1. Φορτισμένες εντυπώσεις, δεν είναι πεποιθήσεις αλλά τραυματικές εμπειρίες, βιώματα. Βρίσκονται στο υποσυνείδητο και κάνουν τον άνθρωπο να αντιδρά χωρίς σκέψη, αυτόματα.

2. Λανθασμένα παιδικά συμπεράσματα , βασικές πεποιθήσεις με τις οποίες θα εργαστούμε.

3. Το λογικά εξελισσόμενο σύστημα πεποιθήσεων που λειτουργεί , όταν δεν κινητοποιούνται τα δύο πρώτα.

4. Πνευματικές αντιλήψεις, πίστη.

Η βασική εργασία μας είναι να απελευθερωθούμε από τα δύο πρώτα συστήματα πεποιθήσεων για να βιώσουμε την αλήθεια τόσο του εαυτού μας, όσο και των άλλων. ¨Ετσι είναι σημαντικό για να βοηθήσουμε τον αναζητητή να καταλάβει τον εαυτό του , να βρούμε όλες τις πιθανές πεποιθήσεις που συνυπάρχουν μέσα του.

1. Μπορεί μια πεποίθηση να δημιουργήσει πάνω από ένα συναίσθημα.

2. Ένα συναίσθημα μπορεί να έχει από πίσω περισσότερες από μία πεποιθήσεις.

3. Για το κάθε συναίσθημα χρειάζεται να βρούμε τις πεποιθήσεις που βρίσκονται από πίσω.

4. Όταν ο άνθρωπος  έχει μια ποικιλία συναισθημάτων χρειάζεται να του ζητήσουμε να επιλέξει από ποιο συναίσθημα θέλει να απελευθερωθεί.

5. Κάθε συναίσθημα έχει διαφορετικές πεποιθήσεις που το δημιουργούν.

6. Δευτερογενή συναισθήματα που έχει επειδή έχει κάποιο άλλο συναίσθημα. Σ αυτήν την περίπτωση θα χρειαστεί να τον/την ρωτήσουμε να επιλέξει με ποιο συναίσθημα θέλει να δουλέψουμε.

Η ενεργητική ακρόαση είναι μια πολυδιάστατη και πολύπλευρη διαδικασία , γιατί δεν υπάρχει μόνο μία κατεύθυνση, ένας δρόμος που μπορούμε να πάρουμε για να βοηθήσουμε τον άνθρωπο. Είτε επιλέξει ο ίδιος,-α, είτε επιλέξουμε εμείς τον δρόμο είναι απαραίτητο να θυμόμαστε  από πού ξεκινήσαμε και ποιες επιλογές αφήσαμε , γιατί μπορεί να χρειαστεί να πάμε και 5 ερωτήσεις πίσω.

Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται να έχουμε γερή μνήμη, απεριόριστη προσοχή και με βοηθό τη διαίσθηση και την εμπειρία να πορευόμαστε για το ανώτερο καλό του ανθρώπου.

Μετά τη δημιουργία του συναισθήματος έρχεται η αντίδραση. Συνήθως δεν μας ενδιαφέρει τόσο η αντίδραση γιατί εστιάζουμε στις πεποιθήσεις και τα συναισθήματα, εκτός και αν είναι πολύ έντονη, οπότε μπορεί να γίνει το κλειδί για να δούμε τι συμβαίνει. Σ αυτήν την περίπτωση ρωτάμε τον άνθρωπο τι θα φανταζόταν αν έβλεπε κάποιον να αντιδρά μ αυτόν τον τρόπο.

1. Απόσταση από το ερέθισμα

2. Επίθεση

3. Άρνηση

4. Προσπάθεια για επικοινωνία

5.Αποφυγή της επικοινωνίας

6. Γκρίνια, παράπονα

7. Απόσυρση

8. Να κάνουμε αυτογνωσία και να βρούμε εσωτερικές λύσεις

9. Behavioral therapy,  όπου ζητάμε από κάποιον να δοκιμάσει να αντιδράσει διαφορετικά για να δει πώς νιώθει.

Συνήθως οι άνθρωποι προσπαθούν να βρουν την ευτυχία μέσα από τον έλεγχο και την προσπάθεια να αλλάξουν τις εξωτερικές καταστάσεις με αποτέλεσμα να την χάνουν.

Στόχος μας κάθε φορά είναι να τους βοηθήσουμε να βρουν τις πεποιθήσεις που τους  εμποδίζουν ή να είναι πιο δυναμικοί στο να ζητάνε αυτό που χρειάζονται και σταδιακά  να αλλάξουν την πραγματικότητα τους ή  να δεχτούν  τα πράγματα  όπως ακριβώς είναι.

Εμείς χρειάζεται κάθε φορά, έχοντας κατά νου αυτή τη διπλή προσέγγιση να βοηθήσουμε τους ανθρώπους να καταλάβουν ποιο είναι το μάθημά τους κάθε φορά.

Γι αυτό είναι σημαντικό να μην ταυτιζόμαστε με τα προβλήματά τους , ούτε να προσφέρουμε λύσεις και απαντήσεις γιατί κάθε άνθρωπος έχει τη δική του πορεία εξέλιξης και τα δικά του προσωπικά μαθήματα.

Η ανάλυση του συναισθήματος συνήθως ξεκινά με το ερέθισμα , αλλά υπάρχουν και φορές που μπορεί να ξεκινήσει με το συναίσθημα.

Από το ερέθισμα πάμε στα συναισθήματα και μετά βρίσκουμε τις πεποιθήσεις που ενώνουν το ερέθισμα με το συναίσθημα.

Χρειάζεται να είμαστε πολύ προσεκτικοί και να έχουμε ανοιχτό μυαλό, διαύγεια  και εμπειρία γιατί ένα ερέθισμα μπορεί να έχει πολλές όψεις .Υπάρχει αυτό που λέει κάποιος , ο τρόπος που το λέει, το περιβάλλον , όπου το λέει, τα παιδικά βιώματα που ενεργοποιούνται απ΄αυτό που λέει, αν υπάρχει κάποιος άλλος εκεί που παρατηρεί , όταν το λέει.

1. Να ενδιαφερόμαστε ειλικρινά για τον άνθρωπο.

2. Να είμαστε ελεύθεροι από προκαταλήψεις και γνώμες.

3. Να είμαστε, όσο μπορούμε, ελεύθεροι από φόβους και μπλοκαρίσματα που είναι όμοια με του άλλου. Συνήθως η ζωή μας στέλνει ανθρώπους που αντιμετωπίζουν ίδια θέματα με εμάς, οπότε χρειάζεται μεγάλη προσοχή για να μην κατευθύνουμε τον άνθρωπο σε λύσεις που είναι δικές μας, γιατί το μάθημά του μπορεί να είναι εντελώς διαφορετικό κι ας είναι ίδιο το ερέθισμα.

4. Να είμαστε ελεύθεροι από την τάση να δίνουμε συμβουλές.

Παράγοντες που μας κάνουν να δυσκολευόμαστε σε αυτό είναι:

α. Είναι μεγάλος πειρασμός να μπούμε στον ρόλο του Σωτήρα παίρνοντας αξία απ΄αυτό.

β. Η λανθασμένη αντίληψη ότι βοηθάμε τον άλλον και ότι είναι ανίκανος να βρει τις δικές του απαντήσεις.

γ. Κάποιοι χρειάζονται τις συμβουλές μας γιατί δε θέλουν να αναλάβουν την ευθύνη της ζωής τους και έτσι θα φταίει κάποιος άλλος.

Μπορούμε να συμβουλεύουμε για τεχνικές, διατροφή ασκήσεις αναπνοών, αλλά σε καμία περίπτωση για κινήσεις ζωής.

5. Να κατανοήσουμε πλήρως τους μηχανισμούς του νου.

Ο ανθρώπινος νους λειτουργεί βάσει των αναγκών του , οι οποίες ανάγκες μπορεί να γίνουν  γίνουν προσκολλήσεις.

6. Είναι σημαντικό να αφήσουμε μια ομάδα ή έναν άνθρωπο με μια ερώτηση και όχι με μια απάντηση ή μία κατάληξη. Δεν χρειάζεται να φτάσουμε κάπου συγκεκριμένα γιατί η αυτοανακάλυψη είναι μια συνεχής διαδικασία.

7. Να προσέξουμε μην δημιουργηθεί εξάρτηση του ανθρώπου από εμάς, κάτι που τον κάνει να χάνει την αυτοεκτίμηση του , να μην ακούει την εσωτερική του φωνή και ταυτόχρονα  να τονίζεται ο δικός μας εγωισμός.

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι δεν είμαστε ποτέ η αιτία ούτε της επιτυχίας, ούτε της αποτυχίας του άλλου. <Είμαστε απλά αγωγοί, καθρέφτες.

1. Το σώμα μας πρέπει να είναι γυρισμένο προς αυτόν,- ήν.

2.Την ώρα που τον ακούμε του στέλνουμε ενέργεια νιώθοντας από το στήθος μου να φεύγει θετική ενέργεια, ευχές και ευλογίες γι αυτήν την αδελφή ψυχή.(τρίτη επίγνωση της ουράνιας προφητείας)

3. Να τον κοιτάζουμε  βαθιά στα μάτια και όταν τον ακούμε και όταν του μιλάμε.

4. Κατά καιρούς να του δίνουμε επιβεβαιώσεις  ότι τον ακούμε με μια κίνηση του κεφαλιού ή ερώτηση.

5. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι οι απαντήσεις βρίσκονται στον άλλον και να το εκπέμπουμε προς αυτόν. Όσο πιο πολύ συντονιζόμαστε με αυτό το μέρος του άλλου που γνωρίζει τις απαντήσεις, τόσο πιο πολύ τον ενισχύουμε να τις βρει. Χρειάζεται να έχουμε τη διπλή ικανότητα να είμαστε εγκεφαλικοί, χωρίς να χάνουμε τη συναισθηματική σύνδεση και να βλέπουμε τον άνθρωπο ως θεία συνειδητότητα που έχει επιλέξει το συγκεκριμένο μάθημα για την εξέλιξή του.

6. Να αποφεύγουμε οποιαδήποτε προβολή δικών μας αντιλήψεων και βιωμάτων πάνω στον άνθρωπο.

7. Να κάνουμε τις σωστές ερωτήσεις( η ουσία της ενεργητικής ακρόασης) που οδηγούν στη βαθύτερη κατανόηση του μηχανισμού που δημιουργεί το πρόβλημα. Οι ερωτήσεις μας να είναι σαν του μικρού παιδιού που δεν ξέρει και δεν καταλαβαίνει, αλλά ενδιαφέρεται πολύ να μάθει.

Ανακαλύπτω τη λειτουργία ενός ανθρώπινου νου!

Οι πρώτες ερωτήσεις είναι να διευκρινίσουμε δύο πράγματα:

α. Ακριβώς το ερέθισμα.

β. Ακριβώς το συναίσθημα.

Κι αν υπάρχουν περισσότερες όψεις του ερεθίσματος χρειάζεται να τα ξεχωρίσουμε και να ρωτήσουμε τον άνθρωπο σε ποια κατεύθυνση θέλει να πάει.

Στο εγχειρίδιο των συντονιστών υπάρχει η πορεία της ενεργητικής ακρόασης.

Ξεκινάμε πρώτα από το πρόβλημα ή έναν στόχο που θέλει να πετύχει.

Είναι σημαντικό να έχουμε ξεκάθαρο μπροστά μας ένα ερέθισμα και όχι μια ερμηνεία γιατί πολλές φορές ο άνθρωπος μπερδεύει την ερμηνεία που έχει δώσει με το ερέθισμα και είναι δική μας δουλειά να το ξεκαθαρίσουμε.

Η πρώτη ενέργειά μας , μετά απ΄ αυτό είναι να διευκρινίσουμε για ποιο λόγο καθόμαστε εδώ, ποιος είναι ο στόχος μας και τι θέλουμε να κάνουμε. Ο ίδιος πρέπει να ορίζει τον στόχο του. Αν αυτός ο στόχος δεν είναι εφικτός με τις ερωτήσεις μας μπορούμε να τον οδηγήσουμε να ψάξει έναν πιο εφικτό στόχο ή να αντιληφθεί καθώς προχωρά η διαδικασία αλλιώς την κατάσταση. Χρειάζεται μεγάλη ευελιξία από τη μεριά μας και να θυμόμαστε ότι όλα βασίζονται στις ανάγκες.

Κατά τη διαδικασία μπορεί να προκύψουν δευτερογενή συναισθήματα και τώρα το ερέθισμα για την ανάλυση να είναι αυτό που προέκυψε από τον τρόπο που αντέδρασε σ αυτό που έγινε.

Πάντα ψάχνουμε να βρούμε τον κίνδυνο.

1. Πώς νιώθεις όταν γίνεται αυτό που συμβαίνει ή όταν δε γίνεται αυτό που θέλεις;

2. Έχεις άλλα συναισθήματα γι αυτό που συμβαίνει ;

3. Πώς νιώθεις για τον εαυτό σου όταν έχει αυτά τα συναισθήματα;

4. Σε ποιες άλλες περιπτώσεις νοιώθεις παρόμοια συναισθήματα;

5. Πόσος καιρός είναι που νιώθεις έτσι ;

6. Πόσο συχνά νιώθεις έτσι ;

7. Ένιωσες έτσι κάποια στιγμή που ήσουν παιδί;

8. Υπάρχουν ή υπήρχαν στιγμές που παρόλου που γινόταν το ίδιο πράγμα κατάφερες να μη νιώθεις έτσι;

9. Ποιες είναι αυτές οι στιγμές;

10.Τι λες στον εαυτό σου αυτές τις στιγμές που σε βοηθάει να μη νιώθεις έτσι;

(Χ Ν)