2^ος χρόνος Μάθημα 11

Είναι το ένα από τα δύο μαθήματα που θα γίνουν επάνω στο θέμα των μαθημάτων της ζωής. Η βασική φιλοσοφία του μαθήματος είναι ότι σαν ψυχές στην εξέλιξη τα μαθήματα που παίρνουμε είναι τέλεια και υπάρχουν με σκοπό να ‘προκαλέσουν’ την εξέλιξη μας και να μας απελευθερώσουν κατ’ επέκταση από ψυχικά μπλοκαρίσματα. Τα ερεθίσματα αυτά έρχονται μέσα από 4 βασικές μορφές . Σήμερα θα επικεντρωθούμε περισσότερο σε μια από αυτές, που είναι μέσα από τις ανθρώπινες σχέσεις και το καθρέφτισμα.

 

Ερωτήσεις:

1) Ποιες είναι οι 4 βασικές μορφές ερεθισμάτων για εξέλιξη που έχουμε στη ζωή μας; 2) Αναλύστε λίγο την καθεμία.

2) Αναφέρεται 3 μαθήματα που ενδέχεται να έχουμε να μάθουμε αντιμετωπίζοντας τις καταστάσεις της ζωής και τη διαφορά καθρεφτίσματος και προβολής.

3) Ποιοι είναι οι 4 παράγοντες που δημιουργούν την συμπαθητική δόνηση;

4) Γιατί είναι τόσο σημαντική η άσκηση στο τέλος του dvd και στη σελ.36 του βιβλίου;

 

2^ος χρόνος αυτογνωσίας

 

5^ο μάθημα

 

Συνεχίζοντας στο σημερινό μάθημα, εξακολουθούμε να μιλάμε για το πιο σημαντικό θέμα της ζωής που είναι η αγάπη.

Η αγάπη είναι το κριτήριο της εξέλιξής μας σαν αιώνιες ψυχές. Αλλά για ν’ αγαπάμε πραγματικά, χρειάζεται να είμαστε ασφαλείς μέσα μας και να βιώσομε την αλήθεια. Όταν νιώθομε αγάπη είμαστε σε καλό δρόμο, κι όταν δε νιώθομε αγάπη ή χάνομε την αγάπη μας για εμάς ή τους άλλους, πάλι είμαστε στο δρόμο της προσωπικής μας εξέλιξης χωρίς ενοχές, συγχωρώντας τον εαυτό μας, δείχνοντας κατανόηση επειδή είμαστε ακόμα στην άγνοια: δηλαδή τι είμαστε ακριβώς, ποιοι είναι οι άλλοι, και ποιο είναι το σκηνικό που έχομε επιλέξει να ζήσομε με σκοπό να φωτιστούμε, ν’ αντιληφθούμε τις αιώνιες πνευματικές αλήθειες, και να προχωρήσομε στην εξέλιξή μας.

Τρία είναι τα σημεία αναφοράς στην καθημερινή μας ζωή:

• ηρεμία
• ευτυχία
• αγάπη

Αν αυτά δεν τα βιώνομε ή δεν τα νιώθομε, σημαίνει ότι δεν σκεφτόμαστε ακόμα σε βάθος, ή δεν λειτουργούμε ακόμα σε βάθος.

Αντιστάσεις (εμπόδια) προς την αγάπη

Αγαπώντας κάποιον ανεξάρτητα από τι κάνει, δεν σημαίνει πως δεν αντιμετωπίζομε τις αρνητικές συμπεριφορές του, ούτε πως του επιτρέπομε να κάνει ό,τι θέλει.

Ποιοι είναι λοιπόν οι φόβοι που μας κάνουν να χάνομε την αγάπη μέσα μας;

• Νιώθομε ευάλωτοι: Πιστεύομε πως εύκολα θα πληγωθούμε, και θα πονέσομε. Αυτό είναι μία προσκόλληση γιατί η αγάπη δεν προκαλεί πόνο, ο οποίος σχετίζεται με τις ανάγκες μας που δεν ικανοποιούνται.

Αγάπη = Χαρά για την ύπαρξη του άλλου ό,τι κι αν κάνει. Όλα τα υπόλοιπα σχετίζονται με την προσωπικότητα και τις δικές της ανάγκες, οι οποίες είναι λογικό να υπάρχουν στο επίπεδο εξέλιξης που βρισκόμαστε. Πρέπει λοιπόν να διαχωρίσομε την αγάπη από την ανάγκη και να έχομε στο νου μας ότι δεν θα φοβόμαστε ν’ αγαπάμε όταν νιώθομε πως θα είμαστε καλά και χωρίς τον άλλον. Το κέντρο της ασφάλειας, της αξίας και του νοήματος της ζωής μας είναι μέσα μας, όχι στον άλλον.

• Δεν θέλομε ο άλλος να μας θεωρήσει δεδομένους.

Παίζομε λοιπόν παιχνίδια και ρόλους ώστε ο άλλος να ανησυχεί για μας, ν’ ασχολείται μαζί μας, να νιώθει ανασφάλεια και μ’ αυτό τον τρόπο εμείς να ικανοποιούμε τις ανάγκες μας.

• Έχομε απωθημένα από το παρελθόν και θέλομε ο άλλος να μας ζητήσει συγχώρεση.

Είναι φυσικό γιατί ο νους μας θέλει δικαίωση. Εάν αυτό συμβεί είναι καλό για μας, εάν όχι θα πρέπει να συνεχίζομε να τον αγαπάμε και να τον συγχωρήσομε χωρίς να μας το ζητήσει.

• Φόβος ότι θα χάσομε τον έλεγχο πάνω στον άλλον, εάν δείξομε την αγάπη μας.

Παίζομε ρόλους επειδή θέλομε να ελέγχομε τους άλλους κι αν δείξομε αγάπη φοβόμαστε ότι ο άλλος θα έχει το πάνω χέρι. Όμως πρέπει να αποφασίσομε τι θέλομε: έλεγχο ή αγάπη, ώστε να συντονιστούμε με τις αντίστοιχες συχνότητες του άλλου.

Η μεταφορά στη δόνηση της αγάπης σημαίνει ταπεινοφροσύνη κι απελευθέρωση από τον εγωισμό.

 

• Χρειαζόμαστε να φταίει κάποιος για μας:

Επειδή εμείς δεν μπορούμε ν’ αναλάβομε την ευθύνη της ζωής μας και της πραγματικότητάς μας. Δεν γίνεται όμως να έχομε ένα φταίχτη στη ζωή μας και να βιώνομε αγάπη. Λειτουργεί σαν ψυχολογική αντιστροφή. Κανείς δεν φταίει για τίποτα. Όλα είναι ερεθίσματα για την εξέλιξή μας.

• Φόβος ότι αν αγαπάμε κάποιον, πρέπει να του επιτρέψομε να κάνει ό,τι θέλει.

Λανθασμένη πεποίθηση διότι μπορούμε ν’ αγαπάμε τον άλλον και να βάλομε όρια στο τι μπορεί να κάνει και στο τι δεν επιτρέπεται. Μπορούμε να του βάλουμε όρια, να είμαστε αυστηροί αλλά μέσα στην αγάπη. Το γεγονός ότι επιτρέπομε σε κάποιους να συμπεριφέρονται άδικα και ανήθικα δεν είναι ένδειξη αγάπης αλλά φόβου. Η αγάπη δεν είναι εξάρτηση, και η αγάπη δεν μας επιτρέπει ν’ αφήνομε τον άλλον να κάνει ό,τι θέλει.

• Είμαστε στο ρόλο του θύματος και του ανακριτή.

Και νιώθομε αδικία, θυμό, παράπονο, κριτική, και άλλα αρνητικά συναισθήματα αλλά όχι αγάπη. Σαν ανακριτές δεν μπορούμε να βιώσομε αγάπη γιατί παίρνομε αξία βρίσκοντας τα λάθη του άλλου.

• Φόβος ότι δεν θα υπάρχει ανταπόκριση.

Αυτό σημαίνει ότι φοβόμαστε να εκτεθούμε, κι όταν λέμε στον άλλον πως τον αγαπάμε κι αυτός δεν μας λέει το ίδιο, νιώθομε απογοήτευση, στενοχώρια και πόνο. Όμως, η αγάπη είναι αυτοτελής: εμείς είμαστε κερδισμένοι όταν εκφράζομε την αγάπη μας γιατί είμαστε απελευθερωμένοι από τον φόβο να εκτεθούμε απέναντι στον άλλον.

• Φόβος ότι δεν αξίζομε να μας αγαπούν.

Πώς ν’ αγαπάμε τους άλλους αφού οι άλλοι δεν αγαπούν εμάς; Κι όμως πρέπει να συνειδητοποιήσομε πως αξίζομε αγάπη και σεβασμό ακριβώς όπως είμαστε.

• Τραυματική φορτισμένη εμπειρία του παρελθόντος.

Κάποιος μας πλήγωσε κάποτε, πονέσαμε και τώρα φοβόμαστε ν’ αγαπήσομε. Κάνομε λοιπόν EFT για ν’ απελευθερωθούμε από την εμπειρία αυτή, όπως και τη μέθοδο SEDONA.

• Φόβος ότι ο άλλος θα χάσει το ενδιαφέρον του για μας, αν μας γνωρίσει πολύ καλά.

Έτσι κρατάμε απόσταση και δεν δείχνομε τις όψεις του εαυτού μας.

• Φόβος της εγκατάλειψης (του χωρισμού, της αποτυχίας ή του τέλους μιας σχέσης)

Είναι σίγουρο ότι πονάει αλλά και ότι περνάει. Όταν φοβόμαστε την εγκατάλειψη ή το τέλος, δοκιμάζομε συνεχώς τον άλλον, τον τεστάρομε, τον καταπιέζομε και τελικά τον αναγκάζομε να φύγει. Άλλοτε, φεύγομε εμείς πρώτοι και τέλος δεν ανοιγόμαστε τελείως στην αγάπη του άλλου.

• Ευθύνη για τη σχέση αγάπης που έχομε.

Υπάρχουν πολλές πεποιθήσεις που μας επηρεάζουν ως προς την ευθύνη που πιστεύομε ότι έχομε σε μία σχέση αγάπης παρ’ όλο που η μόνη ευθύνη μας είναι να συμπεριφερόμαστε στον άλλο όπως επιθυμούμε να κάνει εκείνος σε μας.

 

 

 

• Φόβος μήπως δημιουργήσομε μία σχέση όπως αυτή των γονιών μας ειδικά αν ήταν αρνητική.

Κάποιες φορές φοβόμαστε ν’ αναπαράγομε μία σχέση που είδαμε στην οικογένειά μας, στους γονείς μας και που μας είχε πληγώσει, ή εμείς ερμηνεύσαμε αρνητικά σαν παιδιά κ.τ.λ.

• Δεν αγαπάμε αρκετά σταθερά τον εαυτό μας.

Το μεγαλύτερο εμπόδιο για να δημιουργήσομε μία σχέση αγάπης. Δεν νιώθομε καλά, δεν εκφράζομε αγάπη στον εαυτό μας κι έτσι δυσκολευόμαστε να το κάνομε και προς τους άλλους.

Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε ότι όλοι οι άνθρωποι που βρίσκονται στη ζωή μας κάθε στιγμή, είναι εδώ για να μας βοηθήσουν να καλλιεργήσομε αγάπη και ενότητα.

Ερωτήσεις Α

• Ποιες είναι οι βασικότερες αντιστάσεις προς την αγάπη και γιατί;
• Γιατί η αγάπη είναι το βασικότερο κριτήριο της εξέλιξής μας στη ζωή μας;
• Όταν πραγματικά αγαπάμε, τι νιώθομε;

Ερωτήσεις Β

• Παρατηρώντας τους πιο κοντινούς ανθρώπους γύρω σας τώρα, πιστεύετε ότι βρέθηκαν «τυχαία» στη ζωή σας ή βρίσκονται δίπλα σας για να καλλιεργήσετε την αγάπη σας περισσότερο;
• Σε ποιες καταστάσεις ή συμπεριφορές κλείνετε την καρδιά σας και δυσκολεύεστε να αγαπάτε έναν άνθρωπο;
• Παίζει κάποιο ρόλο; Ποιον;
• Νιώθετε κάποιο κίνδυνο απ’ αυτό;
• Ποια πεποίθηση ενισχύει τον κίνδυνο που νιώθετε απ’ αυτόν τον άνθρωπο;

2^ος χρόνος αυτογνωσίας

 

4^ο μάθημα

 

Συνεχίζοντας σήμερα το θέμα της αγάπης, υπενθυμίζομε ότι βιώνοντας αγάπη και νιώθοντας αγάπη, βιώνομε ενότητα, από την ενεργειακή σύνδεση με τον εαυτό μας, τους άλλους και την φύση και η οποία είναι ο προορισμός μας.

Δεν μαθαίνομε ν’ αγαπάμε αλλά θυμόμαστε ξανά ν’ αγαπάμε. Είμαστε σε σύνδεση με τον Ανώτερο Εαυτό μας, νιώθομε ασφάλεια και χαρά πάντα.

Όλοι θέλομε να μας αγαπούν όπως είμαστε, με τα θετικά και αρνητικά μας. Όμως είναι δύσκολο να το έχομε από τους άλλους αν εμείς δεν το νιώθομε: δηλαδή είναι δύσκολο να έλξομε από το σύμπαν αγάπη χωρίς όρους από κάποιον, αν εμείς δεν νιώθομε αγάπη χωρίς όρους προς αυτόν, αλλά και προς τον εαυτό μας.

Γι’ αυτό θα μιλήσομε σήμερα για τις όψεις της αγάπης, έχοντας στο νου μας πως είναι πιο εύκολο να πούμε τι δεν είναι αγάπη απ’ ότι ν’ αναλύσομε τι είναι αγάπη.

Τι σημαίνει λοιπόν ΑΓΑΠΩ;

• Πρώτη ένδειξη της αγάπης είναι ότι βιώνομε ευτυχία, ομορφιά όταν είμαστε παρέα με τον άλλον, όταν τον σκεφτόμαστε.
• Δεύτερη ένδειξη είναι η κατανόηση, και μάλιστα η αγάπη πάει πακέτο με την κατανόηση, γιατί όταν έχομε κατανόηση προς τους άλλους, σταθεροποιείται η αγάπη μας προς τον άλλον. Κατανοούμε τις αδύναμες στιγμές, τις συμπεριφορές τους, τις αντιδράσεις τους και δεν παίρνομε τίποτα προσωπικά.
• Τρίτη ένδειξη είναι ο σεβασμός (προς τον εαυτό μας και προς τον άλλον). Δεν συμπεριφερόμαστε χωρίς σεβασμό προς τον άλλον ακόμα κι αν τον αντιμετωπίζομε αυστηρά.
• Τέταρτη ένδειξη είναι η θυσία από αγάπη, που είναι άλλο πράγμα από τη θυσία από φόβο, ή τη θυσία από το ρόλο του θύματος, ή θυσία από προγραμματισμούς. Όταν θυσιάζομε ανάγκες από αγάπη για τον άλλον, δεν νιώθομε θυμωμένοι, καταπιεσμένοι, στενοχωρημένοι, ούτε έχομε κατάλοιπα από κάτι. Δεν χρεώνομε τον άλλον τίποτα.

Όταν θυσιάζομε πράγματα από φόβο, ή όντας το θύμα, ή από κοινωνικούς προγραμματισμούς, τότε χρεώνομε τον άλλον, τον κατηγορούμε, και ζητάμε λογαριασμό.

Όταν αγαπάμε κάποιον, είναι φυσικό να θυσιάσομε κάτι για να είναι καλά ο άλλος και να έχομε μία ισορροπημένη σχέση.

• Πέμπτη ένδειξη της αγάπης είναι η έκφρασή της με πράξεις: αυτό σημαίνει πως εκδηλώνομε (εκφράζομε) την αγάπη μας κάνοντας πράγματα για τον άλλον που του αρέσουν ή κάνοντας αυτά που θα θέλαμε να κάνει για μας.
• Επόμενη ένδειξη είναι η ειλικρίνεια (ή αλήθεια): δεν μπορεί να υπάρχει αγάπη χωρίς να είμαστε ειλικρινείς. Η απόκρυψη της αλήθειας βασίζεται στο φόβο και στην ξεχωριστότητα, στον φόβο των συνεπειών της αλήθειας. Η έλλειψη ειλικρίνειας δηλώνει έλλειψη ενότητας.
• Άλλη ένδειξη αγάπης είναι η τήρηση των συμφωνιών: από πρακτικές συμφωνίες μέχρι ερωτική πίστη, συναισθηματικές συμφωνίες κ.τ.λ. που δηλώνουν σεβασμό προς τον άλλον αλλά και προς τον εαυτό μας.

Είναι σοβαρό ρήγμα σε μία σχέση να κάνομε συμφωνίες που δεν μπορούμε να τηρήσομε. Να έχομε το θάρρος και τη συνειδητοποίηση να συμφωνήσομε σε ό,τι μπορούμε.

• Η ενότητα και το μοίρασμα είναι επίσης ένδειξη αγάπης, γιατί όταν αγαπάμε επιθυμούμε να μοιραζόμαστε σκέψεις, στιγμές, κομμάτια του εαυτού μας, βιώνοντας ενότητα, συμπαράσταση, αλληλοϋποστήριξη.
• Η επιθυμία να είναι καλά ο άλλος και να επιτύχει είναι επίσης ένδειξη αγάπης. Δεν απειλούμαστε από τον άλλον, τον βλέπομε σαν ψυχή στην εξέλιξη κι επιθυμούμε την άνοδό του, την βελτίωσή του. Δεν χάνομε την αξία μας όταν ο άλλος προχωρά και ανθίζει, και επιτυγχάνει.
• Δέκατη ένδειξη αγάπης παρατηρείται όταν δεν βάζομε όρους για το πώς ο άλλος θα είναι καλά, απλώς θέλομε να είναι πάντα καλά. Συχνά ζητάμε από τους άλλους να είναι καλά με τον δικό μας τρόπο ή μέσα από εμάς. Κι αυτό είναι πολύ δύσκολο και περίπλοκο ειδικά σε σχέσεις συντροφικές και στις σχέσεις γονέων-παιδιών.
• Η πραγματική αγάπη επιτρέπει στον άλλον ν’ αντιληφθεί την πραγματικότητα με τον δικό του μοναδικό τρόπο, που μπορεί να διαφέρει από τον δικό μας. Μπορούμε να είμαστε αγαπημένοι ακόμα κι αν έχομε άλλο τρόπο αντίληψης των πραγμάτων.
• Βασική ένδειξη αγάπης είναι η συγχώρεση: η πραγματική αγάπη συγχωρεί και ξανασυγχωρεί. Κι αυτό είναι διαφορετικό από την ανάγκη μας να προστατεύσομε τον εαυτό μας, την κοινωνία ή τους άλλους από μία άδικη ή επικίνδυνη συμπεριφορά. Η αγάπη είναι ανεξάρτητη από την αρνητική ή ανήθικη συμπεριφορά κάποιου που σχετίζεται με την προσωπικότητα.

Εμείς όλοι, όπως όλα τα όντα, αξίζομε αγάπη σαν εκφράσεις του Θείου. Η συμπεριφορά μας μπορεί να μην είναι επιτρεπτή και χρειάζεται αντιμετώπιση ακόμα και αυστηρή κάποιες φορές. Διατηρούμε όμως πάντα αγάπη για την ψυχή που προσωρινά βρίσκεται μέσα στο σώμα μας, παρά τις αδυναμίες, τις ελλείψεις και τα λάθη της προσωπικότητας.

Τέλος, το πιο σημαντικό είναι να μπορούμε να συγχωρούμε κάποιον που μας έβλαψε, ή σκότωσε, ή προκάλεσε κακό στους αγαπημένους μας. Η ανθρώπινη εξέλιξη χρειάζεται να φτάσει ως αυτό το σημείο της συγχώρεσης κάποιου που έχει σκοτώσει ή καταστρέψει. Και η επίγνωσή μας ότι τίποτα δεν μπορεί να συμβεί αν δεν είναι αυτό που χρειαζόμαστε για την εξέλιξή μας.

Και επιπλέον ότι κάθε όν έχει τη χάρη του Θεού μέσα του, επομένως αξίζει αγάπη ανεξάρτητα από τις πράξεις του.

Όλοι θέλομε να βιώσομε αγάπη, συνήθως κάνοντας τους άλλους να μας αγαπούν. Αλλά καθώς προχωράμε πνευματικά ή δεν θα πετυχαίνει τίποτα αυτό στη ζωή μας ή δεν θα μας ενδιαφέρει πια, διότι καθώς εξελισσόμεθα η ανάγκη ν’ αγαπάμε εμείς τους άλλους είναι μεγαλύτερη από την ανάγκη να μας αγαπούν οι άλλοι. Για να είμαστε πλήρεις από αγάπη συνήθως χρειάζονται 3 τρόποι:

1. a) ή να καταφέρομε τους άλλους να μας αγαπούν
2. b) ή ν’ αγαπάμε τον εαυτό μας
3. c) ή ν’ αγαπάμε τους άλλους

Αγάπη με πνευματική διάκριση

Είναι ένα πολύ σημαντικό θέμα κι ένα μπέρδεμα γενικά που συχνά μας κάνει να μην αγαπάμε, επειδή είμαστε ταυτισμένοι με την πεποίθηση πως αν αγαπάμε κάποιον, πρέπει να κάνομε ό,τι μας ζητήσει, ό,τι θέλει και ν’ ανταποκρινόμαστε σ’ όλες τις ανάγκες του.

Η αγάπη χρειάζεται διάκριση.

Και τι μπορεί να μας ζητήσει κάποιος για το οποίο πρέπει να έχομε διάκριση;

• χρήματα
• κάτι γι’ αυτόν
• να πούμε ψέματα
• ν’ αποφύγομε κάποιους ανθρώπους
• να κάνομε κάτι ανήθικο
• χρόνο μαζί του
• κουτσομπολιό, κακίες
• δραστηριότητες που δεν μας ικανοποιούν
• ανάληψη των δικών του ευθυνών και λύση των προβλημάτων του

Στις παραπάνω περιπτώσεις αλλά και σε άλλες μπορεί το μάθημά μας να είναι να κάνομε αυτά ή κάποια από αυτά που θέλει ο άλλος, όμως μπορεί να είναι και το αντίθετο, δηλαδή να μην κάνομε τίποτα απ’ όσα μας υποδεικνύει ο άλλος. Η απάντηση σ’ αυτό δεν είναι ξεκάθαρη.

Εάν έχομε λοιπόν κάποια εσωτερική σύγκρουση ως προς το να ικανοποιήσομε ή όχι κάποιες επιθυμίες, ανάγκες του άλλου, καλό θα ήταν να θέσομε στον εαυτό μας διάφορες ερωτήσεις και ν’ απαντήσομε αυτό που πιστεύομε ή θεωρούμε σωστότερο.

Σε μία σχέση με μία αδελφή ψυχή χρειάζεται να λειτουργούμε πάντα έχοντας αγάπη με πνευματική διάκριση για να αντιμετωπίζομε καταστάσεις καθημερινές χωρίς φόβο, εντάσεις, αμφιβολίες, κατηγορίες, και διατηρώντας την αγάπη για τον άλλον στην καρδιά μας.

Ερωτήσεις

• Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή σας τους οποίους να αγαπάτε χωρίς να επηρεάζεστε από τις συμπεριφορές και αντιδράσεις τους;
• Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή σας που νιώθετε αγάπη γι’ αυτούς αλλά βρίσκεστε σε δίλημμα αν πρέπει να τους βοηθήσετε σε κάτι που χρειάζονται και πώς; (με ποιο τρόπο)
• Συναισθήματα που νιώθετε αν τους βοηθήσετε ή αν δεν τους βοηθήσετε;
• Νιώθετε υπεύθυνοι γι ‘ αυτούς τους ανθρώπους;
• Τι είναι πιο σημαντικό για σας αυτή τη στιγμή;

Ν’ αγαπάτε τους άλλους ή να σας αγαπούν;

• Όταν ο άλλος σας αγαπά και σας το εκφράζει, τον πιστεύετε; Μπορείτε να το δεχτείτε; Ναι ή όχι και γιατί;

 

2^ος χρόνος αυτογνωσίας

 

3^ο μάθημα

 

Στο σημερινό μάθημα θα μιλήσομε για το θέμα της αγάπης. Επειδή είναι δύσκολο να προσδιορίσομε τι είναι ακριβώς η αγάπη, ας δούμε πώς εκφράζεται η αγάπη στη ζωή μας. Η αγάπη που νιώθομε δεν είναι η τέλεια αγάπη αλλά βρίσκεται σε μία διαδικασία εξέλιξης, είναι αγάπη που εμπεριέχει ανάγκη.

Έχομε ήδη αναφερθεί στην ιδέα ότι ο άνθρωπος λειτουργεί μέσα από διάφορα κέντρα (επίπεδα) συνειδητότητας ή ενεργειακά κέντρα που βρίσκονται σε συγκεκριμένα μέρη του σώματος και το καθένα έχει τη δική του μορφή αγάπης.

1^ο κέντρο (βάσης): Είναι το κέντρο της ασφάλειας όπου η αγάπη συνδέεται άμεσα με την ανάγκη ασφάλειας. Αγαπάμε αυτόν που μας κάνει να νιώθομε ασφάλεια, κι αν αυτό αλλάξει ζηλεύομε, νιώθομε θυμό, μίσος και άλλα αρνητικά συναισθήματα.

2^ο κέντρο (ιερό): Είναι το κέντρο της απόλαυσης, η αγάπη μας προς τους άλλους έχει σχέση με την ηδονή, την ευχαρίστηση που παίρνομε από αυτούς. Έτσι κάθε αλλαγή των άλλων θα φέρει και αλλαγή στα δικά μας συναισθήματα: θα νιώθομε πόνο, απογοήτευση, απόρριψη. Όμως χρειάζεται να το αποδεχτούμε και να συνειδητοποιήσομε ότι η αγάπη δεν φέρνει πόνο, οι ανάγκες μας και οι προσκολλήσεις μας προκαλούν δυσάρεστα συναισθήματα.

3^ο κέντρο (ηλιακό): Εδώ η αγάπη σχετίζεται με την ανάγκη μας για επιβεβαίωση του εαυτού μας. Διακρίνομε 2 περιπτώσεις: η πρώτη «σ’ αγαπώ επειδή με υπακούς» και η δεύτερη «σ’ αγαπώ επειδή με χρειάζεσαι». Αγαπάμε τους άλλους επειδή χρειαζόμαστε να μα μας χρειάζονται, επειδή έτσι νιώθομε την αξία μας, νιώθομε ανώτεροι, χρήσιμοι, καλοί άνθρωποι κ.τ.λ.

4^ο κέντρο (καρδιάς): Ανεβάζοντας την ενέργειά μας σ’ αυτό το κέντρο, η αγάπη γίνεται πιο ανιδιοτελής και μπορούμε ν’ αγαπάμε κάποιον ή κάποιους χωρίς να χρειαζόμαστε κάτι. Σ’ αυτό το επίπεδο νιώθομε πιο ελεύθεροι. Θέλομε τους ανθρώπους να είναι καλά, χαρούμενοι γύρω μας, δείχνομε κατανόηση και υπομονή, δεν ζητάμε αντάλλαγμα για ό,τι προσφέρομε. Η αγάπη των γονιών προς τα παιδιά τους ανήκει σ’ αυτή την κατηγορία.

5^ο κέντρο (λαιμού): Εδώ αρχίζομε να βιώνομε την οικουμενική αγάπη, δηλαδή προσφέρομε αγάπη σε περισσότερους ανθρώπους πέρα από τους βασικούς κύκλους ταύτισης (που συμπεριλαμβάνουν εμάς, την οικογένειά μας, τους φίλους μας). Προσφέρομε υπηρεσίες σε διάφορους χώρους, συμμετέχομε σε κοινωφελή έργα, στα ζώα, στη φύση κ.τ.λ. Στο επίπεδο αυτό βιώνομε τις εντολές του Χριστού, αγαπάμε τους άλλους όσο αγαπάμε τον εαυτό μας και βιώνομε ένα μεγάλο άνοιγμα καρδιάς.

6^ο κέντρο (τρίτο μάτι): Εδώ η αγάπη συνδέεται μ’ αυτό που ονομάζομε πνευματική διάκριση για την αλήθεια: δηλαδή ότι όλοι είμαστε ψυχές αιώνιες στην εξέλιξη, που προσωρινά βρισκόμαστε στο σώμα μας και πως ό,τι μας συμβαίνει σκοπό έχει μόνο την εξέλιξή μας. Η αγάπη μας δεν κλονίζεται καθόλου γιατί η ψυχή ζει και μετά τον θάνατο. Καμμιά φορά αυτή η αγάπη ερμηνεύεται σαν αδιαφορία παρ’ όλο που δεν συμβαίνει καθόλου αυτό, εξαιτίας περιοριστικών σκεπτομορφών (πεποιθήσεων). Επίσης, η αγάπη μας σ’ αυτό το επίπεδο μας οδηγεί στο να μην κάνομε κάποια πράγματα επιβλαβή για τους άλλους.

7^ο κέντρο (κεφαλής): Στο επίπεδο αυτό υπάρχει διάλυση της ξεχωριστότητας: Εδώ είμαστε όλοι ΕΝΑ, κατανοούμε τα λόγια του Χριστού «Είμαι μέσα σας, και είστε μέσα μου». Βιώνομε την ενότητα και την απόλυτη αγάπη που ο Χριστός βίωσε και προσπάθησε να μας διδάξει. Εδώ υπάρχει πλήρης απελευθέρωση.

Μιλώντας γενικά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η μόνη πραγματική ένδειξη της εξέλιξής μας σ’ αυτή τη ζωή είναι η ικανότητά μας να νιώθομε πραγματική αγάπη.

Η απελευθέρωσή μας από προσκολλήσεις και εμπόδια μας ανοίγει το δρόμο προς την αγάπη. Όσο πιο εξαρτημένοι είμαστε από ανθρώπους και καταστάσεις, τόσο πιο δύσκολα μπαίνομε στην αγάπη και τόσο πιο πολύ πιστεύομε ότι πονάμε λόγω της αγάπης που θεωρούμε ότι νιώθομε.

Όταν λειτουργούμε μέσα από τα 3 πρώτα κέντρα, ερωτευόμαστε κάποιον για συγκεκριμένες ιδιότητες που έχει (θετικές ή και αρνητικές). Όταν ο έρωτας περάσει, ατονήσει ή θα πρέπει να εξελιχθεί σε βαθιά αγάπη ή να διαλυθεί η σχέση, διότι μετά το τέλος του έρωτα οι προσκολλήσεις, οι πεποιθήσεις, τα ελαττώματά μας εμφανίζονται. Όσο λοιπόν η αγάπη μας περνά μέσα από τα 3 πρώτα κέντρα (επίπεδα) τόσο ευκολότερα θα κλονίζεται.

Ας μη μπερδεύομε, λοιπόν, τον έρωτα που είναι μία έλξη που εξαρτάται από τη σωματική απόλαυση, την ασφάλεια και την επιβεβαίωση του Εγώ μέσα στη σχέση, με την αγάπη που είναι αιώνια και έχει αισθήματα ενότητας!

 

Ερωτήσεις

• Παρατηρώντας την αγάπη σας για τους κοντινούς σας ανθρώπους, μέσα από ποιο κέντρο πιστεύετε ότι λειτουργείτε τώρα στη ζωή σας;
• Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή σας τώρα για τους οποίους η σχέση σας είναι περισσότερο προσκόλληση από σχέση βαθιάς αγάπης;

Εάν ναι, μπορείτε να προσδιορίσετε ποιες ανάγκες σας καλύπτουν αυτοί οι άνθρωποι;

Πώς μπορείτε ν’ αναβαθμίσετε αυτή τη σχέση και να νιώθετε συχνότερα και πιο σταθερά αγάπη γι’ αυτούς;

• Φτιάξτε φράσεις ή μικρά μηνύματα αγάπης που θα σας βοηθήσουν να έχετε πιο σταθερή αγάπη προς τους ανθρώπους γύρω σας.

2^ος χρόνος αυτογνωσίας

 

2^ο μάθημα

 

Η χημεία της αγάπης στηρίζεται σε μία βασική πνευματική αλήθεια, ότι όλοι είμαστε ΕΝΑ, και για να βιώσομε βαθιά αγάπη πρέπει να είμαστε απελευθερωμένοι από προσκολλήσεις, προγραμματισμούς, συνήθειες κ.τ.λ.

Σήμερα καθώς η επιστήμη εξελίσσεται κι αλλάζει, υπάρχουν πολλές επιστημονικές αλήθειες και θεωρίες που αλλάζουν την αντίληψή μας για τον εαυτό μας αλλά και την πραγματικότητα.

Οι επιστήμονες μιλάνε για την σχέση μεταξύ ουσιών που ονομάζονται πεπτίδια (ή ορμόνες), που εκκρίνονται από τον υποθάλαμο και την υπόφυση ανάλογα τα συναισθήματα που έχομε κάθε στιγμή. Κάθε συναίσθημα παράγει διαφορετικά πεπτίδια, τα οποία περνάνε στα κύτταρά μας μέσω των υποδοχέων που έχουν (1.000 έως 10.000) και στη συνέχεια τα κύτταρά μας εθίζονται στις ουσίες αυτές όπως εθιζόμαστε στην καφεΐνη, νικοτίνη, ηρωίνη κ.ά. Αυτό λοιπόν που προκαλείται λέγεται χημική εξάρτηση από ένα συγκεκριμένο συναίσθημα, οπότε υποσυνείδητα επιζητούμε να βιώνομε αυτό το συναίσθημα (θυμό, φόβο, πανικό, άγχος…) όλο και περισσότερο. Όταν οι υποδοχείς στα κύτταρα γεμίσουν δεν υπάρχει χώρος πια για να τραφούν σωστά τα κύτταρα με αποτέλεσμα να γερνούν, ν’ ασθενούν να κουράζονται. Ταυτόχρονα δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος εθισμού με επαναλαμβανόμενες καταστάσεις και συμπεριφορές.

Τα εγκεφαλικά κύτταρα συνδέονται με τα υπόλοιπα (νευρώνια) μέσα από συνάψεις στις οποίες γίνεται ανταλλαγή ουσιών και μηνυμάτων. Όσο και όταν αυτά λειτουργούν αρμονικά, αυξάνεται η ένωση μεταξύ τους και κάθε φορά που ακολουθούμε την ίδια αντίδραση προς ένα ερέθισμα (θυμώνομε, φοβόμαστε, στενοχωριόμαστε), το συναίσθημά μας δυναμώνει, και η διαδικασία αυτή γίνεται πιο μόνιμη και επαναλαμβάνεται. Αποτέλεσμα: συνηθίζομε να νιώθομε αρνητικά ή θετικά. Και μ’ αυτό τον τρόπο δημιουργείται ένα δίκτυο νευρωνίων όπου συγκεκριμένα νευρώνια αντιδρούν με τον ίδιο τρόπο προς ορισμένα ερεθίσματα.

Κάθε φορά που επαναλαμβάνομε μία σκέψη ή συναίσθημα δημιουργούνται συνάψεις (συνδέσεις) ανάμεσα στα κύτταρα (νευρώνια) του εγκεφάλου.

Μπορούμε ν’ αποδυναμώσομε αυτές τις συνδέσεις αλλάζοντας τρόπο αντίληψης και αντίδρασης. Κάθε φορά που αντιδράμε αλλιώς ή θετικά, τα κύτταρα απελευθερώνονται από τα πεπτίδια, δέχονται οξυγόνο και ουσίες και συρρικνώνονται οι συνάψεις.

Ο εγκέφαλος δέχεται πληροφορίες από τα μάτια 40 φορές / δευτερόλεπτο αλλά αναδομεί αυτά που «βλέπομε» ανάλογα με τις πεποιθήσεις μας, προσκολλήσεις, βιώματα. Τα μάτια στην ουσία στέλνουν μόνο τις εικόνες. Γι’ αυτό βλέπομε διαφορετικά πράγματα. Αν καθαρίσομε τις χημικές και νευρολογικές μας συνήθειες, αρχίζομε να βλέπομε πιο αντικειμενικά χωρίς κριτική και αξιολόγηση.

Επιπλέον οι διαδρομές αντίληψης της πραγματικότητας, γίνονται μέσα από τον πρωτογενή εγκέφαλο (άμεση αντίδραση σε κατάσταση φόβου ή πανικού), ή μέσα από το νέο εγκέφαλο, όπου αξιολογούμε το ερέθισμα και είμαστε πιο συνειδητοί. Υπάρχουν τεχνικές αποφόρτισης των εμπειριών του παρελθόντος.

Τέλος, φαίνεται πως υπάρχει ένα μορφογεννητικό πεδίο ή συλλογικό ασυνείδητο μέσα στο οποίο όλοι είμαστε συνδεδεμένοι, και από το οποίο αντλούμε κοινές τάσεις, έτσι ώστε, όταν αλλάζομε τον τρόπο σκέψης μας και αντίδρασης, αυτό επηρεάζει και τους άλλους. Κάθε άνθρωπος, κάθε χώρα έχει το δικό του μορφογεννητικό πεδίο, όπως και ο πλανήτης επίσης.

Όταν αλλάζομε τον εαυτό μας, δημιουργείται και μία αλλαγή στους άλλους διότι επηρεάζεται αυτό το πεδίο. Υπάρχουν πολλά πειράματα που το αποδεικνύουν.

Πέντε (5) λεπτά την ημέρα άσκηση φωτός ή θετικός οραματισμός και θετικό συναίσθημα επιδρά 5 ώρες θετικά πάνω στον εγκέφαλο.

Αντίθετα, 5 λεπτά θυμού επηρεάζει αρνητικά τις λειτουργίες του αμυντικού συστήματος για 5 ώρες.

Εκκρίνονται επίσης ορμόνες διάφορες που συντελούν στην καλή μας διάθεση, κατά του άγχους, κατά της γήρανσης (πχ: ντοπαμίνη: η ορμόνη της χαράς, οξυτοκίνη: ορμόνη αγχολυτική, αντικαταθλιπτική).

Επιλέγοντας λοιπόν την αγάπη στη ζωή μας σημαίνει ότι επιλέγουμε να ξεπεράσομε τον φόβο που είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο στην υγεία, ευτυχία κι επιτυχία.

Η αγάπη, μας επιτρέπει να ζήσομε διαφορετικά, πιο θετικά, να ωριμάσομε συναισθηματικά, νοητικά, πνευματικά, να έχομε σύνδεση με τον Ανώτερο Εαυτό μας, να μαθαίνομε τα μαθήματα της ζωής μας, ν’ απελευθερωθούμε από τον καρμικό πόνο, σπάμε τον κύκλο μίσους, θυμού, πόνου.

Τέλος, χρειάζεται να συγχωρούμε ν’ απελευθερωθούμε από προσκολλήσεις, ταυτίσεις, συνήθειες, να θυμόμαστε να εφαρμόζομε πνευματικές αλήθειες, να νιώθομε καλά με τον εαυτό μας, να δίνομε έμπνευση αγάπης στους άλλους, να νιώθομε αγάπη μέσα μας.

Όλ’ αυτά αφαιρούν το πέπλο της άγνοιας, γινόμαστε σοφότεροι και πιο δυνατοί κα το πρόσωπο που επιθυμούμε να είμαστε.

 

 

 

 

 

Ερωτήσεις Α

• Τι σημαίνει αγάπη για σας; Ποια τα θετικά της αγάπης σαν στάση ζωής;
• Πώς η αλλαγή μας επηρεάζει θετικά την αλλαγή των άλλων;
• Γιατί λέμε πως τα μάτια δεν βλέπουν αλλά ο εγκέφαλος βλέπει; Πώς συμβαίνει αυτό;

Ερωτήσεις Β

• Πιστεύετε πως λειτουργείτε στη ζωή σας μέσα από την αγάπη;
• Σε ποιες περιπτώσεις χάνετε την αγάπη σας;
• Με πιο τρόπο αυξάνετε την αγάπη σας;

2^ος χρόνος αυτογνωσίας

 

1^ο μάθημα

 

Ξεκινάμε σήμερα το 1^ο μάθημα του 2^ου χρόνου αυτογνωσίας μιλώντας για την φροντίδα του εαυτού μας (νου, σώματος, ενέργειας).

Για να βιώσομε την αληθινή μας φύση σαν ψυχές στη εξέλιξη που είμαστε, χρειάζεται να φροντίζομε το σώμα και το νου μας, διότι μόνο έτσι μπορούμε να έχομε γαλήνη, διαύγεια, δημιουργικότητα, θετικές σκέψεις κ.τ.λ. Δύσκολο για κάποιον που δεν έχει ρυθμίσει τις σωματικές και νοητικές του λειτουργίες να ζει εν ειρήνη και χαρά.

Το κλειδί όλων στη ζωή μας είναι η ελευθερία σαν επιλογή να βελτιώσομε τον εαυτό μας ή όχι, ν’ αποφασίσομε αν θα κάνομε κάτι ή όχι. Η αίσθηση της ελευθερίας είναι σημαντική γιατί πολλοί άνθρωποι δεν κάνουν κάτι επειδή αν το κάνουν, νομίζουν ότι καταπιέζονται και ότι είναι ανελεύθεροι. Βέβαια όλη αυτή η αντίληψη στηρίζεται σε λανθασμένους προγραμματισμούς, σε προσκολλήσεις, συνήθειες χρόνων, εθισμούς κ.τ.λ. που δεν μας επιτρέπουν ν’ ασχοληθούμε με τη φροντίδα του οχήματος της ζωής μας που είναι το σώμα.

Πέρυσι μάθαμε πολλούς τρόπους που μας βοηθούν να παρατηρήσομε τι κάνομε, γιατί και πότε, μάθαμε να αναλύομε και ν’ αναγνωρίζομε τα συναισθήματά μας, ν’ αναβαθμίζομε τις προσκολλήσεις μας σε προτιμήσεις, να χαλαρώνομε, να κάνομε αναπνοές, ασκήσεις, μισή λαμπάδα. Μάθαμε πώς ν’ απελευθερωθούμε από κάποια παιδικά βιώματα, να βρίσκομε τις αντιστάσεις μας προς την αλλαγή, να κάνομε γραπτές, θετικές επιβεβαιώσεις – μάθαμε ότι πίσω απ’ όλα βρίσκεται ο φόβος σαν αιτία όλων των άλλων αρνητικών συναισθημάτων, κι αγγίξαμε λίγο την αυτοπαραδοχή, το εγώ-μήνυμα, την έκφραση των αναγκών μας! Τέλος, μάθαμε τεχνικές ενεργειακής ψυχολογίας που μπορούμε να εφαρμόζομε σε κάθε περίσταση.

Σύμφωνα με την κβαντική φυσική υπάρχει η θεωρία των πολλών κόσμων που σημαίνει απλά ότι έχομε πολλές επιλογές για κάθε πράγμα που θέλομε να κάνομε κάθε στιγμή. Κάποιες επιλογές γίνονται στον εδώ κόσμο και πραγματοποιούνται αυτά που αποφασίζομε να κάνομε, ενώ κάποιες άλλες μπορεί να πραγματοποιούνται σε άλλα επίπεδα, άλλα σύμπαντα, άλλους κόσμους.

Η υπέρβαση του Εγώ μας είναι μέρος της εξέλιξής μας, και φυσικά είναι δική μας επιλογή εάν θέλομε να κάνομε την υπέρβαση, όπως και αν θέλομε να φροντίζομε το σώμα μας, κατανοώντας και ξεπερνώντας τα εμπόδια και τις αντιστάσεις μας. Όταν ένα κομμάτι του εαυτού μας επιθυμεί κάποια αλλαγή ή την φροντίδα του σώματος και του νου, κι ένα άλλο κομμάτι είναι αντίθετο, τότε υπάρχει μία εσωτερική σύγκρουση την οποία χρειάζεται να δουλέψουμε.

Όταν οι άλλοι είναι αντίθετοι με τις δικές μας επιλογές σεβόμαστε τη γνώμη τους, τους αγαπάμε αλλά δεν ζούμε τη ζωή μας σύμφωνα με τις δικές τους επιθυμίες και αποφάσεις.

Πολλοί άνθρωποι μιλάνε για αναβλητικότητα σαν εμπόδιο προς την αυτοφροντίδα. Όμως αυτό το δευτερογενές συναίσθημα σημαίνει απλά έλλειψη προτεραιοτήτων, γι’ αυτό χρειάζεται να σκεφτούμε τι είναι σημαντικό για μας και γιατί. Άλλοι άνθρωποι δυσκολεύονται γιατί έχουν αμφιβολίες γι’ αυτό που έχουν επιλέξει, κάτι πολύ λογικό και φυσικό στην αρχή. Γι’ αυτό χρειάζεται ν’ αποφασίσομε να δοκιμάσομε κάτι (όπως την αυτοφροντίδα), να το βιώσομε και μετά να επιλέξομε να συνεχίσομε ή όχι.

Άλλοι νιώθουν ενοχή γιατί νομίζουν πως η ενασχόληση με τον εαυτό τους είναι εγωιστικό. Κάποιοι πιστεύουν πως είναι μάταιη προσπάθεια γιατί δεν αλλάζει κάτι.

Όσα κι αν είναι τα εμπόδια που μπαίνουν στο δρόμο της φροντίδας του σώματος, του νου, της ενέργειάς μας, είμαστε ελεύθεροι να κάνομε κάτι προς αυτή την κατεύθυνση ή όχι. Ό,τι κάνομε, πρέπει να είναι μία συνειδητή επιλογή και να ξέρομε τι έχομε να κερδίσομε ή να χάσομε από την συγκεκριμένη επιλογή μας.

Συνεχίζοντας με αγάπη, θα θέλαμε να αναφερθούμε στη συνέπεια που είναι μία μεγάλη πνευματική αρετή. Η συνέπεια επιδρά πάνω στο τι θα πάρομε από ένα μάθημα αλλά και τι θα πάρουν οι άλλοι.

Όταν είμαστε συνεπείς, και το κάνομε από αγάπη, μας βγαίνει πολύ φυσικά το βίωμα της αγάπης και του νοιαξίματος προς τους άλλους, και η συνέπεια διέπει τη ζωή μας. Κάποιοι άνθρωποι ισχυρίζονται ότι συναντούν εμπόδια στο δρόμο τους ενώ θέλουν να είναι συνεπείς, κι όμως είναι εκείνοι που συνεχίζουν την ασυνέπειά τους.

Προτείνομε σε όλους να δουν τη συνέπεια ως πνευματική άσκηση. Να μην ξεχνάμε επίσης ότι σχετίζεται με την αλήθεια διότι όταν συμφωνούμε να κάνομε κάτι και μετά υποχωρούμε, χαλάει η σχέση (χάνεται η σχέση) μεταξύ λόγου και πνεύματος. Υπάρχει μία λέξη που εκφράζει ακριβώς αυτό: Sancalpa (σανκάλπα), μία δύναμη που αποκτάμε όταν αυτό που λέμε, το κάνομε, συντονιζόμενοι έτσι με τις δυνάμεις του σύμπαντος.

Ο λόγος μας πρέπει να είναι συμπαντικός και σταθερός. Δυστυχώς σήμερα έχομε ξεφύγει από την σύνδεση με την ψυχή μας (με τον Ανώτερο Εαυτό μας) επειδή ο λόγος μας δεν συνδέεται με τις ανώτερες πνευματικές δυνάμεις.

Όταν συμφωνούμε όλοι μαζί σε κάτι, πχ σε μία ομάδα αυτογνωσίας, οφείλομε να το τηρήσομε, διότι συχνά καθυστερεί η ομάδα σε ό,τι κάνει λόγω της ασυνέπειάς μας.

Συνέπεια προς την ομάδα σημαίνει αγάπη προς την ομάδα και τον εαυτό μας.

 

Ερωτήσεις Α

• Τι σημαίνει αυτοφροντίδα και πώς επιτυγχάνεται;
• Γιατί η συνέπεια παίζει σημαντικό ρόλο στην καθημερινή μας ζωή αλλά και στην εξέλιξή μας;
• Με ποιους τρόπους μπορούμε να δημιουργήσουμε συνέπεια;

 

Ερωτήσεις Β

• Βρείτε κάποιο-α περιστατικά που να μην είσαστε συνεπείς.

Βρείτε την αιτία.

Βρείτε τα συναισθήματα που είχατε.

Ποιες πεποιθήσεις σας οδηγούν στην ασυνέπεια;

Υπάρχει κάποια προσκόλληση σε κάτι;

Πώς χαρακτηρίζετε τον εαυτό σας όταν δεν έχετε συνέπεια;

Θέλετε να γίνετε συνεπείς;

Για ποιο λόγο;

Τι θα κερδίσετε ή τι θα χάσετε αν δημιουργήσετε συνέπεια στη ζωή σας;

Τι σκοπεύετε να κάνετε τώρα πάνω σ’ αυτό το θέμα;

• Με ποιο τρόπο φροντίζετε τον εαυτό σας;

Πώς νιώθετε γι’ αυτό;

Ποια είναι τα εμπόδια (ή αντιστάσεις) εάν υπάρχουν σχετικά με την αυτοφροντίδα;

Ποιες αλήθειες θέλετε να δυναμώσετε ώστε να υπερβείτε τα εμπόδιά σας;

 

 

1^ος χρόνος αυτογνωσίας

 

5^η συνάντηση (7^ο μάθημα)

 

Στο σημερινό μάθημα θ’ αναφερθούμε στη δημιουργία των συναισθημάτων και πώς μπορούμε ν’ απελευθερωθούμε από ανεπιθύμητα συναισθήματα.

Η αιτία των συναισθημάτων μας είναι οι πεποιθήσεις μας, δηλαδή αυτό που πιστεύομε για οτιδήποτε συμβαίνει στη ζωή μας, για οποιοδήποτε γεγονός, κατάσταση, έξω από μας για οποιαδήποτε αλλαγή στη ζωή μας: αυτή η εξωτερική πραγματικότητα ονομάζεται ερέθισμα και περνά μέσα από το σύστημα πεποιθήσεών μας, ερμηνεύεται σαν ευχάριστο ή δυσάρεστο και δημιουργεί τα συναισθήματα ανάλογα με την ερμηνεία που δίνομε. Κάθε άνθρωπος ερμηνεύει τα ερεθίσματα διαφορετικά, δημιουργώντας έτσι τον δικό του συναισθηματικό κόσμο.

• Πρώτο είδος ερεθισμάτων είναι λοιπόν τα γεγονότα και οι καταστάσεις.
• Δεύτερο είδος είναι η μνήμη: Χωρίς να συμβαίνει κάτι, θυμόμαστε κάτι και αυτό παράγει συναισθήματα, αρνητικά ή θετικά ανάλογα την ανάμνηση που έχομε. Όταν είμαστε προσκολλημένοι σε μνήμες του παρελθόντος δυσάρεστες, υποφέρομε, δεν ζούμε το παρόν, και δεν συγχωρούμε.
• Τρίτο είδος είναι οι σκέψεις του μέλλοντος: Σκεφτόμαστε τι θα γίνει μελλοντικά στη ζωή μας σε σχέση με τα γηρατειά, τη δουλειά, την οικογένεια, τα παιδιά, κάνομε υποθετικά σενάρια και παράγομε συναισθήματα ανάλογα με τις σκέψεις μας.
• Τέταρτο είδος είναι η ενεργειακή μας κατάσταση: Έχει αποδειχθεί πως όταν η ενέργειά μας είναι χαμηλή, παράγονται αρνητικά συναισθήματα, το νευρικό μας σύστημα εξασθενεί, γινόμαστε επιθετικοί, δεν έχομε κατανόηση, και αντοχή.
• Πέμπτο είδος είναι η ορμονική μας κατάστασή: Με την αλλαγή των ορμονών εμφανίζονται στο υποσυνείδητό μας συναισθήματα όπως αδικία, εκνευρισμός, πόνος κ.τ.λ., συχνά χωρίς εμφανή αιτία ή λόγο. Βέβαια, είθισται να έρχονται στην επιφάνεια τα βαθύτερά μας συναισθήματα.

Χρειαζόμαστε λοιπόν άσκηση, χαλαρώσεις, αναπνοές, θετική προβολή, θετικό οραματισμό, καλή διατροφή για να κρατάμε την ενέργειά μας ψηλά και τις ορμόνες σε ισορροπία.

Ας έχομε στο νου μας ότι τα συναισθήματα είναι σαν τη ροή του ποταμού: αν δεν υπάρχουν, «στεγνώνομε» κι αν ξεχειλίζουν έξω από τα όρια του εαυτού μας, μας καταστρέφουν. Όταν έχομε ηρεμία και αρμονία στη ζωή μας, καλλιεργούμε θετικά συναισθήματα. Προσοχή όμως, μην μπούμε στο παιχνίδι της άρνησης, δηλαδή να μη βλέπομε τ’ αρνητικά μας συναισθήματα και να πιστεύομε ότι τα έχομε ξεπεράσει, ενώ στην πραγματικότητα τα έχομε απλά «θάψει» βαθιά μέσα μας. Γιατί τότε προκαλούν μπλοκαρίσματα και ψυχοσωματικές ασθένειες.

Αναγνωρίζομε τα ανεπιθύμητα συναισθήματα, μαθαίνομε, ανακαλύπτομε γιατί τα έχομε, τα αποδεχόμαστε, και απαλλασσόμαστε απ’ αυτά. Καλό είναι να θυμόμαστε πως πίσω από κάθε αρνητικό συναίσθημα όπως ο θυμός, η στενοχώρια, η ενοχή υπάρχει ο φόβος (συνήθως κρυμμένος φόβος).

Όταν συμβαίνει ένα ερέθισμα, περνά από το νου μας, αρχίζομε να το ερμηνεύομε ανάλογα με το σύστημα πεποιθήσεών μας, και βγάζομε το συμπέρασμα σχετικά με το αν είναι απειλή (κίνδυνος) για μας ή όχι. Τι όμως απειλείται από ένα ερέθισμα; Η αξία, η ασφάλεια, η ελευθερία, η ευχαρίστησή μας (απόλαυση). Η απειλή κάποιων ή όλων αυτών των παραπάνω παράγει αρνητικά συναισθήματα, που στη συνέχεια προκαλούν αντιδράσεις.

Ερέθισμα à Πεποίθηση à Συναίσθημα à Αντίδραση

Οι αντιδράσεις μας (ανάλογα με αυτά που νιώθουμε) μπορεί να στρέφονται προς τον εαυτό μας (κλείσιμο, αυτοαπόρριψη) ή προς τους άλλους (επιθετικότητα, απόμακρη στάση, κριτική κ.ά.). Ταυτόχρονα γίνονται ερεθίσματα για τους άλλους γύρω μας. Εκείνοι με τη σειρά τους, ανάλογα με τις δικές τους πεποιθήσεις, παράγουν συναισθήματα και στη συνέχεια αντιδράσεις κι επιστρέφουν σε μας σαν νέα ερεθίσματα, μπαίνοντας έτσι σ’ ένα φαύλο κύκλο, και καταλήγοντας σαν δύο ρομποτάκια που ανταγωνίζονται επειδή αλληλεπιδρούν οι πεποιθήσεις και οι προγραμματισμοί μας. Υπάρχουν άπειρα καθημερινά παραδείγματα αυτής της αλληλεπίδρασης.

Τι μπορούμε να κάνουμε;

• Ν’ αλλάξομε την εξωτερική κατάσταση ώστε να γίνει όπως την επιθυμούμε.
• Να αποδεχτούμε την εξωτερική κατάσταση έτσι όπως είναι, παραμένοντας ευτυχισμένοι έως ότου την αλλάξομε.

Μία βασική τεχνική αυτοπαρατήρησης είναι να γράφομε αυτά που μας συμβαίνουν, μας ενοχλούν, τα συναισθήματα, τις πεποιθήσεις, και τις αντιδράσεις μας. Μας βοηθά πολύ να συνειδητοποιούμε βαθύτερα συναισθήματα.

Το βασικότερο απ’ όλα είναι να μάθομε να νιώθομε αξία, ασφάλεια, ελευθερία, απόλαυση, αποδεχόμενοι ότι δεν κινδυνεύομε από κάτι και ν’ αποδεχτούμε ότι δεν μπορεί ν’ αλλάξει.

Ερωτήσεις

• Τι είναι το ερέθισμα και τι προκαλεί;
• Με ποιο τρόπο μπορούμε να είμαστε πιο ευτυχείς και πιο ήρεμοι, όταν η εξωτερική πραγματικότητα δεν μας ικανοποιεί;
• Πώς αλληλεπιδρούν οι αντιδράσεις και τα συναισθήματά μας μ’ αυτά των άλλων;

Άσκηση

Βρείτε ένα ερέθισμα που σας ενοχλεί.

• Γράψτε τις πεποιθήσεις που σας επηρεάζουν ως προς αυτό.

Βρείτε τα συναισθήματά σας

Βρείτε τις αντιδράσεις σας

• Τι θέλετε να πιστεύετε για ν’ αλλάξετε αυτό που σας ενοχλεί;
• Τι χρειάζεται να πιστεύετε για να δεχτείτε αυτή την κατάσταση (το ερέθισμα) που δεν σας αρέσει;
• Τι κινδυνεύει σε σας από την κατάσταση ή το ερέθισμα που σας ενοχλεί;

 

1^ος χρόνος αυτογνωσίας

 

4^η συνάντηση (6^ο μάθημα)

 

O σκοπός της αυτογνωσίας είναι η γνώση και η κατανόηση του νου μας με στόχο την αυτοβελτίωσή μας και την εξέλιξή μας.

Η πραγματικότητά μας δημιουργείται από τον τρόπο ερμηνείας αυτών που μας συμβαίνουν (παρελθόν, παρόν, μέλλον). Εμείς δημιουργούμε τον εσωτερικό μας κόσμο ανάλογα με τον τρόπο που βλέπομε τα πράγματα.

Στάδια της αυτογνωσίας

• Αυτοπαρατήρηση: Παρατηρούμε τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις αντιδράσεις μας χωρίς να κρίνομε και ν’ απορρίπτομε.

Όσο έχομε αρνητικά συναισθήματα δεν είμαστε ελεύθεροι ν’ αγαπήσομε τον εαυτό μας ούτε και τους άλλους.

Η αυτογνωσία στοχεύει στην ελευθερία του ανθρώπου.

• Αυτοανάλυση: Μαθαίνομε πώς ν’ αναλύομε ό,τι παρατηρούμε.
• Αυτομεταμόρφωση: Αλλαγή στον τρόπο που σκέφτεται και λειτουργεί ο νους μας, στον τρόπο που βλέπομε τη ζωή, τους ανθρώπους, τα πράγματα. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι (εργαλεία) για την αυτογνωσία.

Καθημερινή χρήση ενός ημερολογίου, ερωτηματολόγια, ομαδικές συζητήσεις, χαλαρώσεις με ερωτήσεις κ.ά.

Χρειάζεται αποδοχή του εαυτού μας όπως είναι και αγάπη για να μπορέσομε ν’ αλλάξομε.

Η επίδραση των συναισθημάτων πάνω στη ζωή μας

1. a) Επιδρούν σαν ενεργειακές καταστάσεις πάνω στο ενεργειακό μας σώμα και κατ’ επέκταση και στην υγεία μας. Η αγάπη κάνει την ενέργεια ν’ απλώνεται, ενώ ο φόβος την συρρικνώνει και προκαλεί μπλοκαρίσματα. Καταπιεσμένα συναισθήματα προκαλούν ψυχοσωματικές ασθένειες, καθώς κάθε αρνητικό συναίσθημα έχει μία αντίδραση στο σώμα μας κι αυτό στον υποθάλαμο και υπόφυση και στη συνέχεια σε όλα τα συστήματα του σώματος.
2. b) Θολώνουν το νου μας, χάνεται η διαύγεια, διαστρεβλώνεται η αντίληψη για την πραγματικότητα.
3. c) Δημιουργούνται εντάσεις στις σχέσεις μας, θεωρούμε τους άλλους υπεύθυνους για την πραγματικότητά μας κ.τ.λ. Αν δεν υπάρχουν συναισθήματα, δεν υπάρχει επαφή με τους άλλους ανθρώπους (έλλειψη ενεργειακής επαφής). Εάν υπάρχουν, δημιουργούνται θετικές σχέσεις ή αρνητικές, ανάλογα τα συναισθήματα που επικρατούν.
4. d) Επιτρέπουν ή δεν επιτρέπουν την υπέρβαση του νου, άρα το βίωμα υπερβατικών (ανώτερων) καταστάσεων συνειδητότητας.

Με δύο βασικούς τρόπους χειριζόμαστε τα συναισθήματα: α) με την καταπίεση και β) με την εκτόνωσή τους πάνω στους άλλους.

Η καταπίεση των συναισθημάτων ή η μη έκφραση θετικών συναισθημάτων προκαλεί βλάβη στον εαυτό μας.

Η εκτόνωση προκαλεί πόνο, πλήγωμα, στενοχώρια, θυμό, αίσθηση αδικίας. Χάνεται επίσης η επαφή ή η οποιαδήποτε σχέση με κάποιον.

Όμως, τίποτα απ’ αυτά δεν είναι λύση. Χρειάζεται να μάθομε να διαχειριζόμαστε όλα τα συναισθήματά μας, να τα εκφράζομε χωρίς θυμό αλλά και χωρίς να καταπιέζομε τους άλλους.

Κάτι πολύ σημαντικό που συχνά αγνοούμε είναι πως όταν καταπιέζομε τα συναισθήματά μας, ο άλλος τα εισπράττει ακόμα και χωρίς να τα εκφράζομε.

Π.χ: Θυμός και φόβος κάποιου γίνονται ο θυμός και ο φόβος που ο άλλος μπορεί να βγάζει σε μας, μιας και μας επιστρέφει τα συναισθήματα αυτά χωρίς να το καταλαβαίνει.

Γενικά, ό,τι συμβαίνει στη ζωή είναι συντονισμένο πάνω στα συναισθήματα. Έλκουμε αυτό που φοβόμαστε, αφού αυτό περνά αυτόματα στους άλλους με τους οποίους συνδεόμαστε.

Τα συναισθήματα δεν χαρακτηρίζονται ως κακά ή καλά, σωστά ή λάθος. Υπάρχουν απλά συναισθήματα που δημιουργούν ενότητα (αγάπη, χαρά, κατανόηση, συμπόνια, σεβασμός, εκτίμηση) και άλλα που προκαλούν ξεχωριστότητα (απόρριψη, φόβος, μίσος, αδικία, ζήλεια, πίκρα, απογοήτευση), κόβοντας την ενεργειακή μας επαφή με τον άλλο.

Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να εντοπίζομε τα συναισθήματα που κόβουν την επαφή μας με τους άλλους ή με τον εαυτό μας (ενοχή, αυτοαπόρριψη, έλλειψη εμπιστοσύνης), να τα παρατηρούμε, να τα αναλύομε, να τα αποδεχόμαστε, και να τ’ αφήνομε να φύγουν χωρίς να πολεμάμε μαζί τους.

 

Ερωτήσεις Α

• Σε ποιους τομείς θα σας ωφελήσει η αυτογνωσία;
• Αυτά που ζείτε στη ζωή σας τώρα έχουν σχέση με τις εσωτερικές σας ανάγκες κι επιθυμίες;
• Πώς επιδρούν στη ζωή τα συναισθήματά μας;

Ερωτήσεις Β

• Έχετε παρατηρήσει πώς τα συναισθήματά σας επιδρούν στον τρόπο σκέψης σας και στις αντιδράσεις σας ως προς τον εαυτό σας και ως προς τους άλλους;
• Τα συναισθήματα και οι αντιδράσεις σας αντανακλούν πάνω στα συναισθήματα και συμπεριφορές των άλλων;

 

 

1^ος χρόνος αυτογνωσίας

 

3^η συνάντηση (5^ο μάθημα)

 

Στο σημερινό μας μάθημα θα μιλήσομε για την τέταρτη επίγνωση και τους ρόλους που παίζομε.

Όταν γεννιόμαστε είμαστε ελεύθεροι από ρόλους, είμαστε πιο ειλικρινείς, πιο ήρεμοι, αλλά μεγαλώνοντας αρχίζομε να βιώνομε απογοήτευση επειδή οι ανάγκες μας δεν ικανοποιούνται. Έτσι προσπαθούμε να πάρομε αυτό που θέλομε παίζοντας διάφορους ρόλους αλλά έτσι πολλές φορές εξασφαλίζομε ότι και οι άλλοι δεν θα πάρουν από μας αυτό που δεν θέλομε να τους δώσομε.

Τέσσερα βασικά πράγματα επιθυμούμε από τους άλλους:

1. a) Την προσοχή τους και την αποκλειστικότητα της αγάπης τους.
2. b) Την επιβεβαίωσή τους σ’ αυτά που λέμε ή κάνομε.
3. c) Ασφάλεια ώστε να νιώθομε ότι είμαστε προστατευμένοι.
4. d) Έλεγχο πάνω στους άλλους, εμποδίζοντάς τους να ζητάνε κάτι από μας.

Οι ρόλοι που παίζομε χωρίζονται σε 4 κατηγορίες:

• Ο τρομοκράτης: Ελέγχει τους άλλους μέσα από το φόβο.

Όταν παίζομε αυτό τον ρόλο προστατεύομε τον εαυτό μας από τους άλλους, τους διώχνομε γιατί φοβούνται να μας ζητήσουν κάτι, και μπορούμε να πάρομε κάτι από συγκεκριμένους ανθρώπους. Φυσικά, αν κι ελέγχομε τους άλλους, χάνομε την αγάπη τους και τον σεβασμό τους. Δύο βασικές σκεπτομορφές βρίσκονται πίσω απ’ αυτόν τον ρόλο:

Η πρώτη είναι ότι όποιος φωνάζει και απειλεί έχει δίκιο, όποιος είναι θυμωμένος έχει πάλι δίκιο.

Η δεύτερη είναι ότι κινδυνεύομε, όταν ο άλλος φωνάζει, θυμώνει ή απειλεί.

Μέσα μας ξυπνούν οι προγραμματισμοί από την παιδική μας ηλικία που λένε πως εμείς φταίμε που θυμώνει ο άλλος και πως κινδυνεύομε επειδή φωνάζει έντονα.

• Το θύμα: Ελέγχει τους άλλους μέσα από την ενοχή.

Κάνομε τους άλλους να πιστεύουν πως φταίνε για τα προβλήματά μας, την δυστυχία μας, την απογοήτευσή μας, την αποτυχία μας κι ένα σωρό άλλα ακόμα.

Βρίσκομε άτομα που νιώθουν εύκολα υπεύθυνα για τους άλλους και για την δική τους πραγματικότητα. Έτσι ελέγχομε αυτούς τους ανθρώπους, οι οποίοι κάνουν διάφορα για μας και την ευχαρίστησή μας. Πολλές φορές τους αποτρέπομε από το να μας ζητάνε κάτι γιατί πάλι θα είμαστε θύματα των καταστάσεων. Όσο εμείς είμαστε αδικημένοι, οι άλλοι είναι άδικοι, εμείς έχομε δίκιο και είμαστε σωστοί, καλοί και οι άλλοι είναι κακοί. Άρα παίρνομε αξία μέσα απ’ αυτό. Ο ρόλος του θύματος είναι ο πιο δημοφιλής ρόλος αφού όλοι μας τον παίζομε λιγότερο ή περισσότερο. Και τους ανθρώπους που παίζουν αυτούς τους ρόλους χρειάζεται να τους αντιμετωπίζομε με αγάπη και σταθερότητα, και να μην ελεγχόμαστε από αυτούς.

Και πάνω απ’ όλα να θυμόμαστε ότι ο καθένας είναι ο αποκλειστικός δημιουργός της πραγματικότητάς του.

Να θυμόμαστε επίσης ότι το θύμα έχει ψυχολογική αντιστροφή στο να νιώθει καλά και συχνά βασίζει όλη του την ύπαρξη πάνω στη δυστυχία. Είναι ευτυχισμένο που είναι δυστυχισμένο.

• Ο απόμακρος: Ελέγχει τους άλλους μέσα από την ανάγκη τους για προσοχή.

Δεν εκφράζεται, δεν λέει τι έχει, τι επιθυμεί, δεν μοιράζεται με τους άλλους ανθρώπους τις ανάγκες του. Εάν παίζομε αυτό τον ρόλο κλεινόμαστε στον εαυτό μας με σκοπό να έχομε δύο οφέλη κατά την άποψή μας: α) να μην πληγωνόμαστε αφού πιστεύομε ότι έτσι προστατεύομε τον εαυτό μας, και β) αναγκάζομε τους άλλους ν’ αναζητούν την προσοχή μας έτσι ώστε εμείς να παίρνομε αξία.

Υπάρχουν δύο είδη απόμακρου: 1) εκείνος που πραγματικά δεν θέλει καμμία επαφή διότι είναι βαθιά πληγωμένος ή πολύ φοβισμένος και 2) εκείνος που παίζει μόνο τον ρόλο με σκοπό να τον αναζητούν οι άλλοι. Αν εκείνοι σταματήσουν να τον ψάχνουν, αυτός απογοητεύεται πάρα πολύ.

• Ο ανακριτής: Ελέγχει τους άλλους μέσα από την ανάγκη του για επιβεβαίωση, προκαλώντας αμφισβήτηση κι έλλειψη σιγουριάς για την αξία τους και για ό,τι κάνουν.

Χρησιμοποιεί τρία «όπλα»: την κριτική, τις ερωτήσεις και τις συμβουλές, και κάνει τους άλλους να πιστεύουν πως πάντα οφείλουν ν’ απαντούν, να δικαιολογούνται, και να εξηγούν. Ο ανακριτής παίρνει αξία κι ενέργεια από τους άλλους που χάνουν τη δική τους, τους ελέγχει, τους κουράζει ώσπου συμβιβάζονται με τις επιθυμίες του για να ‘χουν την ησυχία τους.

Μπορούμε ν’ απελευθερωθούμε από έναν ανακριτή όταν δεν χρειαζόμαστε την έγκρισή του κι όταν δεν μας ενοχλεί η κριτική του.

• Ο ρόλος του ενήλικα: Είναι ο ώριμος άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του και τους άλλους, αγαπά τον εαυτό του και τους άλλους, δεν παίζει παιχνίδια αλλά εκφράζει τις επιθυμίες και ανάγκες του, έχει μία ξεκάθαρη επικοινωνία, εκφράζει τα συναισθήματά του κι έχει βρει την δική του εσωτερική ενέργεια.

Υπάρχουν πολλές αλήθειες που αν τις καλλιεργήσομε και τις θυμόμαστε, μένομε ευκολότερα στο ρόλο του ενήλικα. Θα χρειαστεί επίσης να σκεφτούμε ποιον ή ποιους ρόλους παίζομε εμείς που ερεθίζουν τους άλλους και τους προκαλούν να παίξουν τους δικούς τους στη συνέχεια. Επίσης, καλό θα ήταν να σκεφτούμε με ποιο τρόπο μπορούμε να συμπεριφερθούμε διαφορετικά. Όλη μας η πραγματικότητα δημιουργείται από τις πεποιθήσεις μας, που δημιουργούν τα συναισθήματά μας, που δημιουργούν τις αντιδράσεις μας που ελέγχουν τη ζωή μας.

Όταν βρισκόμαστε πχ: μπροστά σ’ έναν τρομοκράτη, χρειάζεται να θυμόμαστε την φράση «είμαι ασφαλής σε κάθε περίπτωση», και να πιστεύομε πως η ζωή δίνει στον καθένα μας συγκεκριμένα ερεθίσματα για να μάθομε και να εξελιχθούμε. Από την άλλη ξεκαθαρίζομε ότι δεν δεχόμαστε αυτή τη συμπεριφορά, ότι αξίζομε σεβασμό χωρίς να μπαίνομε κι εμείς στην επίθεση, στο μίσος στην απόρριψη.

Ας μην ξεχνάμε ποτέ πως ο κάθε ρόλος χρησιμοποιεί τη δική του αδυναμία για να ελέγχει τους άλλους και να παίρνει αυτό που χρειάζεται.

Ο ανακριτής έχει φόβο για τη δική του αξία και προσπαθεί να μειώσει τους άλλους και να τους υποτιμήσει ώστε να φαίνεται ανώτερος ή καλύτερος. Μπορεί όμως απλά ν’ αναζητά την προσοχή και γι’ αυτό να κάνει ερωτήσεις και να δίνει συμβουλές.

Οι πιο πολλές γυναίκες παίζουν το θόλο του θύματος και του ανακριτή, και οι περισσότεροι άνδρες το ρόλο του τρομοκράτη και του απόμακρου.

Ο απόμακρος άνδρας ελκύει μία γυναίκα ανακριτή μέχρι να θυμώσει πολύ και να γίνει τρομοκράτης.

Σε σχέση με το θύμα, το κλειδί της αντιμετώπισής του είναι να πιστεύομε ότι κάθε ψυχή είναι υπεύθυνη για την πραγματικότητά της κι εμείς δεν μπορούμε να δημιουργήσομε ευτυχία ή δυστυχία σε κανέναν άλλο. Να μην λύνομε τα προβλήματά του γιατί τον αποδυναμώνομε. Ακόμα να λέμε όχι με αγάπη.

Τέλος, σε σχέση με τον απόμακρο πρέπει να θυμόμαστε ότι δεν έχομε καμμία ευθύνη για το κλείσιμό του. Εκείνος φοβάται την επικοινωνία κι όσο πιο πολύ τον κριτικάρομε ή τον απορρίπτομε, τόσο πιο πολύ κλείνεται στον εαυτό του.

Θα ήταν πολύ θετικό για όλους μας να μη παίζομε ρόλους που δεν θα θέλομε να παίζουν οι άλλοι με μας.

Να σταματήσομε να ρίχνομε το φταίξιμο στους άλλους για ό,τι μας συμβαίνει, να μην περιμένομε από τους άλλους να κάνουν τα πάντα για μας. Να μάθομε να έχομε εμπιστοσύνη στο σύμπαν, στο Θεό, στους ανθρώπους και να εκφράζομε τις ανάγκες κι επιθυμίες μας καθαρά. Γενικά να μην κάνομε στους άλλους αυτό που δεν θέλομε να κάνουν σε μας. Να πάρομε την ευθύνη της ζωής μας και να μην ανησυχούμε αν στην αρχή της αλλαγής μας νιώθομε ευάλωτοι. Τέλος, να δεχτούμε τον εαυτό μας όπως είναι και να τον αγαπήσομε. Η αυτοαπόρριψη δεν οδηγεί πουθενά!

 

Ερωτήσεις Α

• Ποιοι είναι οι βασικοί ρόλοι που παίζομε στη ζωή μας;
• Για ποιους λόγους παίζομε αυτούς τους ρόλους;
• Ποια είναι τα βασικά πράγματα που επιθυμούμε να έχομε από τους άλλους;

Ερωτήσεις Β

• Έχετε παρατηρήσει ποιους ρόλους παίζετε συχνότερα; Και γιατί;
• Πιστεύετε ότι είναι εύκολο να ξεφύγετε από τον ρόλο που παίζετε; Και με ποιον τρόπο θα το καταφέρετε;

 

1^ος χρόνος αυτογνωσίας

 

2^η συνάντηση (4^ο μάθημα)

 

Σήμερα θα θέλαμε να μιλήσομε εν περιλήψη για το βιβλίο του James Redfield «Ουράνια Προφητεία» και να αναφερθούμε στις εννέα επιγνώσεις και στην εν συντομία ερμηνεία τους. Το έργο αυτού του βιβλίου στηρίζεται σε 4 βασικές ανάγκες (ή αλλαγές) του ανθρώπου:

• Αλλαγή σκεπτομορφής ή πεποίθησης:

Η πεποίθηση είναι μία αντίληψη, μία ιδέα που υπάρχει μέσα μας από τα παιδικά μας χρόνια και μας ωθεί να βλέπομε τη ζωή, τον εαυτό μας και τους άλλους μ’ ένα συγκεκριμένο τρόπο παραμορφώνοντας συχνά αυτό που υπάρχει. Είναι μία αντίληψη δυνατή, αυτόνομη που εξαρτάται από τους προγραμματισμούς που πήραμε σαν παιδιά και μας κάνει να βλέπομε αυτό που εμείς θέλομε, χαλώντας την ζωή μας, την ηρεμία και την ευτυχία μας. Χρειάζεται λοιπόν να μεταμορφώσομε αυτές τις πεποιθήσεις για να προχωρήσομε και να λύσομε τα θέματα που μας απασχολούν.

• Καλλιέργεια συστήματος εσωτερικής καθοδήγησης:

Με απλά λόγια χρειάζεται να μάθομε πώς να παίρνομε απαντήσεις από μέσα μας (όνειρο, μήνυμα, σκέψη, εσωτερική φωνή) χωρίς να ψάχνομε τις απαντήσεις σε εξωτερικές καταστάσεις ή πρόσωπα που είναι κι εκείνα παγιδευμένα στα δικά τους θέματα, συναισθήματα και δεν ξέρουν τι είναι το καλύτερο για μας. Στην Α.Ζ. προτιμάμε να μη συμβουλεύομε τους ανθρώπους, αλλά να τους βοηθάμε με τις τεχνικές, και τις γνώσεις που προσφέρονται, να βρουν μόνοι τους τι είναι το καλύτερο γι’ αυτούς. Γιατί τα μαθήματα του κάθε ανθρώπου είναι διαφορετικά από κάποιου άλλου ακόμα κι αν βιώνουν ακριβώς την ίδια κατάσταση ή γεγονός.

 

• Εύρεση του σκοπού της ζωής μας:

Χρειάζεται ν’ ανακαλύψομε για ποιους λόγους βρισκόμαστε εδώ που είμαστε τώρα, δραστηριότητες που μπορούμε να αναπτύξομε ώστε να νιώθομε αγάπη, πληρότητα, γαλήνη, ηρεμία. Οι πιο βασικοί λόγοι για τους οποίους απομακρυνόμαστε από τον σκοπό της ζωής μας είναι οι κοινωνικοί προγραμματισμοί, η οικονομική ανασφάλεια, ο φόβος της γνώμης των άλλων.

• Αύξηση της ενέργειάς μας:

Χρειάζεται να έχομε ένα δυνατό ενεργειακό πεδίο επειδή η ενέργειά μας είναι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ σώματος και νου και μας βοηθά να έχομε διαύγεια και αποτελεσματικότητα. Όταν η ενέργειά μας είναι υψηλή, οι εντάσεις και τ’ αρνητικά συναισθήματα μειώνονται ή αποχωρούν.

Ποιες είναι οι 9 επιγνώσεις;

• Κρίσιμη μάζα: Σχετίζεται με τις «συμπτώσεις» που μας κάνουν να υποψιαστούμε πως τίποτα δεν συμβαίνει τυχαία και πως υπάρχει μία δύναμη η οποία φέρνει μπροστά μας γεγονότα, καταστάσεις, ανθρώπους, με σκοπό να μάθομε κάτι και να εξελιχθούμε. Επίσης, όταν ένα ποσοστό μιας ομάδας συμπεριφέρεται με ένα συγκεκριμένο τρόπο κι αυτό ξεπεράσει ένα κρίσιμο αριθμό, επηρεάζονται και άλλοι άνθρωποι αρχίζοντας να συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο. Αν αλλάξομε τον εαυτό μας, επηρεάζομε προς την αλλαγή και το σύνολο.
• Η εξέλιξη των πεποιθήσεων (ή το μακρύτερο τώρα):

Η ικανότητα ν’ αντιληφθούμε την ιστορία του ανθρώπου και να παρατηρούμε τη συνεχή αλλαγή πεποιθήσεών του (σκεπτομορφών του) είναι πολύ σημαντική για την αυτογνωσία και την συνειδητοποίηση πως όλα εξελίσσονται και αλλάζουν, κάτι που αποδεικνύεται και στην επιστήμη. Χρειάζεται να έχομε ανοιχτό μυαλό και να αναθεωρούμε τα πιστεύω μας που μας περιορίζουν και θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλειά μας, την αξία μας, την ηρεμία, την ευτυχία μας.

• Η ενεργειακή μας επαφή:

Όπως έχομε ήδη πει η ενέργειά μας είναι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ νου και σώματος και ταυτόχρονα με το σύμπαν και τους άλλους ανθρώπους. Η υγεία, η ηρεμία και η αντίληψή μας επηρεάζονται απ’ αυτή την ενέργεια η οποία χρειάζεται να είναι υψηλή και η αύξηση της οποίας επιτυγχάνεται με σωστή διατροφή, άσκηση, αναπνοές, χαλάρωση κ.τ.λ.

• Αγώνας για δύναμη (για ενέργεια):

Επειδή μας λείπει ενέργεια και δύναμη, προσπαθούμε να πάρομε από τους άλλους παίζοντας ρόλους και παιχνίδια μεταξύ μας με σκοπό ποιος θα επικρατήσει. Μέσα από τους 4 βασικούς ρόλους -τρομοκράτη, θύματος, ανακριτή και απόμακρου- προσπαθούμε να τραβήξομε την προσοχή τους, να έχομε τη σύμφωνη γνώμη τους για κάτι, να μας υπακούν, να μας λυπούνται, να μας φοβούνται, να μας ψάχνουν, να έχομε δίκιο, να είμαστε καλύτεροι απ’ αυτούς κ.ά.

• Άμεση επαφή με την πηγή ενέργειας:

Είναι το μήνυμα ανέκαθεν όλων των διδασκάλων και φωτισμένων ανθρώπων, δηλαδή αντί να παίζομε παιχνίδια για να παίρνομε ενέργεια, να συνδεόμαστε απ’ ευθείας με την πηγή ενέργειας (Σύμπαν, Θεός) και να νιώθομε την αξία μας, την ασφάλειά μας, την δύναμή μας. να μην φοβόμαστε και να νιώθομε πληρότητα και χαρά.

Συχνά δύσκολες καταστάσεις ή κρίσεις μας κάνουν να βιώνομε ενότητα κι ευδαιμονία για τα πάντα και με τα πάντα και καμμία ξεχωριστότητα.

 

• Καθαρίζοντας το παρελθόν:

Με απλά λόγια σημαίνει απελευθέρωση από παιδικά τραύματα, αρνητικές εμπειρίες, λάθος αντιλήψεις και καταγραφές του νου, προσκολλήσεις κ.ά. Να επανεξετάσομε το παρελθόν και με την βοήθεια της παρατήρησης, ανάλυσης και των τεχνικών ν’ αξιοποιήσομε τα παρελθοντικά γεγονότα και ερεθίσματα ώστε να μας βοηθήσουν να βρούμε τι έχομε να μάθομε και ποιος είναι ο σκοπός της ζωής μας.

• Σύνδεση / εύρεση του σκοπού της ζωής μας:

Αυτή η επίγνωση έχει δύο σκέλη: α) τι μάθημα έχομε να πάρομε και ν’ αξιοποιήσομε και β) τι ήρθαμε να δημιουργήσομε ή να προσφέρομε στην εδώ ζωή μας.

Αυτό που μας οδηγεί είναι η αναζήτηση της ευτυχίας: τι χρειαζόμαστε τώρα για να είμαστε ευτυχισμένοι, τι έχομε να μάθομε και ν’ αλλάξομε για να βελτιωθούμε και τι έχομε να προσφέρομε σε μας αλλά και στους άλλους.

• Οι ενεργειακές μας σχέσεις:

Αυτή η επίγνωση αφορά την ομαδική μας ενέργεια και την δυνατότητα που έχομε να εξελισσόμεθα σαν ομάδα μαζί με άλλα άτομα, τα παιδιά μας, τους συντρόφους, τους γονείς κ.ά. Ο καθένας μας γίνεται δάσκαλος για τον άλλο. Οι σχέσεις αλληλοσυμπαράστασης είναι σημαντικές για την εξέλιξή μας. Όλοι μας είμαστε εκφράσεις του Θείου (Θεού) και από την στιγμή που βρισκόμαστε ο ένας στη ζωή του άλλου έχομε κάτι να μάθομε. Ακούμε τους άλλους, προσέχομε όταν μιλάνε, παίρνομε γνώση, έμπνευση κι ενέργεια από αυτούς. Ζητάμε πάντα το καλό τους.

 

 

• Πίστη στο όραμα:

Όλη αυτή η αλλαγή μας μπορεί να μεταμορφώσει την κοινωνία μας και να την βελτιώσει, σε μία κοινωνία όπου η συνέπεια, η αγάπη, η κατανόηση, η αλληλοϋποστήριξη, η συνεργασία, η πνευματικότητα θα κυριαρχούν. Χρειάζεται να έχομε στο νου μας αυτό το όραμα και να το ενισχύομε με διάφορους τρόπους (θετική προβολή, οραματισμό κ.τ.λ.). Να πιστεύομε ότι το όραμά μας μπορεί να γίνει αληθινό.

 

Ερωτήσεις

• Σε τι μπορεί να σας βοηθήσουν οι 9 επιγνώσεις;
• Μαθαίνοντας για τις 9 επιγνώσεις, υπάρχει κάποια που για κάποιους λόγους τράβηξε περισσότερο την προσοχή σας, και γιατί;
• Πιστεύετε ότι μπορείτε να συμβάλετε στην δημιουργία μίας καλύτερης κοινωνίας;

Ποια επίγνωση θα σας βοηθούσε περισσότερο προς αυτή την κατεύθυνση;