πως, ενώ καταβάλλουμε κάθε προσπάθεια για να επανακτήσουμε αυτό που χάσαμε, είμαστε ταυτόχρονα ικανοί να δεχθούμε και την αποτυχία αυτής της προσπάθειας. Αν και µας ανήκει, πρέπει να το προστατεύουμε και να το διατηρούμε µε κάθε σωστό και µη βίαιο τρόπο. Αν,όμως, παρά τους κόπους µας, το χάσουμε, τότε χρειάζεται να μάθουμε να δεχόμαστε ότι αυτή είναι η καλύτερη δυνατή λύση. Να µάθουµε να προστατεύουμε και να φροντίζουμε την ιδιοκτησία ή τη θέση µας δίχως αγωνία και φόβο.

 

  1. Μπορεί να χρειάζεται να αποδεχτούμε το νόμο του κάρμα. Αυτό σημαίνει πως, παρόλο που μπορεί να προσπαθούμε, να φροντίζουμε και να προστατεύουμε τη θέση ή τα αγαθά µας, ίσως έρθει η στιγμή να τα χάσουμε. Τότε μπορεί να έχουμε να μάθουμε να το δεχτούμε σαν το κάρμα µας ή την επιλογή μας σαν ψυχή. Να νιώθουμε ικανοποίηση και να συνεχίζουμε την πορεία µας ελεύθεροι από κάθε περιορισμό.

 

  1. Μπορούμε να αναπτύξουμε την πίστη µας στους νόμους του σύμπαντος και να δεχθούμε πως όλα γίνονται σύμφωνα με αυτό που είναι καλύτερο για την εξέλιξή μας. Η ίδια απώλεια μπορεί να κρύβει εντελώς διαφορετικά μηνύματα και να απαιτεί διαφορετική αντίδραση από τον καθένα.

 

  1. Γυμνοί φθάνουμε σ’ αυτό τον κόσμο και γυμνοί θα τον εγκαταλείψουμε. Ό,τι αποκτήσουμε ενδιάμεσα είναι ένα δώρο που µας δανείζει το σύμπαν για να το χρησιμοποιήσουμε για την επίγεια πνευματική µας ανάπτυξη. Όλα όμως, αργά ή γρήγορα, πρέπει να επιστραφούν στην πηγή. Αυτό θα γίνει την κατάλληλη στιγμή για την εξέλιξή μας.

 

  1. Μπορεί να αναγκασθούμε να ανακαλύψουμε, να αντιμετωπίσουμε και να μεταβάλουμε τα πιστεύω μας, που ίσως έχουν σαν συνέπεια την ίδια την απώλεια. Ίσως ανάμεσα στα πιστεύω µας να υπάρχει και η πεποίθηση πως «ο κόσμος είναι κακός» ή «δεν είμαι άξιος να κρατήσω µια δουλειά» ή «δεν είμαι ικανός να υπερασπιστώ τον εαυτό µου» «δεν με αγαπάει κάνεις» ή άλλα πιστεύω που μπορούν να δημιουργήσουν άσκοπες απώλειες, µόνο και µόνο γιατί είναι εκδηλώσεις του συστήματος πεποιθήσεών µας.

 

Οι απώλειες γίνονται επειδή τις δημιουργούμε ή τις επιλέγουμε σε κάποιο, πιθανόν άγνωστο σ’ εμάς, επίπεδο του εαυτού μας, επειδή εξυπηρετούν την εξέλιξή μας. Έχουμε την επιλογή να αξιοποιήσουμε τις ευκαιρίες αυτές ή όχι.

 

Εκεί βρίσκεται η ελευθερία μας.

=======

 

Μερικές γενικές αλήθειες που θα μας βοηθήσουν να δεχτούμε τις πιθανές αλλαγές ή και απώλειες:

  1. Ζούμε σε ένα σύμπαν νομοτέλειας και αγάπης που επιτρέπει να συμβεί σ’ εμάς μόνον ό,τι είναι ακριβώς αυτό που εξυπηρετεί την εξέλιξή μας. Η αλλαγή ή η απώλεια μπορεί να έχουν «καρμικές ρίζες» ή να βασίζονται σε «συμβόλαια ψυχής».
  2. Η αλλαγή ή η απώλεια μπορεί επίσης να καθρεφτίζουν όψεις του ευτού μας, που είναι ώρα να δούμε και να θεραπεύσουμε ή να εξελίξουμε.

Στις δυο παραπάνω περιπτώσεις το Χο ’οπονοπόνο θα είναι πολύ χρήσιμο (και βέβαια EFT και Σεντόνα.)

  1. Έχουμε τη δύναμη να υπερβούμε ό,τι μπορεί να συμβεί.
  2. Η αξία, η ασφάλεια και η ελευθερία μας είναι δεδομένα της εσωτερικής πνευματικής φύσης μας. Δεν κινδυνεύουν ποτέ από αλλαγές ή απώλειες.
  3. Η αποδοχή μιας αλλαγής ή απώλειας είναι ο τρόπος απελευθέρωσης από την αρνητική επίδραση που έχει πάνω μας. (Η μη αποδοχή μάς δεσμεύει με αρνητικά συναισθήματα που εμποδίζουν την ηρεμία, ευτυχία, υγεία και αγάπη μας. Και επίσης δεν μαθαίνουμε το μάθημα για το οποίο έχουμε επιλέξει την κατάσταση. Άρα θα συνεχίσει μέχρι να το μάθουμε).
  4. Η αποδοχή και η αγάπη μας δεν αποκλείουν το δικαίωμα και την υποχρέωσή μας να καθορίζουμε όρια με αγάπη σε σχέση με το τι μπορούμε να δώσουμε και τι μπορούμε να δεχτούμε.
  5. Η αποδοχή και η αγάπη μάς συνδέουν με την αληθινή πνευματική φύση μας και αυτό είναι θεραπευτικό στο σώμα και το νου μας αλλά και στους άλλους.
  6. Η τετραδιάσταση πραγματικότητα που βιώνουμε είναι μια προσωρινή πραγματικότητα όπου βιώνουμε την ψευδαίσθηση της ξεχωριστής ύπαρξης για να αξιοποιήσουμε την ελεύθερη βούληση μας για να συνδεθούμε με την αληθινή ενάρετη πνευματική φύση μας. Τίποτε από ό,τι συμβαίνει δεν είναι αληθινό – είναι όπως τα όνειρα μας. Όταν θα φύγουμε από το σώμα μας, θα είναι όπως όταν ξυπνάμε από ένα όνειρο.
  7. Η αληθινή πνευματική φύση μας είναι τόσο μεγάλη και ολοκληρωμένη που είναι αστείο να επιτρέπουμε σε μια αλλαγή ή απώλεια να μας ενοχλήσει. Αυτό που είμαστε είναι ένα μεγαλείο σε σχέση με αυτά που ο νους μας δίνει σημασία και χάνει την ηρεμία και την ευτυχία του.

 

ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ

 

  1. ΝΑ ΦΕΡΟΥΜΕ ΣΤΟ ΝΟΥ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ, Ή ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΟΤΙ ΘΑ ΧΑΣΟΥΜΕ.

 

  1. ΝΑ ΔΕΧΤΟΥΜΕ ΟΤΙ Ο ΝΟΥΣ ΜΑΣ ΝΙΩΘΕΙ ΕΤΣΙ.

 

  1. ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΕ ΤΟ ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΟ, ΠΟΝΟΣΩΜΑ, ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΠΑΙΔΙ, ΑΝΩΤΕΡΟ ΕΑΥΤΟ, ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΙΟΥ ΝΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΕΜΠΟΔΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΗΡΕΜΙΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ “ΑΥΤΟ¨.

 

  1. ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ EFT, BSFF, ΧΟ’ΟΠΟΝΟΠΟΝΟ, ΣΕΝΤΟΝΑ ΚΑΙ ΕΞΙΣΟΡΡΟΠΗΣΗ.

 

  1. ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΕΜΨΥΧΩΤΙΚΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ.

Α. ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ___;

Β. ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ___;

Γ. ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΣΦΑΛΕΣ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ___;

Δ. ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΣΥΜΦΕΡΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ___;

Περίληψη 18ου μαθήματος του 6ου χρόνου αυτογνωσίας

Περίληψη 18ου μαθήματος του 6ου χρόνου αυτογνωσίας

Περίληψη 18ου μαθήματος του 6ου χρόνου αυτογνωσίας

 

Στο μάθημα αυτό, επισημαίνεται, η σπουδαιότητα της συνειδητοποίησης της γνώσης μου.

Πως νιώθω όταν την χρησιμοποιώ;

Σημαντικές αναφέρονται:

Η πίστη για την πραγματικότητα μου.

Η αποδοχή όλων των μορφών.

Η μη ταύτιση.

Η παράκαμψη βοηθητική για την εμπέδωση.

Ο πόνος, η μόνη αξία για συντονισμό με την πραγματικότητα.

ΕΝΤΑΤΙΚΑ ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ

ΕΝΤΑΤΙΚΑ ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ

ΕΝΤΑΤΙΚΑ ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ

ΤΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ

Νέα εντατικά στο ΖΟΟΜ

Η ΕΞΗΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΟΜΑΔΕΣ ΤΟΥ 1 & 2 ΧΡΟΝΟΥ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ – 16/1/2021

Η ΕΞΗΓΗΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ 21/2/2021

===================================

Παλιά με πιο πολλές ώρες στο Χαλάνδρι και Μυρρινούντα

===================================

ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΑΡΜΟΝΙΑ – ΕΝΤΑΤΙΚΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ  (1 χρ. αυτογνωσίας)

1.  http://youtu.be/h73wfq5nZx8

2. Νεο 2015 https://youtu.be/Pd3oEjzjuaY 

===================================

Μάθημα Αυτογνωσίας Πρώτου χρόνου νο 31 –

Το πρώτο εντατικό σεμινάριο της Συναισθηματικής Αρμονίας (1 χρ. αυτογνωσίας)

(Το σεμινάριο αυτό κανονικά γίνεται μια Κυριακή για 5 ώρες.

Αξίζει να δείτε και ακούσετε αυτά τα λίγα από τις 5 ώρες ανεξάρτητα αν προλαβαίνετε να τα συζητήσετε στη ομάδα.)

===================================

ΜΕΡΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ ΑΡΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΝΤΑΤΙΚΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ 28/1/18 (1 χρ. αυτογνωσίας)

ΤΟ ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΕΝΤΑΤΙΚΟ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΟ ΕΝΤΑΤΙΚΟ 28/1/18

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΛΥΣΗ ΜΕ 5 ΤΕΤΡΑΓΩΝΑ

ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΝΤΑΤΙΚΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ

1. EFT, SEDONA, ΕΞΙΣΟΡΡΟΠΗΣΗ

2. ΕΞΙΣΟΡΡΟΠΗΣΗ ΜΕ ΕΜΨΥΧΩΤΙΚΗ ΕΡΩΤΗΣΗ

3. ΧΩ’ΟΠΟΝΟΠΟΝΟ ΜΕ ΚΩΔΙΚΑ

===================================

Το εντατικό σεμινάριο της Αποτελεσματικής Επικοινωνίας  (1 χρ. αυτογνωσίας)

(Το σεμινάριο αυτό κανονικά γίνεται μια Κυριακή για 5 ώρες.

Αξίζει να δείτε και ακούστε αυτά τα λίγα από τις 5 ώρες ανεξάρτητα αν προλαβαίνετε να τα συζητήσετε στη ομάδα.)

BE    ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΝΤΑΤΙΚΟ 1ου ΧΡΟΝΟΥ – ΜΕΡΟΣ Α’

http://youtu.be/aCTn6wlS5Wk

BE    ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΝΤΑΤΙΚΟ 1ου ΧΡΟΝΟΥ – ΜΕΡΟΣ Β’

http://youtu.be/jKSK-JE_6dY

===================================

ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΕΝΤΑΤΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΓΚΙΝΗΣΙΑΚΗΣ ΑΡΜΟΝΙΑΣ (2 χρ. αυτογνωσίας)

Είναι ένα βιωματικό σεμινάριο που συνήθως γίνεται μετά από το ενδέκατο μάθημα.

Υπάρχουν εδώ μερικά βίντεο και ακουστικά αρχεία από αυτό. Αξίζει να τα μελετήσετε και να τα εφαρμόσετε. Αν έχετε χρόνο, μπορείτε να συζητήσετε απορίες και ανακαλύψεις στην ομάδα.

2o ENTATIKO ΤΗΣ ΣΥΓΚΙΝΗΣΙΑΚΗΣ ΑΡΜΟΝΙΑΣ

http://youtu.be/l3SyAjtvWkg

2o ENTATIKO ΤΗΣ ΣΥΓΚΙΝΗΣΙΑΚΗΣ ΑΡΜΟΝΙΑΣ 2017

https://youtu.be/–jUlljTBps

======================

ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΣΕ ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΟ 2ο ΧΡΟΝΟ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ 2018 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ 1 ΑΠΟ ΤΟ ΕΝΤΑΤΙΚΟ ΤΟΥ 2 ΧΡΟΝΟΥ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ – ΘΕΩΡΙΑ

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ 2 ΑΠΟ ΤΟ ΕΝΤΑΤΙΚΟ ΤΟΥ 2 ΧΡΟΝΟΥ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ – ΚΩΔΙΚΑΣ ΜΕ ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΜΑΣ ΦΥΣΗΣ

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ 3 ΑΠΟ ΤΟ ΕΝΤΑΤΙΚΟ ΤΟΥ 2 ΧΡΟΝΟΥ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ – – ΠΩΣ ΝΑ ΑΝΤΙΘΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΡΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ

ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ 2ο ΧΡΟΝΟ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ 2018

EFT, BSFF, XO’ΟΠΟΝΟΠΟΝΟ, SEDONA, ΑΛΗΘΕΙΕΣ

ΚΩΔΙΚΑΣ ΜΕ ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ

ΧΟ’ΟΠΟΝΟΠΟΝΟ

===================================

ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΝΤΑΤΙΚΟ ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ 2019

Το Εντατικό του Τρίτου χρόνου δεν έχει διδασκαλία. (ακουστικό μόνο)

Είναι μια σειρά από διαλογισμούς, αναπνοές, χαλαρώσεις και χορό.

ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ 1
ΧΑΛΑΡΩΣΗ 1

ΑΣΚΗΣΕΙΣ 1
ΧΟΡΟΣ 1
ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ 2
ΧΑΛΑΡΩΣΗ 2
ΑΣΚΗΣΕΙΣ 2
ΧΟΡΟΣ 2
ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ 3
ΧΑΛΑΡΩΣΗ 3

========================

ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΝΤΑΤΙΚΟ 2017

ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΧΑΛΑΡΩΣΗ 1
ΑΣΚΗΣΕΙΣ 1
ΧΟΡΟΣ 1
ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ 2
ΧΑΛΑΡΩΣΗ 2
ΑΣΚΗΣΕΙΣ 2
ΧΟΡΟΣ 2
ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ 3
ΧΑΛΑΡΩΣΗ 3

ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ KAI H EΠIKEIMENH ANAXΩPHΣH AΠO TO ΦYΣIKO ΣΩMA

ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ KAI H EΠIKEIMENH ANAXΩPHΣH AΠO TO ΦYΣIKO ΣΩMA

ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ KAI H EΠIKEIMENH ANAXΩPHΣH AΠO TO ΦYΣIKO ΣΩMA

 

ΜΙΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΑΣΚΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΣΩΜΑ

 

Α. ΝΑ ΕΝΤΟΠΙΣΟΥΜΕ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΝΑ ΑΠΟΧΩΡΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΑΣ

 

 

Mερικά από τα συναισθήματα που μπορεί να έχουμε όταν σκεπτόμαστε το θάνατο είναι

 

  1. A.1. Παρόλο που ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ όταν θα φύγω από το σώμα μου, αγαπώ και δέχομαι τον εαυτό μου.

 

A.2. Παρόλο που μέχρι τώρα ΦΟΒΟΜΟΥΝ ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ όταν θα φύγω από το σώμα μου, τώρα ΕΠΙΛΕΓΩ ΝΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΑΙΩΝΙΑ ΘΕΙΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ.

 

  1. O φόβος της κρίσης και της τιμωρίας μετά το θάνατο. ΕΠΙΛΕΓΩ ΝΑ ΒΙΩΣΩ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΧΩΡΙΣ ΟΡΟΥΣ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ.

 

  1. O πόνος της απώλειας των αγαπημένων μας. ΕΠΙΛΕΓΩ ΝΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΟΤΙ ΟΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΣΗΣ ΑΙΩΝΙΟΙ.

 

  1. Aνησυχία για υποθέσεις που αφήνουμε σε εκκρεμότητα. ΕΠΙΛΕΓΩ ΝΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΟΤΙ ΟΛΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΠΙΟ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΤΡΟΠΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ ΟΛΩΝ.

 

  1. Φόβος ότι θα είμαστε δυστυχισμένοι αν δεν έχουμε τις χαρές και τις απολαύσεις που είχαμε.

 

  1. O φόβος της ανυπαρξίας.

 

  1. O φόβος του πόνου και της σωματικής ταλαιπωρίας.

 

  1. Aνησυχία για την τύχη των αγαπημένων μας, όταν δεν θα υπάρχουμε.

 

  1. Λύπη για πράγματα που θα θέλαμε να είχαμε κάνει και δεν κάναμε στη ζωή μας, ή για το γεγονός ότι δεν ζήσαμε όπως θα θέλαμε.

 

  1. Eνοχή (μετανιώνουμε) γιατί δεν συμπεριφερθήκαμε όπως θα θέλαμε σε ορισμένους ανθρώπους.

 

  1. Aδικία ή θυμό γιατί μοιάζει τόσο άδικο το ότι πεθαίνουμε, επειδή είμαστε καλοί και τόσο νέοι.

 

  1. Tην ανάγκη να συγχωρήσουμε κάποιον και ίσως την αντίσταση στο να το κάνουμε.

 

  1. Zήλια για τους ανθρώπους που παραμένουν ακόμη στα φυσικά τους σώματα.

 

  1. Θυμό προς τους γιατρούς και τις νοσοκόμες, όταν δεν μας συμπεριφέρονται όπως θα θέλαμε και δεν κάνουν αυτό που πιστεύουμε ότι θα μας θεράπευε.
  2. Σωματικό πόνο ή αδυναμία που κάνουν το σώμα δυσάρεστη εμπειρία.

 

  1. Nτροπή ή θυμό επειδή είμαστε αναγκασμένοι να εξαρτόμαστε από άλλους.

 

  1. Θυμό προς εκείνον, ίσως και προς το Θεό, που θεωρούμε υπεύθυνο για την πραγματικότητά μας.

 

  1. Kατάθλιψη επειδή θα εγκαταλείψουμε όλα όσα γνωρίζουμε.

 

  1. Kατάθλιψη γιατί δεν θα μπορούμε να κάνουμε πράγματα που αγαπάμε: να περπατάμε στη φύση, να χορεύουμε, να τρώμε αυτά που μας αρέσουν κλπ.

 

  1. Mερικοί άνθρωποι φοβούνται μήπως όταν τους θάψουν αισθανθούν ασφυξία. Aυτό δημιουργεί φυσικά μεγάλο πανικό όσον αφορά στο θάνατο. (Mία πιθανή εξήγηση είναι ότι σε κάποια προηγούμενη ζωή τους έθαψαν ίσως πρόωρα, ξύπνησαν στον τάφο και, τελικά, πέθαναν από ασφυξία.)

 

  1. Kάποιοι άνθρωποι αισθάνονται ένοχοι. Kάποτε ίσως «προκάλεσαν» ή «ευχήθηκαν» το θάνατο κάποιου ανθρώπου (συνήθως στην παιδική τους ηλικία) και τώρα φοβούνται το θάνατο και την επικείμενη τιμωρία.

 

====================

ΤΟΤΕ ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΟΥΜΕ ΕΝΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ

 

  1. ΝΑ ΤΟ ΔΕΧΤΟΥΜΕ
  2. ΝΑ ΤΟ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΑΠΛΩΘΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΧΩΡΙΣΕΙ
  3. ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ EFT – BSFF
  4. ΝΑ ΦΕΡΟΥΜΕ ΣΤΟ ΝΟΥ ΜΑΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΟΥΝ.

 

ΘΑ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ

  1. ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ ΜΑΣ ΦΥΣΗ
  2. ΤΗΝ ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΗ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ.

 

26ο μάθημα ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ

26ο μάθημα ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ

26ο μάθημα ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ

O ρόλος του συντρόφου είναι ένας ρόλος που έχουμε επιλέξει για να εξελιχθούμε πνευματικά, μπορεί να υπάρχουν καρμικές επιλογές και εξελικτικές επιλογές για να μάθουμε συγκεκριμένα μαθήματα. Εξελισσόμαστε μέσα από την συντροφική σχέση με ευχάριστα και δυσάρεστα ερεθίσματα. Δημιουργούνται διάφορες απαιτήσεις και προσκολλήσεις, όπως να συμφωνεί μαζί μας, να τηρεί τις συμφωνίες που κάνουμε, να είναι καλά και να είναι ευτυχισμένος, να είναι ευχαριστημένος με μας, να λέει την αλήθεια και να μην μας λέει ψέματα και να νοιάζεται περισσότερο για μας παρά για τους άλλους, να είναι σεβαστός στους άλλους, να μας σέβεται μπροστά στους άλλους, να σέβεται τις ανάγκες μας και να μας βοηθάει να τις ικανοποιήσουμε, να μας στηρίζει και να μας βοηθήσει όταν χρειαζόμαστε βοήθεια, να είναι ερωτικά αφοσιωμένος σε μας, να μας λέει ότι μας αγαπάει (το χρειάζονται περισσότερο οι γυναίκες) ή να μας δείχνει ότι μας αγαπάει (το χρειάζονται περισσότερο οι άντρες), να μας συμπεριφέρεται όπως θα ήθελε να του συμπεριφερθούμε εμείς, να μας προσέχει όταν μιλάμε, να μας εμπιστεύεται, να αγαπάει την οικογένειά μας, να έχουμε την ελευθερία να είμαστε αυτοί που είμαστε και να αναζητούμε την ευτυχία με τον τρόπο που οδηγούμαστε από μέσα μας, να είναι παρών μαζί μας τις περισσότερες στιγμές και να υπάρχει (να μην έχει φύγει από το σώμα). Είμαστε προγραμματισμένοι να πιστεύουμε ότι χρειαζόμαστε όλα αυτά από τον σύντροφο για να νιώθουμε αξία και ασφάλεια και να βιώνουμε την αγάπη και δεν μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι αν δεν τα έχουμε. Αλλιώς βιώνουμε παράπονο, αίσθηση ξεχωριστότητας, θυμό ή και μίσος.

Για το νου οι σχέσεις γίνονται σχέσεις ιδιοκτησίας και ελέγχου, ότι ο ένας ανήκει στο άλλο. Όταν είμαστε εξαρτημένοι από τον σύντροφο για το αίσθημα της αξίας, της ασφάλειας, της ευτυχίας και πληρότητας, δημιουργούνται σχέσεις αλληλοεξάρτησης και όχι αλληλοσυμπαράστασης και ανάγκη για έλεγχο. Χρησιμοποιούνται τότε τακτικές όπως του θύματος, του απόμακρου, του τρομοκράτη και του ανακριτή. Μπορεί να πάρουμε την υπακοή, την συμφωνία, την συνεργασία, αλλά δεν παίρνουμε όμως το πιο σημαντικό, δηλαδή την αγάπη του άλλου. Δεν είμαστε εδώ για να βρούμε τον σύντροφο που θα μας τα δώσει όλα αυτά, είμαστε εδώ για να είμαστε ο σύντροφος που θα τα δώσει και αυτός είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να βρούμε ένα σύντροφο που θα μας τα δώσει.

Νιώθουμε πληγωμένοι, παραπονεμένοι, όταν δεν μας προσέχει και δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες μας, απόρριψη ή μείωση όταν μας κριτικάρει μας φωνάζει ή μας κατηγορεί, αδικία αν μας λέει ψέματα και δεν είναι δίκαιος μαζί μας, καταπίεση όταν απαιτεί πράγματα από εμάς και παίζει παιχνίδια ελέγχου, απόρριψη μείωση και πόνο αν ανακαλύψουμε ότι ενδιαφέρεται για κάποιον άλλο. Κάθε φορά που εκείνος δεν λειτουργεί όπως θέλουμε, είναι μία ευκαιρία εμείς να απελευθερωθούμε και να τον αγαπήσουμε το ίδιο, να καλλιεργήσουμε την μονομερή αγάπη στις σχέσεις μας. Η αξία, η ασφάλεια και η ευτυχία μας είναι μέσα μας, είναι ο προορισμός μας ως πνευματικά όντα να βιώσουμε την αγάπη, την συνεργασία και την αρμονία σε μία σχέση που πρέπει να περιέχει ελευθερία. Για να είμαστε έτσι, πρέπει να είμαστε κοντά στη φώτιση και το ίδιο και ο σύντροφος. Θα χρειαστεί να ομολογούμε όταν κάνουμε λάθος και να ζητήσουμε συγχώρεση και να βλέπουμε τον σύντροφο όπως την πρώτη φορά με το να συγχωρήσουμε το παρελθόν και να πάρουμε την ευθύνη για την πραγματικότητά μας.

Ο σύντροφος μπορεί να μην ανταποκρίνεται στις ανάγκες μας όταν δεν έχουμε εκφράσει την ανάγκη μας καθόλου, ξεκάθαρα ή/και με ήρεμο τρόπο, όταν έχουμε υποσυνείδητα εμπόδια και αντιστροφή να δεχτούμε αυτό που θέλουμε, όταν δεν βοηθάει η συμπεριφορά μας και όταν έχουμε μία καρμική ή εξελικτική σύμβαση ψυχής να μην ανταποκριθεί για να απελευθερωθούμε. Καμία φορά η εξέλιξη θα είναι να απελευθερωθούμε από προσκολλήσεις που δημιουργούν δυστυχία μέσα μας όταν ο άλλος δεν λειτουργεί όπως θέλουμε και η εξέλιξή μας είναι η απελευθέρωση από πεποιθήσεις και προσκολλήσεις που μας εμποδίζουν και άλλες φορές είναι να έχουμε αρκετό αυτοσεβασμό να εκφράζουμε τις ανάγκες μας και να καθορίζουμε όρια. Όταν η σχέση περιέχει σωματική ή ψυχολογική κακοποίηση ή ο σύντροφος μάς απατά ή μάς κλέβει ή κάνει κάτι ανήθικο, δεν χρειάζεται να μείνουμε με τον άλλο, εκτός και αν το έχουμε επιλέξει καρμικά, αλλά χρειάζεται να αγαπήσουμε και να διατηρούμε θετικά συναισθήματα.

Υπάρχει σε ορισμένους η ανάγκη να μιλάνε αρνητικά για ένα πρώην σύντροφο και να βιώνουν αρνητικά συναισθήματα όταν ο άλλος είναι ευτυχισμένος. Οι σχέσεις που κάνουμε είναι καρμικές ως συμφωνίες ψυχών και η λήξη τους δεν έχουν σχέση με την αξία μας. Ο πρώην σύντροφος είναι μία άλλη αδερφή ψυχή με την οποία είχαμε συνδεθεί για αμοιβαία εξέλιξη για ένα χρονικό διάστημα, μας πρόσφερε και χρειάζεται να πάρουμε το 50% από τη ευθύνη γιατί επιλέξαμε την εμπειρία, να απελευθερωθούμε από όλα τα αρνητικά συναισθήματα, να συγχωρήσουμε και να ζητήσουμε συγνώμη και να νιώθουμε αγάπη και ευγνωμοσύνη για αυτή για όλα όσα μοιραστήκαμε, ευχάριστα και δυσάρεστα.

Σε αυτό το σύμπαν υπάρχει δυαδισμός, και στα περισσότερα όντα χρειάζονται δύο για την αναπαραγωγή μέσα από τη σεξουαλική πράξη. Στον άνθρωπο έχει πάρει διαστάσεις απόλαυσης, επιβεβαίωσης, παιχνιδιών δύναμης, κυριαρχίας και αξίας, και χρειάζεται να αποταυτιστούμε. Η ερωτική επαφή με ένα άλλο ον ενώνει τις αύρες μας, ενώνει το συναισθηματικό ενεργειακό πεδίο και γινόμαστε ανοιχτοί στις ενέργειες του άλλου ανθρώπου. Η ερωτική επαφή συνδέεται και με την πνευματική ανάταση, όπως στην τάντρα, ως μία μεγάλη έκφραση αγάπης και ενότητας.

Ο ιδανικός σύντροφος σε μία σχέση ψυχής με ψυχή, δεν είναι αυτός που εξυπηρετεί το βόλεμα του εγώ μας, αλλά την εξέλιξή μας. Θα έχει κάποιες διαφορές που θα είναι μία ευκαιρία για να υπερβούμε τον εαυτό μας, τις προσκολλήσεις μας και να βιώσουμε αγάπη εκεί που δυσκολευόμασταν πριν. Έχει την δική του πηγή αξίας, ασφάλειας και νοήματος. Βιώνει πληρότητα και έχει λιγότερες απαιτήσεις από τον άλλο και μπορεί πιο σταθερά να αγαπήσει. Έχει την ικανότητα να τον αγαπάμε, ακόμα και όταν δεν λειτουργεί όπως θέλουμε. Θέλει να είμαστε ευτυχισμένοι με τους τρόπους που οδηγούνται από μέσα μας. Επικοινωνεί ανοικτά και ειλικρινά ανάγκες και συναισθήματα, χωρίς να κατηγορεί και συνεχίζει να μας αγαπά ακόμα και όταν δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε στις ανάγκες που επικοινωνεί. Είναι ανοικτός να ακούσει τις ανάγκες και τα παράπονα χωρίς να θίγεται. Αφήνει τον σύντροφο να έχει την ευθύνη της πραγματικότητάς του, ακόμα και αν εκείνος δεν είναι καλά.

Στην ιδανική συντροφική σχέση υπάρχει απόλυτη αλήθεια, ισότητα και αποτελεσματική επικοινωνία. Είναι σημαντικό να επιβεβαιώνει ο ένας τον άλλο λέγοντας θετικά λόγια. Χαιρόμαστε να κάνουμε πράγματα μαζί, αλλά και δεχόμαστε να κάνουμε πράγματα ξεχωριστά. Η πραγματική αγάπη έρχεται από την ελευθερία και την ανεξαρτησία. Όλα τα ερεθίσματα από τον σύντροφο είναι μία ευκαιρία για εξέλιξη.

Όλες οι σχέσεις είναι ιερές καρμικές σχέσεις για να μάθουμε να αγαπήσουμε χωρίς όρους και να απελευθερωθούμε από όσους φόβους, προσκολλήσεις και αμφιβολίες μας εμποδίζουν να βιώσουμε αξία, ασφάλεια, ελευθερία και νόημα μέσα σε αυτές τις σχέσεις.

 

Ερωτήσεις για την άσκηση (σελ.72)

1.Ποιες είναι οι ευκαιρίες για εξέλιξη μέσα από την συντροφική σου σχέση;

2.Ποια είναι τα συναισθήματα που βιώνεις σε σχέση με τον σύντροφο;

3.Ποιες αλήθειες θα σε ελευθερώσουν από αυτά τα συναισθήματα;

 

25ο μάθημα ΑΝΔΡΕΣ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

25ο μάθημα ΑΝΔΡΕΣ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

25ο μάθημα ΑΝΔΡΕΣ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Ως πνεύματα δεν έχουμε φύλο, αλλά η ταύτιση με το φύλο είναι ένα εμπόδιο στο βίωμα της αληθινής μας φύσης. Ο ρόλος εξαρτάται από τις προδιαγραφές της χώρας, της κοινωνίας, της οικογένειας, της θρησκείας και της εποχής που έχουμε γεννηθεί και από τους προγραμματισμούς που δεχόμαστε. Δεν υπάρχουν αρσενικές ή θηλυκές ψυχές, καθένας από εμάς έχει μέσα του και anima και animus, έχει τη μνήμη και των αρσενικών και των θηλυκών ενσαρκώσεων και η ολοκλήρωσή μας είναι να είμαστε αρμονικά όντα με μία τάση προς το φύλο που επιλέξαμε για λόγους αρμονίας και τάξης, χωρίς τους προγραμματισμούς της κοινωνίας για το ρόλο αυτό. Είμαστε εδώ για να τελειοποιήσουμε όλες τις θετικές ιδιότητες των δύο φύλων, και να απελευθερωθούμε από τις αρνητικές.

H αρσενική έκφραση, όπως είναι σήμερα, συχνά προγραμματίζεται να είναι δυνατή (ή δυνατότερη, ικανότερη, πιο έξυπνη από τη θηλυκή σε πολλές κουλτούρες), να μην ασχολείται με τις δουλειές του σπιτιού, να μην κλαίει και να νιώθει ή να δείχνει φόβο και αδυναμία, να φέρνει το χρήμα στην οικογένεια, να υπολογίζει την αξία του ανάλογα με το πόσες γυναίκες τον επιθυμούν, να του επιτρέπεται να έχει και άλλες σχέσεις, να έχει τον έλεγχο του σπιτιού (λειτουργώντας έως αυταρχικά), να είναι εγωιστής και αδιάφορος για τα συναισθήματα της γυναίκας και των παιδιών, να είναι πιο επιθετικός και βίαιος σωματικά, να έχει πιο οργανωμένο και λογικό νου με λιγότερο συναίσθημα, να δυσκολεύεται να δεχτεί ότι έχει προβλήματα.

Ο ρόλος του άντρα ως ψυχή, ως πνευματική έκφραση του αρσενικού ρόλου, περιλαμβάνει τις αλήθειες ότι η αξία του είναι ανεξάρτητη από την αποδοχή ή την επιθυμία των γυναικών για αυτόν, ανεξάρτητη από την ικανότητα ή την εξυπνάδα του σε σχέση με την γυναίκα, απελευθερώνεται από την αντίληψη ότι όλοι πρέπει να τον υπακούουν και να λειτουργεί δημοκρατικά, να συνεχίσει να παίζει το ρόλο του ανθρώπου που φροντίζει, να μπορεί να εκφράσει ανάγκες και να ακούσει τις ανάγκες των άλλων, αντιλαμβάνεται τη γυναίκα και τους άλλους ως αδερφές ψυχές, νιώθει αρκετή ασφάλεια σε σχέση με την αξία του ώστε να μην χρειάζεται να παίζει παιχνίδια δύναμης, βρίσκει τη δύναμη μέσα του, αποκτά ευαισθησία και είναι ικανός να δεχτεί τα ελαττώματά του και να ζητήσει βοήθεια, να ομολογήσει τα δυσάρεστα συναισθήματά του, αποκτά πνευματική διαύγεια και θέλει να υπηρετήσει όπου μπορεί την κοινωνία γύρω του, να έχει περισσότερη επαφή με την πνευματικότητά του, να εκφράζει τη δημιουργικότητά του και να έχει ενδιαφέροντα σε κάθε ηλικία.

H θηλυκή έκφραση, όπως είναι σήμερα, συχνά επηρεάζεται από τη χώρα και τη θρησκεία, προγραμματίζεται να νιώθει πιο αδύναμη (και σωματικά), οτι χρειάζεται ένα άντρα ή να ανταγωνίζεται τον άντρα για τη δική της αξία, να είναι στο ρόλο του θύματος και να βιώνει θυμό για τους άντρες και την πραγματικότητά της και να τον εκφράζει κάποιες φορές με άγριο τρόπο ιδίως όταν πληγώνεται, να προσπαθεί να πετύχει πράγματα με πλάγιους τρόπους, να βιώνει τη δύναμή της με την ανάπτυξη μεγαλύτερης ικανότητας στο λόγο μέσα από την κριτική, να έλκει ως πονόσωμα την αδικία, να δίνει μεγαλύτερη έμφαση στην εμφάνισή της, να δυσκολεύεται να ξεχωρίζει ενεργειακά τον εαυτό της από τους άλλους και να καθορίζει όρια (ειδικά σε σχέση με τα παιδιά), από την άλλη πλευρά όμως είναι πιο δημιουργική και πιο ελεύθερη στη σκέψη και δημιουργεί ένα περιβάλλον ισορροπίας, αρμονίας και ειρήνης, έχει την ανάγκη της σύνδεσης μέσα από τη λεκτική επικοινωνία και είναι πιο πολύ έκφραση της αγάπης, της φροντίδας και του ενδιαφέροντος από την αρσενική έκφραση.

Ο ρόλος της γυναίκας ως ψυχή, ως πνευματική έκφραση του θηλυκού ρόλου, περιλαμβάνει τις αλήθειες ότι η ασφάλεια και η αξία της δεν στηρίζονται στον άντρα, έχει αυτοπεποίθηση, απολαμβάνει το ρόλο να αγαπά και να υπηρετεί χωρίς αίσθημα καταπίεσης, υπηρετώντας και τις ανάγκες του εαυτού της ισορροπημένα, ξέρει να ζητάει βοήθεια και να καθορίζει όρια, αξιοποιεί τις ικανότητες του φύλου της να ακούει, να ρωτάει, να βοηθήσει και να συμπαραστέκεται στις ψυχές γύρω της, μπορεί να φροντίζει την εμφάνισή της χωρίς να χρειάζεται να την αλλάξει και να καταλάβει ότι η ομορφιά πηγάζει από την αθωότητα, την ευτυχία και την υγεία, δημιουργεί ένα αρμονικό περιβάλλον όπου βρίσκεται, εκφράζεται μέσα από τη τέχνη και αργότερα στη ζωή μπορεί να φροντίζει και άλλους ανθρώπους.

Λόγω των αλλαγών που συμβαίνουν στην κοινωνία μας, χρειάζονται νέες ισορροπίες. Η γυναίκα χρειάζεται να καταλάβει ότι το να είναι ίση με τον άντρα δεν σημαίνει να είναι ίδια με αυτόν, ως μία προσπάθεια να βρει την αξία της, αλλά να βιώνει τη διαφορετικότητά της. Οι άντρες και οι γυναίκες έχουν το μάθημα της αγάπης χωρίς όρους και χωρίς έλεγχο, η γυναίκα μπορεί να καταλάβει ότι μπορεί να νιώθει ενότητα με τον άντρα και χωρίς πολύ λεκτική επικοινωνία σύμφωνα με την ανάγκη του άντρα, ο δε άντρας να ανταποκρίνεται στην ανάγκη της γυναίκας για περισσότερη λεκτική επικοινωνία.

 

Ερωτήσεις για την άσκηση (σελ.71)

1.Πώς μετράτε την αξία και την ασφάλειά σας ως άντρας ή γυναίκα;

2.Ποιες είναι οι ανάγκες και οι προσκολλήσεις που δημιουργούνται από την ταύτιση με το ρόλο του φύλου σας; Όταν δεν ικανοποιούνται, ποια συναισθήματα και προβλήματα δημιουργούν στη ζωή σας;

3.Τι είναι αυτό που θέλετε να κάνετε για να ελευθερωθείτε από τα δυσάρεστα αυτά συναισθήματα;

 

24ο μάθημα Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΓΟΝΙΟΥ

24ο μάθημα Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΓΟΝΙΟΥ

24ο μάθημα Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΓΟΝΙΟΥ

Ο ρόλος του γονιού (ή του υπεύθυνου), όπως κάθε ρόλος, δημιουργεί συγκεκριμένες προσκολλήσεις. Οι ανάγκες μέσα από το ρόλο είναι να μας σέβονται, να μας ακούν και να μας υπακούν. Όταν δεν ικανοποιούνται αυτές οι προσκολλήσεις, τότε νιώθουμε αυτοαπόρριψη, αποτυχία και άλλα δυσάρεστα συναισθήματα προς τον εαυτό μας, αλλά πολλές φορές και προς την αδερφή ψυχή που παίζει το ρόλο του παιδιού (ή του εξαρτημένου, ή του μαθητή) μαζί μας. Νιώθουμε ενοχή και αυτοαπόρριψη, όταν ο άλλος δεν είναι καλά. Έχουμε την τάση να κρίνουμε αυτή την αδερφή ψυχή και να την συγκρίνουμε με άλλες αδερφές ψυχές και να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους γονείς των άλλων. Στην προσπάθεια να αναγκάσουμε την άλλη ψυχή να λειτουργήσει όπως εμείς, για να νιώθουμε ασφάλεια και την αξία μας, χρησιμοποιούμε διάφορες στρατηγικές, όπως το ρόλο του τρομοκράτη, του ανακριτή ή του θύματος. Νιώθουμε την ανάγκη να ελέγχουμε μία αδερφή ψυχή, με κίνητρα να τη βοηθήσουμε και να την προστατέψουμε (ή έτσι νομίζουμε), να γίνεται αυτό που χρειαζόμαστε εμείς και γιατί δεν αντέχουμε να την βλέπουμε να μην είναι καλά, επειδή ενεργειακά είμαστε πολύ συνδεδεμένοι μαζί της.

Ο ρόλος αυτός υπάρχει για να μάθουμε διάφορα μαθήματα και να προστατεύουμε και να καθοδηγήσουμε αυτή την αδερφή ψυχή στην έναρξη της ζωής της, όχι όμως για να βρούμε την αξία μας και την ασφάλειά μας. Δεν είναι το παιδί μας, είναι μία αδερφή ψυχή που έχει γεννηθεί με συγκεκριμένο πλάνο για να βιώσει συγκεκριμένες εμπειρίες και να εξελιχθεί, ευχάριστες ή όχι σε μας, για δικούς της καρμικούς λόγους, επιλογές της ψυχής ή καρμικούς λόγους που εξυπηρετούν τη δική μας εξέλιξη, όπως στην περίπτωση γέννησης παιδιών με σωματικά ή νοητικά εμπόδια.

Μία παγίδα είναι η επιθυμία μας να εκπληρώσουμε όνειρα ή πραγματικότητες, που δεν καταφέραμε εμείς, μέσα από αυτή την αδερφή ψυχή ή να μη βιώσει κάτι που βιώσαμε εμείς. Τότε η αδερφή ψυχή καταλαβαίνει ότι δεν έχουμε μόνο αγάπη, και αντιδρά, μέχρις ότου εμείς εξαγνίσουμε τα κίνητρά μας.

Μία άλλη παγίδα είναι όταν δεν έχουμε δεχτεί τους δικούς μας γονείς και ορκιζόμαστε να μην κάνουμε τα ίδια. Συχνά το κάνουμε, επειδή δεν τους έχουμε συγχωρέσει και κατανοήσει.

Αυτή η αδερφή ψυχή περιμένει αναγνώριση σαν ψυχή, σαν θείο όν με τη δική του δύναμη, καθοδήγηση και ισότητα με μας. Όταν δίνουμε στο παιδί όλη τη φροντίδα, όλη την οικονομική ευημερία, όλη την αγάπη, αλλά ποτέ δεν επικοινωνούμε μαζί της από μικρή ηλικία με ισότητα, ψυχή με ψυχή, αυτό δεν βιώνει την αναγνώριση και την πληρότητα της ύπαρξής του.

Είναι σημαντικό να μην αξιολογούμε τον εαυτό μας με τα αποτελέσματα, αλλά με το κίνητρό μας και την προσπάθειά μας, σε σχέση με το παιδί μας, λαμβάνοντας υπ’ όψιν μας τα συμβόλαια ψυχής που έχουμε κάνει μαζί του. Να συγχωρέσουμε τον εαυτό μας, γιατί κάναμε το καλύτερο που μπορούσαμε. Η κατανόηση αυτή έρχεται μόνο μετά την κατανόηση των δικών μας γονιών, οτι έπαιξαν το ρόλο τους όσο καλύτερα μπορούσαν.

Μία άλλη παγίδα είναι οτι βλέπουμε τα παιδιά ως μία επένδυση, ώστε να μας φροντίζουν αργότερα. Αν τότε έχουμε παράπονα από την συμπεριφορά τους απέναντί μας και νιώθουμε αδικημένοι, χρειάζεται να ξεχάσουμε οτι δώσαμε, γιατί δεν υπάρχει λογαριασμός, δεν μας χρωστάνε κάτι (ούτε χρωστάμε και εμείς), δεχόμαστε τη σοφία και τη δικαιοσύνη του σύμπαντος, αυτό που δημιουργούμε καρμικά και ως επιλογή ψυχής. Εμείς όμως προσπαθούμε να είμαστε δίκαιοι και εντάξει, από αγάπη. Είναι μία ευκαιρία να εξετάσουμε αν έχουμε αγάπη ή η αγάπη μας εξαρτάται από το αν ο άλλος ανταποκρίνεται στις ανάγκες μας ή όχι. Στην αρχή οι γονείς μπορεί να παίξουν το ρόλο του τρομοκράτη και του ανακριτή, αργότερα να παίξουν το ρόλο του θύματος, δημιουργώντας ενοχή.

Μία άλλη παγίδα είναι η ανάγκη μας να μας έχουν ανάγκη, να μας χρειάζονται και τότε ένα κομμάτι μας δεν θέλει η άλλη ψυχή να γίνει ενήλικας.

Η πεποίθηση ότι ο γονιός δημιουργεί το παιδί και ευθύνεται για αυτό, είναι λανθασμένη. Το παιδί επιλέγει τις τάσεις, τις ιδιότητες, το κάρμα και τα μαθήματα που θέλει να δουλέψει σε αυτή τη ζωή. Ο γονιός είναι απλά καταλύτης. Επίσης υπάρχουν και άλλες επιρροές, όπως ο άλλος γονιός, το σχολείο, οι φίλοι, οι υπολογιστές ή οι πληροφορίες από διάφορες πηγές. Άλλωστε δεν μπορούμε να αλλάξουμε το νου κανενός ανθρώπου.

Μέσα από το ρόλο του γονιού, μαθαίνουμε τη θυσία. Θυσιάζουμε χρόνο, ενέργεια, κούραση, χρήματα, ως μία μονομερή ενέργεια χωρίς ανάγκη για ανταπόδοση.

Θα υπάρξουν φορές που θα χρειαστεί ένας γονιός να εφαρμόσει «σκληρή αγάπη», ένας όρος όπου συνειδητοποιώ ότι η πραγματική αγάπη είναι να μην εξυπηρετώ αυτό που βλάπτει τον άλλο (π.χ. να μην δεχτεί το παιδί στο σπίτι, να μην του δώσει φαγητό, να μην το στηρίξει οικονομικά μέχρι το παιδί να σταματήσει να παίρνει ναρκωτικά ή δεν θέλει να δουλέψει ή να πάρει την ευθύνη για τη ζωή του ή δεν θέλει να συμπεριφέρεται σωστά με σεβασμό). Σε αυτή την περίπτωση, η πραγματική αγάπη είναι να καθορίζουμε όρια, αλλά με αγάπη.

Στο ερώτημα πόσο καιρό μία αδερφή ψυχή χρειάζεται τη φροντίδα, την κάλυψη και τη στήριξή μας, η απάντηση ποικίλει. Θα υπάρχουν ψυχές που έχουν επιλέξει το βίωμα, το παιδί να μην μπορεί να αναλάβει τη ζωή του και να το υπηρετούν για μία ζωή, με ισορροπία μεταξύ των αναγκών του παιδιού και του γονιού.

Η πιο οδυνηρή εμπειρία στη ζωή ενός ανθρώπου είναι να χάσει ένα παιδί. Είναι μία εμπειρία που πολλές ψυχές επιλέγουν ως ευκαιρία για εξέλιξη. Άλλες ψυχές καταφέρνουν να μάθουν το μάθημα, άλλες όχι (οτι δεν είναι σωστό να είναι οι ίδιες καλά). Όλα τα όντα είναι αιώνιες συνειδητότητες και όχι σώματα. Ο θάνατος είναι ένα θετικό γεγονός για την ψυχή, τον έχει επιλέξει και δεν φταίει κανείς.

Ο γονιός χρειάζεται να συνειδητοποιήσει ότι το παιδί του είναι ψυχή, είναι το ίδιο το θείο σε ένα σώμα, θεία συνειδητότητα, δεν είναι το παιδί του, δεν είναι ανίκανο και έχει εσωτερική καθοδήγηση. Το παιδί έχει συμφωνήσει να παίξει αυτό το ρόλο, που μπορεί να ήταν αντίστροφος σε μία προηγούμενη ενσάρκωση. Ο γονιός χρειάζεται να θυμηθεί ότι σε αυτή τη σχέση έχει να μάθει και να διδάξει. Να συμπεριφερθεί σε αυτή τη ψυχή όπως θα ήθελε κάποιος άλλος να συμπεριφερθεί σε αυτόν. Να μάθει τη Μαιευτική του Σωκράτη και με ερωτήσεις να φέρει στην επιφάνεια τη γνώση και την ηθική που υπάρχει μέσα στο παιδί. Να το προστατεύει μέχρι την ηλικία που θα μπορεί να προστατεύει τον εαυτό του. Να σκεφτεί δημιουργικά κατάλληλες συνέπειες με τις οποίες το παιδί να συμφωνήσει, όταν εκείνο δεν θα μπορεί να τηρήσει συμφωνίες ή να συμπεριφέρεται ηθικά ή με σεβασμό. Να υπάρχει ποιοτικός χρόνος με επαφή με το παιδί και λιγότερο η προσπάθεια εξασφάλισης υλικών αγαθών και οικονομικής άνεσης. Να δώσει θετική προσοχή στο παιδί, ώστε αυτό να μην αναζητήσει την προσοχή με αρνητικούς τρόπους. Να αποφύγει να το συγκρίνει με άλλη ψυχή. Να λειτουργήσει με την αλήθεια, ακόμα και αν αυτή δεν είναι ευχάριστη. Να τηρήσει το λόγο του (και για τις συνέπειες). Να μάθει να ακούει και να κάνει ερωτήσεις. Να είναι το ζωντανό παράδειγμα με τη συμπεριφορά του και να ζητήσει συγνώμη, αν κάνει κάποιο λάθος. Να μάθει να εκφράζει τις ανάγκες του με εγώ-μήνυμα, να λέει όχι με αγάπη, να διατηρεί υψηλή ενέργεια και να γνωρίζει αυτογνωσία.

 

Ερωτήσεις για την άσκηση (σελ.70)

1.Στο ρόλο του γονιού ή υπευθύνου ποιες είναι οι ανάγκες του νου σου;

2.Ποιες πεποιθήσεις, φόβους, αμφιβολίες, προσκολλήσεις χρειάζεται ο νους να αλλάξει για να είναι καλά ανεξάρτητα με το αν ικανοποιούνται οι ανάγκες αυτές;

3.Ποιες αλήθειες και θετικές πεποιθήσεις θα ήθελες να εξηγήσεις στο κομμάτι του εαυτού σου που παίζει το ρόλο του υπεύθυνου για τους άλλους;

 

 

23ο μάθημα Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ

23ο μάθημα Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ

23ο μάθημα Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ

Ο ρόλος του παιδιού είναι ο μόνος ρόλος που περνάνε όλες οι ψυχές. Πολλοί μένουμε στο ρόλο αυτό, δίνοντας δύναμη στους άλλους να ορίζουν την αξία μας και μένοντας με πολλές αμφιβολίες για τον εαυτό μας.

Οι ιδιότητες του ρόλου του παιδιού είναι:1. Η αναζήτηση αναγνώρισης, επιβεβαίωσης, αποδοχής, έγκρισης και αγάπης από τους άλλους. 2.Η τάση να κατηγορούμε τους άλλους για την πραγματικότητά μας 3.Το διαρκές αίσθημα καταπίεσης από τους άλλους και η αντιδραστική συμπεριφορά* ή ακόμα και η βλαπτική συμπεριφορά προς τον εαυτό μας 4. Η αμφιβολία για τη δύναμή μας, την ικανότητά μας και την εσωτερική μας καθοδήγηση 5. Η εστίαση συνέχεια στις αντιδράσεις των άλλων, για να δούμε αν συμφωνούν ή αν μας αγαπάμε 6.Η απόδοση της δύναμής μας στους άλλους να καθορίζουν πώς νιώθουμε 7. H αδυναμία να εκφράσουμε εύκολα και ξεκάθαρα τις ανάγκες μας ή τα συναισθήματά μας. 8. Ο ανταγωνισμός και η σύγκριση, η αξιολόγηση του εαυτού μας σε σχέση με τους άλλους 9. Η ανευθυνότητα και η ασυνέπεια, ίσως και η αδιαφορία για τις επιπτώσεις στους άλλους 10. Η πεποίθηση ότι είμαστε αδικημένοι και ότι όλοι μας χρωστάνε. 11. Η πεποίθηση ότι αν κάποιος μας γνωρίζει καλά, δεν θα θέλει να είναι μαζί μας. 12. Μερικές ψυχές έχουν επιλέξει το ρόλο του ανεπιθύμητου παιδιού, που βιώνει ότι δεν αξίζει, ότι δεν είναι καλό. Όποιος παίζει το ρόλο αυτό ίσως θα δυσκολεύεται με τις σχέσεις, θα περιμένει την εγκατάλειψη και την απόρριψη, και τη μη ανταπόκριση των αναγκών του (ίσως και να μην τις εκφράζει).

Χρειάζεται να απελευθερωθούμε από την ψευδαίσθηση του ρόλου, ότι υπάρχουν γονείς, υπάρχουν μόνο άλλες αδερφές ψυχές με τις οποίες παίζουμε αυτούς τους ρόλους. Αν δεν τους απομυθοποιήσουμε, θα κάνουμε τον καθένα γονιό μας. Δεν χρειαζόμαστε την έγκριση, την αγάπη και την αποδοχή τους. Είμαστε Θεϊκά όντα και παίζουμε το ρόλο του αδύναμου ή του ανθρώπου που δεν αξίζει ή που χρειάζεται μια εξωτερική επιβεβαίωση, δύναμη, καθοδήγηση και στήριξη. Ο ρόλος αυτός δεν μας συμφέρει και δεν αληθεύει.

Το φωτισμένο παιδί βιώνει πίστη στους ανθρώπους, ελευθερία της έκφρασης, ευαισθησία-ενσυναίσθηση, απλότητα, τιμιότητα, αυθορμητισμό, δημιουργικότητα, χαρά και διάθεση για παιχνίδι, ευγνωμοσύνη-εκτίμηση-δέος, εύκολη αγάπη χωρίς προκαταλήψεις, πειραματισμό, αθωότητα. Το φωτισμένο παιδί είναι ο ενήλικας που έχει κρατήσει αυτές τις ιδιότητες. Θέλουμε να δημιουργήσουμε μια ισορροπημένη ζωή, στην οποία από την μία πλευρά έχουμε τη λογική, τον στόχο και τη γνώση του ενήλικα, αλλά από την άλλη έχουμε και όλες τις θετικές ιδιότητες του παιδιού και την απελευθέρωση από τις αρνητικές, αφήνοντας το παρελθόν μέσα από τη συγχώρεση του εαυτού μας και των άλλων.

Όταν οι γονείς μεγαλώνουν, έρχεται ο ρόλος του υπεύθυνου παιδιού να φροντίσει αυτούς που τον φρόντισαν. Τα άκρα είναι όσοι αγνοούν το ντάρμα αυτό και δεν είναι υπεύθυνοι και όσοι εκτελούν το ντάρμα με αίσθημα καταπίεσης, παράπονο, θυμό και υποβάθμιση των δικών τους αναγκών, χωρίς καθορισμό ορίων. Χρειάζεται η ισορροπία μεταξύ των δικών μας αναγκών και των αναγκών των ψυχών αυτών.

Όποιοι παίζουμε το ρόλο του παιδιού, χρειάζεται να θυμόμαστε ότι είμαστε μια θεία αιώνια συνειδητότητα σε ένα προσωρινό σώμα, δεν είμαστε παιδιά. Η αγάπη του Θείου για μας είναι δεδομένη και αμετάκλητη. Έχουμε κάθε δικαίωμα να βρούμε νόημα, ικανοποίηση και ότι μας κάνει ευτυχισμένους στη ζωή μας. Έχουμε κάθε δικαίωμα να ζητήσουμε και να δώσουμε βοήθεια στους ανθρώπους γύρω μας. Είμαστε οι αποκλειστικοί δημιουργοί της ζωής μας. Αξίζουμε αγάπη και σεβασμό όπως είμαστε.

*Δεν υπάρχει ελευθερία τόσο στην αντιδραστικότητα όσο και στην υπακοή, γιατί το σημείο αναφοράς είναι το τι θέλει ο άλλος.

Ερωτήσεις για το μάθημα (σελ.69)

1.Σε ποιες περιπτώσεις και µε ποιους παίζεις ακόµα το ρόλο του παιδιού; Από πού θέλεις να πάρεις πίσω τη δύναμή σου; Ποια είναι τα συναισθήματά σου και η αντίδρασή σου;

2.Τι χάνει ο ρόλος του παιδιού αν δεν έχει αυτά από τους άλλους και ειδικά από τους «γονείς» ή άλλους που βάζει στο ρόλο αυτό; ___αξία, ___ασφάλεια, ___ελευθερία, ___έλεγχο, ___άλλα_

3.Ποιες αλήθειες και θετικές πεποιθήσεις θα ήθελες να εξηγήσεις στο μέρος του νου σου που παίζει τον ρόλο αυτό, στο τρίτο (ή δεύτερο) πρόσωπο;

 

 

 

 

22ο μάθημα ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ ΕΓΩ ΜΑΣ

22ο μάθημα ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ ΕΓΩ ΜΑΣ

22ο μάθημα ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ ΕΓΩ ΜΑΣ

Στο μάθημα αναφέρθηκε η διαφορά μεταξύ της ψυχής, του νου και του εγώ. Δεν είμαστε τα συναισθήματα μας, είμαστε μια ανεξάρτητη ύπαρξη από τα συναισθήματα και το νου. Μας βοηθάει να συνειδητοποιήσουμε τις πεποιθήσεις και τις προσκολλήσεις που δημιουργούν τα συναισθήματα αυτά και να τα αφήσουμε όλα και να συνειδητοποιήσουμε τους ρόλους που δημιουργούν τις προσκολλήσεις και τα συναισθήματα, και να θυμηθούμε ότι δεν είμαστε οι ρόλοι. Όταν είμαστε στο ρόλο, θέλουμε οι άλλοι να το γνωρίζουν.

Το εγώ µας πιστεύει ότι η ζωή είναι δύσκολη, ζει µέσα στην αυτοαµφισβήτηση και το φόβο και αµφιβάλλει αν µπορεί να αντιµετωπίσει καταστάσεις και να πετύχει, και χρειάζεται συνεχή επιβεβαίωση από τους άλλους. Το εγώ µας αντιστέκεται, απορρίπτει και καταδικάζει τον εαυτό του, τους άλλους και τη ζωή. Το εγώ δεν έχει αυτοεκτίµηση, έχει έλλειψη εσωτερικής ασφάλειας και χρειάζεται να το αγαπούν, να το στηρίζουν, να του προσφέρουν και να το φροντίζουν και θέλει να παραµείνει εξαρτηµένο από πρόσωπα και εξωτερικούς παράγοντες. Το εγώ µας θα πει ψέµατα και θα εξαπατήσει ή θα κρύψει την αλήθεια, όταν νιώθει ανασφάλεια ή θέλει κάτι πάρα πολύ.

Το εγώ µας ζει στο μέλλον και βιώνει άγχος και φόβο για την αλλαγή, την εγκατάλειψη, την απώλεια σε κάθε επίπεδο, το θάνατό του και των αγαπημένων του. Το εγώ µας φοβάται τη σύγκρουση µε τους άλλους, επειδή φοβάται για το τι σκέφτονται, ότι θα το απορρίψουν, θα το αποδοκιµάσουν και θα χάσει την αγάπη των άλλων.

Το εγώ µας µπορεί να «αγαπά» µόνο εκείνους που ικανοποιούν τις ανάγκες του και αυτή η «αγάπη» µετατρέπεται σε αρνητικά συναισθήµατα, όπως πόνο και µίσος, όταν οι άλλοι δεν ικανοποιούν αυτές τις ανάγκες. Το εγώ µας δυσκολεύεται να συγχωρήσει όταν πληγώνεται και θέλει να εκδικηθεί και να δει τους άλλους να υποφέρουν. Το εγώ µας εύκολα αισθάνεται πόνο, πίκρα και θυµό, όταν οι άλλοι δεν του δίνουν αυτό που θέλει. Το εγώ µας θυµώνει όταν οι άλλοι δεν συµφωνούν και ζηλεύει την ευτυχία και την επιτυχία των άλλων.

Το εγώ µας πιστεύει ότι η γη είναι το σπίτι του, είναι προσκολληµένο στις απολαύσεις και τις ανάγκες του και χάνει τη γαλήνη και τη διαύγειά του χωρίς αυτές. Το εγώ µας το αντιλαµβάνεται σαν µια µορφή ελευθερίας και αντιλαµβάνεται την πειθαρχία σαν µια µορφή καταπίεσης της ελευθερίας του. Το εγώ µας ζει στο παρελθόν και µπορεί να εθιστεί στον πόνο, την ενοχή, τον φόβο, τον θυµό και άλλα αρνητικά συναισθήµατα και αναζητά υποσυνείδητα να τα ξαναδηµιουργήσει.

Το εγώ µας προτιµά να ζει από την ενέργεια των άλλων, αντιλαµβάνεται τους άλλους σαν ένα µέσο για να ικανοποιεί τις ανάγκες του. Το εγώ µας προτιµά να µην πληρώνει φόρους ή να µην πληρώνει τους άλλους για τις υπηρεσίες τους – θέλουµε τα πράγµατα δωρεάν. Το εγώ µας θα ήθελε το ίδιο, τα παιδιά του και οι αγαπηµένοι του να ζουν µια ζωή χωρίς δοκιµασίες ή δυσκολίες.

Ως ψυχές, επιθυµούµε να απελευθερωθούµε από αυτές τις περιοριστικές προσκολλήσεις και να βιώσουµε εσωτερική ελευθερία, αξία και ασφάλεια.

Ως ψυχές, αγκαλιάζουµε την αλλαγή και την εξέλιξη από το παλιό στο καινούριο. Η εσωτερική µας ασφάλεια, µάς επιτρέπει να είµαστε αληθινοί και φυσικοί και να εστιαζόµαστε στο να αγαπάµε τους άλλους και να συµβάλλουµε στην ευτυχία τους. Είµαστε ασφαλείς γνωρίζοντας ότι κάθε γεγονός και αλλαγή είναι ευκαιρία ανάπτυξης και ότι θα είµαστε καλά, ανεξάρτητα από τις αλλαγές στη ζωή µας, αγαπάµε χωρίς όρους, ανεξάρτητα από το αν οι άλλοι ικανοποιούν τις ανάγκες µας ή όχι και ζούμε µέσα στην αλήθεια.

Ως ψυχές, έχουµε προτιµήσεις, αλλά δεν είµαστε προσκολληµένοι σε τίποτα και, όταν οι άλλοι δεν µπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες µας, νιώθουµε ευγνωµοσύνη για την ευκαιρία να γίνουµε ακόµη πιο ελεύθεροι. Προτιµούµε µια ζωή χωρίς δυσκολίες και τα παιδιά µας και οι αγαπηµένοι µας να ζουν χωρίς δυσκολίες, αλλά καλωσορίζουµε κάθε κατάσταση σαν ευκαιρία για εξέλιξη.

Ως ψυχές, είµαστε σίγουροι για τον εαυτό µας, είµαστε συνδεδεµένοι µε την εσωτερική µας πηγή της ευηµερίας, γνωρίζουµε ότι µπορούµε να πραγµατοποιήσουµε αυτό που είναι αναγκαίο και απαραίτητο για τον σκοπό της ζωής µας και προτιµούµε να συµµετέχουµε υπεύθυνα µε τη δική µας ενέργεια στη δηµιουργία µιας υγιούς κοινωνίας βασισµένης στη δική µας οικονοµική και προσωπική ενέργεια και στη δηµιουργία αυτού που χρειαζόµαστε, και να µην επιβαρύνουµε τους άλλους, και να εστιαζόµαστε στο πώς µπορούµε να βελτιώσουµε αυτό που κάνουµε εµείς.

Ως ψυχές, ζούµε ευτυχισµένοι στο παρόν, αποδεχόµαστε τον εαυτό µας, τους άλλους και τη ζωή όπως είναι, βιώνουµε την εσωτερική αξία µας ως θεία συνειδητότητα και δεν χρειάζεται να προβάλλουµε τον εαυτό µας ή να κερδίσουµε την προσοχή των άλλων. Είµαστε σε θέση να ενθαρρύνουµε τους άλλους να αγκαλιάσουν τον εαυτό τους και απολαµβάνουµε να στηρίζουµε τους άλλους όταν είναι απαραίτητο. Προτιµούµε να βοηθήσουµε να θεραπευτούν εκείνες οι ψυχές, που µπορεί να µας έχουν πληγώσει, από οτιδήποτε µπορεί να τις έκανε να φερθούν έτσι. Παίρνουµε την ευθύνη για την πραγµατικότητά µας και δεν βρίσκουµε καµία χαρά να τους βλέπουµε να υποφέρουν.

Ως ψυχές, αγαπάµε χωρίς προσπάθεια – είναι στη φύση µας και συνεχίζουµε να κατανοούµε και να αγαπάµε εκείνους που δεν συµφωνούν μαζί μας. Είµαστε ευτυχισµένοι µε την ευτυχία και την επιτυχία των άλλων. Νιώθουµε άνετα να αντιµετωπίσουµε τους άλλους µε δικαιοσύνη, αγάπη και σταθερότητα, όταν η συµπεριφορά τους είναι ανήθικη ή άδικη. Ενδιαφερόµαστε να βοηθάµε τους άλλους και τον εαυτό µας για να ικανοποιούµε αµοιβαία τις ανάγκες µας.

Ως ψυχές, κατανοούµε ξεκάθαρα ότι η αληθινή ελευθερία είναι στην πραγµατικότητα η ελευθερία να µην βλάπτουµε το σώµα μας µε διάφορους τρόπους και αντιλαµβανόµαστε την πειθαρχία σαν ένα µέσο για αληθινή ελευθερία από προσκολλήσεις και παλιές αυτοπεριοριστικές συνήθειες. Προτιµούµε τις απολαύσεις µας και τις χαιρόµαστε, αλλά µπορούµε να είµαστε ευτυχισµένοι και χωρίς αυτές.

Ως ψυχές, γνωρίζουµε ότι το σπίτι µας είναι στην πνευµατική διάσταση και ότι µόνο προσωρινά βρισκόµαστε εδώ, οτι δεν υπάρχει θάνατος, απελευθερώνουµε τους αγαπηµένους µας ώστε όλοι να απολαύσουμε την επιστροφή µας στο σπίτι, στην αληθινή µας βάση. Βιώνουµε τη θεϊκή µας αξία και αθανασία και τη χαρά της θεϊκής µας ύπαρξης.

 

Ερωτήσεις για την άσκηση

1.Απαντήστε στις ερωτήσεις 11-31 των σελ.66-67 σχετικά με την παρατήρηση του εγώ και του νου, στο τρίτο πρόσωπο.

2.Τι συναισθήματα δημιουργούνται μέσα σας;

3.Τι θα θέλατε να πείτε στο νου σας , ποιες αλήθειες θα ελευθερώσουν το νου σας από την τάση να χάσει την ηρεμία του, την ευτυχία του ή την αγάπη;

 

 

21ο μάθημα Ο ΙΣΤΟΣ ΤΗΣ ΤΑΥΤΙΣΗΣ

21ο μάθημα Ο ΙΣΤΟΣ ΤΗΣ ΤΑΥΤΙΣΗΣ

21ο μάθημα Ο ΙΣΤΟΣ ΤΗΣ ΤΑΥΤΙΣΗΣ

Είμαστε όλοι Θεία συνειδητότητα, που εκφράζεται στην υλική διάσταση και είμαστε εδώ για να δημιουργήσουμε την πιο ιδανική πραγματικότητα που μπορούμε να συλλάβουμε, με το να ξεπεράσουμε το εγώ μας και το νου μας και να εκφράσουμε την αληθινή μας φύση. Αυτό γίνεται με τον νόμο της ελεύθερης βούλησης και του κάρμα (δράσης και αντίδρασης), το νόμο της συμπαθητικής δόνησης, του καθρεφτίσματος και της έλξης, το νόμο της εξέλιξης ή ντάρμα μέσα από την έμφυτη ανάγκη για ολοκλήρωση και φώτιση και το νόμο της αγάπης.

Είμαστε Πνεύμα που η συνειδητότητά μας είναι ενωμένη με το Θείο. Είμαστε όλοι εκφράσεις του Θείου και έχουμε μία ενιαία κοινή πηγή ύπαρξης. Αυτά που ορίζουν τις εξωτερικές συνθήκες της ζωής μας είναι το κάρμα, οι επιλογές μας ως ψυχές (ατομικά και ομαδικά) και το σύστημα πεποιθήσεων μέσα από το νόμο της έλξης και του καθρεφτίσματος. Αυτό που ορίζει πώς νιώθουμε με τις εξωτερικές συνθήκες της ζωής μας είναι το σύστημα πεποιθήσεών μας. Όμως η πραγματικότητά μας δεν είναι οι καταστάσεις της ζωής μας, αλλά η σημασία και η ερμηνεία που δίνουμε σε κάθε τι. Αυτή η ερμηνεία βρίσκεται πιο πολύ στο υποσυνείδητο. Σύμφωνα με τον Patanjali, ο άνθρωπος είναι πνεύμα αλλά επέλεξε την αμνησία και την ταύτιση με το σώμα και το νου, με αποτέλεσμα το φόβο για τον πόνο του νου και του σώματος και για το τέλος του νου και του σώματος. Αναγκαζόμαστε να βρούμε εξωτερικές πηγές ασφάλειας, αξίας και ισορροπίας, δημιουργώντας προσκολλήσεις και αποστροφές. Όταν ο νους έχει μία ανάγκη και προσκόλληση λόγω ταύτισης με ένα ρόλο, βιώνει φόβο, άγχος και ένταση μήπως δεν καταφέρει να έχει αυτό στο οποίο προσκολλάται, στεναχώρια, δυστυχία, βιώνει πίκρα και απογοήτευση μέχρι να το έχει, βιώνει αδικία, θυμό και επιθετικότητα προς αυτούς που τον «εμποδίζουν», βιώνει ζήλια προς αυτούς που το έχουν, βιώνει αυτό-απόρριψη γιατί δεν το έχει και γίνεται ικανός να λειτουργήσει ακόμα και ανήθικα για να το έχει, βιώνει ενοχή που λειτούργησε ανήθικα και βιώνει φόβο να το χάσει, αν και όταν το αποκτήσει. Επομένως οι προσκολλήσεις περιορίζουν την ελευθερία, την ευτυχία και την αγάπη μας και στη θέση τους καλύτερες είναι οι προτιμήσεις. Οι 3 αντιστάσεις προς την αλλαγή που θέλουμε να κάνουμε είναι το πονόσωμα (που θέλει να νιώθει αυτό που είναι γνώριμο), οι συνάψεις του εγκεφάλου (που έχουν συνηθίσει να λειτουργούν με ένα συνηθισμένο τρόπο) και οι ορμόνες που εκκρίνονται από τον υποθάλαμο. Με την ενεργειακή ψυχολογία και τον οραματισμό, αλλάζουμε τις παραπάνω αντιστάσεις, οι σκέψεις και οι αλήθειες θα μας βοηθήσουν να απελευθερωθούμε από τα δυσάρεστα συναισθήματα και στο τέλος η συνειδητοποίηση οτι δεν είμαστε οι ρόλοι, αλλά αιώνιες συνειδητότητες.

Τα διάφορα συναισθήματα λοιπόν είναι αποτέλεσμα της ταύτισης με διάφορους ρόλους, πέρα από το σώμα που νομίζουμε ότι είμαστε. Το πρόβλημα είναι ότι προσπαθούμε να βρούμε την αξία, ασφάλεια, ισορροπία και το νόημα μέσα από κάθε ρόλο. Είμαστε εδώ να προσφέρουμε, να δημιουργήσουμε, να θυμηθούμε και να μάθουμε μέσα από τους ρόλους, όχι να βρούμε την αξία μας και την ασφάλειά μας μέσα από αυτούς.

Ένας από τους βασικούς ρόλους είναι ο ρόλος του παιδιού ή του αδύναμου, όπου η αρχική πηγή της αξίας, της ασφάλειας, της αγάπης και της προστασίας είναι οι γονείς (και αργότερα ίσως ο σύντροφος ή άλλοι άνθρωποι) και για την κάλυψη αυτών των αναγκών έχουμε διάφορες απαιτήσεις μέσα από αυτό το ρόλο. Στο ρόλο αυτό χρειαζόμαστε αγάπη, αποδοχή, έγκριση και στήριξη. Αν δεν παίρνουμε από αυτές τις ψυχές αυτά που θέλουμε, νιώθουμε απόρριψη, ότι δεν αξίζουμε, αδικία, θυμό και ενοχή, και δυσκολευόμαστε να αγαπάμε, αν δεν λαμβάνουμε αγάπη. Η φύση μας όμως είναι αγάπη και δεν χρειαζόμαστε να δεχτούμε αγάπη για να αγαπήσουμε. Στο ρόλο του παιδιού, αγαπάμε σεβόμαστε και στηρίζουμε την ψυχή που παίζει το ρόλο του γονιού όταν έχει ανάγκη και δεν χρειαζόμαστε την έγκριση ή τη στήριξή του. Αντίστοιχος είναι ο ρόλος του συντρόφου.

Στο ρόλο του γονιού, χρειάζομαι το παιδί μου να είναι καλά, ευτυχισμένο, με υγεία, «επιτυχημένο» και να ζει σύμφωνα με τις δικές μου αντιλήψεις. Ο στόχος είναι να αγαπώ, να σέβομαι, να φροντίζω, να προστατεύω και να στηρίζω την αδερφή ψυχή που παίζει το ρόλο του παιδιού όταν έχει ανάγκη, μέχρι την ηλικία των 21 ετών.

Άλλοι ρόλοι είναι ο ρόλος της γυναίκας και του άντρα, του εργαζόμενου, του φίλου, του σωτήρα, του τέλειου, του θύματος, του έξυπνου, του δυνατού και του καλού. Υπάρχουν οι ρόλοι που έχουμε ταυτιστεί και οι στρατηγικές που εφαρμόζουμε επειδή είμαστε στο συγκεκριμένο ρόλο, στρατηγικές όπως ο τρομοκράτης, ο ανακριτής, το θύμα, ο απόμακρος.

Αγαπώντας και Αφήνοντας το Εγώ / Νου. Το πρώτο βήμα είναι να το παρατηρήσουμε και να το καταλάβουμε. Η παρατήρηση αυτή πρέπει να γίνει με αντικειμενικότητα και αγάπη – χωρίς να απορρίψουμε το εγώ μας ή τους ρόλους που έχει προγραμματιστεί να παίζει. Το παρατηρούμε σαν αγαπημένο μας παιδί που, φυσικά, έχει πολλές αδυναμίες να διορθώσει.

 

Ερωτήσεις για το μάθημα

1.Αναλύστε ένα συναίσθημα στο τρίτο πρόσωπο, βρίσκοντας το ερέθισμα, τα συναισθήματα, τις πεποιθήσεις, τις προσκολλήσεις, το ρόλο (λίστα ρόλων σελ.68).

2.Ποιές είναι οι αλήθειες που μας βοηθάνε να είμαστε ήρεμοι μέσα στο ρόλο;

3.Απαντήστε στις πρώτες 10 ερωτήσεις της σελ.66 σχετικά με την παρατήρηση του εγώ και του νου.