6^ος χρόνος – Μάθημα 1

Ο 6^ος κύκλος είναι ένας κύκλος ενοτήτων. Η πρώτη ενότητα που αρχίζει με το σημερινό μάθημα, ασχολείται με το βιβλίο του Donald Walsch «Συζήτηση με το Θεό – βιβλίο 1». Το βιβλίο αναφέρεται σε διάφορους συμπαντικούς νόμους και αλήθειες δίνοντας παράλληλα πολλές απαντήσεις σε καίρια ερωτήματα της ανθρωπότητας, μέσα από μια συνομιλία του συγγραφέα με τον Θεό. Στο σημερινό μάθημα θα γίνουν αναφορές στο πως εμείς δημιουργούμε την πραγματικότητας μας, για την ανάγκη αλλαγής των δυσλειτουργικών πεποιθήσεων ως μέσο απαλλαγής από τον προσωπικό ‘πόνο’, την εφικτή από όλους σύνδεση με την Ανώτερη πηγή μεταξύ άλλων.

Ερωτήσεις:

1) Τι γίνετε όταν πιστεύουμε ότι οι άλλοι δημιουργούν την πραγματικότητα μας;

2) Ποια είναι η έννοια της κολάσεως σύμφωνα με τον Θεό;

3) Με ποιόν τρόπο μπορούμε να λύνουμε τους προβληματισμούς που διακατέχουν τη ζωή μας;

4) Τι είναι οι συμπτώσεις, ποιος είναι ο σκοπός τους και μέσα από ποιες καταστάσεις έρχονται στη ζωή μας;

==========

6^ος χρόνος αυτογνωσίας 1ο

Περίληψη

Το κύριο θέμα του πρώτου μαθήματος του έκτου χρόνου αυτογνωσίας, μέσω μιας συνομιλίας, διαπραγματεύεται, το σημαντικό της αποκλειστικής ευθύνης του ανθρώπου στην καθημερινότητα του. Αυτό ξετυλίγεται με ένα καθηλωτικό τρόπο, εστιάζοντας την προσοχή σε συμπαντικές αλήθειες. Εξέχον στο μάθημα, το ΕΙΜΑΙ και η βούληση του.

Το πρώτο βήμα είναι η αποδοχή της υπάρχουσας κατάστασης. Το δεύτερο βήμα η απαλλαγή από το παρελθόν, με ό,τι αρνητικό το συνοδεύει.( Χρειάζομαι να λειτουργήσω, άλφα, ή βήτα, επειδή αντιλήφθηκα ότι δεν με αντιπροσωπεύει, και όχι επειδή είναι λάθος, ή κακό). Βλέπω τα πάντα με προοπτική εξέλιξης. Υπάρχουν αδικίες. Δεν υπάρχουν αδικημένοι άνθρωποι. Άλλο είναι το δημιουργώ. Άλλο το φταίω.

Σημαντική αναφορά: Η πεποίθηση μου με οδηγεί στην κακουχία του αρνητικού συναισθήματος, και όχι το ερέθισμα. Το ίδιο ισχύει για το θετικό συναίσθημα, την ευτυχία και την αγάπη.

 ==============

 

6^ος χρόνος – Μάθημα 2

Σε αυτό το δεύτερο μάθημα γίνετε ανάγνωση και ανάλυση του 2^ου, 3^ου και 4^ου κεφαλαίου από το βιβλίου του Donald Walsch. Η «συζήτηση με το Θεό» ανακαλύπτει νέους τρόπους αντιμετώπισης διαφόρων προβλημάτων που μαστίζουν την προσωπικότητα του ανθρώπου, όπως τα οικονομικά, η υγεία, οι σχέσεις, οι ρόλοι που παίζουμε και άλλα πολλά, καθώς παράλληλα απαντά σε πολλά και χρόνια ερωτήματα.

Ερωτήσεις:

1) Ποια είναι η άποψη που αναφέρεται στο βιβλίο και αφορά την οικονομική ευμάρεια και πως μπορούμε να την μεγιστοποιήσουμε;

2) Τι αναφέρει ο Θεός στον Walsch στην αρχή της ανάγνωσης του 3^ου κεφαλαίου και αφορά την αλληλοεπίδραση που έχουμε με το σύμπαν, την δύναμη της δημιουργίας και την τριαδική ενέργεια;

3) Για ποιο λόγο όταν ερχόμαστε στη ζωή ξεχνάμε την αληθινή μας φύση;

4) Ποια είναι η φράση στην οποία προτρέπει ο Θεός να εστιαστούμε;

 

6^ος χρόνος – Μάθημα 3

Συνεχίζεται η ανάγνωση και η ανάλυση των κεφαλαίων 5 – 7 του βιβλίου και απαντώνται πολύ σημαντικά ερωτήματα που θέτονται από τον συγγραφέα προς τον Θεό, όπως ποιο είναι το αληθινό μονοπάτι προς τη Θέωση, η σημαντικότητα της αποπροσκόλλησης από το αποτέλεσμα, η ανάγκη της βίωσης και έκφρασης της αγάπης, αν είναι χρήσιμος ο πόνος και άλλα πολλά…

Ερωτήσεις:

1) Ποια είναι η μεγαλύτερη αιτία της ανθρώπινης δυστυχίας;

2) Είναι ο πόνος δρόμος προς τη Θέωση, πως τον δημιουργούμε και γιατί υπάρχει στη ζωή μας;

3) Αναφέρεται μερικές περιπτώσεις (4-5) που δυσκολεύεται κάποιος να έρθει σε επαφή με την αλήθεια του και να την μοιραστεί με άλλους.

4) Κάντε την διαλογιστική άσκηση που υπάρχει στο video και αναφέρεται ποια εκδοχή άσκησης ήταν και τι προστέθηκε σε αυτήν την άσκηση.

 

 

6^ος χρόνος – Μάθημα 4

Συνεχίζουμε με το βιβλίο του Walsch. Σήμερα ο βασικός πυρήνας της εξερεύνησης του συγκεκριμένου βιβλίου είναι οι ανθρώπινες σχέσεις, οποιαδήποτε μορφής.

Ερωτήσεις:

1) Πως χρειάζεται να ‘βλέπουμε’ (όλες) τις ανθρώπινες σχέσεις και ποιος είναι ο τρόπος ώστε κάποιος να είναι ευτυχισμένος μέσα σε μια από αυτές;

2) Αναφέρεται πότε δημιουργούνται προβλήματα σε μια ερωτική σχέση, ποιος είναι ο λόγος για να είμαστε σε μια τέτοια σχέση και τι χρειάζεται να κάνουμε για να είμαστε ευτυχισμένοι και εναρμονισμένοι με τον σύντροφο μας;

3) Τι απαντάει ο Θεός στον Walsch στην ερώτηση «Αφού καταφέρουμε εντέλει να δώσουμε στην συντροφική μας σχέση μια καλή αρχή, τι κάνουμε μετέπειτα ώστε να συνεχίσουμε να διατηρούμε την μεταξύ μας αρμονία» και τι συμβουλές δίνει;

4) Κάντε τις τεχνικές στο τέλος του μαθήματος (για οποιοδήποτε θέμα σας απασχολεί) και αναφέρεται ποιες είναι.

 

 

6^ος χρόνος – Μάθημα 5

Προχωρώντας στην μελέτη του βιβλίου «Συζήτηση με το Θεό», θα αναφερθούμε σε αυτό το 5^ο μάθημα στα κεφάλαια 9 & 10. Το θέμα εδώ είναι η ανακάλυψη του αληθινού εαυτού μας και των πεποιθήσεων μας και η δυσκολία που υπάρχει στο να τα βρούμε μέσα σε μια κοινωνία αποτελούμενη από διάφορες λανθασμένες και δυσλειτουργικές αντιλήψεις.

Ερωτήσεις:

1) Ποιο είναι το κίνητρο για να φτάσουμε εκεί που πάμε και γιατί να μην κάτσουμε στην ησυχία μας από το να ψάχνουμε ποιοι πραγματικά είμαστε; Ποιο είναι το νόημα εδώ; Τι χρειάζεται να κάνουμε;

2) Ποια είναι τα 2 είδη επιλογών που αφορούν την εξέλιξη μας και ποια η διαφορά μεταξύ τους;

3) Το κεφάλαιο 10 από ποιες φράσεις απαρτίζεται μόνο, ανάμεσα στον Θεό και τον συγγραφέα;

4) Κάντε την άσκηση με τις κοινές πεποιθήσεις που σε κάποιο βαθμό υπάρχουν στο υποσυνείδητο μας, στη σελίδα 7.

4^ος ΧΡΟΝΟΣ ΜΑΘ. 1

Περίληψη

Φέτος θα υπάρχουν 3 ενότητες. Η 1^η θα αναφέρεται στην θεραπεία του Εσωτερικού Παιδιού, η 2^η στο θέμα της Αθανασίας και η 3^η στην καλλιέργεια των Πνευματικών Ιδιοτήτων.

Στο πρώτο μάθημα, με το οποίο αρχίζει η ενότητα του Εσωτερικού Παιδιού, θα μάθουμε για τις σκέψεις που δημιουργούν την πραγματικότητα μας, τις παγίδες που υπάρχουν στον πνευματικό δρόμο, κάποιες γενικές λανθασμένες πεποιθήσεις που έχουμε, για παιδικές εμπειρίες που μπορεί να έχουν δημιουργήσει σημερινές πεποιθήσεις και λανθασμένη μειονεκτική εικόνα του εαυτού μας, για νέες θετικές πεποιθήσεις που θα μας αποφορτίσουν από τις παλαιότερες κ.α.

Ερωτήσεις

1) Αναφέρεται 2 σημαντικές παγίδες που υπάρχουν στον πνευματικό δρόμο

2) Ποιοι παράγοντες δημιουργούν την πραγματικότητα μας (καθορίζουν δηλαδή τη μορφοποίηση του απεριόριστου μορφογενετικού πεδίου)

3) Αναφέρεται τις 6 γενικές λανθασμένες πεποιθήσεις

 

 

 

4^ος ΧΡΟΝΟΣ ΜΑΘ. 2

Περίληψη

Ενώ στο προηγούμενο μάθημα πλησιάσαμε το παρελθόν (το εσωτερικό παιδί) μέσω των εμπειριών, σε αυτό θα το πλησιάσουμε μέσω των συναισθημάτων. Θα γίνουν επίσης τεχνικές ενεργειακής ψυχολογίας για την εξαφάνιση δυσλειτουργικών συναισθημάτων και πεποιθήσεων και θα δοθούν στοχευμένες ασκήσεις.

 

Ερωτήσεις

1) Πότε και πως η αλλαγή της πεποίθησης γίνετε σε βάθος και είναι αποτελεσματική;

2) Ποιες ενεργειακές τεχνικές γίνονται σε αυτό το μάθημα;

3) Γιατί δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία η λεπτομερής περιγραφή του γεγονότος στις ομάδες που θα κάνετε και τι είναι αυτό που πραγματικά χρειάζεται;

4) Κάντε τις ασκήσεις του σημερινού μαθήματος.

4^ος ΧΡΟΝΟΣ ΜΑΘ. 3

Περίληψη

Συνεχίζουμε την μαθητεία του εσωτερικού παιδιού από εκεί που την αφήσαμε στο προηγούμενο μάθημα, ανατρέχοντας σε σημαντικές πληροφορίες που βρίσκονται στις σελίδες του βιβλίου και θα αναφερθούμε σε πιθανά λανθασμένα συμπεράσματα που δημιουργούνται κατά την παιδική ηλικία αλλά και μερικές εναλλακτικές αντιλήψεις. Θα συνεχίσουμε επίσης με διάφορες ενεργειακές τεχνικές για την απομάκρυνση των περιοριστικών πεποιθήσεων μας.

Ερωτήσεις

1) Τι πιθανά λανθασμένα συμπεράσματα βγάζει το παιδί όταν οι γονείς του, οι δάσκαλοι του κ.α. το απορρίπτουν, το κακοποιούν κλπ. και γενικά δεν του δίνουν την αγάπη ή τη σημασία που θα ήθελε;

2) Αναφέρεται έναν βασικό λόγο γιατί πολλές φορές φορές δεν έχουμε αποτέλεσμα κάνοντας E.F.T. και ποιος είναι ο νόμος της ειδίκευσης που έχει άμεση σχέση με αυτόν τον λόγο;

3) Αναφέρεται αναλυτικά την αλληλουχία των ενεργειακών τεχνικών που κάνουμε στο σημερινό μάθημα (δηλ. τη σειρά των ασκήσεων, τι σκεφτόμαστε αλλά και τις ερωτήσεις που θέτουμε στον εαυτό μας κατά τη διαδικασία αυτών των ασκήσεων.)

 

 

 

4^ος ΧΡΟΝΟΣ ΜΑΘ. 4

Περίληψη

Προχωράμε στην μάθηση της διαδικασίας απελευθέρωσης από συγκεκριμένους προγραμματισμούς που έχουν δημιουργηθεί στα παιδικά μας χρόνια και οφείλονται σε λανθασμένες πεποιθήσεις και ολοκληρώνουμε το κεφάλαιο με τις εναλλακτικές θετικές πεποιθήσεις. Συνεχίζουμε ‘διαλύοντας’ παλιές πεποιθήσεις με τους ‘Θεραπευτικούς Κώδικες’.

 

Ερωτήσεις

1) Με τι έχουν ταυτίσει πολλοί άνθρωποι την αγάπη, γιατί νομίζουν ότι η αγάπη πληγώνει και ποια είναι η διάκριση που χρειάζεται να γνωρίζουμε πάνω σε αυτό το θέμα.

2) Ποια είναι η άσκηση που προτείνει ο Bob, η οποία τον βοήθησε πολύ και θα σας βοηθήσει να έχετε μια αντικειμενική εικόνα του εαυτού σας καθώς και στην επίλυση θεματικών του παρελθόντος;

3) Γράψτε την διαδικασία της σημερινής ενεργειακής άσκησης που ήταν οι ‘Κώδικες Θεραπείας’ και πως ωφελούν τον άνθρωπο;

 

 

 

4^ος ΧΡΟΝΟΣ ΜΑΘ. 5

Περίληψη

Σε αυτό το 5^ο μάθημα θα αναλυθεί το θέμα των όψεων, η δουλειά δηλαδή που γίνετε στις διάφορες όψεις μιας εμπειρίας. Αναλύεται περαιτέρω ο ιδανικός τρόπος πως να δουλεύουμε εντοβάθεια με τα συναισθήματα μας (κύρια και δευτερεύοντα), τις αντιστάσεις που μπορεί να έχουμε και πως να απελευθερωνόμαστε καλύτερα από τις παιδικές τραυματικές εμπειρίες κάνοντας πιο ολοκληρωμένο E.F.T. και άλλες ενεργειακές τεχνικές.

Ερωτήσεις

1) Τι μπορεί να προκαλέσει στον άνθρωπο ένα διαταραγμένο ενεργειακό πεδίο που έχει προκληθεί από κάποια ‘τραυματική’ εμπειρία;

2) Σε ποιο cd βρίσκετε η άσκηση «Επαφή με το ενεργειακό σώμα», τι πραγματεύεται και γιατί είναι σημαντική;

3) α) Ποιες είναι οι 2 όψεις που υπάρχουν και ποια η διαφορετικότητα αυτών και β) δώστε ένα παράδειγμα που είχε ο εμπνευστής του Healing Code A. Loyd (που αφορά τις όψεις και το οποίο βρίσκετε στο σημερινό dvd)

 

 

 

 

 

2^ος χρόνος Μάθημα 12

Παίρνοντας την σκυτάλη από το 11^ο μάθημα, συνεχίζουμε να καταλαβαίνουμε ότι δεν υπάρχει κάτι έξω από εμάς. Όλα είναι δική μας δημιουργία. Ακόμη και όταν ο άλλος μας συμπεριφέρεται με τον τρόπο που μας ενοχλεί είναι δική μας δημιουργία – επιλογή, επειδή κάτι έχουμε να μάθουμε. Ενώ στο προηγούμενο μάθημα μάθαμε ποιες όψεις του εαυτού μας καθρεφτίζονται στις συμπεριφορές του άλλου, σήμερα θα εμβαθύνουμε ώστε να δούμε τις πεποιθήσεις που έχουμε και οι οποίες μας κάνουν να συμπεριφερόμαστε με έναν συγκεκριμένο τρόπο.

Ερωτήσεις:

1) Τι γίνετε όταν παίζω ένα ρόλο (π.χ. του σωτήρα, του δάσκαλου, του θύματος, του ξερόλα, του ανεύθυνου κλπ.) και τι πρέπει να κάνω τότε;

2) Τι είπε ο Χένρι Φορντ στις αρχές του προηγούμενου αιώνα και ποια είναι η διαφορά μεταξύ παιδιών και μεγάλων ανθρώπων (και το οποίο έχει άμεση σχέση με τα λεγόμενα του Φορντ);

3) Κατονομάστε τουλάχιστον 3 πεποιθήσεις που μπορεί να υπάρχουν όταν δεν έχουμε καλή επικοινωνία με κάποιον άλλο;

 

 

2^ος χρόνος Μάθημα 11

Είναι το ένα από τα δύο μαθήματα που θα γίνουν επάνω στο θέμα των μαθημάτων της ζωής. Η βασική φιλοσοφία του μαθήματος είναι ότι σαν ψυχές στην εξέλιξη τα μαθήματα που παίρνουμε είναι τέλεια και υπάρχουν με σκοπό να ‘προκαλέσουν’ την εξέλιξη μας και να μας απελευθερώσουν κατ’ επέκταση από ψυχικά μπλοκαρίσματα. Τα ερεθίσματα αυτά έρχονται μέσα από 4 βασικές μορφές . Σήμερα θα επικεντρωθούμε περισσότερο σε μια από αυτές, που είναι μέσα από τις ανθρώπινες σχέσεις και το καθρέφτισμα.

 

Ερωτήσεις:

1) Ποιες είναι οι 4 βασικές μορφές ερεθισμάτων για εξέλιξη που έχουμε στη ζωή μας; 2) Αναλύστε λίγο την καθεμία.

2) Αναφέρεται 3 μαθήματα που ενδέχεται να έχουμε να μάθουμε αντιμετωπίζοντας τις καταστάσεις της ζωής και τη διαφορά καθρεφτίσματος και προβολής.

3) Ποιοι είναι οι 4 παράγοντες που δημιουργούν την συμπαθητική δόνηση;

4) Γιατί είναι τόσο σημαντική η άσκηση στο τέλος του dvd και στη σελ.36 του βιβλίου;

 

2^ος χρόνος αυτογνωσίας

 

5^ο μάθημα

 

Συνεχίζοντας στο σημερινό μάθημα, εξακολουθούμε να μιλάμε για το πιο σημαντικό θέμα της ζωής που είναι η αγάπη.

Η αγάπη είναι το κριτήριο της εξέλιξής μας σαν αιώνιες ψυχές. Αλλά για ν’ αγαπάμε πραγματικά, χρειάζεται να είμαστε ασφαλείς μέσα μας και να βιώσομε την αλήθεια. Όταν νιώθομε αγάπη είμαστε σε καλό δρόμο, κι όταν δε νιώθομε αγάπη ή χάνομε την αγάπη μας για εμάς ή τους άλλους, πάλι είμαστε στο δρόμο της προσωπικής μας εξέλιξης χωρίς ενοχές, συγχωρώντας τον εαυτό μας, δείχνοντας κατανόηση επειδή είμαστε ακόμα στην άγνοια: δηλαδή τι είμαστε ακριβώς, ποιοι είναι οι άλλοι, και ποιο είναι το σκηνικό που έχομε επιλέξει να ζήσομε με σκοπό να φωτιστούμε, ν’ αντιληφθούμε τις αιώνιες πνευματικές αλήθειες, και να προχωρήσομε στην εξέλιξή μας.

Τρία είναι τα σημεία αναφοράς στην καθημερινή μας ζωή:

• ηρεμία
• ευτυχία
• αγάπη

Αν αυτά δεν τα βιώνομε ή δεν τα νιώθομε, σημαίνει ότι δεν σκεφτόμαστε ακόμα σε βάθος, ή δεν λειτουργούμε ακόμα σε βάθος.

Αντιστάσεις (εμπόδια) προς την αγάπη

Αγαπώντας κάποιον ανεξάρτητα από τι κάνει, δεν σημαίνει πως δεν αντιμετωπίζομε τις αρνητικές συμπεριφορές του, ούτε πως του επιτρέπομε να κάνει ό,τι θέλει.

Ποιοι είναι λοιπόν οι φόβοι που μας κάνουν να χάνομε την αγάπη μέσα μας;

• Νιώθομε ευάλωτοι: Πιστεύομε πως εύκολα θα πληγωθούμε, και θα πονέσομε. Αυτό είναι μία προσκόλληση γιατί η αγάπη δεν προκαλεί πόνο, ο οποίος σχετίζεται με τις ανάγκες μας που δεν ικανοποιούνται.

Αγάπη = Χαρά για την ύπαρξη του άλλου ό,τι κι αν κάνει. Όλα τα υπόλοιπα σχετίζονται με την προσωπικότητα και τις δικές της ανάγκες, οι οποίες είναι λογικό να υπάρχουν στο επίπεδο εξέλιξης που βρισκόμαστε. Πρέπει λοιπόν να διαχωρίσομε την αγάπη από την ανάγκη και να έχομε στο νου μας ότι δεν θα φοβόμαστε ν’ αγαπάμε όταν νιώθομε πως θα είμαστε καλά και χωρίς τον άλλον. Το κέντρο της ασφάλειας, της αξίας και του νοήματος της ζωής μας είναι μέσα μας, όχι στον άλλον.

• Δεν θέλομε ο άλλος να μας θεωρήσει δεδομένους.

Παίζομε λοιπόν παιχνίδια και ρόλους ώστε ο άλλος να ανησυχεί για μας, ν’ ασχολείται μαζί μας, να νιώθει ανασφάλεια και μ’ αυτό τον τρόπο εμείς να ικανοποιούμε τις ανάγκες μας.

• Έχομε απωθημένα από το παρελθόν και θέλομε ο άλλος να μας ζητήσει συγχώρεση.

Είναι φυσικό γιατί ο νους μας θέλει δικαίωση. Εάν αυτό συμβεί είναι καλό για μας, εάν όχι θα πρέπει να συνεχίζομε να τον αγαπάμε και να τον συγχωρήσομε χωρίς να μας το ζητήσει.

• Φόβος ότι θα χάσομε τον έλεγχο πάνω στον άλλον, εάν δείξομε την αγάπη μας.

Παίζομε ρόλους επειδή θέλομε να ελέγχομε τους άλλους κι αν δείξομε αγάπη φοβόμαστε ότι ο άλλος θα έχει το πάνω χέρι. Όμως πρέπει να αποφασίσομε τι θέλομε: έλεγχο ή αγάπη, ώστε να συντονιστούμε με τις αντίστοιχες συχνότητες του άλλου.

Η μεταφορά στη δόνηση της αγάπης σημαίνει ταπεινοφροσύνη κι απελευθέρωση από τον εγωισμό.

 

• Χρειαζόμαστε να φταίει κάποιος για μας:

Επειδή εμείς δεν μπορούμε ν’ αναλάβομε την ευθύνη της ζωής μας και της πραγματικότητάς μας. Δεν γίνεται όμως να έχομε ένα φταίχτη στη ζωή μας και να βιώνομε αγάπη. Λειτουργεί σαν ψυχολογική αντιστροφή. Κανείς δεν φταίει για τίποτα. Όλα είναι ερεθίσματα για την εξέλιξή μας.

• Φόβος ότι αν αγαπάμε κάποιον, πρέπει να του επιτρέψομε να κάνει ό,τι θέλει.

Λανθασμένη πεποίθηση διότι μπορούμε ν’ αγαπάμε τον άλλον και να βάλομε όρια στο τι μπορεί να κάνει και στο τι δεν επιτρέπεται. Μπορούμε να του βάλουμε όρια, να είμαστε αυστηροί αλλά μέσα στην αγάπη. Το γεγονός ότι επιτρέπομε σε κάποιους να συμπεριφέρονται άδικα και ανήθικα δεν είναι ένδειξη αγάπης αλλά φόβου. Η αγάπη δεν είναι εξάρτηση, και η αγάπη δεν μας επιτρέπει ν’ αφήνομε τον άλλον να κάνει ό,τι θέλει.

• Είμαστε στο ρόλο του θύματος και του ανακριτή.

Και νιώθομε αδικία, θυμό, παράπονο, κριτική, και άλλα αρνητικά συναισθήματα αλλά όχι αγάπη. Σαν ανακριτές δεν μπορούμε να βιώσομε αγάπη γιατί παίρνομε αξία βρίσκοντας τα λάθη του άλλου.

• Φόβος ότι δεν θα υπάρχει ανταπόκριση.

Αυτό σημαίνει ότι φοβόμαστε να εκτεθούμε, κι όταν λέμε στον άλλον πως τον αγαπάμε κι αυτός δεν μας λέει το ίδιο, νιώθομε απογοήτευση, στενοχώρια και πόνο. Όμως, η αγάπη είναι αυτοτελής: εμείς είμαστε κερδισμένοι όταν εκφράζομε την αγάπη μας γιατί είμαστε απελευθερωμένοι από τον φόβο να εκτεθούμε απέναντι στον άλλον.

• Φόβος ότι δεν αξίζομε να μας αγαπούν.

Πώς ν’ αγαπάμε τους άλλους αφού οι άλλοι δεν αγαπούν εμάς; Κι όμως πρέπει να συνειδητοποιήσομε πως αξίζομε αγάπη και σεβασμό ακριβώς όπως είμαστε.

• Τραυματική φορτισμένη εμπειρία του παρελθόντος.

Κάποιος μας πλήγωσε κάποτε, πονέσαμε και τώρα φοβόμαστε ν’ αγαπήσομε. Κάνομε λοιπόν EFT για ν’ απελευθερωθούμε από την εμπειρία αυτή, όπως και τη μέθοδο SEDONA.

• Φόβος ότι ο άλλος θα χάσει το ενδιαφέρον του για μας, αν μας γνωρίσει πολύ καλά.

Έτσι κρατάμε απόσταση και δεν δείχνομε τις όψεις του εαυτού μας.

• Φόβος της εγκατάλειψης (του χωρισμού, της αποτυχίας ή του τέλους μιας σχέσης)

Είναι σίγουρο ότι πονάει αλλά και ότι περνάει. Όταν φοβόμαστε την εγκατάλειψη ή το τέλος, δοκιμάζομε συνεχώς τον άλλον, τον τεστάρομε, τον καταπιέζομε και τελικά τον αναγκάζομε να φύγει. Άλλοτε, φεύγομε εμείς πρώτοι και τέλος δεν ανοιγόμαστε τελείως στην αγάπη του άλλου.

• Ευθύνη για τη σχέση αγάπης που έχομε.

Υπάρχουν πολλές πεποιθήσεις που μας επηρεάζουν ως προς την ευθύνη που πιστεύομε ότι έχομε σε μία σχέση αγάπης παρ’ όλο που η μόνη ευθύνη μας είναι να συμπεριφερόμαστε στον άλλο όπως επιθυμούμε να κάνει εκείνος σε μας.

 

 

 

• Φόβος μήπως δημιουργήσομε μία σχέση όπως αυτή των γονιών μας ειδικά αν ήταν αρνητική.

Κάποιες φορές φοβόμαστε ν’ αναπαράγομε μία σχέση που είδαμε στην οικογένειά μας, στους γονείς μας και που μας είχε πληγώσει, ή εμείς ερμηνεύσαμε αρνητικά σαν παιδιά κ.τ.λ.

• Δεν αγαπάμε αρκετά σταθερά τον εαυτό μας.

Το μεγαλύτερο εμπόδιο για να δημιουργήσομε μία σχέση αγάπης. Δεν νιώθομε καλά, δεν εκφράζομε αγάπη στον εαυτό μας κι έτσι δυσκολευόμαστε να το κάνομε και προς τους άλλους.

Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε ότι όλοι οι άνθρωποι που βρίσκονται στη ζωή μας κάθε στιγμή, είναι εδώ για να μας βοηθήσουν να καλλιεργήσομε αγάπη και ενότητα.

Ερωτήσεις Α

• Ποιες είναι οι βασικότερες αντιστάσεις προς την αγάπη και γιατί;
• Γιατί η αγάπη είναι το βασικότερο κριτήριο της εξέλιξής μας στη ζωή μας;
• Όταν πραγματικά αγαπάμε, τι νιώθομε;

Ερωτήσεις Β

• Παρατηρώντας τους πιο κοντινούς ανθρώπους γύρω σας τώρα, πιστεύετε ότι βρέθηκαν «τυχαία» στη ζωή σας ή βρίσκονται δίπλα σας για να καλλιεργήσετε την αγάπη σας περισσότερο;
• Σε ποιες καταστάσεις ή συμπεριφορές κλείνετε την καρδιά σας και δυσκολεύεστε να αγαπάτε έναν άνθρωπο;
• Παίζει κάποιο ρόλο; Ποιον;
• Νιώθετε κάποιο κίνδυνο απ’ αυτό;
• Ποια πεποίθηση ενισχύει τον κίνδυνο που νιώθετε απ’ αυτόν τον άνθρωπο;

2^ος χρόνος αυτογνωσίας

 

4^ο μάθημα

 

Συνεχίζοντας σήμερα το θέμα της αγάπης, υπενθυμίζομε ότι βιώνοντας αγάπη και νιώθοντας αγάπη, βιώνομε ενότητα, από την ενεργειακή σύνδεση με τον εαυτό μας, τους άλλους και την φύση και η οποία είναι ο προορισμός μας.

Δεν μαθαίνομε ν’ αγαπάμε αλλά θυμόμαστε ξανά ν’ αγαπάμε. Είμαστε σε σύνδεση με τον Ανώτερο Εαυτό μας, νιώθομε ασφάλεια και χαρά πάντα.

Όλοι θέλομε να μας αγαπούν όπως είμαστε, με τα θετικά και αρνητικά μας. Όμως είναι δύσκολο να το έχομε από τους άλλους αν εμείς δεν το νιώθομε: δηλαδή είναι δύσκολο να έλξομε από το σύμπαν αγάπη χωρίς όρους από κάποιον, αν εμείς δεν νιώθομε αγάπη χωρίς όρους προς αυτόν, αλλά και προς τον εαυτό μας.

Γι’ αυτό θα μιλήσομε σήμερα για τις όψεις της αγάπης, έχοντας στο νου μας πως είναι πιο εύκολο να πούμε τι δεν είναι αγάπη απ’ ότι ν’ αναλύσομε τι είναι αγάπη.

Τι σημαίνει λοιπόν ΑΓΑΠΩ;

• Πρώτη ένδειξη της αγάπης είναι ότι βιώνομε ευτυχία, ομορφιά όταν είμαστε παρέα με τον άλλον, όταν τον σκεφτόμαστε.
• Δεύτερη ένδειξη είναι η κατανόηση, και μάλιστα η αγάπη πάει πακέτο με την κατανόηση, γιατί όταν έχομε κατανόηση προς τους άλλους, σταθεροποιείται η αγάπη μας προς τον άλλον. Κατανοούμε τις αδύναμες στιγμές, τις συμπεριφορές τους, τις αντιδράσεις τους και δεν παίρνομε τίποτα προσωπικά.
• Τρίτη ένδειξη είναι ο σεβασμός (προς τον εαυτό μας και προς τον άλλον). Δεν συμπεριφερόμαστε χωρίς σεβασμό προς τον άλλον ακόμα κι αν τον αντιμετωπίζομε αυστηρά.
• Τέταρτη ένδειξη είναι η θυσία από αγάπη, που είναι άλλο πράγμα από τη θυσία από φόβο, ή τη θυσία από το ρόλο του θύματος, ή θυσία από προγραμματισμούς. Όταν θυσιάζομε ανάγκες από αγάπη για τον άλλον, δεν νιώθομε θυμωμένοι, καταπιεσμένοι, στενοχωρημένοι, ούτε έχομε κατάλοιπα από κάτι. Δεν χρεώνομε τον άλλον τίποτα.

Όταν θυσιάζομε πράγματα από φόβο, ή όντας το θύμα, ή από κοινωνικούς προγραμματισμούς, τότε χρεώνομε τον άλλον, τον κατηγορούμε, και ζητάμε λογαριασμό.

Όταν αγαπάμε κάποιον, είναι φυσικό να θυσιάσομε κάτι για να είναι καλά ο άλλος και να έχομε μία ισορροπημένη σχέση.

• Πέμπτη ένδειξη της αγάπης είναι η έκφρασή της με πράξεις: αυτό σημαίνει πως εκδηλώνομε (εκφράζομε) την αγάπη μας κάνοντας πράγματα για τον άλλον που του αρέσουν ή κάνοντας αυτά που θα θέλαμε να κάνει για μας.
• Επόμενη ένδειξη είναι η ειλικρίνεια (ή αλήθεια): δεν μπορεί να υπάρχει αγάπη χωρίς να είμαστε ειλικρινείς. Η απόκρυψη της αλήθειας βασίζεται στο φόβο και στην ξεχωριστότητα, στον φόβο των συνεπειών της αλήθειας. Η έλλειψη ειλικρίνειας δηλώνει έλλειψη ενότητας.
• Άλλη ένδειξη αγάπης είναι η τήρηση των συμφωνιών: από πρακτικές συμφωνίες μέχρι ερωτική πίστη, συναισθηματικές συμφωνίες κ.τ.λ. που δηλώνουν σεβασμό προς τον άλλον αλλά και προς τον εαυτό μας.

Είναι σοβαρό ρήγμα σε μία σχέση να κάνομε συμφωνίες που δεν μπορούμε να τηρήσομε. Να έχομε το θάρρος και τη συνειδητοποίηση να συμφωνήσομε σε ό,τι μπορούμε.

• Η ενότητα και το μοίρασμα είναι επίσης ένδειξη αγάπης, γιατί όταν αγαπάμε επιθυμούμε να μοιραζόμαστε σκέψεις, στιγμές, κομμάτια του εαυτού μας, βιώνοντας ενότητα, συμπαράσταση, αλληλοϋποστήριξη.
• Η επιθυμία να είναι καλά ο άλλος και να επιτύχει είναι επίσης ένδειξη αγάπης. Δεν απειλούμαστε από τον άλλον, τον βλέπομε σαν ψυχή στην εξέλιξη κι επιθυμούμε την άνοδό του, την βελτίωσή του. Δεν χάνομε την αξία μας όταν ο άλλος προχωρά και ανθίζει, και επιτυγχάνει.
• Δέκατη ένδειξη αγάπης παρατηρείται όταν δεν βάζομε όρους για το πώς ο άλλος θα είναι καλά, απλώς θέλομε να είναι πάντα καλά. Συχνά ζητάμε από τους άλλους να είναι καλά με τον δικό μας τρόπο ή μέσα από εμάς. Κι αυτό είναι πολύ δύσκολο και περίπλοκο ειδικά σε σχέσεις συντροφικές και στις σχέσεις γονέων-παιδιών.
• Η πραγματική αγάπη επιτρέπει στον άλλον ν’ αντιληφθεί την πραγματικότητα με τον δικό του μοναδικό τρόπο, που μπορεί να διαφέρει από τον δικό μας. Μπορούμε να είμαστε αγαπημένοι ακόμα κι αν έχομε άλλο τρόπο αντίληψης των πραγμάτων.
• Βασική ένδειξη αγάπης είναι η συγχώρεση: η πραγματική αγάπη συγχωρεί και ξανασυγχωρεί. Κι αυτό είναι διαφορετικό από την ανάγκη μας να προστατεύσομε τον εαυτό μας, την κοινωνία ή τους άλλους από μία άδικη ή επικίνδυνη συμπεριφορά. Η αγάπη είναι ανεξάρτητη από την αρνητική ή ανήθικη συμπεριφορά κάποιου που σχετίζεται με την προσωπικότητα.

Εμείς όλοι, όπως όλα τα όντα, αξίζομε αγάπη σαν εκφράσεις του Θείου. Η συμπεριφορά μας μπορεί να μην είναι επιτρεπτή και χρειάζεται αντιμετώπιση ακόμα και αυστηρή κάποιες φορές. Διατηρούμε όμως πάντα αγάπη για την ψυχή που προσωρινά βρίσκεται μέσα στο σώμα μας, παρά τις αδυναμίες, τις ελλείψεις και τα λάθη της προσωπικότητας.

Τέλος, το πιο σημαντικό είναι να μπορούμε να συγχωρούμε κάποιον που μας έβλαψε, ή σκότωσε, ή προκάλεσε κακό στους αγαπημένους μας. Η ανθρώπινη εξέλιξη χρειάζεται να φτάσει ως αυτό το σημείο της συγχώρεσης κάποιου που έχει σκοτώσει ή καταστρέψει. Και η επίγνωσή μας ότι τίποτα δεν μπορεί να συμβεί αν δεν είναι αυτό που χρειαζόμαστε για την εξέλιξή μας.

Και επιπλέον ότι κάθε όν έχει τη χάρη του Θεού μέσα του, επομένως αξίζει αγάπη ανεξάρτητα από τις πράξεις του.

Όλοι θέλομε να βιώσομε αγάπη, συνήθως κάνοντας τους άλλους να μας αγαπούν. Αλλά καθώς προχωράμε πνευματικά ή δεν θα πετυχαίνει τίποτα αυτό στη ζωή μας ή δεν θα μας ενδιαφέρει πια, διότι καθώς εξελισσόμεθα η ανάγκη ν’ αγαπάμε εμείς τους άλλους είναι μεγαλύτερη από την ανάγκη να μας αγαπούν οι άλλοι. Για να είμαστε πλήρεις από αγάπη συνήθως χρειάζονται 3 τρόποι:

1. a) ή να καταφέρομε τους άλλους να μας αγαπούν
2. b) ή ν’ αγαπάμε τον εαυτό μας
3. c) ή ν’ αγαπάμε τους άλλους

Αγάπη με πνευματική διάκριση

Είναι ένα πολύ σημαντικό θέμα κι ένα μπέρδεμα γενικά που συχνά μας κάνει να μην αγαπάμε, επειδή είμαστε ταυτισμένοι με την πεποίθηση πως αν αγαπάμε κάποιον, πρέπει να κάνομε ό,τι μας ζητήσει, ό,τι θέλει και ν’ ανταποκρινόμαστε σ’ όλες τις ανάγκες του.

Η αγάπη χρειάζεται διάκριση.

Και τι μπορεί να μας ζητήσει κάποιος για το οποίο πρέπει να έχομε διάκριση;

• χρήματα
• κάτι γι’ αυτόν
• να πούμε ψέματα
• ν’ αποφύγομε κάποιους ανθρώπους
• να κάνομε κάτι ανήθικο
• χρόνο μαζί του
• κουτσομπολιό, κακίες
• δραστηριότητες που δεν μας ικανοποιούν
• ανάληψη των δικών του ευθυνών και λύση των προβλημάτων του

Στις παραπάνω περιπτώσεις αλλά και σε άλλες μπορεί το μάθημά μας να είναι να κάνομε αυτά ή κάποια από αυτά που θέλει ο άλλος, όμως μπορεί να είναι και το αντίθετο, δηλαδή να μην κάνομε τίποτα απ’ όσα μας υποδεικνύει ο άλλος. Η απάντηση σ’ αυτό δεν είναι ξεκάθαρη.

Εάν έχομε λοιπόν κάποια εσωτερική σύγκρουση ως προς το να ικανοποιήσομε ή όχι κάποιες επιθυμίες, ανάγκες του άλλου, καλό θα ήταν να θέσομε στον εαυτό μας διάφορες ερωτήσεις και ν’ απαντήσομε αυτό που πιστεύομε ή θεωρούμε σωστότερο.

Σε μία σχέση με μία αδελφή ψυχή χρειάζεται να λειτουργούμε πάντα έχοντας αγάπη με πνευματική διάκριση για να αντιμετωπίζομε καταστάσεις καθημερινές χωρίς φόβο, εντάσεις, αμφιβολίες, κατηγορίες, και διατηρώντας την αγάπη για τον άλλον στην καρδιά μας.

Ερωτήσεις

• Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή σας τους οποίους να αγαπάτε χωρίς να επηρεάζεστε από τις συμπεριφορές και αντιδράσεις τους;
• Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή σας που νιώθετε αγάπη γι’ αυτούς αλλά βρίσκεστε σε δίλημμα αν πρέπει να τους βοηθήσετε σε κάτι που χρειάζονται και πώς; (με ποιο τρόπο)
• Συναισθήματα που νιώθετε αν τους βοηθήσετε ή αν δεν τους βοηθήσετε;
• Νιώθετε υπεύθυνοι γι ‘ αυτούς τους ανθρώπους;
• Τι είναι πιο σημαντικό για σας αυτή τη στιγμή;

Ν’ αγαπάτε τους άλλους ή να σας αγαπούν;

• Όταν ο άλλος σας αγαπά και σας το εκφράζει, τον πιστεύετε; Μπορείτε να το δεχτείτε; Ναι ή όχι και γιατί;

 

2^ος χρόνος αυτογνωσίας

 

3^ο μάθημα

 

Στο σημερινό μάθημα θα μιλήσομε για το θέμα της αγάπης. Επειδή είναι δύσκολο να προσδιορίσομε τι είναι ακριβώς η αγάπη, ας δούμε πώς εκφράζεται η αγάπη στη ζωή μας. Η αγάπη που νιώθομε δεν είναι η τέλεια αγάπη αλλά βρίσκεται σε μία διαδικασία εξέλιξης, είναι αγάπη που εμπεριέχει ανάγκη.

Έχομε ήδη αναφερθεί στην ιδέα ότι ο άνθρωπος λειτουργεί μέσα από διάφορα κέντρα (επίπεδα) συνειδητότητας ή ενεργειακά κέντρα που βρίσκονται σε συγκεκριμένα μέρη του σώματος και το καθένα έχει τη δική του μορφή αγάπης.

1^ο κέντρο (βάσης): Είναι το κέντρο της ασφάλειας όπου η αγάπη συνδέεται άμεσα με την ανάγκη ασφάλειας. Αγαπάμε αυτόν που μας κάνει να νιώθομε ασφάλεια, κι αν αυτό αλλάξει ζηλεύομε, νιώθομε θυμό, μίσος και άλλα αρνητικά συναισθήματα.

2^ο κέντρο (ιερό): Είναι το κέντρο της απόλαυσης, η αγάπη μας προς τους άλλους έχει σχέση με την ηδονή, την ευχαρίστηση που παίρνομε από αυτούς. Έτσι κάθε αλλαγή των άλλων θα φέρει και αλλαγή στα δικά μας συναισθήματα: θα νιώθομε πόνο, απογοήτευση, απόρριψη. Όμως χρειάζεται να το αποδεχτούμε και να συνειδητοποιήσομε ότι η αγάπη δεν φέρνει πόνο, οι ανάγκες μας και οι προσκολλήσεις μας προκαλούν δυσάρεστα συναισθήματα.

3^ο κέντρο (ηλιακό): Εδώ η αγάπη σχετίζεται με την ανάγκη μας για επιβεβαίωση του εαυτού μας. Διακρίνομε 2 περιπτώσεις: η πρώτη «σ’ αγαπώ επειδή με υπακούς» και η δεύτερη «σ’ αγαπώ επειδή με χρειάζεσαι». Αγαπάμε τους άλλους επειδή χρειαζόμαστε να μα μας χρειάζονται, επειδή έτσι νιώθομε την αξία μας, νιώθομε ανώτεροι, χρήσιμοι, καλοί άνθρωποι κ.τ.λ.

4^ο κέντρο (καρδιάς): Ανεβάζοντας την ενέργειά μας σ’ αυτό το κέντρο, η αγάπη γίνεται πιο ανιδιοτελής και μπορούμε ν’ αγαπάμε κάποιον ή κάποιους χωρίς να χρειαζόμαστε κάτι. Σ’ αυτό το επίπεδο νιώθομε πιο ελεύθεροι. Θέλομε τους ανθρώπους να είναι καλά, χαρούμενοι γύρω μας, δείχνομε κατανόηση και υπομονή, δεν ζητάμε αντάλλαγμα για ό,τι προσφέρομε. Η αγάπη των γονιών προς τα παιδιά τους ανήκει σ’ αυτή την κατηγορία.

5^ο κέντρο (λαιμού): Εδώ αρχίζομε να βιώνομε την οικουμενική αγάπη, δηλαδή προσφέρομε αγάπη σε περισσότερους ανθρώπους πέρα από τους βασικούς κύκλους ταύτισης (που συμπεριλαμβάνουν εμάς, την οικογένειά μας, τους φίλους μας). Προσφέρομε υπηρεσίες σε διάφορους χώρους, συμμετέχομε σε κοινωφελή έργα, στα ζώα, στη φύση κ.τ.λ. Στο επίπεδο αυτό βιώνομε τις εντολές του Χριστού, αγαπάμε τους άλλους όσο αγαπάμε τον εαυτό μας και βιώνομε ένα μεγάλο άνοιγμα καρδιάς.

6^ο κέντρο (τρίτο μάτι): Εδώ η αγάπη συνδέεται μ’ αυτό που ονομάζομε πνευματική διάκριση για την αλήθεια: δηλαδή ότι όλοι είμαστε ψυχές αιώνιες στην εξέλιξη, που προσωρινά βρισκόμαστε στο σώμα μας και πως ό,τι μας συμβαίνει σκοπό έχει μόνο την εξέλιξή μας. Η αγάπη μας δεν κλονίζεται καθόλου γιατί η ψυχή ζει και μετά τον θάνατο. Καμμιά φορά αυτή η αγάπη ερμηνεύεται σαν αδιαφορία παρ’ όλο που δεν συμβαίνει καθόλου αυτό, εξαιτίας περιοριστικών σκεπτομορφών (πεποιθήσεων). Επίσης, η αγάπη μας σ’ αυτό το επίπεδο μας οδηγεί στο να μην κάνομε κάποια πράγματα επιβλαβή για τους άλλους.

7^ο κέντρο (κεφαλής): Στο επίπεδο αυτό υπάρχει διάλυση της ξεχωριστότητας: Εδώ είμαστε όλοι ΕΝΑ, κατανοούμε τα λόγια του Χριστού «Είμαι μέσα σας, και είστε μέσα μου». Βιώνομε την ενότητα και την απόλυτη αγάπη που ο Χριστός βίωσε και προσπάθησε να μας διδάξει. Εδώ υπάρχει πλήρης απελευθέρωση.

Μιλώντας γενικά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η μόνη πραγματική ένδειξη της εξέλιξής μας σ’ αυτή τη ζωή είναι η ικανότητά μας να νιώθομε πραγματική αγάπη.

Η απελευθέρωσή μας από προσκολλήσεις και εμπόδια μας ανοίγει το δρόμο προς την αγάπη. Όσο πιο εξαρτημένοι είμαστε από ανθρώπους και καταστάσεις, τόσο πιο δύσκολα μπαίνομε στην αγάπη και τόσο πιο πολύ πιστεύομε ότι πονάμε λόγω της αγάπης που θεωρούμε ότι νιώθομε.

Όταν λειτουργούμε μέσα από τα 3 πρώτα κέντρα, ερωτευόμαστε κάποιον για συγκεκριμένες ιδιότητες που έχει (θετικές ή και αρνητικές). Όταν ο έρωτας περάσει, ατονήσει ή θα πρέπει να εξελιχθεί σε βαθιά αγάπη ή να διαλυθεί η σχέση, διότι μετά το τέλος του έρωτα οι προσκολλήσεις, οι πεποιθήσεις, τα ελαττώματά μας εμφανίζονται. Όσο λοιπόν η αγάπη μας περνά μέσα από τα 3 πρώτα κέντρα (επίπεδα) τόσο ευκολότερα θα κλονίζεται.

Ας μη μπερδεύομε, λοιπόν, τον έρωτα που είναι μία έλξη που εξαρτάται από τη σωματική απόλαυση, την ασφάλεια και την επιβεβαίωση του Εγώ μέσα στη σχέση, με την αγάπη που είναι αιώνια και έχει αισθήματα ενότητας!

 

Ερωτήσεις

• Παρατηρώντας την αγάπη σας για τους κοντινούς σας ανθρώπους, μέσα από ποιο κέντρο πιστεύετε ότι λειτουργείτε τώρα στη ζωή σας;
• Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή σας τώρα για τους οποίους η σχέση σας είναι περισσότερο προσκόλληση από σχέση βαθιάς αγάπης;

Εάν ναι, μπορείτε να προσδιορίσετε ποιες ανάγκες σας καλύπτουν αυτοί οι άνθρωποι;

Πώς μπορείτε ν’ αναβαθμίσετε αυτή τη σχέση και να νιώθετε συχνότερα και πιο σταθερά αγάπη γι’ αυτούς;

• Φτιάξτε φράσεις ή μικρά μηνύματα αγάπης που θα σας βοηθήσουν να έχετε πιο σταθερή αγάπη προς τους ανθρώπους γύρω σας.

2^ος χρόνος αυτογνωσίας

 

2^ο μάθημα

 

Η χημεία της αγάπης στηρίζεται σε μία βασική πνευματική αλήθεια, ότι όλοι είμαστε ΕΝΑ, και για να βιώσομε βαθιά αγάπη πρέπει να είμαστε απελευθερωμένοι από προσκολλήσεις, προγραμματισμούς, συνήθειες κ.τ.λ.

Σήμερα καθώς η επιστήμη εξελίσσεται κι αλλάζει, υπάρχουν πολλές επιστημονικές αλήθειες και θεωρίες που αλλάζουν την αντίληψή μας για τον εαυτό μας αλλά και την πραγματικότητα.

Οι επιστήμονες μιλάνε για την σχέση μεταξύ ουσιών που ονομάζονται πεπτίδια (ή ορμόνες), που εκκρίνονται από τον υποθάλαμο και την υπόφυση ανάλογα τα συναισθήματα που έχομε κάθε στιγμή. Κάθε συναίσθημα παράγει διαφορετικά πεπτίδια, τα οποία περνάνε στα κύτταρά μας μέσω των υποδοχέων που έχουν (1.000 έως 10.000) και στη συνέχεια τα κύτταρά μας εθίζονται στις ουσίες αυτές όπως εθιζόμαστε στην καφεΐνη, νικοτίνη, ηρωίνη κ.ά. Αυτό λοιπόν που προκαλείται λέγεται χημική εξάρτηση από ένα συγκεκριμένο συναίσθημα, οπότε υποσυνείδητα επιζητούμε να βιώνομε αυτό το συναίσθημα (θυμό, φόβο, πανικό, άγχος…) όλο και περισσότερο. Όταν οι υποδοχείς στα κύτταρα γεμίσουν δεν υπάρχει χώρος πια για να τραφούν σωστά τα κύτταρα με αποτέλεσμα να γερνούν, ν’ ασθενούν να κουράζονται. Ταυτόχρονα δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος εθισμού με επαναλαμβανόμενες καταστάσεις και συμπεριφορές.

Τα εγκεφαλικά κύτταρα συνδέονται με τα υπόλοιπα (νευρώνια) μέσα από συνάψεις στις οποίες γίνεται ανταλλαγή ουσιών και μηνυμάτων. Όσο και όταν αυτά λειτουργούν αρμονικά, αυξάνεται η ένωση μεταξύ τους και κάθε φορά που ακολουθούμε την ίδια αντίδραση προς ένα ερέθισμα (θυμώνομε, φοβόμαστε, στενοχωριόμαστε), το συναίσθημά μας δυναμώνει, και η διαδικασία αυτή γίνεται πιο μόνιμη και επαναλαμβάνεται. Αποτέλεσμα: συνηθίζομε να νιώθομε αρνητικά ή θετικά. Και μ’ αυτό τον τρόπο δημιουργείται ένα δίκτυο νευρωνίων όπου συγκεκριμένα νευρώνια αντιδρούν με τον ίδιο τρόπο προς ορισμένα ερεθίσματα.

Κάθε φορά που επαναλαμβάνομε μία σκέψη ή συναίσθημα δημιουργούνται συνάψεις (συνδέσεις) ανάμεσα στα κύτταρα (νευρώνια) του εγκεφάλου.

Μπορούμε ν’ αποδυναμώσομε αυτές τις συνδέσεις αλλάζοντας τρόπο αντίληψης και αντίδρασης. Κάθε φορά που αντιδράμε αλλιώς ή θετικά, τα κύτταρα απελευθερώνονται από τα πεπτίδια, δέχονται οξυγόνο και ουσίες και συρρικνώνονται οι συνάψεις.

Ο εγκέφαλος δέχεται πληροφορίες από τα μάτια 40 φορές / δευτερόλεπτο αλλά αναδομεί αυτά που «βλέπομε» ανάλογα με τις πεποιθήσεις μας, προσκολλήσεις, βιώματα. Τα μάτια στην ουσία στέλνουν μόνο τις εικόνες. Γι’ αυτό βλέπομε διαφορετικά πράγματα. Αν καθαρίσομε τις χημικές και νευρολογικές μας συνήθειες, αρχίζομε να βλέπομε πιο αντικειμενικά χωρίς κριτική και αξιολόγηση.

Επιπλέον οι διαδρομές αντίληψης της πραγματικότητας, γίνονται μέσα από τον πρωτογενή εγκέφαλο (άμεση αντίδραση σε κατάσταση φόβου ή πανικού), ή μέσα από το νέο εγκέφαλο, όπου αξιολογούμε το ερέθισμα και είμαστε πιο συνειδητοί. Υπάρχουν τεχνικές αποφόρτισης των εμπειριών του παρελθόντος.

Τέλος, φαίνεται πως υπάρχει ένα μορφογεννητικό πεδίο ή συλλογικό ασυνείδητο μέσα στο οποίο όλοι είμαστε συνδεδεμένοι, και από το οποίο αντλούμε κοινές τάσεις, έτσι ώστε, όταν αλλάζομε τον τρόπο σκέψης μας και αντίδρασης, αυτό επηρεάζει και τους άλλους. Κάθε άνθρωπος, κάθε χώρα έχει το δικό του μορφογεννητικό πεδίο, όπως και ο πλανήτης επίσης.

Όταν αλλάζομε τον εαυτό μας, δημιουργείται και μία αλλαγή στους άλλους διότι επηρεάζεται αυτό το πεδίο. Υπάρχουν πολλά πειράματα που το αποδεικνύουν.

Πέντε (5) λεπτά την ημέρα άσκηση φωτός ή θετικός οραματισμός και θετικό συναίσθημα επιδρά 5 ώρες θετικά πάνω στον εγκέφαλο.

Αντίθετα, 5 λεπτά θυμού επηρεάζει αρνητικά τις λειτουργίες του αμυντικού συστήματος για 5 ώρες.

Εκκρίνονται επίσης ορμόνες διάφορες που συντελούν στην καλή μας διάθεση, κατά του άγχους, κατά της γήρανσης (πχ: ντοπαμίνη: η ορμόνη της χαράς, οξυτοκίνη: ορμόνη αγχολυτική, αντικαταθλιπτική).

Επιλέγοντας λοιπόν την αγάπη στη ζωή μας σημαίνει ότι επιλέγουμε να ξεπεράσομε τον φόβο που είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο στην υγεία, ευτυχία κι επιτυχία.

Η αγάπη, μας επιτρέπει να ζήσομε διαφορετικά, πιο θετικά, να ωριμάσομε συναισθηματικά, νοητικά, πνευματικά, να έχομε σύνδεση με τον Ανώτερο Εαυτό μας, να μαθαίνομε τα μαθήματα της ζωής μας, ν’ απελευθερωθούμε από τον καρμικό πόνο, σπάμε τον κύκλο μίσους, θυμού, πόνου.

Τέλος, χρειάζεται να συγχωρούμε ν’ απελευθερωθούμε από προσκολλήσεις, ταυτίσεις, συνήθειες, να θυμόμαστε να εφαρμόζομε πνευματικές αλήθειες, να νιώθομε καλά με τον εαυτό μας, να δίνομε έμπνευση αγάπης στους άλλους, να νιώθομε αγάπη μέσα μας.

Όλ’ αυτά αφαιρούν το πέπλο της άγνοιας, γινόμαστε σοφότεροι και πιο δυνατοί κα το πρόσωπο που επιθυμούμε να είμαστε.

 

 

 

 

 

Ερωτήσεις Α

• Τι σημαίνει αγάπη για σας; Ποια τα θετικά της αγάπης σαν στάση ζωής;
• Πώς η αλλαγή μας επηρεάζει θετικά την αλλαγή των άλλων;
• Γιατί λέμε πως τα μάτια δεν βλέπουν αλλά ο εγκέφαλος βλέπει; Πώς συμβαίνει αυτό;

Ερωτήσεις Β

• Πιστεύετε πως λειτουργείτε στη ζωή σας μέσα από την αγάπη;
• Σε ποιες περιπτώσεις χάνετε την αγάπη σας;
• Με πιο τρόπο αυξάνετε την αγάπη σας;

2^ος χρόνος αυτογνωσίας

 

1^ο μάθημα

 

Ξεκινάμε σήμερα το 1^ο μάθημα του 2^ου χρόνου αυτογνωσίας μιλώντας για την φροντίδα του εαυτού μας (νου, σώματος, ενέργειας).

Για να βιώσομε την αληθινή μας φύση σαν ψυχές στη εξέλιξη που είμαστε, χρειάζεται να φροντίζομε το σώμα και το νου μας, διότι μόνο έτσι μπορούμε να έχομε γαλήνη, διαύγεια, δημιουργικότητα, θετικές σκέψεις κ.τ.λ. Δύσκολο για κάποιον που δεν έχει ρυθμίσει τις σωματικές και νοητικές του λειτουργίες να ζει εν ειρήνη και χαρά.

Το κλειδί όλων στη ζωή μας είναι η ελευθερία σαν επιλογή να βελτιώσομε τον εαυτό μας ή όχι, ν’ αποφασίσομε αν θα κάνομε κάτι ή όχι. Η αίσθηση της ελευθερίας είναι σημαντική γιατί πολλοί άνθρωποι δεν κάνουν κάτι επειδή αν το κάνουν, νομίζουν ότι καταπιέζονται και ότι είναι ανελεύθεροι. Βέβαια όλη αυτή η αντίληψη στηρίζεται σε λανθασμένους προγραμματισμούς, σε προσκολλήσεις, συνήθειες χρόνων, εθισμούς κ.τ.λ. που δεν μας επιτρέπουν ν’ ασχοληθούμε με τη φροντίδα του οχήματος της ζωής μας που είναι το σώμα.

Πέρυσι μάθαμε πολλούς τρόπους που μας βοηθούν να παρατηρήσομε τι κάνομε, γιατί και πότε, μάθαμε να αναλύομε και ν’ αναγνωρίζομε τα συναισθήματά μας, ν’ αναβαθμίζομε τις προσκολλήσεις μας σε προτιμήσεις, να χαλαρώνομε, να κάνομε αναπνοές, ασκήσεις, μισή λαμπάδα. Μάθαμε πώς ν’ απελευθερωθούμε από κάποια παιδικά βιώματα, να βρίσκομε τις αντιστάσεις μας προς την αλλαγή, να κάνομε γραπτές, θετικές επιβεβαιώσεις – μάθαμε ότι πίσω απ’ όλα βρίσκεται ο φόβος σαν αιτία όλων των άλλων αρνητικών συναισθημάτων, κι αγγίξαμε λίγο την αυτοπαραδοχή, το εγώ-μήνυμα, την έκφραση των αναγκών μας! Τέλος, μάθαμε τεχνικές ενεργειακής ψυχολογίας που μπορούμε να εφαρμόζομε σε κάθε περίσταση.

Σύμφωνα με την κβαντική φυσική υπάρχει η θεωρία των πολλών κόσμων που σημαίνει απλά ότι έχομε πολλές επιλογές για κάθε πράγμα που θέλομε να κάνομε κάθε στιγμή. Κάποιες επιλογές γίνονται στον εδώ κόσμο και πραγματοποιούνται αυτά που αποφασίζομε να κάνομε, ενώ κάποιες άλλες μπορεί να πραγματοποιούνται σε άλλα επίπεδα, άλλα σύμπαντα, άλλους κόσμους.

Η υπέρβαση του Εγώ μας είναι μέρος της εξέλιξής μας, και φυσικά είναι δική μας επιλογή εάν θέλομε να κάνομε την υπέρβαση, όπως και αν θέλομε να φροντίζομε το σώμα μας, κατανοώντας και ξεπερνώντας τα εμπόδια και τις αντιστάσεις μας. Όταν ένα κομμάτι του εαυτού μας επιθυμεί κάποια αλλαγή ή την φροντίδα του σώματος και του νου, κι ένα άλλο κομμάτι είναι αντίθετο, τότε υπάρχει μία εσωτερική σύγκρουση την οποία χρειάζεται να δουλέψουμε.

Όταν οι άλλοι είναι αντίθετοι με τις δικές μας επιλογές σεβόμαστε τη γνώμη τους, τους αγαπάμε αλλά δεν ζούμε τη ζωή μας σύμφωνα με τις δικές τους επιθυμίες και αποφάσεις.

Πολλοί άνθρωποι μιλάνε για αναβλητικότητα σαν εμπόδιο προς την αυτοφροντίδα. Όμως αυτό το δευτερογενές συναίσθημα σημαίνει απλά έλλειψη προτεραιοτήτων, γι’ αυτό χρειάζεται να σκεφτούμε τι είναι σημαντικό για μας και γιατί. Άλλοι άνθρωποι δυσκολεύονται γιατί έχουν αμφιβολίες γι’ αυτό που έχουν επιλέξει, κάτι πολύ λογικό και φυσικό στην αρχή. Γι’ αυτό χρειάζεται ν’ αποφασίσομε να δοκιμάσομε κάτι (όπως την αυτοφροντίδα), να το βιώσομε και μετά να επιλέξομε να συνεχίσομε ή όχι.

Άλλοι νιώθουν ενοχή γιατί νομίζουν πως η ενασχόληση με τον εαυτό τους είναι εγωιστικό. Κάποιοι πιστεύουν πως είναι μάταιη προσπάθεια γιατί δεν αλλάζει κάτι.

Όσα κι αν είναι τα εμπόδια που μπαίνουν στο δρόμο της φροντίδας του σώματος, του νου, της ενέργειάς μας, είμαστε ελεύθεροι να κάνομε κάτι προς αυτή την κατεύθυνση ή όχι. Ό,τι κάνομε, πρέπει να είναι μία συνειδητή επιλογή και να ξέρομε τι έχομε να κερδίσομε ή να χάσομε από την συγκεκριμένη επιλογή μας.

Συνεχίζοντας με αγάπη, θα θέλαμε να αναφερθούμε στη συνέπεια που είναι μία μεγάλη πνευματική αρετή. Η συνέπεια επιδρά πάνω στο τι θα πάρομε από ένα μάθημα αλλά και τι θα πάρουν οι άλλοι.

Όταν είμαστε συνεπείς, και το κάνομε από αγάπη, μας βγαίνει πολύ φυσικά το βίωμα της αγάπης και του νοιαξίματος προς τους άλλους, και η συνέπεια διέπει τη ζωή μας. Κάποιοι άνθρωποι ισχυρίζονται ότι συναντούν εμπόδια στο δρόμο τους ενώ θέλουν να είναι συνεπείς, κι όμως είναι εκείνοι που συνεχίζουν την ασυνέπειά τους.

Προτείνομε σε όλους να δουν τη συνέπεια ως πνευματική άσκηση. Να μην ξεχνάμε επίσης ότι σχετίζεται με την αλήθεια διότι όταν συμφωνούμε να κάνομε κάτι και μετά υποχωρούμε, χαλάει η σχέση (χάνεται η σχέση) μεταξύ λόγου και πνεύματος. Υπάρχει μία λέξη που εκφράζει ακριβώς αυτό: Sancalpa (σανκάλπα), μία δύναμη που αποκτάμε όταν αυτό που λέμε, το κάνομε, συντονιζόμενοι έτσι με τις δυνάμεις του σύμπαντος.

Ο λόγος μας πρέπει να είναι συμπαντικός και σταθερός. Δυστυχώς σήμερα έχομε ξεφύγει από την σύνδεση με την ψυχή μας (με τον Ανώτερο Εαυτό μας) επειδή ο λόγος μας δεν συνδέεται με τις ανώτερες πνευματικές δυνάμεις.

Όταν συμφωνούμε όλοι μαζί σε κάτι, πχ σε μία ομάδα αυτογνωσίας, οφείλομε να το τηρήσομε, διότι συχνά καθυστερεί η ομάδα σε ό,τι κάνει λόγω της ασυνέπειάς μας.

Συνέπεια προς την ομάδα σημαίνει αγάπη προς την ομάδα και τον εαυτό μας.

 

Ερωτήσεις Α

• Τι σημαίνει αυτοφροντίδα και πώς επιτυγχάνεται;
• Γιατί η συνέπεια παίζει σημαντικό ρόλο στην καθημερινή μας ζωή αλλά και στην εξέλιξή μας;
• Με ποιους τρόπους μπορούμε να δημιουργήσουμε συνέπεια;

 

Ερωτήσεις Β

• Βρείτε κάποιο-α περιστατικά που να μην είσαστε συνεπείς.

Βρείτε την αιτία.

Βρείτε τα συναισθήματα που είχατε.

Ποιες πεποιθήσεις σας οδηγούν στην ασυνέπεια;

Υπάρχει κάποια προσκόλληση σε κάτι;

Πώς χαρακτηρίζετε τον εαυτό σας όταν δεν έχετε συνέπεια;

Θέλετε να γίνετε συνεπείς;

Για ποιο λόγο;

Τι θα κερδίσετε ή τι θα χάσετε αν δημιουργήσετε συνέπεια στη ζωή σας;

Τι σκοπεύετε να κάνετε τώρα πάνω σ’ αυτό το θέμα;

• Με ποιο τρόπο φροντίζετε τον εαυτό σας;

Πώς νιώθετε γι’ αυτό;

Ποια είναι τα εμπόδια (ή αντιστάσεις) εάν υπάρχουν σχετικά με την αυτοφροντίδα;

Ποιες αλήθειες θέλετε να δυναμώσετε ώστε να υπερβείτε τα εμπόδιά σας;

 

 

1^ος χρόνος αυτογνωσίας

 

5^η συνάντηση (7^ο μάθημα)

 

Στο σημερινό μάθημα θ’ αναφερθούμε στη δημιουργία των συναισθημάτων και πώς μπορούμε ν’ απελευθερωθούμε από ανεπιθύμητα συναισθήματα.

Η αιτία των συναισθημάτων μας είναι οι πεποιθήσεις μας, δηλαδή αυτό που πιστεύομε για οτιδήποτε συμβαίνει στη ζωή μας, για οποιοδήποτε γεγονός, κατάσταση, έξω από μας για οποιαδήποτε αλλαγή στη ζωή μας: αυτή η εξωτερική πραγματικότητα ονομάζεται ερέθισμα και περνά μέσα από το σύστημα πεποιθήσεών μας, ερμηνεύεται σαν ευχάριστο ή δυσάρεστο και δημιουργεί τα συναισθήματα ανάλογα με την ερμηνεία που δίνομε. Κάθε άνθρωπος ερμηνεύει τα ερεθίσματα διαφορετικά, δημιουργώντας έτσι τον δικό του συναισθηματικό κόσμο.

• Πρώτο είδος ερεθισμάτων είναι λοιπόν τα γεγονότα και οι καταστάσεις.
• Δεύτερο είδος είναι η μνήμη: Χωρίς να συμβαίνει κάτι, θυμόμαστε κάτι και αυτό παράγει συναισθήματα, αρνητικά ή θετικά ανάλογα την ανάμνηση που έχομε. Όταν είμαστε προσκολλημένοι σε μνήμες του παρελθόντος δυσάρεστες, υποφέρομε, δεν ζούμε το παρόν, και δεν συγχωρούμε.
• Τρίτο είδος είναι οι σκέψεις του μέλλοντος: Σκεφτόμαστε τι θα γίνει μελλοντικά στη ζωή μας σε σχέση με τα γηρατειά, τη δουλειά, την οικογένεια, τα παιδιά, κάνομε υποθετικά σενάρια και παράγομε συναισθήματα ανάλογα με τις σκέψεις μας.
• Τέταρτο είδος είναι η ενεργειακή μας κατάσταση: Έχει αποδειχθεί πως όταν η ενέργειά μας είναι χαμηλή, παράγονται αρνητικά συναισθήματα, το νευρικό μας σύστημα εξασθενεί, γινόμαστε επιθετικοί, δεν έχομε κατανόηση, και αντοχή.
• Πέμπτο είδος είναι η ορμονική μας κατάστασή: Με την αλλαγή των ορμονών εμφανίζονται στο υποσυνείδητό μας συναισθήματα όπως αδικία, εκνευρισμός, πόνος κ.τ.λ., συχνά χωρίς εμφανή αιτία ή λόγο. Βέβαια, είθισται να έρχονται στην επιφάνεια τα βαθύτερά μας συναισθήματα.

Χρειαζόμαστε λοιπόν άσκηση, χαλαρώσεις, αναπνοές, θετική προβολή, θετικό οραματισμό, καλή διατροφή για να κρατάμε την ενέργειά μας ψηλά και τις ορμόνες σε ισορροπία.

Ας έχομε στο νου μας ότι τα συναισθήματα είναι σαν τη ροή του ποταμού: αν δεν υπάρχουν, «στεγνώνομε» κι αν ξεχειλίζουν έξω από τα όρια του εαυτού μας, μας καταστρέφουν. Όταν έχομε ηρεμία και αρμονία στη ζωή μας, καλλιεργούμε θετικά συναισθήματα. Προσοχή όμως, μην μπούμε στο παιχνίδι της άρνησης, δηλαδή να μη βλέπομε τ’ αρνητικά μας συναισθήματα και να πιστεύομε ότι τα έχομε ξεπεράσει, ενώ στην πραγματικότητα τα έχομε απλά «θάψει» βαθιά μέσα μας. Γιατί τότε προκαλούν μπλοκαρίσματα και ψυχοσωματικές ασθένειες.

Αναγνωρίζομε τα ανεπιθύμητα συναισθήματα, μαθαίνομε, ανακαλύπτομε γιατί τα έχομε, τα αποδεχόμαστε, και απαλλασσόμαστε απ’ αυτά. Καλό είναι να θυμόμαστε πως πίσω από κάθε αρνητικό συναίσθημα όπως ο θυμός, η στενοχώρια, η ενοχή υπάρχει ο φόβος (συνήθως κρυμμένος φόβος).

Όταν συμβαίνει ένα ερέθισμα, περνά από το νου μας, αρχίζομε να το ερμηνεύομε ανάλογα με το σύστημα πεποιθήσεών μας, και βγάζομε το συμπέρασμα σχετικά με το αν είναι απειλή (κίνδυνος) για μας ή όχι. Τι όμως απειλείται από ένα ερέθισμα; Η αξία, η ασφάλεια, η ελευθερία, η ευχαρίστησή μας (απόλαυση). Η απειλή κάποιων ή όλων αυτών των παραπάνω παράγει αρνητικά συναισθήματα, που στη συνέχεια προκαλούν αντιδράσεις.

Ερέθισμα à Πεποίθηση à Συναίσθημα à Αντίδραση

Οι αντιδράσεις μας (ανάλογα με αυτά που νιώθουμε) μπορεί να στρέφονται προς τον εαυτό μας (κλείσιμο, αυτοαπόρριψη) ή προς τους άλλους (επιθετικότητα, απόμακρη στάση, κριτική κ.ά.). Ταυτόχρονα γίνονται ερεθίσματα για τους άλλους γύρω μας. Εκείνοι με τη σειρά τους, ανάλογα με τις δικές τους πεποιθήσεις, παράγουν συναισθήματα και στη συνέχεια αντιδράσεις κι επιστρέφουν σε μας σαν νέα ερεθίσματα, μπαίνοντας έτσι σ’ ένα φαύλο κύκλο, και καταλήγοντας σαν δύο ρομποτάκια που ανταγωνίζονται επειδή αλληλεπιδρούν οι πεποιθήσεις και οι προγραμματισμοί μας. Υπάρχουν άπειρα καθημερινά παραδείγματα αυτής της αλληλεπίδρασης.

Τι μπορούμε να κάνουμε;

• Ν’ αλλάξομε την εξωτερική κατάσταση ώστε να γίνει όπως την επιθυμούμε.
• Να αποδεχτούμε την εξωτερική κατάσταση έτσι όπως είναι, παραμένοντας ευτυχισμένοι έως ότου την αλλάξομε.

Μία βασική τεχνική αυτοπαρατήρησης είναι να γράφομε αυτά που μας συμβαίνουν, μας ενοχλούν, τα συναισθήματα, τις πεποιθήσεις, και τις αντιδράσεις μας. Μας βοηθά πολύ να συνειδητοποιούμε βαθύτερα συναισθήματα.

Το βασικότερο απ’ όλα είναι να μάθομε να νιώθομε αξία, ασφάλεια, ελευθερία, απόλαυση, αποδεχόμενοι ότι δεν κινδυνεύομε από κάτι και ν’ αποδεχτούμε ότι δεν μπορεί ν’ αλλάξει.

Ερωτήσεις

• Τι είναι το ερέθισμα και τι προκαλεί;
• Με ποιο τρόπο μπορούμε να είμαστε πιο ευτυχείς και πιο ήρεμοι, όταν η εξωτερική πραγματικότητα δεν μας ικανοποιεί;
• Πώς αλληλεπιδρούν οι αντιδράσεις και τα συναισθήματά μας μ’ αυτά των άλλων;

Άσκηση

Βρείτε ένα ερέθισμα που σας ενοχλεί.

• Γράψτε τις πεποιθήσεις που σας επηρεάζουν ως προς αυτό.

Βρείτε τα συναισθήματά σας

Βρείτε τις αντιδράσεις σας

• Τι θέλετε να πιστεύετε για ν’ αλλάξετε αυτό που σας ενοχλεί;
• Τι χρειάζεται να πιστεύετε για να δεχτείτε αυτή την κατάσταση (το ερέθισμα) που δεν σας αρέσει;
• Τι κινδυνεύει σε σας από την κατάσταση ή το ερέθισμα που σας ενοχλεί;