11^ο μαθημα ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΣ ΜΑΘΗΜΑ ΖΩΗΣ # 6

Ευθύνη – Δημιουργία

Το έκτο μάθημα είναι η ευθύνη-δημιουργία. Έχει διάφορες όψεις. Να απελευθερωθώ από την ψευδαίσθηση ότι οι άλλοι μπορούν να δημιουργήσουν την πραγματικότητά μου. Να παύω να θεωρώ ότι οι άλλοι άνθρωποι ή δυνάμεις γύρω μου έχουν την ευθύνη για αυτά που νιώθω. Έχω την ευθύνη για αυτό που μου συμβαίνει, τις καταστάσεις στη ζωή μου, όπως σχετικά με την υγεία, τις σχέσεις, τα οικονομικά. Είμαι υπεύθυνος για ότι έχει συμβεί στη ζωή μου μέχρι σήμερα και για ότι θα συμβεί στο μέλλον. Είμαι υπεύθυνος για να βελτιώσω ότι θέλει βελτίωση κατά την δική μου αντίληψη. Το αποτέλεσμα όλων των προσπαθειών που κάνουμε είναι δικό μας. Εμείς δημιουργούμε την πραγματικότητά μας και οι άλλοι είναι παίκτες στο δράμα της ζωής μας. Η ανάληψη της ευθύνης είναι σημάδι πνευματικής ωριμότητας. Έχουμε την ευθύνη για την πρόθεση και την ποιότητα της προσπάθειας, δεν έχουμε την ευθύνη για το αποτέλεσμα.

Είναι σημαντικό να διαχωρίσουμε την ευθύνη από το λάθος και το φταίξιμο. Δεν θέλουμε να νιώθουμε ότι φταίμε, δεχόμενοι την ευθύνη δεν θέλουμε να το δούμε σαν φταίξιμο που μας μειώνει την αίσθηση της αξίας ή την εικόνα του εαυτού μας. Είναι απλώς ένα πείραμα για να μάθουμε. Πειραματιζόμαστε μέσω της δημιουργίας και αλλάζουμε τις πεποιθήσεις μας όταν δεν είμαστε ευχαριστημένοι με το αποτέλεσμα, όπως ο ζωγράφος παίζει με τα χρώματα, για να δημιουργήσουμε την πραγματικότητα που θέλουμε. Να πάρουμε την ευθύνη για τη δική μας ζωή, για τις σκέψεις μας, τα συναισθήματά μας, τις συμπεριφορές των ανθρώπων που έλκουμε, την υγεία μας, τα οικονομικά μας.

Όταν η πραγματικότητά μας είναι αρκετά ικανοποιητική, τότε προεκτείνουμε αυτή τη δημιουργία προς τους άλλους και την κοινωνία, συμβάλλοντας στη δημιουργία τους για μία κοινωνία με ισότητα, αγάπη, δικαιοσύνη. Αυτό προϋποθέτει να αξιολογούμε τις επιλογές που κάναμε μέχρι τώρα σε όλους τους τομείς και ρωτάμε τον εαυτό μας, αν θέλουμε να συνεχίσουμε με τις ίδιες επιλογές ή θέλουμε να αλλάξουμε κάποιες επιλογές, κάποιες προσκολλήσεις, κάποιους φόβους, κάποιους προγραμματισμούς, κάποια πρέπει, που πλέον δεν ωφελούν. Δεν υπάρχουν λάθη, υπάρχουν μόνο εμπειρίες από τις οποίες μπορούμε να μάθουμε ή όχι. Η πρώτη προϋπόθεση είναι να δεχτούμε την ευθύνη, ότι είμαστε υπεύθυνοι για την πραγματικότητά μας και έχουμε εμείς όλο τον έλεγχο και όχι οι άλλοι.

«Δέχοµαι την ευθύνη ότι δηµιουργώ την ζωή µου µε τις συνειδητές και υποσυνείδητες πεποιθήσεις µου. Με τις επιλογές µου στο παρελθόν και στο παρόν και µε την απόφαση µου να εξελιχτώ µέσα από συγκεκριµένες καταστάσεις. Δέχοµαι την ευθύνη της δηµιουργίας αλλά επίσης για την διόρθωση, βελτίωση και την εξέλιξη των όψεων της ζωής µου.»

Μπορούμε να αναλάβουμε περισσότερο την ευθύνη σε διάφορους τομείς της ζωής μας, όπως η υγεία μας, οι σχέσεις μας, τα οικονομικά μας, καταστάσεις και γεγονότα στη ζωή μας, τη συμπεριφορά των άλλων προς εμένα και την πνευματική μας εξέλιξη (ερωτηματολόγιο σελ.40). Να απελευθερωθούμε από το φόβο να πάρουμε την ευθύνη. Ανάμεσα στις ενέργειες που μπορούμε να κάνουμε, είναι να χρησιμοποιήσουμε πρόγραμμα που να περιλαμβάνει ασκήσεις, αναπνοές και διαλογισμό, να διαχειριστούμε διαφορετικά τα χρήματα, να καθορίσουμε όρια, να κάνουμε πιο αποτελεσματική επικοινωνία και εγώ-μήνυμα, να συγχωρέσουμε, να αποδεχτούμε την κατάσταση, τους άλλους ή τον εαυτό μας, να δώσουμε περισσότερο χρόνο, να βοηθήσουμε άλλους ανθρώπους, να δούμε το μάθημα σε κάθε εμπειρία.

Σύμφωνα με την κβαντική φυσική, υπάρχουν πεδία πιθανοτήτων τα οποία παίρνουν μορφή μόνο όταν υπάρχει παρατηρητής. Ο παρατηρητής, και μόνο με την πράξη της παρατήρησης, επιδρά και αλλάζει αυτό που βλέπει. Είμαστε δημιουργοί, και αλλάζοντας τον τρόπο που σκεφτόμαστε, που νιώθουμε και συμπεριφερόμαστε, παίρνουμε πιο συνειδητές αποφάσεις και μπορούμε να αλλάξουμε την πραγματικότητά μας. Μπορούμε επίσης να κάνουμε Χο’οπονοπονο για το κάθε κομμάτι της ζωής μας που δεν είναι όπως θα θέλαμε να είναι. Η θετική σκέψη και η ευγνωµοσύνη, ότι θα γίνει πράγµατι αυτό που είναι καλύτερο, είναι ο πιο αποτελεσµατικός τρόπος για να γίνει αυτό που επιθυµούμε.

 

Ερωτήσεις για την κατανόηση

1.Ποιές είναι οι βασικές όψεις του μαθήματος της ευθύνης και της δημιουργίας; Τι μπορούμε να μάθουμε;

2.Ποιά είναι η διαφορά ανάμεσα στην ευθύνη και το φταίξιμο-λάθος;

3.Με ποιο τρόπο μπορεί να μας βοηθήσει η διαφορά ανάμεσα στη Νευτώνεια και στη κβαντική φυσική, ώστε να κατανοήσουμε την ικανότητα να δημιουργήσουμε;

————————————————————————

1. Ποια είναι τα εμπόδια μας προς το μάθημα της δημιουργίας / ευθύνης;
2. Γιατί είναι ένα τόσο σημαντικό μάθημα για όλους;
3. Που θα ήθελες να είσαι πιο δημιουργικός (η) και υπεύθυνος (η);

Ερωτήσεις για την άσκηση

1.Πού θέλετε να αναλάβετε περισσότερο την ευθύνη, σε σχέση με την υγεία, τις σχέσεις, τα οικονομικά, καταστάσεις και γεγονότα, τη συμπεριφορά των άλλων προς εσάς, την πνευματική σας εξέλιξη;

2.Τι θέλετε να κάνετε για να το δημιουργήσετε όπως το θέλετε;

3.Πώς νιώθετε για τις ενέργειες αυτές που σκέφτεστε να κάνετε;

10^ο μαθημα ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΣ ΜΑΘΗΜΑ ΖΩΗΣ # 5

Επικοινωνία (από καρδιάς)

Το πέμπτο μάθημα είναι η επικοινωνία από καρδιάς, η ειλικρινής επικοινωνία, χωρίς την οποία δεν μπορούμε να βιώσουμε ενότητα. Τα δύο βασικά εμπόδια είναι ο φόβος και ο εγωισμός, δηλαδή η υπερηφάνεια να μην εκφράσουμε συναισθήματα (αρνητικά και θετικά) και ανάγκες. Συνδέονται με το βίωμα της ξεχωριστότητας και του κινδύνου για την αξία και την ασφάλειά μας και μπορεί να οδηγούν σε συμπεριφορά που χαρακτηρίζεται από κριτική και κατηγορίες προς τους άλλους. Δεν μπορεί να υπάρχει πνευματική εξέλιξη χωρίς απόλυτη ελευθερία στην επικοινωνία, όσο είμαστε μέσα στο εγώ και στο φόβο.

Οι αναποτελεσματικοί τρόποι επικοινωνίας είναι η μη-επικοινωνία μέσα από το ρόλο του απόμακρου (όπου δεν εξηγούμε τι νοιώθουμε και χρειαζόμαστε), ο ρόλος του ανακριτή (που με την κριτική προσπαθούμε να βάλουμε τον άλλο σε μειονεκτική θέση), ο ρόλος του τρομοκράτη (όπου παίζουμε με τον φόβο του άλλου) και ο ρόλος του θύματος (όπου παίζουμε με την ενοχή του άλλου). Στο δρόμο της εξέλιξης, θέλουμε να απελευθερωθούμε από κάθε τάση και από το να επηρεαζόμαστε, και να συντονιστούμε με την αλήθεια. Δεν κινδυνεύει η αξία και η ασφάλειά μας και είμαστε υπεύθυνοι για τα δικά μας συναισθήματα και την πραγματικότητά μας και οι άλλοι για τα δικά τους συναισθήματα και την πραγματικότητά τους.

Η δυσκολία στην επικοινωνία βασίζεται επίσης στην αίσθηση της ξεχωριστότητας. Ξεχνάμε ότι ο άλλος είναι μία προέκταση της δικής μας συνειδητότητας, σύμφωνα με τα Μαθήματα Θαυμάτων. «Δημιουργούμε» τους άλλους σύμφωνα με τη δική μας εκδοχή, μέσα από το καθρέφτισμα του εαυτού μας μέσα από τις πεποιθήσεις μας, τα συναισθήματά μας και τις προσκολλήσεις μας, ώστε οι άλλοι να μας βοηθήσουν με την εξέλιξή μας.

Μερικές φορές η επικοινωνία είναι πιο αποτελεσματική όταν γίνεται γραπτώς και ακόμα και αν δεν το δώσουμε στον άλλο, λειτουργεί σαν μία καλή άσκηση. Ο θυμός και τα άλλα δυσάρεστα συναισθήματα που μπορεί να αισθανόμαστε, ξεκινούν από την αίσθηση της αδυναμίας, του πόνου, της αδικίας, της απόρριψης, της αμφιβολίας του εαυτού μας και του φόβου και είναι καλό να τα ομολογήσουμε. Η αποτελεσματική επικοινωνία γίνεται αφορμή για αυτογνωσία και προϋποθέτει την αυτογνωσία. Είναι σημαντικό η αποτελεσματική επικοινωνία να γίνεται με ηρεμία, χωρίς συναισθηματική ένταση, όπως θυμό και βιώνοντας θετικά συναισθήματα, δηλαδή να εκφράσουμε αγάπη, ευγνωμοσύνη και θαυμασμό.

Στο εγώ-μήνυμα εκφράζουμε στον άλλο την ανάγκη για επικοινωνία και έκφραση συναισθημάτων, τι νιώθουμε, ποιες είναι οι ανάγκες μας και ποιες είναι οι πεποιθήσεις μας, και τι ζητάμε (αν ζητάμε κάτι). Ολοκληρώνουμε με ενεργητική ακρόαση, όπου ενδιαφερόμαστε για το πώς νιώθει ο άλλος. Δεν διακόπτουμε τον άλλο, εκτός από την περίπτωση να χρειαζόμαστε κάποια διευκρίνιση, ρωτάμε ερωτήσεις που βοηθούν τον άλλο να εξωτερικεύσει καλύτερα αυτό που θέλει να πει. Όταν δεν ικανοποιούνται οι ανάγκες και των δύο, τις εκφράζουμε και βρίσκουμε τις πιθανές λύσεις που ικανοποιούν σε κάποιο βαθμό τις ανάγκες και των δύο.

Αν δεν είναι αποτελεσματική η παραπάνω διαδικασία, το επομένο βήμα είναι να απελευθερωθώ από την ανάγκη, γιατί α.είναι ώρα να απελευθερωθώ, επειδή υπάρχει ένα συμβόλαιο β. έχω υποσυνείδητη ψυχολογική αντιστροφή, υπάρχει ένα κομμάτι του εαυτού μου που δεν θέλει ο άλλος να ανταποκριθεί, γιατί κάτι παίρνω από αυτό γ. δεν συμπεριφέρομαι με τρόπο που βοηθάει τον άλλο να ανταποκρίνεται (π.χ. κριτική) δ. δεν έχω επικοινωνήσει σωστά την ανάγκη.

Η αποτελεσματική επικοινωνία προϋποθέτει να πάρω την απόλυτη ευθύνη για την πραγματικότητά μου, να κάνω αυτογνωσία, να συνειδητοποιήσω τα πραγματικά μου συναισθήματα, να απελευθερωθώ από το φόβο να επικοινωνώ μέσα από την έκφραση των αναγκών και των συναισθημάτων και από το φόβο να ζητήσω συγνώμη ή να αποδώσω δίκιο στον άλλο.

 

 

Ερωτήσεις για την κατανόηση

1.Ποιοί είναι οι μη αποτελεσματικοί τρόποι επικοινωνίας;

2.Ποιοί είναι οι αποτελεσματικοί τρόποι επικοινωνίας;

3.Γιατί είναι σημαντική η αυτογνωσία στην αποτελεσματική επικοινωνία;

—————————————————————————————————

1. Ποια είναι τα εμπόδια μας προς το μάθημα της επικοινωνίας από καρδιάς;
2. Τι ρόλο παίζει στις σχέσεις μας;
3. Τι είναι αυτά που θα ήθελες να επικοινωνήσεις πιο ανοικτά με τους άλλους;

 

Ερωτήσεις για την άσκηση

1.Σκέψου καταστάσεις και περιπτώσεις όπου δεν νιώθεις άνετα να επικοινωνήσεις ειλικρινά από καρδιάς;

2.Ποιό είναι το εμπόδιο για την ειλικρινή επικοινωνία σε αυτή την περίπτωση;

3.Τι θα ήθελες να εκφράσεις και σε ποιον;

9^ο μαθημα ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΣ ΜΑΘΗΜΑ ΖΩΗΣ # 4

Φιλανθρωπία – Γενναιοδωρία

Το τέταρτο μάθημα είναι η φιλανθρωπία, που είναι η ικανότητα να δώσουμε και να νιώθουμε ασφάλεια δίνοντας και λαμβάνοντας (αγάπη, χρήματα, ενέργεια, στήριξη). Όσο περισσότερο το κάνουμε, τόσο μπαίνουμε στη ροή και συνδεόμαστε με το σύμπαν, ως αγωγοί που φέρνουμε από το πνευματικό στο υλικό πεδίο όλο και περισσότερη αρμονία. Είμαστε εδώ για να ανακυκλώσουμε την συμπαντική ενέργεια. Είναι μία ευθυγράμμιση με την μεγάλη αφθονία που υπάρχει στην ανώτερή μας φύση. Ως πνεύμα δεν μας λείπει απολύτως τίποτα, απλώς δεν βιώνουμε αυτή την αφθονία στην υλική διάσταση.

Το εμπόδιο να δώσουμε είναι ο φόβος, ότι αν δίνω, κινδυνεύω ότι δεν θα έχω. Δίνοντας, δηλώνουμε ότι έχουμε από αυτό που δίνουμε, ενώ όταν φοβόμαστε να δώσουμε, δηλώνουμε ότι δεν έχουμε και έλκουμε την αντίστοιχη πραγματικότητα. Δίνοντας, δημιουργούμε ένα κενό και το κενό έλκει από το σύμπαν όλο και περισσότερο.

Χρειάζεται να δώσουμε με διάκριση, με ένα τρόπο που βοηθάει τον άλλο και δεν τον αποδυναμώνει, επειδή το χρειάζεται ο άλλος και όχι επειδή εγώ χρειάζομαι να με χρειάζεται, με τρόπο που δεν αγοράζω την αγάπη ή το ενδιαφέρον του άλλου, να δώσω χωρίς να περιμένω απολύτως τίποτα πίσω και να δώσω χωρίς να έχω προσκόλληση στο αποτέλεσμα. Αυτός που δίνει είναι κερδισμένος, είναι αυτός που παίρνει, σύμφωνα με τα Μαθήματα Θαυμάτων.

Μην περιμένουμε να πάρουμε από εκεί που δίνουμε, το σύμπαν είναι ένα σύνολο, λειτουργεί με απόλυτη δικαιοσύνη και θα μας δώσει ότι χρειαζόμαστε και δικαιούμαστε, βάσει του κάρμα, της επιλογής ψυχής και του καθρεφτίσματος, αλλά όχι πάντα από εκεί που περιμένουμε και είμαστε προσκολλημένοι και πιστεύουμε ότι μας χρωστάνε. Χρειάζεται να απελευθερωθούμε από την προσκόλληση ότι όταν έχουμε δώσει ή πάρει, μας χρωστάνε ή χρωστάμε εμείς αντίστοιχα. Μπορούμε να δώσουμε ή να πάρουμε από αλλού και με άλλον τρόπο. Να έχουμε εμπιστοσύνη στο σύμπαν.

Επίσης, να μην δίνουμε με το κίνητρο να πάρουμε. Να μην δίνουμε με τη λογική οτι είμαστε κερδισμένοι, εξελισσόμενοι και υπερβαίνοντας το φόβο μας, την ιδιοτέλεια και τον μικρό κύκλο ενδιαφέροντός μας. Να μην νιώθουμε ότι αξίζουμε επειδή δίνουμε. Δίνουμε απλώς με τη χαρά στη συμμετοχή της ανακύκλωσης της ενέργειας, της αγάπης, των αγαθών μέσα σε αυτό το σύμπαν.

Όταν νιώθουμε ότι παίρνουμε λιγότερα από όσα παίρνουμε, τότε μπορεί α. να υπάρχει καρμικό χρέος σε αυτή την ενσάρκωση ή σε κάποια άλλη β. να δίνουμε για να είμαστε απαραίτητοι στο άλλο, να τον υποχρεώνουμε ή να πάρουμε την αγάπη του, μπαίνοντας στο ρόλο του θύματος γ. μπορεί να έχουμε υποσυνείδητα εμπόδια να δεχόμαστε, ότι δεν αξίζουμε να πάρουμε ή ότι αυτός που παίρνει αξίζει λιγότερο από αυτόν που δίνει δ. να έχουμε ταυτίσει το να δίνουμε με τη δύναμη και το να δεχόμαστε με αδυναμία ε. να είναι επιλογή ψυχής για να μάθουμε να δίνουμε και να αγαπάμε χωρίς όρους στ. να έχουμε ταυτίσει το να δεχόμαστε και να λαμβάνουμε, με την ιδιοτέλεια ή την έλλειψη πνευματικότητας.

Mε την ανικανότητά μας να δεχτούμε κάτι που κάποιος θέλει να μας προσφέρει, διακόπτουμε τη ροή, όπως διακόπτουμε τη ροή όταν δεν δίνουμε. Μπορούμε να δεχτούμε με χάρη και να δώσουμε σε κάποιον άλλο, ή να το αξιοποιήσουμε και να το απολαύσουμε

Όσο πιο πολύ ενδιαφερόμαστε για όλα τα όντα και υπερβαίνουμε τα στενά όρια της οικογένειας και του εαυτού μας, τόσο γινόμαστε εργαλεία του σύμπαντος και τότε η επιβίωση και οι παροχές είναι δεδομένες, για να εκτελέσουμε το έργο για το οποίο είμαστε εδώ. Όσο μεγαλώνει ο κύκλος ταύτισης, τόσο μεγαλώνει και ο κύκλος δράσης, όμως μπορεί να υπάρχει καθυστέρηση στη δράση.

Σε κάποιες περιπτώσεις δίνουμε περισσότερα στους άλλους από όσο είναι αρμονικό για αυτούς και για μας. Όταν υπερβαίνουμε το όριο, μπορεί να μην μας περισσεύει ενέργεια, να εξαντληθεί το νευρικό μας σύστημα, να είμαστε εκνευρισμένοι, να αντιδρά το σώμα μας και να πάθουμε burnout, να «καούμε», να μην υπάρχει αγάπη και χαρά. Το μάθημα είναι να γίνεται ισορροπημένα η προσφορά προς τον άλλο, να τον ωφελεί και μην μας αφήνει εξαντλημένους, να μπορούμε να ανακτήσουμε την ενέργειά μας. Οι λόγοι που δυσκολεύομαι να δώσω πιο ισορροπημένα είναι ότι δεν εμπιστεύομαι την ικανότητα του άλλου, φοβάμαι να χάσω την αγάπη του, παρασύρομαι από αυτό που κάνω, δεν σέβομαι αρκετά τον εαυτό μου για να ξεκουραστώ, θεωρώ τον εαυτό μου υπεράνθρωπο, είμαι στο ρόλο του δυνατού, ποντάρω την αξία μου σε αυτό, δεν πιστεύω ότι οι άλλοι θα με αγαπούν αν δεν το κάνω.

Οι περιπτώσεις όπου δυσκολευόµαστε να λειτουργούµε µε Γενναιοδωρία, Ευσπλαχνία ή Αρµονία προς τον εαυτό µας και προς τους άλλους είναι: (Μιλάµε όχι µόνο για χρήµατα και υλικά αγαθά αλλά και για αποδοχή, αγάπη, τρυφερότητα, προσοχή, ενθαρρυντικές λέξεις, χρόνο, ενέργεια, συµπαράσταση, και κάθε µορφή υπηρεσίας και βέβαια, χαµόγελα. Όλα αυτά στον εαυτό µας και στους άλλους.) (σελ.36)

1. Όταν δεν έχουµε αρκετή ενέργεια, είµαστε κουρασµένοι ή νιώθουµε σύγχυση. 2. Όταν φοβόµαστε ότι κινδυνεύουµε εµείς αν δίνουµε. 3. Όταν οι άλλοι είναι αχάριστοι. 4. Όταν είµαστε εγκλωβισµένοι µέσα στα δικά µας προβλήµατα. 5. Όταν φοβόµαστε ότι οι άλλοι µας κοροϊδεύουν. 6. Όταν πιστεύουµε ότι δεν αξίζουµε ή ότι είναι εγωιστικό να δώσουµε στον εαυτό µας.

Οι εσωτερικές αιτίες που µας εµποδίζουν να συµπεριφερόµαστε µε Γενναιοδωρία, Ευσπλαχνία ή Αρµονία είναι:

Επειδή νιώθουµε ότι δεν έχουµε κάτι αξιόλογο να προσφέρουµε (ακόμα κι αν αυτό συμβαίνει, μπορούμε να ακούσουμε τον άλλο δίνοντας χρόνο). Επειδή φοβόµαστε για την αξία ή την ασφάλεια µας αν δίνουµε στους άλλους. Επειδή φοβόµαστε για την ελευθερία ή την απόλαυση µας (δυσκολευόμαστε να δώσουμε χρόνο ως προσφορά). Επειδή δεν το µάθαµε σαν παιδιά. Επειδή έχουµε την πεποίθηση ότι η ζωή είναι δύσκολη και πρέπει να φροντίζουµε µόνο για τον εαυτό µας και τον µικρό µας κύκλο. Επειδή δεν νιώθουµε ενότητα µε τους άλλους. Επειδή θεωρούµε τους άλλους σαν ξένους. Επειδή έχουµε καταπιέσει τον εαυτό µας και νιώθουµε αδικία αν δώσουµε. Επειδή θέλουµε να πάρουµε και όχι να δώσουµε. Επειδή έχουµε ενοχές όταν δίνουµε στον εαυτό µας. Επειδή το έχουµε επιλέξει σαν Σφραγίδα. Επειδή το έχουµε επιλέξει σαν Μήτρα.

 

Ερωτήσεις για την κατανόηση

1.Ποιό είναι το βασικό εμπόδιο στο να δίνουμε;

2.Γιατί δυσκολευόμαστε να πάρουμε από τους άλλους;

3.Γιατί είναι απαραίτητο να δίνουμε στον εαυτό μας;

————————————————————————————————

1. Ποια είναι τα εμπόδια μας προς το μάθημα της φιλανθρωπίας – γενναιοδωρίας;
2. Τι ρόλο παίζει στην εξέλιξη μας;
3. Περίγραψε πως θα είσαι όταν έχεις μάθει το μάθημα αυτό.

Ερωτήσεις για άσκηση

1.Σε ποιόν θέλετε να δώσετε περισσότερο χρόνο και έκφραση θετικών συναισθημάτων, χρήματα, βοήθεια και στήριξη (παιδιά, σύντροφο, γονείς, αδέλφια, άλλους ανθρώπους);

3. Τι είναι αυτό που θέλω να δίνω περισσότερο στον εαυτό μου;

3.Τι είναι αυτό που δυσκολεύομαι να ζητώ, να δεχτώ και να λαμβάνω από τους άλλους (αγάπη, βοήθεια, χρήματα, στήριξη, στοργή, θετικά λόγια κά);

 

8^ο μαθημα ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΣ ΜΑΘΗΜΑ ΖΩΗΣ # 3

Ύπαρξη

Το τρίτο μάθημα είναι το μάθημα της πληρότητας της ύπαρξής μας και η απελευθέρωση από τις προσκολλήσεις που δημιουργούν πόνο στη ζωή μας. Μία προσκόλληση δημιουργεί πόνο, όταν δεν έχουμε το αντικείμενο της προσκόλλησης, από το άγχος να το αποκτήσουμε και το άγχος και το φόβο μήπως το χάσουμε. Όλο το μάθημα είναι να μπορώ να βιώσω ότι δεν υπάρχει κάτι έξω από μένα που είναι απαραίτητο για την ασφάλεια, την αξία, την ευτυχία ή το νόημα ή την πληρότητά μου και ότι υπάρχει στη ζωή μου υπάρχει επειδή μου αρέσει, επειδή το απολαμβάνω, επειδή μπορώ να προσφέρω, αλλά δεν φοβάμαι ή δεν νιώθω στέρηση με την ιδέα να μη έχω αυτό στο οποίο είμαι προσκολλημένος.

Ο ανθρώπινος πόνος, είναι να μην έχω αυτό που θέλω, επειδή πιστεύω ότι δεν είμαι ολόκληρος (Πατάντζαλι). Δημιουργείται από την ψευδαίσθηση του κενού και από την προσπάθεια να γεμίσουμε αυτό το κενό, δημιουργώντας προσκολλήσεις σε ανθρώπους, ουσίες, δραστηριότητες και καταστάσεις, για να νιώθουμε αξία και ασφάλεια και ζούμε μέσα στον φόβο και τον πόνο, επειδή όλα είναι ρευστά και αλλάζουν. Η πρώτη αιτία σύμφωνα με τον Πατάντζαλι είναι η αμνησία, η άγνοια της αληθινής μας φύσης, και επίσης η ταύτιση με το σώμα και το νου και ο φόβος για το πόνο σε σχέση με αυτά και το τέλος του σώματος και του νου. Το μόνο αληθινό είναι το αιώνιο, σύμφωνα με τη γιόγκα. Ότι αλλάζει ή τελειώνει, δεν είναι αληθινό.

Μέσα στο μάθημα της ύπαρξης υπάρχει η ανάγκη να ξεχωρίσω μεταξύ του «έχω» «είμαι» και «κάνω». Οι περισσότεροι άνθρωποι βρίσκουμε την ισορροπία, την αξία και την ασφάλειά μας, «έχοντας» ή «κάνοντας», μέσα από την ψευδαίσθηση του κενού, ότι δεν είμαστε αρκετοί, μέχρι να απομυθοποιήσουμε όλα τα πράγματα που έχουμε ή κάνουμε. Στο τέλος δεν αποκλείεται να περάσουμε μέσα από μία υπαρξιακή κρίση και κατάθλιψη, όπου τίποτα δεν μας γεμίζει. Παρότι δυσάρεστο, ίσως είναι το βήμα που χρειάζεται να περάσουμε για να βιώσουμε ότι τίποτα έξω από τον εαυτό μας δεν μπορεί να μας γεμίσει.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι που προσπαθούμε να γεμίσουμε το κενό μέσα μας, να βρούμε την ισορροπία μέσα στη ζωή, προκειμένου να ηρεμήσουμε την εσωτερική μας αναστάτωση και ίσως μας κοστίζουν ενέργεια, υγεία, χρόνο, ηρεμία, χρήματα, και μας δημιουργούν συγκρούσεις. Τα αποτελέσµατα της προσπάθειας µας να γεµίσουμε το κενό που υπάρχει επειδή δεν βιώνουμε το Είναι µας, είναι ότι προσκολούμαστε, φοβόμαστε, θυμώνουμε, συγκρουόμαστει, χάνουμε τον εαυτό μας και την ελευθερία μας, γιατί η μόνη πραγματική ελευθερία είναι το βίωμα της ύπαρξής μας. Δεν μπορεί να υπάρχει ελευθερία μέσα από την εξάρτηση. Μερικοί από αυτούς τους τρόπους είναι βλαβεροί για το σώμα όπως το τσιγάρο, το ποτό, αρκετοί από αυτούς είναι θετικοί, απλώς η ύπαρξή μας είναι ανεξάρτητη από αυτά. Μας βοηθάνε να δημιουργήσουμε μία ισορροπία στο σώμα και στο νου, για να μπορούμε να περάσουμε πιο όμορφα αυτή τη διάσταση.

 

 

Η διαδικασία που προσπαθούμε να βρούμε την ισορροπία μέσα στη ζωή χρειάζεται να γίνει σταδιακά, μέσα από την υπέρβαση προσκολλήσεων. Η ισορροπία αυτή διαμορφώνεται κατά τη διάρκεια της ζωής στον τρόπο που βιώνουμε ασφάλεια, αξία και νόημα και εξελίσσεται.

Η αληθινή μας φύση όμως δεν είναι σε αυτή τη διάσταση και θέλουμε να καλλιεργήσουμε τη ιδέα ότι αυτό που είμαι δεν έχει να κερδίσει τίποτα σε αυτό τον κόσμο. Αυτά που κάνω, βοηθάνε το προσωρινό βίωμα του κόσμου αυτού, όμως δεν αλλάζουν αυτό που είμαι, που είναι πλήρες και δεν χρειάζεται απολύτως τίποτα. Έχουμε βιώσει την ύπαρξή μας και πιθανόν κάποια δευτερόλεπτα ευτυχίας, χωρίς τα περισσότερα πράγματα στα οποία είμαστε προσκολλημένοι («Κάποτε δεν το είχα») και ζούμε σε ένα κόσμο που όλα είναι ρευστά και υπάρχει η απώλεια ανθρώπων και πραγμάτων («Κάποτε δεν θα το έχω»). Επίσης, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι στον πλανήτη που είναι καλά χωρίς αυτό που είμαι προσκολλημένος.

Για να το καταλάβουμε, φανταζόμαστε ότι απομονωνόμαστε σε ένα δωμάτιο και βάφουμε όλους τους τοίχους άσπρους (ή μαύρους) και είμαστε χωρίς ερεθίσματα, μόνο με την ύπαρξή μας. Όταν έχουμε κυριαρχήσει πάνω σε αυτό, μπαίνουμε στην ευδαιμονία της ύπαρξής μας (σατυανάντα). Η ύπαρξη η ίδια είναι μια πληρότητα.

Περιπτώσεις που δυσκολευόµαστε να νιώθουµε το Είναι µας είναι: (σελ.33)

Όταν είµαστε εξαρτηµένοι στους άλλους.

Όταν αξιολογούµε τον εαυτό µας µε το τι νοµίζουν και πως συµπεριφέρονται οι άλλοι.

Όταν αξιολογούµε τον εαυτό µας µε το πόσα έχουµε και πόσα κάνουµε.

Όταν παρασυρόµαστε από τις δραστηριότητες µας.

Όταν είµαστε εξαρτηµένοι σε ουσίες ή συνήθειες.

Όταν είµαστε χαµένοι στις σκέψεις µας – ειδικά αρνητικές.

Όταν φοβόµαστε ή έχουµε αρνητικά συναισθήµατα.

Όταν ελεγχόµαστε από προσκολλήσεις.

Όταν παρασυρόµαστε από οµιλίες και την ανάγκη για οµιλία ή επαφή µε άλλους και να έχουμε δίκιο και ο άλλος να συμφωνεί.

Όταν δεν έχουµε κάτι µε νόηµα (που µας γεµίζει) να κάνουµε.

Οι εσωτερικές αιτίες που µας εµποδίζουν να νιώθουµε το Είναι µας είναι 1.Επειδή δεν µάθαµε ποτέ να ερχόµαστε σε επαφή µε την ουσία µέσα µας. 2.Επειδή µας προγραµµατίσανε να αξιολογούµε τον εαυτό µας µόνο µε εξωτερικούς παράγοντες. 3.Επειδή µάθαµε να πιστεύουµε ότι είµαστε µόνο αυτά τα σώµατα και ότι ο υλικός κόσµος είναι η µόνη πραγµατικότητα. 4.Επειδή προσπαθούµε να εδραιώσουµε την αξία και την ασφάλεια µας µέσα από αυτά που έχουµε και αυτά που κάνουµε.   5.Επειδή είµαστε επιπόλαιοι και δεν µας ενδιαφέρει το βάθος της πραγµατικότητας. 6.Επειδή το έχουµε επιλέξει σαν Σφραγίδα ή Μήτρα

 

Ερωτήσεις για την κατανόηση

1.Τι έχει να μας μάθει το μάθημα της ύπαρξης;

2.Ποιά είναι η διαφορά ανάμεσα στο «έχω», στο «κάνω» και στο «είμαι»;

3. Ποιοι είναι κάποιοι τρόποι που θα μπορούσαμε να αξιοποιήσουμε θετικά την δυσκολία µας προς το να νιώθουμε την πληρότητα του Είναι µας; (απάντηση: ο διαλογισμός, η προσευχή, η προσφορά προς τους άλλους και η δημιουργικότητα, ως ευκαιρία για να απελευθερωθούμε τελικά από την προσπάθεια να βιώνουμε μέσα από αυτά την αξία, επιβεβαίωση, αναγνώριση, αγάπη και νόημα).

—————————————————————————————————-

1. Ποιο για σένα είναι το μάθημα της ύπαρξης;
2. Ποια είναι τα εμπόδια προς το μάθημα αυτό;
3. Τι θέλεις να κάνεις σε σχέση με το μάθημα της ύπαρξης;

 

 

Ερωτήσεις για την άσκηση

1.Επίλεξε ένα τρόπο με το οποίο προσπαθείς να γεμίσεις το κενό μέσα σου, που έχει γίνει συνήθεια που ισως δεν χρειάζεσαι τόσο πολύ, που ίσως δεν εξυπηρετεί το βίωμα της ύπαρξής σου, γιατί έχεις εξαρτηθεί, γιατί δεν μπορείς να νιώθεις καλά χωρίς αυτό και θέλεις να απελευθερωθείς.

2.Ποιες είναι οι εσωτερικές αιτίες (πεποιθήσεις, συναισθήματα, ανάγκες, ανασφάλειες) που σε κάνουν να το χρειάζεσαι;

3.Ποιες είναι κάποιες πεποιθήσεις που θα σε βοηθήσουν να µάθεις το µάθηµα σου εδώ.

7^ο μαθημα ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΣ ΜΑΘΗΜΑ ΖΩΗΣ # 2 Προσαρμοστικότητα

Η ικανότητα να προσαρμοζόμαστε προς τις αλλαγές, προς τις απώλειες (ανθρώπων, χρήματος, εργασίας, νεότητας, εμφάνισης, δραστηριότητας) και προς το διαφορετικό. Όποιος έχει εσωτερική ασφάλεια και αξία, έχει προσαρμοστικότητα και «ρέει» με τις καταστάσεις, δεν είναι εξαρτημένος σε εξωτερικές συνθήκες. Η ανικανότητα των ανθρώπων να προσαρμόζονται σε απώλειες, συνεισφέρει σημαντικά στη δημιουργία ασθένειας.

Απαιτείται μια ισορροπία ανάμεσα στη επιπολαιότητα, την παραίτηση και την προσαρμοστικότητα. Η προσαρμοστικότητα γίνεται επειδή ο άλλος χρειάζεται κάτι και έχω την εσωτερική ασφάλεια να προσαρμόζομαι. Παράδειγμα είναι η ανάγκη κάθε γενιάς να προσαρμοστεί στις καινούργιες αντιλήψεις των νέων, και η δυσκολία που υπάρχει λόγω της ακαμψίας των σκέψεων σε μεγαλύτερης ηλικίας ανθρώπους. Ζητείται να προσαρμοστούμε σε ερεθίσματα που δεχόμαστε επειδή αλλάζουν οι άλλοι άνθρωποι ή επειδή δεν αλλάζουν και αλλάζουμε εμείς.

Ο νόμος της εξέλιξης βασίζεται στην προσαρμοστικότητα, τα διάφορα όντα στη γη προσαρμόστηκαν στο περιβάλλον και ανέπτυξαν νέες ιδιότητες, που δεν είχαν πριν.

Μερικά από τα εμπόδια στην προσαρμοστικότητα: α. φόβος για την αλλαγή (ανασφάλεια), αν έχουμε πληγωθεί από απότομες (ή/και πολλές) αλλαγές στα παιδικά μας χρόνια, φόβος για την αξία, φόβος για την απόλαυση, φόβος για την ελευθερία β. όταν δεν έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, στους άλλους και στους συμπαντικούς νόμους γ. όταν έχουμε προσκόλληση στο τέλειο, στο να έχουμε δίκιο (να είμαστε σωστοί) και να γίνονται τα πράγματα με ένα συγκεκριμένο τρόπο .

Προτείνεται γερή πνευματική βάση (αντιλήψεις) και πνευματικό πρόγραμμα (ασκήσεις, διαλογισμός, προσευχή, σωστή διατροφή), για να νιώθουμε συντονισμένοι και να ρέουμε με τις αλλαγές.

Τα οφέλη που μπορεί να έχουμε όταν έχουμε προσαρμοστικότητα είναι ασφάλεια, θα είμαστε πιο αποτελεσματικοί, πιο δημιουργικοί, θα μάθουμε, η ζωή θα είναι πιο όμορφη και ενδιαφέρουσα ως πείραμα, ηρεμία, καλύτερες σχέσεις με τον εαυτό μας και τους άλλους, να αποφεύγουμε τους κινδύνους

 

Ερωτήσεις για την κατανόηση

1.Γιατί δυσκολευόμαστε στην προσαρμοστικότητα;

2.Ποιος είναι ο στόχος όταν δουλεύουμε στην προσαρμοστικότητα με ενεργειακή μήτρα; (δεν την αφήνουμε να κυριαρχήσει)

3.Πότε μπορεί να αξιοποιηθεί θετικά η δυσκολία στην προσαρμοστικότητα; (σε εργασία που χρειάζεται σταθερότητα και επιμονή, επανάληψη, που δεν θα χρειάζεται να προσαρμοστώ)

———————————————————————————————–

 

1. Γιατί είναι τόσο σημαντική η προσαρμοστικότητα;
2. Ποια είναι τα εμπόδια προς την προσαρμοστικότητα;
3. Που θα ήθελες να προσαρμόζεσαι πιο εύκολα;

 

Ερωτήσεις για την άσκηση

1.Που θέλετε να προσαρμοστείτε πιο αποτελεσματικά, πιο ολοκληρωτικά;

2.Ποιες αλήθειες ή τεχνικές θα σας βοηθήσουν να προσαρμοστείτε;

3.Γράψτε απαντήσεις σε μία εμψυχωτική ερώτηση

 

 

6^ο μαθημα ΑΠΟΔΟΧΗ no 2

 

Η αποδοχή των άλλων και των συνθηκών της ζωής (συνέχεια από το προηγούμενο μάθημα)

Αν θέλουμε να έρθουμε σε επαφή με την ανώτερή μας φύση, θα χρειαστεί να απελευθερωθούμε από το μηχανισμό της άμυνας του εγώ, που είναι η απόρριψη, η μη αποδοχή και η κριτική, επειδή πιστεύουμε ότι όλα αυτά είναι αληθινά και βιώνουμε κίνδυνο. Ο Χριστός έλεγε «μην κρίνετε για να μην κριθείτε» (Λουκ. 6:37) και «γιατί με όποια κρίση κρίνετε θα κριθείτε, και με όποιο μέτρο μετράτε, θα μετρηθεί σ’ εσάς». (Μάρκ. 4:24; Λουκ. 6:38).

Σημαντική είναι η διάκριση της διάκρισης και της κρίσης. Όταν κρίνω, προχωράω σε μία αξιολόγηση, καλό ή κακό. Κρίνουμε: α.για να βρούμε την αξία μας βλέποντας τα λάθη στους άλλους ή σε καταστάσεις που δεν βλέπουμε στον εαυτό μας. β.γιατί ζηλεύουμε και θέλουμε να βρούμε την αξία μας. γ.φοβόμαστε το άγνωστο, νιώθουμε ανασφάλεια, κρίνουμε ότι δεν ξέρουμε, ως άμυνα και προστασία δ.οι θρησκείες και τα πολιτικά κόμματα για να κρατάνε τους οπαδούς κοντά τους ε.όταν κριτικάρουμε τον εαυτό μας, κριτικάρουμε και τους άλλους στ.έλκουμε την προσοχή των ανθρώπων σε παρέες άλλων ανθρώπων ζ.όταν καταπιέζουμε τον εαυτό μας, θυμώνουμε και κριτικάρουμε αυτούς που δεν το κάνουν η.όταν μπαίνουμε στο ρόλο του δικαστή, καταδικάζουμε και παίρνουμε αξία από το ρόλο θ.όταν δεν παίρνουμε αυτό που θέλουμε, όταν οι άλλοι δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες μας, τότε τους κρίνουμε και τους απορρίπτουμε ι.όταν είμαστε στο ρόλο του θύματος ια.γιατί έτσι μάθαμε

Η κριτική έλκεται από τη στενή αντίληψη των πραγμάτων, την έλλειψη εμπειριών σε σχέση με διαφορετικές κουλτούρες και τρόπους ζωής και οδηγεί στην απόρριψη για ότι δεν είναι γνώριμο.

Τι μπορούμε να κάνουμε;

Να προσέχουμε αν υπάρχει κάποιο μέρος του εαυτού μας που κάνει αυτό που κρίνουμε, κάτι που απορρίπτουμε στον εαυτό μας. —Να προσπαθούμε να μπούμε στη θέση του άλλου, και να βιώσουμε τις ανάγκες του. —Να σκεφτούμε ποιές δικές μας ανάγκες απειλούνται και μας οδηγούν σε αυτή την αμυντική συμπεριφορά, ποια είναι η προσκόλληση. —Να απελευθερωθούμε από την προϋπόθεση να λειτουργούν οι άλλοι όπως θέλουμε εμείς. —Να σκεφτούμε 5 θετικές ιδιότητες του άλλου. —Να θυμηθούμε ότι ο άλλος είναι μια έκφραση της Θείας συνειδητότητας, άρα απορρίπτουμε το ίδιο το Θείο (και τον εαυτό μας). —Να θυμηθούμε οτι ότι δεν μπορούμε να δεχτούμε και απορρίπτουμε, θα το έλκουμε. —Να προσέξουμε ότι με την κριτική «μολύνουμε» το μυαλό των άλλων. Αν έχουμε ένα θέμα με κάποιον, καλύτερα να μιλήσουμε στον ίδιο τον άνθρωπο και να μη το πούμε σε κανένα άλλο. Να μην μιλήσουμε ποτέ για κάποιον που δεν θα λέγαμε αν ήταν εκεί μπροστά.—-Να προσευχηθούμε και να οραματιστούμε για αυτόν ή για μία κατάσταση. —Να κάνουμε Χο’οπονοπονο, για την όποια συμμετοχή μας μέσα από τα αρνητικά μας συναισθήματα.

Το κύριο εμπόδιο προς την αποδοχή είναι ο φόβος, η ανασφάλεια ότι, όταν δέχομαι κάποιον ή κάτι και το αφήνω στην καρδιά μου, να το νιώθω, κινδυνεύω. Η εσωτερική ασφάλεια και το να δεχτώ τον εαυτό μου, είναι προϋποθέσεις να δεχτώ τις συνθήκες που υπάρχουν γύρω μου.

Tα οφέλη της αποδοχής είναι ότι παύω να έλκω αυτό που δεν δέχομαι, αρχίζω να βιώνω την αληθινή μου φύση, βιώνω ηρεμία, πιο εύκολη ροή των πραγμάτων, πιο εύκολη επικοινωνία, καλύτερη υγεία, μεγαλύτερη ελευθερία.

Επίσης αναφέρθηκε στο μάθημα η λίστα με εμψυχωτικές ερωτήσεις σχετικά με την αποδοχή (σελ. 30).

 

Ερωτήσεις για την κατανόηση

1.Ποιά είναι η διαφορά της διάκρισης και της κρίσης;

2.Γιατί κρίνουμε συνήθως:

3.Τι μπορούμε να κάνουμε όταν κρίνουμε;

——————————————————–

1. Γιατί είναι τόσο σημαντικό το μάθημα της αποδοχής των άλλων;
2. Τι συμβαίνει ότι δεν δεχόμαστε τους άλλους;
3. Που θα ήθελες να έχεις πιο πολύ αποδοχή για τους άλλους;

 

Ερωτήσεις για την άσκηση

1.Όταν κρίνω, τι φαντάζομαι ότι νιώθει ο άλλος που τον κάνει να λειτουργεί έτσι;

2.Τι μπορώ να μάθω από αυτή την εμπειρία, ως ευκαιρία για εξέλιξη;

3.Ποιός θέλω να είμαι απέναντι στην συμπεριφορά αυτή, ποια είναι η ανώτερη πιθανή ανταπόκριση που μπορώ να συλλάβω;

 

 

 

Αγαπημένα Μέλη της Αρμονικής Ζωής,  

Χαιρόμαστε πολύ που θα συμμετέχετε μαζί μας στην Αυτογνωσία και άλλα σεμινάρια φέτος.

Ελπίζουμε να είναι και ενδιαφέρον αλλά και πολύ ωφέλιμο για σας.

Επειδή είναι η πρώτη φορά που λειτουργούμε με το νέο τρόπο στο ίντερνετ και παρακαλούμε για την κατανόηση και την υπομονή σας για τυχόν προβλήματα οργανωτικά και τεχνολογικά που δημιουργούνται στην αρχή. Πιστεύουμε ότι μέσα σε ένα μήνα θα τα έχουμε λύσει αυτά.

Από την δική σας πλευρά, είναι σημαντικό να έχετε ένα καλό σήμα ίντερνετ. Άρα να είστε κοντά στο μόντεμ και να μην χρησιμοποιούν άλλοι το ίντερνετ σας τις ώρες της ομάδας.

Πως θα γίνει η ομάδα;

Θα σας στέλνουμε κάθε μήνα τις ηλεκτρονικές διευθύνσεις των βίντεο για τα 4 μαθήματα της ενότητας αυτής μαζί με τα αρχεία για τα χαρτιά που θα χρειαστείτε.

Αν δεν έχετε λάβει ακόμα την πρώτη ενότητα, στείλετε ένα email στο az23griva@gmail.com

και ζητήσετε τα links για τα μαθήματα σας. Διευκρινίστε το χρόνο αυτογνωσίας.

Στην σελίδα με την ενότητα θα βρείτε και το Τετράδιο Εργασίας του χρόνου που παρακολουθείτε. Παρακαλούμε να το κατεβάσετε και το μελετήσετε. Μπορείτε ακόμα να γράφετε οπού υπάρχουν γραμμές για να απατήσετε τα ερωτηματολόγια. Υπάρχει και εναλλακτικό τετράδιο -που είναι το ίδιο- αλλά έχει ένα password ώστε να μην μπορούν άλλοι να το διαβάσουν. Το password είναι AZ με λατινικά κεφαλαία γράμματα.

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ

Θα παρακολουθείτε μόνοι σας στην άνεση του σπιτιού σας ένα μάθημα του Ρόμπερτ Ηλία Νατζέμυ κάθε εβδομάδα (μιάμιση με δύο ώρες).

Είναι απαραίτητο να μελετήσετε το ανάλογο βίντεο πριν από την συνάντηση στην οποία θα το συζητήσετε. (Θα βρείτε επίσης στο πακέτο που θα σας στείλουμε ερωτήσεις σχετικά με το μάθημα που θα έχετε δει. Για να είστε ένα θετικό μέλος της ομάδας είναι σημαντικό να έχετε δει το βίντεο και να έχετε σκεφτεί τις ερωτήσεις αυτές.)

Παρακαλούμε επειδή έχουμε λίστες αναμονής για αρκετές ομάδες, να είστε σίγουροι ότι έχετε το χρόνο και την διάθεση να συμμετέχετε με συνέπεια με τα βίντεο και τις ομάδες. Είναι κρίμα να κρατήσετε μια θέση αν δεν θα είστε τακτικοί.

Οι συντονιστές, όπως όλοι μας στην Αρμονική Ζωή εδώ και 44 χρόνια, προσφέρουν το χρόνο τους χωρίς αμοιβή.

Για διευκρινίσεις και λεπτομέρειες για την ώρα και τρόπο συνάντησης επικοινωνήσετε με τον συντονιστή σας.

Αν θα χρησιμοποιήσετε σαν ομάδα το ΖΟΟΜ, δείτε αυτό το βίντεο https://youtu.be/2ZQFZLjjDOM

Δείτε επίσης το Βίντεο για την ιστοσελίδα μας εδώ

https://youtu.be/5U2hHMKY5lU

==================

Οδηγίες για τους συμμετέχοντες στις ομάδες που γίνονται στο ίντερνετ.

1. Είναι πολύ σημαντικό να είστε μόνοι σας στο δωμάτιο.
2. Καλύτερα να φοράτε ακουστικάγια να μην μας ακούσουν οι άλλοι.
3. Όταν δεν μιλάτε, καλύτερα το μικρόφωνο σας να είναι κλειστό ώστε να μη ακούγονται οι θόρυβοι στο περιβάλλον σας. Σκυλιά, παιδιά, TV, μοτοσυκλέτες.
4. Βεβαιωθείτε ότι το όνομα σας φαίνεται στο παράθυρο σας.
5. Να έχετε φως μπροστά σας και όχι πίσω σας για να βλέπουμε το πρόσωπο σας.
6. Φτιάξτε την κάμερα για να είστε στο κέντρο του παραθύρου.
7. Καλύτερα να φανταστείτε ότι είστε όντος σε ένα δωμάτιο με τους άλλους. Καθίστε ίσια και μην τρώτε ή καπνίζετε στην διάρκεια της ομάδας.
8. Να προσέχετε με ευλάβεια και σεβασμό τον καθέναν όταν μιλάει, όπως θα θέλετε τους άλλους να προσέχουν εσάς.
9. Είναι επίσης πολύ σημαντικές οιοδηγίες πιο κάτω για όλες τις ομάδες – αυτές που είναι με το φυσικό σώμα και αυτές που είναι στο ίντερνετ.

Οδηγίες για όλες τις ομάδες αυτοανάλυσης

1. Δεν δίνουμε συμβουλές σε κανέναν.
2. Δεν αναλύουμε τους άλλους.
3. Μιλάμε μόνοόταν μας δίνει ο συντονιστής το λόγο – δενπεταγόμαστε με σχόλια ή συμβουλές.
4. Έχουμε στο νου ότι οι άλλοι θα έχουν την ανάγκη να μιλήσουν με την σειρά τους. Έτσι, δεχόμαστε με αγάπη και κατανόηση όταν ο χρόνος ο δικός μας έχει τελειώσει ώστε να μιλήσουν και οι άλλοι.
5. Τηρούμε απόλυτη εχεμύθειαγια ότι ακούμε.
6. Προσέχουμε αυτόν που μιλάει με αγάπη και αποδοχή – ότι και να λέει.
7. Συμπεριφερόμαστε με αγάπη και ενότητα.

Αποφεύγουμε μακριές ιστορίες και επικεντρωνόμαστε στην ουσία.

Μοιραζόμαστε τα ακόλουθα.

1. Το ερέθισμα– τι έχει γίνει ή γίνεται – με λίγα λόγια.

(Λέγοντας πολλά για την ιστορία μόνο δυναμώνει το πρόβλημα.)

2. Τα συναισθήματαπου νιώθουμε για αυτό.
3. Τις πεποιθήσειςπου μας δημιουργούν τα συναισθήματα.

(Το ερέθισμα δεν δημιουργεί αυτά που νιώθουμε – οι πεποιθήσεις δημιουργούν τα συναισθήματα μας.)

1. Πως συνήθως αντιδράμεόταν συμβαίνει.
2. Ποιες εναλλακτικές πεποιθήσεις – αλήθειεςθα μας βοηθήσουν και θα μας ελευθερώσουν από το να δημιουργούμε πια αυτά τα συναισθήματα σε σχέση με αυτό το ερέθισμα.

=====ΣΤΟΝ 4^Ο & 5^Ο ΧΡΟΝΟ =====

9. Δεν μιλάμε τόσο πια για αυτά που δεν είναι όπως θέλουμε να είναι (συμπεριφορές άλλων, οικονομικά, υγεία κτλ, άλλα τώρα συζητάμε πως θέλουμε να είμαστε εμείς και για την καλλιέργεια των αρετών της αγάπης, συγχώρεσης, τιμιότητας, ακεραιότητας, και ταπεινοφροσύνης. Δίνουμε πια έμφαση στην εφαρμογή των αρετών και των πνευματικών αληθειών στην καθημερινή μας ζωή.

=====ΣΤΟΝ 6^Ο ΧΡΟΝΟ =====

Απο-ταυτιζόμαστε από το εγώ και τα θέματα του και συνειδητοποιούμε ότι δεν είμαστε ο νους και καλλιεργούμε το ανώτερο μέρος του νου – ο παρατηρητής και ο ανώτερος εαυτός. Πάλι δεν ασχολιόμαστε με τι δεν είναι όπως θέλουμε να είναι αλλά με το πως θέλουμε να είμαστε εμείς.

ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ