Τι συμβαίνει τα πρώτα λεπτά μετά τον θάνατο
Τι συμβαίνει τα πρώτα λεπτά μετά τον θάνατο
Το 2023, οι επιστήμονες κατέγραψαν για πρώτη φορά, τι συμβαίνει στον εγκέφαλο, τη στιγμή του θανάτου. Και αυτό που είδαν, έρχεται σε αντίθεση με τα πάντα. Η επίσημη επιστήμη νόμιζε, ότι το γνώριζε αυτό. Αντί να εξασθενεί σταδιακά η εγκεφαλική λειτουργία, τη στιγμή που σταματά η καρδιά, ξαφνικά αυξάνεται. Δραστηριότητα, δεκάδες φορές υψηλότερη από ό,τι κατά τη διάρκεια της κανονικής, ξύπνιας ζωής. Αυτό δημοσιεύθηκε στο περιοδικό PΕNAS.
Οι ερευνητές, το ονόμασαν παράδοξο και παραδέχτηκαν, ότι δεν είχαν καμία εξήγηση. Αλλά χιλιάδες άνθρωποι που πέθαναν και επέστρεψαν, έχουν μια εξήγηση. Και το ίδιο ισχύει και για τον Έντγκαρ Κέϊσι, έναν άνθρωπο που περιέγραψε αυτή τη διαδικασία, με μια ακρίβεια, που η επίσημη, επιστήμη μόλις τώρα, αρχίζει να επιβεβαιώνει.
Ας ξεκινήσουμε, με το τι συμβαίνει, τη στιγμή πριν σταματήσει η καρδιά, επειδή το σώμα το γνωρίζει, πριν προλάβετε να το επεξεργαστείτε.
Στα δευτερόλεπτα πριν από τον θάνατο, ανεξάρτητα από την αιτία, χιλιάδες άνθρωποι περιγράφουν το ίδιο πράγμα. Ο πόνος εξαφανίζεται εντελώς.
Δεν εξασθενεί, εξαφανίζεται. Ένα άτομο που βίωνε κάτι αφόρητο μια στιγμή πριν, ξαφνικά βρίσκει απόλυτη ηρεμία.
Ο Κέϊσι το περιέγραψε αυτό, σε δεκάδες συνεδρίες. Είπε, ότι τη στιγμή που η ψυχή αρχίζει να χωρίζεται από το σώμα, η σωματική ταλαιπωρία σταματά να φτάνει στη συνείδηση.
Όχι επειδή το σώμα σταματά να στέλνει σήματα, αλλά επειδή η συνείδηση, έχει ήδη αρχίσει να μετατοπίζεται, σε ένα μέρος όπου αυτά τα σήματα, δεν έχουν πλέον σημασία. Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που συμβαίνει και συμβαίνει, πριν οποιοδήποτε όργανο, καταγράψει το σταμάτημα της καρδιάς.
Τα πρώτα δευτερόλεπτα μετά την καρδιακή ανακοπή.
Η μελέτη του 2023 από το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, κατέγραψε ακριβώς αυτό που περιέγραψε ο Κέϊσι 70 χρόνια νωρίτερα. Τη στιγμή που η καρδιά σταματά, ο εγκέφαλος δεν κλείνει. Παίρνει φωτιά. Μια τεράστια αύξηση κυμάτων γάμμα, η ίδια δραστηριότητα, που κατά τη διάρκεια της ζωής, συμβαίνει μόνο στις πιο σπάνιες στιγμές, απόλυτης πνευματικής διαύγειας.
Η ερευνήτρια Jimo Bourjigan έγραψε στα ευρήματά της: «Ο ετοιμοθάνατος εγκέφαλος μπορεί να δημιουργήσει, καλά οργανωμένες νευρωνικές συσχετίσεις συνείδησης, ακόμη και απουσία οξυγόνου». (Επίσημη επιστήμη, το περιοδικό Penas). Ο Κέϊσι το ονόμασε αυτό, τη στιγμή της μέγιστης διαύγειας.
Μια κατάσταση, στην οποία η συνείδηση βλέπει επιτέλους, χωρίς τα φίλτρα που το φυσικό σώμα τοποθετεί στην αντίληψη, καθ’ όλη τη διάρκεια μιας ολόκληρης ζωής.
Το σώμα πεθαίνει. Η συνείδηση αυτή τη στιγμή, φτάνει στο αποκορύφωμά της. Τώρα μια πραγματική ιστορία. Παμ Ρέινολντς, Αμερικανίδα, 1991.
Εγχείρηση εγκεφάλου, κατά την οποία, οι γιατροί σταμάτησαν σκόπιμα την καρδιά της και ψύξανε τον εγκέφαλό της, σε μια θερμοκρασία στην οποία οποιαδήποτε εγκεφαλική δραστηριότητα, είναι φυσικά αδύνατη. Τα όργανα, κατέγραψαν πλήρη απουσία εγκεφαλικής δραστηριότητας.
Και ακριβώς κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, όταν ο εγκέφαλός της απενεργοποιήθηκε με όργανα, η Παμ, περιέγραψε λεπτομέρειες, της δικής της χειρουργικής επέμβασης.
Συζητήσεις μεταξύ των χειρουργών, συγκεκριμένα όργανα που χρησιμοποιούνταν, η λεπτομέρεια ότι το κρανίο της ανυψωνόταν, με ένα εργαλείο, που έμοιαζε με ηλεκτρική οδοντόβουρτσα, μια λεπτομέρεια, που δεν θα μπορούσε να είχε δει, επειδή τα μάτια της ήταν κλειστά και κολλημένα με ταινία.
Η χειρουργική ομάδα επιβεβαίωσε κάθε λεπτομέρεια. Ένας εγκέφαλος που δεν λειτουργεί, δεν μπορεί να δημιουργήσει αναμνήσεις. Αλλά είχε αναμνήσεις.
Ο Κέισι το εξήγησε απλά.
Είπε, «Η συνείδηση, δεν ήταν ποτέ λειτουργία του εγκεφάλου. Ο εγκέφαλος είναι ένας δέκτης, ένα εργαλείο, μέσω του οποίου η συνείδηση αλληλεπιδρά με τον φυσικό κόσμο. Όταν ο δέκτης είναι απενεργοποιημένος, το σήμα δεν εξαφανίζεται. Απλώς δεν περιορίζεται πλέον από αυτόν τον δέκτη». Περίπου 10 έως 15 δευτερόλεπτα μετά την καρδιακή ανακοπή.
Αυτό που χιλιάδες άνθρωποι περιγράφουν ως έξοδο από το σώμα, όχι την αίσθηση της εξόδου, κυριολεκτική παρατήρηση του σώματός τους από έξω, από ψηλά. Οι άνθρωποι βλέπουν την ομάδα ανάνηψης να εργάζεται πάνω τους, ακούν συνομιλίες, παρατηρούν λεπτομέρειες, εκτός του οπτικού τους πεδίου. Οι σκεπτικιστές το εξηγούν αυτό, μέσω της υπολειμματικής εγκεφαλικής δραστηριότητας.
Αυτό ακούγεται πειστικό, μέχρι να συναντήσετε περιπτώσεις που αφορούν άτομα που ήταν τυφλά εκ γενετής.
Ο Δρ. Kenneth Ring από το Πανεπιστήμιο του Κονέκτικατ, συνέλεξε 21 τεκμηριωμένες περιπτώσεις. 21 άτομα τυφλά εκ γενετής, που δεν είχαν δει ποτέ, ούτε μία οπτική εικόνα, σε όλη τους τη ζωή. Περιέγραψαν λεπτομερώς, τις οπτικές λεπτομέρειες της δικής τους ανάνηψης, με λεπτομέρειες που στη συνέχεια επαληθεύτηκαν και επιβεβαιώθηκαν.
Ο Κέϊσι είπε, ότι αυτή τη στιγμή, η ψυχή είναι ακόμα κοντά στο σώμα, παρατηρώντας, προσανατολιζόμενη, κατανοώντας τι έχει συμβεί και ότι για πολλές ψυχές, αυτή είναι η στιγμή ενός γεγονότος, που δεν περίμεναν. Ανακαλύπτουν ότι εξακολουθούν να υπάρχουν, ότι ο θάνατος του σώματος, δεν είναι ο θάνατός τους. Και αυτό, σύμφωνα με τον Κέϊσι, είναι ένα πραγματικό σοκ, για τους περισσότερους ανθρώπους, ακόμη και για εκείνους, που πίστευαν στη μετά θάνατον ζωή, κατά τη διάρκεια της ζωής τους.
Το να το γνωρίζεις διανοητικά και να το ανακαλύπτεις μέσα από τη δική σου εμπειρία είναι εντελώς διαφορετικά πράγματα.
30 δευτερόλεπτα έως ένα λεπτό η σήραγγα.
Και εδώ είναι σημαντικό να πούμε κάτι που συνήθως δεν λέγεται. Δεν πρόκειται για μεταφορά και ούτε για παραίσθηση ενός ετοιμοθάνατου εγκεφάλου.
Οι παραισθήσεις είναι χαοτικές και ασυνεπείς. Αλλά αυτή η εμπειρία, περιγράφεται με εντυπωσιακή ομοιομορφία από ανθρώπους διαφορετικών πολιτισμών, διαφορετικών θρησκειών, διαφορετικών ηλικιών και διαφορετικών χωρών. Τα παιδιά που δεν έχουν διαβάσει ούτε ένα βιβλίο για τη μετά θάνατον ζωή, περιγράφουν το ίδιο πράγμα με τους ηλικιωμένους, που έχουν διαβάσει εκατοντάδες. Ιάπωνες Βραζιλιάνοι, Νιγηριανοί, Αμερικανοί, μια δομή, κίνηση, επιτάχυνση, φως μπροστά και, το πιο σημαντικό, την αίσθηση ότι αυτή η κίνηση είναι σωστή, ότι δεν έχεις χάσει τον δρόμο σου.
Ο Κέϊσι περιέγραψε αυτό το στάδιο, ως τη διέλευση αυτού που ονόμασε, το πέπλο.
Τη στιγμή που η συνείδηση τελικά, αποκολλάται από τη φυσική πραγματικότητα και αρχίζει να αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα, για την οποία πλέον, έχει όλα τα εργαλεία αντίληψης. Είπε, ότι οι περισσότεροι άνθρωποι σε αυτή τη στιγμή, δεν βιώνουν φόβο, αλλά αναγνώριση, σαν να επιστρέφουν σε ένα μέρος, που γνώριζαν αλλά είχαν ξεχάσει, σε ένα έως τρία λεπτά.
Εδώ οι ιστορίες αποκλίνουν σε λεπτομέρειες, αλλά συγκλίνουν στην ουσία. Κάποιες ιστορίες, περιγράφουν ανθρώπους, που γνώριζαν στη ζωή. Άλλες περιγράφουν όντα, που δεν γνώριζαν. Άλλες περιγράφουν μια κατάσταση, που δεν έχει μορφή, αλλά έχει παρουσία.
Αλλά όλοι, απολύτως όλοι, περιγράφουν το ίδιο πράγμα σε αυτό το σημείο.
Γνώση, όχι πληροφορίες που σου μεταδίδονται. Γνώση, που απλώς ξαφνικά αποκτάς, σαν να ήταν πάντα εκεί. Αλλά το φυσικό σώμα ήταν πολύ θορυβώδες για να την ακούσει.
Ο Κέϊσι το περιέγραψε αυτό στις συνεδρίες του, ξανά και ξανά. Είπε ότι από την άλλη πλευρά, δεν υπάρχει τίποτα που χρειάζεται εξήγηση, επειδή η εξήγηση, υποθέτει ότι δεν ξέρεις κάτι και εκεί ξέρεις, όχι επειδή κάποιος σου το είπε, αλλά επειδή ο περιορισμός που σε εμπόδιζε να γνωρίζεις, έχει εξαφανιστεί μαζί με το σώμα.
Τώρα η ανασκόπηση της ζωής και αυτή είναι η πιο σημαντική στιγμή, σε ολόκληρο αυτό το βίντεο.
Όχι επειδή είναι το πιο όμορφο, αλλά επειδή είναι το πιο πρακτικά σημαντικό, για τη ζωή που ζείτε αυτή τη στιγμή.
Ο Κέϊσι περιέγραψε την ανασκόπηση της ζωής, μέσα από εκατοντάδες αναγνώσεις. Και αυτό που περιέγραψε, συμπίπτει με αυτό που χιλιάδες άνθρωποι που έχουν βιώσει κλινικό θάνατο, περιγράφουν με μια ακρίβεια, που δεν μπορεί να εξηγηθεί με σύμπτωση.
Βλέπεις ολόκληρη τη ζωή σου ταυτόχρονα όχι διαδοχικά, σαν ταινία, αλλά ως μια μοναδική στιγμή, στην οποία όλα τα γεγονότα, υπάρχουν ταυτόχρονα και με ίσο βάρος.
Αλλά το πιο εκπληκτικό μέρος, δεν είναι αυτό. Βιώνεις, όχι μόνο τη δική σου αντίληψη για κάθε στιγμή, αλλά και την αντίληψη κάθε ατόμου, που άγγιξε, εκείνη η στιγμή.
Όλους όσους πλήγωσες, βιώνεις τον πόνο τους, όπως αυτοί τον βίωσαν. Όλους όσους βοήθησες, μέσα από τη χαρά τους, όπως αυτοί την βίωσαν.
Κάθε στιγμή, που ο λόγος ή η πράξη σου, άλλαξε κάτι σε ένα άλλο άτομο, τη ζεις από την πλευρά του, εντελώς, χωρίς τη δυνατότητα να πεις ότι δεν την ήξερες γιατί είναι, ξέρεις, μια πραγματική ιστορία.
Ο Michael, ένας Αμερικανός, 42 ετών. Καρδιακή προσβολή ακριβώς στο γραφείο του, 8 λεπτά χωρίς
σφυγμό, αναζωογονήθηκε από συναδέλφους, πριν φτάσει το ασθενοφόρο. Όταν έφτασε, το πρώτο πράγμα που είπε στη γυναίκα του, δεν ήταν για φως ούτε για τούνελ.
Είπε ότι είδα αυτή τη συζήτηση.
Δεν κατάλαβε ποια συζήτηση. Εξήγησε ότι 7 χρόνια νωρίτερα είχε πει στον γιο του, που ήταν τότε 13 ετών, ότι δεν προσπαθούσε αρκετά στο σχολείο. Μια συνηθισμένη φράση που την είχε ξεχάσει μέσα σε μια μέρα.
Αλλά στην ανασκόπηση της ζωής του, είδε τι είχε νιώσει ο γιος του. Πώς αυτή η φράση είχε εντυπωθεί στο αγόρι, ως πεποίθηση, ότι δεν ήταν αρκετά καλός. Πώς αυτή η πεποίθηση, είχε επηρεάσει τις επιλογές που έκανε τα επόμενα χρόνια, τις σχέσεις που έχτισε, τις αποφάσεις που πήρε. Ο Μάικλ έφυγε από το νοσοκομείο και το πρώτο πράγμα που έκανε, ήταν να τηλεφωνήσει στον γιο του, που ήταν τότε 20 ετών. Του τα είπε όλα. Ο γιος του, έμεινε σιωπηλός για αρκετά λεπτά και μετά είπε: «Μπαμπά, το σκέφτομαι αυτό, όλη μου τη ζωή».
Μια φράση έλεγε, 7 χρόνια νωρίτερα ό,τι ο πατέρας δεν θυμόταν, ό,τι ο γιος δεν είχε ξεχάσει, ούτε για μια μέρα. Αυτό ακριβώς ονόμασε ο Κέϊσι, άλυτο καρμικό χρέος. Και ακριβώς γι’ αυτό, πολλές ψυχές επιστρέφουν στην άλλη πλευρά με πράγματα ημιτελή. Όχι επειδή ήταν κακές, αλλά επειδή δεν ήξεραν, τι στη ζωή τους, απαιτούσε επίλυση.
Τώρα ο χρόνος, μια από τις πιο παράξενες λεπτομέρειες, ολόκληρης της εμπειρίας.
Ο υποκειμενικός χρόνος σε αυτή την κατάσταση, δεν αντιστοιχεί καθόλου στον φυσικό χρόνο.
Άτομα που ήταν κλινικά νεκρά για 3 λεπτά, περιγράφουν μια εμπειρία, που υποκειμενικά διήρκεσε ώρες. Μια γυναίκα, που δεν είχε σφυγμό για 4 λεπτά, περιέγραψε ότι είχε αρκετό χρόνο για να συναντήσει αρκετούς ανθρώπους, να μιλήσει με τον καθένα από αυτούς, να καταλάβει κάτι σημαντικό και να καταλήξει στην απόφαση να επιστρέψει. Όλα αυτά σε τέσσερα φυσικά λεπτά.
Αυτό είναι ασυμβίβαστο με την ιδέα, ότι η εμπειρία είναι προϊόν του ετοιμοθάνατου εγκεφάλου. Επειδή ο ετοιμοθάνατος εγκέφαλος, λειτουργεί σε πραγματικό χρόνο, δεν μπορεί να δημιουργήσει υποκειμενική εμπειρία, δεκάδες φορές μεγαλύτερη από τη φυσική διάρκεια. Ο Κέϊσι, το εξήγησε αυτό απλά.
Είπε ότι ο χρόνος, είναι μια ιδιότητα της φυσικής πραγματικότητας, ένα σύστημα συντεταγμένων, που χρειάζεται η συνείδηση, όταν περικλείεται σε ένα φυσικό σώμα, για να πλοηγηθεί.
Όπου δεν υπάρχει φυσικό σώμα και δεν υπάρχει τέτοιο σύστημα συντεταγμένων και αυτό που ονομάζουμε αρκετά λεπτά κλινικού θανάτου, από την οπτική γωνία της συνείδησης, μπορεί να έχει οποιαδήποτε διάρκεια, επειδή η διάρκεια δεν μετριέται σε ώρες αλλά σε βάθος.
Και τώρα, επιτέλους, το πιο σημαντικό πράγμα που λέει μαζί, η μελέτη του 2023 και όλες οι χιλιάδες μαρτυρίες κοντά στον θάνατο, αυτό που ο Κέϊσι επαναλάμβανε σε κάθε συνεδρία για τον θάνατο, είναι, ότι ο θάνατος του σώματος, δεν είναι το τέλος της συνείδησης. Είναι μια αλλαγή στις συνθήκες ύπαρξής του.
Η συνείδηση, που πέρασε ολόκληρη τη ζωή της, αντιλαμβανόμενη την πραγματικότητα μέσω βιολογικών φίλτρων, μέσω αισθητηρίων οργάνων που βλέπουν ένα στενό φάσμα, μέσω ενός εγκεφάλου, που επεξεργάζεται έναν περιορισμένο όγκο πληροφοριών. Ξαφνικά, βρίσκεται χωρίς αυτούς τους περιορισμούς. Και το πρώτο πράγμα που ανακαλύπτει, είναι ότι η πραγματικότητα είναι πολύ μεγαλύτερη, από ό,τι φαινόταν.
Ότι οι άνθρωποι που αγαπούσε, είναι κοντά.
Ότι αυτό που φαινόταν σημαντικό στη ζωή, δεν είναι τόσο σημαντικό, όσο φαινόταν. Και ότι αυτό που φαινόταν ασήμαντο, φευγαλέα λόγια, μικρές αποφάσεις, στιγμιαίες επιλογές, αποδεικνύεται ακριβώς αυτό, από το οποίο χτίστηκε ολόκληρη η ζωή, κάθε στιγμή, κάθε λέξη, κάθε απόφαση που παίρνεται, από φόβο ή από αγάπη.
Μια τελευταία ερώτηση.
Αυτή που έκανε ο Κέϊσι στο τέλος κάθε συνεδρίας για τον θάνατο, όχι ως ηθικό δίδαγμα, ως πρακτικό ερώτημα. Αν ξέρεις, ότι στην ανασκόπηση της ζωής, θα βλέπεις κάθε στιγμή της ζωής σου από την άλλη πλευρά, τι ακριβώς θα αλλάξεις σήμερα;
Όχι γενικά, συγκεκριμένα.
Υπάρχει κάποια συζήτηση που αναβάλλεις; Μια λέξη που δεν έχει ειπωθεί, ένα άτομο που πλήγωσες και δεν το έλυσες ποτέ μαζί του; Γιατί αυτό και μόνο αυτό, καθορίζει πώς θα μοιάζει η ανασκόπηση της ζωής σου. Γράψε το στα σχόλια. Όχι για μένα, για τον εαυτό σου.
Γιατί τη στιγμή που το αναγνωρίζεις, αυτή είναι η πρώτη στιγμή, που αρχίζεις να αλλάζεις.
Πηγή: https://www.youtube.com/watch?v=GHWgE2_qZg8
