ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΚΑΙ ΟΡΑΜΑΤΙΣΜΟΥ ΣΤΟ ΖΟΟΜ

ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΚΑΙ ΟΡΑΜΑΤΙΣΜΟΥ ΣΤΟ ΖΟΟΜ

ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΚΑΙ ΟΡΑΜΑΤΙΣΜΟΥ ΣΤΟ ΖΟΟΜ

https://www.armonikizoi.com/el/2020/help-3

  1. Να είμαστε μόνοι μας στο δωμάτιο.
  2. Να φοράμε ακουστικά.
  3. Να είναι κλειστό το μικρόφωνο μας όταν δεν μιλάμε.
  4. Στο τέλος αν θέλετε μπορείτε να «Raise hand” – (Ηλεκτρονικό) αν θέλετε να προσθέστε κάποιον. (έναν)

=========

  1. Θα αρχίσουμε με έναν συντονισμό με το φως μέσα μας και την ανώτερη μας φύση.
  2. Τότε, θα ενώσουμε νοερά το φως μας με το φως των άλλων για να έχουμε ένα ενωμένο φως, μια ενωμένη δύναμη και θέληση.
  3. Στην συνέχεια, θα έχετε χρόνο να οραματιστείτε τα κοντινά σας άτομα με φως μέσα και γύρω τους.
  4. Μετά, θα οραματιστούμε και θα προσευχηθούμε για το σύνολο και όψεις της κοινωνίας.
  5. Στην συνέχεια, θα αναφερθούμε στα ονόματα που θα μας στείλετε πριν από το Σάββατο το βράδυ στις 9 μ.μ.

(Παρακαλούμε να στέλνετε μόνο ένα όνομα την εβδομάδα).

  1. Αν υπάρχει χρόνος μετά, μερικοί μπορεί να έχουν την ευκαιρία να αναφερθούν προφορικά σε ένα (μόνο) ακόμα όνομα.

=====================

 

ΘΕΡΑΠΕΙΑ / ΕΝΑΡΜΟΝΙΣΗ / ΕΥΛΟΓΙΑ ΑΠΟ ΜΑΚΡΙΑ

 

  1. ΚΑΘΙΣΕ ΙΣΙΑ ΚΑΙ ΚΑΝΕ ΒΑΘΙΕΣ ΑΝΑΠΝΟΕΣ ΚΑΙ ΗΡΕΜΗΣΕ.

 

  1. ΧΑΛΑΡΩΣΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΥ.

 

  1. ΦΕΡΕ ΣΤΟ ΝΟΥ ΣΟΥ ΤΟΝ ΘΕΟ ΟΠΩΣ (ΤΟΝ/ΤΗΝ/ΤΟ) ΦΑΝΤΑΖΕΣΑΙ ΜΕ Ή ΧΩΡΙΣ ΜΟΡΦΗ.

 

  1. ΧΑΙΡΕΤΙΣΕ ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΟΝΤΑ (ΑΓΓΕΛΟΙ, ΟΝΤΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ, ΕΡΓΑΤΕΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ) ΠΟΥ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ ΜΑΖΙ ΣΑΣ ΣΤΗΝ ΣΥΝΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ.

 

  1. ΔΗΛΩΣΕ ΣΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΟΝΤΑ ΑΥΤΑ ΤΗΝ ΠΡΟΘΕΣΗ ΣΟΥ ΝΑ ΑΥΞΑΝΕΤΑΙ Η ΡΟΗ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΡΜΟΝΙΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΝΟΥ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ – ΜΕ ΤΟ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟ ΑΝΩΤΕΡΟ ΔΥΝΑΤΟ ΚΑΛΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ. (ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ)
  2. ΦΕΡΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΤΟ ΝΟΥ – ΦΑΝΤΑΣΟΥ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΟΥ.

 

  1. ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΕ ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΟΤΙ: «ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΤΩΡΑ ΝΑ ΔΕΧΤΕΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ (ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ) ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΕΙ ΑΠΟ ΟΠΟΙΟ ΕΜΠΟΔΙΟ ΥΠΑΡΧΕΙ.»

 

  1. ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΕΙΤΕ ΤΟΝ ΜΕ ΕΝΑ ΦΩΣ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΠΑΝΩ ΤΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΠΛΗΜΜΥΡΙΣΕΙ.

 

  1. ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΕΙΤΕ ΕΝΑ ΦΩΣ ΝΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΝΑ ΤΟΝ ΠΛΗΜΜΥΡΙΣΕΙ.

 

  1. ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΕΙΤΕ ΤΟΝ ΜΕ ΦΩΣ ΓΥΡΩ ΤΟΥ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥ.

 

  1. ΕΚΦΡΑΖΟΥΜΕ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΘΕΙΟ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΕΙΤΕ Η ΕΠΑΝΑΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ, ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ, ΑΝΩΤΕΡΗ ΦΥΣΗ, ΕΝΑΡΕΤΗ ΦΥΣΗ

 

ΑΝΩΤΕΡΟ ΔΥΝΑΤΟ ΚΑΛΟ

 

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΞΥΠΗΡΕΤΕΙ ΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ

 

  1. ΠΡΟΑΙΡΕΤΙΚΟ – ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ, ΦΑΝΤΑΣΟΥ ΟΤΙ ΒΑΖΕΙΣ ΤΑ ΔΥΟ ΣΟΥ ΧΕΡΙΑ ΚΑΠΟΥ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ. ΙΣΩΣ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ. ΝΙΩΣΕ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΕΠΑΦΗ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΧΕΡΙΩΝ ΣΟΥ (ΠΟΥ ΦΑΝΤΑΖΕΣΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ).

 

 

==========

 

Οδηγίες για το Ομαδικό Χο’ οπονοπόνο και Θετική Προβολή

 

  1. Αγαπημένη [(ες) αδελφή ψυχή (ψυχές) ______________________ σου (σας)] ζητάμε συγνώμη για ό,τι μπορεί να υπάρχει μέσα σε μας που μπορεί να εμποδίζει την υγεία, ευτυχία ή εξέλιξη σου (σας).
  2. Σε (σας) αγαπάμε [ακριβώς (όπως είσαι) (είστε)].
  • Αγαπάμε και τον εαυτό μας (όπως είμαστε.)
  1. Σε (σας) ελευθερώνουμε από την ανάγκη να περιορίζεις την Υγεία, Ευτυχία ή Εξέλιξη σου (σας) για τη δική μας εξέλιξη.
  2. Αναγνωρίζουμε και εμπιστευόμαστε το παντοδύναμο θείο φως που υπάρχει μέσα σου (σας) που σου (σας) δίνει δύναμη και καθοδήγηση.
  3. Ευχαριστούμε το Θείο που διαλύει ό,τι υπάρχει μέσα σε μας ή και σε σένα (σας) που εμποδίζει το Ανώτερο Δυνατό Καλό σου (σας)

 

Η Μεγαλύτερη Απάτη σε όλη τη Δημιουργία

Η Μεγαλύτερη Απάτη σε όλη τη Δημιουργία

Η Μεγαλύτερη Απάτη σε όλη τη Δημιουργία

Τελευταία έχουμε βομβαρδιστεί από μια σειρά άρθρων και βίντεο που διακηρύσσουν ότι όλη η κατάσταση του κορονοϊού είναι απάτη, με σκοπό κάποιοι λίγοι άνθρωποι εξουσίας να μας ελέγξουν, να μας χρησιμοποιήσουν και να μας εκμεταλλευτούν. Εγώ προσωπικά δεν γνωρίζω αν μια απάτη τέτοιου μεγέθους είναι αληθινή ή ακόμη και δυνατή. Κάποια μέρα μπορεί τελικά να γνωρίσουμε την αλήθεια. (Ακόμη δεν υπάρχει παγκόσμια συμφωνία σχετικά με την αλήθεια για τη δολοφονία του Κέννεντι).

Θα ήθελα εδώ να αποκαλύψω και μια πολύ μεγαλύτερη απάτη. Μια ακόμη πιο καταστροφική ψευδαίσθηση που ελέγχει ολοκληρωτικά τη ζωή όλων μας – ακόμη και των πιο ισχυρών, πλούσιων και μορφωμένων. Ακόμη κι εκείνοι με απεριόριστη πολιτική, οικονομική, κοινωνική και θρησκευτική δύναμη έχουν ολοκληρωτικά παραπλανηθεί και ελεγχθεί από αυτή την απάτη.

Είναι η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση όλων των εποχών και μόνο ένας στα 10 εκατομμύρια την έχει συνειδητοποιήσει και δεν επηρεάζεται ούτε ελέγχεται από αυτήν. Στην ιστορία, μόνο λίγα εξαιρετικά εξελιγμένα πνευματικά όντα έχουν συνειδητοποιήσει και διδάξει ότι ξεγελιόμαστε και ελεγχόμαστε από αυτή την απάτη. Επιστήμονες έχουν αρχίσει γύρω στο 1914 να ανακαλύπτουν και να μας πληροφορούν γι’ αυτή την ψευδαίσθηση που διαιωνίζεται από όλους αυτούς που την πιστεύουν. Η Κβαντική φυσική έχει αποκαλύψει αυτή την απάτη / ψευδαίσθηση πριν από εκατό χρόνια – αλλά είναι τόσο δύσκολο να τη δούμε με τα μάτια και το νου μας.

Το πρόβλημα είναι ότι οι δράστες αυτής της απάτης είναι πολύ πιο ισχυροί από τον εκπαιδευμένο νου μας. Ποιος βρίσκεται πίσω από αυτή τη μεγαλύτερη απάτη όλων των εποχών;

Ο Θεός, το υποσυνείδητό μας, το DNA μας και το μέρος της ίδιας της ύπαρξής μας που έχει συμφωνήσει να αποδεχτεί την ψευδαίσθηση του φυσικού κόσμου και να πιστέψει ότι είμαστε αυτά τα διαχωρισμένα σώματα.

Το όνομα αυτής της πλάνης ή ψευδαίσθησης είναι «Μάγια». Έχουμε ξεγελαστεί να πιστεύουμε ότι είμαστε αυτά τα σώματα και ότι κινδυνεύουμε από τον κόσμο γύρω μας και ότι πρέπει να προστατευτούμε από αυτούς τους «άλλους». Η Κβαντική φυσική και τα περισσότερα θρησκευτικά και φιλοσοφικά συστήματα επιβεβαιώνουν ότι δεν υπάρχει κανένας «άλλος», ότι στην πραγματικότητα είμαστε ένα ενοποιημένο ενεργειακό πεδίο, ένα ον που εμφανίζεται σαν πολλά όντα.

Αυτή η απάτη αναφέρεται συχνά ως δυαδικότητα, προπατορικό αμάρτημα και ως το φρούτο από το δένδρο της γνώσης του καλού και του κακού. Πιστεύοντάς το για χιλιάδες χρόνια, έχουμε αναπτύξει αμυντικούς μηχανισμούς σε μια προσπάθεια να «προστατευτούμε». Όμως, αυτές οι αμυντικές στρατηγικές είναι σοβαρά επιζήμιες για τον ίδιο τον εαυτό μας. Όταν δικαιολογούμε το κακό που κάνουμε στους «άλλους» στο όνομα της προστασίας του εαυτού μας, τελικά το κακό επιστρέφει σ’ εμάς τους ίδιους. Είναι ενδιαφέρον ότι η μεγαλύτερη ζημιά προς τον εαυτό μας από το κορονοϊό δεν είναι από τον ιό τον ίδιο, αλλά από την υπερβολική αντίδραση του αμυντικού μας συστήματος προς το ιό.

Μη με παρεξηγείτε. Δεν λέω ότι τα σώματα μας δεν κινδυνεύουν. Λέω ότι εμείς δεν κινδυνεύουμε. Δεν είμαστε το σώμα. Όταν μια λάμπα κινδυνεύει να σπάσει, το ηλεκτρικό ρεύμα, που ρέει μέσα της, δεν κινδυνεύει ποτέ. Δεν είναι υλικό και δεν μπορεί να πεθάνει.

Αν θέλουμε να προστατευτούμε από μια απάτη που διαπράττεται εις βάρος μας, αυτό είναι το ένα που θα έπρεπε να μας ανησυχεί. Τα άλλα παιχνίδια δύναμης που οι άνθρωποι μπορεί να παίζουν μέσα στην άγνοιά τους είναι μηδαμινά σε σύγκριση με τη βλάβη που προξενούμε στον «εαυτό μας» και τους «άλλους» πιστεύοντας αυτά τα ψέματα που μας έχουν πει οι γονείς μας, η κοινωνία, το DNA και ακόμη και οι ίδιες οι αισθήσεις μας.

Αυτή η παγκόσμια απάτη επηρεάζει τον καθένα σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό. Είναι μια τόσο απλή κι όμως διάχυτη ψευδαίσθηση, βασισμένη σε ένα απλό ψέμα – ότι είμαστε αυτά τα διαχωρισμένα σώματα. Αυτό το ένα ψέμα διαποτίζει όλες τις όψεις της ύπαρξής μας και μας κάνει να αισθανόμαστε, σκεφτόμαστε και συμπεριφερόμαστε με τρόπους που μειώνουν σοβαρά τη γαλήνη, υγεία, ευτυχία, ενότητα, αφθονία και αγάπη μας ως άτομα και ως σύνολο.

Αυτή είναι η απάτη που χρειάζεται να αποκαλύψουμε και να πάψουμε να πιστεύουμε και να υπηρετούμε με τόσους πολλούς τρόπους.

Αυτή η ψευδαίσθηση γεννάει πολλές χιλιάδες άλλες ψευδαισθήσεις, κάποιες από τις οποίες αναφέρονται παρακάτω:

  • Χάνουμε την ουσία τού ποιοι πραγματικά είμαστε, πιστεύοντας ότι η αξία μας εξαρτάται από τη γνώμη των άλλων για εμάς και από τη συμπεριφορά τους προς εμάς.
  • Χάνουμε χρόνο, ενέργεια και χρήματα, πιστεύοντας ότι η αξία μας εξαρτάται από την εμφάνισή μας, την οικονομική μας κατάσταση, το επαγγελματικό μας κύρος, την πρόοδο των παιδιών μας, το πόσα πολλά κάνουμε και πόσο «τέλεια» τα κάνουμε.
  • Εστιαζόμαστε στα αποτελέσματα και όχι στο κίνητρό μας και την ποιότητα της προσπάθειάς μας.
  • Φοβόμαστε για το «θάνατό» μας και την απώλεια των αγαπημένων μας.
  • Κάνει την ψευδαίσθηση του «θανάτου» των αγαπημένων μας αβάσταχτη, όταν εκείνοι στην πραγματικότητα μεταβαίνουν σε υψηλότερη και πιο γαλήνια διάσταση.
  • Μέσα σ’ αυτή την ψευδαίσθηση είναι βαθιά ριζωμένη εκείνη η ιδέα της ιδιοκτησίας, της περιουσίας και του δικού μου και δικού σου, που κάνει να συσσωρεύονται πολλά από λίγους, ενώ η μεγάλη πλειονότητα έχει πολύ λίγα. Αυτή η ίδια ψευδαίσθηση προκαλεί και δικαιολογεί πολέμους και πείνα.
  • Αυτή η απάτη κάνει κάποιους να πληρώνουν 100.000 Ευρώ για ένα ρολόι, ένα φόρεμα ή ένα αυτοκίνητο, όταν άλλες όψεις της ύπαρξής μας δεν έχουν να φάνε.
  • Πιστεύοντας αυτή την ψευδαίσθηση, έχουμε πειστεί πως δεν μπορούμε να χαλαρώσουμε ή να κοιμηθούμε χωρίς τσιγάρα, χάπια, κρασί ή άλλες ουσίες που συχνά βάζουν σε κίνδυνο την υγεία μας. Επίσης, πιστεύουμε πως δεν μπορούμε να ξυπνήσουμε ή να λειτουργήσουμε χωρίς καφέ ή άλλα διεγερτικά.
  • Μία από τις πιο καταστροφικές πεποιθήσεις, που δημιουργούνται από αυτή την ψευδαίσθηση, είναι ότι «οι άλλοι δημιουργούν την πραγματικότητά μας». Ότι είμαστε θύματα των πράξεων των άλλων. Έχουμε παραπλανηθεί να πιστεύουμε ότι δεν είμαστε υπεύθυνοι για τη δική μας πραγματικότητα. Δεν συνειδητοποιούμε ότι εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε την πραγματικότητά μας μέσα από τις επιλογές, τις πεποιθήσεις, και τα συναισθήματά μας του παρελθόντος και του παρόντος, και τα μαθήματα που έχουμε έρθει να μάθουμε.
  • Αυτή η ψευδαίσθηση μάς κάνει, επίσης, να ξεχνάμε ότι είμαστε θεία συνειδητότητα και πιστεύουμε ότι δεν είμαστε αξιαγάπητοι ή ασφαλείς ή ελεύθεροι.
  • Ένας άλλος φόβος μας είναι ότι οι άλλοι μπορούν να μας ελέγχουν. Αυτό μπορεί να συμβεί, μόνον αν εμείς δημιουργήσουμε τις συνθήκες για μια τέτοια πραγματικότητα, όταν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να έχει αδύναμο νου και να εξαρτάται από τους άλλους. Αλλά αυτό είναι δική μας δημιουργία – όχι των άλλων. Εμείς επιτρέπουμε στους άλλους να μας ελέγχουν, λόγω έλλειψης εσωτερικής πληρότητας και διαύγειας. Προσπάθησαν να ελέγξουν τον Σωκράτη και τον Ιησού. Και οι δύο επέλεξαν να αφήσουν το σώμα τους παρά να πάψουν να διδάσκουν.
  • Ένα εξίσου καταστροφικό μέρος αυτής της ψευδαίσθησης είναι να κατηγορούμε τον εαυτό μας για την πραγματικότητα των άλλων. Είμαστε απόλυτα υπεύθυνοι για τα κίνητρα και τις πράξεις μας, που θα επιστρέψουν σ’ εμάς μέσα από το νόμο της αιτίας και του αποτελέσματος και το νόμο της έλξης. Αλλά ποτέ δεν είμαστε υπεύθυνοι για ό,τι συμβαίνει στους άλλους ή για τα συναισθήματα που εκείνοι δημιουργούν μέσα τους εκείνες τις στιγμές. Είμαστε υπεύθυνοι για ό,τι λέμε και κάνουμε και καλά θα κάναμε να ζητήσουμε συγγνώμη για τα λόγια, τις πράξεις και τις συμπεριφορές μας. Αλλά δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε την πραγματικότητα ή τα συναισθήματα των άλλων.
  • Με τον ίδιο τρόπο οι άλλοι δεν είναι ποτέ η αιτία της δικής μας πραγματικότητας ή των συναισθημάτων μας. Είμαστε 100% υπεύθυνοι για την πραγματικότητα και τα συναισθήματά μας.
  • Πιστεύοντας αυτή την ψευδαίσθηση, έχουμε την πλάνη ότι μπορούμε να ωφεληθούμε φερόμενοι στους άλλους με τρόπους που δεν θα θέλαμε να φερθούν εκείνοι προς εμάς. Εκείνοι που επηρεάζονται από αυτή την ψευδαίσθηση, πιστεύουν ότι είναι «έξυπνο» να εξαπατούν τους άλλους, να κλέβουν, να παίρνουν αυτό που δεν είναι δικό τους, να εργάζονται ασυνείδητα, να πληρώνουν λιγότερο τους εργάτες τους, να πωλούν κατώτερα προϊόντα, να χρεώνουν περισσότερο στους άλλους απ’ ό,τι θα ήθελαν να πληρώνουν οι ίδιοι, να ζητούν ή να δέχονται αφορολόγητα ή αδήλωτα χρήματα για τις υπηρεσίες τους.
  • Ένα άλλο αποτέλεσμα αυτής της ψευδαίσθησης είναι ότι οι άνθρωποι πιστεύουν πως είναι σωστό, ίσως και υποχρέωσή μας να βλάπτουμε εκείνους που έχουν βλάψει εμάς ή εκείνους που είναι σημαντικοί για εμάς.
  • Ο Χριστός προσπάθησε να μας απελευθερώσει από αυτή την ψευδαίσθηση, αλλά κανείς δεν Τον ακούει.
  • Η πίστη σ’ αυτή την άπατη έχει κάνει πολλούς να συμπεράνουν ότι η συγχώρεση είναι λάθος και ότι δεν θα έπρεπε ποτέ να συγχωρούν, και ότι επιτρέπεται να αναζητούν ακόμη και εκδίκηση.
  • Οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι μίλησαν ξεκάθαρα γι’ αυτή την ψευδαίσθηση, αλλά λίγοι τους ακούνε.
  • Ίσως η μεγαλύτερη και πιο καταστροφική ψευδαίσθηση σ’ αυτή τη μέγιστη απάτη όλης της δημιουργίας είναι ότι είμαστε αμαρτωλοί και μη αγαπητοί από τον Θεό – την πηγή δημιουργίας μας. Ο Θεός παρουσιάζεται σαν ένας μη εξελιγμένος θυμωμένος άνθρωπος, ο οποίος τιμωρεί όταν δεν συμπεριφερόμαστε όπως θα έπρεπε, ακόμη κι αν έχουμε γεννηθεί με αυτή την ψευδαίσθηση που μας κάνει να συμπεριφερόμαστε μ’ αυτούς τους εγωιστικούς τρόπους.
  • Αυτές οι λανθασμένες φήμες μάς έχουν αρνηθεί το αμετάβλητο γεγονός της θεϊκής, χωρίς όρους, αγάπης σε ό,τι κι αν κάνουμε. Ο Θεός θα έπρεπε να κάνει μήνυση για τη διαστρέβλωση της αληθινής «του/της» φύσης από αυτά τα ψέματα.

Επομένως, αν επηρεάζεστε από αυτή την απάτη, αυτή τη βαρύγδουπη απάτη, ότι η ύπαρξή μας περιορίζεται σ’ αυτά τα προσωρινά και αδύναμα σώματα και ότι ο θάνατος είναι το τέλος της ύπαρξής μας και ότι δεν υπάρχει ύψιστη δικαιοσύνη στο σύμπαν και ότι η αξία μας εξαρτάται από τόσους πολλούς εξωτερικούς παράγοντες και όχι από την ουσία του είναι μας, ίσως θα θέλατε να μελετήσετε και να ακούσετε τις πολλές εξελιγμένες ψυχές, οι οποίες αποκαλύπτουν αυτή την απάτη για χιλιάδες χρόνια (φυσικά πολλοί δεν είχαν τότε διαδίκτυο), όπως ο Ιησούς Χριστός, ο Βούδας, ο Σωκράτης, ο Πλάτων, ο Πυθαγόρας, ο Επίκτητος, ο Λάο Τσε, ο Κρισναμούρτι, ο Σάι Μπάμπα, ο Δαλάι Λάμα, ο Σεθ, ο Κρύων, ο Αλβέρτος Αϊνστάιν, ο Γουέιν Ντάιερ, ο Ντίπακ Τσίπρα, ο Έκαρτ Τόλε, ο Τζέιμς Ρέντφιλντ, ο Μπρους Λίπτον, η Λουίζ Χέι, ο Άλαν Γουάτς και κυριολεκτικά χιλιάδες άγιοι, γιόγκι και αυτοπραγματωμένα άτομα, τα οποία δηλώνουν ότι αυτή η ψευδαίσθηση δεν είναι αληθινή.

Έχουμε παραπλανηθεί να πιστεύουμε ότι είμαστε αυτά τα προσωρινά διαχωρισμένα σώματα.

Αυτή είναι η απάτη από την οποία χρειάζεται να απελευθερωθούμε. Αυτή είναι που περιορίζει την ελευθερία, τη γαλήνη, την ευτυχία, την ενότητα, την αφθονία και την αγάπη μας.

Κάθε φορά που κάποιος από εμάς απελευθερώνεται από αυτή την ψευδαίσθηση του διαχωρισμού και του φόβου, γίνεται ευκολότερο για τους υπόλοιπους. Αυτή είναι η απάτη που χρειάζεται να ξεσκεπάσουμε ο καθένας προσωπικά και συλλογικά.

Ας τελειώσουμε με τα λόγια κάποιων σοφών όντων.

=====================

==========ΑλβέρτοςΑϊνστάιν==========

«Κάθε άνθρωπος αποτελεί τμήμα του όλου, το οποίο ονομάζουμε «Σύμπαν», ένα τμήμα περιορισμένο στον χρόνο και τον χώρο. Βιώνει τον εαυτό του, τις σκέψεις και τα συναισθήματά του σαν κάτι χωριστό από τα υπόλοιπα – πράγμα το οποίο είναι ένα είδος οπτικής απάτης της συνειδητότητάς του. Η οφθαλμαπάτη αυτή είναι μία μορφή φυλακής για εμάς, η οποία μας εγκλωβίζει μέσα στις προσωπικές μας επιθυμίες και στην αφοσίωσή μας προς λίγα κοντινά μας πρόσωπα. Έργο μας πρέπει να είναι η απελευθέρωσή μας από την φυλακή αυτή με τη διεύρυνση του κύκλου των συμπαθειών μας, ώστε να συμπεριλαμβάνει κάθε ζωντανό πλάσμα, καθώς και το σύνολο της φύσης σε όλη της την ομορφιά. Ο αγώνας για ένα τέτοιο επίτευγμα αποτελεί αφ’ εαυτού του μέρος αυτής της απελευθέρωσης και θεμέλιο για την εσωτερική ασφάλεια.»

====Μάνος Δανέζης «Όλοι είμαστε ΕΝΑ.» =====

«Όταν τα πάντα είναι ένα και κάθε τι που ονομάζουμε μορφή δεν είναι τίποτα άλλο από ένα πύκνωμα, αλλά ένα πύκνωμα ε ν ό ς ενιαίου ενεργειακού ρευστού, καταλαβαίνετε ότι δεν μπορώ πλέον να μιλάω για το «εγώ» και το «εσείς», διότι όλα είναι ένα.»

========== Σεθ==========

«Tελείως απλά, πίστη στο καλό χωρίς πίστη στο κακό, μπορεί να σας φανεί σαν κάτι εξαιρετικά μη ρεαλιστικό. Αυτή η πίστη, ωστόσο, είναι το καλύτερο είδος ασφάλειας που μπορείτε να έχετε τόσο κατά τη διάρκεια της υλικής ζωής όσο και μετά. Μπορεί αυτό να παραβιάζει τη νοημοσύνη σας και οι μαρτυρίες των σωματικών σας αισθήσεων μπορεί να φωνάζουν πως αυτό είναι ψέμα. Όμως πίστη στο καλό χωρίς πίστη στο κακό είναι στην πραγματικότητα εξαιρετικά ρεαλιστική, αφού στην υλική ζωή θα διατηρήσει το σώμα σας υγιέστατο, θα σας απελευθερώσει ψυχολογικά από πολλούς φόβους και διανοητικές δυσκολίες και θα σας φέρει ένα συναίσθημα ανακούφισης και αυθορμητισμού που θα βοηθήσει να αναπτυχθούν οι ικανότητές σας για να μπορέσουν να αποδώσουν καλύτερα. Μετά τον θάνατον θα απελευθερωθείτε από την πίστη στους δαίμονες, την κόλαση και την εξαναγκαστική τιμωρία. Θα είστε καλύτερα προετοιμασμένοι να καταλάβετε τη φύση της πραγματικότητας όπως αυτή είναι. Kαταλαβαίνω πως η ιδέα αυτή προσβάλλει πράγματι τη νοημοσύνη σας και πως οι αισθήσεις σάς λένε πολλά πράγματα που δεν είναι αληθινά και σας λέω πως οι φυσικές αισθήσεις σας αντιλαμβάνονται μια πραγματικότητα που είναι αποτέλεσμα των “πιστεύω” σας. Όταν πιστεύετε στο κακό, είναι φυσικό και να το διακρίνετε. O κόσμος σας δεν έχει δοκιμάσει ακόμη το πείραμα που θα σας απελευθέρωνε. Το πείραμα που θα μεταμόρφωνε τον κόσμο σας θα επιδρούσε πάνω στη βασική ιδέα πως δημιουργείτε τη δική σας πραγματικότητα σύμφωνα με τη φύση των “πιστεύω” σας και πως κάθε ύπαρξη είναι ευλογημένη και πως το κακό δεν υπάρχει μέσα της. Eάν τις ιδέες αυτές τις ακολουθούσαμε προσωπικά και συλλογικά, τότε η μαρτυρία των υλικών αισθήσεών μας δεν θα εύρισκε πως διαψεύδεται. Θα διέκριναν τον κόσμο και την ύπαρξη σαν καλά.»

==========Κρύων 10 Μαρτίου 2018==========

«Θέλω να σας μιλήσω για την Ανθρώπινη αντίληψη της αμαρτίας. Ως αμαρτία υποτίθεται ότι ορίζεται οτιδήποτε δυσαρεστεί τον Θεό. Έχω να σας πω ότι Θεός δεν είναι Άνθρωπος! Δεν υπάρχει η έννοια δυσάρεστου – θεάρεστου για τη δημιουργική Πηγή του σύμπαντος! Είναι αγνή αγάπη, δεν σκέφτεται σαν εσάς, δεν έχει τις δικές σας δομές. Εντούτοις, αναπτύξατε ένα σύστημα υπέροχης αγάπης του Θεού και συγχρόνως κάνατε τον Θεό έναν κακό πατέρα! Να σας ρωτήσω, θα έπιανε κανείς από σας ένα παιδί, ό,τι κι αν είχε κάνει, να το πετάξει σ’ ένα μέρος όπου θα καιγόταν ζωντανό στην αιωνιότητα; Ποιος από εσάς τους γονείς θα έλεγε, «Ε, ναι, αφού έκανε κακά πράγματα, αυτό του αξίζει!» Ούτε ένας από σας, ούτε ένας από σας… και όμως το προσάπτετε αυτό στη δημιουργική Πηγή. Η όλη δομή της αμαρτίας και της τιμωρίας αναπτύχθηκε ολοκληρωτικά από τον Ανθρώπινο νου. Και η αντίληψη του Ανθρώπου το καταλόγισε στον παντοδύναμο Δημιουργό του σύμπαντος. Δεν είναι έτσι.»

===========Ο Σάτυα Σάι Μπάμπα===========

«Οι πράξεις, καλές και κακές, που εκτελούνται από το σώμα δεν επηρεάζουν το Πνεύμα. Όλα, όσα γίνονται με το σώμα, βιώνονται από το ίδιο το σώμα. Δεν είναι σωστό να θεωρούμε ότι οι αμαρτίες, που εκτελούνται από το σώμα και βιώνονται από το νου, μπορούν να αποδοθούν στο Πνεύμα. Το Πνεύμα έχει αέναη ικανοποίηση. Οι αμαρτίες που διαπράχθηκαν από το σώμα δεν το επηρεάζουν. Οι διάφορες Πνευματικές τεχνικές δεν είναι στην πραγματικότητα για Αυτοπραγμάτωση, αλλά για να επιτύχουμε και να κατανοήσουμε αυτή τη διαφοροποίηση του σώματος από το Πνεύμα και να υπερβούμε τις ψευδαισθήσεις που σχετίζονται με το σώμα. Μερικοί πνευματικοί αναζητητές φαντάζονται τον Θεό πολύ λιγότερο από αυτό που είναι στην πραγματικότητα. Πιστεύουν ότι διακρίνει ανάμεσα στον “άγιο” και τον “αμαρτωλό”, τον καλό και τον κακό, σ’ αυτόν με σοφία και αυτόν χωρίς. Δεν είναι έτσι. Ο Θεός βλέπει όλους το ίδιο. Να θυμάστε ότι όταν αγαπάς κάποιον, στην πραγματικότητα αγαπάς τον εαυτό σου. Είσαι αυτός. Όταν πληγώνεις κάποιον, πληγώνεις τον εαυτό σου. Όταν απατάς κάποιον, απατάς τον εαυτό σου.»

=======Από τα Μαθήματα Θαυμάτων (351) =======

«Είμαι ένα παιδί του Θεού, πλήρης και θεραπευμένος και ακέραιος, ακτινοβολώντας μέσα στην αντανάκλαση της Αγάπης Του. Μέσα μου είναι η δημιουργία Του καθαγιασμένη και υποσχόμενη αιώνια ζωή.

Μέσα μου είναι η αγάπη τελειοποιημένη, ο φόβος ανέφικτος και η χαρά καταξιωμένη χωρίς αντίθετο.

Είμαι η ιερή εστία του Ίδιου του Θεού.

Είμαι ο Παράδεισος, όπου κατοικεί η Αγάπη Του.

Είμαι η ίδια η ιερή Αθωότητά Του, γιατί μέσα στην αγνότητά μου διαμένει η Δική Του Αγνότητα.»

========== Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ – Κάλλιστος Γουέαρ==========

«Η μετάνοια δεν είναι ένας παροξυσμός τύψεων και αυτο-οικτιρμού, αλλά τροποποίηση, η εκ νέου επικέντρωση της ζωής μας επί της Αγίας Τριάδος.

Σαν “κοινός νους”, μετατροπή, επαναεπικέντρωση, η μετάνοια είναι θετική, όχι αρνητική. Όπως λέει ο Αγ. Ιωάννης της Κλίμακος, η μετάνοια είναι η θυγατέρα της ελπίδας και η άρνηση της απελπισίας. Δεν είναι βαρυθυμία, αλλά σφοδρή προσδοκία. Δεν είναι το συναίσθημα του αδιέξοδου, αλλά της διεξόδου. Δεν είναι μίσος για τον εαυτό μου αλλά η επιβεβαίωσή μου σαν πλασμένου κατ’ εικόνα του Θεού. Μετανοώ σημαίνει ότι κοιτάζω όχι κάτω, στις ελλείψεις μου, αλλά πάνω, στην αγάπη του Θεού. Όχι προς τα πίσω, με αυτοκατάκριση, αλλά προς τα εμπρός με εμπιστοσύνη. Είναι το να δω, όχι το τι δεν κατόρθωσα να γίνω, αλλά τι μπορώ ακόμα να γίνω, με τη χάρη του Χριστού… Επειδή είναι εικόνα Θεού, κάθε μέλος της φυλής των ανθρώπων, ακόμη και το πλέον αμαρτωλό, είναι απείρως πολύτιμο στα μάτια του Θεού.»

==========Από τη Βίβλο ==========

Λουκάς 17.21 H Bασιλεία του Θεού δεν έρχεται κατά τρόπον ώστε να την παρατηρήσετε, δεν θα πουν “Nα την, εδώ είναι” ή “εκεί είναι”. Kαι μάλιστα, η “Bασιλεία του Θεού είναι μέσα σας”.

Ιωάννης 10.34 O Ιησούς τους απεκρίθη, “Δεν είναι γραμμένον εις τον νόμον σας, Eγώ είπα είσθε Θεοί; Eάν εκείνους είπε Θεούς, προς τους οποίους ήλθε ο λόγος του Θεού – και η γραφή δεν είναι δυνατόν να καταργηθεί.”

Παύλος προς Κορινθίους 3.16 “Δεν ξέρετε ότι είσθε ναός του Θεού και το Πνεύμα του Θεού κατοικεί μέσα σας;”

Παύλος προς Κολασσαείς 1.27. “Και το μυστικό είναι ότι ο Χριστός είναι μέσα σας, που σημαίνει ότι θα συμμετέχετε στην δόξα του.”

==========Ο Αρχιμανδρίτης Χριστόφορος Σταυρόπουλος==========

«Σαν ανθρώπινα όντα, έχουμε αυτή τη μία και μοναδική κλήση, να επιτύχουμε την θέωση.

Με άλλους λόγους, καθένας μας προορίζεται να γίνει Θεός, να καταστεί όμοιος με τον ίδιο τον Θεό, να ενωθεί μαζί Του.»

==========Νίκος Καζαντζάκης==========

«Ήσυχα, καθαρά, κοιτάζω τον κόσμο και λέω: Όλα τούτα που θωρώ, γρικώ, γεύομαι, οσφραίνομαι κι αγγίζω είναι πλάσματα του νου μου.“Εγώ μονάχα υπάρχω!” φωνάζει ο νους. “Μέσα στα κατώγια μου, οι πέντε μου ανυφάντρες δουλεύουν, υφαίνουν και ξυφαίνουν τον καιρό και τον τόπο, τη χαρά και τη θλίψη, την ύλη και το πνεύμα. Μα εγώ, ο Νους, με υπομονή, με αντρεία, νηφάλιος μέσα στον ίλιγγο, ανηφορίζω. Για να μην τρεκλίσω να γκρεμιστώ, στερεώνω απάνω στον ίλιγγο σημάδια, ρίχνω γιοφύρια, ανοίγω δρόμους, οικοδομώ την άβυσσο.»

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΣΚΗΣΕΩΝ ΓΙΟΓΚΑ

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΣΚΗΣΕΩΝ ΓΙΟΓΚΑ

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΣΚΗΣΕΩΝ

ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑΤΡΟΥ ΣΑΣ ΠΡΙΝ ΚΑΝΕΤΕ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΜΟΡΦΗ ΑΣΚΗΣΗΣ.

===============

ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΒΙΚΥ ΑΡΧΟΝΤΟΥΣ

https://www.youtube.com/channel/UCEbm9dRbJ07u8wL8bHq2ITw

=================================

ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΝΑΝΑ ΤΖΑΒΕΛΑΚΟΥ

https://drive.google.com/file/d/1C4PC2ZhxYcFkd-C3L_H8wUna-sP05ARR/view?usp=sharing 

Yoga σε καρεκλα και πατωμα

================================

ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΡΑΜΠΛΑΝΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΣΚΗΣΕΩΝ

================================

ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΤΗΝ ΘΑΛΛΑΣΑ  με την Γιώτα Ελευθεριάδου

=================================

ΑΚΟΥΣΤΙΚΑ ΑΡΧΕΙΑ AΠΟ ΤΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΑΡΜΟΝΙΣΗΣ 22 & 23/2/ 2020 

ΣΥΝΤΟΜΕΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΜΟΝΟ 8 ΛΕΠΤΩΝ

ΑΝΑΠΝΟΕΣ ΚΑΙ ΧΑΛΑΡΩΣΗ ΦΩΤΟΣ 20 ΛΕΠΤΑ

ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΟ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟ ΣΩΜΑ

ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤA ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ

EFT, BSFF, ΧΟ’ΟΠΟΝΟΠΟΝΟ

ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΣΕΝΤΟΝΑ – ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

ΒΙΝΤΕΟ ΑΡΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ

ΟΙ ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΥ ΗΛΙΑ

ΟΙ ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ

=================================
ΑΚΟΥΣΤΙΚΑ ΑΡΧΕΙΑ ΜΕ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΣΚΗΣΕΩΝ (40 ΛΕΠΤΩΝ)

ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΓΙΝΕΙ ΤΑ ΠΡΩΙΝΑ ΣΤΗΝ ΜΥΡΡΙΝΟΥΝΤΑ (ΜΕΤΑ Ο ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΣ)

ΓΙΟΓΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΣΟΦΙΑ

ΓΙΟΓΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ

ΓΙΟΓΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΦΗ

ΓΙΟΓΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ

ΓΙΟΓΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΤΕΜΗ

==================================

ΑΚΟΥΣΤΙΚΑ ΑΡΧΕΙΑ AΠΟ ΤΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΥ ΚΥΡΙΑΚΗ 8/3/2020

ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ 1

ΧΑΛΑΡΩΣΗ 1

ΑΣΚΗΣΕΙΣ 1

ΣΘΟΥΦΙ ΧΟΡΟ

ΧΟΡΟΣ 1

ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ 2

ΧΑΛΑΡΩΣΗ 2

ΑΣΚΗΣΕΙΣ 3

ΧΟΡΟΣ 2

ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ 3

 

==================================

ΑΡΘΡΑ ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΥΓΕΙΑΣ

ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΥΓΕΙΑΣ

==================================

ΧΑΛΑΡΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΑΥΤΟΘΕΡΑΠΕΙΑ.

1. ΕΙΣAΓΩΓΗ ΣΤΙΣ ΤΕΧΝΙΚΕΣ

2. ΑΝΑΠΝΟΕΣ

3 ΧΑΛΑΡΩΣΗ

4 EFT ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΝΟ

==================================

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΠΑΛΙΑ
ΑΠΛΕΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ

ΑΠΑΠΝΟΕΣ

==================================

ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΑ ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΥΓΕΙΑΣ

ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΑΡΜΟΝΙΑ – ΕΝΤΑΤΙΚΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ

ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΑΡΜΟΝΙΑ – ΕΝΤΑΤΙΚΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ

BE03 – ΒΙΟΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟ ΜΑΣΑΖ

BE05 – ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

BE128 – ANAIMIA – ΥΠΟΤΑΣΗ

BE153 – AMYNTIKO ΣΥΣΤΗΜΑ

BE305 – ΠΟΝΟΚΕΦΑΛΟ

BE306 – MEΣH

BE308 – YΠEPTAΣH

BE317 – ΔΥΣΚΟΙΛΙΟΤΗΤΑ

BE329 – ΑΥΠΝΙΑ

BE337 – ΑΝΑΠΝΕΥΣΤΙΚΑ

BE430 – ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΣΚΗΣΕΩΝ

BE501 – ΓΙΟΓΚΑ ΓΙΑ ΕΓΚΥΟΥΣ

BE503 – EFT1 A+B

BE 504 – EFT 2

BE 505A – EFT – 3A – 01

BE505B – EFT – 3B – 02

BE305B – EFT 3B

O ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

O ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

O ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ 

Ήσυχα, καθαρά, κοιτάζω τον κόσμο και λέω: Όλα τούτα που θωρώ, γρικώ, γεύομαι, οσφραίνομαι κι αγγίζω είναι πλάσματα του νου μου.

Ο ήλιος ανεβαίνει, κατεβαίνει μέσα στο κρανίο μου.

Στο ένα μελίγγι μου ανατέλνει ο ήλιος, στο άλλο βασιλεύει ο ήλιος.

Τ’ άστρα λάμπουν μέσα στο μυαλό μου, οι Ιδέες, οι άνθρωποι και τα ζώα βοσκούν μέσα στο λιγόχρονο κεφάλι μου….

Σβήνει το μυαλό μου, κι όλα, ουρανός και γης, αφανίζονται.

“Εγώ μονάχα υπάρχω!” φωνάζει ο νους.

“Μέσα στα κατώγια μου, οι πέντε μου ανυφάντρες δουλεύουν, υφαίνουν και ξυφαίνουν τον καιρό και τον τόπο, τη χαρά και τη θλίψη, την ύλη και το πνεύμα.

Μα εγώ, ο Νους, με υπομονή, με αντρεία, νηφάλιος μέσα στον ίλιγγο, ανηφορίζω.

Για να μην τρεκλίσω να γκρεμιστώ, στερεώνω απάνω στον ίλιγγο σημάδια, ρίχνω γιοφύρια, ανοίγω δρόμους, οικοδομώ την άβυσσο.

 

Από την ΑΣΚΗΤΙΚΗ του Νίκου Καζαντζάκης

 

Είναι μεγάλη απορία, πως μπορούσε τότε, πριν η κβαντική επανάσταση της επιστήμης γίνει τόσο πολύ πλατιά γνωστή όπως σήμερα, να καταλάβει ότι όλος ο κόσμος που βλέπει, ακούει και νιώθει τελικά δημιουργείται από το νου.

 

Κατάλαβε ότι ο ίδιος είναι ο δημιουργός της πραγματικότητας που είδε και ένιωθε μεγάλη ευθύνη να φτιάξει τον κόσμο αυτό και βέβαια τον ίδιο τον εαυτό του.

 

Να «οικοδομώ την άβυσσο” λέει αναφερόμενος σε αυτό που οι επιστήμονες αναφέρονται σαν το κβαντικό πεδίο ή το σημείο μηδέν (ή σύμφωνα με το David Bohm “the implicate order”) από το οποίο όλα εμφανίζονται και μετά εξαφανίζονται.

 

Είχε καταλάβει ότι ο ίδιος διαμορφώνει ένα άμορφο πεδίο και είχε μεγάλη έννοια πως θα σώσει το κόσμο αυτό που ο ίδιος ένιωθε τόσο μεγάλη ευθύνη να σώσει. Έτσι ο ανακλητικός τίτλος του βιβλίου «ΟΙ ΣΩΤΗΡΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ».

 

Με αυτήν την έννοια τελικά έχοντας δώσει ελεύθερη βούληση στον άνθρωπο, ο Θεός δεν είναι τελικά παντοδύναμος στον κόσμο αυτό επειδή η θέληση και οι επιλογές του ανθρώπινου νου διαμορφώνουν την πραγματικότητα μας ατομικά και ομαδικά.

 

Άρα μόνο εμείς μπορούμε να σώσουμε την δημιουργία και όχι ο Θεός.

 

Αυτό ήταν το μεγάλο άγχος του αγαπημένου μας Νίκου, να σώσει το κόσμο γύρω του από το πόλεμο και το πόνο. Ο τρόπος να το κάνει αυτό ήταν το άλλο άγχος του, να γίνει αυτός όπως ο θεός ήθελε να γίνει. Οι δυο προσκολλήσεις αυτές είναι τελικά τα εμπόδια προς την ελευθερία του όπως εξηγεί στο τέλος της ΑΣΚΗΤΙΚΗΣ.

 

Χρέος σου, ήσυχα, χωρίς ελπίδα, με γενναιότητα, να βάνεις πλώρα κατά την άβυσσο.

Και να λες: Τίποτα δεν υπάρχει!

Τίποτα δεν υπάρχει!

Μήτε ζωή, μήτε θάνατος.

Κοιτάζω την ύλη και το νου σα δυο ανύπαρκτα ερωτικά φαντάσματα να κυνηγιούνται, να σμίγουν, να γεννούν και ν ́ αφανίζουνται, και λέω:

-“Αυτό θέλω!” Ξέρω τώρα.

Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβούμαι τίποτα, λυτρώθηκα από το νου κι από την καρδιά,

ανέβηκα πιο πάνω, είμαι λεύτερος.

Αυτό θέλω. Δε θέλω τίποτα άλλο.

Ζητούσα ελευτερία.

 

Δεν λέει να σταματήσει να προσπαθεί. Λέει, ότι παρόλο που όλα αυτά είναι μια ψευδαίσθηση, και δεν υπάρχει ούτε ζωή ούτε θάνατος όπως εμείς το φανταζόμαστε, έχουμε το χρέος να προσπαθήσουμε να το φτιάξουμε, να δημιουργήσουμε τάξη και αρμόνια, άλλα χωρίς κανένα φόβο και χωρίς καμία προσκόλληση (ελπίδα) σχετικά με το αποτέλεσμα.

 

Ένα μεγάλο μάθημα για όλους μας.

 

Εμείς δημιουργούμε την πραγματικότητα που βλέπουμε ατομικά και ομαδικά. Όχι ο Θεός.

Γύρω μας υπάρχει ένα άμορφο ενεργειακό πεδίο (άβυσσος) και είμαστε εδώ να την φτιάξουμε σε μια αρμονική για όλους πραγματικότητα αγάπης, ενότητας, ισότητας, δικαιοσύνης και ευημερίας για όλους – χωρίς φόβο και χωρίς προσκόλληση για το αποτέλεσμα.

 

Νίκο,

Σε Ευχαριστούμε

 

Ρ. Η. Νατζέμυ

H ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ

H ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ

H ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ

Αγαπητά Αδέλφια,

Εύχομαι να είστε όλοι καλά.

Προσθέτω μία νέα δραστηριότητα που ελπίζω να χρησιμεύει.

Θα απαντάω σε γραπτές ερωτήσεις, σκέψεις και διλήμματά σας μέσω βίντεο στο YOUTUBE.

Μπορείτε να υποβάλετε στο email ren@otenet.gr τις ερωτήσεις, απορίες και σκέψεις σας, με όχι πάνω από 90 λέξεις.

Αν είναι περισσότερες, δεν θα μπορώ να το διαβάσω και να απαντήσω.

Αφού διαβάσω το email σας, θα προσπαθήσω μέσα σε δύο εβδομάδες να βρω τον χρόνο να απαντήσω μέσω βίντεο στο YOUTUBE και θα σας ενημερώσω το που μπορείτε να το βρείτε. Η απάντηση θα είναι δημόσια και έτσι μπορεί να μην θέλετε να δώσετε το αληθινό σας όνομα.

Προσοχή:

Εγώ θα εκφράσω την αντίληψη μου, μετά από 45 χρόνια πνευματικής αναζήτησης, γραφής και διδασκαλίας Εσείς όμως, πρέπει πάντα να σέβεστε την δική σας αντίληψη, όπως τη νιώθετε στην καρδία σας.

Η διαδικασία είναι η ακόλουθη:

Στείλτε εσείς ένα email στο ren@otenet.gr με τα ακόλουθα στοιχεία:

  1. Όνομα (Θα αναφέρομαι στο μικρό όνομα που μου δίνετε. Αν δεν θέλετε να είναι γνωστό ότι είστε εσείς, αξιοποιήστε ένα άλλο όνομα, αλλά όχι ενός ανθρώπου που γνωρίζετε. Παρακαλώ όλα τα άλλα στοιχεία να είναι αληθινά ώστε να απαντάω ποιο συγκεκριμένα για την περίπτωση σας.)
  2. Άνδρας ______ Γυναίκα______
  3. Ηλικία _____
  4. Χώρα __________
  5. Επάγγελμα ____________________________
  6. Οικογενειακή κατάσταση, Παντρεμένος (η) _____ σε σχέση , Μόνος (η) ______  Χωρισμένος – Χήρος (α),  Άλλο _____________
  1. Παιδιά, ____ Αριθμός,  ______Ηλικίες __________
  2. Σεμινάρια που έχω παρακολουθήσει ______________________
  3. Βιβλία που έχω διαβάσει σχετικά με το θέμα. __________________
  4. (Το email στο οποίο θέλετε να ενημερωθείτε σχετικά με την απάντηση.)

Η ερώτηση σας πρέπει να είναι λιγότερη από  90 λέξεις.

Το κείμενο αυτό είναι 340 λέξεις, άρα πρέπει να είναι πολύ πιο μικρό  από αυτό.

Μπορεί να επιλέγω, για διάφορους λόγους, να μην απαντώ μερικές ερωτήσεις και ειδικά υποθετικές ερωτήσεις.

Θα λάβετε ένα email με την διεύθυνση στο  youtube όπου μπορείτε να ακούσετε την αντίληψη μου σχετικά με το θέμα σας και πιθανόν μαζί με θέματα άλλων.

Είμαι πολύ απασχολημένος και μπορεί να πάρει χρόνο.

Μπορείτε να στείλετε τις ερωτήσεις σας όποτε θέλετε.

Να είστε πάντα καλά,

Ρόμπερτ Ηλίας Νατζέμυ

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ 1 – ΑΓΑΠΗ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ

https://youtu.be/pzmPJBOcVJA

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ 2 – ΕΝΑΣ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

https://youtu.be/wN_XMlwWWNA

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ 3 – ΘΥΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

https://youtu.be/8yr8cpEy924

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ 4 – ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΔΕΝ ΜΟΥ ΜΙΛΑΕΙ

https://youtu.be/a5H5RaIGCXs

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ 5 – Η ΑΓΑΠΗ ΧΩΡΙΣ ΟΡΟΥΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΘΟΡΙΣΜΟΣ ΟΡΙΩΝ

https://youtu.be/Tewc_ScsFEM

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ 6 – ΝΑ ΕΧΩ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΓΙΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΔΡΑ ΜΟΥ.

https://youtu.be/uLMpaa99hJ8

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ 7 – ΑΥΤΟΠΑΡΑΔΟΧΉ, ΥΓΕΊΑ, ΘΡΗΣΚΕΊΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΉΜΗ

https://youtu.be/IsOyLREnqck

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ 8 – Ο ΠΟΝΟΣ ΚΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

https://youtu.be/zIXhRihUnlQ

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.9 – Η ΜΗ ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ

https://youtu.be/gzdtJq4jeQs

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.10   – ΔΥΣΚΟΛΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΟΥ ΕΦΗΒΟΥ

https://youtu.be/KYbh4OJzWIc

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.11 – ΚΒΑΝΤΙΚΗ ΑΓΑΠΗ

https://youtu.be/8wrO7iepf_I

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.12 ΔΥΣΚΟΛΙΑ ΝΑ ΒΡΩ ΕΡΓΑΣΙΑ

https://youtu.be/zNT7-eBSTKc

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.13 ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΜΕ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ

https://youtu.be/RWnUC40BPy8

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.14 ΤΑ “ΠΑΙΔΙΑ” ΔΕΝ ΠΡΟΧΩΡΑΝΕ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥΣ

https://youtu.be/lzHEozxcyP4

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.15   ΓΕΝΙΚΗ ΑΙΣΘΗΣΗ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗΣ

https://youtu.be/oJTpdt0uOZs

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.16 ΜΕΓΑΛΩΝΩ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΜΟΥ ΜΟΝΗ ΜΟΥ

https://youtu.be/6IEIieNljP0

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.17 ΘΕΛΩ ΝΑ ΘΕΡΑΠΕΥΤΩ

https://youtu.be/NWAOKPpG1cg

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.18 – ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

https://youtu.be/wAd6C9XlcFM

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.19 – ΧΩΡΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑ

https://youtu.be/bRJYTKq_rUg

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.20 – ΝΙΩΘΩ ΑΔΙΚΙΑ

https://youtu.be/V0ZgYJbb3nA

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.21- ΟΛΟΙ ΜΟΥ ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΡΟΠΟ https://youtu.be/8XPq5jo4rVw

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.22 – ΜΙΣΩ ΤΟΥΣ ΑΝΔΡΕΣ

https://youtu.be/vBDBw1P-_eQ

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.23 – ΔΙΑΦΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΜΟΥ https://youtu.be/9WBXyNUGJgA

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.24 – ΑΥΤΟ ΣΑΜΠΟΤΑΖ

https://youtu.be/W6SQxFqEjBg

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.25- ΜΕ ΠΙΕΖΕΙ Η ΠΡΟΣΚΟΛΛΗΣΗ ΤΟΥ

https://youtu.be/3Akk–i3O74

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.26 – Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ ΜΕ ΚΑΚΟΜΕΤΑΧΕΙΡΙΖΕΤΑΙ

https://youtu.be/jVvQLyP8VEA

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.27 – ΑΜΦΙΒΟΛΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟ
https://youtu.be/ziyElQDkK7w

=================================

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.28

ΝΙΩΘΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΕ ΘΕΛΟΥΝ

https://www.youtube.com/watch?v=xw4UoGjOBKc

ΛΑΘΟΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.29

https://youtu.be/tayzuapfIzc

ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.30

https://youtu.be/O4tektsh_7I

ΜΕΝΩ ΕΠΑΡΧΕΙΑ

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.31

https://youtu.be/fJygqf_kri0

ΠΩΣ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΩ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.32

https://youtu.be/ksaC6PiGews

ΠΩΣ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΒΙΑ

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.33

https://youtu.be/hWyFAiwlKW8

ΚΟΙΤΑΕΙ ΑΛΛΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.34

https://youtu.be/WM7-MLGK3hc

Η ΚΟΡΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΥΠΑΡΒΑΡΗ

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.36

https://www.youtube.com/watch?v=PBLE8th_XEA

ΝΙΩΘΩ ΠΑΝΙΚΟ

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ. 36Α

https://www.youtube.com/watch?v=SqknKob15AU

Η ΕΚΦΡΑΣΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.37

https://youtu.be/S_fUhsmUyrs

ΠΩΣ ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΣΤΟΧΟΥΣ

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.38

https://youtu.be/ju__3D0_JWM

ΓΙΑΤΙ ΚΑΚΟΠΟΙΟΥΝ ΤΑ ΖΩΑ

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.39

https://youtu.be/u0XTmGQcn74

ΦΟΒΟΣ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΕΙ ΜΟΝΟΣ

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.40

https://youtu.be/lmiL9MjKRsU

ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΩ ΣΥΝΤΡΟΦΟ

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.41

https://youtu.be/ByS9BDLt3WA

ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΗΝ ΤΙΜΩΡΙΑ

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.42

https://youtu.be/2-SGYNgvy5I

ΚΡΙΣΕΙΣ ΠΑΝΙΚΟΥ

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.43

https://youtu.be/BogvW0XEg1c

ΤΡΕΧΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΦΤΑΝΩ

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.44

https://youtu.be/-3H-vxVt7hs

ΔΥΣΚΟΛΕΥΟΜΑΙ ΣΤΟ ΟΡΑΜΑΤΙΣΜΟ

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.45

https://youtu.be/2OQFmJOQWs4

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.46

https://youtu.be/UGw_0VfffeQ

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.47

https://youtu.be/Por4ZQIph_U

ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΚΑΙ ΝΕΥΡΑ

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.48

https://youtu.be/8YQlFSIo-vA

ΦΟΒΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.49

https://youtu.be/qMLtBfcz3qs

ΣΚΟΠΟΣ ΖΩΗΣ

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.50

https://youtu.be/Z6fyuHCO9Bc

ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.51

https://youtu.be/0QqXTkA6z2U

ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.52

https://youtu.be/_Vmsp10tqTI

ΦΟΒΟΣ ΟΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΤΟ ΚΑΚΟ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΣΤΟ FACEBOOK

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.53

https://youtu.be/G7WpGNaLxjc

ΣΧΕΣΗ ΑΠΟ ΜΑΚΡΙΑ

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΝΟ.54

https://youtu.be/xLxblJ90g7w

 

55 ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ

https://youtu.be/o5CIxRu3Dpc

 

56 ΠΩΣ ΝΑ ΜΙΛΗΣΩ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΜΟΥ

https://youtu.be/A_0WftbwHiM</u>

 

57 ΑΡΝΗΤΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

https://youtu.be/SCUpUNdgRkw</u>

 

58 ΕΡΩΤΙΚΗ ΑΓΑΠΗ

https://youtu.be/25SRnkQRm5k

 

59 ΜΟΙΡΑ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΒΟΥΗΣΗ

https://youtu.be/FUVYfHB3Etw

 

60 ΝΑ ΚΑΝΩ ΠΑΡΕΑ;

https://youtu.be/cU-kIocURY4

 

61 ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΜΙΑ ΣΧΕΣΗ

https://youtu.be/s5Bwk0FtOcM

 

62 Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ

https://youtu.be/qAdVzMHVJWI

 

63 ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ

https://youtu.be/7TXYAeWeUiQ

 

64 ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ

https://youtu.be/7TXYAeWeUiQ

 

65 Ο ΓΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΜΑΚΡΟΣ

https://youtu.be/FsuFwZp4VMM

 

66 ΓΙΑΤΙ ΕΝΣΑΡΚΩΝΟΜΑΣΤΕ;

https://youtu.be/23eQ0mkNNg4

 

67 ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΘΕΛΩ

https://youtu.be/80AznM4E2yA

 

68 ΠΩΣ ΝΑ ΜΕΙΝΩ ΕΓΚΥΟΣ

https://youtu.be/6gAPr-rw7eo

 

69 ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ

https://youtu.be/p_xJFSFjv4c

 

70 ΕΙΔΑ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΝΑ [ΠΕΘΑΙΝΕΙ

https://youtu.be/7mdCtl5GfzM

 

71 ΑΥΤΟΑΝΟΣΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

https://youtu.be/mSoBTLubEXM

 

72 ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΑ ΠΩ ΟΛΑ;

https://youtu.be/1KQ_x1bSSzc

 

73 ΝΑ ΜΕΙΝΩ Ή Α ΦΥΓΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΣΧΕΣΗ

https://youtu.be/jWr2yWbSXq4

 

74 ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ

https://youtu.be/UXN4EfPtBIU

 

75 ΠΕΤΩ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ

https://youtu.be/BH1OUDfFzGE

 

76 ΚΡΙΣΕΙΣ ΠΑΝΙΚΟΥ

https://youtu.be/dFuUOest7zE

 

77 ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

https://youtu.be/KIYKhOMAxjo

 

78 Η ΘΕΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ

https://youtu.be/C6cvAIO7s4o

 

79 ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΚΑΡΜΑ;

https://youtu.be/kIbTKao8PfQ

 

80 ΝΑ ΒΕΛΤΙΩΣΩ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ

https://youtu.be/f5WydacKjdg

 

81 ΝΑ ΠΩ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΣ;

https://youtu.be/OthmO81xpaw

 

82 Η ΚΟΡΗ ΝΑ ΞΑΝΑ ΚΑΝΕΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ;

https://youtu.be/kObrqiZeQew

 

83 ΦΟΒΟ ΓΙΑ ΤΟ ΣΕΞ

https://youtu.be/LN6rTyWwGJw

 

84 Η ΕΠΙΘΕΤΙΚΗ ΑΔΕΛΦΗ

https://youtu.be/cH_kq5bcZbE

 

Διακήρυξη για μια Μετά-Υλιστική Επιστήμη

Διακήρυξη για μια Μετά-Υλιστική Επιστήμη

Η Διακήρυξη για μια Μετά-Υλιστική Επιστήμη προετοιμάστηκε από τους:

Mario Beauregard, PhD (University of Arizona),

Gary E. Schwartz, PhD (University of Arizona),

Lisa Miller, PhD (Columbia University),

Larry Dossey, MD,

Alexander Moreira-Almeida, MD, PhD,

Marilyn Schlitz, PhD,

Rupert Sheldrake, PhD, και

Charles Tart, PhD.

(for the English version go here http://www.opensciences.org/files/pdfs/Manifesto-for-a-Post-Materialist-Science.pdf )

Είμαστε μια ομάδα διεθνώς γνωστών επιστημόνων, από διάφορα επιστημονικά πεδία (βιολογία, νευρολογία, ψυχολογία, ιατρική, ψυχιατρική), που συμμετείχαμε σε μία διεθνή σύνοδο με θέμα τη μετά-υλιστική επιστήμη, την πνευματικότητα και την κοινωνία. Σκοπός μας ήταν να συζητήσουμε την επίδραση της υλιστικής ιδεολογίας στην επιστήμη και την ανάδειξη ενός μετά-υλιστικού υποδείγματος για την επιστήμη, την πνευματικότητα και την κοινωνία. Καταλήξαμε στα ακόλουθα συμπεράσματα:

 

  1. Η παγκόσμια σύγχρονη επιστημονική άποψη βασίζεται κυρίως σε υποθέσεις που είναι στενά συνδεδεμένες με την κλασική φυσική. Ο υλισμός – η ιδέα ότι η ύλη είναι η μόνη πραγματικότητα – είναι μία από αυτές τις υποθέσεις. Μια συγγενής υπόθεση είναι η απλούστευση, η αντίληψη ότι τα σύνθετα πράγματα μπορούν να γίνουν κατανοητά με την απλούστευσή τους στις αλληλεπιδράσεις των μερών τους ή σε πιο απλά ή πιο θεμελιώδη πράγματα, όπως τα μικροσκοπικά υλικά σωματίδια.

 

  1. Κατά τον 19ο αιώνα, αυτές οι υποθέσεις στένεψαν, μετατράπηκαν σε δόγματα και ενώθηκαν σ’ ένα σύστημα πεποιθήσεων που έγινε γνωστό σαν «επιστημονικός υλισμός». Αυτό το σύστημα πεποιθήσεων υπονοεί ότι ο νους δεν είναι παρά η φυσική δραστηριότητα του εγκεφάλου και ότι οι σκέψεις μας δεν μπορούν να έχουν επίδραση στον εγκέφαλο και το σώμα μας, τις ενέργειές μας και το φυσικό κόσμο.

 

  1. Η ιδεολογία του επιστημονικού υλισμού κυριάρχησε στην πανεπιστημιακή κοινότητα κατά τον 20ο αιώνα. Κυριάρχησε τόσο, που η πλειονότητα των επιστημόνων άρχισε να πιστεύει πως βασιζόταν σε καταξιωμένη εμπειρική μαρτυρία και αντιπροσώπευε τη μόνη λογική άποψη του κόσμου.

 

  1. Οι επιστημονικές μέθοδοι που βασίζονταν στην υλιστική φιλοσοφία σημείωσαν εξαιρετική επιτυχία όχι μόνο στην αύξηση της κατανόησής μας για τη φύση, αλλά επίσης στον έλεγχο και την ελευθερία μέσα από την πρόοδο της τεχνολογίας.

 

  1. Εντούτοις, η σχεδόν απόλυτη κυριαρχία του υλισμού στον ακαδημαϊκό κόσμο έχει περιορίσει σοβαρά τις επιστήμες και καθυστερήσει την επιστημονική μελέτη του νου και της πνευματικότητας. Η πίστη σ’ αυτή την ιδεολογία, σαν ένα αποκλειστικό πλαίσιο ερμηνείας για την πραγματικότητα, έχει αναγκάσει τους επιστήμονες να αρνηθούν την υποκειμενική διάσταση της ανθρώπινης εμπειρίας. Αυτό έχει οδηγήσει σε διαστρεβλωμένη και ελλιπή κατανόηση του εαυτού μας και της θέσης μας μέσα στη φύση.

 

  1. Η επιστήμη είναι πρωταρχικά μια μη-δογματική, ανοιχτόμυαλη μέθοδος απόκτησης γνώσης για τη φύση μέσα από την παρατήρηση, την πειραματική έρευνα και τη θεωρητική επεξήγηση των φαινομένων. Η μεθοδολογία της δεν είναι συνώνυμη με τον υλισμό και δεν θα έπρεπε να δεσμεύεται από κάποιες συγκεκριμένες πεποιθήσεις, δόγματα ή ιδεολογίες.

 

  1. Στο τέλος του 19ου αιώνα, φυσικοί ανακάλυψαν εμπειρικά φαινόμενα που δεν μπορούσαν να εξηγηθούν με την κλασική φυσική. Κατά τη δεκαετία του 1920 και τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1930, έδειξαν ότι τα άτομα και τα υποατομικά σωματίδια δεν είναι στην πραγματικότητα στερεά αντικείμενα – δεν υπάρχουν με βεβαιότητα σε συγκεκριμένες θέσεις του χώρου – και οδήγησε στην ανάπτυξη ενός επαναστατικού νέου κλάδου της φυσικής, που ονομάστηκε κβαντική μηχανική. Η κβαντική μηχανική έχει αμφισβητήσει πολλές φορές τις υλικές βάσεις του κόσμου. Κυρίως, η κβαντική μηχανική εισήγαγε κατηγορηματικά το νου μέσα στη βασική εννοιολογική δομή της, εφόσον βρέθηκε ότι τα σωματίδια που παρατηρούνται και ο παρατηρητής – ο επιστήμονας και η μέθοδος που χρησιμοποιείται για παρατήρηση – συνδέονται. Σύμφωνα με μια ερμηνεία της κβαντικής μηχανικής, αυτό το φαινόμενο συνεπάγεται ότι η συνειδητότητα του παρατηρητή είναι ζωτικής σημασίας στην ύπαρξη των φυσικών γεγονότων που παρατηρούνται και ότι τα νοητικά γεγονότα μπορούν να επηρεάσουν το φυσικό κόσμο. Αυτά τα αποτελέσματα υποδηλώνουν ότι ο φυσικός κόσμος δεν είναι πλέον η πρωταρχική ή η μοναδική συνιστώσα της πραγματικότητας και δεν μπορεί να γίνει εντελώς κατανοητός χωρίς την αναφορά στο νου.

 

  1. Ψυχολογικές μελέτες έχουν δείξει ότι η συνειδητή νοητική δραστηριότητα μπορεί περιστασιακά να επηρεάσει τη συμπεριφορά και ότι η αξία της ερμηνείας και της πρόβλεψης των συντελεστών (πχ πεποιθήσεων, σκοπών, επιθυμιών και προσδοκιών) είναι πολύ υψηλή. Επιπλέον, η έρευνα στην ψυχο-νευρο-ανοσολογία δείχνει ότι οι σκέψεις και τα συναισθήματά μας μπορούν να επηρεάσουν αισθητά τα σωματικά συστήματα (πχ ανοσοποιητικό, ενδοκρινικό, καρδιοαγγειακό) που συνδέονται με τον εγκέφαλο. Σε άλλες εκτιμήσεις, οι μελέτες νευροαπεικόνισης συναισθηματικής αυτορρύθμισης, η ψυχοθεραπεία και η επίδραση πλασίμπο δείχνουν ότι τα νοητικά γεγονότα επηρεάζουν σημαντικά τη δραστηριότητα του εγκεφάλου.

 

  1. Μελέτες των αποκαλούμενων «παραψυχολογικών φαινομένων» δείχνουν ότι μπορούμε κάποιες φορές να λάβουμε σημαντικές πληροφορίες χωρίς τη χρησιμοποίηση των κοινών αισθήσεων, και με τρόπους που υπερβαίνουν τους περιορισμούς του συνηθισμένου χωροχρόνου. Επιπρόσθετα, η παραψυχολογική έρευνα δείχνει ότι μπορούμε να επηρεάσουμε νοερά – από απόσταση – φυσικές συσκευές και ζωντανούς οργανισμούς (ακόμη και άλλους ανθρώπους). Η παραψυχολογική έρευνα δείχνει επίσης ότι απομακρυσμένοι νόες μπορεί να συμπεριφέρονται με τρόπους που είναι μη-τοπικά συσχετισμένοι, δηλαδή οι μεταξύ τους συσχετισμοί υποτίθεται ότι είναι χωρίς μεσολάβηση (δεν είναι συνδεδεμένοι με κανένα γνωστό ενεργειακό σήμα), ολοκληρωτικοί (δεν εκφυλλίζονται με την αύξηση της απόστασης) και άμεσοι (φαίνεται να είναι ταυτόχρονοι). Αυτά τα γεγονότα φαίνεται ότι είναι τόσο κοινά που δεν μπορούν να θεωρηθούν αφύσικα ούτε εξαιρέσεις των φυσικών κανόνων, αλλά σαν ενδείξεις της ανάγκης για ένα πλαίσιο ευρύτερης επεξήγησης που δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί αποκλειστικά από τον υλισμό.

 

  1. Η συνειδητή νοητική δραστηριότητα μπορεί να βιωθεί σε κλινικό θάνατο κατά τη διάρκεια καρδιακής ανακοπής (αυτό έχει ονομαστεί «εμπειρία κοντά στο θάνατο»). Σε κάποιες εμπειρίες κοντά στο θάνατο έχουν αναφερθεί αληθινές εξωσωματικές αντιλήψεις (δηλαδή αντιλήψεις που μπορεί να αποδειχθεί ότι συμπίπτουν με την πραγματικότητα) που συνέβησαν κατά τη διάρκεια καρδιακής ανακοπής. Άνθρωποι που είχαν εμπειρίες κοντά στο θάνατο αναφέρουν, επίσης, βαθιά πνευματικά βιώματα κατά τη διάρκεια των εμπειριών που πυροδοτήθηκαν από την καρδιακή ανακοπή. Είναι αξιοσημείωτο ότι η ηλεκτρική δραστηριότητα του εγκεφάλου σταματά μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα μετά την καρδιακή ανακοπή.

 

  1. Ηλεγμένα εργαστηριακά πειράματα έχουν τεκμηριώσει ότι ικανά ερευνητικά μέντιουμ (άνθρωποι που ισχυρίζονται ότι μπορούν να επικοινωνήσουν με το νου ανθρώπων που είναι σωματικά νεκροί) μπορούν μερικές φορές να αποκτήσουν εξαιρετικά ακριβείς πληροφορίες για άτομα που έχουν πεθάνει. Αυτό ενισχύει περισσότερο το συμπέρασμα ότι ο νους μπορεί να υπάρχει ανεξάρτητα από τον εγκέφαλο.

 

  1. Μερικοί υλιστικά προσανατολισμένοι επιστήμονες και φιλόσοφοι αρνούνται να αναγνωρίσουν αυτά τα φαινόμενα, επειδή δεν συνάδουν με την αποκλειστική αντίληψή τους για τον κόσμο. Η απόρριψη της μετά-υλιστικής έρευνας της φύσης ή η άρνηση να δημοσιευτούν ισχυρά επιστημονικά ευρήματα που υποστηρίζουν ένα μετά-υλιστικό πλαίσιο αντιτίθενται στο αληθινό πνεύμα της επιστημονικής έρευνας, το οποίο είναι ότι τα εμπειρικά δεδομένα πρέπει πάντοτε να αντιμετωπίζονται κατάλληλα. Δεδομένα που δεν ταιριάζουν σε προτιμώμενες θεωρίες και πεποιθήσεις δεν μπορεί να απορρίπτονται εκ των προτέρων. Μια τέτοια απόρριψη είναι ειδικότητα της ιδεολογίας και όχι της επιστήμης.

 

  1. Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι τα παραψυχολογικά φαινόμενα, οι εμπειρίες κοντά στο θάνατο σε καρδιακή ανακοπή και οι επαναλαμβανόμενες αποδείξεις από αξιόπιστα ερευνητικά μέντιουμ, φαίνονται αφύσικα μόνον όταν παρατηρούνται μέσα από τους φακούς του υλισμού.

 

  1. Επιπλέον, οι υλιστικές θεωρίες αποτυγχάνουν να αποσαφηνίσουν πώς ο εγκέφαλος θα μπορούσε να δημιουργήσει το νου, και δεν μπορούν να αιτιολογήσουν τις εμπειρικές αποδείξεις που αναφέρονται σ’ αυτή τη διακήρυξη. Αυτή η αποτυχία μάς λέει ότι είναι πια καιρός να απελευθερωθούμε από τα δεσμά και τις παρωπίδες της παλιάς υλιστικής ιδεολογίας, να διευρύνουμε την αντίληψή μας για το φυσικό κόσμο και να αγκαλιάσουμε ένα μετά-υλιστικό υπόδειγμα.

 

  1. Σύμφωνα με το μετά-υλιστικό υπόδειγμα:

 

α) Ο νους αντιπροσωπεύει μια όψη της πραγματικότητας τόσο αρχέγονη όσο ο φυσικός κόσμος. Ο νους είναι θεμελιώδης μέσα στο σύμπαν, δηλαδή δεν μπορεί να προέρχεται από την ύλη και να υποβαθμιστεί σε κάτι πιο βασικό.

 

β) Υπάρχει ένας βαθύς συσχετισμός ανάμεσα στο νου και το φυσικό κόσμο.

 

γ) Ο νους (θέληση / πρόθεση) μπορεί να επηρεάσει την κατάσταση του φυσικού κόσμου και να λειτουργήσει με ένα μη-τοπικό (ή διευρυμένο) τρόπο, δηλαδή δεν περιορίζεται σε συγκεκριμένα σημεία στο χώρο, όπως εγκέφαλο ή σώμα, ούτε σε συγκεκριμένα σημεία στο χρόνο, όπως στο παρόν. Εφόσον ο νους μπορεί να επηρεάζει μη-τοπικά το φυσικό κόσμο, οι προθέσεις, τα συναισθήματα και οι επιθυμίες ενός πειραματιστή μπορεί να μην είναι εντελώς απομονωμένα από τα αποτελέσματα του πειράματος, ακόμη και σε ελεγχόμενο και τυφλό πειραματικό σχεδιασμό.

 

δ) Οι νόες είναι προφανώς απεριόριστοι και μπορεί να ενώνονται με τρόπους που υποδηλώνουν έναν μοναδικό, Ένα Νου που συμπεριλαμβάνει όλους τους ατομικούς, μεμονωμένους νόες.

 

ε) Οι εμπειρίες κοντά στο θάνατο σε καρδιακή ανακοπή υποδηλώνουν ότι ο εγκέφαλος λειτουργεί σαν πομπός της νοητικής δραστηριότητας, δηλαδή ο νους μπορεί να εργάζεται μέσα από τον εγκέφαλο, αλλά δεν δημιουργείται από αυτόν. Οι εμπειρίες κοντά στο θάνατο που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια καρδιακής ανακοπής, μαζί με τη μαρτυρία από ερευνητικά μέντιουμ, υποδηλώνουν επιπρόσθετα την επιβίωση της συνειδητότητας μετά το θάνατο του σώματος και την ύπαρξη άλλων επιπέδων πραγματικότητας που δεν είναι φυσικά.

 

στ) Οι επιστήμονες δεν θα έπρεπε να φοβούνται να ερευνήσουν την πνευματικότητα και τις πνευματικές εμπειρίες, εφόσον αντιπροσωπεύουν μια κεντρική όψη της ανθρώπινης ύπαρξης.

 

  1. Η μετά-υλιστική επιστήμη δεν απορρίπτει τις εμπειρικές παρατηρήσεις και την μεγάλη αξία των επιστημονικών επιτευγμάτων που έχουν πραγματοποιηθεί μέχρι τώρα. Αναζητά να διευρύνει την ανθρώπινη ικανότητα να κατανοεί καλύτερα τα θαύματα της φύσης και κατά τη διαδικασία να ανακαλύψει ξανά τη σημασία του νου και του πνεύματος σαν μέρος του υλικού του πυρήνα του σύμπαντος. Ο μετά-υλισμός συμπεριλαμβάνει την ύλη, η οποία αντιμετωπίζεται σαν βασικό συστατικό του σύμπαντος.

 

  1. Το μετά-υλιστικό υπόδειγμα έχει εκτεταμένες επιδράσεις. Βασικά μεταβάλλει την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας, δίνοντάς μας πίσω την αξιοπρέπεια και τη δύναμή μας, σαν άνθρωποι και σαν επιστήμονες. Αυτό το υπόδειγμα προάγει θετικές αξίες, όπως συμπόνια, σεβασμό και γαλήνη. Δίνοντας έμφαση στη βαθιά σύνδεση ανάμεσα σε μας και τη φύση συνολικά, το μετά-υλιστικό υπόδειγμα ενθαρρύνει την περιβαλλοντική επίγνωση και τη διατήρηση της βιόσφαιράς μας. Επιπλέον, δεν είναι κάτι νέο, παρά μόνο ξεχασμένο για τετρακόσια χρόνια, ότι μια βιωμένη κατανόηση της ύλης μπορεί να είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της υγείας και της ευημερίας, όπως έχει κρατηθεί και διατηρηθεί στις αρχαίες πρακτικές νου-σώματος-πνεύματος, στις θρησκευτικές παραδόσεις και τις διαλογιστικές προσεγγίσεις.

 

  1. Η μετατόπιση από την υλιστική επιστήμη στη μετά-υλιστική επιστήμη μπορεί να είναι ζωτικής σημασίας στην εξέλιξη του ανθρώπινου πολιτισμού. Μπορεί να είναι ακόμη πιο καθοριστική από τη μετάβαση από τη γη στον ήλιο σαν κέντρο του πλανητικού μας συστήματος.

 

ΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΜΠΟΔΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ – ΚΕΦΑΛΑΙΟ 14

ΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΜΠΟΔΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ – ΚΕΦΑΛΑΙΟ 14

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 14

ΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΜΠΟΔΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

ΣΚΑΝΑΡΙΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΣΚΑΝΑΡΙΣΜΕΝΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΑΘΗ

Η αρρώστια, ο πόνος, οι αντιξοότητες και τα εµπόδια αντιµετωπίζονται συνήθως µε θλίψη, φόβο, µνησικακία και ένα συναίσθηµα αδικίας. Τις περισσότερες φορές είµαστε πρόθυµοι να ακολουθήσουµε τον πιο εύκολο δρόµο για να εξουδετερώσουµέ το πρόβληµά µας και να βασιστούµε στις πρόσκαιρες λύσεις, όπως τα παυσίπονα, τα ηρεµιστικά και τον ύπνο. . Αλλοτε πάλι προσπαθούµε, σε αντιπερισπασµό, να ξεχάσουµε τα γεγονότα, βοµβαρδίζοντας τις αισθήσεις µας µε µιαν αδιάκοπη ροή από άλλους ερεθισµούς, που θα παρεµποδίσουν το νου µας ν’ ασχοληθεί µε τις δυσκολίες µας. Σ’ αυτό το κεφάλαιο θα παρουσιάσουµε ένα νέο τρόπο πώς ν’ αντιµετωπίζουµε αυτές τις δυσάρεστες εµπειρίες της ζωής.

Όλοι µας αποζητάµε την υγεία και την ευτυχία.

Όλοι µας θέλουµε να είµαστε ικανοποιηµένοι και σ’ αρµονική σχέση µε τον εαυτό µας και το περιβάλλον µας. Πολύ λίγοι άνθρωποι, όµως, είναι. ΓΙΑ ΤΙ; Γιατί δεν ταυτιζόµαστε µε τους βασικούς νόµους της φύσης, που κατευθύνουν την αρµονική ροή των γεγονότων σ’ αυτό το σύµπαν. Αν µπορούσαµε να ακολουθήσουµε τις διακυµάνσεις αυτών των φυσικών νόµων, τότε κι εµείς θα είχαµε αρµονία.

Τα ζώα και τα φυτά ζουν ασυνείδητα µέσα σ’ αυτό το αρµονικό ρεύµα. Δεν έχουν άλλη εκλογή.

Ο άνθρωπος όµως έχει την ελεύθερη βούληση, το δικαίωµα να συµπλεύσει µε τους νόµους της- εναρµονισµένης ζωής ή να τους εναντιωθεί. Γ αποτελέσµατα αυτής της εκλογής είναι ολοφάνερα. Σκεφθείτε πώς νιώθετε όταν κάνετε ένα περίπατο στο δάσος, το βουνό ή τη θάλάσσσ πώς η φυσική αρµονία του περιβάλλοντός σας πληµµυρίζει και κεντρίζει το εσώτερο αίσθηµα αρµονίας µέσα σας. Το νιώθετε ζωηρά. Σας χαλαρώνει, σας κάνει να αισθάνεστε άνετα µε τον εαυτό σας. Υπάρχει µια αλληλένδετη αντανακλαστική δόνηση ανάµεσα στην εξωτερική αρµονία και το εσώτερο αρχέτυπο της τέλειας αρµονίας, που ο Carl Jung και ο Πλάτων συµφωνούν πως βρίσκεται στο υποσυνείδητο του ανθρώπου.

Δεν έχετε όµως το ίδιο συναίσθηµα όταν περπατάτε στους γεµάτους ρύπους δρόµους της Αθήνας µια ζεστή, καλοκαιρινή µέρα ή όταν ο κοσµος γύρω σας συµπεριφέρεται αρνητικά, µε άγχος και νευρικότητα, αδιάφορα ή ακόµα κι επιθετικά καµιά φορά. Σπάνια νιώθουµε αυτή τη βαθιά σίσθηση εσωτερικής γαλήνης στις επαφές µας µε τους άλλους. Γιατί άραγε να συµβαίνει αυτό;

ΤΟ ΕΓΩ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΤΟΝ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΕΙ ΑΠ’ το ΣΥΜΠΑΝ

Η φύση δεν έχει εγώ όπως ο άνθρωπος. Το εγώ ή το σύµπλεγµα της προσωπικότητας καλύπτουν τη φυσική εσωτερική οµορφιά του ανθρώπου. Επειδή το εγώ κρύβει την εσώτερη, πνευµατική του αρµονία, ο άνθρωπος προσπαθεί µε πολλούς τρόπους ν’ αποκτήσει εξωτερική ασφάλεια, συχνά σε βάρος των άλλων, θυσιάζοντας τον πρώτο και πιο σηµαντικό νόµο της αρµονίας που λέει «καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υµίν οι άνθρωποι και υµείς ποιείτε αυτοίς οµοίως».

Μια και δεν συνειδητοποιεί το ασύγκριτο εσωτερικό του κάλλος, προσπαθεί να γίνει επιφανειακά ωραίος, καλλωπίζοντας το σωµο και την προσωπικότητά του εξωτερικά. Επειδή δεν νιώθει την αγάπη και την παραδοχή µέσα του, αναζητεί µε χίλιους δυο τρόπους την αγάπη και την παραδοχή των άλλων, συχνά σε βάρος της υγείας του και του πραγµατικού προορισµού του, σαν απαράµιλλο πνεύµα σε µια εξελικτική πορεία.

Αυτή η άγνοια της ι’ωτερικής µας δύναµης, αγάπης και οµορφιάς, µας αποξενώνει από τον ρου της ζωής και µας τοποθετεί σε χωριστά κελιά όπου ο καθένας προσπαθεί να υπερασπιστεί τα συµφέροντά του µε µοναδικό κριτήριο τα προσωπικά ή οικογενειακά του ενδιαφέροντα, νιώθοντας ελάχιστο ή κανένα σύνδεσµο µε αυτούς που βρίσκονται έξω από τον άµεσο κύκλο του. Αυτή είναι η µία από τις βασικές αιτίες δυσαρµονίας σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο. Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΕΝΟΤΗΤ ΑΣ ΚΑΙ Τ Α ΥΤΙΣΗΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ. Η άλλη βασική αιτία είναι αυτή που ήδη προαναφέρθηκε, η άγνοια της δύναµης και της οµορφιάς που υπάρχει στην πραγµατική, αθάνατη φύση µας.

Έτσι, ο άνθρωπος που συµπλέει αρµονικά µε το ρεύµα της ζωής, πορεύεται προς τις δύο αυτές βασικές κατευθύνσεις.

  1. Την ανακάλυψη του θεϊκού δυναµισµού µέσα του και
  2. Τη συνειδητοποίηση της παγκόσµιας ενότητας και αγάπης για κάθε πλάσµα.

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Η ζωή, λοιπόν, είναι ένα σχολείο, όπου οι ψυχές ενσαρκώνονται για να διδαχθούν αυτά τα δύο βασικά µαθήµατα. Οι ηθικές αρχές που πρεσβεύουν όλες οι θρησκείες είναι ένας προστατευτικός φράχτης που συγκρατεί τον άνθρωπο µέσα στο µονοπάτι που οδηγεί σ’ αυτούς τους δύο στόχους.

Αµαρτία είναι κάθε εγωιστική πράξη που βασίζεται σε αίσθηµα ανασφάλειας και άγνοιας της πνευµατικής ενότητας των πάντων. Οι εγωιστικές αυτές πράξεις δηµιουργούν µε τη σειρά τους νέα συναισθήµατα δυσπιστίας και διαχωρισµού ανάµεσα στους ανθρώπους .

. Ετσι η ζωή είναι το σχολείο όπου βαδίζουµε από την άγνοια στη φώτιση, από την αποξένωση και το φόβο, στην ενότητα και την αγάπη. Είναι ο τέλειος δάσκαλος που όταν αρχίζουµε να ξεστρατίζουµε από το µονοπάτι σε κατευθύνσεις επικίνδυνες για µας ή τους άλλους (τωρο ή στο παρελθόν) µας υποχρεώνει να ξαναβρούµε το σωστό δρόµο, στέλνοντάς µας κάποιο αρνητικό µήνυµα ή εµπειρία . . Οταν πορευόµαστε σταθερά στο µονοπάτι, τότε έχουµε θετικά βιώµατα και συναισθήµατα, που µας δίνουν το µήνυµα πως βαδίζουµε στη σωστή κοτεύθυνση.

Αυτός είναι ο λεγόµενος «νόµος της αιτίας και του αποτελέσµατος» ή σύµφωνα µε τις ανατολικές φιλοσοφίες ο νόµος του Κάρµα. Η Καινή Διαθήκη αναφέρει πολύ συχνά αυτό το νόµο. Όταν έφεραν τον παραλυτικό µπροστά στον Χριστό, για να τον θεραπεύσει, εκείνος του είπε «’ Αρον τον κράββατόν σου και περιπάτει, αφέωνταί σοι αι αµαρτίαι σου». Επισήµανε, δηλαδή, καθαρά το γεγονός πως ο άνθρωπος αυτός ήταν παράλυτος εξαιτίας κάποιας σµορτίω; του στο παρελθόν. Αυτή η συσχέτιση ανάµεσα στην αµαρτία της εγωιστικής πράξης και την αρρώστια ή τον πόνο είναι παραδεκτή απ’ όλες τις θρησκείες και είναι ολοφάνερα µία στι’ τις µεγάλες αλήθειες, που όλα τα ανθρώπινα πλάσµατα πρέπει να κατανοήσουν στην πορεία τους προς τη φώτιση.

Οι ανατολικές φιλοσοφίες προσθέτουν ωστόσο, και την ιδέα της µετενσάρκωσης που αναφέρει, επιπλέον, πως αν δεν µπορείτε να ανακαλύψετε την αιτία των ευχάριστων ή δυσάρεστων βιωµάτων σας στα λόγια, τις σκέψεις, ή’ τις πράξεις της σηµερινής σας ζωής, θα πρέπει να την αναζητήσετε σε κάποια προηγούµενη ζωή. Σύµφωνα µ’ αυτή τη

 

θεωρία η ψυχή έχει την ευκαιρία να επανέλθει στο σχολείο της ζωής, προσπαθώντας να τελειοποιηθεί και να γίνει έτσι άξια για την τελική επιβράβευση, που είναι η ένωσή της µε τον Θεό, το Παγκόσµιο Πνεύµα. Όπως µας εξηγεί ο Χριστός, κανείς δεν µπορεί να εισέλθει στη Βασιλεία των Ουρανών, αν δεν τελειοποιηθεί προηγουµένως. Γνωρίζετε κονένα που να έχει τελειοποιηθεί σ’ αυτή τη µία ζωή; Αν δεν υπάρχει παρά µόνο µια ζωή, τότε το ουράνιο βασίλειο πρέπει να είναι πολύ αραιοκατοικηµένο.

Είτε η µετενσάρκωση υπάρχει πραγµατικά, είτε όχι, το γεγονός παραµένει πως ο Νόµος της Αιτίας και του Αποτελέσµατος µοιάζει πραγµατικά να είναι παραδεκτός από όλες σχεδόν τις πηγές. Έτσι ο νόµος του κάρµα χρησιµεύει σαν ένας µηχανισµός αναστροφής που µας µεταδίδει το µήνυµα µιας ζωής αν βαδίζουµε εναρµονισµένοι µε τους νόµους και τους σκοπούς της ύπαρξης ή αν έχουµε µείνει στάσιµοι, παραδέρνοντας σε άσκοπες περιπλανήσεις. Η ευτυχία, λοιπόν, η χαρά και η εσωτερική γαλήνη είναι δείγµατα πως βρισκόµαστε στο σωστό δρόµο. Η δυστυχία, η ανικανοποίηση και η διανοητική αναταραχή είναι σηµάδια είτε πως είµαστε ανεπίδεκτοι και µένουµε στάσιµοι στην πνευµατική µας αναζήτηση είτε πως έχουµε πάρει λανθασµένη κατεύθυνση.

Είναι σηµαντικό ωστόσο, να κατανοήσουµε πως η ψυχική κατάσταση ενός ατόµου και όχι τα εξωτερικά γεγονότα της ζωής του, δίνουν το µέτρο της επιτυχίας του. Κάποιος µπορεί να πεθαίνει από καρκίνο και όµως να νιώθει απόλυτα ικανοποιηµένος µε τον εαυτό του, τη ζωή και το θάνατο. Η αρρώστια του σ’ αυτή την περίπτωση δεν είναι ένδειξη λανθασµένης διαβίωσης αλλά µόνο ένα µάθηµα ή µια δοκιµασία της ζωής. Ένας άλλος, µπορεί να έχει µεγάλη υλική ευηµερία αλλά να είναι συνάµα δυστυχής. Αυτός ο άνθρωπος κάπου σφάλλει στον τρόπο που ζει, αισθάνεται ή σκέπτεται.

Όποτε είµαστε, λοιπόν, δυστυχισµένοι, ανικανοποίητοι ή σ’ εσωτερική σύγκρουση µέ τον εαυτό µας ή τους άλλους, δεχόµαστε το µήνυµα οτι’ τη ζωή πως ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ Ν’ AΛΛAΞOVME.

 

ΖΩΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΛΛΑΓΗ

Η διαδικασία της ανάπτυξης ή της εξέλιξης είναι πάντα µια διαδικασία µεταβολής. Το παλιό πρέπει να πεθάνει για να δώσει θέση στο νέο ν’ αναπτυχθεί. Έτσι, λοιπόν, η ζωή είναι µια συνεχής απάρνήοή παλιών συνηθειών και τρόπων διαβίωσης, σισθηµάτων και σκέψεων. Μηνύµατα στι’ τη ζωή, προσπαθούν ίσως να µας αναγγείλουν πως θα έπρεπε ν’ αλλάξουµε τη διατροφή µας, να εγκαταλείψουµε το κάπνισµα ή το ποτό, ν’ αναπαυόµαστε περισσότερο, να φροντίζουµε πιο συνειδητά το σώµα µας, να σεβόµαστε περισσότερο τις σνάγκες του οργανισµού και του νου µας. Άλλες πάλι δυσάρεστες εµπειρίες ίσως να µας προειδοποιούν πως θα έπρεπε να γίνουµε λιγότερο εγωιστές και νο µπαίνουµε στη θέση των άλλων, για να βρούµε την ψυχική ηρεµία που αποζητάµε. Ή µπορεί να πρέπει νο µάθουµε να εξασκούµε το σώµα και την αναπνοή µας σωστά για ν’ αποκτήσουµεξανά τη χαµένη µας ζωτικότητα και την πνευµατική µας αρµονία. Ίσως να πρέπει να µάθουµε να χαλαρώνουµε ή να διαλογιζόµαστε ή να προσευχόµαστε για να έλθουµε σ’ επαφή µε τις ανώτερες πηγές αρµονίας και ενέργειας που µας βοηθούν ν’ αντιµετωπίσουµε τις διάφορες αντιξοότητες της ζωής. Η ζωή µπορεί να θέλει να µας ειδοποιήσει να επανεξετάσουµε τους στόχους, τις αξίες και τον τρόπο ζωής µας, για να βεβαιωθούµε, πως ζούµε πραγµατικά σύµφωνα µε τις αληθινές επιδιώξεις µας και όχι παρασυρµένοι από κάποιο κοινωνικό µηχανικό προγραµµατισµό για ευτυχία και ικανοποίηση. Αν ανακαλύψουµε πως έχουµε πάντα άγχος, ίσως να µας ζητά να επανεξετάσουµε την αντιµετώπισή µας, τα πιστεύω µας και την εικόνα του εαυτού µας. . Η µπορεί να πρέπει ν’ αναπτύξουµε µεγαλύτερη παραδοχή κι αγάπη γι’ αυτήν. ‘Ισως να πρέπει ν’ αντιµετωπίσουµε µερικούς οσ’ τους φόβους µας και να τους ξεπεράσουµε. Ίσως να πρέπει να εγκαταλείψουµε την πίκρα και τη ζήλεια, να συγχωρούµε, ν’ αγαπάµε. Ή, πάλι, ίσως πρέπει να µάθουµε να έχουµε µεγαλύτερη εµπιστοσύνη στο Θεό και το Θείο Σχέδιο και να παραδινόµαστε στο Θείο Ρεύµα. Μπορεί να πρέπει να µάθουµε να υπερνικάµε τις προσκολλήσεις και τις εξαρτήσεις µας, όπως τα ηρεµιστικά, τις σχέσεις, τα ναρκωτικά, την παραδοχή των άλλων και κάθε τι που µας κάνει να νιώθουµε εσωτερικά αδύναµοι. Ίσως πρέπει να µάθουµε να σκεπτόµαστε θετικά για ν’ ανακαλύψουµε τη µεγάλη δηµιουργική δύναµη που Kρύβετqι µέσα µας. Αυτά και πολλά άλλα µαθήµατα οδηγούν στο τελικό δίδαγµα της ζωής που είναι η συνειδητοποίηση πως δεν είµαστε αυτό το σώµα ούτε αυτή η προσωπικότητα αλλά αθάνατο πνεύµα, ένα µε το Θεό.

ΕΥΚΑIΡIΕΣ ΓΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤIΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Μ’ αυτόν τον τρόπο, λοιπόν, οι δυσκολίες της ζωής γίνονται σαν τα βάρη που σηκώνει ο αθλητής στην άρση βαρών, για να γυµνάσει τους µύες του. Η .εξάσκηση των ψυχικών µας δυνάµεων χάρις στα εµπόδια που συναντάµε, δυναµώνει τους συναισθηµατικούς, διανοητικούς και πνευµατικούς µας µύες. Συγκινησιακά γινόµαστε πιο ρωµαλέοι, διανοητικά πιο θετικοί και βέβαια έχουµε την ικανότητα ν’ αντιµετωπίσουµε οποιοδήποτε από τα διδάγµατα της ζωής. Βρισκόµαστε λοιπόν αναγκασµένοι να εξετάσουµε και να αναπροσαρµόσουµε τη στάση µας απέναντι στον εαυτό µας, τους άλλους και την ίδια τη ζωή.

Αυτό που απαιτείται, βασικά, σε κάθε περίπτωση, είναι κάποια εσωτερική µεταβολή. Όταν προσπαθούµε να βρούµε εξωτερικές λύσεις χρησιµοποιώντας ηρεµιστικά, οινοπνευµατώδη ή τσιγάρα για να ηρεµήσουµε, όταν επιζητάµε ν’ αλλάξουµε το σύντροφό µας, την εργασία ή τον τόπο διαµονής µας, τότε συχνά έχουµε αγνοήσει το πραγµατικό µας πρόβληµα και δεν έχουµε διδαχθεί αυτό που προσπαθεί να µας διδάξει η ζωή. Θα δηµιουργήσουµε ξανά τις ίδιες δυσκολίες και µε νέες συνθήκες και θα µας ζητηθεί και πάλι να «µάθουµέ το µάθήµο».

ΠΩΣ ΝΑ ΕΚΜΕΤΑΜΕΥΟΜΑΣΤΕ ΤΑ ΕΜΠΟΔΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Ακολουθούν µερικά αξιώµατα που θα σας βοηθήσουν να εξελιχθείτε µέσα απ’ τις εµπειρίες της ζωής.

1, Δεχθείτε πως η ζωή είναι ένα σχολείο.

Κάθε βίωµα είναι ένα µάθηµα που η ζωή προσπαθεί να µας διδάξει.

Η ζωή µας προσφέρει ακριβώς το µάθηµα που χρειαζόµαστε, σε κάθε στιγµή.

Δεν υπάρχουν τυχαία γεγονότα ή αδικίες. Οτιδήποτε µας συµβαίνει είναι ακριβώς αυτό που πρέπει να µας συµβεί για να διδαχθούµε το επόµενο µάθηµα. Δεν είναι ανάγκη λοιπόν, να φοβόµαστε τι θα µας τύχει. Ας πάψουµε να παραπονιόµαστε για τις αδικίες της ζωής. Ας εγκαταλείψουµε την πικρία που νιώθουµε απέναντι σ’ αυτούς που η ζωή χρησιµοποιεί για να µας διδάξει κάτι. Ας εγκαταλείψουµε τη ζήλεια και το φθόνο που µας κυριεύουν, όταν άλλοι µοιάζουν να έχουν τιέρισσότερα από µας. Ο καθένας βρίσκεται ακριβώς εκεί που πρέπει, για να πάρει το απαραίτητο µάθηµα. Αυτά τα µαθήµατα µπορεί να µας δίνονται σαν αντιστάθµισµα κάποιου παλιού καρµικού χρέους που δηµιούργησε µια πράξη µας στο παρελθόν. Ή ίσως να µας συµβαίνουν, απλά και µόνο, για να βοηθήσουν τη σηµερινή πνευµατική µας ανάπτυξη. Και στις δύο περιπτώσεις, ή αντίδρασή µας πρέπει να είναι η ίδια, ν’ ανακαλύψουµε ποιο είναι το µάθηµα.

  1. Ανακαλύπτω ποια µαθήµατα προσπαθεί να µου δώσει η ζωή.

Ο Richard Bach, ο συγγραφέας του «Jonathan Lίvingston Seagull» και των «IIlusions» λέει πως «ένα πρόβληµα δεν έρχεται ποτέ χωρίς ένα δώρο στα χέρια του». Πάψτε να παραπονιέστε για το πρόβληµά σας, κοιτάξτε το κατάματα δίχως φόβο κι ανακαλύψτε το διαµάντι στα χέρια του.

  1. Τι αλλαγές πρέπει να κάνω στον τρόπο ζωής ή σκέψης µου για ν’ απαλλαγώ απ’ αυτό το πρόβληµα.

α. Τι πρέπει ν’ απαρνηθώ; (συνήθειες, συγκινησιακές τάσεις, προσκολλήσεις, πάθη, φοβίες, προσδοκίες, αντιλήψεις, πεποιθήσεις).

β. Τι πρέπει ν’ ασπασθώ ή ν’ αναmύξω; (πειθαρχίες, ικανότητες, αντιλήψεις).

γ. Σε µερικές περιπτώσεις µπορεί απλούστατα να χρειάζεται να συνειδητοποιήσουµε πως αυτό που θεωρούµε πρόβληµα, δεν είναι πρόβληµα στ’ αλήθεια. Μας δίνεται έτσι η ευκαιρία να µάθουµε να δεχόµαστε τις αλλαγές ή τις διαφορετικές συνθήκες.

  1. Πώς µπορώ ν’ αρχίσω να εφαρµόζω τις αλλαγές που θα µου ξαναδώσουν τη γαλήνη, την υγεία και την αρµονία;
  2. Δέχοµαι πως εγώ και µόνον εγώ µπορώ να λύσω το πρόβληµα, διαφορετικά η λύση του είναι άχρηστη για µένα.

Μπορώ να ζητήσω τη συµβουλή του θεραπευτή, του ψυχολόγου, του ιερέα ή του πνευµατικού δάσκαλου αλλά µόνον εγώ µπορώ να πραγµατοποιήσω την αλλαγή. Το εµπόδιο που αντιµετωπίζω είναι ένα δώρο της ζωής για να µε βοηθήσει να εξελιχθώ. Είναι δική µου ευθύνη κι ευκαιρία.

Γνωρίζετε τη διαφορά ανάµεσα στον αισιόδοξο κσι τον απαισιόδοξο; Ο απαισιόδοξος βλέπει το πρόβληµα σε κάθε ευκαιρία ενώ ο αισιόδοξος βλέπει την ευκαιρία σε κάθε πρόβληµα.

Ας πάρουµε τώρα µερικά παραδείγµατα µε προβλήµατα που µπορούν να µας τύχουν και ας εξετάσουµε τα πιθανά διδάγµατα που είναι δυνατόν ν’ αποκοµίσουµε απ’ αυτά. Μια και οι πιθανότητες είναι άπειρες, θ’ αναφέρω µόνο µερικά που µου έρχονται στο νου αυτή τη στιγµή.

ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ  ΑΡΡΩΣΤΙΑ

1, Ν’ αλλάξω τη δίαιτά µου, ώστε να τρέφοµαι µε πιο αγνές τροφές, στις σωστές ποσότητες, για να εξαγνίσω το σώµα και το νου και να βελτιώσω τη λειτουργία τους στον υλικό και τον πνευµατικό τοµέα.

  1. Ν’ αλλάξω τον τρόπο ζωής µου. Να µάθω να ασκούµαι τακτικά, ν’ αναπνέω και να χαλαρώνω και να µην σπαταλώ τις ζωτικές δυνάµεις του οργανισµού σε άχρηστες δραστηριότητες που µέιώνουν την αντίστασή του στην αρρώστια και τις άλλες δυσλειτουργίες.
  2. Ν’ αναλύσω και ν’ αντιµετωπίσω τις αρνητικές σκέψεις µου, που διανοητικά, µπορεί να µου δηµιουργούν συγκινησιακά εµπόδια και σωµατικά, να παρεµποδίζουν την απρόσκοmη ροή της ενέργειας.
  3. Να µάθω να είµαι πιο ταπεινός και συµπονετικός, µια που κι εγώ ο ίδιος βρίσκοµαι προσωρινά στην µάλλον ταπεινωτική θέση να είµαι άβουλος, αδύναµος κι εξαρτηµένος από άλλους.
  4. Να µάθω να δέχοµαι την αγάπη και τη φροντίδα των άλλων. Μερικοί άνθρωποι δεν µπορούν να δεχθούν τίποτα από τους άλλους. Θέλουν πάντα να είναι εκείνοι που δίνουν. Αυτό καµιά φορά βασίζεται σ’ εγωιστικά κίνητρα.
  5. Να εµβαθύνω περισσότερο πάνω στο νόηµα της ύπαρξης. Γιατί βρισκόµαστε εδώ; Ποιος είναι ο σκοπός της ζωής;
  6. Να επανεξετάσω τους στόχους και τις αξίες µου. Τι αποζητώ απ’ τη ζωή; Τι είναι σηµαντικό για µένα; Ζω σύµφωνα µε τον τρόπο που θα εκπληρώσει τους στόχους µου;

8, Ν’ αναπτύξω διανοητικές δυνάµεις για θετική προβολή σκέψης ώστε να στέλνω θεραπευτική ενέργεια στα διάφορα σηµεία του σώµατός µου και να το θεραπεύω.

  1. Να παίζω πιο ενεργητικό ρόλο στην κατάσταση της υγείας µου και στη δηµιουργία της ευτυχίας και της γαλήνης µου. Μόνο εγώ µπορώ να δηµιουργήσω υγεία ή αρρώστια για τον εαυτό µου. Είµαι ο δηµιουργός της πραγµατικότητάς µου.
  2. Να εγκαταλείπω τη θέλησή µου στο Θεό. Πσρ’ όλο που µπορώ να µάθω να κάνω ό,ΤΙ µου χρειάζεται για να έχω καλή υγεία, δηλαδή, σωστή διατροφή, άσκηση, αναπνοές, χαλάρωση και θετική προβολή σκέψης, πρέπει πάντα να είµαι έτοιµος να δεχθώ το κάθε αποτέλεσµα. Να ενώνω τη θέλησή µου µε το Θείο Ρεύµα.
  3. Να συγκεντρώνοµαι περισσότερο στην επαφή µου µε το Θείο, µε την προσευχή και το διαλογισµό.
  4. Να συνειδητοποιώ πως δεν είµαι αυτό το σώµα και ν’ αρχίσω ν’ αποταυτίζοµαι από αυτό µε τη συναίσθηση πως είµαι ένα αθάνατο πνεύµα.

ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ Ν’ ΑΠΟΚΟΜΙΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΜΙΑ ΔΙΑΚΟΠΗ ΣΧΕΣΕΩΝ

Ένα διαζύγιο, ένας χωρισµός ή γενικά οποιαδήποτε διακοπή σχέσεων είναι µια δυσάρεστη εµπειρία που µπορεί να κρύβει πολλά µαθήµατα.

  1. Ν’ αναλύσουµε τη συµπεριφορά µας για να δούµε πώς συµβάλλαµε κι εµείς στη δηµιουργία του προβλήµατος. Δεν µπορεί να είµαστε 100% σθωοι Ο άλλος αντανακλά κάτι που κρύβουµε µέσα µας.
  1. Να µάθουµε ν’ αγαπάµε τον άλλο, ανεξάρτητα από τη συµπεριφορά του, άσχετα αν συνεχίζουµε να ζούµε µ’ αυτόν ή όχι. Μπορούµε να εξακολουθήσουµε ν’ αγαπάµε αυτό το πρόσωπο, συνειδητοποιώντας συνάµα πως οι προσωπικότητές µας δεν ταιριάζουν για συµβίωση ή συνεργασία. ‘Αλλοτε πάλι, µπορεί να είµαστε αναγκασµένοι να συζούµε µε κάποιον, ενώ µέσα µας φωλιάζει η πίκρα και το µίσος.
  2. Να διαπιστώσουµε ότι µπορούµε να ζήσσουµε και χωρίς αυτό το πρόσωπο. Πολλές φορές πιστεύουµε πως δεν θα µπορέσουµε να ξανανιώσουµε ασφάλεια ή ευτυχία, τώρα που το άτοµο αυτό έχει χαθεί για µας. Η ζωή όµως µας διδάσκει το αντίθετο. Ανακαλύπτουµε πως η ευτυχία, η ασφάλεια και η αγάπη είναι εσωτερικές καταστάσεις που βρίσκονται πάντοτε µέσα µας, αν δώσουµε στον εαυτό µας την ευκαιρία να το διαπιστώσει.
  3. Ν’ αναπτύξουµε µεγαλύτερη εσωτερική δύναµη ώστε να νιώθουµε ικανοί ν’ αντιµετωπίσουµε οτιδήποτε φέρει στο δρόµο µας το παιχνίδι της ζωής. Να συνειδητοποιήσουµε πως είµαστε ικανοί και δυνατοί, όχι αδύναµοι κι εξαρτηµένοι, όπως πιστεύαµε ως τώρα.
  4. Να µεταβάλλουµε την εικόνα του εαυτού µας. Μπορεί ν’ ανακαλύψουµε πως ένα στι’ τα προβλήµατα στη σχέση µας είναι το γεγονός πως δεν έχουµε αρκετά καλή ιδέα για τον εαυτό µας και έτσι δεν ελκύουµε το σεβασµό, την παραδοχή και την αγάπη του άλλου. Έτσι βρισκόµαστε, τώρα, αναγκασµένοι να δεχθούµε ν’ αγαπάµε και να σέβόµαστε τον εαυτό µας, για να µη δηµιουργήσουµε ξανά το ίδιο πρόβληµα, στην επόµενη σχέση µας ή τη ζωή γενικά.
  5. Να καθοδηγούµε τις ενέργειες µας σε µια πνευµατική κατεύθυνση για ν’ αναmύξουµε µια επαφή µε το Θεό. Χάρις σ’ αυτή τη νέα σχέση µε το Παγκόσµιο Ον, παύουµε να είµαστε ευάλωτοι και εξαρτηµένοι από τους άλλους για το αίσθηµα ασφαλείας και αγάπης που χρειαζόµαστε. Αντλούµε δύναµη απ’ το Μοναδικό Ον, που ποτέ δεν µας

244

 

εγκαταλείπει, ακόµα κι όταν αφήνουµε το φυσικό µας σώµα. Κάθε άλλη σχέση µοιάζει να τερµατίζεται µε την αναχώρηση της ψυχής από το φυσικό της φορέα και γι’ αυτό δεν είναι σταθερή πηγή ασφάλειας κι ευτυχίας. Όταν ανακαλύψουµε ένα σταθερό σηµείο ευτυχίας, ασφάλειας και αγάπης µέσα µας, τότε µόνο θα µπορέσουµε να προσφέρουµε άφοβα πραγµατική αγάπη σε όσους µας πλησιάζουν. Τότε µόνο η αγάπη µας είναι ανεπιφύλακτη.

ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΔΙΔΑΧΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΕΝΟΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ

Ο θάνατος ενός αγαπητού προσώπου θεωρείται συνήθως από τους περισσότερους, σαν η πιο τροµακτική και θλιβερή εµπειρία µιας ζωής. Πολλοί θα προτιµούσαν, κατά βάθος, να πεθάνουν οι ίδιοι, παρά ν’ αντιµετωπίσουν το χαµό ενός αγαπηµένου ατόµου και τη ζωή χωρίς αυτόν. Μερικοί καταφεύγουν, ενσυνείδητα ή ασυνείδητα, ακόµα και στην αυτοκτονία, ενώ άλλοι, πάλι, πενθούν χρόνια ολόκληρα, κυριευµένοι από άvχoς, πικρία και µίσος για τη ζωή και τον Θεό, που τους έδωσε τέτοιο άδικο χτύπηµα.

Αν όµως δεχθούµε όπως ήδη έχουµε πει πως η ζωή είναι ένα σχολείο και κάθε εµπειρία της, ένα καλοζυγισµένο µάθηµα, που δίνεται να µας ωθήσει στο δρόµο της πνευµατικής εξέλιξης, τότε θ’ αποκοµίσουµε µεγάλα ωφέλη από το δίδαγµα που µας προσφέρουν αυτά τα δυσάρεστα βιώµατα. Ας αναλύσουµε τώρα µερικά απ’ αυτά τα διδάγµατα.

 

  1. Η παρακµή αποτελεί ένα βασικό, αναπόσπαστο µέρος του κύκλου της ζωής. Ό,ΤΙ γεννιέτσι πρέπει να πεθάνει, ό,τι ωριµάζει φθίνει. Αυτοί είναι φυσικοί νόµοι του σύµπαντος. Μήπως πιστεύουµε πως αυτό το υλικό σώµα είναι αθάνατο; Κάθε τι που βλέπουµε γύρω µας θα φθαρεί και θα πάψει µια ηµέρα να υπάρχει Τίποτα δεν αποτελεί εξαίρεση σ’ αυτόν τον κανόνα, ούτε τα φυτά, ούτε τα ζώα, ούτε ο άνθρωπος, τα κτίρια, οι πόλεις, ακόµα και αυτή η ίδια η Γη, ο Ήλιος και ο Γαλαξίας µας. Κάθε τι στο υλικό Σύµπαν είναι προσωρινό. Αυτή την αναµφισβήτητη αλήθεια πρέπει να την αφοµοιώσουµε και να την παραδεχθούµε και ν’ αναζητήσουµε άλλες πηγές ασφάλειας κι ευτυχίας, που δεν βασίζονται σε έµψυχες ή άψυχες προϋποθέσεις.
  2. Μπορώ να συνεχίσω τη ζωή µου και να ξανανιώσω ευτυχία. Πολλοί πιστεύουν πως δεν θα µπορέσουν να συνεχίσουν τη ζωή τους ή να νιώσουν ξανά ευτυχία χωρίς τους αγαπηµένους τους. Ο χρόνος όµως επουλώνει σιγά σιγά τις πληγές της καρδιάς και ο άνθρωπος τολµά να γελάσει ξανά (στην αρχή, όταν δεν τον βλέπουν, µήπως τον παρεξηγήσουν). Αρχίζει ν’ ανακαλύmει µια πρωτόγνωρη δύναµη µέσα του, άγνωστη µέχρι τώρα. Η εικόνα που είχε για τον εαυτό του ήταν πως είναι αδύναµος κι εξαρτηµένος από τον άλλο .νισ την ευτυχία και τη σιγουριά του. Τώρα διαπιστώνει πως υπάρχουν έσωτέρέο καταστάσεις του

νου και της ψυχής, που δεν εξαρτώνται από εξωτερικά δεκανίκια ή ερεθίσµατα.

  1. Μαθαίνω να δέχοµαι τη θέληση του Θεού.

Πολλοί αγανακτούν µε το Θεό όταν οι αγαπηµένοι τους, εγκαταλείπουν το υλικό τους σώµα. Χάνουν την πίστη τους στο Θείο Σχέδιο. Δεν µπορούν να δεχθούν πως αυτή η απώλεια µπορεί να είναι µέρος του Θείου Σχεδίου για τον απλούστατο λόγο πως δεν αποτελεί µέρος του δικού τους σχεδίου. Δεν αντιµετωπίζουν αυτό το γεγονός σαν κάτι απαραίτητο στη διαδικασία της εξέλιξης. Μπορεί, λοιπόν, τωρο ν’ αποκτήσουν την πίστη και την παραδοχή πως πρέπει να υπάρχει κάποιος λόγος που το άτοµο αυτό εγκατέλειψε τη ζωή, τη στιγµή και µε τον τρόπο που το έκανε. Σύµφωνα µε την αρχή του Θείου Σχεδίου κάθε πλάσµα είναι προγραµµατισµένο να εγκαταλείψει το σώµα του µια συγκεκριµένη ωρο. Δεν υπάρχουν ατυχήµατα. Όπως λέει και η παροιµία «Σ’ όποιον του µέλλει να πνιγεί, ποτέ του δεν τιέθοίνέι».

  1. Αναπτύσσω µια σχέση µε το Θεό. Μετά από άκαρπες αναζητήσεις για την ευτυχία, την παραδοχή, την αγάπη και την ασφάλεια στις διάφορες σχέσεις µε τους άλλους, ο άνθρωπος αρχίζει να συνειδητοποιεί πως υπάρχουν δύο βασικά εµπόδια στην εκπλήρωση των πόθων του. Το τιρωτο είναι πως οι συνάνθρωποί του δεν είναι ακόµα αρκετά ώριµοι και αρκετά δυνατοί για να τον αγαπάνε τοοο ανεπιφύλακτα, οσο θα ήθελε να τον αγαπάνε. Καλά, καλά, δεν αγαπάµε εµείς οι ίδιοι τον εαυτό µας. Είναι, λοιπόν, πολύ δύσκολο, αν όχι ακατόρθωτο, να βρούµε κάποιον που είναι τόσο πνευµατικά εξελιγµένος ώστε να µας αγαπά πραγµατικά και να µας κάνει να νιώθουµε ασφάλεια. Το δεύτερο εµπόδιο είναι πως το σώµα που φιλοξενεί αυτό το πνεύµα, δεν είναι αθάνατο και έτσι ακόµα και αν συναντήσουµε κάποιον που είναι σε θέση να µας δώσει αυτό που χρειαζόµαστε κι αναζητάµε, τίποτα δεν µας εξασφαλίζει πως δεν θα το χάσουµε την άλλη στιγµή. Το µόνο αναµφισβήτητο είναι πως κάποια µέρα θα µας χωρίσει η αποµάκρυνση από το φυσικό σώµα του ενός ή του άλλου. Μερικοί άνθρωποι, λοιπόν, τκιρ’ όλο που έχουν µια ευτυχισµένη σχέση, δεν καταφέρνουν να την απολαύσουν µε τη συνεχή αγωνία πως κάποτε θα τη χάσουν.

Όταν κάποιος αρχίσει ν’ αναπτύσσει µια πιο µόνιµη σχέση µε το Θεό, αναπτύσσει συvχρόνως και r µια εσώτερη πηγή σιγουριάς κι αγάπης, που δεν βασίζεται στην ύπαρξη ενός ορισµένου σώµατος ή προσωπικότητας. Μπορεί, τότε, να νιώσει ικανοποίηση και µε όλες τις άλλες σχέσεις του και να δώσει και να πάρει αγάπη, δίχως το φόβο μήπως διαλυθεί συγκινησιακά όταν τη χάσει µε το θάνατο του αγαπηµένου του τιροσωήου. Αποκτά, λοιπόν, µια νέα, αστείρευτη πηγή δύναµης. Μπορεί ν’ αγαπά δίχως προσκόλληση ή εξάρτιση, πράγµα πολύ πιο ευχάριστο και για τους άλλους.

  1. Αντιµετωπίζω το θάνατο. Αναρωτηθήκατε, τι σηµαίνει θάνατος; Ποια είναι η φύση αυτής της ενέργειας, της δύναµης, της συνειδητότητας που όσο βρισκόταν µέσο σ’ αυτό το σώµα, το έκανε να σκέmεται, να µιλά, να κινείται, ν’ αγαπά, να αισθάνεται και να δηµιουργεί; Τώρα που το εγκαταλείπει, δεν αποµένει παρά µια µάζα από κύπαρα, που σύντοµα κι αυτά θ’ αποσυντεθούν. Τι είναι λοιπόν, ζωή; Ποιος είναι ο προορισµός της; Πολλοί αναγκάστηκαν ν’ ασχοληθούν πιο σοβαρά µε αυτά τα κύρια ερωτηµατικά, µετά από το θάνατο κάποιου αγαπηµένου τους προσώπου. Έχουµε την τάση ν’ αντιµετωπίζουµε τη ζωή πολύ επιπόλαια, συγκεντρώνοντας την προσοχή µας µονάχα στην εµφάνιση του σώµατος κοι την προσωπικότητα. Ο θάνατος µας αναγκάζει να ψάξουµε βαθύτερα.
  2. Επανεξετάζω τους στόχους µου στη ζωή.

Αντιµετωπίζουµε τώρα το γεγονός πως κάποτε κι εµείς θα πεθάνουµε. Έχουµε εκπληρώσει τους σκοπούς της ενσάρκωσής µας; Γιατί ήρθαµε εδώ στη γη; Γιατί πήραµε αυτό το υλικό σώµα; Μήπως είναι, απλούστατα, για να τρώµε, να κοιµόµαστε, να γεννάµε απογόνους και ν’ απολαµβάνουµε µέρικές προσωρινές απολαύσεις και δυστυχίες και έπειτα να εγκαταλείπουµε τη γη; Αυτό είναι όλο; Ή µήπως υπάρχει κάποιο ευρύτερο σχέδιο, κάποια εξελικτική διαδικασία που προχωρεί σταδιακά; Αν αυτή η διαδικασία, υπάρχει πραγµατικά, τι ζητά από µας; Πώς µπορούµε να ζήσουµε τη ζωή µας πιο ταιριαστά µε τους σκοπούς της;

Έτσι, το άτοµο µπορεί ν’ αρχίσει να αλλάζει τον τρόπο της ζωής του. Και να ζει πιο συνειδητά, προσπαθώντας να µετατρέψει το χαρακτήρα του, να γίνει πιο αγνός και φιλόστοργος και ν’ ανακαλύψει το βαθύτερο νόηµα της ζωής. Ίσως, επίσης συνειδητοποιήσει πως η ζωή έχει µεγαλύτερο νόηµα όταν τη ζει κανείς για το σύνολο και όχι για τον εαυτό του και να θελήσει ν’ αφιερώσει το χρόνο του στην υπηρεσία της ανθρωπότητας και στην προσπάθεια να βελτιώσει κάπως τις συνθήκες ζωής επάνω στη γη.

  1. Αναπτύσσω τη διάκρισή µου, ανάµεσα στο σωµο, το νου και την ψυχή. Το σώµα και η προσωπικότητα είναι οι προσωρινοί φορείς που εκφράζουν την ψυχή επάνω στη γη, για ένα ορισµένο χρονικό διάστηµα. Η ψυχή δεν θα πάψει να ζει όταν το σώµα αποσυντεθεί, όπως κι εγώ δεν θα πάψω να υπάρχω αν καταστραφεί το αυτοκίνητό µου ή όπως δεν θα πάψει ν’ αναµεταδίδει ένας ραδιοφωνικός σταθµός, αν κάποιο ραδιόφωνο σταµατήσει να λειτουργεί. Ο θάνατος µας βοηθά ν’ αρχίσουµε να σκεπτόµαστε σοβαρά τις διάφορες πνευµατικές όψεις της ζωής, που είναι αιώνιες. Μας παρακινεί να δίνουµε λιγότερη προσοχή στα φθαρτά αντικείµενα και ν’ αφιερώσουµε τις δυνάµεις µας στην ανάmυξη της αγάπης, της σοφίας και της αυτογνωσίας. Ανακαλύmουµε την αληθινή εσώτερη ευδαιµονία µε το αίσθηµα της αγάπης για όλα τα πλάσµατα και µε την έσωτέρική γαλήνη που µας πληµµυρίζει χάρις στην επίγνωση της πνευµατικής αλήθειας για την πραγµατικά αθάνατη φύση µας.

Αυτά είναι µερικά από τα πολλά διδόγµατα που µπορεί ν’ αποκοµίσει κανείς από την αντιµετώπιση του θανάτου των αγαπηµένων.

ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΜΙΑ ΥΠΟΘΕΣΗ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ

Υπάρχουν επτά πιθανοί λόγοι που µπορεί να γίνουν αιτία να βρεθούµε στο δικαστήριο. Οι πρώτοι πέντε έχουν να κάνουν µε καταστάσεις όπου βρισκόμαστε στο δικαστήριο κατηγορούµενοι από κάποιον. Οι ‘δυο τελευταίες έχουν να κάνουν µε καταστάσεις όπου εµείς κατηγορούµε κάποιον. Ας τις εξετάσουµε.

ΟΙ ΕΠΤΑ ΑΙΤΙΕΣ

ΟΤΑΝ ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟι.

1, Μπορεί να είµαστε ένοχοι γιατί έχουµε παραβεί κάποιο νόµο των ανθρώπων. Δεν υπάρχει καµιά αµφιβολία στο νου µας. Ξέρουµε ότι έχουµο κάνει αυτό για το οποίο µας κατηγορούν.

  1. Μπορεί να είµαστε αθώοι σύµφωνα µε τους νόµους των ανθρώπων αλλά ένοχοι γιατί έχουµε παραβεί το βασικό νόµο της φύσης: ΝΑ ΦΕΡΕΣΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΟΠΩΣ ΘΑ ΗΘΕΛΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΝΑ ΦΕΡΟΝΤ ΑΙ ΣΕ ΣΕΝΑ, και αντιθέτως, µην κάνεις σε κανέναν και σε τίποτα κάτι που δεν θα ήθελες να κάνουν σε σένα. Αυτό συµπεριλαµβάνει µια µεγάλη ποικιλία πράξεων όπως:

α. Να παίρνουµε για ένα προϊόν ή µια δουλειά πιο πολλά σιι’ ό,τι αξίζει – δεν θα µας άρεσε να µας συµβεί εµάς αυτό.

β, Να µην πληρώνουµε αρκετά αυτούς που δουλεύουν για µας και να συσσωρεύουµε χρήµατα για τον εαυτό µας για υπερβολικές πολυτέλειες όταν οι άλλοι µόλις καταφέρνουν να καλύψουν τα προς το ζειν – ασφαλώς δεν θα θέλαµε να βρισκόµαστε στη θέση του άλλου.

γ, Ν’ αγνοούµε τη δυσάρεστη θέση των δυστυχισµένων, των φτωχών, των ανάπηρων, των τυφλών, των εγκαταλειµµένων.

δ. Να σπαταλάµε τους φυσικούς πόρους της γης χωρίς να προσφέρουµε τίποτα στο σύνολο. Θα µπορούσαµε ν’ αναφέρουµε πολλές άλλες πιθανότητες. Σ’ όλες αυτές τις περιπτώσεις δεν είµαστε ένοχοι απέναντι σε κανένα νόµο που έχουν φτιάξει οι άνθρωποι Είµαστε εντάξει απέναντι στον τυπικό νοµο, αλλά έχουµε παραβεί το Φυσικό Νόµο που εξασφαλίζει αρµονική διαβίωση για όλα τα όντα πάνω στη Γη. . Ετσι η ίδια η Ζωή µας φέρνει στο δικαστήριο µέσα από το πρόσωπο του κατηγορητή µας.

  1. Η τρίτη πιθανότητα έχει να κάνει µε τη θεωρία της µετενσάρκωσης, και το νόµο του Κάρµα (ο νόµος της αιτίας και του αποτελέσµατος) πως όποια πράξη κάνουµε θα επιστρέψει σε µας. Αυτή η αλήθεια επιβεβαιώνεται πολλές φορές κι από τη Βίβλο, όπου η δυστυχία του ανθρώπου συσχετίζεται µε παλιές αµαρτίες. Η µόνη διαφορά εδώ είναι ότι λόγω της µετενσάρκωσης δεν είναι απαραίτητο να δεχτούµε τ’ αποτελέσµατα των πράξεων, λόγων και σκέψεων αµέσως, ούτε καν στην ίδια ζωή. Μπορεί να βρεθούµε στα δικαστήρια τωρσ, γιατί αγνοήσαµε κάποιο ανθρώπινο νόµο σε µια προηγούµενη ζωή µας. Κι έτσι ενώ αισθανόµαστε αθώοι, στην πραγµατικότητα µπορεί να µην είµαστε.

Τώρα µπορεί να ρωτήσετε, πώς γίνεται να είµαι εγώ υπεύθυνος για κάτι που έκανε κάποιος άλλος άνθρωπος εκατό ή και χίλια χρόνια πριν; Η απάντηση είναι ότι δεν ήταν κάποιος άλλος άνθρωπος αλλά εσείς οι ίδιοι µε άλλα ρούχα. Ίσως βοηθήσει το ακόλουθο παράδειγµα: Ας υποθέσουµε ότι πριν από ένα χρόνο οδηγώντας το αυτοκίνητό σας απρόσεκτα, σκοτώσατε έναν άνθρωπο και καταστρέψατε το αυτοκίνητό σας. Τώρα µετά από ένα χρόνο φτάνει η υπόθεση στα δικαστήρια και η κατηγορία είναι ότι ένα αυτοκίνητο µε την περιγραφή του παλιού σας αυτοκινήτου, πήρε τη ζωή του ανθρώπου αυτού. Στο µεταξύ έχετε αγοράσει άλλο αυτοκίνητο και συγχρόνως πάσχετε από αµνησία και δεν θυµόσαστε το παλιό σας αυτοκίνητο. Αισθάνεστε ότι σας αδικούν. Δεν θυµόσαστε τίποτα από το παλιό σας αυτοκίνητο ούτε αυτή καθαυτή την πράξη του οδηγήµατος που προκάλεσε το ατύχηµα. Το µόνο που ξέρετε είναι ότι έχετε ένα κσινούριο αυτοκίνητο τώρα που δεν ταιριάζει µε την περιγραφή που δίνεται στο δικαστήριο.

Εσείς είσαστε η αθάνατη ψυχή που δεν πεθαίνει ποτέ αλλά αφήνει το ένα σώµα και µετά από ένα διάστηµα ενσωµατώνεται αρχίζοντας τη ζωή σ’ αυτή τη γη ξανά, ξεχνώντας το παλιό σώµα και τις πράξεις και σκέψεις του. Σ’ αυτό το παράδειγµα το σώµα είναι το αυτοκίνητο που έίνσι το όχηµα της έκφρασης. Όπως αλλάζουµε αυτοκίνητα, έτσι αλλάζουµε και σώµα. Είµαστε βέβαια υπεύθυνοι για όλη τη σειρά αυτοκινήτων που αγοράζουµε και µεταχειριζόµαστε. Κατά τον ίδιο τρόπο είµαστε υπεύθυνοι για τις σκέψεις, τα λόγια και τις πράξεις κάθε σώµατος που είχαµε και µεταχειριστήκαµε πάνω στη γη.

‘Ετσι η τρίτη πιθανότητα είναι αυτή στην οποία µπορεί να αισθανόµαστε αθώοι αλλά έχουµε καταπατήσει κάποιο νόµο των ανθρώπων σε µια προηγούµενη ζωή µας.

  1. Η τέταρτη πιθανότητα είναι ότι ενώ πάλι πιστεύουµε ότι είµαστε αθώοι, έχουµε καταπατήσει κάποιο ΝΟΜΟ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ που αναφέραµε στη δεύτερη πιθανότητα – σε µια προηγούµενη ζωή µας. Μπορεί κάποιος να ήταν εγωιστής, κακός, να εκµεταλλευόταν τους άλλους, να ήταν αδιάφορος στις ανάγκες των άλλων, κλπ. Έτσι πορ όλο που δεν έχουµε παραβεί κανένα νόµο των ανθρώπων, αγνοήσαµε τους βασικούς νόµους της ανθρώπινης αρµονίας. Μπορεί βέβαια σ’ αυτή τη ζωή να είµαστε «αγγελούδια» και ν’ αναρωτιόµαστε πώς έγινε και βρεθήκαµε ανακατεµένοι µε τα δικαστήρια.
  2. Η πέµπτη πιθανότητα είναι ότι µπορεί να είµαστε πραγµατικά ΑΘΩΟΙ και να µην έχουµε παραβεί κανένα φυσικό ή ανθρώπινο νόµο ούτε σ’ αυτή ούτε σε προηγούµενη ζωή. Ή αν είχαµε ποτέ κάνει κάτι τέτοιο έχουµε ξεπληρώσει το χρέος µας. Οπότε σ’ αυτή την περίπτωση µπορεί σαν ψυχές να έχουµε διαλέξει πριν ενσωµατωθούµε να περάσουµε αυτή την εµπειρία είτε για ν’ αναπτύξουµε ορισµένες πνευµατικές ιδιότητες και δυνάµεις, ή για να γίνουµε παράδειγµα και να περάσουµε σηµαν-

τικά µηνύµατα σ’ άλλους. Η περίπτωση του lησού Χριστού και όλη η διαδικασία που πέρασε από τους Εβραίους και τον Πόντιο Π ιλάτο , ανήκει ασφαλώς σ’ αυτή την κατηγορία. Γιατί βέβαια δεν παρέβη κανένα νόµο αλλά πέρασε αυτή τη δοκιμασία για να µας δώσει το παράδειγµα της δύναµης, της πίστης και της αγάπης ώστε να µπορούµε να το έχουµε σαν πρότυπο στη ζωή µας όταν αντιµετωπίζουµε δυσκολίες.

ΟΙ ΔΥΟ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ ΟΤΑΝ ΕΜΕΙΣ ΦΕΡΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΕΙΝΑΙ:

  1. Αισθανόµαστε αδικηµένοι, θγιµένοι, πληγωµένοι, πικραµένοι και θέλουµε να προστατεύσουµε τα προσωπικά µας συµφέροντα, ή ακόµα θέλουµε εκδίκηση για µια αδικία που µας έχει γίνει. Σ’ αυτή την περίπτωση µας παρακινούν προσωπικά αισθήµατα και η ανάγκη να προστατεύσουµε το συµφέροντά µας, ή η ανάγκη να δικαιωθούµε για προσωπικές απώλειες.

7, Αισθανόµαστε την υποχρέωση να προστατεύσουµε τους νόµους της ανθρώπινης δικαιοσύνης και τον ηθικό κώδικα που είναι το κλειδί της ανθρώπινης αρµονίας, της ειρήνης και της αφθονίας για όλους. Δεν έχουµε θυµό ή πικρία, ούτε θέλουµε εκδίκηση. Καταλαβαίνουµε απλώς ότι πράξεις που είναι ενάντια στο καλό του συνόλου δεν πρέπει να περάσουν έτσι χωρίς ούτε καν µια προσπάθεια για σωφρονισµό αλλιώς η κοινωνία θα διαφθαρεί τελείως. Δεν πάµε τον άνθρωπο στο δικαστήριο, πάµε την πράξη στο δικαστήριο. Εκείνο που µας ενδιαφέρει δεν είναι να βλάψουµε τον άνθρωπο µε κανένα τρόπο αλλά να προστατεύσουµε την ΑΛΗΘΕΙΑ και τη ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, γιατί χωρίς αυτές έίµοστε καταδικασµένοι να ζούµε στη δυστυχία, στη βία και στο χάος.

ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ Σ’ ΟΛΕΣ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ

‘Ασχετα µε το ποια σιι’ αυτές τις αιτίες µας έχει φέρει στα δικαστήρια, υπάρχουν µερικά βασικά µαθήµατα που µπορούµε να µάθουµε από κάθε ία από τις περιπτώσεις αυτές. Αυτά τα µαθήµατα δεν θα µας βοηθήσουν µόνο στην πνευµατική µας ανάπτυξη αλλά θα µας κάνουν να είµαστε πιο αντικειµενικοί και πιο αποτελεσµατικοί στο χειρισµό της υπόθεσής µας. Θα µας κάνουν να µπορέσουµε να αντιµετωπίσουµε την κατάσταση µε διαύγεια και διάκριση χωρίς να καταστρέφουµε την εσωτερική µας γαλήνη και ακόµα και την υγεία µας.

1, Θ’ αναγκαστούµε Ν’ ΑΝΑΠΤΥΞΟΥΜΕ ΤΙΣ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΕΣ ΜΑΣ Δ ΥΝΑΜΕΙΣ καθώς θα ερευνούµε και θα οργανώνουµε την όλη υπόθεση. Στις περισσότερες περιπτώσεις είναι καλύτερα να µην σφήνουµε την υπόθεση τελείως στα χέρια του δικηγόρου, όπως άλλωστε είναι καλύτερα να µην αφήνουµε την υγεία µας στα χέρια του γιατρού µας και το αυτοκίνητό µας στα χέρια του τεχνίτη. Όλοι αυτοί οι ειδικοί είναι οι κατάλληλοι να µας δώσουν συµβουλές. Αλλά είναι δικιά µας η ζωή όπως και η ευθύνη να πληροφορηθούµε όσο το δυνατόν καλύτερα οτι’ αυτούς και από άλλους για να πάρουµε την τελική απόφαση.

Έτσι θα αναπτύξουµε τις διανοητικές δυνάµεις της σκέψης, της έρευνας, της αξιολόγησης και της κρίσης. Αυτό θα αναπτύξει περισσότερο την ικανότητα της διάκρισης που είναι το τιµόνι της ζωής. 2, Θα πρέπει να αντιµετωπίσουµε και να ΞΕΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΣΜΟ να µεταχειριστούµε ψευδοµάρτυρες ή ψεύτικες πληροφορίες για να κερδίσουµε την υπόθεση. Αυτό ισχύει και για τις τιέριπτώσεις που είµαστε αθώοι κσι ο αντίδικός µας µεταχειρίζεται όλων των ειδών τκ µπαγαποντιές για να κερδίσει την υπόθεση. Είναι καλύτερα να προστατεύσουµε την ΑΛΗΘΕΙΑ και να χάσουµε την υπόθεση παρά να χάσουµε την αλήθεια και να κερδίσουµε την υπόθεση. Ο Sai Baba, ένας άγιος άνθρωπος που ζει στην lνδία, λέει: «Α ΥΤΟΙ ΠΟΥ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤ ΑΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ, ΘΑ ΠΡΟΣΤ ΑΤΕΥΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ».

Βέβαια για να προστατευτεί κανείς από την αλήθεια πρέπει να δοκιµαστεί ως προς το πόσο είναι διατεθηµένος να προστατεύσει την αλήθεια. Δηλαδή είναι έτοιµος να πάρει το µέρος της αλήθειας έστω κι αν αυτό σηµαίνει ότι θα βγάλει λιγότερα λευτά, ή ότι µπορεί να χάσει τη θέση του ή τα λεφτά του, ή την οικογένειά του, ή ακόµη και τη ζωή του; Η ιστορία είναι γεµάτη παραδείγµατα ανθρώπων που υπέστησαν µεγάλες απώλειες µέσα οτι’ τη δοκιµασία αυτή. Σήµερα στο δικαστικό σύστηµα όπου η αλήθεια συχνά θυσιάζεται για χάρη αυτών των λίγων που έχουν τη δύναµη και τις σωστές επαφές, µας προσφέρει µια θαυµάσια ευκαιρία για να δοκιµάσουµε κατά πόσον η ψυχική δύναµη και αποφασιστικότητά µας λειτουργούν τίµια και σωστά µέσα σ’ ένα σύνολο που έχει χάσει την ηθική του υπόσταση. Η ζωή είναι αιώνια. Μπορεί να καταφέρουµε να προστατεύσουµε τα µικρά και προσωρινά συµφέροντά µας µε ψέµατα αλλά τελικά θα βρεθούµε υπόδικοι γι’ αυτά στο ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.

  1. Θα έχουµε την ευκαιρία να ξεπεράσουµε τ’ αρνητικά συναισθήµατα που έχουµε ενάντια σ’ αυτούς που κατηγορούµε ή µας κατηγορούν. Πρέπει να καταλάβουµε πως όλα όσα µας συµβαίνουν στη ζωή, µας συµβαίνουν για δυο λόγους: είτε για να ισοφαρίσουµε λογαριασµούς για κάτι που έχουµε κάνει στο παρελθόν, είτε για να περάσουµε ορισµένες εµπειρίες που θα µας υποκινήσουν ν’ αναπτύξουµε περισσότερες πνευµατικές δυνάµεις και ιδιότητες όπως είναι η πίστη, η αγάπη, η συγνώµη, η ειρήνη, η καλωσύνη και η γνώση των ανώτερων νόµων της ζωής.

Πρέπει να καταλάβουµε ότι ο άνθρωπος που µας πάει στα δικαστήρια δεν είναι υπεύθυνος για την κατάσταση αυτή. Αν δεν ήταν αυτός, θα ήταν κάποιος άλλος. Η ίδια η ζωή είναι που µας πηγαίνει στα δικαστήρια γιατί έχουµε παραβεί κάποιο ανθρώπινο ή φυσικό νόµο σ’ αυτή ή σε κάποια προηγούµενη ζωή. Ο άλλος άνθρωπος είναι απλώς µία µαριονέτα στο θέατρο της ζωής. Είναι οι δικές µας σκέψεις, λέξεις και πράξεις που µας έφεραν σ’ αυτή την κατάσταση, άσχετα µε το αν τις θυµόµαστε ή αν τις έχουµε συνειδητοποιήσει.

Μπορεί να αισθανόµαστε ότι µια µεγάλη αδικία γίνεται σε βάρος µας, γιατί εµείς ιάστε εντάξει και αθώοι. . Εχουµε ήδη αναφέρει τις δύο πιθανότητες, να είµαστε ένοχοι γιατί έχουµε παραβεί κάποιον ανθρώπινο ή φυσικό νόµο σε προηγούµενες ζωές ή µπορεί να είµαστε πραγµατικά σθωοι. Στην περίπτωση που είµαστε πραγµατικά αθώοι, έχουµε διαλέξει να περάσουµε αυτή την εµπειρία για να κερδίσουµε ορισµένο πνευµατικά µαθήµατα. Η τρίτη πιθανότητα είναι ότι δεν τηρούµε ορισµένους Νόµους της Φύσης που δεν έχουµε συνειδητοποιήσει και η εµπειρία αυτή είναι ότι µας χρειάζεται ακριβώς, για να τους συνειδητοποιήσουµε.

Στην περίπτωση που εµείς πάµε κάποιον άλλον στο δικαστήριο πρέπει να θυµόµαστε ότι δεν υπάρχει αδικία στην πραγµατικότητα. Ό,ΤΙ και να µας έχουν κάνει, ό,ΤΙ και να µας έχουν πάρει, έγινε γιατί εµείς το έχουµε προκαλέσει µε παλιές σκέψεις, λόγια και πράξεις. Αυτό δεν σηµαίνει βέβαια ότι πρέπει ν’ αφήσουµε µια κακιά πράξη να περάσει χωρίς σωφρονισµό. Γιατί τότε η κοινωνία θα διαλυότανε ηθικά, οικονοµικά, συγκινησιακά, διανοητικά και πνευµατικά. . Ενας άνθρωπος µπορεί να µας κάνει κακό, να µας κλέψει, αλλά µόνο αν το αξίζουµε. Έτσι τακτοποιούµε τους λογαριασµούς µας µε τη ζωή. Τώρα το αν ο άλλος δηµιουργεί κάρµα για τον εαυτό του θα εξαρτηθεί από την κατάσταση συνειδητότητάς του ή τα κίνητρά του.

Έτσι, είναι ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ µας να φέρνουµε κάθε παρανοµία στο δικυστήριο, ώστε να διορθώνεται η συµπεριφορά των ανθρώπων και για να γίνεται και παράδειγµα. για τους άλλους. Αλλά αυτό πρέπει να γίνεται χωρίς µίσος, φόβο, πικρία ή αισθήµατα εκδίκησης απέναντι στον άνθρωπο που έχουµε µηνύσει. Αυτόν που φέρνουµε αντιµέτωπο στο νόµο είναι η πράξη και όχι ο άνθρωπος.

Πρέπει να φανταστούµε τον εαυτό µας σαν κηπουρό, που δουλειά του είναι να κλαδεύει τα µη παραγωγικά κλαδιά του φυτού για να µην καταστρέψουν όλο το σώµα του φυτού. Πρέπει να κάνουµε αυτή τη δουλειά µε ηρεµία και αγάπη, µε συµπόνια για τον άλλον. Ο παραβάτης του νόµου είναι το  άτυχο θύµα της άγνοιας και της ανασφάλειας που τον έφεραν σε µια τέτοια κατάσταση ώστε να βλάψει ή να κλέψει έναν συνάνθρωπό του. Είναι χαµένος και χρειάζεται βοήθεια. Η εικόνα που έχει για τον εαυτό του και η στάση του απέναντι στη ζωή και την κοινωνία είναι λανθασµένες και πρέπει να διορθωθούν. Όχι βέβαια ότι το σύστηµα των φυλακών είναι αποτελεσµατικό για τέτοιες αλλαγές συµπεριφοράς, αλλά είναι το µόνο κοινωνικό σύστηµα που έχουµε για την ώρα για τέτοιες περιπτώσεις. Ίσως σύντοµα, στο µέλλον να µπορέσουµε να στρέψουµε την ενέργειά µας στην πραγµατική αποκατάσταση των παραβατών του νόµου και όχι απλώς να τους περιορίζουµε, να τους τιµωρούµε και να τους κακοµεταχειριζόµαστε. Είναι τα θύµατα της έλλειψης αγάπης, κατανόησης και ενότητας της κοινωνίας µας. Είµαστε όλοι ένοχοι της πράξης τους. Η πράξη αυτή είναι ακριβώς η έλλειψη ενδιαφέροντος που υπάρχει στην κοινωνία µας. Το να τους βάζουµε στη φυλακή χωρίς να προσπαθούµε να διορθώσουµε την οικογένεια, το σχολείο και τις κοινωνικές συνθήκες που τους δηµιούργησαν τέτοιο δυστυχία ώστε να κάνουν µια τόσο αντικοινωνική πράξη, δεν είναι λύση. Σιγά-σιγά πιο πολλοί θα βρίσκονται µέσα στη φυλακή παρά έξω. Η κοινωνία θα γίνει πια φυλακή όπου ο καθένας θα κλειδώνεται στο δωµάτιό του από το φόβο των κακών διαθέσεων των άλλων. Κάτι που ήδη συµβαίνει σε πολλέc µενάλες πόλεις.

Πρέπει λοιπόν να υπερασπιστούµε την υπόθεση µας µε όλη µας την ενέργεια και διαύγεια, αλλά από την άλλη µεριά πρέπει να δράσουµε αντικειµενικά – απρόσωπα, χωρίς πάθος και αρνητικά συναισθήµατα για τον άλλον.

Αυτό είναι κάτι που πρέπει να κάνουµε έτσι κι αλλιώς, άσχετα αν είµαστε οι κατήγοροι ή οι κατοιγορούµενοι.

4, Κάτι άλλο που µπορούµε να µάθουµε, είναι να ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ σε όλες τις περιπτώσεις, άσχετα µε το τι µπορεί να µας κοστίσει σε άλλες πλευρές της ζωής µας. Αυτό μπορεί να έχει διαφορετικό νόηµα ανάλογα µε ποια από τις επτά αιτίες µας έφερε στο δικαστήριο.

α. Αν έχουµε παραβεί έναν ανθρώπινο νόµο, τότε µπορούµε να παραδεχτούµε ότι είµαστε ένοχοι, να ζητήσουµε επιείκια, ν’ αποφασίσουµε να µην το ξανακάνουµε και ν’ αντιµετωπίσουµε τις συνέπειες προσπαθώντας να µάθουµε κάτι στι’ αυτές.

β. Αν δεν έχουµε παραβεί κανένα ανθρώπινο νόµο αλλά αντιλαµβανόµαστε ότι έχουµε ζήσει πολύ εγωιστικά, σε σύγκρουση µε τους νόµους της ανθρώπινης αρµονίας, µπορούµε να δηλώσουµε ότι είµαστε αθώοι αλλά να συνειδητοποιήσουµε ότι στην ουσία έχουµε παραβεί άλλους νόµους ανθρώπινης συµπεριφοράς και ν’ αποφασίσουµε ν’ αλλάξουµε τρόπο σκέψης και ζωής.

γ. Αν έχουµε παραβεί τον ένα ή τον άλλο νοµο σε προηγούµενες ζωές, ή αν είµαστε πραγµατικά αθώοι, θα δηλώσουµε ότι είµαστε αθώοι και θα πολεµήσουµε γία το δίκιο µας, ενώ συγχρόνως θα έχουµε ΠΙΣΤΗ στον Κοσµικό Δικαστή. Θα πιστεύουµε δηλαδή ότι θ’ αποφασιστεί µόνο αυτό που είναι το ΚΑΛ ΥΤΕΡΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑ ΤΙΚΗ ΜΑΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗ, και η ζωή θα µας δώσει µόνο την εµπειρία που χρειαζόµαστε για την πνευµατική µας εξέλιξη. Γι’ αυτό δεν χρειάζεται να έχουµε φόβο, πικρία και ανησυχία νι’ αυτά που γίνονται ή για το ποιο θα είναι το αποτέλεσµα. Γιατί το αποτέλεσµα θα είναι αυτό που πρέπει για το καλό όλων.

δ. Στην περίπτωση που εµείς πάµε κάποιον στο δικαστήριο, είναι βασικό να πάψουµε να συγκεντρωνόµαστε στο αποτέλεσµα της προσπάθειας µας. Πρέπει να χρησιµοποιήσουµε όλη µας την ευφυία και την ενεργητικότητα στην προσπάθεια να διορθώσουµε κάτι που πιστεύουµε ότι είναι άδικο, χωρίς να είµαστε προσκολληµένοι σ’ ένα συγκεκριµένο αποτέλεσµα. Ίσως αυτό που βλέπουµε σαν αδικία να είναι ένα χρέος που έχουµε από παλιά. Δεν ξέρουµε. Είµαστε υποχρεωµένοι να πολεµήσουµε αλλά χωρίς θυµό ή φόβο ή ανησυχία για το αν θα κερδίσουµε ή όχι. Το αποτέλεσµα θα το αποφασίσει ο ΚΟΣΜΙΚΟΣ ΔΙΚΑΣΤΗΣ. Καµιά απόφαση, όσο άδικη και να µας φαίνεται, δεν µπορεί να έχει βγει χωρίς την έγκρισή του.

Το κλειδί για την ηρεµία και την υγεία στη ζωή είναι να µάχεσαι, να δρας να δηµιουργείς και να παράγεις χωρίς αγωνία για το αποτέλεσµα. Αυτή η αντιµετώπιση θα µας σώζει σ’ όλες τις προσπάθειες µας στο ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.

έ. Στην περίπτωση που πάµε κάποιον στα δικαστήρια όχι από µίσος ή θυµό, ή από µια προσπάθεια να προστατεύσουµε προσωπικές µας ανάγκες ή επιθυµίες αλλά για να προστατεύσουµε το κοινό καλό, τότε κάνουµε µια από τις πιο σηµαντικές ανθρώπινες πράξεις. Γιατί θυσιάζουµε το χρόνο µας, τα λεφτά και την ενέργεια µας και σε µερικές περιπτώσεις και τη:ι ασφάλεια ή την κοινωνική παραδοχή, για να πρόστατεύσουµε την αλήθεια και τη σωστή πράξη.

Θα ήταν σπουδαίο αν, όλο και περισσότεροι είχαν το κουράγιο να το κάνουν αυτό. Ασφαλώς οι δικηγόροι και νοµοθέτες είναι σε καλύτερη θέση να κάνουν κάτι τέτοιο πιο αποτελεσµατικά. Ένα παράδειγµα τέτοιου κουράγιου είναι του Αµερικανού δικηγόρου RALPH NADER, που µ’ ένα επιτελείο από αφοσιωµένους δικηγόρους, έφερε στο δικαστήριο πολλές µεγάλες εταιρίες και ακόµη την ίδια την κυβέρνηση των Η.Π.Α., σε µια προσπάθεια να προστατεύσει τα δικαιώµατα του κοινού ανθρώπου που δεν έχει ούτε τη γνώση, ούτε τα χρήµατα, ούτε τη δύναµη να προστατευθεί µόνος του.

5, Μπορούµε να χρησιµοποιήσουµε αυτή την ευκαιρία για ν’ αποκτήσουµε εµπιστοσύνη στο οσκο ΣΧΕΔIα. Γιατί το πιστεύουµε και δεν το πιστεύουµε. Και είναι εύκολο να πιστεύεις όταν όλα πάνε καλά . . Οταν όµως τα πράγµατα δυσκολεύουν, τότε αρχίζουν οι αµφιβολίες και τα παράπονα. Αισθανόµαστε αδικηµένοι. Διαισθανόµαστε ότι κινδυνεύουµε και ότι δεν θα µπορέσουµε να το ξεπεράσουµε. Χάνουµε την ηρεµία και την πίστη µας.

Έτσι µια υπόθεση στα δικαστήρια είναι µια έυκαιρία για να θυµόµαστε ότι υπάρχει πραγµατικά ένα Θεϊκό Σχέδιο, και ότι µόνο αυτό που είναι το καλύτερο για την ανάπτυξη όλων µπορεί να συµβεί. Τίποτα δεν γίνεται έξω στι’ αυτό το Θεϊκό Σχέδιο.

ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΘΑ ΧΑΣΟΥΜΕ

Έχουµε ακούσει πολλές φορές ότι δεν έχει οήµοσία αν θα κερδίσουµε ή αν θα χάσουµε αλλά πώς παίζουµε το παιχνίδι. Όµως πολύ σπάνια το έφορµόζουµε στη ζωή µας. Θέλουµε πάντα να κερδίζουµε, αισθανόµαστε πολύ δυστυχείς και µάλιστα αντιδρούµε πολύ άσχηµα όταν χάνουµε. Και πολλές φορέτ; είµαστε έτοιµοι να παίξουµε το παιχνίδι µε οποιονδήποτε τρόπο χρειάζεται για να κερδίσουµε, ακόµη κι αν αυτό σηµαίνει να πούµε ψέµµατα ή να κλέψουµε.

Αυτό όµως που πραγµατικά έχει σηµασία είναι πώς έχουµε παίξει, αν παίξαµε τίµια, σωστά και µε αξιοπρέπεια, χωρίς να κάνουµε τίποτα που δεν θα θέλαµε οι άλλοι να κάνουν σε µας. Από την πνευµατική πλευρά τουλάχιστον δεν έχει σηµασία αν θα κερδίσουµε ή όχι. Αυτό µας φέρνει στο νου την προσευχή του Άγιου Φραγκίσκου της Ασσίζης:

«ΘΕΕ ΜΟΥ, ΔΩΣΕ ΜΟΥ ΤΗΝ ΗΡΕΜΙΑ ΝΑ ΔΕΧΤΩ Ο,ΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ Ν’ ΑΛΛΑΞΩ,

ΤΟ ΚΟΥΡΑΓιΟ Ν’ ΑΛΛΑΞΩ Ο,ΤΙ ΜΠΟΡΩ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΝΑ ΞΕΧΩΡΙΣΩ

ΤΟ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΛΛΟ ..

Στην περίπτωση που θα χάσουµε υπάρχουν πάλι µερικά µαθήµατα που µπορούµε να µάθουµε κι από αυτή την εµπειρία.

  1. ΝΑ ΔΕΧΤΟΥΜΕ ΤΟ ΟΤΙ ΧΑΣΑΜΕ σαν καλύτερη περίπτωση για την πνευµατική µας ανάπτυξη. Να συνειδητοποιήσουµε ότι µπορούµε να συνεχίσουµε να ζούµε ευτυχείς και χωρίς αυτό που χάσαµε, ακόµη κι αν αυτό είναι τα λεφτά µας ή η ελευθερία των κινήσεών µας.

 

2, Η ΑΓΑΠΗ, Η ΣΥΜΠΟΝΙΑ ΚΑΙ Η ΣΥΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤιΠΑΛΟ ΜΑΣ θα µας ελευθερώσουν από την ανάγκη τέτοιων µαθηµάτων στο µέλλον. Πρέπει να συνειδητοποιήσουµε ότι ο άλλος άνθρωπος δεν έχει καµία σχέση µε τη δική µας απώλεια. Είναι µόνο µια µαριονέτα που χρησιµοποιεί η ζωή για να δηµιουργήσει αυτή την εµπειρία στη ζωή µας. Δεν ευθύνεται αυτός για τη δική µας πραγµατικότητα. Εµείς οι ίδιοι έχουµε δηµιουργήσει αυτή την πραγµατικότητα µε προηγούµενές µας σκέψεις, λόγια και πράξεις. Στην πραγµατικότητα εµείς τον έχουµε χρησιµοποιήσει για να δώσουµε στον εαυτό µας την ευκαιρία νι’ αυτά τα µαθήµατα.

3, ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΠΑΜΕ ΦΥΛΑΚΗ, µιιορούµε να χρησιµοποιήσουµε κι αυτή την κατάσταση για την πνευµατική µας ανάπτυξη. Θα είναι µισ ευκαιρία αφού θα έχουµε πολύ χρόνο, να κάνουµε έντονες πνευµατικές πειθαρχίες όπως ασκήσεις, τεχνικές αναπνοής, χαλάρωση, διαλογισµό, προσευχή, διάβασµα, κλπ. που µπορούν να φέρουν σηµαντικές αλλαγές στο επίπεδο της συνειδητότητάς µας. Ο Sri Aurobindo είχε την πρώτη του πνευµατική εµπειρία όταν ήταν πολιτικός κρατούµενος των Εγγλέζων στην lνδία.

Μπορούµε ακόµη να βοηθήσουµε κι άλλους που ασφυχτιούν µέσ’ τα στενά περιθώρια της φυλακής, να µάθουν αυτές τις τεχνικές, να καλλιεργήσουν την εσωτερική τους πνευµατική ζωή και να µεταµορφώσουν τον τρόπο που σκέφτονται και φέρονται. Μπορεί να βρισκόµαστε στη φυλακή για να προσφέρουµε πραγµατικά αποτελεσµατικές µεθόδους αυτοµεταµόρφωσης σ’ αυτούς που είναι έτοιµοι ν’ ακούσουν και να τις χρησιµοποιήσουν. Οι πιθανότητες είναι ατέλειωτες. Αν είµαστε αισιόδοξοι, θα δούµε την ευκαιρία σε κάθε πρόβληµα και όχι το πρόβληµα σε κάθε ευκαιρία. Η ζωή µας θα γεµίσει µε ειρήνη, ικανοποίηση και καλά αισθήµατα για τους άλλους και θα απελευθερωθούµε από το άγχος, το φόβο και τ’ αρνητικά συναισθήµατα για τους άλλους.

Ας θυµόµαστε πάντα ότι συνεχώς παλεύουµε για τη δικαιοσύνη στο ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ και συχνά ο κύριος αντίπαλός µας είναι η αδυναµία µας, η άγνοια και έλλειψη πίστης και διάκρισης που µας κάνει ν’ αδικούµε τους άλλους και τον εαυτό µας.

ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΔΙΔΑΞΕΙ ΜΙΑ ΑΠΩΛΕΙΑ

Ο φόβος της απώλειας και ο πόνος που την ακολουθούν είναι δύο από τα πιο καταστρεπτικά ανθρώπινα συναισθήµατα. Καταναλίσκουν τεράστιες ποσότητες συγκινησιακής, νοητικής και σωµατικής ενέργειας και δηµιουργούν οδύνη σε κάθε επίπεδο. Γιατί συµβαίνει αυτό;

Οι βασικές ανάγκες µας στη ζωή είναι η ασφάλεια, η ικανοποίηση και η επιβεβαίωση του εαυτού µας σαν προσωπικότητα. Ένα άτοµο δεν µπορεί να νιώσει σιγουριά, ικανοποίηση, αυτοπαραδοχή ή αγάπη, αν δεν έχει ικανοποιήσει αυτές τις βασικές ανάγκες. Επειδή τον κυριαρχεί η ψευδαίσθηση πως οι ανάγκες αυτές µπορούν να ικανοποιηθούν εξωτερικά, προσπαθεί να αγκιστρωθεί σε κάτι και να αποκτήσει υλικά αντικείµενα, θέσεις, χρήµατα ή σχέσεις. Αφοσιώνεται σ’ αυτά, πιστεύοντας πως θα του χαρίσουν τη δύναµη, την κστοχύρωση, την ικανοποίηση και το αίσθηµα της αξίας του εαυτού του και της επιτυχίας. Φοβάται πως αν δεν τα έχει θα γίνει ευάλωτος, στο έλεος του περιβάλλοντος ολόγυρά του.

Έτσι όλοι µας γαντζωνόµαστε στα υλικά µας αγαθά, στις σχέσεις µας, στην περιουσία µας και στην κοινωνική µας θέση µε ένα αίσθηµα φόβου και απόγνωσης, πιστεύοντας πως πρέπει να τα υπερασπισθούµε γιατί αν µας τα αφαιρέσουν, θα πληγωθούµε και κατά κάποιο τρόπο θα µειωθούµε. Η ανάγκη λοιπόν να γαντζωθούµε σε κάτι έξω από τον εαυτό µας και να στηριχθούµε επάνω του οφείλεται στην άγνοια του πραγµατικού µας πνευµατικού ευατού, που είναι αθάνατος, άτρωτος και παντοδύναµος. Επειδή δεν συνειδητοποιούµε πως στην πραγµατικότητα είµαστε πνεύµα που υπάρχει πριν και µετά από τη γέννηση και το θάνατο αυτού του πρόσκαιρου σώµατος και της προσωπικότητας, ταυτιζόµαστε µε το σωµο και την προσωπικότητα, που είναι ευάλωτα και νιώθουµε ανασφάλεια και φόβο. Αποζητάµε τότε κάποια σταθερότητα στις οχέσεις µας µε άλλους ανθρώπους, µε τον πλούτο και άλλα αντικείµενα του υλικού κόσµου.

Το πρόβληµα είναι πως όλα αυτά, τα χρήµατα, οι σχέσεις και η κοινωνική υπόσταση, είναι επίσης πρόσκαιρα και στο έλεος της πληµµυρίδας του αήττητου χρόνου. Τίποτα από όσα µπορούµε να δούµε και να ακούσουµε µε τις σωµατικές µας αισθήσεις δεν είναι αρκετά σταθερή πηγή ασφάλειας, γιατί υπόκειται στους βασικούς νόµους του υλικού κόσµου: γέννηση, ανάπτυξη, φθορά και θάνατο. Ζωή σηµαίνει αλλαγή και τίποτα από ό,τι αντικρίζουµε ή βασιζόµαστε επάνω του, δεν είναι απαλλαγµένο από την πιθανότητα να µεταβληθεί από τη µια στιγµή στην άλλη. Μπορεί ακόµα και να πάψει να υπάρχει Μέσα σε δευτερόλεπτα η περιουσία µας, η δουλειά µας, ο σύζυγος ή η σύζυγός µας, οι γονείς ή τα παιδιά µας µπορούν να εξαφανισθούν. Είναι πρόσκαιρα κύµατα στο πέλαγος της ζωής.

Το ποτάµι του χρόνου παρασύρει κάθε τι στο πέρασµά του και δεν κάνει εξαίρεση για το υλικό µας σώµα ή την προσωπικότητά µας. Μέσα στο φόβο µας, προσπαθούµε να αποφύγουµε να µας παρασύρει και αφοσιωνόµαστε σε αντικείµενα και ανθρώπους, που και αυτά όµως µε τη σειρά τους θα νικηθούν από το χρόνο. Η µόνη λύση για την πραγµατική ασφάλεια είναι οι όχθες του ποταµού – δηλαδή αυτό που βρίσκεται έξω από τη ροή του χρόνου και δεν επηρεάζεται από αυτόν: Άι δυο λόγια, το πνεύµα, η παγκόσµια συνειδητότητα ή Θεός που αποτελεί την πραγµατική φύση της ύπαρξής µας. Αυτή είναι η µοναδική πηγή ασφάλειας, ικανοποίησης και επιβεβαίωσης.

Για να φθάσουµε όµως στο σηµείο να µπορέσουµε να το συνειδητοποιήσουµε αυτό, η ζωή µας επιτρέπει να σχηµατίζουµε εξαρτήσεις σε πρόσωπα, καταστάσεις ή πράγµατα, ή ακόµα και ιδέες και πεποιθήσεις, για να δοκιµάσουµε ξανά και ξανά την οδύνη της απώλειας και της αποθάρρυνσης, και να µάθουµε το µάθηµα πως δεν υπάρχει διαρκής εξασφάλιση εκεί.

Η προσαρµογή και η εγκατάλειψη του παρελθόντος είναι βασικές ικανότητες για να συµβαδίσει κανείς µε το ρεύµα της εξέλιξης και της πνευµατικής ανάπτυξης ή απλούστερα για ν’ αποφύγει τον πόνο. Το παλιό πρέπει να παραχωρήσει τη θέση του στο νέο για να του επιτρέψει να αναπτυχθεί. Αυτός είναι ένας νόµος του υλικού και πνευµατικού κοσµου. Αν το αίµα αρνηθεί να κυκλοφορήσει στο σώµα, το σώµα θα καταστραφεί. Το στάσιµο νερό είναι νεκρό. Ένα δοχείο πρέπει να αδειάσει για να δεχθεί το νέο περιεχόµενο. Αν το σωµο και ο νους µας µένουν προσκολληµένοι σε διάφορα πράγµατα και αρνιούνται να τα εγκαταλείψουν, τότε δεν υπάρχει η δυνατότητα της εξέλιξης σε νέες και υψήλο+έρέο καταστάσεις συνειδητότητας. Αν η τροφή που µπαίνει στο σώµα δεν αποβληθεί, το σώµα θ’ αρρωστήσει. Το παιδί πρέπει να πεθάνει για να µεταλβηθεί σε έφηβο. Ο σπόρος πρέπει να θρυµµατισθεί και να διαλυθεί, προτού γίνει δέντρο. Το αυγό πρέπει να σπάσει για να µετατραπεί σε κάµπια και η κάµπια πρέπει να πεθάνει για να µεταµορφωθεί σε χρυσαλλίδα. Εµείς βρισκόµαστε ακόµα στο στάδιο του αυγού, ίσως µερικοί να έχουν φθάσει στην κάµπια. Αν δεν απαρνηθούµε το σήµερινό µας εαυτό µε όλες του τις εξαρτήσεις, πώς είναι δυνατόν να εξελιχθούµε στον εαυτό χρυσαλλίδα και να πετάξουµε µακριά, ελεύθεροι από κάθε προσκόλληση;

Η ζωή, λοιπόν, µας βοηθά κάθε φορά που µας στερεί κάτι που µας υποβαστάζει, γιατί έτσι μας δίνει την ευκαιρία να ανακαλύψουµε πως αυτό το κάτι δεν µας ήταν απαραίτητο πραγµατικά και πως είµαστε πολύ πιο πλήρεις οτι’ ό,ΤΙ πιστεύαµε αρχικά.

Ποιες συνέπειες έχουν µερικές από τις προσκολλήσεις µας

Η προσκόλληση σε εξωτερικές πηγές ασφάλειας είναι καταστρεπτική για µας, για πολλούς λόγους. 1, Είναι µία συνεχής πηγή φόβου, αγωνίας και άγχους πώς να αποκτήσουµε ή να συγκεντρώσουµε τα αντικείµενα της εξάρτησής µας.

2, Αυτή η συγκινησιακή τριβή καταστρέφει σταδιακά τη ζωτικότητα και την ανοσολογική αντοχή του οργανισµού. Η ορµονική ισορροπία διαταράζεται και το άτοµο γίνεται εύκολος στόχος για τον κσρκίνο, τη λευχαιµία, το άσθµα, τη δυσκοιλιότητα, τα κορδιακά νοσήµατα, την υπέρταση, την υπόταση και µια πλατιά γκάµα – άλλων οργανικών διαταραχών.

3, Ο κλονισµός, που νιώθουµε χάνοντας κάτι πολύτιµο, µπορεί να δηµιουργήσει µία µόνιµη έλλειψη εµπιστοσύνης στη ζωή, τον Θεό και τους άλλους ανθρώπους και µπορεί να µπλοκάρει συγκινησιακά το άτοµο στην έκφραση της αγάπης, της ευτυχίας και των διαφόρων άλλων συναισθηµάτων του.

  1. Τότε, αυτός ο φόβος της απώλειας, µπορεί να µετατραπεί σε υποσυνείδητο προγραµµατισµό του νου και να υλοποιηθεί στην εξωτερική πραγµατικότητα, δηµιουργώντας ακόµα περισσότερες απώλειες στο µέλλον.
  2. Κάθε προσκόλληση µετατρέπεται σε µία πιθανή πηγή σύγκρουσης µε τους άλλους, που ίσως να µας σταθούν εµπόδιο, συνειδητά ή ασυνείδητα, στη διατήρηση των εξαρτήσεών µας.
  3. Η ζωή µας περιορίζεται και γίνεται µηχανική όταν γινόµαστε σκλάβοι στις εξωτερικές καταστάσεις που µπορεί ν’ απολαµβάνουµε πραγµατικά, µπορεί όµως και όχι. Ωστόσο εξακολουθεί να µένουµε γαντζωµένοι επάνω τους µε το φόβο µήπως δεν µπορέσουµε να ζήσουµε χωρίς αυτές. Αυτό µπορεί να ισχύσει για ένα επάγγελµα, για µία συναισθηµατική σχέση, ακόµα και για τοποθεσίες που δεν µας ικανοποιούν ή που µας κάνουν πραγµατικά να υποφέρουµε. Εµείς όµως συνεχίζουµε να αποζητάµε αυτές τις καταστάσεις όχι από αγάπη ή δύναµη αλλά από το φόβο του αγνώστου και της αλλαγής.

Ακούστε µε ποιον τρόπο πιάνουν τους πιθήκους στην lνδία. Δένουν σ’ ένα δέντρο ένα µπουκάλι που έχει µέσα µια µπανάνα ή φιστίκια. Ο πίθηκος πλησιάζει, περνά το χέρι του µέσο στο µπουκάλι κι αρπάζει τα φιστίκια ή την µπανάνα. Η παλάµη του, ανοιχτή, χωράει να περάσει από το άνοιγµα, η κλεισµένη του όµως γροθιά γύρω στι’ την µπανάνα ή τα φιστίκια, δεν περνά από το στόµιο. Σε λίγο καταφθάνει ο κυνηγός και συλλαµβάνει εύκολα τον πίθηκο που δεν έχει την εξυπνάδα να εγκαταλείψει τα φιστίκια του για να κερδίσει την ελευθερία του. Είµαστε κι εµείς σαν τον πίθηκο. Γαντζωνόµαστε σε κάτι, που βαθµιαία αρχίζει να µας ταλαιπωρεί και να µας δηµιουργεί προβλήµατα, που µας κάνουν να υποφέρουµε. Φοβόµαστε όµως να το εγκαταλείψουµε πιστεύοντας πως η δύναµή µας βρίσκεται σ’ αυτό το αντικείµενο, σ’ αυτή την κατάσταση ή σ’ αυτό το πρόσωπο. Πιστεύουµε επίσης πως συτο το πρόσωπο ή αυτή η κατάσταση έχουν κάποια δύναµη επάνω µας. Έχουν την ίδια δύναµη που έχουν τα φιστίκια ή η µπανάνα επάνω στον πίθηκο, τη δύναµη της επιθυµίας ή της εξάρτησης. Εµείς δίνουµε τη δύναµη στα αντικείµενα ή τα πρόσωπα να µας κάνουν να νιώθουµε ασφάλεια ή ευτυχία. Τα ίδια τα πράγµατα από µόνα τους δεν διαθέτουν καµιά δύναµη. Το ίδιο περιστατικό που κάνει κάποιον να νιώθει ασφάλεια µπορεί να σηµαίνει απειλή για κάποιον άλλο.

Έχουµε, λοιπόν, πολλές µπανάνες και φυστίκια στη ζωή µας, που µας παγιδεύουν σε καταστάσεις που µας κάνουν δυστυχισµένους και πολλές φορές άρρωστους σωµατικά και ψυχικά. Η ζωή µας κάνει χάρη όταν µας τα στερεί πότε πότε, για να έχουμε τουλάχιστον την ευκαιρία να ανακαλύψουµε την ευτυχία και την ελευθερία χωρίς αυτά. Αν θα τη βρούµε πραγµατικά εξαρτάται από το πώς θα αντιδράσουµε και πώς θα χρησιµοποιήσουµε αυτή την εµπειρία.

Χρήσιµα διδάγµατα που µπορούν να µας διδάξουν οι απώλειες στη ζωή µας

Ας εξετάσουµε τώρα µερικά από τα πιθανά διδάγµατα που µπορούµε να διδαχθούµε από την οτιωλεια διαφόρων πραγµάτων, που ίσως να είναι οήµαντικά για µας. Αυτό µπορεί να ισχύει για µισ µεγάλη ποικιλία πραγµάτων όπως ένα ρολόι, ένα πορτοφόλι, σηµαντικά έγγραφα, χρυσαφικά, ένα επάγγελµα µία κοινωνική θέσή, χρήµατα, σπίτι, γη, αυτοκίνητα, φωτογραφική µηχανή, επίπλωση κ.λ.π.

  1. Ένα πιθανό µάθηµα που µπορούµε να πάρουµε χάνοντας κάτι ή διακινδυνεύοντας να το χάσουµε, είναι να ανακαλύψουµε την αξία που έχει αυτό το πράγµα για µας. Συχνά δεν συνειδητοποιούµε πόσο σηµαντικό ή πολύτιµο είναι κάτι, αν δεν το χάσουµε.
  2. Ένα δεύτερο µάθηµα µπορεί να είναι να ανακαλύψουµε πως στην πραγµατικότητα, δεν µας είναι τόσο απαραίτητο όσο νοµίζαµε πως ήταν. Ίσως να διαπιστώσουµε πως πραγµατικά έχουµε τη δύναµη ν’ αντιµετωπίσουµε τη ζωή και χωρίς αυτό. Κάθε προσκόλληση µας κάνει λίγο πιο αδύναµους. Όταν χάνουµε το αντικείµενο της εξάρτησής µας, έχουµε την ευκαιρία να συνειδητοποιήσουµε πως είµαστε πιο δυνατοί οτι’ ό,ΤΙ πιστεύαµε.

3, Μπορεί να διδαχθούµε πως αυτά τα εξωτερικά αντικείµενα δεν χαρίζουν την αληθινή και µονιµη ασφάλεια, ικανοποίηση ή επιβεβαίωση. Πως όλα επηρεάζονται από τη ροή του χρόνου και υπόκεινται στη µεταβολή και τον αφανισµό, που φέρνει σε κάθε αντικείµενο, άτοµο ή κατάσταση.

  1. Μπορεί να διδαχθούµε πώς να έχουµε, να  χρησιµοποιούµε και να απολαµβάνουµε κάτι χωρίς προσκόλληση, χωρίς να γινόµαστε σκλάβοι του. Το παράδειγµα του πουλιού πάνω στο κλαδί ταιριάζει απόλυτα. Το πουλί ξεκουράζεται επάνω στο κλαδί και απολαµβάνει το άσυλο που του προσφέρει . . Οταν αρχίζει να φυσά ο άνεµος και να τραντάζει το δέντρο, δεν νιώθει κανένα φόβο γιατί έχει εµπιστοσύνη πως η δύναµη των φτερών του θα το στηρίξει. Έτσι κι εµείς µπορούµε να απολαµβάνουµε τα αγαθά, γνωρίζοντας ταυτόχρονα πως έχουµε την εσωτερική δύναµη να ζήσουµε και να ευτυχήσουµε χωρίς αυτά.
  1. Μπορεί να διδαχθούµε πως πρέπει να είµαστε πιο προσεκτικοί, πιο ενήµεροι και ενσυνείδητοι για να µη χάνουµε τα αγαθά µας άσκοπα, από έλλειψη προσοχής και φροντίδας.

6, Μπορεί να πρέπει να αναλύσουµε τη βαθύτερη έννοια κάθε απώλειας. Τι προσπαθεί να µας διδάξει η ζωή µε αυτήν; Τι σηµαίνει αυτό το µήνυµο για την ύπαρξή µας, για τις πράξεις µας και τον τρόπο διαβίωσής µας.

  1. Μπορεί να πρέπει να διδαχθούµε ποιες προσπάθειες πρέπει να κάνουµε για να επανακτήσουµε κάτι που χάσαµε ή ακόµα και πώς να παλέψουµε νι’ αυτό, αλλά µε αντικειµενικότητα, αγάπη και παραδοχή για το αποτέλεσµα του αγώνα µας. Αυτό σηµαίνει πως ενώ καταβάλλουµε κάθε προσπάθεια για να επανακτήσουµε αυτό που χάσαµε, είµαστε ταυτόχρονα ικανοί να δεχθούµε και την αποτυχία αυτής της προσπάθειας. Αν και µας ανήκει, τότε πρέπει να το προστατεύουµε και να το διατηρούµε µε κάθε σωστό και µη βίαιο τρόπο. Αν όµως ιιορ όλους τους κόπους µας, ΤΟ.χάσουµε, τότε πρέπει να µάθουµε να δεχόµαστε πως αυτή είναι η καλύτερη δυνατή λύση. Πρέπει να µάθουµε να προστατεύουµε και να φροντίζουµε την ιδιοκτησία µας δίχως αγωνία ‘κάι φόβο.
  2. Μπορεί να εξαναγκασθούµε να ανακαλύψουµε και να παραδεχθούµε το νοµο του κάρµα. Αυτό σηµαίνει πως τισρ’ όλο που µπορεί να προσπαθούµε, να φροντίζουµε και να προστατεύουµε τα αγαθά µας, ίσως έρθει η στιγµή να τα χάσουµε. Πρέπει να το δεχθούµε τότε αυτό σαν το κάρµα µας, σαν το χρέος µας από το παρελθόν που ξεπληρώνεται σήµερα. Να νιώθουµε ικανοποίηση που ξεπληρώθηκε και τώρα είµαστε σε θέση να συνεχίσουµε την πορεία µας ελεύθεροι από κάθε περιορισµό.
  1. Μπορεί να αναπτύξουµε την πίστη µας στο Θείο Σχέδιο και να δεχθούµε πως τίποτα δεν συµβαίνει που να µην αποτελεί µέρος αυτού του σχεδίου. Τότε κάθε απώλεια είναι θέληµα του Θεού άσχετα από τον τρόπο που θα ήταν καλύτερο να αντιδράσουµε εµείς ή από τα µαθήµατα που πρέπει να πάρουµε. Η ίδια απώλεια µπορεί να κρύβει εντελώς διαφορετικά µηνύµατα και να απαιτεί διαφορετική αντίδραση από τον καθένα. Η πίστη µας στο Θείο Σχέδιο µας επιτρέπει να δεχθούµε πως µόνο ό,ΤΙ είναι πιο χρήσιµο για την πνευµατική µας εξέλιξη µπορεί να µας συµβεί.
  2. Μπορεί να µάθουµε να υποκύπτουµε στη θέληση του Θείου Σχεδίου, συνειδητοποιώντας πως κάθε τι δίνεται και αφαιρείται από αυτή την παγκόσµιο πηγή των πάντων. Γυµνοί φθάνουµε σ’ αυτόν τον κοσµο και γυµνοί θα τον εγκαταλείψουµε. Ό,ΤΙ αποκτήσουµε ενδιάµεσα είναι ένα Θείο δώρο που µας δανείζει ο Θεός για να το χρήοιµοήοιήσουµέ για την επίγεια πνευµατική µας ανάπτυξη. Όλα όµως, αργά ή γρήγορα πρέπει να επιστραφούν στην πηγή. Ο Θεός γνωρίζει την κατάλληλη στιγµή που πρέπει να αποδοθούν αυτά τα ωφέλη πίσω πολύ καλύτερα από τον σαστισµένο και εξαρτηµένο νου µας.
  3. Μπορεί να αναγκασθούµε να ανακαλύψουµε, να αντιµετωπίσουµε και να µεταβάλλουµε τα ορνητικά µας πιστεύω που ίσως έχουν σαν συνέπεια την ίδια την απώλεια. Ίσως ανάµεσα στα πιστεύω µας να υπάρχει και η πεποίθηση πως «ο κόσµος είναι κοκοο- ή «δεν είµαι άξιος να κρατήσω µια δουλειά» ή «ϋέν είµαι ικανός να υπερασπιστώ τον εαυτό µου» ή άλλα πιστεύω που µπορούν να δηµιουργήσουν άσκοπες απώλειες, µόνο και µονο γιατί είναι εκδηλώσεις του συστήµατος των πεποιθήσεών µας.

 

 

ΤΑ 12 ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΝΩΤΕΡΗ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ – ΑΡΘΡΟ

ΤΑ 12 ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΝΩΤΕΡΗ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ

(Tου Ken Keyes)

(ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ του Ρ.Η. Νατζέμυ)

ΤΑ ΕΠΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑΣ


7centersΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

(ΚΕΦΑΛΑΙΑ 7 & 8)

(Επειδή είναι σχαναρισμένο, μπορεί να υπάρχουν και λάθη)

Οι Γιόγκι ονοµάζουν τη ζωική ενέργεια που ρέει µέσα σε κάθε ον και το συντηρεί, ΠΡΑΝΑ. Λέγεται πως η πράνα κινείται µέσα από τη σπονδυλική στήλη του ανθρώπου συγκεντρωµένη σε διάφορα κέντρα ενέργειας σύµφωνα µε το επίπεδο συνειδητότητας του ατόµου.

Υπάρχουν επτά κέντρα στα οποία µπορεί να συγκεντρωθεί και να λειτουργήσει η ενέργεια. Κάθε ενεργειακό κέντρο προκαλεί ένα δrαφορετικό τύπο κινήτρων και δραστηριοτήτων, βασισµένων σε ένα διαφορετικό επίπεδο συνειδητότητας. Τα ζώα και οι λιγότερο ανεπτυγµένοι άνθρωποι είναι βασικά περιορισµένοι στην εµπειρία των κατώτερων τριών επιπέδων συνειδητότητας που ασχολούνται µε την ικανοποίηση των βασικών προσκολλήσεων της ασφάλειας, της απόλαυσης και της κυριαρχίας. Μόνο µετά από πολλές ζωές εξέλιξης θα αρχίσει ένα άτοµο να αισθάνεται τα ανώτερα συναισθήµατα που ξεκινούν από τα ανώτερα τέσσερα κέντρα. Με σωµατικές ασκήσεις, αναπνευστικές τεχνικές, διαλογισµό, κάθαρση του σώµατος και του νου, µε τη χρήση των δώδεκα µονοπατιών (που αναλύσαµε σε προηγούµενα τεύχη) και τη µελέτη φιλοσοφικών αληθειών θα µπορέσει κανείς να αυξήσει το ρυθµό εξέλιξης προς τα ονωτέρο κέντρα που είναι περισσότερο ευχάριστα και ικανοποιητικά. Ας εξετάσουµε για λίγο τα επτά κέντρα.

 

ΚΕΝΤΡΟ 1 – ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

Βεβαίως όλοι µας χρειαζόµαστε τη βασική στοιχειώδη ασφάλεια όπως αρκετό φαγητό, στέγη και ασφάλεια από τους κινδύνους. Είναι απίθανο ο αναγνώστης αυτού του άρθρου να βρίσκεται σε κίνδυνο µη ικανοποίησης αυτών των αναγκών. Είναι εξίσου απίθανο πως ο αναγνώστης έχει σταµατήσει να προσπαθεί να επληρώνει τις επιθυµίες – προσκολλήσεις που λειτουργούν από αυτό το κέντρο. Τείνουµε να συνεχίζουµε να συσσωρεύουµε χρήµατα και αντικείµενα και φαγητό πολύ πέρα από τις πραγµατικές µας ανάγκες και µετά να σπαταλάµε τεράστια ενέργεια, χρόνό και σκέψη συχνά σε βάρος της υγείας µας και των αρµονικών ανθρώπινων σχέσεων ώστε να εµποδίσουµε την απώλεια αυτών των συσσωρεύσεων.

Ο Σάι Μπάµπα είπε πως ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο είναι εκείνος που έχει τις λιγότερες επιθυµίες. Και ο φτωχότερος είναι εκείνος µε τις πιο πολλές επιθυµίες. Δεν υπάρχει λόγος, (εκτός αν είµαστε στη µέση ενός λιµού ή µιας καταστροφής), αυτό το κέντρο να κυριαρχεί στη ζωή µας σε τέτοιο βαθµό.

Οι προσκολλήσεις ασφάλειας κυριαρχούν επίσης στη συναισθηµατική µας ζωή. Προσκολλούµαστε σε ορισµένες σχέσεις που ονοµάζουµε «σχέσεις αγάπης», που στην πραγµατικότητα είναι µόνο σχέσεις ασφάλειας. Η αληθινή αγάπη χωρίς όρους µπορεί να έρθει µόνον όταν ελευθερωθούµε από την ανασφάλεια, από το φόβο κι από τις προσκολλήσεις.

 

Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΔΙΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ. Η ΠΡΟΣΚΟΛΛΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΑΙΡΝΕΙ.

 

Η αλήθεια είναι πως άσχετα µε το πόσο φαγητό, χρήµατα, χωράφια ή αντικείµενα συσσωρεύουµε, ποτέ δεν θα αισθανθούµε ασφαλείς, αν δεν είµαστε ήδη ασφαλείς µέσα µας. Οτιδήποτε υλικό κι αν έχουµε συόσωρεύσει µπορεί να χαθεί ή να µας το πάρει κάποιος πολύ εύκολα. Δεν υπάρχει αληθινή ασφάλεια. Υπάρχει µόνο η εσωτερική διαβεβαίωση πως ό,ΤΙ κι αν συµβεί, θα συνεχίσουµε. Ακόµη και πέρα από το θάνατο του υλικού σώµατος.

Η µελέτη παρελθόντων εµπειριών θα µας αποδείξει πως δεν υπάρχει ανάγκη να φοβόµαστε για όσα θα συµβούν. Έχουµε περάσει τόσες και τόσες καταστάσεις µέσα στις οποίες φοβόµασταν, ανησυχούσαµε και σκεφτόµασταν πως ο κόσµος έχει φτάσει στο τέλος του για µας. Κάθε τι έχει περάσει και κάθε τι που θα συναντήσουµε στο µέλλον θα περάσει επίσης – και τα ευχάριστα και τα δυσάρεστα. Η ζωή είναι αλλαγή. Δεν υπάρχει εξωτερική ασφάλεια σε έναν κόσµο που αλλάζει. Μόνο ο εσωτερικός εαυτός µας, η ΨΥΧΗ δεν αλλάζει και εκεί βρίσκεται η µόνη αληθινή ασφάλεια – ΜΕΣΑ ΜΑΣ.

Όταν κυριαρχούµαστε από προσκολλήσεις που πηγάζουν από το κέντρο ασφάλειας (που συνδέεται µε τη βάση της σπονδυλικής στήλης) ακόµη κι όταν κάθε τι είναι εντάξει στο παρόν µας, θα βρούµε κάποια µελλοντική ανασφάλεια που θα θρέψει τις ανησυχίες µας .. Ετσι το κέντρο ασφάλειας είναι για τους περισσότερους από µας µία σταθερή πηγή οδύνης και ανησυχίας.

 

ΚΕΝΤΡΟ 2 – ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΠΟΛΑΥΣΗΣ

Αυτό το κέντρο συνδέεται µε το κάτω µέρος της σπονδυλικής στήλης, µερικά δάχτυλα κάτω από τον αφαλό. Αυτό είναι το κέντρο των προσκολλήσεων απόλαυσης. Μπορεί να χρησιµοποιήσουµε πολλά αντικείµενα και ανθρώπους σαν πηγές αισθησιακής απόλαυσης. Οι πιο κοινές είναι πιθανώς το φαγητό, το σεξ, το τσιγάρο, και το ποτό. Για τους περισσότερους από µας αυτές οι προσκολλήσεις µας µέταβάλλουν σε σκλάβους, εµποδίζοντάς µας να µπορούµε να σχετιζόµαστε µε ανθρώπους και καταστάσεις µε έναν ελεύθερο τρόπο, γιατί οι προσκολλήσεις µας απαιτούν ικανοποίηση. Η προσκόλληση µας για φαγητό φτάνει πολύ µακρύτερα από τις σωµατικές µας ανάγκες, και πραγµατικά προκαλεί κακή υγεία και άρρωστα σώµατα. Οι σεξουαλικές µας προσκολλήσεις µας εµποδίζουν από το να δούµε την ψυχή µέσα σε ένα άτοµο. Τείνουµε να βλέπουµε τους ανθρώπους σαν αντικείµενα απόλαυσης ή σαν απειλές στην απόλαυσή µας. Ο εθισµός στο κάπνισµα, το αλκοόλ και τα ναρκωτικά ή φάρµακα καταστρέφει φανερά την υγεία, τη θέληση, την αυτοπεποίθηση και διαστρεβλώνει την αντίληψή µας για την πραγµατικότητα, γιατί ενδιαφερόµαστε περισσότερο για την ικανοποίηση της προσκόλλησής µας και όχι για µια σχέση γεµάτη αγάπη µε τους ανθρώπους γύρω µας.

Δεν πετυχαίνουµε την ικανοποίηση των προσκολλήσεών µας και τείνουµε να είµαστε σε µία συνεχή κατάσταση οδύνης. Από την άλλη µέριά όταν καταφέρουµε να ικανοποιήσουµε µία προσκόλληση απόλαυση ς , η απόλαυση κρατάει λίγο και πολύ γρηγορότερα επιθυµούµε την ίδια απόλαυση. Δεν υπάρχει δυνατότητα µακροχρόνιας ευτυχίας όσον καιρό αυτές οι προσκολλήσεις µας ελέγχουν και µας κάνουν να σπαταλάµε το χρόνο, την ένέργεια, τα χρήµατα και τη σκέψη µας σε επιφανειακά πράγµατα.

Κάποια στιγµή θα βαρεθούµε µ’ αυτό τον ατέλειωτο κύκλο επιθυµίας – στιγµιαίας ικανοποίησης – και επανεµφανιζόµενης επιθυµίας. Θα είµαστε τότε έτοιµοι να µετατρέψουµε τις προσκολλήσεις σε προτιµήσεις. Μπορεί να προτιµούµε τις ωραίες αισθήσεις στη ζωή χωρίς να αισθανόµαστε αρνητικοί και δυστυχισµένοι αν δεν τις έχουµε.

 

ΚΕΝΤΡΟ 3 ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ

Αυτό το κέντρο βρίσκεται στην περιοχή του ηλιακού πλέγµατος στο σώµα. . Ενα άτοµο που λειτουργεί οτι’ αυτό το κέντρο ενδιαφέρεται να κατευθύνει και να ελέγχει τους ανθρώπους. Δεν µπορεί να δώσει ή να αισθανθεί αγάπη, γιατί κάθε άτοµο θα είναι αντικείµενο για κυριαρχία ή απειλή στο αίσθηµα κυριαρχίας 110υ έχουµε. Τέτοια παιχνίδια παίζονται περισσότερο σε πολιτικές, επαγγελµατικές και σεξουαλικές σχέσεις.

Σε µία τέτοιο ανταγωνιστική ατµόσφαιρα υπάρχει πολύ λίγος χώρος νκι να σκεφτεί κανείς τους άλλους. Η υπερηφάνεια, ο εγωισµός και εγωκεντρισµός πηγάζουν στι’ αυτό το κέντρο. Αντί να χρησιµοποιούµε το εγώ µας για την έκφρασή µας εδώ πάνω στη γη, το εγώ µας ελέγχει και δηµιουργεί µία ψεύτικη βιτρίνα που συχνά διεγείρει αρνητικές αντιδράσεις στους άλλους.

Πρέπει να παρατηρήσουµε τον εαυτό µας όταν ελεγχόµαστε από προσκολλήσεις κυριαρχίας και να µάθουµε να µετατρέπουµε αυτές τις προσκολλήσεις σε προτιµήσεις. Τότε αν δεν καταφέρουµε αυτό που θέλουµε, µπορούµε να δεχτούµε την πραγµατικότητα και να ρέουµε µαζί της µε αγάπη. Μ’ αυτό τον τρόπο η ενέργεια µας θα υψωθεί µέχρι το επόµενο επίπεδο συνειδητότητας.

 

ΚΕΝΤΡΟ 4 – ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΓΑΠΗΣ

Οταν οι προσκολλήσεις µετασχηµατιστούν σε προτιµήσεις, τότε θ’ αρχίσουµε να αισθανόµαστε αγάπη χωρίς όρους, αγάπη αγνή χωρίς να περιµένουµε τίποτα από τους άλλους. Δεχόµαστε όλα τα πλάσµατα και τον εαυτό µας µε αγάπη, είτε εκπληρώνει τις προτιµήσεις µας είτε όχι. Αισθανόµαστε µια ενότητα µε όλους. Το συναίσθηµα της απόστασης διαλύεται και σπαταλάµε πολύ λιγότερο χρόνο και ενέργεια δηµιουργώντας εικόνες του εγώ για να καλύψουµε αυτό που αισθανόµαστε πραγµατικά.

Καταλαβαίνουµε πως οι άλλοι κυριαρχούνται ακόµη από τις δικές τους προσκολλήσεις και δεν µπορούν να µην ενέργούν µε τους εγωιστικούς τρόπους που συνηθίζουν. Τους συγχωρούµε και έχουµε συµπόνια νι’ αυτούς. Υπάρχουν λιγότερα παιχνίδια και περισσότερη ανοιχτή, ειλικρινής επικοινωνία. Είµαστε πιο άνετοι στις σχέσεις µας και οι άλλοι αισθάνονται επίσης περισσότερο άνετοι, δεκτικοί, και ασφαλείς µαζί µας. Υπάρχει περισσότερη αγάπη ανάµεσά µας. Φανερά αυτό το κέντρο συνδέεται µε την καρδιά.

Αν είσασταν ποτέ µαζί µε ένα πλάσµα που σας αγάπησε χωρίς όρους, θα καταλαβαίνατε πόσο θεραπευτική και µεταµορφωτική εµπειρία είναι αυτή. Είχα αυτή την ευκαιρία πέντε φορές στη ζωή µου µέχρι τώρα µε τον Σάτυα Σάι Μπάµπα, που παρόλο που είχε επίγνωση κάθε ελαττώµατος, κάθε λάθους µου και παρόλο που δεν χρειαζόταν απολύτως τίποτα από µένα, µου έδωσε ένα τόσο έντονο συναίσθηµα αγάπης και πλήρους παραδοχής ώστε συγκινήθηκα βαθιά και µεταµορφώθηκα. Ας προσπαθήσουµε όλοι να γίνουµε όλο και πιο ασφαλείς µέσα µας και να εξαγνίσουµε τα κίνητρά µας και τον τρόπο που βλέπουµε ώστε να µπορέσουµε να αγαπήσουµε µ’ αυτό το ΘΕΙΚΟ τροπσ Ας προσευχηθούµε στο Θεό να είµαστε σε θέση να αγαπήσουµε έτσι.

Η αγάπη χωρίς όρους δεν σηµαίνει πως πρέπει να δεχτούµε τις αρνητικές πράξεις των άλλων και να κάνουµε παρέα µε αρνητικούς ανθρώπους. Μπορούµε να τους δεχτούµε και να τους αγαπήσουµε σαν ψυχές, ενώ ταυτόχρονα καταλαβαίνουµε πως η άγνοια και η αρνητικότητά τους είναι κάτι που θα πρέπει καλύτερα να αποφύγουµε, ιδιαίτερα αν δεν έχουµε το κουράγιο να τους βοηθήσουµε. Είναι σαν την αγάπη της µητέρας για το παιδί της. Η µητέρα συνεχίζει να αγαπάει το παιδί παρόλο που ίσως να µη µπορεί να δεχτεί ορισµένες πλευρές της συµπεριφοράς του παιδιού. Αυτό είναι σηµαντικό να το καταλάβουν οι γονείς. Είναι καλύτερα να δώσουµε στο παιδί να καταλάβει πως η συµπεριφορά του δεν γίνεται δεκτή κι όχι το ίδιο το παιδί. Ας αφήσουµε το παιδί να αισθάνεται πως η αγάπη είναι πάντα εκεί, αλλά πως ορισµένο είδη συµπεριφοράς δεν µπορούν να γίνουν αποδεκτά. Κάντε τη διάκριση ανάµεσα στο παιδί και τη συµπεριφορά. Η ‘ίδια διάκριση είναι επίσης πολύ χρήσιµη όταν έχουµε να κάνουµε µε ενήλικες και µε τον εαυτό µας.

 

ΚΕΝΤΡΟ 5 – ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΦΘΟΝΙΑΣ

Αυτό το κέντρο βρίσκεται στο λαιµό. Ονοµάζεται κέντρο της αφθονίας γιατί ένα άτοµο που λειτουργεί οτι’ αυτό το επίπεδο συνειδητότητας είναι σε αρµονική ένωση µε τη ζωή. Όταν συµβεί αυτό, η ζωή η ίδια αρχίζει να παρέχει όλες τις ανάγκες του ατόµου χωρίς την προσπάθειά του. Επειδή έχει ελευθερωθεί από τις κατώτερες προσκολλήσεις, τα συναισθήµατα του διαχωρισµού από τους άλλους και τον κόσµο διαλύονταΙ. Κάθε τι που χρειάζεται φαγητό, ασφάλεια, στέγη, βιβλία, πληροφορίες, καθοδήγηση κλπ., του παρέχεται µέσω της υποστήριξης της φύσης. Αυτή είναι µία αληθινά θαυµάσια κατάσταση, όταν η ζωή δίνει ακριβώς όσα χρειάζεται κανείς κάθε στιγµή. Η ζωή φαίνεται τότε σαν ένα συνεχές θαύµα και αισθάνεται κανείς συνεχώς ταπεινή ευγνωµοσύνη για ό,ΤΙ του δίνεται µε τόσο πολλή χάρη µε τη µορφή ακόµη και των απλούστερων δώρων.

Επειδή δεν σπαταλάει ενέργεια και σκέψη για να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις των προσκολλήσεων, υπάρχει περισσότερη ενέργεια, αγάπη και διαύγεια για να προχωρήσει στο δρόµο της εξέλιξης. Αυτός ο άνθρωπος έχει πραγµατικά ενεργοποιήσει το κέντρο της καρδιάς και πιθανώς θα χρησιµοποιήσει την ενέργειά του και τη δύναµή του για να βοηθήσει να γίνει ο κόσµος καλύτερος. Επίσης, όταν η ενέργεια ενός ατόµου φθάσει σ’ αυτό το επίπεδο, αναπτύσσεται η διαίσθησή του, έχει περισσότερη επαφή µε το υποσυνείδητο, µε τον εσωτερικό εαυτό του. Έχει µια εσωτερική κσθοδήγηση που τον βοηθά στις αποφάσεις του, καταλαβαίνει ποιος είναι ο δρόµος του και τι να κάνει µε τη ζωή του.

Έχει περισσότερη επαφή µε τη δηµιουργική πηγή µέσα του και βιώνει τη χαρά της δηµιουργικής έκφρασης.

ΚΕΝΤΡΟ 6 – ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΥΝΕΙΔΗΤΗΣ ΕΠΙΓΝΩΣΗΣ

Καθώς ανοίγει σιγά-σιγά αυτό το κέντρο, που βρίσκεται στο κέντρο του µετώπου, ο άνθρωπος συνειδητοποιεί πως η Αλήθεια είναι πέρα από τις αισθήσεις και το νου. Αντιλαµβάνεται πως αυτό που βλέπει είναι µια προσωρινή πραγµατικότητα σε διαρκή εναλλαγή που σύντοµα θα εξαφανιστεί. Αποκτά µια απόσταση από το σώµα και την προσωπικότητα και ταυτίζεται περισσότερο µε την ψυχή.

Ενώ µπορεί να ασχολείται µε τις ίδιες πράξεις, όπως το φαγητό, το να απολαµβάνει µε τις αισθήσεις του, το να δίνει οδηγίες ή οτιδήποτε άλλο, συγχρόνως παρατηρεί από απόσταση το θεατρικό έργο της ζωής του.

Πολλοί θα πουν «ιιοοο βαρετό, δεν θα ήθελα ποτέ να είµαι έτσι, τόσο ψυχρός και χωρίς συναίσθήµσ». Είναι δύσκολο να καταλάβουµε πώς θα ήτανε, µε την παρούσα µας κατάσταση συνειδητότητας. . Οταν είµασταν µικροί είχαµε πολλά παιχνίδια, κούκλες και άλλα, που ποτέ εκείνον τον καιρό δεν φανταζόµασταν πως θα αποχωριζόµασταν. Αλλά σιγά-σιγά χάσαµε το ενδιαφέρον µας γι’ αυτά τα αντικείµενα και αυτές τις δραστηριότητες. Είναι πολύ πιθανό πως µε τον καιρό θα βαρεθούµε επίσης την οδύνη που δηµιουργείται από τις προσκολλήσεις µας και τελικά θα προτιµήσουµε την αποστασιοποιηµένη γαλήνη και αγάπη χωρίς όρους αυτών των ανώτερων κέντρων.

Παρατηρώντας πνευµατικά εξελιγµένα άτοµα, µπορώ σίγουρα να επιβεβαιώσω πως έχουν πολύ περισσότερη αγάπη, ειρήνη και ευτυχία από εµάς. Βλέπουν κάθε άτοµο σαν κοµµάτι του εαυτού τους και αγαπούν όλους εξίσου, ενώ δεν χρειάζονται τίποτα από κανέναν. Η προσκόλληση και ο συναισθηµατισµός συνδέονται µόνο µε τις κατώτερες µορφές της εγωιστικής αγάπης. Η αγάπη χωρίς εγωισµό είναι δυνατή στι’ αυτή την αποστασιοποιηµένη κατάσταση συνειδητότητας.

 

ΚΕΝΤΡΟ 7 – ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΟΣΜΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑΣ

Αυτό το κέντρο βρίσκεται στο πάνω µέρος του κεφαλιού. Γι’ αυτό το υψηλότερο επίπεδο συνειδητότητας, δεν µπορούµε να πούµε πολλά γιατί είναι πέρα από χρόνο και χώρο, πέρα από λόγια. Το λεξιλόγιό µας έχει αναπτυχθεί βάσει των κατώτερων τριών επιπέδων συνειδητότητας και είναι απελπιστικά ανεπαρκές για να µας βοηθήσει να περιγράψουµε αυτό το υψηλότερο επίπεδο συνειδητότητας. Εδώ κάθε διαχωρισµός χάνέτσι. Δεν υπάρχει άλλος. Γίνεται κανείς τα πάντα, το όλον. Ενώνεται µε όλα τα όντα και µε όλο το σύµπαν. Είναι σε ένωση µε το Θεό. Έχει εµπειρία της ενότητάς του µε όλη τη δηµιουργία. Έχει ΓιΝΕI η ασφάλεια, η απόλαυση, η δύναµη, η αγάπη, η πληρότητα της ζωής και ο παρατηρητής µάρτυρας όλων αυτών. Έχει συµπληρώσει το σκοπό της ενσάρκωσης ξανά και ξανά σε ανθρώπινα σώµατα. Έχει γίνει Θέϊκοο. Είναι ο ΕΝΑΣ, χωρίς δεύτερο.

Αυτή η κατάσταση µπορεί να περιγραφεί µε διάφορα ονόµατα, όπως Παράδεισος, Σαµάντι, Νιρβάνα ή Απελευθέρωση.

Μέσα στη διαδικασία της πνευµατικής ανάπτυξης, αναζητάµε όλο και ανώτερους σκοπούς. Τα κίνητρά µας εξελίσσονται από µια ακόρεστη αναζήτηση της εξωτερικής ασφάλειας, απόλαυσης και επιβεβαίωσης σε µια βαθύτερη ανάγκη να καλλιεργήσουµε την αγάπη, τη γνώση και την πνευµατική διαύγεια.

Η ενέργειά µας δεν πηγάζει πάντα από το ίδιο κέντρο, αλλάζει πολύ γρήγορα από κέντρο σε κέντρο ανάλογα µε τη διάθεσή µας, τα ερεθίσµατα του περιβάλλοντος και τους προγραµµατισµούς µας.

Μας συµφέρει να επιταχύνουµε το ανέβασµα αυτής της ενέργειας δίνοντας λίγη ώρα κάθε µέρα σε πνευµατικές δραστηριότητες.

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 8

ΤΑ 12 ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΝΩΤΕΡΗ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ

Σ’ αυτό το κεφάλαιο θα σας παρουσιάσουµε δώδεκα ιδέες τις οποίες αν τις χρησιµοποιήσουµε σαν επιβεβαιώσεις ή τις κρατήσουµε ζωντανές µέσα στο νου θα µας βοηθήσουνε ν’ απελευθερωθούµε από τους φόβους, τις προσκολλήσεις και τις προσδοκίες που είναι η αιτία τόσης ανησυχίας και προβληµάτων στη ζωή. Αυτές τις επιβεβαιώσεις µπορεί να τις χρησιµοποιήσουµε σε δύσκολες στιγµές όταν δούµε ότι χάνουµε τη διαύγεια µας και την ηρεµία του νου µας. Μπορεί ακόµα και να τις γράψει κανείς σαν επιβεβαιώσεις όπως περιγράφουµε στο 60 κεφάλαιο. Θα ήταν καλό, για να φέρνει κανείς συχνά στο νου του αυτές τις ωραίες σκέψεις, να φτιάξει µικρές ταµπέλες και να τις τοποθετήσει σε σηµεία που θα τις βλέπει συχνά ή να γράψει τις λέξεις κλειδιά για κάθε µονοπάτι σε κάποια κάρτα που θα έχει πάντοτε µαζί του. Οποιαδήποτε στιγµή αισθανθεί στεναχώρια, µπορεί να κοιτάξει αυτή την κάρτα και να δει ποια σκέψη θα τον φέρει πίσω στο κέντρο της ηρεµίας του.

ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΔΟΥ ΛΕΙΑΣ ΜΕ ΤΑ ΔΩΔΕΚΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΝΩΤΕΡΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

Ο Ken Keyes έχει διατυπώσει τα 12 µονοπάτια ή έννοιες σύµφωνα µε τις οποίες αν ζούµε, θα µπορέσουµε ν’ αλλάξουµε τις προσκολλήσεις µας σε προτιµήσεις και να βρούµε την ειρήνη, την αγάπη και την ευτυχία που ψάχνουµε. Στην τήρηση αυτών των µονοπατιών είναι σηµαντικό να δεχτούµε τρεις βασικές έwοιες.

α) Πως είµαι υπεύθυνος για την πραγµατικότητό µου µέσα από τον τρόπο που σκέφτοµαι, δρω, αισθάνοµαι και ουµπέριφέροµοι. Ο τρόπος που έχω προγραµµατιστεί να αντιδρώ σε ορισµένες καταστάσεις είναι ο αποφασιστικός παράγοντας για το αν θα συναντήσω ευτυχία ή δυστυχία. Κανένας άλλος δεν µπορεί να κατηγορηθεί για το πώς αισθάνοµαι.

β) ‘Εχω τη δύναµη Υ’ αλλόξω ΤΟΥ προγραµµατισµό µου και να ελευθερωθώ, να αισθάνοµαι και να δρω διαφορετικά από ό,τι τώρα αν επίσης το θέλω.

γ) Είµαι µια αθόνατη ΨΥΧΗ που καταλαµβόνει προσωρινό αυτό το σώµα κι αυτό το νου που ελέγχονται από τους προγραµµατισµούς και τις προσκολλήσεις. Δεν είµαι το σώµα ούτε οι προσκολλήσεις που το ελέγχουν, αλλά είµαι ένα ανώτερο ον που µπορεί να αλλάξει τις προσκολλήσεις, το νου και την προσωπικότητα, έτσι ώστε να έχει εµπειρία περισσότερης αγάπης, ειρήνης και ευτυχίας.

ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΚΑ ο αναγνώστης µπορεί να αισθάνεται πως µπορεί να δεχτεί αυτές τις έννοιες. Αλλά µε βαθιά µελέτη του εαυτού µας και των κινήτρων µας, θα δούµε ότι δεν πιστεύουµε καν αυτές τις αλήθειες, Πιστεύουµε λεκτικά, αλλά οι πράξεις και οι σκέψεις µας δείχνουν τις βαθύτερες πεποιθήσεις µας, πως οι άλλοι είναι υπεύθυνοι για την οδύνη µας, πως δεν µπορούµε να αλλάξουµε την προσωπικότητά µας ή τη ζωή µας και πως είµαστε πραγµατικά το σώµα µας και η προσωπικότητά µας. Αν επιτρέψουµε ο’ αυτές τις ατυχείς λανθασµένες αντιλήψεις να συνεχίσουν, θα µας κρατήσουν φυλακισµένους στην παρούσα αυτοπροκαλούµενη οδύνη µας.

Σ’ αυτή τη µέθοδο ανάπτυξης δεν υπάρχει ανάγκη να αλλάξουµε οποιονδήποτε εξωτερικό παράγοντα, δεν υπάρχει ανάγκη να φύγουµε από την οικογένειά µας ή από το επάγγελµά µας ή τις ευθύνες µας. Δεν υπάρχει ανάγκη να εγκαταλείψουµε οποιοδήποτε πλούτο ή αντικείµενο, υπάρχει µόνο η ανόγκη να γίνουµε εσωτερικό ελεύθεροι από τις προσκολλήσεις. Δεν είναι απαραίτητο να έχουµε έναν δάσκαλο, διότι η ίδια η ΖΩΗ γίνεται δάσκαλος µε το να µας δείχνει µέσα από την οδύνη µας και τις δυσάρεστες καταστάσεις, που έχουµε προσκολληθεί και πού έχουµε γαντζωθεί. Βέβαια µια οµάδα που έχει αφιερωθεί στην αλληλοβοήθεια ώστε να γίνει αυτός ο µετασχηµατισµός στα µέλη της µπορεί να είναι πολύ χρήσιµη για συναισθηµατική υποστήριξη, αντικειµενικότητα και διαύγεια. Στην αρχή δεν είναι τόσο εύκολο να δούµε την αλήθεια για το ποιες προσκολλήσεις προκαλούν τα βάσανά µας. Μια οµάδα ανάπτυξης που είναι αφιερωµένη στην αµοιβαία αυτο-ανακάλυψη µπορεί να βοηθήσει πολύ, ιδιαίτερα στην αρχή. Ταυτόχρονα µ’ αυτή την εργασία, γίνεται µία πνευµατική ανάπτυξη στην οποία ευρύνει κανείς τη συνειδητότητα, την αγάπη και την ενέργειά του.

ΠΕΝΤΕ ΣΤΑΔΙΑ

Υπάρχουν βασικά πέντε στάδια µέσα από τα οποία περνάει κανείς κατά τη διάρκεια του µετασχηµατισµού των προσκολλήσεων σε προτιµήσεις,

1) Στο πρώτο στάδιο δεν έχει κανείς επίγνωση πως ελέγχεται απ’ αυτές τις υποσυνείδητες υποβολές που τον κάνουν να υποφέρέι, Μέχρι τώρα απέδιδε στον εξωτερικό κόσµο το φταίξιµο για τα προβλήµατά του.

2) Στο επόµενο στάδιο αρχίζει να αντιλαµβάνεται τις προσκολλήσεις που τον κάνουν να υποφέρει. Αυτό και το επόµενο στάδιο είναι ίσως τα πιο δύσκολα διότι αρχίζει κανείς να βλέπει το τεράστιο µέγεθος του προβλήµατος και το περίπλοκο δίκτυο προσκολλήσεων που έχουν κεντηθεί µέσο στο χώρο του νου. Το έργο του να αφαιρεθούν αυτά τα νήµατα επιθυµίας ένα προς ένα φαίνεται τεράστιο και αδύνατο. Δεν υπάρχει πλέον η άνεση να κατηγορεί κανείς τους άλλους για τα προβλήµατά του, τώρα πρέπει κανείς να πάρει την ευθύνη.

3) Το τρίτο στάδιο µας βρίσκει να δουλεύουµε µε τις προσκολλήσεις µία προς µία, και να ανακαλύπτουµε ΠΡΟΣΚΟΛΛΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΥΡΗΝΑ που είναι η βάση για πολλές άλλες. Σταθερά, είτε µόνος του είτε µε τη βοήθεια µιας οµάδας, αρχίζει κανείς να λύνει τους κόµπους των επιθυµιών. Είναι σηµαντικό σ’ αυτό το στάδιο να διαλέξει κανείς µερικές από τις περισσότερο απλές προσκολλησεις, που µπορούν πιο εύκολα να µετασχηµατιστούν.

(Ακριβώς όπως ένας αθλητής άρσης βαρών θα αρχίσει µε µικρότερα βάρη και θα αναπτύξει δύναµη για τα βαρύτερα).

4) Στο τέταρτο στάδιο αρχίζει κανείς να αισθάνεται επιτυχία και ελευθερία από τα δεσµά µερικών από τις προσκολλήσεις. Αρχίζει να αισθάνεται περισσότερο άνοιγµα, αγάπη και ευτυχία. Έχει την εµπειρία διάφορων τρόπων δράσης και αντίδρασης, που φέρνουν περισσότερη αρµονία σ’ αυτόν και στους άλλους.

5) Το τελευταίο στάδιο είναι εκείνο όπου είναι κανείς τελείως ελεύθερος από κάθε προσκόλληση, που έχουν γίνει τωρσ προτιµήσεις. Τώρα είναι πάντοτε ευτυχισµένος ή δεκτικός, αλλά ποτέ δυστυχισµένος.

Η επιτυχία σε µια τέτοιο προσπάθεια αυτο-µετασχηµατισµού µπορεί να επιτευχθεί µόνο µέσα από τα ακόλουθα τρία:

ΑΣΚΗΣΗ    ΕΠΙΜΟΝΗ ΥΠΟΜΟΝΗ

Επιπλέον βοήθεια θα βρεθεί βέβαια αν:

α) Διαβάζει κανείς συχνά το βιβλίο του Ken Keyes ccThe handbook to higher Consciousness».

β) Κρατάει ηµερολόγιο κάθε έντονης συναισθηµατικής εµπειρίας κάθε ηµέρας.

γ) Παρακολουθεί µία οµάδα προσανατολισµένη στην ανάπτυξη, αφιερωµένη σ’ αυτό το σκοπό.

δ) Δουλέψει µε τα ερωτηµατολόγια που βρίσκονται στο τέλος του 40υ κεφαλαίου.

Το κράτηµα του ηµερολογίου και η απάντηση του ερωτηµατολογίου στο τρίτο πρόσωπο, θα βοηθήσει την αντικειµενική διαύγεια που χρειάζεται για να βρει το δρόµο του µέσα από το πλέγµα των προσκολλήσεων. Θα µπορούσε κανείς να γράψει µε την αντωνυµία «συτοτ;» ή «ουτή» αντί για το «εγώ». Αυτό είναι πραγµατικά περισσότερο αληθινό, διότι δεν είµαστε το σώµα ή η προσωπικότητα που δρα και αντιδρά σ’ αυτές τις εµπειρίες. Είµαστε πραγµατικά η ψυχή ή η εσώτερη ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ που παρακολουθεί αυτό το θέατρο της ζωής.

Η τελειοποίηση οποιασδήποτε από αυτές τις δώδεκα έννοιες θα µας φέρει στην τελειοποίηση των υπόλοιπων έντεκα. Δεν είναι ξεχωριστές έwοιες αλλά µάλλον σαν 12 ακτίνες που πηγάζουν από το κέντρο του ίδιου τροχού. Κάθε µία τους πηγάζει από την ίδια κεντρική αλήθεια.

Σε κάθε περίπτωση θα δώσω πρώτα την αρχική περιγραφή του µονοπατιού από τον Ken Keyes και µετά µία απλοποιηµένη περιγραφή που έχουµε βρει ευκολότερη στη µνήµη και στη χρήση για τις οµαδικές µας συναντήσεις τα τελευταία χρόνια. Μερικές ΛΕΞΕΙΣ ΚΛΕΙΔΙΑ δίνονται επίσης για κάθε µονοπάτι, ώστε να µας βοηθήσουν να θυµόµαστε ευκολότερα το µονοπάτι. Τελικά υπάρχουν µερικά σχόλια που βασίζονται πάνω στην εξήγηση του Ken Keyes και στην προσωπική µου εµπειρία µέσα από τις οµαδικές συναντήσεις ανάπτυξης τα τελευταία χρόνια.

ΕΛΕΥΘΕΡΩΝΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ

Το ΜΟΝΟΠΑΤΙ 1. «Ελευθερώνω τον εαυτό µου από προσκολλήσεις ασφάλειας, απόλαυση ς , και κυριαρχίας που µε κάνουν να προσπαθώ να ελέγχω καταναγκαστικά τις καταστάσεις στη ζωή µου καταστρέφοντας την ηρεµία µου και εµποδίζοντάς µε να αγαπώ τον εαυτό µου και τους άλλους».

Μ.1 απλοποιηµένο – ΕΛΕΥΘΕΡΩΝΩ ΤΟΝ ΕΑ ΥΤΟ ΜΟΥ ΑΠΟ ΠΡΟΣΚΟΜΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΟΔ ΥΝΗ ΚΑΙ ΜΕ ΕΜΠΟΔΙΖΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ.

Λέξεις κλειδία – ΕΛΕΥΘΕΡΩΝΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ.

Αυτό το µονοπάτι συνοψίζει τη µέθοδο και το στόχο του συστήµατος των δώδεκα µονοπατιών, δηλώνοντας την απόφαση να ΕΛΕΥΘΕΡΩΘΟΥΜΕ από εκείνες τις προσκολλήσεις που µας εµποδίζουν από το να αισθανόµαστε την αγάπη, την ειρήνη και την ανοιχτή στάση που θα µπορούσαµε να έχουµε στη ζωή. Βεβαίως επιτρέπουµε στον εαυτό µας να έχει την ανάγκη αρκετού φαγητού και στέγης ώστε να διατηρήσει µια υγιή ζωή, αλλά πέρα από αυτό, όλες οι επιθυµίες πρέπει να µετατραπούν σε προτιµήσεις. Πρέπει να είµαστε τίµιοι µε τον εαυτό µας και να σκάψουµε βαθιά µέσο στη δοµή της προσωπικότητας και των συνηθειών µας, ώστε να ξεσκεπάσουµε τα κίνητρα των σκέψεων, των πράξεων και των αιτίων της οδύνης µας.

Το πρώτο µονοπάτι είναι επίσης µια έκφραση εµπιστοσύνης για την επιτυχία αυτής της προσπάθειας. Είναι µια θεϊκή πρόταση που επιβεβαιώνει πως είµαστε αποφασισµένοι να το κάνουµε, άσχετα µε ποιες δυσάρεστες καταστάσεις µιιορέί να συναντήσουµε. Με άλλα λόγια, έχουµε υποφέρει αρκετά βρισκόµενοι στο έλεος αυτών των παλιών καταγραµµένων προγραµµάτων και των προσκολλήσεων και των προβληµάτων που επακολουθούν άσ αυτά, και τώρα είµαστε έτοιµοι να αλλάξουµε τη ζωή µας. Μπορεί να υπάρξει πολλή αντίσταση από εκείνους γύρω µας που έχουν συνηθίσει να παίζουν ορισµένους ρόλους και παιχνίδια µαζί µας. Καθώς προσπαθούµε να ελευθερωθούµε από αυτούς τους ρόλους, οι άλλοι µπορεί να φοβηθούν και να προσπαθήσουν να µας εµποδίσουν. Μπορεί να µας κατηγορήσουν για αναισθησία και αδιαφορία, διότι δεν συγκινούµαστε και δεν λογοµαχούµε µε τον τρόπο που συνηθίζαµε. Μπορεί να προσπαθήσουν να µας στενοχωρήσουν και να ανανεώσουν εκείνα τα παλιά γνώριµα παιχνίδια. Πρέπει να έχουµέ υποµονή και να καταλάβουµε τη θέση τους, το φόβο τους και το κίνητρό τους. Ίσως δεν είναι έτοιµοι να κάνουν αυτή την αλλαγή. Αυτό είναι εντάξει και δεν χρειάζεται να προσπαθήσουµε να τους αναγκάσουµε. Αλλά, ταυτόχρονα, έχουµε κάθε δικαίωµα να κάνουµε αυτή την αλλαγή µέσο µας. Τελικά όλοι θα είναι ευτυχέστεροι και µε περισσότερη αγάπη. Πρέπει να δούµε τους άλλους σαν παιδιά και να παραβλέψουµε τις κατηγορίες και τις εχθρότητές τους, χρησιµοποιώντας ακόµη κι αυτές τις αρνητικές εµπειρίες σαν δοκιµασίες της δύναµης και της αγάπης µας. Το χειρότερο λάθος που µπορεί να κάνουµε είναι να προσπαθήσουµε να αλλάξουµε τους άλλους και να τους κάνουµε να περάσουν από τις αλλαγές που ακριβώς θελουµε να κάνουµε εµείς µέσα µας. Αυτό είναι πολύ συνηθισµένο λάθος ανάµεσα σ’ αυτούς που έχουν ενθουσιαστεί για κάποιον καινούριο δρόµο ή τεχνικές, που αισθάνονται πως θα τους βοηθήσουν. Πριν ακόµη το αποδείξουν στον εαυτό τους, θέλουν να το δοκιµάσουν όλοι οι άλλοι

Αυτό δηµιουργεί πολλή αρνητικότητα ανάµεσα σ’ αυτούς που περιβάλλουν ένα τέτοιο άτοµο και κάνει την επιτυχία ακόµη πιο δύσκολη. Ας συγκεντρωθούµε στο να αλλάξουµε τον εαυτό µας και απλά ας αφήσουµε το παράδειγµά µας να γίνει πηγή έµπνευσης για τους άλλους . . Οσο λιγότερα λέµε και όσο περισσότερα κάνουµε τόσο το καλύτερο.

Ελευθερώνοµαι από τους εθισµούς µου σηµαίνει ότι έλέυθέρωνοµάι από τη µηχανικότητα, από τον αυτόµατο τρόπο σκέψης και δράσης. Για τους περισσότερους από µας η ελευθερία µας περιορίζεται πιο πολύ από τους εσωτερικούς µας φόβους, εθισµούς και προγραµµατισµούς παρά από εξωτερικά εµπόδια. Όλοι ανησυχούν για την απειλή της ελευθερίας τους από εξωτερικές επιρροές όπως είναι οι γονείς, οι σύζυγοι, οι εργοδότες και οι κυβερνήσεις. Αλλά λίγοι έχουν καταλάβει ότι η πραγµατική ελευθερία είναι εσωτερική. Ότι η µεγαλύτερή µας σκλαβιά είναι ο νους µας που είναι µηχανικά προγραµµατισµένος. Ελευθερία σηµαίνει να είσαι ευτυχής ακόµα κι όταν δεν µπορείς να έχεις αυτό που σου είναι απαραίτητο. Σηµαίνει να αισθάνεσαι ασφάλεια ακόµα κι όταν έχουν χαθεί οι πηγές κάθε ασφάλειας, όπως τα λέφτά, η δουλειά, ή ο σύντροφός σου. Ελευθερία σηµαίνει να αισθάνεσαι την ελευθερία να µην θυµώνεις αν δεν θέλεις να θυµώσεις. Ελευθερία σηµαίνει να έχεις την ικανότητα να µην ανησυχείς όταν λογικά καταλαβαίνεις ότι είναι χαµένος χρόνος και δεν λύνει κσνένσ πρόβληµα. Ελευθερία σηµαίνει ν’ αναπτυχθούµε πέρα από τα όρια που µας βάζουν οι φόβοι µας, τα άγχη µας, και η αρνητική εικόνα που έχουµε για τον εαυτό µας. Σηµαίνει να ελευθερωθούµε τοσο από τον προσωπικό µας προγραµµατισµό ώστε να µπορούµε να βλέπουµε και άλλες απόψεις και να µαθαίνουµε καινούργια πράγµατα στη ζωή, Σηµαίνει ν’ αγαπάµε ακόµα κι όταν οι άλλοι µας εµποδίζουν από το ν’ αποκτήσουµε αυτό που θέλουµε, ή µας µιλάνε αρνητικά. Ελευθερία σηµαίνει απελευθέρωση από την ταύτιση του σώµατος και της προσωπικότητας και ικανότητα να αισθανθούµε την παγκόσµια πνευµατική µας φύση. Πραγµατική ελευθερία σηµαίνει να µπορούµε να ζούµε πάντα στο παρόν – στην παρούσα στιγµή – χωρίς περιορισµούς από σκέψεις για το παρελθόν και το µέλλον.

Οι άνθρωποι εύκολα ξεσηκώνονται για να πολεµήσουν για την απελευθέρωσή τους από την εκµετάλλευση των άλλων, αλλά σπάνια µας ενδιαφέρει να δώσουµε τις απαραίτητες µάχες για να ελευθερωθούµε από τους εσωτερικούς τυράννους, όπως είναι οι συνήθειές µας, οι φόβοι µας, η άγνοια, οι επιθυµίες µας, οι εθισµοί και οι προγραµµατισµοί. Αυτό το µονοπάτι όταν το επαναλαµβάνουµε στο νου επιβεβαιώνει µέσο µας την πεποίθηση Ν’ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΘΙΣΜΟΥΣ ΜΑΣ.

 

ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΩ

ΜΟΝΟΠΑΤΙ 2. «Ανακαλύπτω πως οι προσκολλήσεις που καταδυναστεύουν τη συνείδησή µου δηµιουργούν τη δική µου διαστρεβλωµένη εικόνα του γεµάτου αλλαγή κόσµου ανθρώπων και καταστάσεων γύρω µου»,

Μ. 2 απλοποιηµένο – ΑΝΑΚΑΛ ΥΠΤΩ ΠΩΣ ΟΙ προΣΚΟΜΗΣΕΙΣ ΜΟΥ ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΓΥΡΩ ΜΟΥ.

Λέξη κλειδί: ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΩ.

Όταν κυριαρχούµαστε από προσκολλήσεις, αντιλαµβανόµαστε λανθασµένα πολλές καταστάσεις γύρω µας. Οι περισσότεροι από µας τοποθετούνται σε µία συνεχή κατάσταση φόβου και δυσπιστίας από τον προγραµµατισµό, την τηλεόραση και τις εφηµερίδες που γεµίζουν τη συνείδησή µας µε µόνο τα αρνητικά και τροµέρά γεγονότα που συµβαίνουν στον κόσµο. Όταν γεµίζουµε µε καχυποψία, αισθανόµαστε τις προθέσεις των άλλων σκοµη και µε τα αγνότερα κίνητρα σαν απειλή για τις προσκολλήσεις ασφάλειας ή άλλων προσκολλήσεων που έχουµε. Καθένας από µας έχει την εµπειρία της παρεξήγησης από κάποιον που ήταν προκατειλληµένος από κάποια αρνητική κατάσταση. Παρεξήγησαν τελείως τις προθέσεις µας και τις αντιµετώπισαν µε µία αρνητική άποψη. Όταν φοβόµαστε, ο καθένας γύρω µας φαίνεται σαν απειλή, και θα ενεργήσουµε χωρίς αγάπη για να προστατεύσουµε τον εαυτό µας από αυτή τη φανταστική απειλή. Όταν είµαστε προκατειλληµένοι µε την πολιτική, θα δούµε τον κόσµο µέσα από πολιτικά χρωµατισµένους φακούς, ανίκανοι να δούµε οποιοδήποτε άτοµο γι’ αυτό που είναι, συγκεντρώνοντας την προσοχή µας µόνο στο κόµµα που ανήκει.

Όταν ελεγχόµαστε από µία προσκόλληση για σεξουαλική ικανοποίηση, κάθε σχέοή και συνάντηση διαστρεβλώνεται από τις σκέψεις για τον άλλον σαν αντικείµενο απόλαυσης ή σαν απειλή για την απόλαυσή µας ή σαν χωρίς ενδιαφέρον. Δεν βλέπουµε κανέναν γι’ αυτό που είναι, δηλαδή σαν µια εξελισσόµενη ψυχή που καταλαµβάνει προσωρινά ένα ορισµένο σώµα και µία προσωπικότητα. Όταν δεν αισθανόµαστε ασφαλείς µέσα µας, τότε δεν θα µπορέσουµε να είµαστε ανοιχτοί και να αγαπάµε τους γύρω µας. Είτε θα αποσυρθούµε είτε θα δηµιουργήσουµε µία µεγάλη ψεύτικη βιτρίνα αυτοπεποίθησης και επιθετικής συµπεριφοράς ώστε να προστατευτούµε. Όλες αυτές οι µανούβρες δηµιουργούν µόνο οδύνη για όλους και µας κρατούν φυλακισµένους στην φανταστική µας άποψη για όσα συµβαίνουν γύρω µας.

Έτσι ο σκοπός που επαναλαµβάνουµε εσωτερικά αυτή την επιβεβαίωση στις κατάλληλες περιστάσεις είναι να προσπαθήσουµε να πάµε πιο βαθιά µέσα στο νου µας και ν’ ανακαλύψουµε αν βλέπουµε τον κόσµο και τους ανθρώπους γύρω µας όπως είναι ή ΟΠΩΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ. Έχουµε την τάση να αντιλαµβανόµαστε, ν’ αξιολογούµε και να κρίνουµε τον κόσµο γύρω µας σε σχέση µε τους εθισµούς, τους προγραµµατισµούς, τους φόβους και τις συνήθειές µας. Συχνά αυτό που βλέπουµε στους άλλους είναι ο εαυτός µας. Αυτό που πολλές φορές µας ενοχλεί σε κάποιον άλλον είναι αυτό που µας θυµίζει κάτι στο δικό µας εαυτό και το οποίο δεν µπορούµε να δεχτούµε ή δεν θέλουµε να δούµε.

Υπάρχει η ιστορία για τον αισιόδοξο και τον απαισιόδοξο και πως βλέπουν µισό ποτήρι νερό. Ο αισιόδοξος το βλέπει µισογεµάτο και ο απαισιόδοξος µισοάδειο. Ο απαισιόδοξος βλέπει ένα πρόβληµα σε κάθε ευκαιρία και ο αισιόδοξος βλέπει µια ευκαιρία σε κάθε πρόβληµα. Ένας άνθρωπος µε µανία για την καθαριότητα θα δει αµέσως κάτι που δεν είναι καθαρό µέσο σ’ ένα δωµάτιο, ενώ κάποιος που δίνει σηµασία στο πόσα χρήµατα έχει ο άλλος θα δει τι κοστίζει κάθε αντικείµενο µέσο στο δωµάτιο, άλλος θα προσέξει τα βιβλία που διαβάζει ένας άνθρωπος, ένας άλλος τι ρούχα φοράει Άλλος πάλι θα παρατηρήσει τι είδους φυτά υπάρχουν, ενώ κάποιος άλλος θα προσέξει τον ήλιο που λάµπει µέσα στο δωµάτιο. Ο καθένας µας έχει την τάση να βλέπει αυτό που τον ενδιαφέρει, αυτό που έχει αξία γι’ αυτόν, και δεν παίρνει είδηση για όλα τ’ άλλα.

Ένας άνθρωπος που πιστεύει ότι είναι αποτυχηµένος στη ζωή θα βλέπει µόνο τις αποτυχίες του και δεν θα είναι σε θέση ν’ αναγνωρίσει ή να δεχτεί τις επιτυχίες του σαν αληθινές. Ένας άνθρωπος που δεν πιστεύει ότι οι άλλοι τον δέχονται ή τον αγαπούν θα ερµηνεύσει κάθε πράξη και λέξη των άλλων σαν µια µορφή απόρριψης, και θ’ αγνοήσει τελείως την αγάπη και την παραδοχή που του δείχνουν. Έχουµε την τάση να βλέπουµε µόνο αυτό που ενισχύει τα τωρινά µας πιστεύω και ν’ αγνοούµε κάθε γεγονός της εξωτερικής πραγµατικότητάς µας που δεν ταιριάζει µε την προκαθορισµένη εικόνα που έχουµέ για τον εαυτό µας και τον κοσµο γύρω µας.

Επαναλαµβάνουµε αυτή τη δεύτερη επιβεβαίωση για ν αφυπνίσουµε την ικανότητα της διάκρισης ώστε να λειτουργήσει έτσι ο νους µας να µπορούµε ν’ ανακαλύψουµε σε ποιες περιπτώσεις παραποιούµε αυτά που γίνονται γύρω µας, δηµιουργώντας για τον εαυτό µας άσκοπη δυστυχία. Αυτή η δουλειά χρειάζεται θάρρος, εξάσκηση, ειλικρίνια και υποµονή, αλλά η ανταµοιβή θα είναι µεγαλύτερη διαύγεια και αρµονία στο περιβάλλον, ηρεµία στο νου και αυτογνωσία.

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

ΜΟΝΟΠΑΤΙ 3. «Καλωσορίζω την ευκαιρία (αν και οδυνηρή) που µου προσφέρει η ζωή κάθε στιγµή να συνειδητοποιήσω τις προσκολλήσεις που πρέπει να επαναπρογραµµατίσω για να ελευθερωθώ από τις συναισθηµατικές µου δοµές που µε κάνουν να ενεργώ σαν ροµιιοτ». Μ.3 Απλοποιηµένο – ΚΑΛΩΣΟΡΙΖΩ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΜΕ ΚΑΝΟΥΝ ΝΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΩ ΠΟΙΕΣ ΠΡΟΣΚΟΜΗΣΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΑΝΑΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΤΟΥΝ.

Λέξεις κλειδιά: ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Η ζωή είναι ο δάσκαλος, ο οδηγός σ’ αυτό το µονοπάτι που οδηγεί σε ανώτερα επίπεδα συνείδητότητας. Εδώ επίσης βρίσκεται το κλειδί που αφορά το πώς να αρχίσει κανείς τη διαδικασία της δουλειάς πάνω στις προσκολλήσεις. Συχνά στην αρχή, είναι κανείς σε σύγχυση και δεν ξέρει µε ποια προσκόλληση ν’ αρχίσει Είναι πολύ απλό. Αν κρατάει κανείς ηµερολόγιο ή δουλεύει µε το ερωτηµατολόγιο όπως συστήσαµε, ή απλώς παρατηρεί την εµπειρία του, θα συνειδητοποιήσει ορισµένες επαναλαµβανόµενες καταστάσεις οδύνης ή δυσάρεστων συναισθηµάτων. Αυτά είναι τα µηνύµατα ή συµπτώµατα πως υπάρχει κάποια προσκόλληση.

Αν έχουµε σοβαρότητα γι’ αυτή τη διαδικασία µετασχηµατισµού, θα καλωσορίσουµε κάθέ τέτοιο εµπειρία, ακόµη κι αν είναι οδυνηρή, σαν ευκαιρία για να ανακαλύψουµε µία προσκόλληση που περιορίζει τη συνειδητότητά µας (Μ.2) και να ελευθερωθούµε από αυτή την προσκόλληση (Μ.1). Έτσι όταν βρισκόµαστε σε δύσκολες καταστάσεις, αρχίζοντας να παθαίνουµε κατάθλιψη και να ρίχνουµε το φταίξιµο στους ανθρώπους γύρω µας και στην κοινωνία, ας επαναλάβουµε το µονοπάτι 3, ας καλωσορίσουµε την εµπειρία σαν δάσκαλο και ας επανεπιβεβαιώσουµε την απόφασή µας να ανακαλύψουµε και να ελευθερωθούµε από την προσκόλληση που υπάρχει

Μ’ αυτό τον τρόπο, η ζωή γίνεται πιο ενδιαφέρουσα και συναρπαστική. Τελικά έχουµε µία αποτελεσµατική µέθοδο για να µετασχηµατίσουµε την οδύνη και την αρνητικότητα σε κάτι θετικό. Όταν χαλάει ένα µηχάνηµα, αντί να στενοχωρηθούµε, µπορούµε να το δούµε σαν µια ευκαιρία να καταλάβουµε πως έχουµε προσκολληθεί σαν να λειτουργεί τέλεια το µηχάνηµα, πως έχουµε προσκολληθεί στο να µην κάνουµε πολλή χειρωνακτική εργασία, πως έχουµε προσκολληθεί στο χρόνο που τώρα χάνουµε και πως έχουµε συναισθήµατα ανεπάρκειας διότι δεν ξέρουµε πώς να επιδιορθώσουµε το µηχάνηµα εµείς οι ίδιοι Κανονικά γινόµαστε αρνητικοί, στενοχωριόµαστε, θυµώνουµε στο µηχάνηµα και πιθανώς σε κάθε αθώο που µπορεί να πέσει στο πεδίο βολής µας. Θα προσπαθούσαµε να ρίξουµε το φταίξιµο αλλού, οπουδήποτε παρά στον εαυτό µας. Αλλά τώρα µε τη βοήθεια αυτού του µονοπατιού, και του επόµενου, µπορούµε να δεχτούµε την κατάσταση και να την καλωσορίσουµε σαν µία ευκσιρίο να ασκήσουµε εσωτερική ειρήνη και ικανοποίηση ή τουλάχιστον να ανακαλύψουµε ποιες προσκολλήσεις µας κάνουν να ταραζόµαστε. Από πρακτική άποψη ο νους µας θα έχει περισσότερη διαύγεια και ηρεµία και µεγαλύτερη ικανότητα να λύσει το πρόβληµα που παρουσιάστηκε. Μπορούµε να διορθώσουµε εµείς οι ίδιοι το µηχάνηµα µέσω καθαρής λογικής και διορατικής σκέψης. Μπορούµε να χρησιµοποιήσουµε την ευκαιρία αυτή για να καλλιεργήσουµε ταλέντα που είχαµε αρνηθεί στον εαυτό µας προηγουµένως. Πιθανώς το µηχάνηµα θα αρχίσει µάλιστα να λειτουργεί τόσο µυστηριωδώς όπως χάλασε, διότι έχουµε περάσει τη δοκιµασία και δεν έχουµε χάσει την υποµονή και την ηρεµία µας.

Ένα άλλο παράδειγµα µπορεί να είναι η εµπειρία µιας κατάστασης στην οποία το αγαπηµένο µας πρόσωπο έχει στρέψει την προσοχή του σε κάποιον άλλον. Το πιο πιθανό είναι πως το αγαπηµένο µας πρόσωπο στην πραγµατικότητα δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το άλλο πρόσωπο αλλά όπως εκφράστηκε στο Μονοπάτι 2 οι προσκολλήσεις µας διαστρεβλώνουν την αντίληψή µας για την πραγµατικότητα της κατάστασης. Στο παρελθόν η αντίδρασή µας θα ήταν να αισθανθούµε πληγωµένοι, να φοβηθούµε πως θα χάσουµε αυτό το αντικείµενο οσφάλειας, αυτή τήν απόλαυση ή το συναίσθηµα κυριαρχίας και ίσως να νιώσουµε ζήλεια και θυµό. Με κανένα τρόπο δεν είναι δυνατή η ζήλεια όταν το κίνητρο είναι καθαρή αγάπη άνευ όρων. Όταν αγαπάµε κάποιον για αυτό που είναι, θέλουµε να κάνει αυτό που του δίνει ικανοποίηση και ευτυχία. Αισθανόµαστε πληγωµένοι, ζηλεύουµε ή θυµώνουµε µόνο όταν οι δικές µας προσκολλήσεις βρίσκονται στον κίνδυνο να µην εκπληρωθούν. Με τη χρήση των µονοπατιών 1, 2 και 3 καλωσορίζουµε αυτό το µάθηµα που µας προσφέρει η ζωή, ώστε ν’ ανακαλύψουµε ποια προσκόλληση µας κάνει να αισθανόµαστε φόβο και ζήλεια εκείνη τη στιγµή, και να καθησυχάσουµε τον εαυτό µας πως είµαστε πλήρεις µέσα στον εαυτό µας και δεν υπάρχει πραγµατική ανάγκη για φοθο απλώς κατευθυνόµαστε από τις προσκολλήσεις µας. Μ’ αυτό τον τρόπο η εµπειρία γίνεται µια ευκαιρία να αναπτύξει κανείς µέγαλύτερη συναισθηµατική ωριµότητα και περισσοτερη αυτοπεποίθηση, επανεπιβεβαιώνοντας την αληθινή φύση της ψυχής µας σαν ένα πλήρες ον, είτε έχουµε την ασφάλεια µιας σχέσης, είτε όχι

Αυτό που είναι πνευµατικά πρακτικό είναι επίσης πρακτικό και στα άλλα επίπεδα της ύπαρξης. Τα συναισθήµατα ζήλειας και πίκρας, µόνο θα µας αποξενώσουν από τον σύντροφό µας, προκαλώντας πολλή αρνητικότητα καθώς η σύγκρουση πραγµατώνει πιο βέβαια και πιο γρήγορα το χωρισµό που φοβόµαστε. Ακόµη και αν ο σύντροφός µας δεν ενδιαφερόταν για κάποιον άλλο ή δεν είχε απογοητευτεί από τη δική µας σχέοή, οι αρνητικές συγκρούσεις που θα προκληθούν από εκείνα τα συναισθήµατα ζήλειας, φόβου, άγχους και θυµού θα αµαυρώσουν οπωσδήποτε τη σχέοή µας.

Πολλά από τα ΜΑΘΗΜΑΤ Α ΤΗΣ ΖΩΗΣ προκαθορίζονται από παρελθούσες σκέψέκ, λόγια, και πράξεις (ΚΑΡΜΑ) αλλά έχουµε την ελεύθερη βούληση ή να αντιδράσουµε σύµφωνα µε τις προσκολλήσεις µας και να χάσουµε το µάθηµα κάνοντάς το απαραίτητο να το ξανασυναντήσουµε, ή να ελευθερωθούµε από τα δεσµά των προσκολλήσεων, να αποκτήσουµε περισσότερη αυτοπεποίθηση και να περάσουµε τη δοκιµασία εφόσον έτσι η επανάληψή της δεν είναι πια απαραίτητη.

Όταν έχουµε µια τέτοια στάση, η ζωή γίνεται πολύ πιο ευτυχισµένη και ενδιαφέρουσα. Ξαφνικά δεν υπάρχει φόβος γιατί δεχόµαστε µε χσρά τα µαθήµατα. Δεν υπάρχει πικρία γιατί µεταχειριζόµαστε τις εµπειρίες µας σαν µαθήµατα και αισθανόµαστε ευγνωµοσύνη γι’ αυτούς που µας διδάσκουν µε το να δυσκολεύουν τα πράγµατα για µας. Δεν υπάρχει αγωνία γιατί κάθε εµπειρία είναι απλώς µια δοκιµασία, µια ευκαιρία ν’ αναπτύξουµε εσωτερική δύναµη και να ξπεράσουµε φόβους, αδυναµίες και προσκολλήσεις. Αυτός που µπορεί να δεχτεί αυτή τη θεωρία και να την εφαρµόσει στη ζωή του, έχει βρει τη µισή λύση όλων του των προβληµάτων. Γιατί θα πάψει ν’ αποφεύγει τα προβλήµατά του, θα πάψει να περιµένει ν’ αλλάξουν οι άλλοι και να του λύσουν τα προβλήµατά του. Θ’ αρχίσει να ψάχνει να βρει γιατί έχει αυτό το πρόβληµα. Τι κάνέι ο ίδιος ή τι δεν κάνει που δηµιουργεί αυτό το πρόβληµα, και το πιο σηµαντικό απ’ όλα, τι µπορεί να µάθει οσ’ αυτό το πρόβληµα.

ΑΚΡΙΒΩΣ Ο, ΤΙ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ

ΜΟΝΟΠΑΤΙ 4. «Θυµάµαι πάντα πως έχω ό,τι χρειάζοµαι για να απολαύσω το εδώ και το τώρα µου, εκτός αν αφήνω τη συνειδητότητά µου να κυριαρχείται από απαιτήσεις και προσδοκίες που βασίζονται στο νεκρό παρελθόν ή το φανταστικό µέλλον».

Μ. 4 Απλοποιηµένο – Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΔΙΝΕΙ ΑΚΡΙΒΩΣ Ο,ΤΙ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ. ΑΝ ΕΙΜΑΙ Δ ΥΣΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ, ΤΟΤΕ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΜΑΙ ΑΠΟ ΠΡΟΣΚΟΜΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ.

Λέξεις κλειδιά: ΑΚΡΙΒΩΣ Ο,ΤΙ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ.

Για πολλούς αυτό το µονοπάτι είναι µερικές φορέτ; πολύ δύσκολο να το πιστέψουµε. Μπορεί να έχουµε µεγάλη αµφιβολία σε ορισµένες περιστάσεις, πως η ζωή µας δίνει ακριβώς αυτό που χρειαζόµαστε εκείνη τη στιγµή. Για να µπορέσουµε να καταλάβουµε αυτή την πολύ σηµαντική αλήθεια, χρειάζεται να ευρύνουµε τη συνειδητότητά µας και -να βαθύνουµε την πίστη µας. Μπορεί να είναι δύσκολο να καταλάβουµε γιατί χρειαζόµαστε ορισµένες δύσκολες εµπειρίες σε µία δεδοµένη στιγµή. Αλλά αν βλέπαµε τη ζωή µας από τη σκοπιά και του παρόντος και του µέλλοντος θα καταλαβαίναµε πως αυτό που περνάµε τώρα είναι ένα πολύ απαραίτητο βήµα σε ολόκληρη τη διαδικασία της ανάπτυξής µας. Θα δούµε πως µαθαίνουµε και γινόµαστε δυνατότεροι και αποκτάµε µεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και αυτάρκεια µέσα από τέτοιες δοκιµασίες και δύσκολες καταστάσεις.

Ελκύουµε στον εαυτό µας ακριβώς εκείνες τις εµπειρίες που χρειαζόµαστε, για να µπορέσουµε να κάνουµε το επόµενο βήµα στη διαδικασία της ανάπτυξής µας. Αν κάποιος µας κακοµεταχειρίζεται µε κάποιον τρόπο, αυτό ακριβώς έίνσ: ό,ΤΙ χρειαζόµαστε εκείνη τη στιγµή ώστε να καταλάβουµε τον εαυτό µας βαθύτερα µέσω των µονοπατιών 1, 2 και 3.

Συχνά όταν η παρούσα µας εµπειρία είναι ευχάριστη ή τουλάχιστον χωρίς αρνητικούς παράγοντες, τισρ’ όλα αυτά εξακολουθούµε να µην είµαστε ευτυχισµένοι ή ήρέµοι γιατί ο νους µας κυριαρχείται από την ανάµνηση παλιών αρνητικών εµπειριών ή τη φαντασίωση µελλοντικών προβληµάτων. Πολύ-πολύ λίγα προβλήµατα υπάρχουν πραγµατικά στο παρόν. Αν ερωτηθείτε αυτή τη στιγµή αν έχετε προβλήµατα, ο νους σας θα ψάξει στο παρελθόν και στο µέλλον για να ανακαλύψουµε τις πλευρές της ζωής σας που δεν είναι όπως τις θέλετε να έίνσι. Αλλά έχετε τάχα πρόβληµα ΤΩΡΑ Α ΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ; Υπάρχει µια τίγρη εκεί έτοιµη να σας χυµήξει και να σας φάει; Υπάρχει κανένας κλέφτης µέσα στο δωµάτιό σας που κλέβει την περιουσία σας, βρίσκεται η ζωή σας σε κίνδυνο, πεθαίνετε της πείνας, ή από κρύο; Αν βρίσκεστε µέσα σε µία τόσο ασφαλή κατάσταση ώστε να διαβάζετε αυτό το βιβλίο, τότε είναι απίθανο πως έχετε πραγµατικό πρόβληµα την παρούσα στιγµή. Αν απαντήσατε ναι, τότε έχετε προβλήµατα, αλλά είναι περισσότερο πιθανό πως αφήνετε τη συνειδητότητά σας να κυριαρχείται από την ανάµνηση παρελθόντων προβληµάτων ή το φόβο µελλοντικών.

‘Αλλη µία πλευρά της κατανόησης πως η παρούσα στιγµή µας δίνει ακριβώς όσα χρειαζόµαστε, έχει να κάνει µε το ΝΟΜΟ ΤΟΥ ΚΑΡΜΑ. Σύµφωνα µ’ αυτή την ιδέα, οι εµπειρίες της ζωής µας καθορίζονται από τον τρόπο που έχουµε σκεφτεί, µιλήσει και δράσει στο παρελθόν. Οι κσλέτ; πράξεις φέρνουν καλά αποτελέσµατα. Οι εγωιστικές πράξεις και σκέψεις φέρνουν την ίδια µορφή κακής µεταχείρισης από τους άλλους. Οι βλαβερές πράξεις προκαλούν το ίδιο είδος κακού σ’ εκείνον που τις κάνει Μπορεί να το βρούµε δύσκολο να καταλάβουµε πως αυτά που έχουµε κάνει στο παρελθόν έχουν δηµιουργήσει την παρούσα αρνητική εµπειρία. (Ούτε καν αναρωτιόµαστε γι’ αυτό όταν πρόκειται για µία θετική εµπειρία). Δύο παράγοντες κάνουν την κατανόηση της αιτίας δύσκολη. Πρώτον, πραγµατικά δεν θέλουµε να δούµε την αλήθεια για τον εαυτό µας και τα κίνητρά του, κι έτσι δεν ψάχνουµε πολύ βαθιά ή τίµια για την αιτία της παρούσας εµπειρίας µας. Δεύτερο, η έννοιά µας του χρόνου και της µνήµης είναι πολύ µικροπρόθεσµη. Με δυσκολία θυµόµαστε αυτά που κάναµε πέρυσι τον ίδιο καιρό. Πώς να θυµόµαστε πράξεις που µπορεί να κάναµε πολλά χρόνια πριν; Επίσης είναι πολύ πιθανό πως µε την έννοια της µετενσάρκωσης µπορεί να είχαµε κάνει ορισµένες πράξεις ενώ βρισκόµασταν σε άλλα σώµατα και προσωπικότητες, και πληρώνουµε γι’ αυτές τις πράξεις αυτή τη στιγµή.

Είναι δυνατό να θεωρήσουµε αυτή την Καρµική επιστροφή σκέψεων, λόγων και πράξεων σαν τιµωρία ή σαν µία ευκαιρία για να δούµε πού είµαστε ατελείς και χρειάζεται να µεγαλώσουµε και να αλλάξουµε. Η εµπειρία δεν µπορεί να αποφευχτεί αλλά η αντίδρασή µας υπόκειται στην ελεύθερη βούλησή µας. Μπορούµε να γίνουµε περισσότερο αρνητικοί και πικραµένοι και να κατηγορήσουµε τον κόσµο κι ακόµη και το Θεό για τη δυστυχία µας ή µπορεί να δεχτούµε πως η ζωή µας δίνει ΑΚΡΙΒΩΣ Ο,ΤΙ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ αυτή τη στιγµή ώστε να τελειοποιήσουµε την προσωπικότητά µας και να γίνουµε περισσότερο ευτυχισµένοι και γεµάτοι αγάπη.

Για παράδειγµα, ο ή η σύζυγός µας ή το παιδί µας µπορεί να πεθάνει Είναι πολύ πιθανό, εφόσον κάθε ζωντανό ον πάνω σ’ αυτό τον πλανήτη σήµερα, είναι σίγουρο πως θα πεθάνει µέσα στα επόµενα εκατό χρόνια. Κάθε άνθρωπος που ξέρουµε θα πεθάνει αργά ή γρήγορα, ακόµα και το σώµα που έχετε τωρσ. Και τκιρ’ όλα αυτά όταν κάποιος εγκαταλείψει το σωµο του γογγύζουµε και θρηνούµε σαν να συνέβη κάτι τροµερό και απροσδόκητο. Μήπως νοµίζαµε πως αυτό το σώµα που ονοµάζαµε σύζυγο θα κρατούσε για πάντα; Θα µπορούσαµε κάλλιστα να δεχτούµε ακριβώς τώρα ότι οι άνθρωποι που αγαπάµε περισσότερο στον κόσµο καταλαµβάνουν σωµατα που κάποια µέρα θα ξαναγυρίσουν στη γη, Τώρα όταν κάποιος εγκαταλείψει το σώµα του, έχουµε πολλές εκλογές ως προς το πώς θα αντιδράσουµε. Μπορούµε να πικραθούµε, να πληγωθούµε, να πάθουµε κατάθλιψη και να θυµώσουµε µε το Θεό που µας έχει προδώσει και άφησε το αγαπηµένο µας πρόσωπο να πεθάνει Μπορούµε να βυθιστούµε σε οίκτο προς τον εαυτό µας, και σε απελπισία και να ελκύσουµε καρκίνο και να εγκαταλείψουµε το σώµα µας διότι δεν έχουµε πλέον λόγο να ζούµε. Ή µπορούµε γρήγορα να βρούµε κάποιον άλλον να γεµίσει το κενό και την ανασφάλεια που δηµιουργήθηκε από την εξαφάνιση του σώµατος στο οποίο είχαµε προσκολληθεί. Ή µπορούµε να χρησιµοποιήσουµε αυτή την εµπειρία για να αυξήσουµε την πίστη µας στο Θεό και στην αιώνια φύση της Ψυχής µας γνωρίζοντας πως κανένας δεν «τιέθσνέ» παρά µόνο ένα πνεύµα εγκατέλειψε τη φυλακισµένη του κατάσταση µέσο σε ένα υλικό σωµο. Μπορούµε να χρησιµοποιήσουµε αυτή την ευκαιρία για να γίνουµε συναισθηµατικά δυνατότεροι και περισσότερο αυτάρκεις. Μπορούµε να βρούµε νέο ενδιαφέροντα στη ζωή και να αφιερώσουµε τις ενέργειές µας πιο έντονα στην ανακάλυψη του ποιος είµαστε µέσο µας. Μπορούµε να στρέψουµε τις ενέργειές µας προς την ωφέλεια της κοινωνίας. Εδώ υπάρχουν πολλές δυνατότητες και η εκλογή είναι δική µας, αλλά η ίδια η εµπειρία ήταν ΑΚΡΙΒΩΣ Ο,ΤΙ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ.

Όταν συνεχώς υπενθυµίζουµε στον εαυτό µας αυτό το µονοπάτι, µαθαίνουµε να συντονιζόµαστε διαισθητικά µε κάθε καινούρια κατάσταση µε µία φρεσκάδα και αυθορµητισµό που είναι δυνατός µονο όταν ο νους είναι απελευθερωµένος από το παρελθόν και το µέλλον. Όταν σχηµατίζουµε προσδοκίες µιας συγκεκριµένης στιγ-

. µής ή εµπειρίας, θα αισθανόµαστε πάντα προδοµένοι απ’ αυτή την εµπειρία. Πρέπει να είχατε την εµπειρία του να σας διηγηθεί κάποιος φίλος πόσο θαυµάσιο και συναρπαστικό ήταν κάποιο κινηµατογραφικό έρνο, και τοτε, όταν θελήσατε να το δείτε µε τις προσδοκίες σας στο νου, χάλασε, και δεν το ευχαριστηθήκατε. Οι προσδοκίες σας το σκότωσαν για σας, ενώ το άτοµο δίπλα σας που το είδε χωρίς προσδοκίες το απόλαυσε πλήρως. Με τον ίδιο τρόπο, πολλοί «καλλιεργηµένοι» άνθρωποι που νοµίζουν πως έχουν αναπτύξει µια ορισµένη «έυοισθήσίσ» σε κάποιον τοµέα όπως η µουσική, η τέχνη ή ο χορός δεν µπορούν πλέον να εκτιµήσουν απλές καλλιτεχνικές εκφράσεις που µπορεί να συναντήσουν, διότι τις συγκρίνουν µε προσδοκίες που έχουν δηµιουργήσει στο νου τους βάσει περασµένων εµπειριών, αντί απλά να χαρούν όσα τους δίνει η ζωή εκείνη τη στιγµή.

Η ικανοποίηση και η ευγνωµοσύνη είναι ιδιότητες του νου που µπορούν και χρειάζεται να καλλιεργηθούν. Έχουµε τόσα πολλά για τα οποία πρέπει να είµαστε ευγνώµονες. Συνήθως σκεφτόµαστε αυτά που δεν έχουµε και σπάνια συνειδητοποιούµε πόσα έχουµε. Ένα ταξίδι στην lνδία, την Αιθιοπία ή τη Σοµαλία θα µας γιάτρευε από την αγνωµοσύνη µας. Έχουµε τόσους πολλούς λόγους για να είµαστε ευτυχισµένοι, κι όµως ο νους µας στρέφεται στη µοναδική αιτία που έχουµε για να µην είµαστε ευτυχισµένοι Είναι αυτό που ο Ken Keys ονοµάζει πε:ρίπτωση του κουνουπιού. Αν υπάρχουν δέκα κουνούπια µέσα στο δωµάτιο και σκοτώσουµε τα εwέα δεν θα µπορούµε να ησυχάσουµε εξαιτίας του δέκατου. Έτσι αν θέλουµε δέκα πράγµατα και αποκτήσουµε τα εννέα, αντί να είµαστε ευτυχισµένοι που έχουµε τα εννέα, είµαστε δυστυχισµένοι γιατί δεν έχουµε το δέκατο. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν ούτε φαγητό, ούτε νερό, ούτε ρούχα, για να µη µιλήσουµε για σπίτια, αυτοκίνητα, κρεβάτια, τρεχούµενο νερό για να πλένονται, δέντρα, λουλούδια, φίλους, χρήµατα, δουλειά, υγεία και το κυριοτέρο ένο καθαρό νου για να χαρούν αυτά τα πράγµατα και να είναι ευγνώµονες και να δοξάζουν το δηµιουργό για όλα αυτά. Αν κάθε µέρσ σκεφτόµαστε τα πράγµατα για τα οποία θα έπρεπε να είµαστε ευγνώµονες θα παύαµε να χάνουµε το σωστό µονοπάτι προς την ανώτερη συνειδητότητα.

 

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΡΕΠΤΗΣ

ΜΟΝΟΠΑΤΙ 5 «Πσίρνω πλήρη ευθύνη εδώ και τώρα για κάθε µου εµπειρία, διότι αυτό που δηµιουργεί τις πράξεις µου και επηρεάζει τις αντιδράσεις των ανθρώπων γύρω µου, είναι ο δικός µου προγραµµατισµός».

Μ.5 Απλοποιηµένο

ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΠΟΥ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΕΙ ΤΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΜΟΥ, ΤΟΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟ, ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ, ΤΑ ΛOΓlA ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΜΟΥ ΠΙΣΩ ΣΕ ΜΕΝΑ.

Λέξεις κλειδιά: Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ

Αν πιστεύουµε πως ο κόσµος είναι γεµάτος κλέφτες, θα συναντήσουµε κλέφτες. Αν πιστεύουµε πως οι άνθρωποι είναι εγωιστές και άκαρδοι, αυτό θα είναι το είδος των ανθρώπων που θα συναντήσουµε. Αν πιστεύουµε πως οι άνθρωποι έχουν καλωσύνη και αγάπη, θα προσελκύσουµε αυτή τη συµπεριφορά από τους ανθρώπους. Στην πραγµατικότητα ο νους είναι ένας προβολέας που προβάλλει την τιρονµστικοτήτά του πάνω στον καθρέφτη αυτού που ονοµάζουµε «σρονµοτικοτήτά». Αυτό του οποίου έχουµε εµπειρία στον κόσµο γύρω µας δεν είναι τίποτα άλλο παρά η αντανάκλαση των σκέψεων, λόγων, πράξεων, επιθυµιών και πεποιθήσεων που έχουµε τώρα και που είχαµε στο παρελθόν. Σύµφωνα µε τον Ken Keyes «ΕΝΑ ΑΤΟΜΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΑΓ ΑΠΗ ΖΕΙ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΓΕΜΑΤΟ ΑΓ ΑΠΗ. ΕΝΑ ΕΧΘΡΙΚΟ ΑΤΟΜΟ ΖΕΙ ΣΕ ΕΝΑΝ ΕΧΘΡΙΚΟ ΚΟΣΜο. Καθένας που συναντάς είναι ο καθρέφτης σου».

Πρέπει να δεχτούµε πως είµαστε ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ΚΑΘΕ ΠΡΑΓΜΑ ΤΙΚΟΤΗΤ ΑΣ της οποίας έχουµε εµπειρία. Πως ο νους µας είναι σαν ραδιοφωνικός ποµπός που στέλνει σήµατα στους άλλους να αντιδράσουν απέναντί µας µε τον τρόπο που αντιδρούν. Καθώς αλλάζουµε τα σήµατα που στέλνουµε αλλάζοντας τα πιστεύω µας, τις σκέψεις µας, τα λόγια µας, και τις πράξεις µας, τότε η εικόνα που προβάλλουµε στον καθρέφτη ή η πραγµατικότητα θα αλλάξει επίσης. Είχαµε τη δύναµη να δηµιουργήσουµε την πραγµατικότητα της εµπειρίας µας και τώρα έχουµε τη δύναµη να ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤ Α ΜΑΣ. Αυτή η αλλαγή πραγµατικότητας µπορεί να επιτευχθεί ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΣΤΙΓΜΗ, µέσω συνειδητής παρατήρησης και µετασχηµατισµού των προσκολλήσεων και των συνηθειών µας.

Θυµίζοντας στον εαυτό µας αυτό το µονοπάτι, βοηθάει να αποφύγουµε τη συνήθεια να κατηγορούµε τους άλλους σπαταλώντας χρόνο και ενέργεια, όπως την κυβέρνηση, τον ή τη σύζυγό µας, τα παιδιά µας, την κοινωνία, τον καιρό ή ακόµη και το Θεό για τα προβλήµατα και τις καταστάσεις που έχουµε εµείς οι ίδιοι δηµιουργήσει. Αν κατηγορούµε τους άλλους, όχι µόνο έχουµε λάθος στην κατανόησή µας, αλλά είµαστε αβοήθητοι να αλλάξουµε τις καταστάσεις διότι πιστεύουµε πως η αιτία της πραγµατικότητάς µας είναι οι άλλοι, και ο µόνος τρόπος να αλλάξουµε την πραγµατικότητά µας είναι ν’ αλλάξουµε τους άλλους αλλά αυτό είναι αδύνατο. Τώρα µπορούµε να ξυπνήσουµε από αυτό τον εφιάλτη και να καταλάβουµε πως εµείς έχουµε δηµιουργήσει τα βάσανά µας. Αυτά είναι τα δυσάρεστα νέα. Τα ευχάριστα νέα είναι πως εφόσον εµείς τα δηµιουργήσαµε, µπορούµε τώρα να σταµατήσουµε να δηµιουργούµε οσο δεν µας αρέσουν και να δηµιουργήσουµε αυτά που µας αρέσουν. Δουλεύοντας µε τα ερωτηµατολόγια που παραθέσαµε στο 40 κεφάλαιο θα βοηθηθούµε πολύ στο να κστονοήοουµέ µέσω ποιών πιστεύω. κινήτρων, προσκολλήσεων και αποστροφών έχουµε δηµιουργήσει την παρούσα µας πραγµατικότητα.

Έτσι αν βρίσκουµε ότι οι άνθρωποι µας απορρίπτουν, µπορεί να είναι απλώς η δικιά µας απόρριψη του εαυτού µας που αντανακλάται στον άλλον. Όταν αρχίσουµε να δεχόµαστε και ν’ αγαπάµε και να σεβόµαστε τον έσυτο µας, τότε και οι άλλοι θ’ αρχίσουν να µας αγαπάνε και να µας δέχονται και να µας σέβονται περισσότερο. ‘Οταν πιστεύουµε ότι µπορούµε να πετύχουµε, τότε θα δούµε την επιτυχία στη ζωή µας. ‘Οταν πιστεύουµε ότι µπορούµε να είµαστε ευτυχείς και υγιείς, τότε θα έχουµε και ευτυχία και υγεία. Ο κόσµος γύρω µας είναι απλώς µια αντανάκλαση του τι πιστεύουµε για τον εαυτό µας, για τους άλλους και την φύση του ίδιου του κόσµου.

Δεν είναι µόνο τα πιστεύω µας που αντανακλώνται στον καθρέφτη της ζωής, αλλά επίσης η συµπεριφορά και οι πράξεις µας. Ο εγωισµός αντανακλάται σαν εγωισµός. Η έλλειψη σεβασµού προς τους άλλους σαν έλλειψη σεβασµου από τους άλλους προς εµάς. Αλλά επίσης η έλλειψη σεβασµού του εαυτού µας αντανακλάται από τους άλλους σαν έλλειψη σεβασµού από αυτούς προς εµάς. Η επιθετικότητα µας, µας έρχεται πίσω σαν επιθετικότητα από τους άλλους. Η προσπάθεια να ελέγχουµε τους άλλους αντανακλάται στην προσπάθειά τους να µας αντισταθούν ή και οκοµο να µας ελέγξουν αυτοί. Αυτά λέγονται παιχνίδια δύναµης που συνήθως παίζονται ανάµεσα σε γονείς και παιδιά, ανάµεσα σε ανθρώπους που έχουν κάποια στενή σχέοή, και σε διάφορες καταστάσεις στην δουλειά.

Αυτό που µας ενοχλεί περισσότερο στην συµπεριφορά των άλλων είναι συνήθως η αντανάκλαση κάποιας ιδιότητας που έχουµε µέσα µας αλλά δεν µπορούµε να δούµε ή δεν θέλουµε να δεχτούµε. Γι’ αυτό αν κάνουµέ ένσ κατάλογο αυτών που µας ενοχλούν περισσότερο στους άλλους, µπορεί να µας βοηθήσει ν’ ανακαλύψουµε τι είναι αυτό που χρειάζεται ν’ αλλάξουµε µέσα µας. Από την άλλη µεριά, το να παρατηρήσουµε τι είναι αυτό που θαυµάζουµε ή σεβόµαστε στους άλλους µπορεί να µας βοηθήσει να καταλάβουµε τις θετικές ιδιότητες που έχουµε έρθει στην γη για να καλλιεργήσουµε ακόµη περισσότερο.

 

ΔΕΧΟΜΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ

ΜΟΝΟΠΑΤΙ 6 «Δέχοµο: τον εαυτό µου πλήρως εδώ και τώρα και έχω συνειδητή εµπειρία όσων αισθάνοµαι, σκέπτοµαι, λέω και κάνω (περιλαµβάνοντας τις συναισθηµατικά βασισµένες προσκολλήσεις µου) σαν απαραίτητο µέρος της ανάπτυξής µου σε µία ανώτερη συνειδητότητα.

Μ.6 Απλοποιηµένο

-ΔΕΧΟΜΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΠΛΗΡΩΣ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΠΡΟΣΚΟΛΛΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ ΜΟΥ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΖΩ ΣΕ ΠΡΟΤΙΜΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΕ Δ ΥΝΑΜΕΙΣ.

Λέξεις κλειδιά: ΔΕΧΟΜΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΠΛΗΡΩΣ

Αυτή είναι µία πολύ σηµαντική πλευρά των µονοπατιών. Πολλοί από µας πέφτουµε µέσα στήν παγίδα του µίσους για τον εαυτό µας και της απόγνωση ς όταν αρχίσουµε να συνειδητοποιούµε ποια ήταν τα κίνητρά µας όλα αυτά τα χρονιο πόσο εγωιστές, αδύναµοι και ανασφαλείς υπήρξαµε. Δεν µας αρέσει καθόλου να δούµε πιο κσθσρά γιατί δρούσαµε µε τους τρόπους εκείνους. Δεν είµαστε ευτυχισµένοι µε την πραγµατικότητα που δηµιουργήσαµε. Όταν εµφανιστούν αυτά τα συναισθήµατα αναξιότητας ή άλλα αρνητικά συναισθήµατα για τον εαυτό µας πρέπει να επαναλάβουµε µε πίστη και τιµιότητα πως δεχόµαστε τον εαυτό µας πλήρως όπως είµαστε και περιλαµβόνοντας τις αδυναµίες και τις προσκολλήσεις µας τις οποίες παρατηρούµε και µετασχηµατίζουµε.

Έχουµε εµπειρία του εαυτού µας σαν δύο εαυτούς. Ο ένας είναι το σώµα και η προσωπικότητα που αντιπροσωπεύεται από τον εαυτό µε µικρό «έ». Ο δεύτερος είναι εκείνος ο Εαυτός καθαρής συνειδητότητας που παρατηρεί όλ’ αυτά. Αυτός είναι ο αληθινός, µόνιµος Εαυτός µας που γράφεται µε κεφαλαίο «Ε». Πρέπει να ταυτιστούµε µε τον µόνιµο Εαυτό που δεν αλλάζει και δεν επηρεάζεται µε κανένα τρόπο από τις προσκολλήσεις και τις αδυναµίες του σώµατος και του νου. Οι αµαρτίες του σώµατος δεν επηρεάζουν αυτό τον καθαρό Εαυτό που είµαστε στην πραγµατικότητα.

Δεν παθαίνουµε κατάθλιψη αν υπάρχει κάποια αδυναµία ή ατέλεια σέ ένα από τα όργανα ή µηχανήµατά µας όπως το αυτοκίνητό µας ή η φωτογραφική µας µηχανή. Δεχόµαστε το µηχάνηµα νι’ αυτό που µπορεί να κάνει και το επισκευάζουµε. Μπορούµε επίσης να δούµε το σώµα και το νου µας σαν όργανα και µηχανήµατα µέσα από τα οποία ζούµε αυτή τη ζωή. Αν υπάρχουν µερικές στέλειες, µπορούµε να δεχτούµε το σώµα και τον νου ενώ ταυτόχρονα θα δουλέψουµε για την τελειοποίησή τους.

Πολλοί από µας αισθανόµαστε πως αν µονάχα µπορούσαµε να αποκτήσουµε κάποιο αντικείµενο ή τίτλο ή καταφέρουµε να κόψουµε κάποια κακή συνήθεια θα είµασταν «έντάξέ:». Αν δεν αισθανόµαστε εντάξει µε τον εαυτό µας όπως είµαστε, άσχετα µε αυτό που κάνουµε ή αποκτούµε ή σταµατάµε να κάνουµε, δεν θα αισθανθούµε εντάξει για πολύ καιρό. Πρέπει να ταυτιστούµε µε την καθαρή φύση της ψυχής µας και να καταλάβουµε πως ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΤ ΑΞΕΙ. Δεν χρειάζεται να κάνουµε κάτι για να αισθανθούµε εντάξει.

Συχνά παθαίνουµε κατάθλιψη όταν δεν υπάρχει γρήγορη ανάπτυξη ή συµβαίνει αυτό που φαίνεται να είναι ένα βήµα προς τα πίσω. Πρέπει να καταλάβουµε τη φύση της διαδικασίας ανάπτυξης. Υπάρχουν τρία βασικά στάδια. Μπορεί οποιαδήποτε στιγµή να βρεθούµε σε ένα στι’ αυτά τα τρία κυκλικά στάδια. Πρώτα είναι το στάδιο όπου αισθανόµαστε δυσαρεστηµένοι µε κάποιο πλευρά του εαυτού µας. Αυτό δεν σηµαίνει πως πρέπει να είµαστε δυσαρεστηµένοι µε τον εαυτό µας, αλλά συχνά έτσι συµβαίνεΙ. Είναι δυνατό να δούµε κοτιοιο ελάπωµα στο σώµα ή στο νου µας και να διορθώσουµε αυτό το ελάπωµα ενώ ταυτόχρονα να δεχτούµε τον εαυτό µας πλήρως. Αυτή η δυσαρέσκεια φέρνει µία περίοδο προσπάθειας για αλλαγή και ανάπτυξη. Υπάρχει συχνά εδώ µία πάλη και ένα φτάσιµο στα άκρα ώστε να απαλλαγούµε από κάποια συνήθεια. Τελικά έρχεται η επιτυχία και το συναίσθηµα ικανοποίησης. Όµως, αυτή η ικανοποίηση είναι µόνο προσωρινή και γρήγορα µεταβάλλεται σε απογοήτευση ώστε να µπορέσει να γίνει η επόµενη προσπάθεια και να αποκτηθεί ένα καινούργιο στάδιο. Αυτές οι καταστάσεις εναλλάσσονται συνεχώς και το άτοµο που έχει επίγνωση όλων τους θα τις δεχτεί και θα δεχτεί τον εαυτό του να περνάει µέσα από κάθε µία τους. Δεν θα αποθαρρυνθεί ή θα πάθει κατάθλιψη όταν βρεθεί στο στάδιο δυσαρέσκειας ή θα ανησυχήσει στο στάδιο της προσπάθειας ή θα συνεπαρθεί στο στάδιο ικανοποίησης. Θα δεχτεί τον εαυτό του τελείως σε κάθε στάδιο.

Καθώς αναπτύσσουµε υποµονή µε τον εαυτό µας, θα αναπτύξουµε επίσης την ικανότητα να δεχτούµε τους άλλους στο σηµείο που βρίσκονται. Με το να δεχόµαστε τον εαυτό µας και τους άλλους µ’ αυτό τον τρόπο, θα αλλάξουµε όλοι γρηγορότερα, διότι θα αισθανθούµε περισσότερο θετικοί απέναντι στον εαυτό µας και στους άλλους. Η ανάπτυξη µπορεί να συµβεί µόνο όταν υπάρχει ασφάλεια. Όταν είναι κανείς ανασφαλής θα αποσυρθεί πάντοτε σ’ αυτά που του είναι οικεία, παρόλο που µπορεί να υποφέρει εκεί µέσα. Για πολλούς, η οικεία οδύνη είναι προτιµότερη από κάτι καινούργιο και άγνωστο. Ο Αµέρικονός ψυχολόγος Χάρρισον εξετάζει σε βάθος την αυτοαποδοχή στο σύστηµά του (TRANSACTIONAL ΑΝΑL ΥSIS) που εκφράζεται στο βιβλίο του «Είµαι ΕΝΤ ΑΞΕΙ είσαι ΕΝΤΑΞΕΙ».

Μια σκέψη κλειδί που µας βοηθάει να δεχτούµε τον εαυτό µας ακριβώς όπως είµαστε είναι να συνειδητοποιήσουµε ότι βρισκόµαστε µέσα στην ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΗΣ. Και ότι δεν είµαστε τέλειοι και δεν µπορεί κανείς να έχει την απαίτηση να είµαστε τέλειοι, γιατί διαφορετικά δεν θα είχqµε κανένα λόγο να έχουµε ενσαρκωθεί πάνω στη γη. Σαν ψυχές πήραµε αυτά τα υλικά σώµατα και αυτή την προσωπικότητα για να συνεχίσουµε να µαθαίνουµε, και να τελειοποιήσουµε τον εαυτό µας. Το να έχουµε τύψεις, ή να µην αγαπάµε και να µην δεχόµαστε τον εαυτό µας, είναι το ίδιο παράλογο µε το να πάει κανείς στο σχολείο για να µάθει κάτι και κατά την διάρκεια της σχολικής περιόδου ν’ απορρίπτει τον εαυτό του γιατί δεν ξέρει ήδη αυτό που ήρθε να µάθει.

Πως µπορούµε λοιπόν να έχουµε την απαίτηση να µην κάνουµε ποτέ λάθη, να αισθανόµαστε πάντοτε ασφαλείς, να µην φοβόµαστε ποτέ, πάντοτε να πετυχαίνουµε, πάντοτε ν’ αγαπάµε αγνά, αφού αυτές είναι ακριβώςρι ιδιότητες που ήρθαµε να µάθουµε. Και ενώ τις µαθαίνουµε µπορούµε να αισθανόµαστε εντάξει παρ’ όλο που δεν τις έχουµε τελειοποιήσει.

Γι’ αυτό είναι καλύτερα να παραδεχτούµε ότι. «Νοι, έχω πολλά ελαπώµατα, αδυναµίες και πράγµατα που πρέπει να µάθω”, Αλλά µετά να δεχτούµε, τον εαυτό µας όπως είµαστε, γνωρίζοντας ότι κάθε στιγµή επιζητούµε ν’ απελευθερωθούµε όλο και περισσότερο από τους περιορισµούς µας.

‘Ετσι θα µπορέσουµε να δεχτούµε και τον εαυτό µας και τους άλλους όπως είµαστε, γιατί ξέρουµε ότι άσχετα µε την ηλικία µας είµαστε πνευµατικά νήπιο.

Η ουσία αυτού του µονοπατιού µπορεί να συνοψιστεί στο απόφθεγµα του Ken Keyes:

ΑΓΑΠΑ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟ ΧΩΡΙΣ ΟΡΟΥΣ – ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΜΑΖι.

 

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΩ ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ

ΜΟΝΟΠΑΤΙ 7. «Ανοίγοµαι ειλικρινά σε όλους τους ανθρώπους και είµαι διατεθειµένος να επικοινωνήσω πλήρως τα βαθύτερά µου συναισθήµατα, εφόσον το να κρύβοµαι σε οποιοδήποτε βαθµό, µε κρατάει µπλοκαρισµένο στην ψευδαίσθηση της ξεχωριστότητας από τους άλλους ανθρώπους».

Μ.7 Απλοποιηµένο – ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΩ ΑΝΟΙΧΤΑ ΚΑΙ ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΩ ΝΑ ΔΙΑΛΥΣΩ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΜΟΥ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΤΗΤ ΑΙ.

Λέξεις κλειδιά: ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΩ ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ

Ποιοί είναι µερικοί από τους λόγους που κρύβουµε τα συναισθήµατά µας από τους άλλους; Ένας λόγος µπορεί να είναι πως ντρεπόµαστε για τα συναισθήµατά µας. Μπορεί να έχουµε προγραµµατιστεί να πιστεύουµε πως είναι λάθος ή ένδειξη αδυναµίας να έχουµε συναισθήµατα. Αυτό συµβαίνει ιδιαίτερα στην Αµερική, την Αγγλία και τη Γερµανία όπου οι άνθρωποι σπάνια εκφράζουν αυτά που αισθάνονται πραγµατικά. ‘Η µπορεί να αισθανόµαστε πως ο άλλος θα σταµατήσει να µας αγαπάει αν του λέγαµε την αλήθεια για το πώς αισθανόµαστε. Όσο περισσότερο µπλοκαριζόµαστε εσωτερικά και κρύβουµε τα συναισθήµατά µας, τόσο δεν µπορούµε να δεχτούµε τα συναισθήµατα των άλλων. Όταν χτίζουµε ένα τοίχο σταµατάει η ροή και από τις δύο κατευθύνσεις. Αυτό το κρύψιµο βασίζεται στο ότι νιώθουµε αποµονωµένοι και ευάλωτοι από τους άλλους. Αυτό το συναίσθηµα ξεχωριστότητας, µας κάνει να βυθιστούµε όλο και περισσότερο στην προσπάθεια να ικανοποιήσουµε τις προσκολλήσεις µας ασφάλειας, απόλαυσης και κυριαρχίας.

Μ’ αυτό τον τρόπο θα σπαταλάµε πολλή ενέργεια καλύπτοντας την αληθινή µας φύση και προσπαθώντας να χτίσουµε µία βιτρίνα-εγώ για να -τιροστστέψτοοµέαπό τους άλλους. Όταν αυτό το κράτηµα των συναισθηµάτων και η αρνητική ενέργεια γίνουν αρκετά έντονο, προκαλούν αν ισορροπίες στο ενδοκρινικό και ανοσοποιητικό σύστηµα και µπορούν να οδηγήσουν σε πολλές σωµατικές και ψυχικές ασθένειες ανάµεσα στις οποίες είναι και ο καρκίνος (δείτε το κεφάλαιο 19 «ΟΙ ΨYXO~ ΛOΓlKOI ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ»).

Συχνά αισθανόµαστε πως οι άλλοι θα πάψουν να µας αγαπούν αν δείξουµε την αλήθεια. Αν συµβαίνει αυτό, τότε τι είδος αγάπης είναι αυτή και τι έχουν να µας δώσουν; Αξίζει τάχα αυτή η προσωρινή, ψεύτικη αίσθηση της ασφάλειας, σε βάρος της υγείας και της ευτυχίας µας αν αυτή η αγάπη είναι τόσο προσωρινή και µε τέτοιους όρους; Εκεί όπου υπάρχει πραγµατική αγάπη, κάθετί µπορεί να ειπωθεί αν ΕΙΠΩΘΕΙ ΣΩΣΤ Α.

Όταν εκφράζουµε το πώς αισθανόµαστε, δεν τιρέπει να ρίχνουµε το φταίξιµο στον άλλον. Αυτό δεν θα ‘τον τίµιο, διότι έχουµε ήδη επιβεβαιώσει πως οι προσκολλήσεις µας είναι η αιτία της οδύνης µας. Η αλήθεια είναι πως η συµπεριφορά του άλλου ατόµου διεγείρει τις προσκολλήσεις µας που µας κάνουν να υποφέρουµε. Είναι σηµαντικό να παίρνουµε ευθύνη για τα συναισθήµατά µας. Αντί να κατηγορούµε τους άλλους και να χάνουµε την ηρεµία µας και να τους λέµε κάθε είδος άσχηµα επίθετα, µπορούµε να εξηγήσουµε πως η συµπεριφορά τους ερεθίζει µία από τις προσκολλήσεις µας που µας κάνει να αισθανόµαστε άσχηµα εκείνη τη στιγµή, και πως ελπίζουµε πως θα σταµατήσουν εκείνη τη συµπεριφορά. Αν έχουµε προσκολληθεί στο να µας µιλάνε µε αγάπη και σεβασµό και κάποιος χάσει το συναισθηµατικό του αυτοέλεγχο και αρχίζει να φωνάζει παράλογα, βρίζοντάς µας µε διάφορους τρόπους, δεν αξίζει να µπούµε στην ίδια κατάσταση και εµείς. Είναι εντελώς κατορθωτό µε την άσκηση και την επίγνωση, να περιµένουµε µέχρι να τελειώσουν τις φωνές τους και να εξηγήσουµε πως η συµπεριφορά τους διεγείρει την προσκόλλησή µας για αγάπη και σεβασµό και πως το εγώ µας αισθάνεται πληγωµένο εκείνη τη στιγµή, και πως αυτή η συζήτηση θα πρέπει να συνεχιστεί κάποια άλλη στιγµή ή µε κάποιον άλλον τρόπο. Αν από την άλλη µεριά συγκρατήσουµε τον πόνο και δεν τον εκφράσουµε, µας καίει εσωτερικά, και η πίκρα που αισθανόµαστε θα βλάψει και εµάς και τους άλλους. Η τρίτη δυνατότητα είναι να αρχίσουµε να ανταποδίδουµε τις φωνές, κατηγορώντας τους και βρίζοντας αποκαλώντας τους µε άσχηµα επίθετα. Από τη δική σας εµπειρία, ξέρετε πως αυτό δεν οδηγεί πουθενά εκτός από συνεχή σύγκρουση και δυστυχία.

πάρουµε την ευθύνη για τα συναισθήµατα που νιώθουµε που είναι αποτέλεσµα των προσκολλήσεών µοτ; Εκφράζουµε πώς αισθανόµαστε χωρίς να κατηγορούµε τον άλλον επειδή µας έκανε να αισθανθούµε έτσι

Μερικοί έχουν προγραµµατιστεί να συγκρατούν τις προσκολλήσεις τους όταν παίρνονται αποφάσεις. Αφήνουν τους άλλους να πάρουν τις αποφάσεις και µετά αισθάνονται πληγωµένοι και δυστυχισµένοι όταν αυτό που ήθελαν, αλλά δεν έκφρασαν δεν συνέβη. Περιµένουν από τον άλλον να διαβάζει το νου τους, και µετά στην πρώτη ευκαιρία προσπαθούν να εκδικηθούν και παραπονούνται για τον εγωισµό του άλλου ατόµου γιατί δεν τους έκανε αυτό που ήθελαν, αλλά που δεν ζήτησαν ποτέ. Όταν επιθυµούµε έντονα κάτι, πρέπει να το αποκαλύψουµε και στους άλλους. Αυτό είναι και δικαίωµά µας και καθήκον µας. Δεν πρέπει να φοβόµαστε να είµαστε ο εαυτός µας και να εκφράσουµε το πώς αισθανόµαστε και τι πιστεύουµε πραγµατικά.

Καθώς αρχίζουµε να εκφραζόµαστε περισσότερο ανοιχτά και τίµιο, θα έχουµε εµπειρία περισσότερης αγάπης που θα ρέει σε µας και από εµάς σε όλες τις σχέσεις µας. (Λεπτοµέρειες για την σνοάτή και αποτελεσµατική επικοινωνία στο κεφάλαιο Νο 9 “ΠΙΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΑΣ»).

 

ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΣΥΜΠΟΝΟΙΑ

ΜΟΝΟΠΑΤΙ 8

ΜΟΝΟΠΑΤΙ 8 – ΠΡΟΣΦΕΡΩ ΒΟΗΘΕΙΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΣΥΜΠΟΝΟΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΕΝΩ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΩΣ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥΣ.

Λέξεις κλειδιά: ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΣΥΜΠΟΝΟΙΑ

Έχουµε εκφράσει στα µονοπάτια 3 και 4 πως η ζωή µας δίνει πάντα ακριβώς τα µαθήµατα που χρειαζόµαστε, µέσα από τα οποία µπορούµε να ωριµάσουµε. Αυτό αληθεύει επίσης για όλα τα όντα πάνω στον πλανήτη. Έτσι σύµφωνα µε το µονοπάτι 8 προσφέρουµε οποιοδήποτε είδος βοήθειας µπορούµε µε αγάπη και συµπόνοια στους φίλους µας, τους συγγενείς µας ή σ’ οποιονδήποτε βρίσκεται σε ανάγκη, ενώ ταυτόχρονα θυµόµαστε πως τα προβλήµατά τους υπάρχουν για να τους βοηθήσουν να αναπτυχθούν. Βέβαια δεν θα µπορέσουµε να τους το πούµε αυτό, διότι µπορεί να µη βρίσκονται σε ένα επίπεδο που θα το καταλάβουν. Μερικές φορέτ; το καλύτερο που µπορούµε να κάνουµε είναι να είµαστε παρόντες, να ακούµε και να έχουµε αγόπη και ειρήνη. Με την ηρεµία και το να είµαστε ευχάριστοι, δίνουµε περισσότερη βοήθεια παρά µε πολλές συµβουλές. Δεν υπάρχει ανάγκη να παίζουµε το ρόλο του σωτήρα ή του µάρτυρα. Κάθε άνθρωπος πρέπει τελικά να λύσει τα δικά του προβλήµατα. Δεν µπορούµε να τους αφαιρέσουµε τις ευκαιρίες να αναπτύξουν µεγαλύτερη αυτοπεποίθηση µε τη δική τους προσπάθεια. Μπορούµε να βοηθήσουµε, µπορούµε να υπηρετήσουµε, αλλά δεν µπορούµε να σώσουµε.

Πρέπει να αποφύγουµε να τους βοηθάµε όταν δεν αισθανόµαστε πραγµατικά την ενέργεια και την αγάπη για να το κάνουµέ. Είναι καλύτερο, να είµαστε τίµιοι και να πούµε πως έχουµε κουραστεί ή είχαµε αρκετά δικά µας προβλήµατα, παρά να βοηθήσουµε µε αποστροφή και επιφύλαξη. Δεν τους βοηθάµε µε το να χανόµαστε µέσο στα προβλήµατά τους και να χάνουµε την διαύγεια και ισορροπία µας. Αυτό θα ήταν σα να βουτούσαµε µέσο στη θάλασσα για να σώσουµε έναν άνθρωπο που πνίγεται και πνιγόµαστε µαζί του κι εµείς. Κανένα όφελος σε κανέναν. Ενώ αισθανόµαστε µε την καρδιά µας, πρέπει να καταλάβουµε µε το νου µας πως όλα αυτά τα προβλήµατα είναι αποτέλεσµα προσκολλήσεων και άγνοιας της αλήθειας για τη φύση της Ψυχής µας.

Οταν κάποιος είναι άρρωστος, δεν χρειάζεται οίκτο, κλάµατα και λυπηµένα πρόσωπα. Χρειάζεται ένα χαρούµενο, χαµογελαστό, δραστήριο, ήρέµο άτοµο, να του δώσει ελπίδα, ενέργεια και ειρήνη στο πνεύµα. Αν πρόκειται να φέρουµε κάθε είδος συναισθήµατος λύπης και απελπισµένη ς συζήτησης στους ;ρρωστους ανθρώπους που επισκεπτόµαστε, θα αρρωστήσουν χέιροτέρο κσλύτερα να µην πάµε καθόλου.

Δεν βοηθάµε τους άλλους µε το να υποφέρουµε νι’ αυτούς. Η οδύνη µας δεν ακυρώνει την ανάγκη τους να µάθουν µέσσ από τις δικές τους δυσκολίες. Απλώς προσθέτουµε άλλη µία µίζερη σκέψη στον κόσµο. Θα ήµασταν πολύ πιο αποτελεσµατικοί αν οραµατιζόµασταν το άλλο άτοµο χωρίς το πρόβληµα, και περικυκλωµένο µε λευκό θεραπευτικό φως.

Συχνά όταν οι άνθρωποι είναι πολύ αρνητικοί, όπως οι αλκοολικοί ή οι τοξικοµανείς, δεν µπορούµε να πούµε ή να κάνουµε πολλά εκτός από το να τους αγαπάµε και να τους δεχόµαστε, βλέποντός τους κάθέ µέρα περικυκλωµένους από λευκό φως. Η προσευχή επίσης βοηθάει. Μετά ΝΑ ΣΤ ΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΗΣΥΧΟΥΜΕ και να συνεχίσουµε µε τις δραστηριότητες της ηµέρας ζώντας στο παρόν.

 

ΑΓΑΠΑ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟ ΧΩΡΙΣ ΟΡΟΥΣ – ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ

 

ΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ

ΜΟΝΟΠΑΤΙ 9. «Ενεργώ ελεύθερα όταν είµαι συντονισµένος, ισορροπηµένος και νιώθω αγάπη, αλλά αν είναι δυνατόν αποφεύγω να δρω όταν είµαι διαταραγµένος συναισθηµατικά και στερώ τον εαυτό µου από τη σοφία που ρέει από την αγάπη και τη διευρυµένη συνειδητότητα.

Μ.9 Απλοποιηµένο – ΙΣΟΡΡΟΠΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΠΡΙΝ ΔΡΑΣΩ. ΑΠΟΦΕΥΓΩ ΝΑ ΔΡΩ ΟΤΑΝ ΕΙ ΜΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΑ ΔΙΑΤΑΡΑΓΜΕΝΟΣ.

Λέξεις κλειδιά: ΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ

Αυτό µπορεί να φανεί σε αντίφαση µε το µονοπάτι 7.

Όµως δεν είναι. Πρέπει να επικοινωνήσουµε γι’ αυτό που αισθανόµαστε. Αλλά είναι πολύ καλύτερο αν επικοινωνήσουµε αυτά τα συναισθήµατα αφού προηγουµένως βρούµε το ειρηνικό µας κέντρο. Μ’ αυτό τον τρόπο δεν προσθέτουµε στις συγκρούσεις του κόσµου. Όταν αντιδράµε ενώ είµαστε συναισθηµατικά διαταραγµένοι, σπλώς διαιωνίζουµε τη ροή της αρνητικής ενέργειας στον κόσµο γύρω και µέσα µας. Αυτό συµβαίνει συνεχώς στην κοινωνία, όπου οι άνθρωποι απορροφούν αρνητικά συναισθήµατα από ένα άτοµο και τα περνάνε στο άλλο. Ένα κοινό κέντρο εκφόρτισης αρνητικών συναισθηµάτων είναι το δίκτυο λεωφορείων της Αθήνας. Ο κόσµος που µπαίνει στο λεωφορείο εκφορτίζει την έντασή του στον οδηγό και τον εισπράκτορα, οι οποίοι µε τη σειρά τους εκφορτίζονται πάνω στους άλλους επιβάτες, οι οποίοι µε τη σειρά τους µεταφέρουν αυτή την αρνητικότητα έξω στο δρόµο και µέσα στα σπίτια τους.

Η Λώρα Χάξλεϋ (γυναίκα του συγγραφέα ‘Αλντους Χάξλεϋ) έχει γράψει ένα χαριτωµένο και πολύ χρήσιµο βιβλίο που λέγεται ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ Ο ΣΤΟΧΟΣ. Η ουσία αυτού του βιβλίου είναι πως δεν είµαστε ο στόχος για την αρνητική ενέργεια που βγαίνει από τους ανθρώπους. Έχουν προβλήµατα, δεν είναι ευτυχισµένοι, έχουν απωθηµένα και δεν έχουν τρόπο να βρουν το κέντρο του εαυτού τους ή να αντιµετωπίσουν αυτή την έντσοή: έτσι τη βγάζουν έξω µε τη µορφή κατηγοριών και θυµού πάνω στους άλλους. Αν καταλάβουµε αυτό, θα συνειδητοποιήσουµε πως δεν υπάρχει ανάγκη να δεχτούµε τα αρνητικά τους λόγια και πράξεις, Το άτοµο που τα εκφράζει δεν θέλει στην πραγµατικότητα να µας πληγώσει αλλά απλώς θέλει να απαλλαγεί στι’ αυτά τα αρνητικά συναισθήµατα µ’ αυτό τον συναισθηµατικά ανώριµο τρόπο. Αν δούµε τους ανθρώπους σαν τα συναισθηµατικά παιδιά που είναι στην πραγµατικότητα, θα έχουµε περισσότερη υποµονή και κατανόηση και θα µπορέσουµε πιο εύκολα να ξαναβρούµε το κέντρο µας σε τέτοιες καταστάσεις. Τότε θα µπορέσουµε να δράσουµε από το κέντρο του νου µας, που σηµαίνει να έχουµε αγάπη και ευελιξία ή να διδάξουµε στο άλλο άτοµο ένα µάθηµα. Αλλά τώρα δεν δρούµε από θυµό, αλλά από το κέντρο µας µετά από σκέψη. Δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να λέµε στους ανθρώπους πότε έχουν λάθος, και να τους διορθώνουµε, αρκεί να µην είµαστε συναισθηµατικά διατορσνµένοι και κάτω από την επιρροή των προσκολλήσεών µας. Σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει πρώτα να διαπιστώσουµε ποια προσκόλληση έχει διεγερθεί, να ξαναποκτήσουµε το κέντρο µας και µετά να δράσουµε.

Υπάρχουν µερικοί τρόποι να ξαναποκτήσουµε το κέντρο µας. Απλώς επαναλαµβάνοντας ένα ή τιέρισσοτερα από τα µονοπάτια θα βοηθήσει Επίσης βοηθούν µέρικέτ; βαθιές αναπνοές. Επιπλέον θα πρέπει να αισθανθεί κανείς ποια µέρή του σώµατος αρχίζουν να µαζεύουν ένταση και να τα χαλαρώσει συνειδητά µε βαθιές αναπνοές και νοητικές εντολές χαλάρωσης.

Ένα τελικό σηµείο που αφορά τη δράση από το κέντρο. Ο νόµος Κάρµα δηλώνει πως οτιδήποτε κι αν πούµε, σκεφθούµε ή κάνουµε πρέπει να γυρίσει πίσω σε µας. Όταν δράσουµε µε έναν συναισθηµατικά διαταραγµένο τρόπο, συχνά λέµε και κάνουµε πράγµατα που δεν εννοούµε πραγµατικά και που δεν θα λέγαµε ή θα κάναµε κανονικά στους άλλους’ και βέβαια που δεν θα θέλαµε να µας πουν ή να µας κάνουν. Λοιπόν κάθε φορά που κάνουµε κάτι δυσάρεστο στους άλλους, δηµιουργούµε µία µελλοντική κατάσταση µέσα στην οποία πρέπει κι εµείς να έχουµε εµπειρία της Καρµικής επιστροφής αυτών των αρνητικών εκφράσεων. Είναι ακόµα πιο σηµαντικό να καταλάβουµε πως ό,τι κάνουν οι άλλοι σε µας, είναι επίσης µια λειτουργία του ίδιου νόµου. Πως εµείς έχουµε δηµιουργήσει στο παρελθόν την αιτία και την ανάγκη να µας συµπεριφέρονται µε αυτόν ακριβώς τον τρόπο κάθε στιγµή ?””1 ζωή µας. Δηλαδή η αίσθηση της αδικίας βασίζεται πάνω, στην άγνοια αυτού του νόµου.

 

ΗΡΕΜΩ ΤΙΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ

ΜΟΝΟΠΑΤΙ 10. «Συνεχώς ηρεµώ την “ασταµάτητη αναζήτηση του λογικού µου νου ώστε να µπορέσω να αντιληφθώ τις λεπτότερες ενέργειες που µου επιτρέπουν να γίνω ένα µε κάθετί γύρω µου».

Μ.10 Απλοποιηµένο – ΗΡΕΜΩ ΤΙΣ ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΤΟΥ ΝΟΥ ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΧΩ ΠΙΟ ΚΑΘΑΡΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΚΑΙ ΕΝΩΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΓΥΡΩ MOV.

Λέξεις κλειδιά: ΗΡΕΜΩ ΤΙΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ

Έχετε ποτέ παρατηρήσει το νου σας καθώς λειτουργεί; Αν το κάνετε, θα δείτε πως είναι πολύ καλά οργανωµένος, πώς κινείται από ένα αντικείµενο στο άλλο, έρµαιο του πλέγµατος προσκολλήσεων που µας τραβούν από δω κι από κει, στο παρελθόν και στο µέλλον, πάντοτε µακριά από την ΠΑΡΟΥΣΑ ΣΤΙΓΜΗ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ. Η ευτυχία µας υπονοµεύεται πάντοτε σσ’ αυτές τις οκέψέ«; του παρελθόντος και του µέλλοντος που µας εµποδίζουν από το να χαιρόµαστε το παρόν. Μόνο όταν αφαιρεθούν οι διαταραχές θα υπάρξει γαλήνη. Οι διαταραχές θα φύγουν πιο εύιφλα αν µετασχηµατιστούν οι προσκολλήσεις σε προτιµήσεις. Χωρίς προσκολλήσεις δεν υπάρχει διαταραχή. Τβυτόχρονα, όµως, µπορούµε επίσης να ασκηθούµε στο να ηρεµούµε τις διαταραχές µέσω της πρακτικής του διαλογισµού ή τεχνικών συγκέντρωσης που θα µας βοηθήσουν να κερδίσουµε έναν έλεγχο πάνω στο νου µας. Αυτό θα µας ελευθερώσει από τα δεσµά των προσκολλήσεων και θα απελευθερώσει µέσα µας περισσότερη ειρήνη, αγάπη και ενέργεια. Μ’ αυτό τον τρόπο θα είµαστε παρόντες, πιο συνειδητοί, περισσότερο ένα µε τον κόσµο γύρω µας στην παρούσα στιγµή.

Καθώς ο νους ελευθερώνεται περισσότερο από τα σκουπίδια που δηµιουργούνται από αυτές τις προσκολλήσεις, αντιλαµβανόµαστε πιο καθαρά την πραγµατικότητα. Έχουµε εµπειρία των ίδιων συµβάντων αλλά από µία πιο γαλήνια άποψη, πλουτισµένη µε περισσότερη αγάπη. Αισθανόµαστε λιγότερη ένταση και λιγότερη σπειλή από νέες εµπειρίες, έχουµε περισσότερη ειρήνη µε τον εαυτό µας.

Αυτή η διαδικασία του να ηρεµούµε τις διαταραχές του νου, µπορεί να γίνει τακτικά για συγκεκριµένες περιόδους σαν διαλογισµός και επιπλέον καθόλη τη διάρκεια της ηµέρας µε την παρατήρηση του νου και επιτρέποντάς του να είναι ήρεµος και ήσυχος. Μ’ αυτό τον τρόπο γινόµαστε µάρτυρας των δραστηριοτήτων του νου και του σώµατος και χανόµαστε λιγότερο µέσα σε παράλογες αντιδράσεις. Η συµπεριφορά µας γίνεται λιγότερο µηχανική καθώς βλέπουµε κάθε κατάσταση σαν καινούργια.

Μπορεί κάποιος γι’ αυτή την προσπάθεια να χρησιµοποιήσει οποιοδήποτε όνοµα του Θεού, ή κάποια ιδέα όπως ειρήνη, ή Αγάπη ή ένα χρώµα όπως πράσινο ή µπλε. ‘Οτανπαρατηρήσετε πως ο νους γίνεται ανήσυχος ή χάνει το κέντρο του, εισάγετε την ειδική σας λέξη, ήχο, χρώµα ή ιδέα που αφαιρεί τις διαταραχές του νου και σας φέρνει ειρήνη. (Οι τεχνικές της βαθιάς χαλάρωσης και του διαλογισµού αναφέρονται στο βιβλίο του ροΜΠΕΡΤ ΝΑΤΖΕΜΥ «ΓιΟΓΚΑ ΓΙΑ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΗΡΕΜΙΑ», εκδόσεις Καστανιώτη).

ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΚΕΝΤΡΩΝ

ΜΟΝΟΠΑ τι 11. «Έχω συνεχή επίγνωση από ποιο από τα επτά κέντρα συνειδητότητας ενεργώ και αισθάνοµαι την ενέργειά µου, την αντίληψή µου, την αγάπη µου και την εσωτερική µου γαλήνη να µεγαλώνουν καθώς ανοίγω όλα τα Κέντρα Συνειδητότητας.

Μ.11 Απλοποιηµένο – ΕΧΩ ΣΥΝΕΧΗ ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΠΟΙΟ ΑΠΟ ΤΑ ΕΠΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑΣ ΔΡΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ. ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ, ΤΗΝ ΑΝΤΙΛΗΨΗ, ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΙΡΗΝΗ ΜΟΥ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ ΚΑΘΩΣ ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΑΥΤΑ ΤΑ ΚΕΝΤΡΑ.

Λέξεις κλειδιά: ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΕΠΤ Α ΚΕΝΤΡΩΝ

Η έννοια επτά επιπέδων συνειδητότητας µέσα στον άνθρωπο, είναι µια πανάρχαια αντίληψη που βρίσκεται µέσα σε πολλά θρησκευτικά ουστήµστο. Ο Ken Keyes έχει διατυπώσει µία σύγχρονη εξήγηση της παραδοσια και τον κοσµο: Προσπαθούµε µήπως να ικανοποιήσουµε κάποια προσκόλληση; Αισθανόµαστε ξεχωριστοί ή ευάλωτοι Ή αισθανόµαστε αλτρουιστική αγάπη και είµαστε ανοιχτοί µε τους ανθρώπους γύρω µας; Μπορεί να αλλάξουµε από κέντρο σε κέντρο µέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Δεν µένουµε πάντα στο ίδιο κέντρο. Μπορεί να αισθανόµαστε αγάπη και ευτυχία και µετά να αιχµαλωτιστούµε από κάποια προσκόλληση και να κλείσουµε την καρδιά µας και να αισθανθούµε πληγωµένοι

Η διαδικασία εξέλιξης προς την ανώτερη συνειδητότητα αφυπνίζει τα ανώτερα κέντρο περισσότερης Αγάπης και Επίγνωσης ώστε τα κατώτερα κέντρο να µπορέσουν να βρεθούν υπό τον έλεγχό µας. Αυτή τη στιγµή οι περισσότεροι από µας ελεγχόµαστε από τα κατώτερα κέντρα µας. Τώρα πρέπει να µάθουµε να τα ελέγχουµε και να τα χρησιµοποιούµε για το όφελός µας. Είναι σαν τη διαφορά ανάµεσα στο να σας πάει το αυτοκίνητό σας εκεί που θέλει αυτό και το να το πάτε εσείς εκεί που θέλετε εσείς.

 

ΑΦΥΠΝΙ.ΖΟΜΕΝΟ ΟΝ

ΜΟΝΟΠΑΤΙ 12. «Αντιλαµβάνοµαι κάθε άνθρωπο, µαζί και τον εαυτό µου σαν ένα αφυπνιζόµενο ον που βρίσκεται εδώ για να διεκδικήσει το δικό του δικαίωµα γέννησης σε ανώτερο επίπεδο συνειδητότητας, που το χαρακτηρίζει απόλυτη αγάπη και ενότητα.

Μ.12 Απλοποιηµένο – ΚΑθΕΝΑΣ, ΜΑΖΙ ΚΑΙ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΦΥΠΝΙΖΟΜΕΝΟ ΟΝ ΠΟΥ ΕΞΕΛΙΣΣΕΤΑΙ ΣΕ ΑΝΩΤΕΡΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΣ.

Λέξεις κλειδιά: ΑΦΥΠΝΙΖΟΜΕΝΟ ΟΝ

Κάθε ανθρώπινο πλάσµα µαζί µε εσάς τον αναγνώστη είναι µία ΑΘΑΝΑΤΗ ΨΥΧΗ που κατοικεί ο’ ένα προσωρινο σώµα και νου για το σκοπό της εξέλιξης σε ανώτερα επίπεδα συνειδητότητας. Αυτή η εξέλιξη άρχισε µε µικροσκοπικούς κυπαρικούς οργανισµούς πάνω στη γη πριν εκατοµµύρια χρόνια. Η συνειδητότητα που καταλαµβάνει το σώµα µε το οποίο κρατάτε αυτό το βιβλίο έχει εξελιχτεί µέσα από το ζωικό βασίλειο και είναι τώρα σε θέσή να χειρίζεται ένα ανθρώπινο σώµα και νου. Τι θα µπορούσε να µας κάνει να νοµίσουµε πως αυτή η διαδικασία εξέλιξης έχει σταµατήσει; Συνεχίζουµε να εξελισσόµαστε. Δεν έχουµε εκλογή. Μπορούµε είτε να προχωρήσουµε γρήγορα και οµαλά είτε αργά και ανώµαλα. Είτε θα εξελιχτούµε συνειδητά µέσω των διαφόρων συστηµάτων ανθρώπινης εξέλιξης, είτε µέσω εµπειρίας και οδύνης όπως ο περισσότερος πληθυσµός.

Πρέπει να προσπαθήσουµε να πείσουµε τον εαυτό µας γι’ αυτή την αλήθεια. Πως τα παιδιά µας δεν είναι τα δικά µας παιδιά αλλά αφυπνιζόµενες ψυχές που πρέπει να εκπληρώσουν το δικό τους προορισµό. Ο σύντροφός µας δεν είναι ο δικός µας σύντροφος, αλλά ένα αφυπνιζόµενο ον, ένα αθάνατο ον που έχει παίξει το ρόλο του συντρόφου πολλών άλλων σε πολλά άλλα θεατρικά έργα περασµένων ζωών. Πρέπει να δούµε πέρα από τα επιφανειακά ρούχα της εθνικότητας, του πολιτικού κόµµατος, της θρησκείας, του χρώµατος, του φύλου, της ηλικίας, της εµφάνισης και της κοινωνικής τάξης και να δούµε κάθε άνθρωπο σαν ένα αφυπνιζόµενο ον που βρίσκεται στο δρόµο προς την ανώτερη συνειδητότητα.

Πρέπει να δούµε τον εαυτό µας σαν ψυχή κι όχι σαν σωµσ, και να επιτρέψουµε στον εαυτό µας να ανέβει στα ανώτερα επίπεδα συνειδητότητας που είναι το δικαίωµά µας και ο προορισµός µας. Επαναλάβετε στον εαυτό σας συχνά «είµαι µία ΨΥΧΗ. Είµαι µία ΨΥΧΗ. Αισθανθείτε τι σηµαίνει να είναι κανείς ΨΥΧΗ, ένα αθάνατο και τέλειο ον ενωµένο µε κάθε άλλο ον. Μ’ αυτόν τον τρόπο θα αισθανθείτε περισσότερο την ένωσή σας µε τους ανθρώπους και τον κοσµο γύρω σας. Η συχνή επανάληψη αυτού του µονοπατιού θα είναι µία µεγάλη βοήθεια για να βρει κανείς τη γαλήνη και την ευτυχία που αναζητεί.

 

 

Πώς Διαλογιζόμαστε;

Πώς Διαλογιζόμαστε;

Από το Βιβλίο Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΥ

https://www.armonikizoi.com/store/products/product-art-mediation_el

Υπάρχουν τόσοι πολλοί τρόποι διαλογισμού όσοι και χορού. Το αποτέλεσμα κάθε χορού είναι το ίδιο — ερχόσαστε κοντύτερα στο σύντροφό-σας, την ψυχή — αλ άθε χορός είναι διαφορετικός.

Εντούτοις, υπάρχουν μερικά βασικά βήματα που μπορούν να σας πάνε εκεί πιο γρήγορα. Αυτά τα βήματα μπορούν να περιγράφουν και να τα καταλάβει κανείς διανοητικά, αφού τα διαβάσει. Αλλα ο χορός αυτός είναι χορός όλης της ύπαρξης — σώμα, νους, συγκινήσεις και πνεύμα — και μπορεί κανείς να τον μάθει μόνο απο κάποιον άλλο που ξέρει το χορό και τον εκτελεί συχνά.

Οι εξηγήσεις λοιπον και οι γραμμές που σας δίνου­με εδω δε θα είναι αρκετές για αρχίσετε διαλογισμό πρέπει να αναζητήσετε κάποιον που να έχει πείρα πάνω

σ’ αυτόν.

 

Όταν πια θα ξέρετε τα βασικά βήματα, τότε στο χέρι-σας είναι να αυτοσχεδιάσετε απο μόνοι-σας —να μάθετε πώς θα γλιστράτε σαν το γλάρο πάνω στα ρεύματα του νου-σας. Αυτό όμως θα το πετύχετε μόνο με καθημερινή κανονική άσκηση. Είναι απλός, σαν κάθε άλλο χορό — το μόνο που έχετε να κά­νετε είναι να αφεθείτε να πάτε.

Εδω είναι μερικές γενικές οδηγίες για όποιο χορό κι αν μα­θαίνετε.

  1. Η θέση του σώματος

Το σώμα βρίσκεται σε όρθια και χαλαρή ακινησία. Η σπονδυλική στήλη πρέπει να είναι ίσια, κάθετη προς τη γη. Το στομάχι αδειανό, θα πρέπει να γίνει ένας έλεγχος σε κάθε μέρος του σώματος, ώστε να είναι χαλαρό κι όχι σφιγμένο. Ειδικά οι μύες της κοιλιάς, του λαιμού και των ώμων.

Αν κάθεστε σε καρέκλα, τα πόδια να πατούν στο πάτωμα, με χαλαρούς τους μυς. Αν κάθεστε στο πάτωμα ή σ’ ένα χαλί, οι γάμπες θα είναι σταυρωμένες στη θέση του λωτού ή του μισού λωτού (αυτό δίνει τη δυνατότητα στη ράχη να μείνει ίσια κατα­κόρυφα για πολύ χρονικό διάστημα). Ένα μαξιλάρι κάτω απο τους γλουτούς βοηθάει. Τα χέρια ακουμπούν αναπαυτικά πάνω στα γόνατα —με τις παλάμες χαλαρά ανοιχτές προς τα πάνω.

Ελέγξτε τους ώμους ώστε να είστε σίγουροι πως κρέμονται φυσικά και δεν είναι σφιγμένοι προς τα πάνω. Σ’ αυτή τη θέση το σώμα θα ξεφεύγει ελάχιστα απο την προσοχη-σας και δε θα καταβάλλεται απο στενόχωρη θέση ή ένταση. (Κεφάλαιο II, Ζ -Στάσεις για διαλογισμό).

  1. Η Κίνηση της αναπνοής

Ο ρυθμός κι ο όγκος της αναπνοής σχετίζονται απευθείας με την κατάσταση του νου-μας. Ένας νευρικός ή αγχώδης νους παράγει ακανόνιστους ρυθμούς αναπνοής. Ο θυμός γεννάει γρήγορη, κοντή αναπνοή. Σε μια χαλαρή κατάσταση η αναπνοη-μας είναι βαθιά, ρυθμική και μακρύτερη σε διάρκεια. Έτσι μπορούμε να αντιστρέψουμε τους όρους και να επηρεά­σουμε το νου με την ελεγχόμενη αναπνοή.

Χαλαρώστε τους κοιλιακούς μυς κι αρχίστε να αναπνέετε με – το διάφραγμα με μακρές, ίσης διάρκειας εισπνοές και εκπνοές. Δε θα πρέπει να βιάσετε τίποτα. Κάνετε μόνο ό,τι σας έρχεται εύκολα και φυσικά. Αν δεν είσαστε συνηθισμένοι να αναπνέετε με το διάφραγμα, τότε αφιερώστε μερικά λεπτά κάθε μέρα ξαπλωμένοι κάνοντας εξάσκηση σ’ αυτό το είδος αναπνοής — βαθμηδόν θα αναπτυχθεί και θα εξελιχθεί. (Κεφάλαιο III, Β).

Με τον καιρό η αναπνοή θα γίνει μακρύτερη σε διάρκεια — αργή και ομοιόμορφη μέσα κι έξω. Δε χρειάζεται να κρατάτε την αναπνοή — μόνο ένας χαλαρός ρυθμός εισπνοής – εκπνοής. (Σε πιο προχωρημένα στάδια διαλογισμού, αργότερα, μπορείτε να οδηγηθείτε να κατακρατάτε την αναπνοή, αλλά τώρα στην αρχή δε χρειάζεται αυτό).

Θα είναι απαραίτητο να αρχίσετε την πορεία ενσυνείδητα στην αρχή — με κάποιο έλεγχο πάνω στο μηχανισμό της αναπνοής. Ύστερα απο λίγο, αυτό θα γίνει αυτόματα καθώς κάθε­στε κάτω στη θέση του διαλογισμού ή της χαλάρωσης —χωρίς να το σκέπτεσθε.

  1. 3. Η Κίνηση του Νου

Εδω μπορούμε να βρούμε ποικιλία διαφόρων βημάτων. Μερικοί σύντροφοι για το χορό είναι:

α. Ο Χορός του Μάντρα (επαναλαμβανόμενη λέξη χωρίς σημασία, αλλά που είναι σύμβολο μιας πνευματικής αξίας).

β. Ο Χορός της Αναπνοής

γ. Ο Χορός της Μαρτυρίας (του αυτόπτη Μάρτυρα)

δ. Ο Χορός της Εικόνας

ε. Ο Χορός του Ήχου

στ. Ο Χορός της Σωματικής Ενημέρωσης

ζ. Ο Χορός της SHAKTI (Γήινη ενέργεια)

Υπάρχουν εκατοντάδες συστήματα διαλογισμού, αλλά αυτοί είναι οι βασικοί 7 τύποι και ο καθένας απ’ αυτούς έχει το ίδιο τελικό αποτέλεσμα. Όλοι είναι διαφορετικοί τρόποι για να βυθιστεί κανείς στη θάλασσα του συνειδητού, γλυστρώντας όλο και σε λεπτότερα βάθη κατά μήκος του ρεύματος των ανερχόμενων εσώτερων κινήσεων που έρχονται περιστασιακά στην πηγή αυτής της θάλασσας —στο σημείο της καθαρής συνειδητότητας— στο κενό. Η θάλασσα είναι η ίδια, η πηγή εί­ναι η ίδια, το αποτέλεσμα το ίδιο, μόνο οι τρόποι για να πάει κανείς εκεί είναι διαφορετικοί.

Σε κάθε περίπτωση, το μάντρα, η αναπνοή, το να είναι κανεις ο μάρτυρας (των όσων συμβαίνουν), η εικόνα, ο ήχος, η συνειδητή προσοχή πάνω στο σώμα ή το SHAKTI (η γήινη ενέρ­γεια), το καθένα απ’ αυτά χρησιμεύει σαν ουδέτερο αντικείμε­νο όπου θα συγκεντρωθεί η προσοχη-μας (ένας σύντροφος για το χορό). Συγκεντρωνόμενοι ή αισθανόμενοι αυτό το αντικεί­μενο συνειδητότητας που δεν έχει συγκινησιακή ή διανοητική σημασία, το χρησιμοποιούμε σαν ένα υποβρύχιο για να κατέλ­θουμε απο τα ακατέργαστα επίπεδα του νου στη λεπτότερη δονούμενη ουσία, που είναι η αληθινή φύση της αιώνιας, ύπαρξής-μας.

Κάθε ταξίδι που κάνουμε μέσα στην ηρεμία της ψυχης.-μας, μας φέρνει ένα βήμα κοντύτερα στην εμπειρία αυτής της ίδιας ηρεμίας στην καθημερινη-μας ζωη. Είναι σαν να ρίχνουμε άγ­κυρα στο σταθερό βυθό του ωκεανού, έτσι που να μην κλυδω­νιζόμαστε τόσο εύκολα απο τα κύματα και τους ανέμους της ζωής. Με τον καιρό γινόμαστε ηρεμότεροι, πιο συγκεντρωμέ­νοι, πιο χαλαροί. Κι ακόμη είναι σαν να δημιουργούμε μια απευθείας σύνδεση με την πηγή της φρέσκιας δημιουργικής ενέργειας που βρίσκεται στο βυθό. Γινόμαστε πιο διαισθητικοί, πιο δημιουργικοί, πιο ζωντανοί.

Οι λεπτομερείς οδηγίες για τον κάθε χορό εξαρτώνται απο το δάσκαλό-σας και απο τις προτιμήσεις-του και τις τεχνικές που χρησιμοποιεί. Ας ελπίσουμε πως θα είναι η τεχνική που θα σας ταιριάζει. Ο μόνος τρόπος για να το μάθετε είναι να την δοκιμάσετε για τρεις μήνες τουλάχιστον.

Μπορεί ν’ ανακαλύψετε πως καθώς περνούν τα χρόνια θα νιώσετε να έλκεστε απο άλλες τεχνικές. Ή μπορεί να κολλήσε­τε στην ίδια τεχνική για όλη-σας τη ζωη. Τελικά δεν υπάρχει διαφορα, γιατί, αν ασκήστε με σοβαρότητα και καθημερινά, οποιαδήποτε τεχνική θα σας οδηγήσει εκεί. Στο τέλος θα κά­νετε το δικο-σας χορό. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι ποτέ δυο άνθρωποι δε θα έχουν την Ίδια εμπειρία στο χορό και με τον ίδιο τρόπο. Δεν ωφελεί να συγκρίνει κανείς τις εμπειρίες του διαλογισμού. Παρόλο που το μέρος όπου πηγαίνουμε είναι το ίδιο, αρχίζουμε όλοι απο διαφορετικά μέρη και πρέπει να ταξι­δέψουμε ανάμεσα απο διαφορετικά νερά για να φτάσουμε εκεί.

Μερικοί θα έχουν οράματα, άλλοι θα δουν φώτα, άλλοι θ’ ακούσουν ήχους, μερικοί θα έχουν πόνους, μερικοί θα έχουν ιδέες, σωματικές αισθήσεις, οσμές, ζέστη, κρύο —μερικοί θα δουν, θ’ ακούσουν και θα αισθανθούν τίποτα. Η κάθε εμπειρία είναι το ίδιο έγκυρη όσο και η επόμενη. Το άτομο που βλέπει οράματα δεν είναι κατά τίποτα καλύτερο απο το άτομο που δε βλέπει τίποτα.. Δεν είναι διαγωνισμός.

Κι ακόμη περισσότερο, ποτέ το ίδιο άτομο δε θά χει την ίδια εμπειρία για δεύτερη φορά. Ο κάθε χορός θα είναι διαφορετικός. Έτσι είναι ανώφελο να ψάχνετε και να κυνηγάτε ευ­χαρίστηση στο διαλογισμό. Δεν οφελει απολύτως σε τίποτα να προσπαθεί κανείς να έχει εμπειρίες που άλλοι του διηγήθηκαν. Πράγματι, στο διαλογισμό δεν έχει καμία αξία να προσπαθεί ή να αναζητάει κανείς οτιδήποτε. Αφεθείτε μόνο και γλιστρήστε σαν το γλάρο —χορεύοντας με το μάντρα-σας ή με την αναπνοή, ή την εικόνα κ.λπ. Μια καλή συμβουλή που άκουσα κάπο­τε ήταν: «μη διαλογίζεστε, αφήστε τον εαυτο-σας να βρίσκεται σε διαλογισμό».

Ακόμη δεν είπαμε πώς πρέπει να διαλογίζεται κανείς, και καθώς έχω ήδη αναφέρει, πρέπει κανείς να μάθει την τεχνική απο έναν έμπειρο χορευτή. Υπάρχουν όμως μερικές βοηθητικές νύξεις για όποια βήματα κι αν μαθαίνετε.

Αφού βάλετε το σώμα-σας στη σωστή θέση κι αρχίσετε ν’ αναπνέετε με τον κατάλληλο ρυθμό, μπορείτε ν’ αρχίσετε να πάρετε έναν απο τους συντρόφους του χορού που σας πάει, σαν αντικείμενο της συνειδητότητάς-σας.

Π.χ. θα πάρουμε την περίπτωση του Χορού της Αναπνοής. Μπορείτε να βάλετε στη θέση-της οποιοδήποτε απο τα αλλά π.χ. μάντρα, εικόνα, SHAKTI κ.λπ.

Αρχίστε με το να αισθανθείτε τη ροη της αναπνοής καθώς μπαίνει και βγαίνει απο τα ρουθούνια. Μη σκέφτεστε την ανα­πνοή (αυτό είναι παρατήρηση κι έχει άλλο σκοπό). Νιώστε την εμπειρία της αναπνοής. Αφήστε την εισερχόμενη και την εξερ­χόμενη ροη της αναπνοής να είναι όλη η συνειδητη-σας εμπει­ρία (στις άλλες περιπτώσεις θα μπορούσε να είναι το μάντρα ή ο ήχος που είναι το αντικείμενο της συνειδητής προσοχής). Μ’ αυτό αρχίζει μια αυτόματη χαλάρωση του σώματος και του νοητικού συστήματος κι αρχίζετε να βυθίζεστε μέσα στο, νου. Αλλα σε μια στιγμή σκέψεις έρχονται και ήχοι έξω απο σας (απο το περιβάλλον) και αισθάνεστε πως το σώμα-σάς δεν στέ­κει άνετα και ξαναγυρίζετε στην επιφάνεια.

med_example

Όταν συμβαίνει αυτό, είναι απόλυτα φυσικό να νιώσετε ηττοπάθεια, να στεναχωρεθείτε ή να νιώσετε πως ματαιοπονείτε ή να αισθανθείτε πως δεν μπορείτε να διαλογιστείτε. Αυτό είναι τελείως φυσικό. Παραδεχτείτε πως σας ήρθαν σκέψεις ή άλλες διασπάσεις της προσοχής, μη στεναχωριέστε για τις σκέψεις, αφεθείτε απ’ το αίσθημα της αποτυχίας και αρχίστε ακριβώς να χορεύετε ξανά με την αναπνοή. Συγκεντρώστε την προσοχη-σας φυσικά στην αναπνοή κι αφήστε τη διαδικασία να ξαναρχίσει.

Αυτό είναι μια πολύ λεπτή ισορροπία του έλεγχου και αφήυατος που θά ρθει φυσιολογικά με τον καιρό. Το να βιάσει κανείς το νου να συγκεντρωθεί έτσι που το μυαλό να αψηφάει τη χαλάρωση με την ίδια-του την έντονη προσπάθεια είναι ανώ­φελο. Το άλλο άκρο είναι ν’ ακολουθήσει κανείς τις τυχαίες σκέψεις για μισή ώρα. Είναι κι αυτό χάσιμο χρόνου.

Είναι ένας χορός ελεγχόμενης εγκατάλειψης, αυθόρμητης συγκέντρωσης που θα εξελιχθεί βαθμιαία. Μόλις νιώσετε να αφαιρείστε, απλώς χαλαρώστε και ξαναρχίστε.

Σκέψεις και άλλες εσώτερες ορμές, όπως ήχοι, εικόνες, πό­νοι, αίσθηση θερμοκρασίας, συναισθήματα κ.λπ. όλα είναι, ως επι το πλείστον, η έκφραση της απελευθέρωσης της έντασης που είχε συσσωρευτεί προηγουμένως μέσα στο σώμα και το νου. Κατά το διαλογισμό αρχίζουν να λύνονται αυτές οι εντά­σεις, να πλέουν προς την επιφάνεια με τη μορφή σκέψεων, ει­κόνων κ.λπ. και να απελευθερώνονται. Γι’αυτο πρέπει στην αρχή να τους επιτρέπουμε να βρουν κάποιο χώρο για έκφραση. Μην πιάνεστε πάνω-τους και μην προσπαθείτε να τις σταματή­σετε. Αισθανθείτε απλώς πως είστε ένα άδειο δοχείο κι αφήστε-τις να περάσουν απο μέσα-σας. Παρατηρείτε αμερόλη­πτα κι αρχίστε να συγκεντρώνετε την προσοχη-σας στην αναπνοή και πάλι.!

Με τον καιρό και με την εξάσκηση, το σύνολο των σκέψεων και των συγχύσεων που αποσπούν την προσοχή κατά τη διάρκεια του διαλογισμού θα μειωθούν, παρόλο που θα υπάρχουν πάντα κύκλοι διαλογισμού που θα καταναλώνονται με περισσό­τερες σκέψεις. Θα πρέπει να τις δεχτεί κανείς σαν απαραίτητες εμπειρίες απελευθέρωσης έντασης, που κάνουν πιο δυνατό το «βαθύ» διαλογισμό.

Έχοντας κινηθεί μέσα απο τα επίπεδα των εντάσεων, ερχό­μαστε στο χορό της ψυχής. Αυτός είναι ο χορός που γίνεται όταν πιθανόν φτάσει κανείς στο σημείο που το αντικείμενο συνειδητότητας γίνεται τόσο λεπτό, τόσο παλμικό, τόσο καθαρό, που το καθετί μοιάζει ασάλευτο. Μ’ άλλα λόγια, ύστερα απο λίγη ώρα χορού με την αναπνοή ή το μάντρα ή τη συνειδη­τή προσοχή πάνω στο σώμα, μια κάποια ακινησία θα πάρει το πρόσταγμα, κατά την οποία όχι μόνο θα εξαφανιστούν οι σκέ­ψεις, αλλά κι αυτός ο ίδιος ο σύντροφος του χορού. Η αναπνοή δεν είναι πια ο σύντροφός-μας στο χορό, δεν είναι πια το αντι­κείμενο της συνειδητης-μας προσοχής.

Τώρα το αντικείμενο της συνειδητης-μας προσοχής είναι αυτή η ίδια η συνειδητότητα — η ψυχη-μας. Οι εκδηλώσεις ή τα συμπτώματα αυτής της κατάστασης είναι υποκειμενικά στο άτομο — μια αίσθηση διαστολής (χωρίς χώρο), μια αίσθηση αιωνιότητας (χωρίς χρόνο), μια αίσθηση απόλυτης ακινησίας (το κενό).

Συνήθως, ειδικά στην αρχή, αυτή η εμπειρία είναι τόσο ασυ­νήθιστη που αμέσως χαιρόμαστε αφάνταστα γι’ αυτή — ή τη φοβόμαστε — κι έτσι αυτόματα δεν είμαστε πια σ’ αυτή. Σκε­φτόμαστε: «τώρα είμαι σε υπερβατική κατάσταση. Έϊ, το κατα­φέρνω, είναι όμορφα» και καβαλάμε αυτές τις υπέροχες σκέ­ψεις που μας φέρνουν κατευθείαν πίσω στην επιφάνεια. Ή η απόλυτη ακινησία γίνεται τόσο τρομακτική που ορμάμε προς την επιφάνεια ασθμαίνοντας για να γεμίσουμε το συνειδητο-μας με οτιδήποτε.

Και ξαναρχίζουμε με την αναπνοή —μέχρι να νιώσουμε πως ο χρόνος-μας τελείωσε. Με την πείρα θα γίνουμε ικανοί να δε­χτούμε ότι αυτή η κατάσταση της καθαρής ύπαρξης είναι φυσιολογική και θα την κρατάμε για περισσότερο χρονικό διάστη­μα. Αφήστε το διαλογισμό να εξακολουθήσει όπως θέλει για όσο χρονικό διάστημα αισθάνεστε άνετα. Στην αρχή μπορεί να είναι χρήσιμο να ελέγχετε τη διάρκεια του χρόνου —κι έτσι αρχίζετε να αποκτάτε ένα εσωτερικό ξυπνητήρι που μπορείτε να το μεταχειρίζεστε όταν δεν έχετε πολύ χρόνο στη διάθεσή-σας.

Ένα λογικό όριο για τον πρώτο χρόνο είναι 15-20 λεπτά, δυο φορές την ημέρα. Το πρωί πριν ν’ αρχίσετε τις καθημερινές απασχολήσεις-σας και πριν απο το βραδινό γεύμα, φαίνεται πως είναι ένας ρυθμός που πάει στους πιο πολλούς διαλογιζόμενους. Πάντα περιμένετε μερικά λεπτά αφού τελειώσετε το διαλογισμό, πριν σηκωθείτε. Ο μεταβολισμός-σας έχει πέσει πάρα πολύ και θα είναι σοκ για το σύστημα να εντείνετε την επάνοδο στα φυσιολογικά επίπεδα πάρα πολύ γρήγορα. Αφή­στε τον οργανισμό να ξαναβρεί το συνηθισμένο-του ρυθμό αργά αργά.

Η πιο ουσιαστική συμβουλή σ’ ένα άτομο που αρχίζει διαλογισμό είναι: να είστε τακτικοί. Αν δεν έχετε πειθαρχία, θα βρεί­τε ένα σωρό δικαιολογίες —χρόνο, θόρυβο, έλλειψη χώρου κ.λπ. Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, όπως μη διαθέσιμος χρόνος —υπάρχει έλλειψη προτεραιότητας και κίνητρου. Η μέρα έχει 24 ώρες και μιλάμε για ένα σύνολο 30-40 λεπτών. Μόλις θά ‘χετε βάλει τον εαυτο-σας σε πειθαρχία, δεν είναι σπουδαίο αν χάσετε ένα διαλογισμό πότε πότε.

Καμία φορά μπορεί να αισθανθεί κανείς λιγάκι ταραγμένος ή άβολα ύστερα απο ένα διαλογισμό. Αυτό θα συμβεί όταν περιοδικά μεγάλο μέρος εσωτερικής έντασης απελευθερωθεί και εξακολουθεί να βρίσκεται στο στάδιο που ελευθερώνεται απο το σύστημα. Η καλύτερη λύση είναι να καθήσετε απλά καθιστοί για λίγο με την προσοχη-σας συγκεντρωμένη στα ση­μεία ακριβώς του σώματος που αισθάνεστε τη μεγαλύτερη ευαισθησία ή κίνηση. Χαλαρώστε κι αφήστε την προσοχη-σας να πλέει γύρω απ’ αυτές τις εντυπώσεις. Γρήγορα θα εξαφανιστούν τα συμπτώματα και θα αισθανθείτε θαυμάσια και πάλι.

Γ. «Καταλύτες», ή Βοηθοί του Διαλογισμού

Οι μεγαλύτερες αναστολές για βαθιά επαφή με την ψυχή κατά το διαλογισμό είναι η εσωτερική ένταση και η προσκόλληση στο εγω, στις επιθυμίες. Και τα δυο εκδηλώνονται σαν εντάσεις και ακαμψία στο σώμα και στη δομή του νου. Πιο απλά, αν είμαστε γεμάτοι απο συγκινησιακή και διανοητική ένταση, τότε στη διάρκεια του διαλογισμού θα λυθούν οι κυριότερες εντά­σεις μάλλον και δύσκολα θα φτάσει κανείς στο επίπεδο της ψυχής ή της εσωτερικής σιωπής σ’ αυτό το στάδιο.

Αυτό είναι τελείως εντάξει — γιατί ο διαλογισμός είναι μια πολύ αξιόλογη τεχνική για ν’ απαλλαγεί κανείς απ’ αυτή την ένταση. Είναι όμως δυνατό να βγάλει κανείς τη γενική ένταση με διάφορες ασκήσεις και αναπνευστικές τεχνικές έτσι που να αυξήσει την ποιότητα του διαλογισμού. Σύμφωνα με τους ό­ρους της βύθισης στη θάλασσα του συνειδητού, οι ασκήσεις χαλαρώνουν — λύνουν τις πιο φανερές εντάσεις κοντά στην επιφάνεια του συνειδητού — κι έτσι κανείς μπορεί την ώρα του διαλογισμού να βυθιστεί πιο εύκολα και χωρίς να συναντήσει πολλά συντρίμμια στο δρόμο να φτάσει στις λεπτότερες περιοχές του συνειδητού.

Αυτά όλα, για να χαλαρώσει κανείς τις ήδη συσσωρευμένες εντάσεις. Αλλα η ιδεώδης κατάσταση θα ήταν να σκέπτεται κανείς και να ζει με τέτοιο αρμονικό τρόπο, που να μη δημιουρ­γούνται καθόλου εντάσεις καταρχήν. Βέβαια, διατηρώντας κανείς το σώμα χαλαρό με ασκήσεις, θα βοηθήσει. Όταν είναι κανείς χαλαρός, τότε λιγότερες καταστάσεις δημιουργούν έν­ταση. Όταν κανείς είναι γεμάτος ένταση, καθετί γίνεται ερεθισμός. Έτσι μπορεί κανείς να εμπλακεί σε έναν απ’ αυτούς τους δύο κύκλους δράσης.

Με τη χαλάρωση, λιγότερα συμβάντα προκαλούν δυσκολίες και χαλαρώνει κανείς ακόμα περισσότερο κι’ οι παλιές κατα­στάσεις που συνήθως ήταν τόσο ενοχλητικές γίνονται πιο υποφερτές — κι ακόμη ίσως ευχάριστες.

Η κύρια πηγή έντασης είναι η ταύτιση με το εγω και κάποια άγνοια αληθινών αξιών. Μόνο το εγω έχει προβλήματα — όχι η ψυχή. Οι δυσκολίες-μας έρχονται όταν ξεχνάμε τη δύναμη, τις δυνατότητες και την αιώνια φύση της ψυχης-μας και κοιτάμε να δυναμώσουμε το μικρο-μας τρομαγμένο εγω, περιβάλλον­τας τους εαυτους-μας με πολλές απατηλές εγγυήσεις.

Όταν αρνιόμαστε ή δε συναισθανόμαστε τη δύναμη της ψυχης-μας, είμαστε σαν εκείνο το πλοίο που κλυδωνίζεται κά­νοντας γύρους πάνω στη θάλασσα. Ψάχνουμε γύρω-μας στον κόσμο να βρούμε κάτι για να πιαστούμε — για ασφάλεια. Έτσι ρίχνουμε σωσίβια σκοινιά για να πιαστούμε απο παντού. Σε μια συγγένεια, σ’ έναν εραστή, σ’ ένα φίλο, σ’ ένα σύζυγο, σε μια σύζυγο. Γατζωνόμαστε στα χρήματα και σε υλικά αντικείμενα για να στερεώσουμε ένα οικοδόμημα ασφάλειας που μπορεί να εξαφανιστεί μ’ έναν στιγμιαίο σεισμό ή μια πυρκαγιά ή έναν πόλεμο. Είμαστε σαν αράχνες, υφαίνουμε έναν ιστό σαν κατασκευή ολόγυρά-μας — πιθανόν αλυσοδένοντας τους εαυτους-μας με μια θρησκεία, ένα πολιτικό σύστημα, με την ταύτισή-μας με μια ομάδα, με μια εθνικότητα, με μια κοινωνική τάξη, με τους ρόλους-μας σαν φύλο κ.λπ. Και το πλοίο-μας θα είναι πολύ ασφαλές — πράγματι δε θα κουνιέται καθόλου — θά μαστε κολλημένοι — τελείως βαλτωμένοι — ανίκανοι να κινηθούμε έξω απο τον ιστό των ταυτίσεων που έχουμε υφάνει ένα γύρω-μας. Αυτό θα ταν ωραίο σ’ έναν κόσμο στατικό, αλλά αυτός ο κόσμος που ζούμε διαρκώς αλλάζει, και μάλιστα με όλο και μεγαλύτερη ταχύτητα. Η φύση της ζωής είναι διαρκής αλλαγή και πρέπει να είμαστε έτοιμοι να την αντιμετωπίσουμε. Τίποτα δε μένει το ίδιο. Πρέπει πάντα να είμαστε έτοιμοι να προσαρμοστούμε και να ανταποκριθούμε στο περιβάλλον-μας. Κι εδω αρχίζουν τα προβλήματα. Σύντομα οι σημαδούρες όπου δέσαμε τις ασφαλιστικες-μας γραμμές αρχίζουν να κουνιούν­ται και τα σκοινιά σπάνε ή τα βλέπουμε ν’ αρχίζουν να σπάνε και σκεφτόμαστε έντρομοι πως πάει, χανόμαστε, θα πνιγούμε. Ένας εραστής μας αφήνει. Ένας σύζυγος πεθαίνει. Οικονομικές δυσκολίες παρουσιάζονται όταν είμαστε χωρίς δουλια. Χά­νουμε την επαγγελματικη-μας θέση. Πόλεμος ξεσπάει χάνουμε τις περιουσίες-μας, την οικονομικη-μας ασφάλεια.

Ξοδεύουμε τόσο τρομερή ποσότητα χρόνου με το να στε­ναχωριόμαστε πώς να κρατηθούμε σφιχτά πάνω σ’ αυτές τις γραμμές ασφάλειας, που προκαλούμε το σπάσιμό-τους μια ώρα αρχύτερα. Ενω αν είχαμε περισσότερη πίστη στην ψυχή-μας και στο Θεο, την αιώνια φύση-μας, θα μπορούσαμε να αφήνου­με τον εαυτο-μας να πλέει με τα διάφορα γεγονότα και θα ήμα­σταν έτσι σε περισσότερη αρμονία με τις γύρω-μας δυνάμεις.

Καθεμία απ’ αυτές τις κρίσιμες καταστάσεις προσφέρει μια ευκαιρία να ξεφύγουμε απ’ αυτή τη γραμμή έντασης και να συγκεντρώσουμε αντίθετα την πίστη-μας στον εσώτερο εαυτο-μας.

Αν κανείς χάσει το σύζυγο ή τη σύζυγό-του — αληθινά, πολύ αληθινά — αυτό είναι ένα λυπηρό κι ακόμη τρομερό γεγονός. Ένας σύντροφος είναι για τους περισσότερους απο μας η μεγαλύτερη πηγή ασφάλειας, η ισχυρότερη συγκινησιακή σύν­δεση που κάνουμε. Αλλα αν συμβεί θάνατος ή χωρισμός τι μπορούμε να κάνουμε;

Μπορούμε να πέσουμε σε βαθιά κατάπτωση — να αισθαν­θούμε πικρία και μνησικακία προς το Θεο και τον κόσμο γιατί θεωρούμε ότι υπήρξε τόσο πολύ σκληρός απέναντί-μας. Ο οί­κτος για τον ίδιο τον εαυτο-μας γίνεται τόσο μεγάλος που δε μας νοιάζει στ’ αλήθεια να ζούμε πια. Ή μπορεί να καλύψουμε πολύ σύντομα την πληγή — να γεμίσουμε το κενό — στέλνον­τας προς τα έξω μια καινούργια γραμμή ασφάλειας — βρί­σκοντας κάποιον άλλο που να εξαρτιόμαστε απ’ αυτόν — κά­ποιον άλλο για τον οποίο να ζούμε.

Μια τρίτη και πιο ρεαλιστική λύση είναι να δεχτούμε και να εκφράσουμε τον πόνο και τη θλίψη που μας προκάλεσε το γεγονός. Αλλα ύστερα να τ’ αφήσουμε κι αντί να στέλνουμε πιο πολλές γραμμές εξάρτησης προς τον έξω κόσμο, ν’ αρχίσουμε να κοιτάμε μέσα-μας και να βρούμε μέσα-μας την εσώτερη δύ­ναμη και ικανότητα για να αντιμετωπίσουμε τις καταστάσεις. Κάθε κρίση είναι μια ευκαιρία για να γίνουμε δυνατότεροι — πιο ενήμεροι, πιο ζωντανοί.

Τίποτα δε διαρκεί μέσα στον υλικό κόσμο ούτε και είναι τό­σο στέρεο ώστε να εξαρτιόμαστε απ’ αυτό. Μόνο εσωτερικές γραμμές δύναμης θα μας δώσουν τη σιγουριά και την ευκαιρία για να αναπτυχθούμε και να λειτουργήσουμε μέσα σ’ αυτόν τον ταχύτατα μεταβαλλόμενο κόσμο.

Αυτό είναι το σημείο στο οποίο κάθε «ρεαλιστής» φέρνει τη συζήτηση: «Μας λέτε δηλαδή πως δε θά πρεπε να παντρευό­μαστε ή ν’ αγαπάμε ή να έχουμε χρήματα ή ένα μέρος για να ζούμε; Αν δεν είχαμε επαγγέλματα και κυβερνήσεις και θρησκεία, ο κόσμος θα βούλιαζε, θα κατέρρεε. Μας λέτε δηλαδή πως θα πρέπει να γίνουμε όλοι χύπηδες και να ζούμε σε αγρο­κτήματα; Για προσγειωθείτε παρακαλώ!».

Όχι, δε λέω τίποτα απ’ όλα αυτά. Είναι φανερό πως χρειαζό­μαστε τη δομή του κράτους και των επαγγελμάτων και της κοι­νωνίας. Σαν τι θά μοιαζε ο κόσμος χωρίς αγάπη και γάμο; Κι ύστερα δεν είναι ανάγκη να ζήσει κανείς μια στερημένη ζωη όταν η γη έχει τόσα πολλά να μας προσφέρει..

Το πρόβλημα βρίσκεται στην προσκόλληση, σ’ αυτά με τα οποία ταυτιζόμαστε για νάχουμε μιαν αίσθηση ασφάλειας. Μπορούμε ν’ αγαπάμε χωρίς να είμαστε εξαρτημένοι. Μπορού­με να έχουμε ένα επάγγελμα χωρίς να βασιζόμαστε πάνω σ’ αυτό για να αισθανόμαστε σημαντικοί. Μπορούμε να ζούμε σ’ ένα πολιτικό, θρησκευτικό ή κοινωνικό σύστημα χωρίς να σκεφτόμαστε πως είναι το μοναδικό σωστό κι ότι δε θα μπορούσαμε να υπάρχουμε αν θ’ άλλαζε. Μπορούμε να συνεχίσου­με να είμαστε ευτυχισμένοι ακόμη κι αν η μεγάλη-μας περιου­σία εξαφανιστεί.

Η ψυχή, ο εσώτερος εαυτός, ο Θεός, η πηγή της ζωής, είναι οι μόνες άγκυρες που είναι αρκετά σταθερές να κρατήσουν το πλοίο-μας στη θέση-του ανάμεσα στις καταιγίδες της ζωής. Και σε μια καταιγίδα το πλοίο χρειάζεται να είναι ευέλικτο, να κι­νείται με τη ροη των ρευμάτων· αν πάει αντίθετα, θα τσακιστεί και θα βουλιάξει.

Επαναλαμβάνω: «Βρεθήκατε ποτέ σ’ ένα ήσυχο ποταμάκι στην εξοχή την άνοιξη, όταν η ζωη είναι πράσινη κι’ υγρή;

Μια φορά, όταν βρισκόμουν στα Βραχώδη Όρη του Κολο­ράντο, πήγα σ’ ένα τέτοιο ποταμάκι. Κι αμέσως ένιωσα να υπνωτίζομαι απ’ τη ρυθμικη-του ροη και κάθησα για ώρες κοι­τάζοντας αφηρημένα μέσα στο παγωμένο κρυστάλλινο υγρό που έρρεε πάνω σε μια κοίτη απο στρογγυλούς γκρίζους και καφετιους βράχους. Τα μάτια-μου έμειναν καρφωμένα στο στροβιλώδη χορό των βρύων που ήταν κολλημένα σε μια πέ­τρα. Το νερό ορμούσε μέσα απ’ αυτά τα πράσινα βρύα, που ήταν σα ζωντανές υπάρξεις, μαλάζοντάς-τα μέσα σε μια ατέ­λειωτη ποικιλία ρευστών κινήσεων. Εκείνα τα λεπτά και ντελι­κάτα χορταράκια, παρόλο που ήταν γερά ριζωμένα πάνω στην πέτρα, στη βάση-τους, αφηνόντουσαν επιτρέποντας στον εαυτο-τους να ελλίσσονται και να γυρίζουν μ’ όποιο τρόπο η δύναμη του νερού τα οδηγούσε.

Και μια απλή σκέψη ήρθε στο νου-μου: «Αυτός είναι ο τρό­πος για να ζει κανείς τη ζωη. Νά μαστε γέρα ριζωμένοι στη δομή μέσα στην οποία υπάρχουμε, αλλά συγχρόνως νά μαστε χαλαροί, εύκαμπτοι και ν’ αποκρινόμαστε στις μεταβαλλόμε­νες δυνάμεις γύρω-μας».

Αυτός ο τρόπος ζωής και σκέψης — μόλο που μας είναι ξέ­νος σ’ αυτό το σημείο — είναι ένα απο τ’ απαραίτητα βήματα που πρέπει να κάνουμε κατά το στάδιο της εξέλιξής-μας. Μια τέτοια στάση ζωής δημιουργεί πολύ ελάχιστη ένταση και μέγι­στο ποσοστό αρμονίας.

Άρχισα λέγοντας πως θ’ αναφέρω μερικές πιθανές τεχνικές και ιδέες που θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν να κάνουμε αυτή τη μετάβαση και να ενεργήσουν σαν καταλύτες στο χορό της ψυχής.

  1. Βαθειά χαλάρωση — Συνειδητοποίηση του Σώματος

Ανάπτυξη της επικοινωνίας ανάμεσα στη συνειδητή ενημερό­τητα και την αίσθηση του σώματος. Το να μάθουμε να χαλαρώ­νουμε το σώμα και να έχουμε συνείδηση των διαφόρων μερων-του και του σώματος σαν σύνολο. (Κεφάλαιο V).

  1. Άσκηση — Χάθα Γιόγκα

Μεθοδικά χαλαρώνει σωματικές και πνευματικές εντάσεις με τη βοήθεια ασκήσεων σωματικών και αναπνοής. Δημιουργεί ένα πιο ρευστό και χαλαρό σώμα και νου. (Κεφάλαιο II).

  1. Χορός — Δημιουργική Κίνηση

Σπάει τη σωματική και πνευματική ακαμψία και φέρνει σ’ επαφή με τις εσώτερες δυνάμεις και με τις δυνάμεις της φύσης. Η ίδια δυνατότητα υπάρχει σ’ όλες τις δημιουργικές εκφράσεις, όπως στη μουσική, στη ζωγραφική, στη χειροτεχνία, στην επιστημονική έρευνα κ.λπ.

  1. Ψαλμοί και Προσευχή — Μπάκτι Γιόγκα

Επαναληπτικά τραγουδισμένοι απλοί τόνοι και προσευχές χρη­σιμεύουν για να προσανατολίσουν και να εναρμονίσουν την προσωπικότητα με ευρύτερες κοσμικές δυνάμεις. Κι είναι κι ευχάριστο. (Κεφάλαιο IX).

  1. Αντιμετώπιση του Εαυτου-μας

Μαθαίνοντας να κοιτάζουμε τις ταυτίσεις του εγω-μας, να τις δεχόμαστε και να πηγαίνουμε πέρα απ’ αυτές. Μερικές τεχνικές είναι: Αυτογνωσία (χωρίς κριτική), ομαδικές συνεδριάσεις ευαισθησίας, διεξαγωγικη ανάλυση, Ε.ST. ARICA κλπ. (Κεφά­λαιο VIII).

  1. Υπηρεσία προς την Ανθρωπότητα Κάρμα Γιόγκα

Εναρμονίζοντας την ατομικη-μας θέληση με το καλό όλης της ανθρωπότητας, ερχόμαστε σε περισσότερο αρμονική σχέση με τις δυνάμεις της φύσης που προνοεί και προμηθεύει υποστήρι­ξη για ν’ αναπτυχθεί και να επιζήσει ο άνθρωπος. Καθώς υπη­ρετούμε τους άλλους, μας παίρνουν κάτω απο την προστατευτική φροντίδα-τους οι γύρω-μας δυνάμεις. (Κεφάλαιο IX).

  1. Όνειρα

Καθώς θυμόμαστε τα όνειρά-μας και παρατηρούμε ορισμένα επαναλαμβανόμενα ονειρικά σύμβολα, μπορούμε να γεφυρώσουμε το κενό ανάμεσα στο συνειδητό και στον υποσυνείδητο νου. Μ’ αυτό σχετίζονται και οι τεχνικές που χρησιμοποιούνται για δημιουργική φαντασία και για να θυμηθεί κανείς περασμέ­νες ζωές. Υπενθυμήστε τρεις φορές στον εαυτο-σας, πριν κοι­μηθείτε, ότι θα θυμηθείτε τα ονειρά-σας. Έχετε δίπλα στο κρεβάτι-σας ένα σημειωματάριο και μολύβι και αμέσως μόλις ξυπνήσετε γράψτε ό,τι θυμάστε. Κάθε μέρα θα θυμόσαστε όλο και περισσότερα.

  1. Απόσπαση και Διάκριση

Ο πιο ισχυρός σύντροφος του διαλογισμού είναι μια στάση απόσπασης απο τα αντικείμενα και τις σχέσεις που υποχρεώ­νουν το νου να νομίζει πως είμαστε σώμα.

Διάκριση ανάμεσα στην ψυχή και το σώμα θα μας βοηθήσει να φτάσουμε σε υψηλότερα επίπεδα διαλογισμού, πολύ πιο αποτελεσματικά.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά, θα μπορούσατε να μελετήσετε την Γνάνα Γιόγκα (Jnana Yoga) ή τη φιλοσοφία της Βεδάντα. (Τα θέματα αυτά εξετάζονται στο δεύτερο τόμο αυτού του βιβλίου).

Δ. Σύντομη Περιγραφή Μερικών Συστημάτων Διαλογισμού

  1. Τί Είμαι; Αυτός είναι ο διαλογισμός που προτιμούσε ο Ραμαναμαχαπσι, ένας σύγχρονος μεγάλος σοφός της Ινδίας. Λέγε­ται επίσης «Νέτι». Νέτι δε, σημαίνει «όχι εκείνο», «όχι εκείνο».

Κάθεται κανείς σε μια στάση διαλογισμού, ησυχάζει το νου και κάνει νοερά την ερώτηση: «Τι είμαι;». Το πρώτο που συνειδητοποιεί κανείς είναι το σώμα. Αυτό βέβαια απορρίπτεται, γιατί ολοφάνερο είναι πως δεν είμαι το σώμα που είναι άτομα και μόρια.

Το δεύτερο που συνειδητοποιεί είναι οι αισθήσεις και τα ερεθίσματα που αυτές συλλαμβάνουν (ήχους, οσμές κλπ.). Δεν είμαι οι αισθήσεις, έτσι τις αφήνω κατά μέρος.

Ύστερα ο νους, αλλά συνειδητοποιώ το νου, επομένως δεν μπορεί να είμαι ο νους. Μπορώ και τον κοιτάζω σαν κάτι ξεχωριστό, επομένως δεν είμαι ο νους.

Ύστερα έρχονται σκέψεις. Αλλα δεν είμαι αυτή η σκέψη ού­τε εκείνη η σκέψη.

«Τι είμαι;»

Και καθετί που εισέρχεται στο πεδίο της συνειδητότητας απορρίπτεται, «όχι εκείνο». Αισθήματα, σκέψεις, πόνος, ιδέες, ήχοι, έρχονται αλλά αποκλείονται όλα. «όχι εκείνο».

Τι είμαι;

Η άσκηση αυτή μπορεί ύστερα ν’ αρχίσει να αναπτύσσεται μέσα στην καθημερινή ζωη, σε μια ακατάπαυστη αναζήτηση της αληθινής ταυτότητας του ατόμου, της ψυχής.

  1. Διαλογισμός πάνω στην αναπνοή: Ο πιο απλός ίσως, και, όμως ο πιο δυναμικός διαλογισμός είναι η παρατήρηση της αναπνοής.

Απλα παρατηρήστε την αναπνοή καθώς περνάει μέσα κι έξω απ’ τα ρουθούνια. Μέσα κι έξω — Μέσα κι έξω.

Ο νους θα αναζητήσει, φυσικά, να στρέψει το βλέμμα-του κάπου αλλού για να διασκεδάσει. Θα ανακεφαλαιώσει παρελ­θόντα γεγονότα της ημέρας, προβλήματα που αντιμετωπίζει κάθε φορά, μελλοντικές αποφάσεις που πρέπει να πάρει, μνη­σικακίες για άτομα που νιώθει πως τον αδίκησαν.

Ατέλειωτα είναι τα παιχνίδια που αρέσκεται να παίζει ο νους. Κάθε φορά που αντιλαμβάνεστε πως ο νους έχει ξεφύγει απο το στόχο-του, που στην περίπτωση αυτή είναι η παρατήρη­ση της ροής της αναπνοής, μαλακά γυρίστε-τον πίσω σ’ αυτό το έργο.

Να είσαστε καλοί με τον εαυτο-σας. Μην απογοητεύεστε όταν δεν τα καταφέρνετε. Με τον καιρό και με την εξάσκηση θ’ αποχτήσετε σιγα-σιγα την ικανότητα να συγκεντρώνετε το νου-σας τελείως πάνω στην αναπνοή. Αυτό θα γίνει πιο δύσκο­λα αν απογοητεύεστε όταν δεν το πετυχαίνετε.

Παρακολουθήστε προσεχτικά την αναπνοή κι όταν νιώσετε το νου-σας ν’ αφαιρείται, φέρτε-τον πάλι πίσω χωρίς σχόλια ή τύψεις. Απλα ξαναρχίστε.

Η τεχνική αυτή θα καλυτερέψει την ικανότητα συγκέντρω­σης του νου-σας σε κατάσταση εγρήγορσης και σε κατάσταση ύπνου σε οποιαδήποτε καθήκοντα έχετε να εκπληρώσετε. Κι ακόμη είναι μια πολύ αποτελεσματική τεχνική χαλάρωσης. Η αναπνοή δε θα πρέπει να γίνεται ζορισμένα. Θα πρέπει να είναι μακρόχρονη και φυσική. Η ράχη θα πρέπει να είναι ευθυτενης και το στομάχι άδειο.

  1. Διαλογισμός με «μάντρα»: Ο διαλογισμός πάνω σ’ ένα «μάντρα» είναι ίσως η πιο παλιά και πιο χρησιμοποιημένη μέ­θοδος διαλογισμού στις Ινδίες. Σύμφωνα με τη φιλοσοφία αυτή, ο «Λόγος» που είναι ήχος, έχει μέσα-του τη δύναμη να δημιουργεί την πραγματικότητα που αντιπροσωπεύει. Αυτό μας το επαληθεύει ο Άγιος Ιωάννης: «Στην αρχή ήταν ο Λόγος και ο Λόγος ήταν με το Θεο και ο Λόγος ήταν Θεός».

Επομένως κάθε λόγος, δόνηση, ή ήχος που εκπέμπουμε ή συλλαμβάνουμε, έχει μεγάλο αποτέλεσμα πάνω-μας σωματικά, διανοητικά και πνευματικά. Γιαυτο η χρησιμοποίηση σωστών ήχων (Μάντρας) μπορεί να μεταμορφώσει το νου-μας και να μας ελευθερώσει απο την άγνοιά-μας και τη σύγχυση.

Ακριβώς αυτό μελετάει η επιστήμη των «μάντρας»· ποιοι ήχοι δημιουργούν ποια αποτελέσματα πάνω στον άνθρωπο. Υπάρχουν «μάντρας» για όλες τις περιπτώσεις κι όλες τις ανάγκες, αρχίζοντας απο το φαγητό, τη δουλια ή για να παντρευτεί κανείς μέχρι για να πεθάνει ή να φωτιστεί.

Εδω μας ενδιαφέρουν μόνο αυτά τα μάντρας που ανυψώ­νουν τη συνειδητότητα. Κάθε μάντρα έχει την έννοια ενός ανώτερου ιδανικού το οποίο αντιπροσωπεύει, και η επανάληψη αυτού του μάντρα θα φέρει αυτόν που το χρησιμοποιεί στην πραγματοποίηση αυτού του ιδανικού.

Για παράδειγμα, αν κάποιος επαναλάμβανε αδιάκοπα τη λέ­ξη «αλήθεια», τελικά θα εκδηλωθεί σαν αλήθεια. Αν κάποιος αδιάκοπα μιλάει για σεξ, θα βρεθεί να εκδηλώνει σεξουαλική δραστηριότητα.

Τέτοια είναι η δύναμη του ανθρώπινου νου και των δονήσεών-του.

Ο ήχος «ΟΜ» είναι το πιο αγνό απ’ όλα τα μάντρας γιατί αντιπροσωπεύει την ανεκδήλωτη πραγματικότητα, απ’ την οποία πηγάζει κάθε ζωη. Διαρκής νοερή επανάληψη του «ΟΜ» θα φέρει το άτομο πιο κοντά, όλο και πιο κοντά σ’ αυτή την απόλυτη πραγματικότητα.

 

Άλλα μάντρας βοηθούν τον άνθρωπο να εναρμονιστεί με τις διάφορες όψεις ή ιδιότητες του Θεού. «ΡΑΜ» ή «ΧΑΡΕ ΚΡΙΣΝΑ» για παράδειγμα, είναι μάντρας που βοηθούν τους πιστούς αυτών των ενσαρκώσεων του Θεού να ενωθούν με το ιδανικο-τους.

Η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία έχει ένα παρόμοιο μάντρα, με το οποίο κανείς ενώνεται με τη Συνείδηση του Χριστου: «Κύριε Ιησού Χριστε ελέησόν-με, Κύριε Ιησού Χριστε ελέησόν-με…» Η φράση αυτή επαναλαμβάνεται νοερά στο νου και την καρδια του επίδοξου μοναχου.

So-Ham: Οι λέξεις So-Ham είναι ένα άλλο μάντρα που χρη­σιμοποιείται συνήθως με την αναπνοή. Η εισπνοή κάνει καθώς μπαίνει τον ήχο So (που σημαίνει ΑΥΤΟΣ) και η εκπνοή κάνει καθώς βγαίνει τον εσωτερικό ήχο Ham (που σημαίνει ΕΓΩ ΕΙ­ΜΑΙ). Το ΑΥΤΟΣ αναφέρεται στον ΕΝΑ-ΘΕΟ. Έτσι το μάντρα επιβεβαιώνει, καθώς εκπνέεται προς τα έξω, την ενυπάρχουσα ενότητά-μας με την Ψυχή, που είναι ένα με το Θεο.

Άλλα πάλι μάντρας είναι με περισσότερες λέξεις και λέγον­ται σαν προσευχές. Για παράδειγμα το «Gayatri Mantra» είναι ένα τετράστιχο που συνήθως επαναλαμβάνεται 108 φορές σαν μια επίκληση στο Υπέρτατο Ον να φωτίσει το νου-μας για να μπορέσουμε να βλέπουμε, να μιλάμε και να ενεργούμε σύμφω­να με την αλήθεια για να μπορέσουμε να καταλάβουμε την αληθινη-μας φύση.

Γενικά, ένα μάντρα αρχίζει σαν μια λεκτική επανάλειψη, αλλά καθώς ένα άτομο το χρησιμοποιεί όλο και περισσότερο, γί­νεται πιο εκλεπτυσμένο και πιο πολύ σαν μια εσωτερική δόνη­ση, που ύστερα μερικές φορές εξακολουθεί ασυνείδητα κι όταν χρειαστεί θα ξαναυψωθει στην επιφάνεια.

Η επανάληψη ενός μάντρα ενω περπατάμε, δουλεύουμε ή καθόμαστε μ’ ένα κομπολόι προσευχής, λέγεται Japa. Όταν κανείς κάθεται σιωπηλά σε μια στάση διαλογισμού και το μάντρα λεπταίνει όλο και πιο πολύ γίνεται διαλογισμός. Μπορεί μ’ αυτό τον τρόπο να αναπτυχθεί σε μια διαρκή συνειδητότητα του πιο μεγάλου ιδανικού που έχει κανείς στη ζωη.

  1. Υπερβατικός διαλογισμός: Ο Υπερβατικός Διαλογισμός είναι μια δημοφιλής και δυτικοποιημένη εκδοχή του διαλογισμού με μάντρα. Έχει κοπεί και ραφτεί στα μέτρα του ανθρώπου της δυτικής νοοτροπίας, για να του ταιριάζει, απο τον Μαχαρίσι Μάχες Γιόγκι.

Όπως συμβαίνει μ’ όλες τις διασκευές, έχει μερικά πλεονε­κτήματα και μερικές ελλείψεις. Έρχεται πιο εύκολο και πιο ελκυστικό για τον άνθρωπο της δυτικής κοινωνίας, γιατί το «Θρησκευτικο-πνευματικο» περιεχόμενο του έχει αφαιρεθεί.

Ξεφεύγει απ’ την παράδοση σε δυο κύρια σημεία. Πρώτα η έννοια ή ιδέα που κρύβεται πίσω απο το μάντρα δε δίνεται. Ο διαλογιζόμενος χρησιμοποιεί δηλαδή το μάντρα απλά σαν να ήταν ένας ήχος. Δεύτερο, η έμφαση πάνω στη συγκέντρωση αφαιρείται και ο διαλογιζόμενος διδάσκεται να «κρατάει, να φιλοξενεί» το μάντρα.

Κατά τη γνώμη-μου, η πρώτη αλλοίωση ελαττώνει το μέγι­στο πλεονέκτημα του μάντρα, που θα πρέπει να είναι «ήχος-συνειδητότητα». Η δεύτερη αλλοίωση φαίνεται πως είναι μια καλή πρόταση για το δυτικό άνθρωπο, που έχει την τάση να προσανατολίζεται πάντα προς ένα στόχο μ’ αυτό τον τρόπο έχουμε πιο χαλαρό διαλογισμό.

Φαίνεται πως για το δυτικό άνθρωπο η μέθοδος του Υπερβατικού Διαλογισμού είναι ένας καλός τρόπος για ν’ αρχίσει να διαλογίζεται. Τώρα, πού θα τον οδηγήσει αυτό, θα εξαρτηθεί απο το ίδιο το άτομο.

  1. Διαλογισμός βαθιάς επίγνωσης: Αυτή είναι μια βουδιστικη μέθοδος διαλογισμού, που κάνει το σώμα, τις σωματικές αι­σθήσεις, τις κινήσεις του σώματος καθώς και το νου και τους μηχανισμους-του, όλ’ αυτά μαζί, αντικείμενα διαλογισμού. Μ’ άλλα λόγια, ο διαλογισμός, εδω, ξεχωρίζει τη συνειδητότητα απο το σώμα και το νου και ταξινομεί κάθε αίσθηση, σκέψη, ή κίνηση που νιώθει ή εκτελεί το σώμα. Αυτό ονομάζεται βαθιά επίγνωση, συνειδητότητα, και, παρόλο που σύμφωνα με τους τύπους η μέθοδος αυτή εφαρμόζεται σε μια στάση διαλογισμού, μπορεί να γίνει μια διαρκής διαδικασία παρατήρησης μέ­σα σε κάθε δραστηριότητα, όπως π.χ. το φαγητό, το περπάτη­μα, η δουλια-μας κ.λπ.
  2. Διαλογισμός Κουνταλίνι: Εδω, ο προχωρημένος Γιόγκι συ­γκεντρώνεται στο να νιώσει, ν’ αφυπνίσει και να μεταχειριστεί επιδέξια την ΠΡΑΝΑ ή SHAKTI (δημιουργική Δύναμη), που εδρεύει στην άκρη της σπονδυλικής στήλης (στην πραγματικό­τητα όχι μέσα στη φυσική σπονδυλική, αλλά σ’ έναν αγωγό ε­νέργειας που διατρέχει το σώμα παράλληλα μ’ αυτή).

Η ενέργεια αυτή ανυψώνεται απο τα κατώτερα προς τα ανώτερα κέντρα συνειδητότητας, που λέγονται CHAKRAS. Με τον τρόπο αυτό το άτομο φτάνει σε ανώτερη συνειδητότητα αγάπης, κατανόηση και ταύτιση με το σύμπαν. Είναι μια δύσκο­λη κι επικίνδυνη διαδικασία που μπορεί να εφαρμοστεί μόνο με την καθοδήγηση ενός φωτισμένου δάσκαλου.

  1. Διαλογισμός πάνω σε εσωτερικό ήχο ή φως: Όπως υπάρ­χουν εξωτερικές αισθήσεις, έτσι ακριβώς υπάρχουν και εσωτερικές αισθήσεις Όταν κανείς φτάσει σ’ ένα σημείο σιωπής, αρ­χίζει ν’ ακούει εσωτερικούς ήχους, ή να βλέπει εσωτερικά φώ­τα. Κι αυτά πολλές φορές χρησιμοποιούνται σαν αντικείμενα συγκέντρωσης, για διαλογισμό.

Ελπίζω πως θα σας παρουσιαστεί η ευκαιρία να συναντήσε­τε ένα δάσκαλο διαλογισμού και ν’ αρχίσετε να ασκείστε σ’ αυτό το ανεκτίμητο εφόδιο για τη ζωη.

Μέθοδο Σεντόνα

Μέθοδο Σεντόνα

Απελευθέρωση από Αρνητικά Συναισθήματα με τη

Μέθοδο Σεντόνα

Ο Hale Dwoskin διηγείται τα ακόλουθα για το μέντορά του, ο οποίος δημιούργησε τη Μέθοδο Σεντόνα.

«Το 1952, ο Lester Levenson ένιωσε πολύ άρρωστος. Οι γιατροί του τον πληροφόρησαν ότι είχε μόνο λίγες βδομάδες ζωής. Ο Λέστερ στράφηκε στο εσωτερικό εργαστήριο, αναζητώντας έναν τρόπο να αναιρέσει την επικείμενη θανατική καταδίκη του. Αυτό που ανακάλυψε στην εξερεύνησή του ήταν ότι αφήνοντας όλα τα συναισθήματα που δεν ήταν αγάπη, η υγεία του άρχισε να βελτιώνεται. Συνεχίζοντας με το πείραμά του, βρήκε ότι σε μια περίοδο τριών μηνών είχε επιτύχει όχι μόνο μια ανανεωμένη υγεία, αλλά μια τέλεια υγεία και μια τέλεια ηρεμία του νου που διήρκησαν 42 χρόνια πέρα από τις προσδοκίες των γιατρών του. Από αυτήν τη νοητική κατάσταση, καθώς και από την εργασία του με ανθρώπους για πάνω από 22 χρόνια, εμπνεύστηκε το 1974 τη δημιουργία της μεθόδου που είναι τώρα γνωστή σαν Μέθοδος Αυτοαποπρογραμματισμού Σεντόνα».

 

Αυτή η μέθοδος είναι πολύ απλή και παρόλα αυτά πολύ αποτελεσματική. Μπορεί να εφαρμοστεί οποιαδήποτε στιγμή, οπουδήποτε, με ποικίλα επίπεδα βάθους. Εδώ θα σας παρουσιάσουμε μια πολύ σύντομη επεξήγηση, η οποία προφανώς δεν μπορεί να αντικαταστήσει τα επίσημα μαθήματα που μπορείτε να βρείτε στο, http://www.sedona.com

 

Η απλούστερη και συντομότερη εκδοχή είναι να εστιαστείτε σε οποιοδήποτε δυσάρεστο συναίσθημα όπως φόβο, ενοχή, πόνο, απόρριψη, θυμό, μίσος κλπ., και να ρωτήσετε τον εαυτό σας τέσσερεις απλές ερωτήσεις:

Μπορώ να αποδεχτώ αυτό το συναίσθημα;

 

Η απάντηση σ’ αυτήν την ερώτηση δεν είναι πάντοτε ναι, επειδή έχουμε μάθει να απορρίπτουμε τα αρνητικά μας συναισθήματα, να τα καταπιέζουμε και να νιώθουμε ντροπή, ενοχή, αδυναμία, αυτοαπόρριψη, ακόμη και θυμό με τον εαυτό μας γι’ αυτά. Στην πραγματικότητα δεν είναι απαραίτητο να απαντήσετε την ερώτηση. Είναι αρκετό να ρωτήσετε τον εαυτό σας. Αν μπορείτε, καλλιεργήστε ένα αίσθημα αποδοχής προς το συναίσθημα και προς τον εαυτό σας που το αισθάνεται, για να βοηθηθείτε στη διαδικασία απελευθέρωσης. Ο κανόνας είναι ότι είναι δύσκολο να αφήσουμε αυτό που δεν αποδεχόμαστε πρώτα.

 

Μπορώ να αφήσω αυτό το συναίσθημα;

 

Επιτρέψτε στην απάντηση να προβάλλει φυσικά, άσχετα με το ποια είναι. Η πεποίθηση ότι μπορείτε να το αφήσετε θα βοηθήσει.

 

Θέλω να αφήσω αυτό το συναίσθημα;

 

Μπορεί να υπάρχουν μέρη του εαυτού μας που δεν θέλουν να αφήσουν αυτό το συναίσθημα. Μπορεί να το έχουμε συνηθίσει και να έχουμε ταυτιστεί μ’ αυτό. Ίσως να πιστεύουμε ότι χρειαζόμαστε να είμαστε το θύμα για να αξίζουμε, ή ότι χρειάζεται να είμαστε θυμωμένοι για να έχουμε δίκιο ή για να προστατευτούμε από τους άλλους. Ή ίσως να έχουμε την πεποίθηση ότι, όσο νιώθουμε ενοχή, είμαστε καλοί άνθρωποι. Μπορεί να φοβόμαστε να αφήσουμε αυτό το συναίσθημα.

 

Και πάλι δεν χρειάζεται να απαντήσετε ναι για να δουλέψει η μέθοδος. Απλά επιτρέψτε στην απάντηση να προβάλλει από μόνη της.

 

Αν θέλω να το αφήσω, πότε θέλω να το κάνω;

 

Αυτή μπορεί να μοιάζει αστεία ερώτηση. Αλλά ρωτήστε την. Πότε θα θέλατε να αφήσετε αυτό το συναίσθημα; Μην νοιάζεστε για την απάντηση.

 

Τώρα που έχετε θέσει αυτές τις τέσσερεις ερωτήσεις, πηγαίνετε πίσω και ελέγξτε το συναίσθημα, για να δείτε πόσο δυνατό είναι. Αν είναι ακόμη εκεί ή αν έχει αντικατασταθεί από άλλο συναίσθημα, τότε απλά ρωτήστε τις ίδιες τέσσερεις ερωτήσεις, μέχρι να νιώσετε καθαροί και ήρεμοι.

 

Μια διευκρίνιση για το άφημα

 

Όταν λέμε αφήνουμε, αυτό δεν σημαίνει ότι πολεμάμε ή προσπαθούμε να αποβάλλουμε το συναίσθημα. Σημαίνει ότι παύουμε να το κρατάμε. Το να αφήνουμε είναι απλά σαν να παύουμε να κρατάμε μια πέτρα ή ένα μολύβι. Δεν υπάρχει καμία προσπάθεια – μόνο παράδοση αυτού που νιώθουμε, επιτρέποντας το να απλωθεί σαν ενέργεια και ίσως να διασκορπιστεί από μόνο του.

 

Δεν είμαστε τα συναισθήματά μας. Τα συναισθήματα είναι ενέργειες που δημιουργήθηκαν από τις πεποιθήσεις και τους προγραμματισμούς μας. Εφόσον σχηματιστούν στο ενεργειακό μας πεδίο, η φυσική τους εξέλιξη θα ήταν να ρέουν και να διαλύονται όπως κάνουν όλες οι άλλες μορφές ενέργειας στο σύμπαν. Για παράδειγμα, η θερμότητα δεν μένει εκεί που είναι, αλλά ρέει προς όλες τις κατευθύνσεις μέχρι να διασκορπιστεί και να μην είναι πια συγκεντρωμένη. Όλες οι ενέργειες ακολουθούν αυτόν το νόμο της ροής, κατανομής και διάχυσης.

 

Τα μικρά παιδιά, που δεν έχουν μάθει να κρατούν τα συναισθήματά τους, μπορούν να θυμώσουν ή να πληγωθούν από κάποιον από τους φίλους τους και μετά από δέκα λεπτά να παίζουν μαζί του σαν να μη συνέβη τίποτα. Αυτή είναι η φυσική ροή της συναισθηματικής ενέργειας.

 

Είναι φανερό από αυτά τα παραδείγματα ότι τα συναισθήματα δεν μας κρατούν, αλλά ότι εμείς τα κρατάμε. Έτσι το να τα αφήσουμε σημαίνει ότι συνειδητοποιούμε ότι δεν είμαστε τα συναισθήματά μας και ότι μπορούμε να επιλέξουμε να τα αποδεχτούμε όπως είναι και να τα αφήσουμε να ρέουν, να αποκεντρωθούν και να διαλυθούν.

 

Ανακαλύπτοντας τις πηγές των συναισθημάτων μας

 

Ουσιαστικά όλα τα συναισθήματα βασίζονται στο φόβο και την ενοχή. Νιώθουμε φόβο, πόνο, αδικία, πίκρα, μίσος, ζήλια και θυμό όταν φοβόμαστε ότι κινδυνεύουν οι βασικές μας ανάγκες και προσκολλήσεις. Οι βασικότερες ανάγκες μας είναι για ασφάλεια, αξία, ελευθερία, έλεγχο και ευχαρίστηση. Όταν το σύστημα πεποιθήσεών μας ερμηνεύει κάποια συμπεριφορά, κατάσταση ή γεγονός σαν απειλητικό γι’ αυτές τις βασικές ανάγκες, αισθανόμαστε κάποια από τα αναφερόμενα πιο πάνω συναισθήματα. Άλλοι άνθρωποι που έχουν άλλες ανάγκες ή διαφορετικούς τρόπους να τις ικανοποιήσουν δεν θα έχουν τα ίδια συναισθήματα σε σχέση με τις ίδιες καταστάσεις.

 

Όσο λιγότερες είναι οι ανάγκες και οι προσκολλήσεις μας, τόσο λιγότερα είναι τα αρνητικά μας συναισθήματα. Προσκολλήσεις είναι οι τρόποι με τους οποίους νιώθουμε ότι πρέπει να ικανοποιηθούν οι ανάγκες μας. Μπορεί να είμαστε προσκολλημένοι στην έγκριση και την αγάπη ενός ορισμένου προσώπου για να νιώθουμε αξία ή ασφάλεια. Κάποιος άλλος μπορεί να είναι προσκολλημένος στα χρήματα και την εμφάνιση για να ικανοποιήσει την ανάγκη του για αξία ή ασφάλεια. Οι προσκολλήσεις μας δημιουργούνται από τις πεποιθήσεις που υπαγορεύουν, «Δεν μπορώ να νιώθω ασφαλής, άξιος, ελεύθερος, ευτυχισμένος, ικανοποιημένος, ήρεμος, ότι έχω τον έλεγχο χωρίς ____________». Καθένας από μας μπορεί να γεμίσει αυτό το κενό με διαφορετικές προσκολλήσεις. Έτσι, τα συναισθήματά μας δημιουργούνται από τις προσκολλήσεις μας, οι οποίες καθορίζουν και περιορίζουν πώς πρέπει να ικανοποιηθούν οι ανάγκες μας.

 

Αμφιβολίες, ανάγκες και προσκολλήσεις

 

Οι ανάγκες και οι προσκολλήσεις μας δημιουργούνται από την αμφιβολία μας σχετικά με την ασφάλειά μας, την αξία, την ελευθερία και τον έλεγχο. Αν δεν αμφιβάλλαμε γι’ αυτά, δεν θα είχαμε προσκόλληση σε εξωτερικές προϋποθέσεις για να τα νιώθουμε.

 

Οι αμφιβολίες μας δημιουργούνται από το γεγονός ότι έχουμε χάσει επαφή με την εσωτερική μας ασφάλεια, αξία, ελευθερία και πληρότητα. Έχοντας χάσει την επίγνωσή του αληθινού πνευματικού εαυτού μας, οι αμφιβολίες μας δημιουργούν προσκολλήσεις σε ορισμένα μέσα ικανοποίησης των βασικών αναγκών μας, οι οποίες στην πραγματικότητα δεν μπορούν ποτέ να ικανοποιηθούν εξωτερικά.

 

Η λύση για το άφημα του κάθε συναισθήματος είναι να ανακαλύψουμε την ανάγκη, την προσκόλληση και την αμφιβολία που το δημιουργούν και να μάθουμε να τις αφήνουμε. Εφόσον αφήσουμε τις αμφιβολίες σχετικά με τον εαυτό μας, και τις προσκολλήσεις σε ορισμένη εξωτερική κατάσταση που δημιουργούνται από αυτές τις αμφιβολίες, θα απελευθερωθούμε από αυτά τα συναισθήματα.

 

Αφήνοντας αμφιβολίες, προσκολλήσεις και ανάγκες

 

Και πάλι η διαδικασία είναι απλή. Όπου χρησιμοποιούμε εδώ τη λέξη προσκόλληση, μπορούμε επίσης να εννοούμε ανάγκη ή αμφιβολία. Εστιαζόμαστε στο συναίσθημα και ρωτάμε τον εαυτό μας:

 

Ποια προσκόλληση πιστεύω υποσυνείδητα ότι κινδυνεύει εδώ;

 

Είναι για την αξία, ασφάλεια, ελευθερία, έλεγχο ή την ευχαρίστησή μου;

 

Μπορώ να αποδεχτώ ότι έχω προγραμματιστεί με αυτήν την προσκόλληση;

 

Μπορώ να αφήσω αυτήν την προσκόλληση;

 

Θέλω να αφήσω αυτήν την προσκόλληση;

 

Αν ναι, πότε θα ήθελα να την αφήσω;

 

Τώρα καθώς εστιάζεστε στην προσκόλληση ή την αμφιβολία, δείτε αν μπορείτε απλώς να αφήσετε την ανάγκη σας να ικανοποιηθεί με συγκεκριμένο τρόπο. Επιτρέψτε στον εαυτό σας να νιώσει τη δική σας εσωτερική ασφάλεια, αξία, ελευθερία, ευτυχία, ευχαρίστηση κλπ.

 

Όταν αφήνουμε μια ανάγκη, προσκόλληση ή αμφιβολία, δεν αφήνουμε το περιεχόμενό της, αλλά μόνο την ίδια την ανάγκη. Το να χρειαζόμαστε κάτι αποκλείει το να το έχουμε. Όταν έχουμε κάτι, δεν υπάρχει ανάγκη γι’ αυτό. Δεν μπορεί να έχουμε αξία όσο τη χρειαζόμαστε. Δεν μπορούμε να αισθανθούμε ασφάλεια όσο αμφιβάλλουμε ή νιώθουμε την ανάγκη της. Το ίδιο ισχύει για την ελευθερία, τον έλεγχο και όλες τις άλλες ανάγκες. Αφήνουμε την ανάγκη και την αμφιβολία αλλά όχι την αίσθηση την ίδια.

 

Νιώθοντας τη δική μας εσωτερική αξία και ασφάλεια μπορούμε να αφήσουμε την αμφιβολία μας γι’ αυτές και την ανάγκη για συγκεκριμένους εξωτερικούς παράγοντας για να τις αισθανθούμε. Ικανοποιούμε τις ανάγκες μας από μέσα και έτσι είμαστε τώρα ελεύθεροι από τις ανάγκες και τα συναισθήματα που παράγουν.

 

Αυτή η διαδικασία αυξάνεται όταν επιτρέπουμε ένα φως να ρέει μέσα σε μας απομακρύνοντας όλες τις αμφιβολίες και γεμίζοντας μας με αξία και ασφάλεια. Επιτρέψτε σ’ αυτό το φως να γεμίσει το σώμα και το νου σας, δημιουργώντας μέσα σας αυτό που μέχρι τώρα αναζητούσατε έξω από τον εαυτό σας.

 

Αυτή η μέθοδος μάς επιτρέπει να αφήσουμε τις λανθασμένες πεποιθήσεις μας και να βιώσουμε τον αληθινό πνευματικό εαυτό μας. Είναι αυτή που βοήθησε τον Lester Levenson να θεραπεύσει τον εαυτό του από σίγουρο θάνατο και να ζήσει άλλα 42 χρόνια.

 

Αυτή η μέθοδος μπορεί να εφαρμοστεί πρώτα σαν ένα είδος εσωτερικής άσκησης σε μια κατάσταση χαλάρωσης και συγκέντρωσης. Όμως, τελικά, όταν τη μάθουμε, μπορεί να γίνει σε ένα μόνο λεπτό, όπου παρατηρούμε νοερά το νου μας, ρωτάμε αυτές τις ερωτήσεις και επιστρέφουμε στο εσωτερικό μας κέντρο. Μπορούμε να το κάνουμε σαν έναν εσωτερικό διάλογο ακόμη κι όταν εργαζόμαστε και αλληλεπιδρούμε με τους ανθρώπους και τη ζωή.

 

Αφήνοντας θετικά συναισθήματα

 

Μπορεί να το βρείτε παράξενο ότι σας ενθαρρύνουμε να αφήσετε και θετικά συναισθήματα με τον ίδιο τρόπο. Ο λόγος είναι ότι τα περισσότερα θετικά συναισθήματα είναι προϊόντα της ίδιας κατάστασης και εσωτερικής αμφιβολίας που δημιουργεί τα αρνητικά μας συναισθήματα.

 

Νιώθουμε ευτυχισμένοι και άξιοι επειδή οι προσκολλήσεις και οι ανάγκες μας έχουν ικανοποιηθεί εξωτερικά και οι αμφιβολίες μας έχουν προσωρινά παραμεριστεί. Καλωσορίζοντας τα θετικά συναισθήματα που βασίζονται στην ικανοποίηση των αναγκών μας, ενισχύουμε το αίσθημα του πόνου όταν οι ανάγκες μας δεν ικανοποιούνται εξωτερικά.

Φυσικά, εσείς θα αποφασίσετε. Μπορεί να νιώθετε ότι χρειάζεστε να αισθάνεστε θετικά αυτό τον καιρό και να μην επιθυμείτε να αφήσετε αυτήν την ευτυχισμένη αίσθηση, ακόμη κι αν βασίζεται σε εξωτερικές συνθήκες που σίγουρα θα αλλάξουν κάποια στιγμή. Αυτό είναι δική σας επιλογή.

 

Μπορώ μόνο να επιβεβαιώσω ότι όσες φορές εφάρμοσα αυτή τη μέθοδο πάνω σε θετικά συναισθήματα βασισμένα σε ανάγκες εξωτερικά ικανοποιημένες, δεν έχασα καθόλου θετική ενέργεια, αλλά ανυψώθηκα σε μια κατάσταση πέρα από την ευτυχία και τη λύπη – μια κατάσταση ειρήνης και μακαριότητας πέρα από αυτά τα αντίθετα. Ήταν πάντα κάτι ακόμη πιο υπέροχο από αυτό που άφησα.

 

Αυτή η απλή μέθοδος είναι ένα ανεκτίμητο εργαλείο σε καιρούς συγκίνησης. Ελπίζω ότι θα της δώσετε μια ευκαιρία. Για περισσότερες πληροφορίες, απευθυνθείτε στο:

http://www.sedona.com