Ο γέροντας Θαδδαίος (Στρμπούλο-

βιτς) (1914-2003) είναι ένας από τους

μεγαλύτερους Σέρβους ασκητές του

20ού αιώνα.

Υπήρξε πνευματικός καθοδηγός του

σερβικού λαού. Η ζωή του ήταν ζωή

ενός σύγχρονου μάρτυρα σε μια από

τις δυσκολότερες περιόδους της ιστο-

ρίας των Σέρβων, μια εποχή πνευματι-

κού και ιστορικού κατακλυσμού: Δύο

παγκόσμιοι πόλεμοι, ένας εμφύλιος,

μια πεντηκονταετής κομμουνιστική

κατοχή, οι πόλεμοι στην Κράινα, τη

Βοσνία και την Ερζεγοβίνη, η επίθεση

των δυνάμεων του ΝΑΤΟ κατά του

σερβικού λαού το 1999, η κατάληψη

του Κοσσόβου και του Μετοχίου, και η

συνεχιζόμενη παγκοσμιοποίηση των

κοινωνιών σε όλο τον κόσμο. Στις σκο-

τεινές αυτές ώρες, που διήρκησαν έναν

ολόκληρο αιώνα πολέμου και οδύνης, ο

γέροντας Θαδδαίος αναζήτησε την εν

Αγίω Πνεύματι ειρήνη και χαρά, και

έγινε μάρτυρας τους. Αξιώθηκε με τη Χάρη του

Αγίου Πνεύματος και των τριών σταδίων της μυστικής τελείωσης (κάθαρση,

φωτισμός, θέωση).

33 θεόσδοτα αποστάγματα από το βιβλίο του “Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας” :

1. Ο Απόστολος Ιάκωβος λέει: «Λες ότι έχεις

πίστη δείξε λοιπόν την πίστη σου μέσα από τα έργα σου» (βλ. Ιακ. 2,18). Και ο αντίθετος πιστεύει και φρίττει (βλ. Ιακ. 2,19), αλλ’ εντούτοις εναντιώνεται σε καθετί που κάνει ο Θεός. Πολλοί άνθρωποι σ’ αυτή τη γη θεωρούν τον εαυτό τους άθεο, αλλά αν συλλογιστούμε προσεκτικά, καταλαβαίνουμε ότι δεν υπάρχει

λογική ύπαρξη στον πλανήτη Γη, που να μη λαχταρά την αληθινή ζωή και την απόλυτη αγάπη. Η απόλυτη αγάπη δεν αλλοιώνεται ποτέ διαρκεί παντοτινά. Λαχταράμε την απόλυτη αγαθοσύνη και την απόλυτη ειρήνη με όλη μας την καρδιά. Στην πραγματικότητα, λαχταράμε τον Θεό. Ο Θεός είναι η ζωή, ο Θεός είναι η αγάπη. Εκείνος είναι η ειρήνη και η χαρά. Η καρδιά μας λαχταρά τον Θεό, αλλά οι λογισμοί μας Του εναντιώνονται. Όπως είπαμε, ο αντίθετος πιστεύει και φρίττει, αλλ’ εντούτοις εναντιώνεται στον Θεό. Κατ’ αναλογία και ένας άθεος δεν είναι πραγματικά άθεος, αλλά αντίπαλος του Θεού.

Επομένως, λαχταράμε τον Θεό στην καρδιά μας, αλλά του εναντιωνόμαστε με τους λογισμούς μας. 

2. Αν οι λογισμοί μας είναι ήσυχοι, ειρηνικοί και γεμάτοι αγάπη, αγαθοσύνη και αγνότητα, τότε θα έχουμε ειρήνη διότι οι ειρηνικοί λογισμοί καθιστούν εφικτή την ύπαρξη της εσωτερικής ειρήνης, που ακτινοβολεί από μέσα μας. Αν

όμως εκτρέφουμε αρνητικούς λογισμούς, τότε η εσωτερική μας ειρήνη θρυμματίζεται.

Να τι λένε οι Άγιοι Πατέρες για τους λογισμούς:

«Αν μας επιτίθενται λογισμοί που μας απομακρύνουν από την ειρήνη, να γνωρίζετε ότι είναι εκ του πονηρού». Τέτοιοι λογισμοί δεν πρέπει να γίνονται αποδεκτοί. Πρέπει να εκδιώκονται αμέσως. Πρέπει να

αγωνιζόμαστε για το δικό μας καλό και να πασχίζουμε να απλώσει ρίζες στην ψυχή μας η ειρήνη – η ειρήνη, η χαρά και η θεία αγάπη. Ο ουράνιος πατέρας μας θέλει όλα του τα παιδιά να έχουν τις δικές Του θείες ιδιότητες. Μας θέλει πλήρεις αγάπης, ειρήνης, χαράς, αλήθειας και αγαθότητας. Μας θέλει ικανούς να

παρηγορήσουμε άλλους. Κι εμείς επίσης θέλουμε να γίνουμε πράοι και ταπεινοί, διότι μόνο ένας τέτοιος άνθρωπος ακτινοβολεί αγαθότητα και καλοσύνη.

Ένας τέτοιος άνθρωπος ουδέποτε προσβάλλεται, ακόμα κι όταν του φωνάζεις ή τον κατσαδιάζεις: μέχρι

και να τον χτυπήσεις μπορείς και το μόνο που εκείνος θα κάνει είναι νά αισθάνεται λύπηση για σένα που βασανίζεις έτσι τον εαυτό σου. Υπάρχουν πολύ λίγοι τέτοιοι άνθρωποι πάνω στη γη, αλλά αυτοί είναι ο 

λόγος που ο ήλιος θάλπει ακόμα τον πλανήτη, και που ο Θεός μας δίνει ακόμα την ευλογία του να συνεχίσουμε να ζούμε και να έχουμε ό,τι χρειαζόμαστε προκειμένου να ζήσουμε. 

Καταλαβαίνετε τώρα γιατί πρέπει να αλλάξουν οι λογισμοί μας.

3. Έχουμε πολύ μικρή πίστη στον Κύριο, πολύ μικρή εμπιστοσύνη. Αν εμπιστευομασταν τον Κύριο όπως εμπιστευόμαστε ένα φίλο όταν του ζητάμε να κάνει κάτι για μας δε θα υποφέραμε τοσο. Το χάος στον νου μας μας προέρχεται από τους λογισμούς

μας. Εμείς είμαστε που δημιουργούμε τη δυσαρμονία των λογισμών.

Δεν έχουμε συναίσθηση ότι διαθέτουμε μέσα μας θεία ενέργεια, θεία ζωή. Η ένωση κάθε ατόμου με τους άλλους – δεδομένου ότι όλοι διαθέτουμε αυτή την

ενέργεια – γεννά τεράστια δύναμη.

Λογισμοί εμφυτεύονται στον νου μας κάθε ώρα και στιγμή, απ’ όλες τις πλευρές και τις κατευθύνσεις. Αν μπορούσαμε να δούμε τις ακτίνες των λογισμών, θα βλέπαμε ένα πραγματικό δίχτυ λογισμών. Ο καθέ-

νας μας έχει ένα «δέκτη» στο μυαλό του, ένα δέκτη πολύ πιο ακριβή και περίπλοκο από τον αντίστοιχο ραδιοφωνικό ή τηλεοπτικό. Πόσο υπέροχο είναι το

ανθρώπινο μυαλό! Δυστυχώς δεν το εκτιμούμε αυτό.

Δεν γνωρίζουμε πώς να ενώσουμε τον εαυτό μας με τη πηγή της Ζωής και να νοιώσουμε χαρά. Σπέρνονται διαρκώς σπόροι στον νου μας. Στον Άγιο Αντώνιο επετράπη να δει τούς ιστούς των λογισμών γύρω του και όταν τους είδε αναφώνησε << Κύριε ποιός μπορεί να σωθεί; >> Και ακούσε μια φωνή να του λέει <<Μόνο οι πραείς και οι ταπεινοί τη καρδία>>. Τίποτα δε μπορεί να προσβάλλει όσους έχουν πραότητα και ταπείνωση στη καρδιά τούς διότι είναι ενωμένοι με την ειρήνη και τη σιωπή. Δεν έχουν αρνητικούς λογισμούς.

4. Έτσι πρέπει να ζήσουμε ελέγχοντας τους λογισμούς μας. Δεν είναι καλό να κλωθογυριζουμε κάθε λογισμό πού μας έρχεται κατά νου, γιατί θα χάσουμε την ειρήνη μας. Αν μάθουμε να αρνούμαστε τέτοιες υποβολές θα είμαστε εν ειρήνη.

5. Όσο προσεύχεσαι να συμπεριφέρεσαι σαν να μήν υπάρχει κάποιος άλλος στο κόσμο παρά μόνο εσύ και ο Θεός.

6. Το κακό είναι μέσα μας. Δεν είναι όμως το κακό που ευθύνεται. Εμείς ευθυνομαστε που το αφήνουμε να διεισδύει στη καρδιά μας και που διαταρράσουμε την ειρήνη μας.

7. Οι λογισμοί μας μπορεί να είναι πολύ διεισδυτικοί και διαθέτουν μεγάλη δύναμη. Κι αυτό αληθεύει ιδιαίτερα στην περίπτωση των λογισμών των γονέων.

Ένας γονιός πρέπει να σηκώνει πολλά και να συγχωρει τα πάντα. Μπορούμε να βοηθήσουμε τους άλλους μόνο αν κάνουμε καλούς και αγαθούς λογισμούς. Αν

έχουμε λογισμούς που θέλουν να διορθώσουν τα λάθη των άλλων, είναι σαν να τους χτυπάμε. Ανεξάρτητα πόσο κοντά μας είναι κάποιο πρόσωπο, θα απομακρυνθεί από μας, διότι θα του έχουμε δώσει ένα σκαμπίλι με τους λογισμούς μας. Κι εμείς νομίζουμε ότι οι λογισμοί δεν είναι τίποτα!

8. Μια καρδιά που είναι γεμάτη αγάπη δε σκέφτεται τον εαυτό της αλλά τούς άλλους. Προσεύχεται για καθετί ζωντανό και για ολόκληρο τον κόσμο

9. Κανείς δεν γνωρίζει αν προσεύχεσαι ή όχι την ώρα της δουλειάς σου. Κατά συνέπεια,όταν αρχίζουν να σε προσβάλλουν, μην τους αντιγυρίζεις τις προσβολές ούτε με λόγια ούτε με αρνητικές σκέψεις. Προσπάθησε να μην τους προσβάλλεις ούτε καν με τους λογισμούς σου προσευχήσου στον Θεό να τους στείλει έναν άγγελο ειρήνης. Ζήτησέ Του επίσης να μην σε ξεχάσει και σένα. Αυτό δεν θα μπορέσεις να το κάνεις αμέσως, αλλά αν προσεύχεσαι πάντοτε έτσι, θα δεις πώς θα αλλάξουν τα πράγματα με τον καιρό

και πώς θα αλλάξουν επίσης και οι άνθρωποι. Κατ’ουσίαν, θα αλλάξεις κι εσύ»

10. Φαίνεται πως δεν κατανοούμε ένα πράγμα: δεν είναι καλό να ανταποδίδουμε την αγάπη σε όσους μας αγαπούν, αλλά συνάμα να μισούμε όσους μας μισούν.

Αν έτσι πράττουμε, δεν είμαστε σε σωστό δρόμο. Είμαστε υιοί φωτός και αγάπης, υιοί Θεού, δικά Του παιδιά. Ως τέτοιοι, πρέπει να διαθέτουμε τις δικές

Του ιδιότητες, τη δική του ποιότητα – αγάπη, ειρήνη και αγαθοσύνη προς όλους.

11. Ο κύριος κάλεσε τον καθένα από εμάς στην ύπαρξη με ένα συγκεκριμένο στόχο και σχέδιο. Και το παραμικρό χορταρακι αυτού τού πλανήτη έχει ένα είδος αποστολής πάνω στη Γη. Και πόσο αληθεύει αυτό για τα ανθρώπινα όντα. Ωστόσο εμείς διαταρράσουμε ενίοτε και εμποδίζουμε το σχέδιο του Θεού

12. Αντί να ευχαριστούμε και να δοξολογουμε το Θεό για το καθετί εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας μονάχα με τα χείλη ενώ η καρδιά μας παραμένει κρύα. Η χαρά είναι ευγνωμοσύνη και όταν είμαστε περιχαρείς τότε αυτό αποτελεί την καλύτερη έκφραση ευχαριστίας που μπορούμε να προσφέρουμε στο Θεό, ο οποίος μας απελευθερώνει από τη θλίψη και την αμαρτία

13. Μετάνοια είναι η ανανέωση της ζωής. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να απελευθερώνουμε τον εαυτό μας από κάθε αρνητικό χαρακτηριστικό και να στρεφομαστε προς το απόλυτο καλό. Δεν υπάρχει αμαρτία ασυγχώρητη, εκτός από την αμαρτία της αμετανοησιας.

14. Όλοι μας αμαρτάνουμε κατά εξακολούθηση. Γλιστράμε και πέφτουμε. Πρέπει να σηκωνόμαστε και να συνεχίζουμε να βαδίζουμε προς το Θεό, διχως να κοιτάζουμε πίσω μας. Ότι έγινε, έγινε- ανήκει στο παρελθόν. Προχωράμε μόνο μπροστά και ζητάμε από το Θεό τη βοήθεια Του.

15. Στην ουσία έμεις ειμαστε που δε συγχωρούμε τον εαυτό μας, όχι ο θεός. Δεν μπορούμε να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας λόγω της υπερηφάνειας μας. Ένα αυθεντικό δείγμα ότι μια αμαρτία συγχωρεθηκε είναι το γεγονός ότι δεν επαναλαμβάνεται και ότι ειμαστε εν ειρήνη.

16. Περιπλεκουμε άσχημα τις ζωες μας με τούς λογισμούς και τούς πόθους μας. Δε το ήξερα αυτό παλιότερα, αλλά τώρα γνωρίζω ότι εγώ ευθυνομαι για όλα — για όλα! Τώρα ξέρω γιατί οι Άγιοι Πάτερες μας θεωρούσαν τον εαυτό τους τον χειρότερο όλων. 

17. Ο Θεός δεν χρειάζεται την προσευχή μας – εμείς τη χρειαζόμαστε. Όταν προσευχόμαστε στον Θεό, μιλάμε στην πραγματικότητα σ’ Εκείνον, όπως ακριβώς μιλάμε ο ένας στον άλλο. Ο Θεός είναι ο Πατέρας μας. Δεν έχουμε συγγενή ή φίλο εδώ στη γη που να μας καταλαβαίνει και να μας αγαπά όπως ο Κύριος.

Η αγάπη Του δεν μπορεί να χωρέσει σε λέξεις είναι ακατανόητη και αφάνταστη. Είμαστε πολύ μικροί για να κατανοήσουμε τα βάθη της θείας αγάπης. Τα ελέη

Του είναι απερίγραπτα. Μας παρέχει τον εαυτό Του αφειδώλευτα κι εμείς δεν μπορούμε καν να αρχίσουμε να το κατανοούμε αυτό!

18. Δεν μπορούμε να επιτύχουμε τη σωτηρία με κανέναν τρόπο παρά από τη μεταμόρφωση τού νου μας, τη μεταμόρφωση του νου μας σε κάτι διαφορετικό από αυτό που ήταν. Ο νους μας θεωνεται από μία ιδιάζουσα ενέργεια της Χάριτος του Θεού. Γίνεται απαθής και αγιος. Ένας θεωμενος νους ζει ακατάπαυστα με τη μνήμη του Θεού. Γνωρίζοντας ότι ο Θεός είναι μέσα μας και εμείς εν Αυτώ, ο θεωμενος νους είναι ολότελα οικείος με το θεό. Ο Θεός είναι παντού και εμείς είμαστε σαν ψάρια μέσα στο νερό όταν είμαστε εν θεώ. Τη στιγμή που οι λογισμοί μας Τον εγκαταλείπουν αφανιζομαστε πνευματικά

19. Κανείς άλλος πέρα από τον Θεό δεν γνωρίζει το επίπεδο της προσευχής που έχει επιτύχει ένας άνθρωπος, διότι αν ήταν δυνατό να δει κανείς πόση Χάρη

έχει ο διπλανός του, κάποιοι θα καταθλίβονταν [που

δεν έχουν φτάσει σε τέτοιες καταστάσεις]

20. Η δυνατή πίστη μίας ανθρώπινης καρδιάς απαιτεί και συνάμα παράγει προσευχή, και μια ζωή προσευχής για πολλά χρόνια παράγει αγάπη. Ο στόχος της ζωής μας δεν είναι τίποτε άλλο από την κάθαρση της καρδιάς μας μέχρι του σημείου να είναι ικανή να τραγουδά από χαρά. Κάτα συνέπεια η προσευχή τής καρδιάς οδηγεί στη χαρά της καρδιάς

21. Έχουμε κληθεί να προσευχόμαστε να αγρυπνουμε και να πράττουμε το καλό, αλλά αν δεν πασχισουμε να γίνουμε Χριστοειδείς, τότε όλα είναι μάταια.

22. Θα δώσουμε λόγο για το είδος ζωής που διήγαμε. Θα ερωτηθούμε τι χρήση κάναμε της ενέργειας που μας δόθηκε. Αυτή η ενέργεια είναι θεία ενέργεια και θεία δύναμη. θα πρέπει να δώσουμε λόγο για όλη τη βοήθεια που λάβαμε σ’ αυτή τη ζωή. Βοηθήσαμε άραγε να διασπαρεί η ειρήνη και η αρμονία στο συμπαν ή συμβάλλει και εμείς στο υπάρχον χάος; Για αυτό το λόγο περί παντότε να πασχίζουμε να τελειοποιήσουμε τούς λογισμούς μας.

23. Όταν η ψυχή δε καταφέρνει να βρεί παρηγοριά οπουδήποτε στον κόσμο, τότε ο ίδιος ο Κύριος έρχεται να την παρηγορήσει.

24. Μπορούμε να είμαστε όλοι καλοί, αν με όλη μας την καρδιά, ενώνουμε τον εαυτό μας με την πηγή της ζωής, τον Θεό. Εκείνος θα μας δώσει τη δύναμη να

αγαπήσουμε τόσο τον εαυτό όσο και τον πλησίον.

Χωρίς τον Θεό, δεν είναι δυνατόν να αγαπήσει κανείς ούτε τον εαυτό του. Πολλοί άνθρωποι παθαίνουν

κατάθλιψη και χάνουν κάθε ελπίδα και προσπαθούν ακόμη και να αυτοκτονήσουν, διότι χωρίς Θεό δεν μπορούμε να αγαπήσουμε ούτε τον εαυτό μας,

πόσο μάλλον τους φίλους, την οικογένειά μας και τους πλησίον. Με τον

Θεό, όλα είναι δυνατά, διότι Εκείνος είναι η δύναμη και η ζωή μας. Πρέπει να δώσουμε την καρδιά μας σε κάποιον και αν τη δώσουμε σε οποιοδήποτε πρόσωπο αυτού του πλανήτη, αυτό το πρόσωπο μπορεί να

μας βλάψει. Όλοι αναζητάμε απεριόριστη και αναλλοίωτη αγάπη και άπειρη ειρήνη, αλλά ποιος μπορεί να μας τη δώσει; Ούτε καν οι γονείς μας ή οι αδερφοί και οι αδερφές μας. Οποιοσδήποτε από αυτούς μπορεί να μας εγκαταλείψει,να μας περιφρονήσει ή να μας βλάψει. Γιατί; Διότι ειμαστε πεπερασμένοι από τον χρόνο και τον χώρο και μαχόμαστε όλοι ενάντια στους λογισμούς μας

25. Όμως τα πράγματα θα αλλάξουν για όλους μας προς το καλό, αν ο καθένας μας ξεκινήσει με τον εαυτο του, αν η μεταμόρφωση ξεκινήσει από μας. Πρέπει

να προσπαθήσουμε να έχουμε καλούς λογισμούς που να ακτινοβολούν έσωθεν. Ένας πράος και ταπεινός άνθρωπος είναι πάντοτε πολύ ευχάριστος στη συναναστροφή, διότι ενοικεί μέσα του η γαλήνη και η ζεστασιά. Αυτός ο άνθρωπος μπορεί να μη λέει κουβέντα, κι ωστόσο η παρουσία του μας γεμίζει χαρά.

Κατά συνέπεια, αν ξεκινήσουμε όλοι με τον εαυτό μας, θα ξεκινήσει και η μεταμόρφωση. Θα ανανεωθεί και θα εγκαθιδρυθεί η καλοσύνη παντού τριγύρω μας, στη χώρα μας και ευρύτερα.

26. Εκείνος γνωρίζει τους λογισμούς σου, πριν ακόμα τους συλλάβεις εσύ. Ουδέν κρυφό από Εκείνον. Αν τολμήσεις να τον κρατήσεις με τη βία, θα νιώσεις αμέσως άδειος, διότι Εκείνος είναι αχώρητος. Θα απομακρυνθεί από εσένα και ακόμα και αν 

 και μετανοήσεις με δάκρυα, τα δάκρυά σου δεν θα σε βοηθήσουν. Αυτό είναι αλήθεια, διότι Εκείνος είναι χαρά και δεν πρόκειται ποτέ να εισέλθει σε ένα ενδιαίτημα που είναι γεμάτο κατήφεια και θλίψη, ακριβώς όπως και μια μέλισσα εργάτρια δεν θα μπει ποτέ σε έναν τόπο γεμάτο από καπνό. Αν όμως απαλλαγείς από τις μέριμνές σου και δοθείς στο θέλημά Του, Εκείνος θα έρθει και θα ενoικήσει μέσα σου ξανά.

Μην πεις ποτέ στον εαυτό σου: «Αν δεν προσευχηθώ με δάκρυα, θα αναχωρήσει Εκείνος από μέσα μου σαν μέσα από οκνηρό άνθρωπο». Αν ο Θεός ήθελε να

επιτύχεις την τελειότητα μέσα από τον θρήνο, θα σε πρόσεχε από μακρυά και θα είχε μείνει ολότελα απόμακρος. Θα είχε ενθαρρύνει τα δάκρυα σου για την κάθαρση του ενδιαιτήματος της καρδιάς σου. Τώρα όμως έπειτα από τη μετάνοια σου και την κάθαρση που έχεις δεχτεί από τη μεριά Του, έρχεται σε σένα προκειμένου να σου δώσει ανάπαυση και να βάλει την πληρότητα της χαράς και της ειρήνης στη θέση της θλίψης.

27. Δεν έχουμε ζωή αφ’ εαυτού μας • η ζωή μας δόθηκε ως δωρεά. 

28. Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι να αποδεχτούμε το θέλημα του Θεού. Ο Κύριος επιτρέπει να μάς συμβαίνουν κάθε είδους γεγονότα ενάντια στο θέλημά μας, διότι αν συνεχώς πήγαιναν τα πράγματα

καταπώς τα θέλαμε, δεν θα προετοιμαζόμασταν για τη Βασιλεία των Ουρανών. Ούτε ο ουρανός, ούτε η γη

θα κάνει δεκτούς όσους εμμένουν στο ίδιον θέλημα. Ο Θεός έχει ένα θείο σχέδιο για τον καθένα από μας κι εμείς πρέπει να υποταχθούμε σ’ αυτό Του το σχέδιο.

Πρέπει να αποδεχτούμε τη ζωή όπως μας δίδεται, χωρίς να ρωτάμε, «Γιατί σε μένα;». Πρέπει να ξέρουμε πως τίποτα στη Γη ή τον ουρανό δε συμβαίνει χωρίς τη θέληση του Θεού ή χωρίς την παραχώρησή

Του. Δεν πρέπει να μας απασχολούν τόσο οι αναποδιές μας, αλλά να συγκεντρωνόμαστε στη διατήρηση

της εσωτερικής μας ησυχίας. Ακόμα κι όταν προσευχόμαστε για κάτι, προσπαθούμε να επιβάλλουμε το

δικό μας θέλημα, αντί να αποδεχόμαστε το θέλημα του Θεού. Όλες οι αναποδιές και τα δεινά που στέλνει ο Θεός είναι απαραίτητα για μας, αλλά εμείς δεν

το καταλαβαίνουμε αυτό στα νιάτα μας. Όταν είμαστε γεροντότεροι, τότε καταλαβαίνουμε ότι αυτός είναι ο τρόπος που ο Θεός μάς δείχνει την αγάπη Του.

Είχα πολλές πτώσεις, θλίψεις και βάσανα σε όλη μου τη ζωή, αλλά δεν θα μπορούσε να γίνει και αλλιώς. 

29. Ο Θεός γνωρίζει καλύτερα τι μπορούμε να βαστάξουμε και τι όχι, τι θα μας επιτρέψει και τι όχι. Γνωρίζει αν έχουμε τη δύναμη να πολεμήσουμε ένα συγκεκριμένο πειρασμό. Επιτρέπει να μας ταλαιπωρήσει ένας πειρασμός, προκειμένου να τον αντιμετωπίσουμε ίσως με ειρήνη. Αργότερα, όταν θα έρθει

καταπάνω μας το ίδιο είδος πειρασμού, θα απομακρυνθεί από μας, διότι δεν θα συμμετάσχουμε σ’αυτόν ή δεν θα επιτρέψουμε στους λογισμούς μας να

βαλτώσουν πάνω του.

Τα γεγονότα συμβαίνουν κι εμείς συμμετέχουμε σ’αυτά. Αντί να διαφυλάξουμε την ειρήνη μας, εμείς

εμπλεκόμαστε στα πράγματα από τα οποία θα έπρεπε να μείνουμε μακριά. Όποτε το επιτρέπει ο Κύριος,

λαμβάνουν χώρα συγκεκριμένα περιστατικά. Αν εμείς έχουμε ήδη επιτύχει την ειρήνη, θα μας προσπεράσουν

δίχως να μας αγγίξουν. Αλλά αν λάβουμε μέρος σ’αυτά, θα υποφέρουμε.

 Ο Θεός κάποιες φορές επιτρέπει να κολυμπήσουμε σε «βαθιά νερά», και όταν βλέπουμε ότι δεν έχουμε άλλες δυνάμεις για να συνεχίσουμε το κολύμπι φωνάζουμε 

«Θεε μου σώσε με». Πρεπει όμως να κάνουμε με τα χέρια μας κουπί και να προσπαθήσουμε τουλάχιστον να κρατήσουμε το κεφάλι μας έξω από το νερό με τους δικές μας δυνάμεις. Όταν η κατάσταση γίνει κρίσιμη, ο Κυριος θα μας σώσει, όπως έκανε και με τον Απόστολο Πέτρο.

30. Πρέπει να πασχίσετε να έχετε ειρήνη στα σπιτικά σας. Η ειρήνη ξεκινά μέσα από τον καθένα μας.

Όταν έχουμε μέσα μας ειρήνη, τη διαχέουμε τριγύρω μας στους άλλους. Μπορείτε και μόνοι σας να διαπιστώσετε ότι υπάρχουν πολύ λίγες ταπεινές και μειλίχιες ψυχές πάνω στη γη. Είναι όμως και αληθινά ευλογημένες! Δεν πρόκειται να παρεξηγηθούν αν τις προσβάλεις καθ’ οιονδήποτε τρόπο. Με όποιο τρόπο κι αν

τους φερθείς, είναι ήσυχες και ειρηνικές και θλίβονται πραγματικά για σένα, που περνάς τέτοιο πνευματικό βάσανο.

31. Πρεπει νά μάθετε να αγαπάτε τα μικρά πράγματα. Να προσπαθείτε πάντοτε να είστε λιτοί και απέριττοι σε όλα. Όταν η ψυχή είναι ώριμη, ο Θεός θα της δώσει ειρήνη.

32. Οι άνθρωποι έχουν λογισμούς. Είμα-

στε σαν μια εκλεπτυσμένη μηχανή λογισμών. Είμαστε συνδεδεμένοι μεταξύ μας με τους λογισμούς μας.

Όταν σκεφτόμαστε έναν άνθρωπο, εκείνος αμέσως δέχεται τους λογισμούς μας. Αλλά επειδή είμαστε διασπασμένοι και οι λογισμοί μας είναι σκόρπιοι, δεν

μπορούμε να ξεχωρίσουμε ποιος μας στέλνει τους λογισμούς του και τι είδους λογισμοί είναι αυτοί. Απ’την άλλη πλευρά, ο άνθρωπος που έχει ειρηνικούς

λογισμούς, που είναι ενωμένος με τον Κύριο και που ο Κύριος τον έχει ελευθερώσει από τους περισπασμούς, γνωρίζει επακριβώς ποιοι λογισμοί είναι δικοί του, ποιοι προέρχονται από τον εχθρό και ποιοι από τους φίλους του. Αισθήματα και λογισμοί που προέρ-

χονται από τον νου των συνανθρώπων μας, φτάνουν ως εμάς. Να γιατί σας είπα ότι όταν συγχωρούμε εκ βάθους καρδίας, ο πλησίον μας μπορεί να το νιώσει

και το βάρος που πίεζε την ψυχή του να αρθεί.

33. Ειμαστε μια μηχανή λογισμών πού εκπορευει λογισμούς, ακτινοβολεί

λογισμούς δια των οποίων επηρεάζουμε τα πάντα: τους ανθρώπους, τα

ζώα, τα φυτά. Έχουν και τα φυτά επίσης νευρικό σύστημα. Περιμένουν από μας ειρήνη, παρηγοριά και αγάπη.

Ο Θεός μάς έχει δημιουργήσει κατά τέτοιο

τρόπο που επηρεάζουμε όλοι ο ένας τον άλλο. Όταν ένας γείτονας ή ένας φίλος νιώθει να συμπάσχει με τα παθήματά μας, αμέσως κι εμείς αισθανόμαστε παρηγοριά και δύναμη. Ομοίως και η μετάνοια είναι μια αλλαγή βίου. Πρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε, διότι η ζωή μας έχει δώσει πολλές κατραπακιές. Βλέπουμε ολόκληρο τον κόσμο –όχι

μόνο το δικό μας έθνος- να υποφέρει εξ αυτού. Αν στραφούμε προς την Πηγή της Ζωής, τον Θεό, τότε Εκείνος θα μας δώσει τη δύναμη να ριζώσουμε σε καλούς λογισμούς, σε ήσυχους, ειρηνικούς και αγαθούς λογισμούς, γεμάτους αγάπη. Η ειλικρινής μας μετάνοια θα λάμψει, διότι οι αγαθοί λογισμοί, οι αγαθοί πόθοι και τα αισθήματα αγάπης ακτινοβολούν

ειρήνη και δίνουν παρηγοριά σε κάθε ύπαρξη.

ΤΡΙΤΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ

ΜΑΘΗΜΑ : 17

ΘΕΜΑ :     ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ

Η βασική προϋπόθεση για να είμαστε καλά , να είμαστε ήρεμοι , να έχουμε υγεία και να μπορούμε να αγαπάμε είναι η Ασφάλεια.

Για να μπορούμε να νιώθουμε αυτή την Ασφάλεια απαραίτητη Προϋπόθεση είναι να έχουμε και να βιώνουμε Εμπιστοσύνη :

Εμπιστοσύνη στο εαυτό μας

• Πιστεύοντας στην εσωτερική μας Δύναμη
• Πιστεύοντας στην Εσωτερική μας καθοδήγηση

 

Εμπιστοσύνη στους αγαπημένους μας

• Πιστεύοντας στην Εσωτερική Δύναμη που έχουν μέσα τους
• Πιστεύοντας στην Εσωτερική τους καθοδήγηση

 

Εμπιστοσύνη στους ανθρώπους

• Πιστεύοντας ότι είναι τίμιοι
• Πιστεύοντας καλοπροαίρετες προθέσεις τους

Εμπιστοσύνη στο Σύμπαν ή σε μια δύναμη στο σύμπαν ή σε κάποιο Ον ( κλειδιά )

• Πιστεύοντας ότι υπάρχει μια διάνοια, μια συνειδητότητα στο σύμπαν που επιθυμεί μόνο το καλό μας και ότι εμείς αξίζουμε αυτή την Αγάπη
• Πιστεύοντας στους Νόμους του Σύμπαντος ( νόμος Αιτίας και αποτελέσματος ,νόμος έλξης, νόμος καθρεφτίσματος, νόμος συμπαθητικής δόνησης κτλ ).
• Πιστεύοντας πως πίσω από κάθε δυσάρεστο γεγονός υπάρχει μία Σοφία και Δικαιοσύνη λόγο του α. νόμου του Κάρμα , Β. της Επιλογής της Ψυχής μας και Γ. ότι η ζωή είναι καθρέφτης
• Πιστεύοντας πως εμείς δημιουργούμε την πραγματικότητα μας με το σύστημα πεποιθήσεων μας και Αυτό που έγινε στη ζωή μας ήταν σωστό
• Πιστεύοντας ότι η ζωή μου σήμερα είναι ακριβώς αυτό που χρειάζομαι. Είναι αυτό που έχω δημιουργήσει και είναι μοναδική ευκαιρία για την εξέλιξη μου

 

Η εμπιστοσύνη δομείτε από το οικογενειακό περιβάλλον . Οι βάσεις της εμπιστοσύνης μπαίνουν ή όχι – κατά την διάρκεια των παιδικών χρόνων.

Κάθε επιτυχία οδηγεί σε συναισθήματα ασφάλειας, εμπιστοσύνης και αισιοδοξίας

Κάθε αποτυχία οδηγεί σε έναν προσανατολισμό της ανασφάλειας και δυσπιστίας που ενδεχομένως οδηγούν σε προβληματικές σχέσεις.

 

Τετράδιο Εργασίας   Σελίδα 70 – γίνεται αναφορά στα ακόλουθα :

• Παράγοντες που μας δυσκολεύουν να νιώθουμε εμπιστοσύνη
• Σε τι θα μπορέσουμε να έχουμε εμπιστοσύνη
• Τα Οφέλη που έχουμε όταν εμπιστευόμαστε

 

Τετράδιο Εργασίας   Σελίδα 71 :

Αποκαλυπτικές Ερωτήσεις σχετικά με το μάθημα της Εμπιστοσύνης

ΕΡΓΑΣΙΑ ΓΙΑ ΟΜΑΔΑ

 

Τετράδιο Εργασίας   Σελίδα 72

Εμψυχωτικές Ερωτήσεις και απαντήσεις σχετικά με Εμπιστοσύνη

ΕΡΓΑΣΙΑ ΓΙΑ ΟΜΑΔΑ και βιωματική τεχνική με Εξισορρόπηση εγκεφάλου

 

 

 

ΣΦΑΙΡΑ ΦΩΤΟΣ

Η Σφαίρα Φωτός μας βοηθάει να καλλιεργήσουμε την ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΙΚΗ :

 

Φέρνω μπροστά μου μια Σφαίρα Φωτός και βάζω μέσα όλα τα πράγματα για τα οποία ανησυχώ και ουσιαστικά έχω έλλειψη εμπιστοσύνης σχετικά με την Υγεία μου, με την υγεία των αγαπημένων μου, τα οικονομικά μου , τα επαγγελματικά μου, τις σχέσεις μου. Μπορεί να βάλω ένα θέμα ή και περισσότερα κάθε φορά. Μπορώ να οραματιστώ και την προτίμηση μου.

Με εμπιστοσύνη στο σύμπαν προσφέρω αυτή την σφαίρα Φωτός με όλα τα θέματα μου. Και έτσι εγώ είμαι ελεύθερη από έννοιες και ευθύνη. Έχω παραδώσει την έννοια και την ευθύνη στο Θείο/στο Σύμπαν με Εμπιστοσύνη ότι θα γίνει το Ανώτερο δυνατό καλό . Αυτή η τεχνική έχει τις ακόλουθες θετικές οψεις :

• Προσφέροντας όλα αυτά με κάποιο τρόπο δημιουργώ αυτό που θέλω. Κάνω Θετικό οραματισμό. Οραματίζομαι αυτό που θέλω.
• Απελευθερώνομαι από την ευθύνη και το άγχος που έχω για αυτά τα θέματα και όταν έρχεται στο νου μου να άγχομαι για το θέμα αυτό θυμάμαι ότι το χω παραδώσει αυτό το θέμα στο Θείο/στο Σύμπαν και εμπιστεύομαι ότι θα γίνει το ανώτερο δυνατό καλό.

 

Σημ. Το ανώτερο δυνατό καλό δεν γίνεται από μόνο του – .  Χρειάζεται να βοηθήσω και εγώ όσο μπορώ με τις ενέργειες μου, πράξεις μου , τεχνικές που γνωρίζω.   Όμως τα κάνω όλα αυτά χωρίς άγχος, χωρίς αμφιβολία . Παραδίδουμε τα θέματα που μας απασχολούν και μένουμε ήρεμοι επειδή έχουμε και βιώνουμε Εμπιστοσύνη.

 

 

 

ΤΕΧΝΙΚΕΣ/ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ :

Εμψυχωτικές ερωτήσεις με Εξισορρόπηση Εγκεφάλου + Σφαίρα Φωτός

 

 

 

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ

1. Προς που είναι σημαντικό να έχουμε εμπιστοσύνη ;
2. Πως μπορούμε να καλλιεργήσουμε εμπιστοσύνη ;
3. Που θα ήθελες να έχεις περισσότερη εμπιστοσύνη ;

 

 

 

 

 

Περίληψη 6^ου χρόνου αυτογνωσίας 16^ου μαθήματος

 

Το μάθημα αυτό με βοηθάει να ξαναθυμηθώ βασικές έννοιες που άπτονται στην εξέλιξη μου.

Απαντάει στα ερωτήματα: Γιατί να επιλέγω την αγάπη, τον σεβασμό και την αλήθεια.

Επειδή μέσα από αυτά ζω την αληθινή μου φύση, και ευθυγραμμίζομαι με την ροή μέσα μου.

Επειδή όλα αυτά βοηθάνε την υγεία των κυττάρων μου και την ευτυχία μου.

Επειδή υπερβαίνοντας την άγνοια απελευθερώνομαι από τις πεποιθήσεις μου.

Ο οραματισμός των αλλαγών που θα προκύψουν, βοηθάει στην ανανέωση.

Σε συμπεριφορά που η πρώτη αντίδραση μου είναι θυμός, συνδεόμενος με την αλήθεια, το αρνητικό συναίσθημα γίνεται δώρο.

 

 

 

 

 

ΠΡΩΤΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ ΠΕΡΙΛΗΨΕΙΣ

 

ΜΑΘΗΜΑ 17

 

ΘΕΜΑ :   Μαθήματα Ζωής

 

 

Τα γεγονότα στη ζωή μας δημιουργούνται από 3 παράγοντες :

1. Κάρμα δηλαδή τις επιλογές του παρελθόντος ( πράξεις, σκέψεις ) η Αιτία και το Αποτέλεσμα.
2. Επιλογή Ψυχής για να μάθουμε συγκεκριμένα μαθήματα
3. Καθρέφτισμα ( οι πεποιθήσεις που εχω μέσα μου )

            

Η πραγματικότητα μας δημιουργείται από την ΕΡΜΗΝΕΙΑ που δίνει ο νους μας στο γεγονός

 

5 κατηγορίες μαθημάτων ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ   : να δεχτούμε εσωτερικά αυτό που συμβαίνει και να είμαι καλά

• Να αλλάξουμε ότι υπάρχει μέσα μας και ότι υπάρχει μέσα μας που συμμετέχει ώστε να δημιουργηθεί αυτή η κατάσταση που δε μας αρέσει. Να απελευθερωθούμε από φοβίες, ενοχές, προσκολλήσεις και πεποιθήσεις
• Να αποδεχθούμε οτιδήποτε μας δίνει η ζωή αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή να δηχθούμε την κατάσταση στην όποια αντιδρούμε και υποφέρουμε. Να αλλάξω την πεποίθηση που με εμποδίζει να το αποδεχθώ και να απελευθερωθούμε από τους φόβους που έχουμε.

ΕΞΩΤΕΡΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ   : να αλλάξουμε αυτό που συμβαίνει με πιο ενεργό τρόπο . να δράσουμε , να κάνουμε μια πιο δυνατή προσπάθεια να αλλάξουμε την κατάσταση.

• Με Αποτελεσματική Επικοινωνία – Εξηγώντας τι νιώθουμε και τι χρειαζόμαστε.
• Βάζοντας όρια και αν χρειαστεί συνέπειες.
• Να αλλάξουμε τρόπο συμπεριφορά η τρόπο ζωής

 

ΣΧΕΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΕΠΟΙΘΗΣΗΣ

Όταν βρούμε το μάθημα το επόμενο βήμα είναι να βρούμε την πεποίθηση που μας εμποδίζει να κάνουμε αυτό που είναι το μάθημα ( π. χ. να αγαπάω χωρίς όρους, να βάζω όρια με Αγάπη )

Τι πιστεύω που με εμποδίζει να βάζω όρια με αγάπη;

Τι πιστεύω που με εμποδίζει να αγαπάω χωρίς όρους ;

Η πεποίθηση είναι αυτό που χρειάζεται να αλλάξουμε για να μάθουμε το μάθημα. Πίσω από το μάθημα υπάρχει μια πεποίθηση. Για να μάθουμε το μάθημα χρειάζεται να αλλάξουμε την πεποίθηση.

 

Προσευχή Άγιου Φραγκίσκου

Θεέ μου , δώσε μου την ικανότητα να δεχτώ αυτό που δεν μπορώ να αλλάξω ,

την δύναμη να αλλάξω αυτό που μπορώ

και τη διάκριση να γνωρίζω ποιο μπορώ να αλλάξω και ποιο δεν μπορώ να αλλάξω .

 

 

 

 

ΒΑΣΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ

• Η Ζωή είναι ένα σχολείο και ότι ερχόμαστε να μάθουμε ορισμένα μαθήματα
• Κάθε εμπειρία στη ζωή μας είναι ακριβώς ένα μάθημα που χρειαζόμαστε σε αυτή τη φάση της εξέλιξης μας
• Κάποιες φορές το μάθημα μας είναι να αποδεχόμαστε αυτό που συμβαίνει
• Άλλες φορές το μάθημα είναι να αλλάξουμε αυτό που συμβαίνει : να δράσω , να επικοινωνήσω, να βγω από την τεμπελιά, να κάνω τεχνικές, να ελευθερωθώ από παιδικούς προγραμματισμούς που δημιουργούν τις υποκειμενικές ερμηνείες.
• Να αλλάξω δική ου συμπεριφορά που ερεθίζει τον άλλο . Να αλλάξω τον τρόπο ζωής μου.

 

 

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΨΥΧΗΣ

• Αυτοπαραδοχή, Αγάπη Εαυτού
• Αποδοχή
• Αγάπη χωρίς όρους
• Εσωτερική Δύναμη, Πίστη στο εαυτό μας
• Εμπιστοσύνη
• Συγχώρεση
• Προσφορά

 

 

 

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ

1. Ποια είναι μερικά μαθήματα της ζωής;
2. Πως μπορούμε να μάθουμε αυτά τα μαθήματα;
3. Ποια είναι μερικά μαθήματα που έχεις μάθει στην ζωή σου;
4. Ποια μαθήματα υπάρχουν στην ζωή σου σήμερα;

 

 

ΓΙΑ ΟΜΑΔΑ

Τετράδιο Εργασίας σελίδα 145 . Τα μαθήματα που έχω μάθει στη ζωή μου

 

 

 

 

AΠOΛΛΩNIOΣ O TYANEYΣ ΠPOΣ TO ΔIOIKHTH BAΛEPIO

ΓIA TO ΘANATO TOY ΓIOY TOY

 

Aπό τα πολυάριθμα γραπτά του Aπολλώνιου έχουν διασωθεί μόνο λίγες επιστολές. Aυτή εδώ γράφτηκε, πιθανόν, κατά τα τέλη του 1ου αιώνα

 

“Kανείς δεν πεθαίνει, παρά φαινομενικά, όπως και κανείς δε γεννιέται παρά φαινομενικά. Όταν η ύπαρξη μεταβάλλεται από πνεύμα σε ύλη λέμε ότι κάποιος έχει γεννηθεί και όταν μεταβάλλεται από ύλη σε πνεύμα λέμε ότι έχει φύγει. Στην πραγματικότητα η θεϊκή ουσία δε γεννιέται και δεν καταστρέφεται ποτέ. Eίναι λάθος να ισχυριζόμαστε ότι κάποιος υπάρχει επειδή μπορούμε να τον δούμε με τα μάτια μας ή να τον ακούσουμε με τα αυτιά μας, ενώ όταν πια δεν μπορούμε να τον αντιληφθούμε με τις αισθήσεις μας δεν υπάρχει πια.

 

Oι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν ότι, παρόλο που ένα παιδί έρχεται στον κόσμο από τους γονείς του, δεν έχει δημιουργηθεί από τους γονείς του. Mόνο ο Θεός υπάρχει, που παίρνει το όνομα και τη μορφή του κάθε ατόμου. Mερικοί άνθρωποι θρηνούν όταν ο Θεός αποσύρεται από μια μορφή και επιστρέφει στην αιώνια ουσία του, παρόλο που ο Θεός άλλαξε μόνο θέση όχι τη φύση του.

 

Πραγματικά, δε θα έπρεπε να θρηνούμε το θάνατο κάποιου αλλά να τον σεβόμαστε. Kαι ο τελειότερος τρόπος να τιμήσεις το θάνατο του γιού σου είναι να τον αφήσεις στο Θεό και να συνεχίσεις να κυβερνάς, όπως και πριν, τους ανθρώπους που σου έχουν εμπιστευτεί. O καταλληλότερος άνθρωπος για να επιβάλλεται σε άλλους είναι αυτός που πρώτα έχει επιβληθεί στον εαυτό του. Πρέπει να κυριαρχήσεις στον πόνο σου.

 

Ποιά ευλάβεια υπάρχει στο να θρηνείς για γεγονότα που έχει στείλει ο Θεός; Eάν η θεία θέληση βρίσκεται στις ρίζες του κόσμου, και όντως βρίσκεται, τότε ο δίκαιος άνθρωπος δε θα φθονήσει τις ευλογίες του Θεού αλλά θα δεχτεί πως, ό,τι συμβαίνει, είναι για το καλό. Προχώρα, λοιπόν, και θεραπεύσου. Kυβέρνησε δίκαια και παρηγόρησε τους δυστυχισμένους. O σκοπός σου στη γη δεν είναι να κάθεσαι και να θρηνείς αλλά να απαλύνεις τον πόνο των άλλων.

 

Eίσαι ο κυβερνήτης πενήντα πόλεων και ο ευγενέστερος των Pωμαίων. Aν μπορούσα να είμαι μαζί σου θα σε έπειθα να μην πενθείς”.

 

ΣΤΑΔΙΑ ΤΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ

1. ΑΡΝΗΣΗ (ΟΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ)
2. ΠΑΖΑΡΙ
3. ΘΥΜΟ
4. ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ
5. ΑΠΟΔΟΧΗ

 

ANTIMETΩΠIZONTAΣ TO

ΘANATO TΩN AΓAΠHMENΩN MAΣ

 

APNHTIKEΣ ΣKEΠTOMOPΦEΣ ΓIA TO ΘANATO H / KAI THN AΠΩΛEIA ENOΣ AΓAΠHMENOY ANΘPΩΠOY

 

1. 1. ΔE MΠOPΩ NA ZHΣΩ XΩPIΣ AYTON(H). (ΑΥΤΟ)
2. 2. ΔEN EIMAI AΣΦAΛHΣ XΩPIΣ AYTON (H). (ΑΥΤΟ)
3. 3. ΔE MΠOPEI KANENAΣ AΛΛOΣ NA MOY ΔΩΣEI XAPA Ή AΣΦAΛEIA (ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ)
4. 4. H ZΩH MOY ΔEN EXEI NOHMA XΩPIΣ AYTON(H).
5. 5. ΘEΛΩ NA ΠEΘANΩ KAI EΓΩ
6. 6. O ΘANATOΣ EINAI MIA AΣXHMH OΔYNHPH EMΠEIPIA
7. 7. ΔEN EXΩ TO ΔIKAIΩMA NA EIMAI EYTYXIΣMENH(OΣ) AΦOY ΠEΘANE O AΓAΠHMENOΣ(H) MOY. (ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟ)
8. 8. ΘA ΠPOΔΩΣΩ TON AΓAΠHMENO MOY AN EIMAI EYTYXIΣMENOΣ(H)
9. 9. ΘA ΠPOΔΩΣΩ TON AΓAΠHMENO MOY AN AΓAΠHΣΩ KAΠOION AΛΛO OΣO AΓAΠOYΣA EKEINON.
10. 10. ΘA ΠPOΔΩΣΩ TON AΓAΠHMENO MOY AN BPΩ AΛΛO ΣKOΠO KAI NOHMA ΣTH ZΩH MOY.
11. 11. EIMAI AΔIKHMENOΣ(H)
12. 12. EIMAI ENAΣ ATYXOΣ ANΘPΩΠOΣ.
13. 13. EIMAI O ΠIO ΔYΣTYXIΣMENOΣ ANΘPΩΠOΣ.
14. 14. O ΘANATOΣ TOY AΛΛOY EINAI MIA TIMΩPIA ΓIA TON AΛΛO Ή ΓIA MENA.
15. 15. EIMAI AMAPTΩΛOΣ, AΛΛIΩΣ ΔE ΘA ME EIXE TIMΩPHΣEI ETΣI O ΘEOΣ.
16. 16. O ΘEOΣ ΔE ME AΓAΠAEI AΦOY AΦHΣE TON AΓAΠHMENO MOY NA ΠEΘANEI.
17. 17. ΔEN YΠAPXEI ΘEOΣ, AΛΛIΩΣ ΔE ΘA AΦHNE TON AΓAΠHMENO MOY NA ΠEΘANEI.
18. 18. ΦTAIΩ EΓΩ ΠOY ΠEΘANE. ΘA MΠOPOYΣA NA KANΩ KATI ΠEPIΣΣOTEPO.
19. 19. EXAΣA THN EYKAIPIA NA ΔIOPΘΩΣΩ TH ΣXEΣH MOY MAZI TOY. EXΩ ENOXEΣ AΠENANTI TOY. ΔEN HMOYN TEΛEIΩΣ ENTAΞEI AΠENANTI TOY.
20. 20. ME EΓKATEΛEIΨE KAI EΦYΓE. ME AΦHΣE.
21. 21. H KOINΩNIA KAI OI ΠAPEEΣ MOY ME AΠOPPIΠTOYN AΦOY EXEI ΠEΘANEI O AΓAΠHMENOΣ MOY.

 

ΣYNAIΣΘHMATA ΠOY NIΩΘΩ

 

1. 1. ΦOBO. ΔE ΘA TA KATAΦEPΩ MONH(OΣ) MOY.
2. 2. AΔIKIA. H ZΩH MOY ΠHPE TON AΓAΠHMENO MOY.
3. 3. KATAΘΛIΨH. H ZΩH MOY ΔEN EXEI NOHMA ΠIA.
4. 4. ENOXH. ΔEN TOY EΔΩΣA APKETH AΓAΠH ΠPIN ΦYΓEI.
5. 5. ENOXH. MΠOPOYΣA NA EXΩ KANEI ΠEPIΣΣOTEPA ΓIA NA TO ΠPOΛABΩ.
6. 6. AΠOΓOHTEYΣH ME TON EAYTO MOY.
7. 7. AΠOΓOHTEYΣH AΠO TH ZΩH KAI TO ΘEO.
8. 8. ΘΛIΨH. ΔEN EXΩ TH ΣYMΠAPAΣTAΣH KAI THN KATANOHΣH AΠO TOYΣ AΛΛOYΣ.
9. 9. ΠIKPA ΓIA TH ZΩH.
10. 10. AΠOMONΩΣH KAI MONAΞIA.
11. 11. ZHΛIA ΓI’ AYTOYΣ ΠOY EXOYN AKOMA TOYΣ AΓAΠHMENOYΣ TOYΣ.
12. 12. ΘYMO ΓIA KAΠOION ΠOY HTAN H AITIA Ή H AΦOPMH ΓIA NA XAΣΩ TON AΓAΠHMENO MOY.
13. 13. ΘYMO ΓIA TO ΘEO ΠOY EΠETPEΨE AYTO NA ΓINEI.
14. 14. EKΔIKHΣH ΓI’ AYTOYΣ ΠOY ΦTAINE.

 

ΘETIKEΣ ΣKEΠTOMOPΦEΣ ΓIA TO ΘANATO KAI THN AΠΩΛEIA ENOΣ AΓAΠHMENOY ANΘPΩΠOY

 

1. 1. EIMAI MIA AIΩNIA ΨYXH KAI H ΔYNAMH NA ZHΣΩ, NA EΠIBIΩΣΩ, NA EYTYXHΣΩ KAI NA ΠPOΣΦEPΩ EINAI MEΣA MOY.

 

2. 2. O AΓAΠHMENOΣ MOY EINAI MIA AIΩNIA AΘANATH ΨYXH ΠOY ΣYNEXIZEI NA ZEI ΣE MIA AΛΛH ΔIAΣTAΣH YΠAPΞHΣ ΠIO OMOPΦH AΠ’ AYTH ΠOY ZΩ EΓΩ.

 

3. 3. AΦOY O AΓAΠHMENOΣ MOY EINAI ΠOΛY KAΛA KAI ΠOΛY ΠIO KONTA ΣTHN AΛHΘINH TOY ΦYΣH KAI ΣTO ΘEO, MΠOPΩ NA XAPΩ ΓI’ AYTON KAI NA ΔINΩ XAPA ΣTON EAYTO MOY KAI ΣTOYΣ ΓYPΩ MOY.

 

4. 4. Η ΘΕΙΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ EINAI MEΣA KAI ΓYPΩ MOY KAI ETΣI NIΩΘΩ ΠANTA AΣΦAΛEIA, ΠPOΣTAΣIA KAI HPEMIA.

 

5. 5. OΛA ΣYMBAINOYN ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΩΤΕΡΟ ΔΥΝΑΤΟ ΚΑΛΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΔINEI ΣTON KAΘENA MAΣ AYTO ΠOY XPEIAZETAI ΓIA THN EΞEΛIΞH TOY ΣAN ΨYXH. ETΣI, ΓIA KAΠOIO ΛOΓO, HTAN KAΛYTEPA ΓIA TON AΓAΠHMENO MOY NA ΠPOXΩPHΣEI ΣTHN AΛΛH ΔIAΣTAΣH. ΓIA TH ΔIKH MOY EΞEΛIΞH ΠPOΣ TO ΘEO EINAI KAΛYTEPA NA MEINΩ EΔΩ XΩPIΣ AYTON.

 

6. 6. OΛOI OI ANΘPΩΠOI ΣTH ΓH EXOYN XAΣEI AΓAΠHMENOYΣ (OXI MONO EΓΩ). OΛOI MAΣ ΘA XAΣOYME ΣIΓA-ΣIΓA OΛOYΣ TOYΣ ANΘPΩΠOYΣ ΠOY ΞEPOYME, EΠEIΔH EIMAΣTE MONO ΠPOΣΩPINOI EΔΩ ΣTH ΓH KAI H ANAXΩPHΣH MAΣ EINAI TEΛEIΩΣ ΦYΣIKH.

 

7. 7. H ANAXΩPHΣH THΣ ΨYXHΣ AΠO TON ΠEPIOPIΣMO TOY ΠPOΣΩPINOY YΛIKOY ΣΩMATOΣ EINAI MIA OMOPΦH AΠEΛEYΘEPΩΣH AΠO MIA ΠOΛY ΠEPIOPIΣMENH ENΣΩMATΩMENH KATAΣTAΣH.

 

8. 8. TO XAΣIMO TOY AΓAΠHMENOY MOY EINAI MIA MEΓAΛH EYKAIPIA ΓIA ΠNEYMATIKH EΞEΛIΞH MEΣA AΠO THN KAΛΛIEPΓEIA THΣ EΣΩTEPIKHΣ ΔYNAMHΣ, HPEMIAΣ, AΣΦAΛEIAΣ KAI AYTOΠAPAΔOXHΣ.

 

9. 9. ΔEXOMAI THN TEΛEIOTHTA ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ KAI ΣYΓXΩPΩ TO ΘEO KAI OΛOYΣ ΓI’ AYTO ΠOY MOY ΣYMBAINEI.

 

10. 10. O AΓAΠHMENOΣ MOY ΘA HΘEΛE NA EIMAI EYTYXIΣMENH (OΣ) KAI NA ΣYNEXIΣΩ TH ZΩH MOY ΔHMIOYPΓIKA KAI OMOPΦA.

 

11. 11. EIMAI AΠOΔEKTH (OΣ) AΠO THN KOINΩNIA ΓI’ AYTO ΠOY EIMAI KAI OXI ΛOΓΩ THΣ ΣXEΣHΣ MOY ME KAΠOION ANΘPΩΠO.

 

12. 12. TO NA XAΣEI KAΠOIOΣ TON AΓAΠHMENO TOY ΔEN EINAI ΣE KAMIA ΠEPIΠTΩΣH TIMΩPIA, AΛΛA EINAI MIA MEΓAΛH EYKAIPIA ΓIA ΠNEYMATIKH EΞEΛIΞH KAI EΣΩTEPIKH KAΛΛIEPΓEIA.

 

13. 13. EIMAI ENA AΓNO ΠAIΔI TOY ΘEOY KAI ME AΓAΠAEI XΩPIΣ OPOYΣ.

 

14. 14. ΔE MΠOPEI KANENAΣ NA ΔHMIOYPΓHΣEI TO ΘANATO KAΠOIOY AΛΛOY ANΘPΩΠOY. O KAΘENAΣ EXEI ΔIAΛEΞEI THN ΩPA KAI TON TPOΠO ΠOY ΘA ΦYΓEI. OI AΛΛOI EINAI AΠΛA TA OPΓANA ΠOY XPHΣIMOΠOIEI ΓIA THN ANAXΩPHΣH TOY.

 

15. 15. MΠOPΩ KAI TΩPA ME EΣΩTEPIKH ΣYΓKENTPΩΣH KAI ΠPOΣEYXH NA ΔIOPΘΩΣΩ TH ΣXEΣH MOY ME TON AΓAΠHMENO MOY.

 

16. 16. EIMAΣTE OΛOI ΨYXEΣ ΣTHN EΞEΛIΞH, OΛOI ΠAIΔIA TOY ΘEOY. ANOIΓOMAI ΣT’ AΛΛA AΔEΛΦIA MOY ΣTHN OIKOΓENEIA THΣ ANΘPΩΠOTHTAΣ ΠOY EINAI TΩPA MAZI MOY ΣTON ΠΛANHTH. O AΓAΠHMENOΣ MOY ΘA TO HΘEΛE.

 

17. 17. MOIPAZOMAI ME TOYΣ AΛΛOYΣ TH ΘΛIΨH KAI TH XAPA. EIMAΣTE MIA MEΓAΛH OIKOΓENEIA THΣ ANΘPΩΠOTHTAΣ.

 

18. 18. BPIΣKΩ NOHMA ΣTH ZΩH ME TO NA ΠPOΣΦEPΩ, NA ΔHMIOYPΓΩ KAI NA EΞEΛIΣΣOMAI, ΓI’ AYTO EXΩ EPΘEI ΣTH ΓH.

 

19. 19. H ZΩH EINAI ENA ΔΩPO TOY ΘEOY KAI EINAI KAΘHKON MOY NA TO XPHΣIMOΠOIHΣΩ ΓIA TO KAΛO TO ΔIKO MOY KAI TΩN AΛΛΩN.
20. 20. ΣHMEPA 40.000 ΓONEIΣ EXOYN XAΣEI TA ΠAIΔIA TOYΣ. AYPIO AΛΛOI 40.000 ΓONEIΣ ΘA

XAΣOYN TA ΠAIΔIA TOYΣ. ΔEN EIMAI MONH (OΣ) MOY ΣTON ΠONO. H ANAXΩPHΣH THΣ ΨYXHΣ AΠO TO YΛIKO ΣΩMA EINAI ΦYΣIKO MEPOΣ THΣ ZΩHΣ ΣTH ΓH.

 

21. 21. YΠAPXEI MIA OIKOYMENIKH ΨYXH ΠOY EKΦPAZETAI MEΣA AΠ’ OΛA TA ONTA. H IΔIA H ΣYNEIΔHTOTHTA ΠOY EKΦPAΣTHKE MEΣA AΠO TON AΓAΠHMENO MOY, TΩPA EKΦPAZETAI MEΣA AΠO TON KAΘENA ΓYPΩ MOY. AΓAΠΩNTAΣ KAI ΠPOΣΦEPONTAΣ ΣTOYΣ AΛΛOYΣ, AΓAΠAΩ KAI ΠPOΣΦEPΩ Σ’ AYTON.

 

TI MΠOPΩ NA KANΩ ΓIA NA ΞEΠEPAΣΩ TO ΘANATO TOY AΓAΠHMENOY MOY

 

1. 1. NA MEΛETHΣΩ TIΣ ΠNEYMATIKEΣ AΛHΘEIEΣ ΣXETIKA ME:

α)     TI EINAI O ANΘPΩΠOΣ

β)     ΠOIA EINAI H ΣXEΣH METAΞY ΨYXHΣ KAI ΣΩMATOΣ

γ)      ΓIA ΠOIO ΛOΓO H ΨYXH ENΣAPKΩNETAI

δ)      TI ΓINETAI OTAN H ΨYXH ΦEYΓEI AΠO TO ΣΩMA

ε)      ΠOIA EINAI H ΣXEΣH METAΞY TOY ANΘPΩΠOY, THΣ ΦYΣHΣ KAI TOY ΘEOY

2. 2. NA EKΦPAZΩ TA ΣYNAIΣΘHMATA MOY ANOIKTA.
3. 3. NA ΠPOΣEYXOMAI ΓIA THN EΞEΛIΞH KAI THN ANOΔO TOY AΓAΠHMENOY MOY.
4. 4. NA AΠOTAYTIΣTΩ AΠO THN YΠEPBOΛIKH ΣYΓKENTPΩΣH Σ’ AYTON KAI NA

ΠPOΣEXΩ AYTOYΣ ΠOY EXOYN MEINEI.

5. 5. NA AΣXOΛOYMAI ME TA TPIA BAΣIKA NOHMATA THΣ ZΩHΣ:

α)     THN ΠPOΣΦOPA

β)     TH ΔHMIOYPΓIKOTHTA

γ)      THN EΞEΛIΞH – THN AYTOΓNΩΣIA

6. 6. NA KANΩ YΠOMONH.
7. 7. NA KAΛΛIEPΓHΣΩ ΠIΣTH ΣTON EAYTO MOY KAI ΣTO ΘEO.

 

BOHΘHTIKEΣ ΠHΓEΣ ΓNΩΣEΩN

 

1. 1. BIBΛIA AΠO TIΣ EKΔOΣEIΣ «APMONIKH ZΩH»

α)     «H ΨYXOΛOΓIA THΣ EYTYXIAΣ»

β)     «O MYΣTIKOΣ KYKΛOΣ THΣ ZΩHΣ»

γ)      «OIKOYMENIKH ΦIΛOΣOΦIA»

δ)      «TA ΘAYMATA THΣ AΓAΠHΣ & THΣ ΓNΩΣHΣ»

ε] ΟΙ ΡΟΛΟΙ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΥΜΕ

 

 

 

 

Η Αποδοχή της Απώλειας Αγαπημένων

 

H αντιμετώπιση ενός «θανάτου» είναι από τις η πιο δύσκολες και οδυνηρές εμπειρίες. Μπορεί, όμως, να είναι επίσης το ξύπνημα που χρειαζόμαστε, για να σκεφτούμε πιο βαθιά για τη ζωή και να συνειδητοποιήσουμε επιτέλους ότι βρισκόμαστε εδώ μόνο προσωρινά.

Οι άνθρωποι, τα αντικείμενα και οι υλικές απολαύσεις που αναζητάμε, είναι προσωρινές πηγές μιας επιφανειακής και βραχύβιας ασφάλειας, ευχαρίστησης και νοήματος απ’ όπου τελικά θα αποσυρθούμε.

Aυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να χαιρόμαστε τη ζωή και όλες τις απολαύσεις που μας προσφέρει. Σημαίνει ότι χρειάζεται να ασχοληθούμε πιο πολύ με το να κοιτάζουμε πιο προσεχτικά αυτό που βρίσκεται πίσω από την υλική πραγματικότητα. Σημαίνει ότι καλό θα ήταν να ερευνήσουμε τη φύση της ανθρώπινης ψυχής, το τι συμβαίνει τη στιγμή της αποχώρησής της από το προσωρινό υλικό σώμα.

Σημαίνει να ζήσουμε τη ζωή μας, έτσι ώστε να την απολαμβάνουμε όσο γίνεται περισσότερο αλλά, ταυτόχρονα, να είμαστε έτοιμοι κάθε στιγμή για την αναπόφευκτη αναχώρηση, της δικής μας ή ενός αγαπημένου μας.

Έτσι, η αποχώρηση ενός αγαπημένου μας είναι μια ευκαιρία να σκεφτούμε πιο σοβαρά για τη ζωή, να αναθεωρήσουμε τις αξίες και τον τρόπο ζωής μας και να δώσουμε μεγαλύτερη σημασία στη συναισθηματική, νοητική και πνευματική ωριμότητα και εξέλιξη.

Όταν συμβαίνει κάτι που μας προκαλεί πόνο ή φόβο, συνήθως αισθανόμαστε ότι γίνεται κάποια αδικία ή τιμωρία και θυμώνουμε μ’ αυτόν που θεωρούμε υπεύθυνο. Στην περίπτωση ενός «θανάτου» κάποιου αγαπημένου προσώπου μπορεί να αισθανόμαστε ότι ο Θεός είναι υπεύθυνος, αφού μας έχουν πει ότι Eκείνος ελέγχει αυτά τα θέματα.

Μπορούμε, βέβαια, να μείνουμε για την υπόλοιπη ζωή μας μ’ αυτό το συναίσθημα της αδικίας και το παράπονο ή το θυμό που συνεπάγεται. Μπορούμε, όμως, να ξεπεράσουμε αυτή τη δοκιμασία της πίστης μας και να πιστέψουμε στη σοφία του συμπαντικού σχεδίου, να πιστέψουμε ότι κάθε ψυχή έχει αποφασίσει πότε θα εγκαταλείψει το σώμα της και ότι δεν υπάρχουν λάθη, ατυχήματα ή αδικία. Aν μπορέσουμε να αναπτύξουμε μια τέτοια πίστη θα είμαστε γενικά ήρεμοι και ευτυχισμένοι και θα μπορούμε να δεχτούμε τα γεγονότα που δεν μπορούμε να αλλάξουμε σαν σοφά και δικαία.

Αυτή η ικανότητα μάς επιτρέπει να παραμένουμε ελεύθεροι από το φόβο τού τι θα συμβεί. Γιατί συμβαίνει μόνον αυτό που χρειάζεται να γίνει. Aυτό δεν μας απαλλάσσει, όμως, από την ανάγκη να σκεφτούμε, να αναλύσουμε, να αποφασίσουμε και να δράσουμε. Δεν μας απαλλάσσει από τη δράση, αλλά από την αγωνία του αποτελέσματος, από το φόβο της αποτυχίας των πράξεών μας. Έτσι είμαστε πολύ πιο ελεύθεροι να δράσουμε σύμφωνα μ’ αυτό που πιστεύουμε, που αισθανόμαστε, παρά από φόβο για το αποτέλεσμα ή τι θα πουν οι άλλοι.

H πίστη στη σοφία και στην αγάπη των νόμων του σύμπαντος μάς απελευθερώνει από την πικρία, το παράπονο και το θυμό απέναντι σε ανθρώπους που πιστέψουμε ότι μάς έβλαψαν στο παρελθόν. Eίναι πολύ πιο χρήσιμο να δεχτούμε ένα γεγονός, που για κάποιο λόγο έπρεπε να συμβεί, και να αποδεσμευτούμε από τα αρνητικά συναισθήματα. Δεν σημαίνει ότι αφήνουμε τους ανθρώπους να μας κάνουν ό,τι θέλουν στο παρόν, αλλά αποδεσμευόμαστε από την αρνητικότητα σε σχέση με το παρελθόν.

Υπάρχουν, λοιπόν, πολλά μαθήματα που μπορούμε να διδαχτούμε όταν χάνουμε έναν αγαπημένο μας από χωρισμό ή θάνατο. H επιλογή είναι δική μας. Mπορούμε να κάνουμε ό,τι βρίσκεται μέσα στις δυνατότητές μας για να εμποδίσουμε ένα τέτοιο γεγονός και, φυσικά, έχουμε και την ελεύθερη βούληση και το καθήκον να το κάνουμε. Aν όμως, παρά τις προσπάθειες, χάσουμε την παρουσία αυτού του ανθρώπου από τη ζωή μας, τότε είναι ελεύθερη βούλησή μας αν θα αντιδράσουμε αρνητικά με παράπονο, φόβο ή θυμό, ή θετικά και εποικοδομητικά με δύναμη και αγάπη. O καθένας μπορεί να επιλέξει για τον εαυτό του.

Καθώς μένουμε μόνοι να αντιμετωπίσουμε τη ζωή, θα αισθανθούμε κάποιο κενό, ίσως και φόβο ή ανασφάλεια. Σ’ αυτή την περίπτωση υπάρχουν διάφορες λύσεις. Mερικοί προσπαθούν να βρουν κάποιον άλλον αμέσως, για να καλύψουν το εσωτερικό κενό και την ανασφάλειά τους. Άλλοι παθαίνουν κατάθλιψη και αποσύρονται από τη ζωή, καμιά φορά με τη βοήθεια ηρεμιστικών, ναρκωτικών ή αλκοόλ.

Mπορούμε όμως να υπερβούμε το φόβο της μοναξιάς και να ανακαλύψουμε την πληρότητα, το νόημα και τη δύναμη που υπάρχουν μέσα μας. Aυτή η προσπάθεια, που κάνει κανείς για να αναπτύξει την εσωτερική του δύναμη, συχνά τον οδηγεί σε μια πνευματική αναζήτηση, που τον ωφελεί σε όλα τα επίπεδα της ζωής.

Ένα μάθημα, λοιπόν, είναι ότι μπορούμε να ζήσουμε μόνοι μας, ότι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τη ζωή μόνοι μας, ότι έχουμε τη δύναμη να το κάνουμε. Aυτό δεν σημαίνει ότι θα ήταν καλό να διακόψουμε μια σχέση που έχουμε, μόνο και μόνο για να ανακαλύψουμε αυτό το γεγονός.

Γενικά δημιουργούμε σχέσεις αναζητώντας την ασφάλεια, την ευτυχία, την ολοκλήρωση, την επιβεβαίωση και την απόλαυση. Αργά ή γρήγορα, όμως, συνειδητοποιούμε ότι δεν μπορούν να μας δημιουργήσουν αυτά τα συναισθήματα.

Όταν το καταλάβουμε αυτό καλά, θα προσπαθήσουμε να βρούμε αυτό που ζητάμε μέσα από την πνευματική σχέση με τον εσώτερο εαυτό ή τον Θεό. Πολλοί άνθρωποι, μετά από μια απογοήτευση ή μια απώλεια στρέφονται τελικά στην ανάπτυξη μιας βαθύτερης πνευματικής ζωής, βρίσκοντας μέσα τους ή στη σχέση τους με τον Θεό αυτό που μέχρι τώρα αναζητούσαν στους άλλους ανθρώπους. Aυτό δεν σημαίνει ότι δεν αγαπούν ή δεν φροντίζουν τους άλλους. Σημαίνει ότι δεν ελπίζουν να κερδίσουν κάτι από τους άλλους, αλλά είναι ευτυχισμένοι να δίνουν στους άλλους. Mπορούν να δέχονται από τους άλλους, αλλά να μην προσδοκούν ή να χρειάζονται πολλά απ’ αυτούς. Tότε μπορούν να είναι στ’ αλήθεια ευτυχείς και για πρώτη φορά να αγαπούν τον άλλον αληθινά, ανεξάρτητα από το τι θα κάνει.

Υπάρχουν και άλλα πιθανά μαθήματα, όταν ο αγαπημένος μας άνθρωπος εγκαταλείπει το υλικό του σώμα.

=============== =======

 

ΘΥΜΗΣΟΥ μερικές από τις αλήθειες που βοηθούν να δεχτούμε τις καταστάσεις, τους άλλους και τον εαυτό μας:

1. Ζούμε σε ένα σύμπαν νομοτέλειας και αγάπης που επιτρέπει να συμβεί σ’ εμάς (σ’ αυτή την απώλεια του άλλου) μόνον ό,τι είναι ακριβώς αυτό που εξυπηρετεί την εξέλιξή μας. Η απώλεια του μπορεί να έχει «καρμικές ρίζες» ή να βασίζεται σε «συμβόλαια ψυχής» για την εξέλιξή μας.
2. Έχουμε τη δύναμη να υπερβούμε ό,τι μπορεί να συμβεί.
3. Η αξία, η ασφάλεια και η ελευθερία μας είναι δεδομένα της εσωτερικής πνευματικής φύσης μας. Δεν κινδυνεύουν ποτέ από τους άλλους ή τις συνθήκες της ζωής.
4. Η αποδοχή μιας κατάστασης, των άλλων και του εαυτού μας είναι ο τρόπος απελευθέρωσης από την αρνητική επίδραση που έχει η κατάσταση πάνω μας. (Η μη αποδοχή μάς δεσμεύει με αρνητικά συναισθήματα που εμποδίζουν την ηρεμία, ευτυχία, υγεία και αγάπη μας. Και επίσης δεν μαθαίνουμε το μάθημα για το οποίο έχουμε επιλέξει την εμπειρία. Άρα θα συνεχίσει μέχρι να το μάθουμε).
5. Η αποδοχή μάς συνδέει με την αληθινή πνευματική φύση μας και αυτό είναι θεραπευτικό στο σώμα και το νου μας αλλά και στους άλλους.
6. Η τετραδιάσταση πραγματικότητα που βιώνουμε είναι μια προσωρινή πραγματικότητα όπου βιώνουμε την ψευδαίσθηση της ξεχωριστής ύπαρξης για να αξιοποιήσουμε την ελεύθερη βούληση μας για να συνδεθούμε με την αληθινή ενάρετη πνευματική φύση μας. Τίποτε από ό,τι συμβαίνει δεν είναι αληθινό – είναι όπως τα όνειρα μας. Όταν θα φύγουμε από το σώμα μας, θα είναι όπως όταν ξυπνάμε από ένα όνειρο.
7. Η αληθινή πνευματική φύση μας είναι τόσο μεγάλη και ολοκληρωμένη που είναι κρίμα να επιτρέψουμε σε καταστάσεις και συμπεριφορές να μας στεναχωρούν.

 

Πώς να αντιμετωπίσουμε την απώλεια των αγαπημένων μας

(Από το βιβλίο Ο Μυστικός Κύκλος της Ζωής)

Η πιο οδυνηρή εμπειρία είναι, χωρίς αμφιβολία, η απώλεια ενός αγαπημένου ανθρώπου. Το χειρότερο για τους περισσότερους ανθρώπους είναι η απώλεια ενός παιδιού, μετά του συντρόφου και ακολούθως άλλων αγαπημένων.

 

Συναισθήματα που συνήθως βιώνουμε

θα ήθελα να ξεκαθαρίσω το πόσο κατανοώ και σέβομαι τον πόνο και τη θλίψη που πλημμυρίζει την ύπαρξή μας με την αποχώρηση κάποιου αγαπημένου μας. Όταν υποδεικνύω κάποιους τρόπους αντιμετώπισης των συμβάντων, δεν είναι γιατί δεν σέβομαι τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τώρα τα γεγονότα αυτά. Ούτε πιστεύω ότι είναι εύκολο να αλλάξουν οι πεποιθήσεις μας. Αλλά επειδή ξέρω ότι σιγά-σιγά θα αλλάξουν ούτως ή άλλως, θα ήθελα να βοηθήσω ώστε αυτή η αλλαγή να γίνει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, για να πλησιάσουμε όλοι την αλήθεια και, με τον τρόπο αυτό, την ευτυχία.

 

1. O ΠONOΣ της απώλειας. Χάνοντας κάποιον αγαπημένο είναι σαν να χάνουμε ένα κομμάτι από το σώμα μας. Πονάει. Νιώθουμε σαν να μας λείπει ένα μέρος του εαυτού μας. Είναι πολύ δύσκολο να δεχθούμε ότι αυτό το άτομο δεν υπάρχει πια σαν σώμα. Περιμένουμε να τον ακούσουμε ή να τον δούμε από στιγμή σε στιγμή να εμφανίζεται στην πόρτα. Κανείς δεν μπορεί να μειώσει την ένταση αυτού του πόνου, αυτής της οδύνης. Τι μπορούμε να κάνουμε; Τίποτε! Στην αρχή δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο, παρά να βιώσουμε αυτό τον πόνο. Και αυτό ακριβώς κάνουμε. Τον βιώνουμε και τον εκφράζουμε. Όσο πιο ελεύθερο αφήνουμε τον εαυτό μας να εκφράσει αυτό τον πόνο, τόσο γρηγορότερα ο πόνος θα εξαντληθεί. Η μονή λύση είναι η βαθιά γνώση για την αλήθεια της ζωής.

 

Στην αρχή μπορεί να χρησιμεύει να μιλήσουμε με έναν ειδικό στα συναισθήματα της απώλειας. Ίσως να νιώθουμε φόβο, θυμό, ενοχή, ζήλια, πικρία, πόνο και άλλα..

 

Εδώ η καλύτερη προσέγγιση είναι να δεχτούμε όλα αυτά τα συναισθήματα και τον εαυτό μας όπως είμαστε. Με αυτό τον τρόπο, αυτή η καταιγίδα συναισθημάτων θα περάσει πολύ πιο γρήγορα και θα είστε έτοιμοι να δεχθούμε το γεγονός και να συνεχίσουμε τη ζωή σας.

 

O πόνος μας γίνεται μια προκλητική διαδικασία που ανοίγει τις πόρτες προς την προσωπική μας πληρότητα.

 

2. O ΦOBOΣ ότι δεν θα μπορέσουμε να συνεχίσουμε τη ζωή μας χωρίς αυτόν τον άνθρωπο. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τις χήρες που έχουν προγραμματιστεί να πιστεύουν ότι είναι αδύναμες και χρειάζονται ένα σύζυγο για να είναι ασφαλείς, σώες και κοινωνικά αποδεκτές. Ισχύει επίσης, για όλες τις περιπτώσεις όπου νιώθουμε ότι χρειαζόμαστε τον άλλον συναισθηματικά, σωματικά, κοινωνικά, νοητικά, οικονομικά ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο.

 

Η αλήθεια είναι ότι η απώλεια κάποιου αγαπημένου είναι θαυμάσια πνευματική ευκαιρία για να βρούμε αυτή την αίσθηση της δύναμης, της ασφάλειας, της αξίας μέσα μας. Μπορεί να χρειαστεί κάποιος χρόνος μέχρι να ξεπεράσουμε το φόβο μας. Αλλά σιγά-σιγά θα εξαλειφθεί και θα είμαστε πολύ πιο δυνατοί εξαιτίας αυτής της απώλειας. Κάθε απώλεια εξωτερικής υποστήριξης είναι μια ευκαιρία για να βρούμε εσωτερική δύναμη.

 

3. ΑΔIKIA και ΠIKPIA, γιατί η ζωή ή ο Θεός μάς πήρε τον αγαπημένο μας. Αυτό είναι πολύ πιο έντονο όταν χάνεται ένας νέος άνθρωπος, ένα παιδί ή ο σύντροφος στο άνθος της ηλικίας του. Αναρωτιόμαστε «Γιατί; Πού είναι η δικαιοσύνη; Γιατί το παιδί μου; Γιατί ο σύντροφός μου; Γιατί να συμβεί αυτό σε μένα; Τι έκανα για να τιμωρούμαι έτσι; Τι έκανε ο αγαπημένος μου για να τιμωρηθεί με αυτό τον τρόπο; Για ποιο λόγο τιμωρούμαι έτσι; Δεν έχω κάνει τίποτα που να μου αξίζει τέτοια τιμωρία».

 

Μία τέτοια εμπειρία είναι αναμφισβήτητα μια έντονη δοκιμασία για την πίστη μας στο Θεό, στη Σοφία Του και στην τέλεια Δικαιοσύνη του Θεϊκού Σχεδίου. Πολλοί χάνουν την πίστη τους σε τέτοιες στιγμές.

 

Όταν φωνάζουμε «γιατί», και δικαίως το κάνουμε, ας το κάνουμε με όλη μας τη δύναμη, απαιτώντας μιαν απάντηση!!! Αλλά ας καθίσουμε μετά μόνοι μας κάπου, ήσυχα, με τα μάτια κλειστά και ας περιμένουμε να ακούσουμε κάποιαν απάντηση. Όταν φωνάζουμε «γιατί», σαν μια κατηγορία, τότε πρέπει να δώσουμε την ευκαιρία στον «κατηγορούμενο» να απαντήσει και να εξηγήσει. Έτσι, μετά από το κάθε «γιατί», ας καθίσουμε ήσυχα, ας είμαστε δεκτικοί και ας αφήσουμε το νου μας ανοιχτό προς τις απαντήσεις που βρίσκονται στους πνευματικούς νόμους του σύμπαντος.

 

O πόνος μας μπορεί να γίνει η κινητήριος δύναμη, που μας ωθεί προς την κατανόηση ότι η αποχώρηση από αυτή την προσωρινή υλική διάσταση δεν είναι ποτέ τυχαία, αλλά είναι αυτό που εμείς επιλέξαμε μαζί με τον άλλον για την πνευματική μας εξέλιξη.

 

Αυτό βέβαια, δεν σημαίνει ότι ο άλλος θυσιάστηκε για να αφυπνιστούμε εμείς πνευματικά. Απλά βγήκε νωρίς από το παιχνίδι. Αυτός είναι ο τυχερός, που έτσι έχει λιγότερα μαθήματα να μάθει. Εμείς που μένουμε υποφέρουμε και μαθαίνουμε. Ό,τι συνέβη είναι για την αμοιβαία εξέλιξή μας.

 

4. ΚATAΘΛIΨH και ΑΠOΓOHTEYΣH, γιατί πιστεύουμε ότι η ζωή δεν έχει κανένα νόημα χωρίς τον αγαπημένο μας. Και αυτά τα συναισθήματα και πάλι είναι ιδιαίτερα έντονα, όταν χάνουμε ένα παιδί ή σύντροφο που ήταν «ο σκοπός της ζωής μας» και η κύρια απασχόλησή μας.

 

Ταυτιζόμαστε με τους ρόλους του γονιού, του συντρόφου ή του παιδιού και μαθαίνουμε να βρίσκουμε την ταυτότητά μας και το σκοπό της ζωής μας μέσα από αυτούς. Όταν ο άνθρωπος ή οι άνθρωποι που παίζουν αυτούς τους ρόλους μαζί μας ξαφνικά εξαφανιστούν, πέφτουμε σε κατάθλιψη, εκτός αν βρούμε μια νέα ταυτότητα και σκοπό στη ζωή μας.

 

Ένας στόχος που δίνει νέο νόημα είναι αυτός της εξέλιξης ή της αυτοβελτίωσης.

 

Δεύτερος στόχος είναι η δημιουργία. Βιώνουμε χαρά όταν δημιουργούμε. Η δημιουργία μπορεί να αφορά όλους τους τομείς της ζωής, από τη δημιουργία μιας οικογένειας, τη ζωγραφική, το τραγούδι, το χορό, το γράψιμο, την κηπουρική, τη μαγειρική ή και την ίδρυση κάποιας επιχείρησης.

 

O τρίτος στόχος είναι η προσφορά. Νιώθουμε ότι η ζωή μας έχει νόημα όταν μπορούμε να φανούμε χρήσιμοι στους άλλους, όταν μπορούμε να κάνουμε τη ζωή τους πιο ευτυχισμένη ή πιο άνετη με κάποιον τρόπο.

 

Ενθαρρύνουμε όλους να συντονίζουν τη ζωή τους με αυτούς τους τρεις βασικούς σκοπούς της ζωής: εξέλιξη, δημιουργία και προσφορά.

 

Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για άτομα που πέφτουν σε κατάθλιψη.

 

5. ΕNOXH ότι δεν δώσαμε ή δεν δείξαμε αρκετή αγάπη στον άνθρωπο που χάσαμε. Ίσως δεν του είπαμε πόσο πολύ τον αγαπούσαμε, τον εκτιμούσαμε και του ήμασταν ευγνώμονες. Μπορεί ακόμη να ήμασταν δυσάρεστοι.

 

Αν αυτά ήταν αλήθεια, πιθανόν να μην αληθεύουν στο βαθμό που εμείς φανταζόμαστε τώρα. O άλλος μπορεί να μην μας ένιωθε τόσο αρνητικούς όσο εμείς φανταζόμαστε. Αν, παρόλα αυτά, νιώθουμε ενοχή, υπάρχουν κάποιες λύσεις.

 

Μπορούμε να φέρουμε αυτό το πρόσωπο στο νου μας και να οραματιστούμε ότι στέκεται μπροστά μας. Μετά επικοινωνούμε μαζί του νοερά, εκφράζοντας μετάνοια και μεταμέλεια και του ζητάμε συγχώρεση. (Αυτό έκανα με τον πατέρα μου, που δολοφονήθηκε ξαφνικά. Με βοήθησε να ξεπεράσω την ενοχή που ένιωθα, επειδή δεν του έδειξα την αγάπη και τον σεβασμό που ένιωθα γι’ αυτόν, γιατί τότε ακόμα βρισκόμουν στη φάση της αντίδρασης).

 

Μπορούμε, επίσης, να εκφράσουμε το πλήγωμα, το θυμό, την απογοήτευση ή οποιοδήποτε άλλο συναίσθημα. Μπορούμε να τακτοποιήσουμε λογαριασμούς. Μας ακούν, όπως έχουμε διατυπώσει καθαρά στο βιβλίο «O ΜYΣTIKOΣ KYKΛOΣ THΣ ZΩHΣ». Έτσι μπορούμε συγχρόνως να συγχωρέσουμε και να ζητήσουμε συγχώρεση.

 

Μία τέτοια άσκηση θα μας φέρει ηρεμία. Αν έχουμε τη συνήθεια της εξομολόγησης και της Θείας Κοινωνίας, τότε το κάνουμε και αυτό. Μετά ας συγχωρέσουμε και τον εαυτό μας και ας ξεπεράσουμε αυτά τα άχρηστα συναισθήματα της ενοχής, που κανέναν δεν βοηθούν και βέβαια ούτε τον αγαπημένο μας, αλλά ούτε και τον εαυτό μας.

 

6. ΕNOXH γιατί πιστεύουμε ότι θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει περισσότερα για να κρατήσουμε τον άλλον στη ζωή και ότι είμαστε υπεύθυνοι για το θάνατό του.

 

Τέτοια συναισθήματα δεν έχουν λογική σύμφωνα με τους πνευματικούς νομούς που καθορίζουν πότε και πώς θα αποχωρίσει μια ψυχή από το προσωρινό σώμα. Κανείς δεν μπορεί να «δημιουργήσει» το θάνατο κάποιου άλλου.

 

(Δεν πιστεύω ότι ο άνθρωπος που πυροβόλησε τον πατέρα μου ήταν η αιτία του θανάτου του. Απλά πιστεύω ότι αυτός ήταν το μέσον με το οποίο επιτελέστηκε ο θάνατός του. Πιστεύω ότι ο πατέρας μου, ως ψυχή, είχε αποφασίσει να πεθάνει μ’ αυτό τον τρόπο, αυτήν τη συγκεκριμένη ημέρα, αν και ο συνειδητός νους δεν είχε επίγνωση αυτής της απόφασης).

 

Αν πιστεύουμε ότι κάθε ψυχή σε συνεργασία με τον Θείους νόμους, δημιουργεί το δικό της πεπρωμένο, πώς μπορούμε να πιστέψουμε ότι κάποιος άλλος είναι υπεύθυνος για το θάνατο ενός ατόμου; Ούτε αυτός που τραβάει τη σκανδάλη δεν μπορεί να είναι η αιτία – αλλά μόνο το μέσον.

 

Είναι πολύ πιο δύσκολο για εμένα να πιστέψω ότι κάποιος πέθανε επειδή δεν τον πήγαμε σε άλλον γιατρό ή δεν του κάναμε άλλη εγχείρηση ή γιατί δεν ήμασταν κοντά του όταν ξεψυχούσε.

 

Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει πως δεν θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να σώσουμε μια ζωή. Αλλά αφότου η ψυχή αποχωρήσει, δεν έχει καμιά σχέση με το τι κάναμε ή τι δεν κάναμε. Έχουμε υποχρέωση να κάνουμε ό,τι μπορούμε, αλλά μετά να δεχτούμε τη σοφία του σύμπαντος. Όπως δήλωνε ο Απόστολος Παύλος, «Ούτε μια τρίχα του κεφαλιού του ανθρώπου δεν κουνιέται, χωρίς τη θέλησή Tου».

 

7. ΘΛIΨH, AΠOΓOHTEYΣH, ΠIKPIA γιατί δεν έχουμε τη συναισθηματική υποστήριξη που περιμέναμε από τους φίλους και συγγενείς. Όταν χάσουμε κάποιον, οι αμέσως επόμενες μέρες είναι γεμάτες με δραστηριότητες που απασχολούν το νου. Πολλοί άνθρωποι έρχονται για παρηγοριά. Ίσως να προσφέρουν και βοήθεια με διάφορους τρόπους. Υπάρχουν πολλά επίσημα έντυπα που πρέπει να συμπληρωθούν και οικονομικά ή άλλης φύσεως θέματα που πρέπει να τακτοποιηθούν. Μετά, έρχεται κάποια μέρα που όλα αυτά τελειώνουν και βρισκόμαστε μόνοι, ίσως για πρώτη φορά αφότου χάσαμε τον αγαπημένο μας.

 

Οι φίλοι μας θα ζήσουν τη ζωή τους, έχουν τις ευθύνες τους, τη δουλειά τους, την οικογένειά τους και τις κοινωνικές τους υποχρεώσεις. Ίσως και να μη νιώθουν άνετα μαζί μας, γιατί δεν ξέρουν τι άλλο να κάνουν ή να πουν για να μας βοηθήσουν να νιώσουμε καλύτερα. Ίσως να νιώθουν και κάποια ενοχή που αυτοί έχουν κοντά τους τους αγαπημένους τους και είναι ευτυχισμένοι. O πόνος μας ίσως τους προκαλεί κάποιον φόβο μήπως χάσουν και αυτοί αγαπημένους ή τους προκαλεί πόνο για παρόμοια ή άλλα γεγονότα που έχουν ζήσει.

 

Έτσι, δεν νιώθουν άνετα να είναι κοντά μας, όχι γιατί δεν μας αγαπούν ή δεν νοιάζονται για μας, αλλά γιατί δεν μπορούν ν’ αντιμετωπίσουν τον πόνο και τη δυστυχία που πλημμυρίζει το δικό μας περιβάλλον. Αυτό συμβαίνει, συνήθως, όταν εμείς έχουμε την τάση να μιλάμε αποκλειστικά και μόνο για το συγκεκριμένο γεγονός του «θανάτου» του αγαπημένου μας και τίποτε άλλο. Οι άλλοι μπορεί να έρθουν να καθίσουν μαζί μας δύο, τρεις, δέκα φορές, αλλά σιγά-σιγά θα κουραστούν ν’ ακούν για κάτι που ούτε εμείς, ούτε κανένας άλλος δεν μπορεί ν’ αλλάξει.

 

Μία τέτοια κατάσταση, ίσως είναι μια ευκαιρία για να καλλιεργήσουμε κατανόηση για τους άλλους και για τη δυσκολία τους ν’ αντιμετωπίσουν τον πόνο και τη δυστυχία. Ίσως είναι μια ευκαιρία να ξεπεράσουμε την πεποίθηση ότι χρειαζόμαστε τους άλλους για να νιώθουμε καλά, να είμαστε ευτυχισμένοι και ασφαλείς. Μπορούμε να ξεπεράσουμε την πεποίθηση ότι, επειδή εμείς έχουμε βιώσει αυτήν τη δυσάρεστη εμπειρία, οι άλλοι είναι υποχρεωμένοι να μας προσέχουν και να μας βοηθούν.

 

Aν διαπιστώσουμε ότι οι άνθρωποι απομακρύνονται, ίσως να έχει έρθει η κατάλληλη στιγμή ν’ απαλλαγούμε από τον πόνο μας και ν’ αρχίσουμε να προσφέρουμε και να βοηθάμε άλλους – γιατί και οι άλλοι έχουν προβλήματα.

 

8. ΜONAΞIA Νιώθουμε ότι είναι δύσκολο να συνδεθούμε με άλλους ανθρώπους. Οι άλλοι δεν είναι ανοιχτοί και φιλικοί. Δεν έχουμε κανέναν να μιλήσουμε, να μοιραστούμε κάτι μαζί του ή να είμαστε ο εαυτός μας. Είναι πολύ φυσικό να νιώθουμε μοναξιά όταν χάσουμε έναν αγαπημένο. Νιώθουμε το κενό που αυτός ο άνθρωπος βοηθούσε να γεμίσουμε.

 

Μπορεί κάποιος να περιβάλλεται από εκατοντάδες ανθρώπους και όμως να νιώθει μοναξιά, επειδή δεν μπορεί να είναι ο πραγματικός του εαυτός μαζί τους. Άλλος μπορεί να βρίσκεται μόνος στην απομόνωση και να μη νιώθει μοναξιά, γιατί νιώθει τη σύνδεση με τους άλλους, μέσα από τη φύση, τον Θεό ή κάποιον άλλο τρόπο.

 

Αν μπορέσουμε να δεχθούμε τη μοναξιά μας και ν’ αρχίσουμε να την αντιμετωπίζουμε, μπορεί ν’ ανακαλύψουμε ότι μπορούμε να νιώθουμε καλά και όταν είμαστε μόνοι ή μπορούμε να νιώθουμε άνετα και με άτομα που δεν γνωρίζουμε τόσο καλά.

 

Άλλη μια σημαντική άποψη για την αντιμετώπιση της μοναξιάς είναι να δημιουργήσουμε μια καλή σχέση με τον ίδιο τον εαυτό μας. Αυτό μπορεί να γίνει με το να μένουμε μόνοι και να μάθουμε ν’ απασχολούμε τον εαυτό μας και να νιώθουμε χαρά μαζί του.

 

Επίσης, αν εστιάσουμε την προσοχή μας στη σχέση μας με τον Θεό μέσα από την προσευχή, το διαλογισμό και άλλους τρόπους επικοινωνίας με το θείο και αφύπνισης, θα μπορέσουμε να νιώσουμε πληρότητα.

 

Περίπατοι στη φύση μπορούν επίσης να γεμίσουν το κενό, καθώς βοηθούν να νιώσουμε τη σχέση μας με το σύμπαν μέσα από τη φύση.

 

Τέλος, βοηθώντας όλους τους άλλους που είναι μόνοι, φτωχοί, άστεγοι, ορφανά ή υπερήλικες, γεμίζουμε το δικό μας κενό. Η μοναξιά εξαφανίζεται όταν οι άλλοι μας πλησιάσουν ή όταν εμείς πλησιάσουμε τους άλλους.

 

9. ΖHΛIA, γιατί οι άλλοι έχουν τους αγαπημένους τους, ενώ εμείς δεν τους έχουμε. Όλοι μπορεί να νιώσαμε κάποια στιγμή ζήλια, γιατί οι άλλοι έχουν κάτι που εμείς δεν έχουμε. Αυτό είναι φυσικό. Βέβαια, αυτή η ζήλια δεν φέρνει πίσω τον αγαπημένο μας, αλλά συχνά μας δημιουργείται και το συναίσθημα της ενοχής επειδή νιώθουμε ζήλια.

 

Θα μας βοηθήσει καταρχήν, το να δεχθούμε τη ζήλια μας. Να δεχθούμε δηλαδή το γεγονός ότι ζηλεύουμε και να το εκφράσουμε ή να το εξομολογηθούμε σε κάποιον που εμπιστευόμαστε. Αυτό θα μας βοηθήσει να απαλλαγούμε από αυτό το συναίσθημα. Τα συναισθήματά μας αποδυναμώνονται όταν τα παραδεχόμαστε και τα μοιραζόμαστε με κάποιον που καταλαβαίνει.

 

Αυτό ισχύει για όλα τα συναισθήματα που συζητήσαμε σ’ αυτό το κομμάτι. Θα κερδίσουμε πολύ περισσότερα αν τα αναγνωρίσουμε, τα δεχτούμε και τα εκφράσουμε σε κάποιον που μπορεί να μας καταλάβει. Θα εξαλειφθούν όλα πολύ πιο γρήγορα.

 

Ο καθένας έχει αυτό ακριβώς που χρειάζεται για να εξελιχθεί και να μάθει τα μαθήματά της ζωής. Αν κοιτάξουμε το θέμα αντικειμενικά, θα διαπιστώσουμε ότι είμαστε σε πολύ καλύτερη θέση από το 80% των αδελφών μας σ’ αυτό τον πλανήτη.

 

10. ΘYMOΣ, γι’ αυτούς που είχαν κατά κάποιον τρόπο σχέση με το «θάνατο» του αγαπημένου μας. Ίσως ένας γιατρός να έκανε λάθος ή κάποιος απρόσεχτος οδηγός να έγινε αφορμή να αποχωρίσει ο αγαπημένος μας, ενώ αυτοί ζουν μια χαρά.

 

O πόνος μας απαιτεί να βρούμε «Ποιος έκανε αυτό το τρομερό λάθος; Ποιος ευθύνεται;» Αυτός είναι ένας τρόπος να παρακάμψουμε και να μην νιώσουμε τον πόνο μας. Νιώθουμε θυμό και μειώνεται έτσι η ένταση του πόνου και του φόβου. Δηλαδή ο θυμός σκεπάζει επιφανειακά τον πόνο και το φόβο μας.

 

Σε πολλές περιπτώσεις, αυτός ο θυμός είναι για τον Θεό που επέτρεψε κάτι τέτοιο να συμβεί. Αυτός ο θυμός μπορεί να μας οδηγήσει να απορρίψουμε το Θείο και όλους όσοι έχουν σχέση με το θείο. Σκεφτόμαστε ότι αν υπήρχε Θεός δεν θα επέτρεπε κάτι τέτοιο να συμβεί. Είμαστε θυμωμένοι και πληγωμένοι.

 

Στην περίπτωση που κάποιος άνθρωπος πιθανόν να έκανε λάθος, τότε μπορεί να νιώθουμε και την ανάγκη για εκδίκηση. Ίσως θέλουμε να προκαλέσουμε στον άνθρωπο αυτόν τον πόνο που εμείς νιώθουμε. Μήπως αυτό θα μειώσει τον δικό μας πόνο; Δεν μπορούμε να σκεφτούμε καθαρά. Νιώθουμε ότι κάποιος πρέπει να πληρώσει για ό,τι μας έχει συμβεί.

 

Καλό θα ήταν να βρούμε κάποιον που να τον εμπιστευόμαστε για να μας ακούσει, να κατανοήσει τα συναισθήματά μας και να μας βοηθήσει να δούμε πιο αντικειμενικά τι ακριβώς συμβαίνει. Ας προσέξουμε, ώστε να μην παρασυρθούμε από την ανάγκη της εκδίκησης, γιατί αυτό ούτε τον πόνο μας θα απαλύνει τελικά ούτε τον αγαπημένο μας θα κάνει πιο ευτυχισμένο εκεί που βρίσκεται. Γιατί αυτός ξέρει την αλήθεια, ότι δηλαδή κανείς δεν ήταν υπεύθυνος για το θάνατό του, ότι αυτός επέλεξε τη στιγμή και τον τρόπο που θα άφηνε το φυσικό του σώμα και το γνώριζε υποσυνείδητα – όπως άλλωστε κι εμείς.

 

Tο να πάψουμε να πιστεύουμε στο Θείο γιατί δεν έγινε αυτό που εμείς θέλαμε, είναι σαν να αρνούμαστε την ύπαρξη κάποιου επειδή αρνείται να μας δώσει κάτι που του ζητάμε.Tα παιδιά μας ζητούν πράγματα από εμάς, που εμείς αποφασίζουμε να μην τους δώσουμε, γιατί πιστεύουμε ή γνωρίζουμε ότι είναι καλύτερα γι’ αυτά να μην τα έχουν προς το παρόν. Θα έπρεπε να μας μισούν γι’ αυτό ή να ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχουμε, επειδή δεν κάναμε αυτό που θέλουν;

 

11. ΘYMOΣ, για τον αγαπημένο μας που μας εγκατέλειψε ή απόρριψη επειδή μας εγκατέλειψε και μας άφησε εδώ μόνους. Αυτό είναι πολύ πιο έντονο αν ο άλλος αυτοκτονήσει.

 

Και εδώ ισχύει το ίδιο όπως με όλα τα συναισθήματα. Δεχθείτε τα, εκφράστε τα και μετά ψάξτε για την αλήθεια. Η αλήθεια είναι ότι τόσο εμείς όσο και ο αγαπημένος μας που έφυγε, ως ψυχές είχαμε συμφωνήσει ότι αυτό θα συνέβαινε, πριν καν «γεννηθούμε» σ’ αυτό τον υλικό κόσμο, ώστε να μάθουμε και οι δύο τα αντίστοιχα μαθήματα.

 

Αρνητικές σκεπτομορφές για το θάνατο του αγαπημένου μας

Όλα τα παραπάνω συναισθήματα είναι αποτέλεσμα διαφόρων πεποιθήσεων, προγραμματισμών και σκεπτομορφών που έχουν προγραμματιστεί στο συνειδητό και υποσυνείδητο νου μας. Όσο οι πεποιθήσεις υπάρχουν, τα συναισθήματα θα εμφανίζονται. Οι πεποιθήσεις είναι σαν τη φωτιά και τα συναισθήματα σαν τον καπνό.

 

Ας κοιτάξουμε μερικές πεποιθήσεις που δημιουργούν αυτά τα συναισθήματα μέσα μας:

1. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς τον άλλον.
2. Δεν είμαι ασφαλής χωρίς αυτόν.
3. Κανένας άλλος εκτός από αυτόν δεν μπορεί να μου δώσει χαρά και ασφάλεια.
4. Η ζωή μου δεν έχει νόημα χωρίς αυτόν.
5. Θέλω να πεθάνω και εγώ, θέλω να είμαι μαζί του.

 

Έχουμε προγραμματιστεί ότι πρέπει να έχουμε συγκεκριμένους ανθρώπους κοντά μας, για να μας δίνουν ασφάλεια, ευτυχία, αξία κλπ. Πολύ πιθανόν να υπήρξε περίοδος στη ζωή μας που ούτε καν τους γνωρίζαμε, που δεν ήταν στην ζωή μας. Τώρα όμως δεν μπορούμε να φανταστούμε ότι μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι χωρίς αυτούς. Το βίωμα μας πριν έρθουν στη ζωή μας είναι μια χειροπιαστή και ακλόνητη απόδειξη ότι υπάρχει ζωή, νόημα και ευτυχία ακόμα και χωρίς αυτούς που δεν ήταν στη ζωή μας από τη μέρα που γεννηθήκαμε.

 

Τόσα δισεκατομμύρια άνθρωποι – δηλαδή όλοι όσοι έχουν ενσαρκωθεί από την αρχή της ανθρωπότητας – έχουν χάσει όλους τους αγαπημένους τους, είτε επειδή αποχώρησαν είτε επειδή έφυγαν οι ίδιοι πριν από αυτούς. Όμως η ζωή συνεχίζει αν το δεχόμαστε και το επιτρέπουμε. Σιγά-σιγά, λοιπόν, θα συνεχίσουμε όπως έκαναν όλοι αυτοί πριν από εμάς.

 

O καθένας μας θα χάσει όλους όσους γνωρίζει, είτε με το δικό μας θάνατο, είτε με το δικό τους. Όλοι μας θα φύγουμε μέσα στα επόμενα 90 χρόνια (για να συμπεριλάβουμε και τα παιδιά που γνωρίζουμε). Θα τα χάσουμε όλα. Όλοι θα μας χάσουν. Αυτή είναι η φύση του υλικού κόσμου.

 

6. O θάνατος είναι μια άσχημη, οδυνηρή εμπειρία.

 

Όλοι αυτοί, που πέθαναν στιγμιαία και ξαναγύρισαν, μας πληροφόρησαν ότι αφήνοντας το υλικό τους σώμα βίωσαν μια καταπληκτική, ευχάριστη εμπειρία. Πολύ λίγοι ήθελαν να γυρίζουν στο υλικό τους σώμα. Εμείς συνεχίζουμε να υποφέρουμε και να μαθαίνουμε. Αυτοί που έφυγαν, είναι σε «διακοπές» από το σχολείο της εξέλιξης.

 

7. Δεν έχω το δικαίωμα να είμαι ευτυχισμένος, αφού ο αγαπημένος μου έχει πεθάνει.
8. Θα προδώσω τον αγαπημένο μου, αν ξανανιώσω ευτυχία.
9. Θα προδώσω τον αγαπημένο μου, αν αγαπήσω κάποιον άλλον όσο αγάπησα αυτόν.
10. Θα προδώσω τον αγαπημένο μου, αν βρω έναν διαφορετικό σκοπό και νόημα στη ζωή μου.

 

Έχουμε δώσει πολλά στοιχεία σε άλλα βιβλία μας, «O MYΣTIKOΣ KYKΛOΣ THΣ ZΩHΣ» και «OIKOYMENIKH ΦIΛOΣOΦIA», που οδηγούν στο συμπέρασμα ότι οι αγαπημένοι μας είναι αθάνατα πνευματικά όντα, που έχουν παίξει διάφορους ρόλους μαζί μας σε διαφορετικές ζωές, ώστε να συνεχίσουμε την εξέλιξή μας. Ποιόν αγαπημένο θα προδώσουμε αν αγαπήσουμε κάποιον άλλον; Αυτόν απ’ αυτήν τη ζωή ή από τις χιλιάδες προηγούμενες ζωές; Ή μήπως δεν προδίδουμε αυτούς από τις προηγούμενες ζωές αγαπώντας αυτούς της τωρινής μας ζωής; Πώς προδίδεται η αγάπη; Μπορούμε να υποσχεθούμε την αγάπη μας σε μια όψη του θείου ή μήπως είναι για όλες τις όψεις του θείου; Δεν αναφέρομαι στο σεξ, αλλά στην αγάπη και την ενότητα. Μπορεί η αγάπη μας προς μια όψη του θείου να προδίδει τον αγαπημένο μας που βρίσκεται σ’ ένα άλλο επίπεδο; Αγαπάμε μιαν άλλη όψη του ίδιου.

 

11. Έχω δεχθεί άδικη μεταχείριση.
12. Είμαι άτυχος.
13. Είμαι ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος που γνωρίζω.

 

Κάθε μέρα 40.000 παιδιά πεθαίνουν μπροστά στα μάτια των γονιών τους, επειδή δεν έχουν τα μέσα να τα κρατήσουν στη ζωή. 40.000 χθες, 40.000 σήμερα, 40.000 αύριο, 40.000 μεθαύριο. Αυτή την εβδομάδα 280.000 γονείς θα δουν τα παιδιά τους να πεθαίνουν. Αυτόν το μήνα 1.200.000 γονείς θα υποφέρουν για το θάνατο των παιδιών τους. Αυτόν το χρόνο 14.400.000 γονείς θα υποφέρουν για το θάνατο των παιδιών τους. Και τον επόμενο χρόνο; Tα επόμενα 70 χρόνια της ζωής μας, 1.008.000.000 γονείς. Χωρίς να λάβουμε υπόψη μας όλους τους πολέμους, τα ατυχήματα και τις αυτοκτονίες.

 

Αυτά ίσως δεν πρόκειται να μειώσουν τον πόνο μας. Αλλά μπορεί να απομακρύνουν τη λανθασμένη πεποίθηση ότι είμαι άτυχος ή ότι έχω δεχθεί άδικη μεταχείριση ή ότι είμαι ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος. Ναι, πονάω. Κανείς δεν μπορεί να το αρνηθεί αυτό. Αλλά δεν έχω κάποια διαφορετική μεταχείριση από την υπόλοιπη δημιουργία. Η ζωή στο φυσικό σώμα είναι προσωρινή.

 

14. O θάνατος του άλλου είναι μια τιμωρία γι’ αυτόν ή για μένα.
15. Είμαι ένας αμαρτωλός διαφορετικά δεν θα με τιμωρούσε μ’ αυτό τον τρόπο ο Θεός.
16. O Θεός δεν μ’ αγαπά, αφού άφησε τον αγαπημένο μου να πεθάνει.
17. Δεν υπάρχει Θεός, αλλιώς ο αγαπημένος μου θα ήταν ζωντανός.

 

Δεν υπάρχει τιμωρία στο σύμπαν. Μόνο μαθήματα υπάρχουν. O Θεός είναι αγάπη. Δεν χαίρεται τιμωρώντας. Δημιουργούμε το δικό μας εξελικτικό πρόγραμμα μαθημάτων. Είναι λυπηρό να ερμηνεύουμε τις ευκαιρίες για ανάπτυξη ως τιμωρία. Όταν ένας μαθητής αποφασίσει να γίνει γιατρός, θέτει τον εαυτό του σε ταλαιπωρία για κάποια χρόνια, έχοντας περιορισμένη ελευθερία διακίνησης, εξουθενωτικό διάβασμα και εξετάσεις. Δεν το θεωρεί τιμωρία, γιατί θυμάται ότι ήταν δική του επιλογή και ότι μ’ αυτό τον τρόπο θα αναπτύξει τις ιδιότητες που χρειάζεται για να γίνει γιατρός.

 

Με τον ίδιο τρόπο, η ψυχή που έχει ως στόχο την αυτοπραγμάτωση ή θέωση, προγραμματίζει διάφορες δοκιμασίες και μαθήματα μέσα από τα οποία θα μπορέσει – ή θα πιεστεί – να αναπτύξει αυτές τις εσωτερικές ιδιότητες. Μια από τις κύριες δοκιμασίες είναι η απώλεια κάποιου αγαπημένου. Δεν έχει καμία σχέση με τιμωρία για εμάς ή για τον αγαπημένο μας.

 

18. Είναι δικό μου το λάθος που πέθανε. Θα μπορούσα να κάνω κάτι παραπάνω.

 

Έχουμε ήδη αναφέρει ότι αυτή η σκέψη έρχεται σε άμεση αντίθεση με τους νόμους της Δημιουργίας. Η κάθε ψυχή δημιουργεί τη γέννηση και το θάνατό της. Κανείς δεν μπορεί να το κάνει αυτό για κάποιον άλλον. Αν δεν έχει έρθει η ώρα του, ούτε η μεγαλύτερη ομαδική σφαγή του κόσμου δεν πρόκειται να τον ακουμπήσει. Όλοι οι άλλοι μπορεί να επηρεαστούν εκτός από η ψυχή που ακόμα δεν ήρθε η ώρα της.

 

19. Δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να διορθώσω τη σχέση μου μαζί του. Είμαι ένοχος. Δεν ήμουν πάντα σωστός απέναντί του.

 

Έχουμε ήδη αναφέρει ότι μπορούμε να διορθώσουμε και τώρα αυτήν τη σχέση, επικοινωνώντας με τον αγαπημένο μας. Όταν μιλάμε για επικοινωνία δεν εννοούμε βέβαια να πάμε σ’ ένα μέντιουμ και να κουβεντιάσουμε μαζί του. Μπορούμε απλώς να κλείσουμε τα μάτια μας και να επικοινωνήσουμε με τον αγαπημένο μας, τις πρώτες μέρες της αποχώρησής του. Μετά από τις πρώτες μέρες είναι καλύτερο να μην τον ενοχλούμε με δικές μας ανάγκες, αλλά να τον αφήσουμε να ενωθεί με το θείο φως.

 

Μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια σας και να τον φέρουμε στο νου και να εκφράσουμε τα συναισθήματά σας, να συγχωρήσουμε και να ζητήσουμε συγχώρεση. Μετά είναι προτιμότερο να τον αφήσουμε να προχωρήσει στην πνευματική του πορεία και εμείς να συνεχίσουμε τη ζωή σας.

 

20. Με εγκατέλειψε. Με άφησε μόνο.

 

Είμαι σίγουρος ότι κανείς δεν επιλέγει το θάνατο σαν τρόπο εγκατάλειψης. Επιλέξαμε από κοινού αυτό το γεγονός για κοινά πνευματικά οφέλη. Επαναλαμβάνω ότι, με κανέναν τρόπο, δεν υποτιμώ τον πόνο και τη δύναμη των συναισθημάτων που νιώθουμε όταν χάνουμε κάποιον αγαπημένο. Αυτά είναι φυσικά.

 

Έτσι, μην νιώθετε προσβεβλημένοι όταν ενθαρρύνω τη συνέχιση της ζωής και το άφημα. Είναι πολύ φυσικό να μη νιώθετε έτοιμοι να δεχθείτε μερικά από τα μηνύματα αυτού του κεφαλαίου ή αυτού του βιβλίου. Αυτά τα συναισθήματα χρειάζονται χρόνο για να σβήσουν. Ξαναδιαβάστε αυτές τις σελίδες ύστερα από λίγο καιρό. Ίσως τις αντιληφθείτε τελείως διαφορετικά.

 

Θετικές σκεπτομορφές

Ακολουθούν μερικές πεποιθήσεις και σκεπτομορφές, που μπορεί να μας βοηθήσουν στην προσπάθειά μας να αντιμετωπίσουμε την αποχώρηση του αγαπημένου μας από το προσωρινό του σώμα. Αν βρείτε ότι μερικές από αυτές σας βοηθούν, γράψτε τις και τοποθετείστε τις κάπου που να τις βλέπετε συχνά. Μπορείτε να τις αλλάξετε, ώστε να ανταποκρίνονται καλύτερα στις δικές σας συγκεκριμένες ανάγκες. Επίσης, μπορείτε να τις γράψετε σε ένα ηχητικό αρχείο και να τις ακούτε όταν βρίσκεστε σε βαθιά χαλάρωση ή λίγο πριν κοιμηθείτε. Μπορούμε ακόμη να αξιοποιήσουμε τις φράσεις αυτές σε συνδυασμό με τον θεραπευτικό κώδικα ή την άσκηση εξισορρόπησης.

 

1. Είμαστε όλοι αιώνιες ψυχές και έχουμε τη δύναμη να ζήσουμε, να επιβιώσουμε, να είμαστε ευτυχισμένοι και να δημιουργούμε. Όλα είναι μέσα μας.

 

2. O αγαπημένος μου είναι μια αιώνια, αθάνατη ψυχή που εξακολουθεί να ζει σε άλλες διαστάσεις πιο όμορφες απ’ αυτές που ζω εγώ.

 

3. Αφού ο αγαπημένος μου είναι καλά και πιο κοντά στην πραγματική του φύση και τον Θεό, μπορώ και εγώ να είμαι χαρούμενος γι’ αυτόν και μπορώ να δώσω χαρά στον εαυτό μου και σ’ αυτούς που είναι γύρω μου.

 

4. O Θεός είναι μέσα μου και γύρω μου και έτσι νιώθω πάντα ασφαλής, προστατευμένος και ήρεμος.

 

5. Tο καθετί συμβαίνει σύμφωνα με το συμπαντικούς νόμους, που φέρνουν στον καθένα μας ό,τι ακριβώς χρειαζόμαστε για την εξέλιξή μας ως ψυχές. Για κάποιους λόγους ήταν καλύτερα για τον αγαπημένο μου να μεταβεί σε άλλα επίπεδα ύπαρξης. Όσο για τη δική μου εξέλιξη είναι καλύτερα να μείνω εδώ, ακόμη και χωρίς αυτόν.

 

6. Όλοι οι άνθρωποι στη Γη έχουν χάσει αγαπημένους, δεν είμαι μόνον εγώ. Επίσης όλοι θα χάσουμε σιγά-σιγά όλους όσους γνωρίζουμε, γιατί είμαστε προσωρινοί σ’ αυτή τη Γη και η αποχώρησή μας είναι κάτι τελείως φυσικό.

 

7. Η αποχώρηση της ψυχής από τους περιορισμούς του προσωρινού φυσικού σώματος είναι μια όμορφη απελευθέρωση από μια περιορισμένη ενσαρκωμένη κατάσταση.

 

8. Η απώλεια του αγαπημένου μας είναι μεγάλη ευκαιρία για πνευματική εξέλιξη μέσα από την καλλιέργεια, την εσωτερική δύναμη, την ηρεμία, την ασφάλεια και την αυτοπαραδοχή.

 

9. Δέχομαι την τελειότητα της ροής της ζωής και συγχωρώ τον Θεό και όλους για οτιδήποτε συμβαίνει σ’ εμένα.

 

10. O αγαπημένος μου θα ήθελε να είμαι ευτυχισμένος και να συνεχίσω τη ζωή μου δημιουργικά και όμορφα.

 

11. Είμαι αποδεκτός στην κοινωνία γι’ αυτό που είμαι και όχι για τη σχέση μου με κάποιον.

 

12. H απώλεια ενός αγαπημένου δεν έχει σχέση με τιμωρία, αλλά αντίθετα είναι μια μεγάλη ευκαιρία για πνευματική εξέλιξη και εσωτερική ανάπτυξη.

 

13. Είμαι ένα αγνό παιδί του Θεού και με αγαπά σε κάθε περίπτωση, ανιδιοτελώς.

 

14. Κανείς δεν μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνος για το θάνατο κάποιου άλλου. O καθένας έχει επιλέξει την ώρα και το μέρος απ’ όπου θα αποχωρήσει.

 

15. Μπορώ και τώρα ακόμα να διορθώσω τη σχέση μου με τον αγαπημένο μου με εσωτερική συγκέντρωση και προσευχή.

 

16. Είμαστε όλοι ψυχές στην εξέλιξη, παιδιά του Θεού. Ανοίγομαι στους αδελφούς μου, στην οικογένεια της ανθρωπότητας, που βρίσκονται τώρα μαζί μου σ’ αυτό τον πλανήτη. Αυτό θα ήθελε και ο αγαπημένος μου.

 

17. Μοιράζομαι τη χαρά και τη λύπη μου με τους άλλους. Ανήκουμε όλοι στη μεγάλη οικογένεια της ανθρωπότητας.

 

18. Βρίσκω νόημα στη ζωή μου με την προσφορά, τη δημιουργία και την εξέλιξη. Γι’ αυτό έχω έρθει στη Γη.

 

19. Η ζωή είναι δώρο του Θεού και είναι καθήκον μου να τη χρησιμοποιώ για το καλό μου και το καλό των άλλων.

 

20. Σήμερα, 40.000 γονείς έχουν χάσει τα παιδιά τους. Αύριο άλλοι τόσοι. Δεν πονώ μόνον εγώ. Η αποχώρηση της ψυχής από το φυσικό σώμα είναι μια φυσική διαδικασία της ζωής σε αυτήν την προσωρινή διάσταση.

 

21. Υπάρχει μόνο μία οικουμενική ύπαρξη, που εκφράζεται μέσα από όλα τα όντα. Η ίδια συνειδητότητα που εκφράστηκε μέσα από τον αγαπημένο μου, τώρα εκφράζεται μέσα από τον καθένα γύρω μου. Όταν αγαπώ και προσφέρω στους άλλους, είναι σαν να αγαπώ και προσφέρω σ’ αυτόν.

 

Τι μπορώ να κάνω

1. Μπορώ να μελετήσω τις πνευματικές αλήθειες που σχετίζονται με τα ακόλουθα θέματα: α) Tι είναι ο άνθρωπος; β) Ποια είναι η σχέση μεταξύ ψυχής και σώματος; γ) Tι συμβαίνει όταν η ψυχή αναχωρεί από το σώμα; δ) Ποια είναι η σχέση μεταξύ Θεού, ανθρώπου και φύσης;

 

2. Μπορώ να εκφράσω τα συναισθήματά μου ανοιχτά σ’ αυτούς που νομίζω ότι μπορούν να τα σεβαστούν και να τα κατανοήσουν, έστω κι αν αυτό σημαίνει να βρω έναν «επαγγελματία ακροατή», ίσως έναν ιερωμένο, ψυχολόγο, πνευματικό δάσκαλο ή έναν καλό φίλο.

 

3. Μπορώ να προσεύχομαι για την εξέλιξη του αγαπημένου μου, ως ψυχή, στις διαστάσεις που τώρα βρίσκεται. Μπορώ ν’ ανάβω ένα κερί γι’ αυτόν όσο συχνά νιώθω την ανάγκη να του στείλω αγάπη και ενέργεια.

 

Δεν χρειάζεται να πηγαίνω στον τάφο του. Αυτός δεν είναι εκεί. Είναι όπου είμαι και εγώ. Δεν ενδιαφέρεται για το σώμα του, αλλά γι’ αυτούς που αγαπά. Μπορώ επίσης να ζητήσω και από άλλους να προσεύχονται γι’ αυτόν. Αυτό είναι σημαντικό για τις πρώτες σαράντα μέρες και μετά πιο αραιά για τον επόμενο χρόνο. Μετά δεν είναι και τόσο σημαντικό.

 

4. Σταδιακά μπορώ ν’ απελευθερώσω τον εαυτό μου από την υπερβολική συγκέντρωση σ’ αυτόν και να προσέχω περισσότερο αυτούς που βρίσκονται ακόμα στην υλική διάσταση. Μπορώ να δώσω τα υπάρχοντά του σε ιδρύματα ή σε ανθρώπους που τα χρειάζονται και θα τα εκτιμήσουν.

 

5. Μπορώ να απασχοληθώ με τους τρεις βασικούς σκοπούς της ζωής: α) Προσφορά – Υπηρεσία. β) Δημιουργία. γ) Εξέλιξη-Αυτογνωσία.

 

6. Να έχω υπομονή.

 

7. Να καλλιεργήσω πίστη στην αγάπη του σύμπαντος και στον εαυτό μου.

 

8. Μπορώ να συνδεθώ με κάποια ομάδα ανθρώπων που έχουν αφοσιωθεί στην εξέλιξη και όπου θα μπορούμε να έχουμε αμοιβαία υποστήριξη σ’ αυτήν την διαδικασία.

 

Χρήσιμες πηγές γνώσεων

www.armonikizoi.com/greek

α) «Ψυχολογία της Ευτυχίας»

β) «O Μυστικός Κύκλος της Ζωής»

γ) «Οικουμενική Φιλοσοφία»

δ) «Οι Ρόλοι που Παίζουμε σαν ψυχές στην Εξέλιξη»

 

 

H Αποδοχή της Απώλειας Γενικά

(Η απώλεια των αγαπημένων συζητείται σε άλλη σελίδα)

 

Γενικά φοβόμαστε την αλλαγή και πάνω απ’ όλα την απώλεια. Δεν μας αρέσει να αλλάζουν οι συνθήκες, οι καταστάσεις και, βέβαια, να μην χάνουμε αντικείμενα, θέσεις, μισθούς, χρήματα, παροχές, την αποδοχή των άλλων, την εικόνα μας και ούτε την εμφάνισή μας. Εννοείται ότι δεν θέλουμε οι άλλοι να μας πάρουν κάτι στο οποίο είμαστε εξαρτημένοι.

 

Ο φόβος της αλλαγής και της απώλειας και ο πόνος και η αναστάτωση που ακολουθούν είναι από τα πιο καταστροφικά ανθρώπινα συναισθήματα. Καταναλώνουν τεράστιες ποσότητες συναισθηματικής, νοητικής και σωματικής ενέργειας, προσβάλλουν την υγεία μας και δημιουργούν οδύνη σε κάθε επίπεδο. Γιατί συμβαίνει αυτό;

 

Οι βασικές νοητικές ανάγκες µας είναι η ασφάλεια, ο έλεγχος, η ελευθερία, η απόλαυση και η αναγνώριση του εαυτού μας σαν προσωπικότητα. Είναι δύσκολο να νιώθουμε ηρεμία, σιγουριά, ικανοποίηση, αυτοπαραδοχή ή αγάπη, αν δεν έχουμε ικανοποιήσει αυτές τις βασικές ανάγκες.

 

Επειδή μας κυριαρχεί η ψευδαίσθηση πως οι ανάγκες αυτές πρέπει να ικανοποιηθούν εξωτερικά, προσπαθούμε να αγκιστρωθούμε σε ό,τι μπορούμε και να αποκτήσουμε υλικά αντικείμενα, θέσεις, χρήματα ή σχέσεις. Στηριζόμαστε σ’ αυτά, πιστεύοντας πως θα μας χαρίσουν την ασφάλεια, την ικανοποίηση και το αίσθημα της αξίας και της επιτυχίας που αναζητάμε. Φοβόμαστε πως, αν δεν τα έχουμε, θα χάσουμε την αξία, ασφάλεια ή ελευθερία μας.

 

Έτσι γαντζωνόμαστε στα υλικά αγαθά µας, τις σχέσεις µας, την περιουσία µας και την κοινωνική µας θέση, µε ένα αίσθημα φόβου και απόγνωσης, πιστεύοντας πως πρέπει να τα υπερασπιστούμε γιατί, αν τα χάσουμε, θα κινδυνεύσουμε ή θα μειωθούμε. Η ανάγκη λοιπόν να προσκολληθούμε σε κάτι έξω από τον εαυτό µας και να στηριχθούμε πάνω του οφείλεται στο γεγονός ότι δεν βιώνουμε τον πραγματικό πνευματικό εαυτό μας, που είναι αθάνατος, άτρωτος και παντοδύναμος.

 

Επειδή δεν συνειδητοποιούμε πως, στην πραγματικότητα, είμαστε θεία συνειδητότητα που υπάρχει πριν και μετά από τη γέννηση και το θάνατο αυτού του προσωρινού σώματος, ταυτιζόμαστε µε το σώμα και την προσωπικότητα, τα οποία είναι ευάλωτα, και νιώθουμε ανασφάλεια και φόβο. Αποζητούμε τότε κάποια σταθερότητα στις σχέσεις µας µε τους ανθρώπους, µε τις συνθήκες, τις καταστάσεις και τα αντικείμενά μας.

 

Το πρόβλημα είναι πως όλα αυτά, τα αντικείμενα, χρήματα, οι σχέσεις και η επαγγελματική και κοινωνική θέση, είναι επίσης πρόσκαιρα και στο έλεος της συνεχούς αλλαγής και φθοράς του υλικού κόσμου. Κανένα από αυτά δεν είναι αρκετά σταθερή πηγή ασφάλειας, γιατί υπόκεινται στους βασικούς νόμους του υλικού κόσμου: δημιουργία, ανάπτυξη, φθορά και διάλυση.

 

Ζωή σημαίνει αλλαγή και όλα, όσα αντικρίζουμε ή βασιζόμαστε επάνω τους, έχουν την πιθανότητα να μεταβληθούν από τη µια στιγμή στην άλλη. Μπορεί ακόμα και να πάψουν να υπάρχουν μέσα σε δευτερόλεπτα. Η περιουσία µας, η δουλειά µας, ο σύζυγος ή η σύζυγός µας, οι γονείς ή τα παιδιά καθώς και η κατάσταση του σώματος μας είναι όλα προσωρινά.

 

Το ποτάμι του χρόνου παρασύρει καθετί στο πέρασμά του και δεν κάνει εξαιρέσεις. Μέσα στο φόβο µας, προσπαθούμε να δημιουργήσουμε το αίσθημα της ασφάλειας με το να στηριχτούμε σε ανθρώπους, χρήματα, περιουσίες, αντικείμενα και θέσεις, που και αυτά, όμως, µε τη σειρά τους θα αλλάξουν και, ίσως, και να αφανιστούν με το χρόνο. Η μόνη λύση για την πραγματική ασφάλεια είναι να στηριχτούμε σε κάτι που δεν θα αλλάξει: σε αλήθειες, στον αληθινό εαυτό μας και στο Θείο.

 

Είμαστε επίσης εξαρτημένοι από ιδέες και πεποιθήσεις, και βιώνουμε ξανά και ξανά το φόβο και την οδύνη της απώλειας, μέχρι να πάρουμε το μάθημα πως δεν υπάρχει διαρκής εξασφάλιση έξω από τον εαυτό μας.

 

Το παλιό παραχωρεί τη θέση του στο νέο για να του επιτρέψει να αναπτυχθεί. Αυτός είναι νόμος του υλικού και πνευματικού κόσμου. Αν το αίμα αρνηθεί να κυκλοφορήσει στο σώμα, το σώμα θα καταστραφεί. Το στάσιμο νερό χάνει τη ζωτικότητά του. Ένα δοχείο πρέπει να αδειάσει για να δεχθεί ένα νέο περιεχόμενο. Αν το σώμα και ο νους µας μένουν προσκολλημένα σε διάφορα πράγματα και αντιλήψεις και αρνούνται να τα εγκαταλείψουν, τότε δεν υπάρχει η δυνατότητα της εξέλιξης σε νέες καταστάσεις συνειδητότητας. Αν η τροφή που μπαίνει στο σώμα δεν αποβληθεί, το σώμα θα αρρωστήσει. Το παιδί πρέπει να πεθάνει για να μεταβληθεί σε έφηβο. Ο σπόρος πρέπει να σκάσει και να διαλυθεί, προτού γίνει δέντρο. Το αυγό πρέπει να σπάσει για να μετατραπεί σε κότα ή σε κάμπια και η κάμπια πρέπει να πεθάνει για να μεταμορφωθεί σε χρυσαλλίδα.

 

Η ζωή, λοιπόν, µας βοηθά κάθε φορά που µας στερεί κάτι το οποίο µας υποβαστάζει, γιατί έτσι µας δίνει την ευκαιρία να ανακαλύψουμε πως αυτό το κάτι δεν µας ήταν πραγματικά απαραίτητο και πως είμαστε πολύ πιο πλήρεις, ολοκληρωμένοι και επαρκείς από ό,τι πιστεύαμε αρχικά.

 

Η ακόλουθη παραβολή μας βοηθά να καταλάβουμε. Υπάρχει ένα πουλί που στηρίζεται σε ένα κλαδί και ξεκουράζεται, τρώει και κελαηδάει. Όταν έρχεται ένας ισχυρός άνεμος και το κλαδί είναι έτοιμο να σπάσει, το πουλί δεν φοβάται, επειδή ξέρει δυο πράγματα: ότι έχει φτερά για να πετάξει και ότι υπάρχουν και άλλα κλαδιά. Ας θυμόμαστε ότι έχουμε τη δική μας εσωτερική δύναμη και ότι επίσης υπάρχουν και άλλες πηγές στήριξης από αυτές που έχουμε συνηθίσει και στις όποιες είμαστε εξαρτημένοι.

 

Ποιες μπορεί να είναι οι συνέπειες μερικών προσκολλήσεών µας

Η προσκόλληση σε εξωτερικές πηγές ασφάλειας είναι καταστροφική για εμάς, για πολλούς λόγους:

 

1. Είναι µία συνεχής πηγή φόβου, αγωνίας και άγχους, πώς να αποκτήσουμε τους ανθρώπους ή τα αντικείμενα της εξάρτησής µας.

 

2. Αυτή η συγκινησιακή τριβή καταστρέφει σταδιακά τη ζωτικότητα και την ανοσολογική αντοχή του οργανισμού μας. Η ορμονική ισορροπία διαταράσσεται και γινόμαστε πιο ευάλωτοι σε διάφορες οργανικές διαταραχές.

 

3. Ο κλονισμός, που νιώθουμε χάνοντας κάτι πολύτιμο, μπορεί να δημιουργήσει µία μόνιμη έλλειψη εμπιστοσύνης στη ζωή, στο Θείο και τους άλλους ανθρώπους και μπορεί να μας μπλοκάρει συναισθηματικά στην έκφραση αγάπης, ευτυχίας και διαφόρων άλλων συναισθημάτων μας.

 

4. Τότε, αυτός ο φόβος της απώλειας, μπορεί να μετατραπεί σε υποσυνείδητο προγραμματισμό του νου και να υλοποιηθεί στην εξωτερική πραγματικότητα, δημιουργώντας ή έλκοντας ακόμη περισσότερες απώλειες στο μέλλον.

 

5. Κάθε προσκόλληση μετατρέπεται σε µία πιθανή πηγή σύγκρουσης µε τους άλλους, που ίσως στέκονται εμπόδιο, συνειδητά ή ασυνείδητα, στη διατήρηση των εξαρτήσεών µας.

 

6. Η ζωή µας περιορίζεται και γίνεται μηχανική, όταν γινόμαστε σκλάβοι των εξωτερικών καταστάσεων, τις οποίες μπορεί να απολαμβάνουμε πραγματικά, μπορεί όμως και όχι. Ωστόσο, εξακολουθούμε να μένουμε γαντζωμένοι επάνω τους µε το φόβο μήπως δεν µπορούµε να ζήσουμε χωρίς αυτές. Αυτό μπορεί να ισχύει για ένα επάγγελμα, για µία αισθηματική σχέση, ακόμα και για τόπους, που δεν µας ικανοποιούν ή που µας κάνουν πραγματικά να υποφέρουμε. Εμείς, όμως, συνεχίζουμε να αποζητάμε αυτές τις καταστάσεις όχι από αγάπη ή από δύναμη, αλλά από συνήθεια και από φόβο του άγνωστου και της αλλαγής.

 

Θυμηθείτε µε ποιον τρόπο πιάνουν τους πιθήκους στην Ινδία. Δένουν σ’ ένα δέντρο ένα βάζο με στενό άνοιγμα που έχει μέσα µια μπανάνα ή φιστίκια. Ο πίθηκος πλησιάζει, περνά το χέρι του μέσα στο βάζο και αρπάζει τα φιστίκια ή τη μπανάνα. Η παλάμη του, ανοιχτή, χωράει να περάσει από το άνοιγμα, η κλεισμένη όμως γροθιά του γύρω στη μπανάνα ή τα φιστίκια, δεν περνά από το στόμιο. Σε λίγο καταφθάνει ο κυνηγός και συλλαμβάνει εύκολα τον πίθηκο, που δεν έχει την εξυπνάδα να εγκαταλείψει τα φιστίκια του για να κερδίσει την ελευθερία του.

 

Είμαστε κι εμείς σαν τον πίθηκο. Γαντζωνόμαστε σε κάτι, που βαθμιαία αρχίζει να µας ταλαιπωρεί και να µας δημιουργεί προβλήματα, που µας κάνουν να υποφέρουμε. Φοβόμαστε, όμως, να το εγκαταλείψουμε, πιστεύοντας πως η δύναμη, αξία, ασφάλεια, ευτυχία ή το νόημά µας βρίσκονται σ’ αυτό το αντικείμενο, σ’ αυτή την κατάσταση ή σ’ αυτό το πρόσωπο.

 

Πιστεύουμε, επίσης, πως αυτό το πρόσωπο ή αυτή η κατάσταση έχουν κάποια δύναμη πάνω µας. Έχουν την ίδια δύναμη που έχουν τα φιστίκια ή η μπανάνα πάνω στον πίθηκο, τη δύναμη της επιθυμίας ή της εξάρτησης. Εμείςδίνουμε τη δύναμη στα αντικείμενα ή τα πρόσωπα να µας κάνουν να νιώθουμε ασφάλεια ή ευτυχία. Τα ίδια τα πράγματα από μόνα τους δεν διαθέτουν καμιά δύναμη. Το ίδιο περιστατικό που κάνει κάποιον να νιώθει ασφάλεια μπορεί να σημαίνει απειλή για κάποιον άλλο.

 

Έχουμε, λοιπόν, πολλές «μπανάνες και φιστίκια» στη ζωή µας, τα οποία µας παγιδεύουν σε καταστάσεις που µας κάνουν δυστυχισμένους και κάποιες φορές άρρωστους σωματικά και ψυχικά. Η ζωή µάς κάνει χάρη όταν µας τα στερεί πότε-πότε, για να έχουμε τουλάχιστον την ευκαιρία να ανακαλύψουμε την ευτυχία και την ελευθερία χωρίς αυτά. Αν θα τα βρούμε πραγματικά, εξαρτάται από το πώς θα αντιδράσουμε και πώς θα χρησιμοποιήσουμε αυτή την εμπειρία. Η ελευθερία μας βρίσκεται στο πώς αντιμετωπίζουμε και αξιοποιούμε την απώλεια.

 

Χρήσιμα διδάγματα που μπορούν να µας διδάξουν οι απώλειες στη ζωή µας

Ας εξετάσουμε τώρα μερικά από τα πιθανά διδάγματα που μπορούμε να αποκομίσουμε από την απώλεια. Αυτό μπορεί να ισχύει για µια μεγάλη ποικιλία πραγμάτων, όπως ένα ρολόι, ένα πορτοφόλι, σημαντικά έγγραφα, χρυσαφικά, ένα επάγγελμα, µία κοινωνική θέση, χρήματα, μισθό, σύνταξη, σπίτι, γη, αυτοκίνητα, φωτογραφική μηχανή, επίπλωση κλπ.

(Έχουμε συζητήσει ξεχωριστά την απώλεια των αγαπημένων)

 

1. Ένα πιθανό μάθημα που µπορούµε να πάρουμε χάνοντας κάτι ή διακινδυνεύοντας να το χάσουμε ή να το αφήσουμε, είναι να ανακαλύψουμε την αξία που έχει αυτό για µας. Συχνά δεν συνειδητοποιούμε πόσο σημαντικό ή πολύτιμο είναι κάτι, αν δεν το χάσουμε ή δεν κινδυνεύσουμε να το χάσουμε.

 

2. Ένα δεύτερο μάθημα μπορεί να είναι να ανακαλύψουμε πως, στην πραγματικότητα, δεν µας είναι τόσο απαραίτητο όσο νομίζαμε πως ήταν. Ίσως να διαπιστώσουμε πως έχουμε πραγματικά τη δύναμη να αντιμετωπίσουμε τη ζωή και χωρίς αυτό. Κάθε προσκόλληση μάς κάνει λίγο πιο αδύναμους. Όταν χάνουμε το αντικείμενο της εξάρτησής µας, έχουμε την ευκαιρία να συνειδητοποιήσουμε πως είμαστε πιο δυνατοί από ό,τι πιστεύαμε.

 

3. Μπορεί να διδαχθούμε πως αυτά τα εξωτερικά αντικείμενα ή πηγές αξίας ή ασφάλειας δεν χαρίζουν αληθινή και μόνιμη ασφάλεια, ικανοποίηση ή επιβεβαίωση. Πως όλα επηρεάζονται από τη ροή του χρόνου και υπόκεινται στη μεταβολή και τον αφανισμό, που φέρνει σε κάθε αντικείμενο, άτομο ή κατάσταση.

 

4. Μπορεί να διδαχθούμε πώς να έχουμε, να χρησιμοποιούμε και να απολαμβάνουμε κάτι χωρίς προσκόλληση, χωρίς να γινόμαστε σκλάβοι του. Το παράδειγμα του πουλιού πάνω στο κλαδί ταιριάζει απόλυτα. Μπορούμε να απολαμβάνουμε τα αγαθά, γνωρίζοντας ταυτόχρονα πως έχουμε την εσωτερική δύναμη να ζήσουμε και να ευτυχήσουμε χωρίς αυτά.

 

5. Μπορεί να διδαχθούμε πως πρέπει να είμαστε πιο προσεκτικοί, πιο ενήμεροι και συνειδητοί, για να µην χάνουμε τα αγαθά µας άσκοπα, από έλλειψη προσοχής και φροντίδας.

 

6. Μπορεί να χρειάζεται να αναλύσουμε τη βαθύτερη έννοια κάθε απώλειας. Τι προσπαθεί να µας διδάξει η ζωή µε αυτήν; Τι σημαίνει αυτό το μήνυμα για την ύπαρξή µας, για τις πράξεις µας και τον τρόπο διαβίωσής µας.

 

7. Μπορεί να συνειδητοποιήσουμε ποιες προσπάθειες μπορούμε να κάνουμε για να επανακτήσουμε κάτι που χάσαμε ή ακόμα και πώς να παλέψουμε γι’ αυτό, αλλά µε αντικειμενικότητα, αγάπη και αποδοχή για το αποτέλεσμα του αγώνα µας. Αυτό σημαίνει πως, ενώ καταβάλλουμε κάθε προσπάθεια για να επανακτήσουμε αυτό που χάσαμε, είμαστε ταυτόχρονα ικανοί να δεχθούμε και την αποτυχία αυτής της προσπάθειας. Αν και µας ανήκει, πρέπει να το προστατεύουμε και να το διατηρούμε µε κάθε σωστό και µη βίαιο τρόπο. Αν,όμως, παρά τους κόπους µας, το χάσουμε, τότε χρειάζεται να μάθουμε να δεχόμαστε ότι αυτή είναι η καλύτερη δυνατή λύση. Να µάθουµε να προστατεύουμε και να φροντίζουμε την ιδιοκτησία ή τη θέση µας δίχως αγωνία και φόβο.

 

8. Μπορεί να χρειάζεται να αποδεχτούμε το νόμο του κάρμα. Αυτό σημαίνει πως, παρόλο που μπορεί να προσπαθούμε, να φροντίζουμε και να προστατεύουμε τη θέση ή τα αγαθά µας, ίσως έρθει η στιγμή να τα χάσουμε. Τότε μπορεί να έχουμε να μάθουμε να το δεχτούμε σαν το κάρμα µας ή την επιλογή μας σαν ψυχή. Να νιώθουμε ικανοποίηση και να συνεχίζουμε την πορεία µας ελεύθεροι από κάθε περιορισμό.

 

9. Μπορούμε να αναπτύξουμε την πίστη µας στους νόμους του σύμπαντος και να δεχθούμε πως όλα γίνονται σύμφωνα με αυτό που είναι καλύτερο για την εξέλιξή μας. Η ίδια απώλεια μπορεί να κρύβει εντελώς διαφορετικά μηνύματα και να απαιτεί διαφορετική αντίδραση από τον καθένα.

 

10. Γυμνοί φθάνουμε σ’ αυτό τον κόσμο και γυμνοί θα τον εγκαταλείψουμε. Ό,τι αποκτήσουμε ενδιάμεσα είναι ένα δώρο που µας δανείζει το σύμπαν για να το χρησιμοποιήσουμε για την επίγεια πνευματική µας ανάπτυξη. Όλα όμως, αργά ή γρήγορα, πρέπει να επιστραφούν στην πηγή. Αυτό θα γίνει την κατάλληλη στιγμή για την εξέλιξή μας.

 

11. Μπορεί να αναγκασθούμε να ανακαλύψουμε, να αντιμετωπίσουμε και να μεταβάλουμε τα πιστεύω μας, που ίσως έχουν σαν συνέπεια την ίδια την απώλεια. Ίσως ανάμεσα στα πιστεύω µας να υπάρχει και η πεποίθηση πως «ο κόσμος είναι κακός» ή «δεν είμαι άξιος να κρατήσω µια δουλειά» ή «δεν είμαι ικανός να υπερασπιστώ τον εαυτό µου» «δεν με αγαπάει κάνεις» ή άλλα πιστεύω που μπορούν να δημιουργήσουν άσκοπες απώλειες, µόνο και µόνο γιατί είναι εκδηλώσεις του συστήματος πεποιθήσεών µας.

 

Οι απώλειες γίνονται επειδή τις δημιουργούμε ή τις επιλέγουμε σε κάποιο, πιθανόν άγνωστο σ’ εμάς, επίπεδο του εαυτού μας, επειδή εξυπηρετούν την εξέλιξή μας. Έχουμε την επιλογή να αξιοποιήσουμε τις ευκαιρίες αυτές ή όχι.

 

Εκεί βρίσκεται η ελευθερία μας.

=======

 

Μερικές γενικές αλήθειες που θα μας βοηθήσουν να δεχτούμε τις πιθανές αλλαγές ή και απώλειες:

1. Ζούμε σε ένα σύμπαν νομοτέλειας και αγάπης που επιτρέπει να συμβεί σ’ εμάς μόνον ό,τι είναι ακριβώς αυτό που εξυπηρετεί την εξέλιξή μας. Η αλλαγή ή η απώλεια μπορεί να έχουν «καρμικές ρίζες» ή να βασίζονται σε «συμβόλαια ψυχής».
2. Η αλλαγή ή η απώλεια μπορεί επίσης να καθρεφτίζουν όψεις του ευτού μας, που είναι ώρα να δούμε και να θεραπεύσουμε ή να εξελίξουμε.

Στις δυο παραπάνω περιπτώσεις το Χο ’οπονοπόνο θα είναι πολύ χρήσιμο (και βέβαια EFT και Σεντόνα.)

3. Έχουμε τη δύναμη να υπερβούμε ό,τι μπορεί να συμβεί.
4. Η αξία, η ασφάλεια και η ελευθερία μας είναι δεδομένα της εσωτερικής πνευματικής φύσης μας. Δεν κινδυνεύουν ποτέ από αλλαγές ή απώλειες.
5. Η αποδοχή μιας αλλαγής ή απώλειας είναι ο τρόπος απελευθέρωσης από την αρνητική επίδραση που έχει πάνω μας. (Η μη αποδοχή μάς δεσμεύει με αρνητικά συναισθήματα που εμποδίζουν την ηρεμία, ευτυχία, υγεία και αγάπη μας. Και επίσης δεν μαθαίνουμε το μάθημα για το οποίο έχουμε επιλέξει την κατάσταση. Άρα θα συνεχίσει μέχρι να το μάθουμε).
6. Η αποδοχή και η αγάπη μας δεν αποκλείουν το δικαίωμα και την υποχρέωσή μας να καθορίζουμε όρια με αγάπη σε σχέση με το τι μπορούμε να δώσουμε και τι μπορούμε να δεχτούμε.
7. Η αποδοχή και η αγάπη μάς συνδέουν με την αληθινή πνευματική φύση μας και αυτό είναι θεραπευτικό στο σώμα και το νου μας αλλά και στους άλλους.
8. Η τετραδιάσταση πραγματικότητα που βιώνουμε είναι μια προσωρινή πραγματικότητα όπου βιώνουμε την ψευδαίσθηση της ξεχωριστής ύπαρξης για να αξιοποιήσουμε την ελεύθερη βούληση μας για να συνδεθούμε με την αληθινή ενάρετη πνευματική φύση μας. Τίποτε από ό,τι συμβαίνει δεν είναι αληθινό – είναι όπως τα όνειρα μας. Όταν θα φύγουμε από το σώμα μας, θα είναι όπως όταν ξυπνάμε από ένα όνειρο.
9. Η αληθινή πνευματική φύση μας είναι τόσο μεγάλη και ολοκληρωμένη που είναι αστείο να επιτρέπουμε σε μια αλλαγή ή απώλεια να μας ενοχλήσει. Αυτό που είμαστε είναι ένα μεγαλείο σε σχέση με αυτά που ο νους μας δίνει σημασία και χάνει την ηρεμία και την ευτυχία του.

 

 

Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑΣ

 

ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ:

 

1. ΕΙΝΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΥΛΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ

 

2. ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΥΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ ΜΕ ΤΟ ΘΕΙΟ

 

3. ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΗΓΗ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗΣ ΚΑΙ ΟΜΟΡΦΙΑΣ

 

4. ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΗΓΗ ΠΛΗΡΟΤΗΤΑΣ

 

5. ΕΙΝΑΙ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ – LOGO THERAPY JOSEPH FRANKL

 

6. ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΡΟΚΛΗΣΗ – Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ

 

7. Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΗΣ ΣΥΚΙΑΣ

 

8. Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΤΑΛΕΝΤΩΝ

 

9. ΕΙΝΑΙ ΒΑΣΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ ΟΛΩΝ – ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ.

 

2 % ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΝΗΛΙΚΕΣ ΕΧΟΥΝ ΥΨΗΛΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ

10. ΕΙΝΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΔΕΧΤΗΚΑΜΕ ΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΜΑΣ ΘΕΙΑΣ ΦΥΣΗΣ.

 

11. ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΦΙΛΜ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΤΟ ΘΕΙΟ ΦΩΣ ΕΚΦΡΑΖΕΤΑΙ.

 

12. Ο ΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΟΠΟΙΑ Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ ΕΚΦΡΑΖΕΤΑΙ. (ΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΒΟΥΛΗΣΗ)

 

13. ΕΜΕΙΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΜΕ ΤΙΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ, ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΜΑΣ.

 

14. ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΤΡΟΠΟΣ ΣΥΝΔΕΣΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΗΓΗ ΜΑΣ.

 

15. ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΝΙΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΑΥΤΗ ΟΤΑΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΜΕ – ΧΟΡΕΥΟΥΜΕ, ΤΡΑΓΟΥΔΑΜΕ, ΠΑΙΖΟΥΜΕ.

 

16. ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΘΕΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΜΕΝΟΙ ΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ.

 

ΕΜΠΟΔΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ:

 

1. Η ΙΔΕΑ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΤΙ Ή ΟΤΙ ΚΑΤΙ ΕΧΕΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΧΡΙΣΗ.

 

2. ΕΛΛΕΙΨΗ ΑΥΤΟ-ΠΑΡΑΔΟΧΗΣ ΑΥΤΟ ΠΕΠΟΙΘΗΣΗΣ.

 

3. ΦΟΒΟΣ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ Ή ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ.

 

4. ΤΕΛΕΙΟΜΑΝΙΑ    

 

5. ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ

 

6. Η ΙΔΕΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΟΣ ΑΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΛΥΤΕΡΑ Ή ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΗΔΗ ΚΑΝΕΙ.

 

7. Η ΙΔΕΑ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΙΑ ΜΕΓΑΛΟΙ ΣΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ.

 

8. Η ΙΔΕΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΦΑΙΝΟΜΑΣΤΕ ΠΙΑ ΣΟΒΑΡΟΙ.

 

9. ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ

 

10. ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΝΑ ΕΠΙΚΕΝΤΡΩΘΩ ΣΤΟ ΠΑΡΟΝ.

 

11. ΕΛΛΕΙΨΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ.

 

12. ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

 

ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ ΜΑΣ:

1. ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΟΥΜΕ ΕΝΑ ΔΥΝΑΤΟ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΝΟΥ.

 

2. ΝΑ ΥΠΕΡΒΟΥΜΕ ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΙΚΕΣ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ Ή ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ.

 

3. ΝΑ ΕΛΕΥΘΕΡΩΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΑΠΟΔΟΧΗ ΚΑΙ ΕΓΚΡΙΣΗ.

 

4. ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΟΜΑΣΤΕ ΟΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ.

 

5. ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΤΟ «BRAINSTORMING».

 

6. ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΟΥΜΕ ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΜΠΝΕΥΣΗΣ.

 

7. ΝΑ ΠΡΟΣΕΞΟΥΜΕ ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ.

 

8. ΝΑ ΑΓΑΠΑΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΜΕ.

 

9. ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ – ΝΑ ΕΡΘΟΥΜΕ ΣΕ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΠΗΓΗ.

 

10. ΝΑ ΖΗΤΑΜΕ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ.

 

11. ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ – ΝΑ ΚΟΛΥΜΠΑΜΕ

 

12. ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ.
13. ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΟ «DHARMA», ΤΟ ΛΟΓΟ ΥΠΑΡΞΗΣ ΜΑΣ.

 

14. ΝΑ ΕΥΧΗΘΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΛΟ ΟΛΩΝ.
15. ΝΑ ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΟΥΜΕ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΓΙΝΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ.

 

ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ Ή ΟΧΙ

Κήπος

Εργασία

Προσευχή

Μαγείρεμα

Περπάτημα

Επικοινωνία

Διασκέδαση

Καθαριότητα

Κάθε μορφή Τέχνης

===================

 

 

 

 

Αποδοχή των Αποτελεσμάτων

(και του εαυτού μας με τα αποτελέσματά μας)

 

Οι προγραμματισμοί μας, ότι η αξία μας εξαρτάται από την «επιτυχία» μας ή από τα αποτελέσματα των προσπαθειών μας, μάς εμποδίζουν να αποδεχτούμε τον εαυτό μας και τα αποτελέσματά μας, όταν αυτά δεν είναι όπως επιθυμούμε.

 

Ανάλογα με τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας, μπορεί να κατευθύνουμε το νου, την ενέργεια και το χρόνο μας προς διάφορους στόχους όπως:

 

1.      Οικονομική επιτυχία, το να έχουμε αρκετή αφθονία για να ικανοποιούμε τις ατομικές και οικογενειακές ανάγκες μας.

2.      Να μεγαλώσουμε και να αναθρέψουμε τα παιδιά μας και να τα κάνουμε ευτυχισμένους «επιτυχημένους» ανθρώπους.

3.      Να πετύχουμε στην εργασία ή στο επάγγελμα.

4.      Να μορφωθούμε στο σχολείο.

5.      Να αναμετρηθούμε σε αθλήματα ή άλλα παιχνίδια.

6.      Να μαγειρέψουμε ένα πετυχημένο γεύμα.

7.      Να κάνουμε κάποιο τύπο δημιουργικής προσπάθειας ή ερμηνείας.

8.      Να είμαστε στην ώρα μας.

9.      Να διατηρούμε ένα καθαρό σπίτι.

10.   Να ανταγωνιζόμαστε επαγγελματικά με άλλους.

11.   Να εφαρμόσουμε ένα πρόγραμμα υγείας ή πνευματικής ανάπτυξης.

12.   Να βελτιώσουμε ή να ηρεμήσουμε το νου μας.

13.   Να υπηρετούμε τις ανάγκες των άλλων και να είναι ικανοποιημένοι μαζί μας.

14.   Να βελτιώσουμε την κοινωνία μας.

15.   Να μάθουμε κάτι νέο.

16.   Να χάσουμε ή να πάρουμε βάρος.

17.   Να δημιουργήσουμε υγεία.

18.   Να αποκτήσουμε φίλους.

19.   Να είμαστε αποδεχτοί και αγαπητοί από τους άλλους.

20.   Συμπληρώστε ό,τι άλλο θέλετε __________________________________________

 

Αυτοί οι στόχοι μπορεί να βελτιώσουν την ποιότητα της ζωής μας ατομικά και συλλογικά, ενώ συγχρόνως θα μας επιτρέψουν να αυξήσουμε τη γνώση μας και να αναπτύξουμε σωματικές, νοητικές και συναισθηματικές ικανότητες. Είναι σημαντικές προσπάθειες.

 

Το πρόβλημα δεν είναι οι προσπάθειές μας, αλλά ότι είμαστε προγραμματισμένοι να πιστεύουμε πως η αξία μας αυξάνεται όταν έχουμε τα αποτελέσματα που νομίζουμε ότι πρέπει να έχουμε στη συγκεκριμένη προσπάθεια. Αισθανόμαστε ότι αξίζουμε όταν «πετυχαίνουμε» και ότι δεν αξίζουμε όταν δεν τα καταφέρνουμε.

 

Αυτό δημιουργεί πολλά ερωτήματα. Πώς θα τα απαντούσες;

 

Αν κάνω μια πολύ καλή προσπάθεια, ίσως την καλύτερη δυνατή, αλλά δεν «πετυχαίνω» (που σημαίνει δεν έχω το αποτέλεσμα που έχω κατά νου), τότε αξίζω λιγότερη αγάπη και σεβασμό απ’ ό,τι θα άξιζα αν «πετύχαινα»;

 

Αν κάποιος κάνει πολύ λίγη προσπάθεια και δεν νοιάζεται πραγματικά, αλλά κατορθώνει το αποτέλεσμα που εγώ επιθυμώ, τον κάνει αυτό να αξίζει περισσότερο;

 

Αν κάνω μια πολύ πρόχειρη προσπάθεια αλλά έχω το αποτέλεσμα που επιθυμώ, αξίζω περισσότερο απ’ ό,τι αν κάνω μια πολύ καλή προσπάθεια αλλά δεν έχω το επιθυμητό αποτέλεσμα;

 

Είναι το επιθυμητό αποτέλεσμα πραγματικά αυτό που μπορούμε να ονομάσουμε επιτυχία; Για παράδειγμα, αν πετύχω να πλουτίσω ή να γίνω διάσημος αλλά είμαι δυστυχισμένος με τη ζωή μου, είναι αυτό επιτυχία;

 

Αν έχω χρήματα αλλά δεν έχω αγάπη, υγεία ή μια ζωή με νόημα, είμαι επιτυχημένος;

 

Για πόσο καιρό μετά την «επιτυχία» αξίζω; Διαρκεί αυτό για πάντα; Και αν έχω μια επιτυχία και μετά δεν έχω ένα νέο επιθυμητό αποτέλεσμα, ποιο είναι πιο σημαντικό, η προηγούμενη «επιτυχία» μου ή η πρόσφατη «αποτυχία» μου; Πώς θα έπρεπε να μετρήσω την αξία μου;

 

Ποιος αξίζει περισσότερο, αυτός που πετυχαίνει πολλούς στόχους αλλά με ανήθικο τρόπο ή αυτός που είναι ηθικός αλλά δεν πετυχαίνει τόσους στόχους;

 

Τι μας κάνει να αξίζουμε, το πόσα πολλά κατορθώνουμε ή η κατάσταση του νου μας στη διαδικασία; Αν είμαι γεμάτος άγχος και έχω καλύτερα αποτελέσματα, είναι καλύτερο από το να είμαι ήρεμος αλλά με λιγότερα αποτελέσματα;

 

Τα αποτελέσματα των προσπαθειών μου βασίζονται μόνο στις προσπάθειές μου ή υπάρχουν και άλλοι παράγοντες, όπως το κάρμα, οι επιλογές της ψυχής να μάθω ορισμένα μαθήματα ή η κατάσταση της κοινωνίας αυτή τη στιγμή;

 

Επίσης, αν το αποτέλεσμα που αναζητώ είναι για κάποιον άλλον (όπως το παιδί ή ο σύντροφός μου) μπορώ να παρακάμψω την ελεύθερη βούλησή του και τα μαθήματα που σαν ψυχή έχει επιλέξει να μάθει; Μπορώ να δημιουργήσω την πραγματικότητα μιας άλλης ύπαρξης;

 

Μπορούμε να μετρήσουμε την αξία μας με το αν μια άλλη ύπαρξη, όπως το παιδί μας, εκπληρώνει τις προϋποθέσεις μας για το πώς θα έπρεπε να είναι για να αξίζουμε εμείς;

 

Είναι αυτό αγάπη ή ανάγκη να βρούμε την αξία μας μέσα από κάποιον άλλο; Αξίζω περισσότερο επειδή το παιδί μου εκπληρώνει τις προϋποθέσεις μου για να αποδεχτώ εγώ τον εαυτό μου; Αν κάνω την καλύτερη προσπάθεια με αγάπη και φροντίδα μόνο για την ευτυχία του παιδιού μου, αλλά το παιδί μου έχει να ακολουθήσει έναν άλλο δρόμο σ’ αυτή τη ζωή, αξίζω ή όχι; Τι είναι πιο σημαντικό, τα κίνητρά μου και οι προσπάθειες ή τα αποτελέσματα που πιστεύω ότι πρέπει να έχω για να αξίζω στο ρόλο του γονιού;

 

Αν κάποιος άλλος γονιός είναι αδιάφορος και αγνοεί το παιδί του ή ακόμη και το κακοποιεί, αλλά το παιδί γίνεται πολύ επιτυχημένο οικονομικά και κοινωνικά, και εγώ νοιάζομαι και αγαπώ το παιδί μου, αλλά αυτό δεν πετυχαίνει κοινωνικά, ποιος αξίζει περισσότερο;

 

Ίσως χρειάζεται να αναθεωρήσουμε αυτή την αντίληψη και να αφήσουμε το άγχος που δημιουργεί, καθώς και την τάση να γίνουμε ανταγωνιστικοί ή μη συνεργάσιμοι σε μια προσπάθεια να αποδείξουμε την «αξία» μας.

 

Το να μην έχουμε τα ακριβή αποτελέσματα που θέλουμε είναι απλώς μια διαδικασία μάθησης που μας επιτρέπει να μάθουμε και να γίνουμε πιο αποτελεσματικοί στην ικανότητά μας να δημιουργήσουμε την πραγματικότητα που αναζητούμε. Η επιτυχία δεν καθορίζει την αξία μας.

 

Η αξία μας βασίζεται στην εσώτερη αμετάβλητη ουσία μας ως θεϊκές υπάρξεις μέσα σ’ αυτά τα προσωρινά φυσικά οχήματα. Δεν μπορεί να αυξηθεί ή να μειωθεί. Είναι αμετάβλητη.

 

Η επίτευξη των στόχων και η «επιτυχία» δεν μας κάνει να αξίζουμε περισσότερο απ’ ό,τι πριν από αυτό το αποτέλεσμα. Είμαστε το ίδιο ον. Αξίζουμε την ίδια αγάπη και σεβασμό όπως και πριν από αυτό το επίτευγμα.

 

Η «επιτυχία» μπορεί να κάνει τη ζωή μας πιο ευχάριστη και άνετη, αλλά δεν μας κάνει να αξίζουμε περισσότερη αγάπη και σεβασμό. Εμείς και οι άλλοι αξίζουμε το ίδιο όταν «πετυχαίνουμε» και όταν δεν «πετυχαίνουμε».

 

Και κάτι άλλο. Δεν είμαι σίγουρος ότι οι άλλοι μας αγαπούν περισσότερο επειδή πετυχαίνουμε. Μπορεί στην πραγματικότητα να μας αγαπούν λιγότερο, επειδή νιώθουν κατώτεροι, εκτός κι αν είναι πολύ σίγουροι για τον εαυτό τους. Δεν λέω ότι θα έπρεπε να αποφεύγουμε την επιτυχία. Αλλά, απλώς, να αναζητούμε να δημιουργήσουμε την επιθυμητή πραγματικότητά μας επειδή αυτό εκπληρώνει το σκοπό της ζωής μας και μας δίνει μια αίσθηση νοήματος και όχι επειδή έχουμε την ψευδαίσθηση ότι η αξία μας εξαρτάται απ’ αυτή την επιτυχία.

 

Δύο βαθύτερα ερωτήματα που αναφέρθηκαν παραπάνω:

«Πώς γνωρίζουμε ότι το αποτέλεσμα που θέλουμε είναι το καλύτερο για εμάς μακροχρόνια;»

«Ποιοι είναι οι παράγοντες που καθορίζουν το αποτέλεσμα που έχουμε όταν κάνουμε μια προσπάθεια;»

 

Ο νους μας είναι προγραμματισμένος να αναζητά εξωτερικές λύσεις για το εσωτερικό πρόβλημα και έτσι γεμίζουμε το εσωτερικό κενό μας και τις αμφιβολίες μας με εξωτερικές συνθήκες.

 

Για παράδειγμα, ο προγραμματισμένος νους μας σπάνια αναζητά να αναπτύξει εσωτερική αίσθηση αξίας, ασφάλειας και νοήματος, αλλά μάλλον προσπαθεί να δημιουργήσει εξωτερικές συνθήκες που προσωρινά επιβεβαιώνουν την αξία και ασφάλειά μας. Επομένως, προκύπτει το ερώτημα, «Τι είναι καλύτερο για εμένα μακροχρόνια, να πετύχω και να βασίσω την αξία μου σ’ αυτή την επιτυχία ή να μην έχω το αποτέλεσμα που θέλω και να αναπτύξω μια εσωτερική αίσθηση αξίας και ασφάλειας;»

 

Αυτά δεν αποκλείουν το ένα το άλλο. Αλλά όσο πιστεύουμε ότι δεν αξίζουμε και δεν είμαστε ασφαλείς εκτός κι αν πετύχουμε σ’ αυτή την εξωτερική προσπάθεια, τότε δεν θα βιώσουμε ποτέ σαν ψυχές τον αληθινό πνευματικό εαυτό μας. Άρα, ποια είναι η αληθινή «επιτυχία» σ’ αυτή την περίπτωση;.

 

Επίσης, αναφέρθηκε ήδη, «Τι είναι πιο σημαντικό, η ποιότητα των προσπαθειών μας ή τα αποτελέσματα;» Μπορεί να ζούμε σε μια κοινωνία που θα απαντούσε, «τα αποτελέσματα», αλλά αυτό είναι ψευδαίσθηση, βασισμένη στην πνευματική μας άγνοια και επιπολαιότητα.

 

Δεν θα πάρουμε μαζί μας κανένα αποτέλεσμα όταν θα αφήσουμε το φυσικό επίπεδο. Εντούτοις, θα πάρουμε μαζί μας τις ικανότητες, το χαρακτήρα, τις αρετές και τη γνώση που αναπτύσσουμε κατά την προσπάθειά μας προς αυτούς τους στόχους. Όσον αφορά τον αληθινό εξελισσόμενο εαυτό μας, τα αποτελέσματά μας μέσα σ’ αυτή τη διάσταση του χρόνου και του χώρου είναι ασήμαντα σε σχέση με τα νοητικά και πνευματικά οφέλη που κερδίζουμε με τις προσπάθειές μας ανεξάρτητα από την επιτυχία μας ή τα αποτελέσματα. Ούτε η αξία μας ούτε η ασφάλειά μας σαν ψυχές αυξάνεται ή μειώνεται από τα αποτελέσματα.

 

Επίσης, χρειάζεται να μπορούμε να αποδεχτούμε και να αντιμετωπίσουμε τα εμπόδια ή τις καθυστερήσεις που εμφανίζονται στο δρόμο μας. Το πρώτο βήμα είναι να αποδεχτούμε ότι υπάρχει κάποιος λόγος γι’ αυτό. Ένας λόγος θα μπορούσε να είναι το να είμαστε σε ειρήνη μαζί τους και να έχουμε πίστη πως το σύμπαν γνωρίζει καλύτερα. Σε τέτοια περίπτωση, μπορούμε είτε να περιμένουμε είτε να συνεχίσουμε στον ίδιο ρυθμό, χρησιμοποιώντας αυτή την ευκαιρία για να μάθουμε υπομονή, αλλά επίσης και επιμονή. Το να στεναχωριόμαστε θα δημιουργήσει μόνο την ανάγκη για περισσότερα εμπόδια και θα μας κάνει λιγότερο εστιασμένους και αποτελεσματικούς. Το να αποδεχτούμε γαλήνια πως υπάρχει κάποια σοφία πίσω από τα εμπόδια και τις καθυστερήσεις δεν μας σταματά από το να συνεχίσουμε τις προσπάθειές μας.

 

Ένα άλλο θέμα που μπορεί να προκύψει σε σχέση με τα αποτελέσματα είναι ότι δεν παίρνουμε πίστωση γι αυτά ούτε χρειάζεται να μοιραστούμε την πίστωση γι’ αυτά. Εφόσον αποδεχόμαστε ότι το σύμπαν γνωρίζει τι κάνει και ότι αυτό είναι ευκαιρία εξέλιξης για να αφήσουμε τις ανάγκες του εγώ μας, μπορούμε να ζητήσουμε με αγάπη και σταθερότητα να αποδοθεί δικαιοσύνη. Δεν χρειάζεται να χάσουμε την ηρεμία μας. Μπορούμε να εμπιστευτούμε ότι κάθε γεγονός και κατάσταση είναι ευκαιρία μάθησης.

 

Θα θέλουμε, επίσης, να αποδεχτούμε τα «λάθη» μας ως απολύτως φυσικά σε κάθε διαδικασία μάθησης ή δημιουργίας. Τα αποτελέσματα, στα οποία είμαστε συνήθως προσκολλημένοι, είναι αυτό που χρειάζεται το εγώ μας για να νιώθει ασφάλεια και αξία. Κάθε άλλο αποτέλεσμα το ονομάζουμε λάθος. Πολλές επιστημονικές ανακαλύψεις έχουν γίνει από τέτοια «λάθη». Και μαθαίνουμε πολλά για τον εαυτό μας και για το πώς να βελτιώσουμε την προσέγγιση στην προσπάθειά μας. Τα λάθη είναι ευκαιρίες μάθησης. Ας τα αναγνωρίσουμε, ας τα αποδεχτούμε και ας τα χρησιμοποιήσουμε θετικά.

 

Είμαστε δημιουργοί

Από την άλλη, είμαστε εδώ για να μάθουμε, να δημιουργήσουμε, να εκδηλώσουμε και να υπηρετήσουμε. Ο Χριστός το εξήγησε μέσα από διάφορες παραβολές. Τους ζήτησε να κόψουν τη συκιά που δεν έκανε καρπούς. Τους είπε για τον υπηρέτη που δεν χρησιμοποίησε τα τάλαντά του και το αφεντικό που του τα πήρε και τα έδωσε σε άλλους που τα χρησιμοποίησαν. (Όπως λέμε, χρησιμοποίησέ το αλλιώς το χάνεις.)

 

Είμαστε εδώ στο φυσικό κόσμο για να δημιουργούμε και να εκδηλώνουμε και να μάθουμε να το κάνουμε με όλο και πιο ισχυρούς και εξελιγμένους τρόπους. Επίσης, είμαστε εδώ για να εξελίξουμε τα κίνητρά μας για δημιουργία και εκδήλωση, από το να το κάνουμε για τον εαυτό μας στο να το κάνουμε για το σύνολο.

 

Επομένως, δεν είμαστε εδώ για να τεμπελιάζουμε ή να αδιαφορούμε για την επίτευξη στόχων. Όμως, θέλουμε να είμαστε βέβαιοι πως είναι στόχοι μας και όχι κάτι που αναζητούμε μόνο για να έχουμε έγκριση από τους γονείς μας ή την κοινωνία.

 

Αυτή είναι μια ευαίσθητη ισορροπία, να έχουμε ενθουσιασμό και να δίνουμε όλη την ενέργεια και τη δημιουργικότητά μας προς τους στόχους μας, χωρίς να έχουμε προσκόλληση σ’ αυτούς για την αξία ή την ασφάλειά μας. Μερικοί δεν δίνουν αρκετό χρόνο και ενέργεια στους στόχους τους. Άλλοι αφιερώνονται στους στόχους τους, αλλά βρίσκονται σε κατάσταση άγχους και ίσως ακόμη και ανταγωνισμού με τους άλλους. Καμία από τις δύο προσεγγίσεις δεν είναι επιθυμητή.

 

Τώρα, για το ερώτημα, τι καθορίζει τα αποτελέσματά μας:

1.   Προφανώς η τακτική μας, η συγκέντρωσή μας και η ποιότητα της προσπάθειας θα παίξουν σημαντικό ρόλο.

2.   Επίσης, τα καρμικά μαθήματά μας μπορεί να αυξήσουν ή να μειώσουν την πιθανότητα επίτευξης των επιθυμητών αποτελεσμάτων.

3.   Το ίδιο ισχύει για τα μαθήματα που η ψυχή έχει επιλέξει να μάθει. Τα αποτελέσματα που επιθυμούμε μπορεί να συγκρούονται με τα μαθήματα που έχουμε επιλέξει να μάθουμε.

4.   Τα αποτελέσματα μπορεί, επίσης, να επηρεάζονται από τις υποσυνείδητες πεποιθήσεις μας ως προς το αν αξίζουμε ή όχι μια ευτυχισμένη πραγματικότητα, γεμάτη υγεία και αγάπη. Επίσης, από το αν το υποσυνείδητό μας νιώθει ή όχι πως το συγκεκριμένο αποτέλεσμα είναι καλό και ασφαλές.

5.   Ακόμη, τα αποτελέσματα μπορεί να επηρεάζονται από τις κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές συνθήκες γύρω μας.

6.   Αν το αποτέλεσμα που αναζητούμε είναι για κάποιον άλλον, τότε θα επηρεάζεται από τα συγκεκριμένα μαθήματα και τις καταστάσεις της ζωής που η άλλη ψυχή έχει επιλέξει για τη διαδικασία εξέλιξής της.

 

Από αυτή την ανάλυση μπορούμε να δούμε ότι η προσπάθειά μας είναι ένας σημαντικός, αλλά σε πολλές περιπτώσεις ίσως μικρός παράγοντας στον καθορισμό του αποτελέσματος που αναζητούμε. Γι’ αυτό το λόγο, θα ήταν παράλογο να μετράμε την αξία μας με τα αποτελέσματα και όχι με την αγνότητα και την ποιότητα των προσπαθειών μας.

 

Χρειάζεται να αναπτύξουμε την ικανότητα να δίνουμε όλο τον εαυτό μας με ενθουσιασμό σε κάθε προσπάθεια αποδεχόμενοι σε κάθε στάδιο τον εαυτό μας και τα αποτελέσματά μας, ενώ συνεχίζουμε να κατευθύνουμε την ενέργειά μας προς τους στόχους μας, αν επιλέγουμε να το κάνουμε.

 

Κάποια βήματα προς την επιτυχία των στόχων μας είναι:

1.   Να αναπτύξουμε επικοινωνία με τον εσώτερο εαυτό μας και να ξεκαθαρίσουμε τις ανάγκες και τους στόχους μας.

2.   Να αφήσουμε όλα τα εμπόδια προς την αφοσίωσή μας στην προσπάθεια.

3.   Να κάνουμε την καλύτερη προσπάθεια.

4.   Να οραματιζόμαστε και να βιώνουμε συναισθηματικά πως έχουμε ήδη πετύχει.

5.   Να αφήσουμε την προσκόλλησή μας στο αποτέλεσμα και να έχουμε πίστη πως θα συμβεί ό,τι είναι καλύτερο για εμάς και τους άλλους, εφόσον κάνουμε αυτό που μας αναλογεί.

6.   Να βάλουμε νοερά το επιθυμητό αποτέλεσμα μέσα σε μια σφαίρα φωτός και να το προσφέρουμε στο θείο, εμπιστευόμενοι τη σοφία του σύμπαντος.

7.   Να συνειδητοποιήσουμε πως η αξία, η ασφάλεια και το νόημα της ζωής μας βρίσκονται μέσα μας και δεν έχουν καμία σχέση με το αποτέλεσμα ή τη γνώμη των άλλων για το αποτέλεσμα.

 

Χρειάζεται, επίσης, να πιστεύουμε τα ακόλουθα:

1.   Πως αξίζουμε την επιτυχία σ’ αυτή την προσπάθειά μας.

2.   Πως η επιτυχία είναι δυνατή.

3.   Πως είμαστε ικανοί να το πετύχουμε.

4.   Πως η επιτυχία ή το επιθυμητό αποτέλεσμα είναι καλό και ασφαλές για εμάς και τους άλλους.

5.   Πως είμαστε έτοιμοι να κάνουμε μια σοβαρή προσπάθεια.

6.   Πως όλες οι όψεις της ύπαρξής μας συμφωνούν να πετύχουμε.

7.   Πως ό,τι και να συμβεί θα είναι μακροχρόνια το καλύτερο για την εξέλιξή μας.

8.   Πως μπορούμε να ζήσουμε ευτυχισμένη και αποδοτική ζωή, ακόμη κι αν δεν έχουμε αυτό το συγκεκριμένο αποτέλεσμα.

 

Γιατί δεν θα κάναμε την καλύτερη προσπάθειά μας;

1.      Μπορεί να φοβόμαστε μήπως κάνουμε λάθος ή να φοβόμαστε ότι δεν θα πετύχουμε, κι έτσι να μην ριψοκινδυνεύουμε να κάνουμε προσπάθεια. Αν δεν κάνουμε προσπάθεια, δεν μπορούμε να αποτύχουμε.

 

2.      Μπορεί να φοβόμαστε ότι δεν θα είμαστε τόσο καλοί όσο οι άλλοι ή και καλύτεροι απ’ αυτούς.

 

3.      Μπορεί να πιστεύουμε πως είναι «έξυπνο» να μην κάνουμε προσπάθεια – ειδικά αν μπορούμε να πληρωθούμε χωρίς να κάνουμε καμία προσπάθεια.

 

4.      Νιώθουμε καταπίεση όταν κάνουμε προσπάθεια ή εφαρμόζουμε κάποιο είδος πειθαρχίας.

 

5.      Μπορεί να μην μας αρέσει το επάγγελμά μας ή η εργασία που κάνουμε.

 

6.      Μπορεί να έχουμε χαμηλή ενέργεια σαν αποτέλεσμα, σε κάποιες περιπτώσεις, ενός μη ισορροπημένου τρόπου ζωής.

 

7.      Μπορεί να έχουμε συναισθηματικά προβλήματα που μας εμποδίζουν να απολαύσουμε την προσπάθεια.

 

8.      Μπορεί να μην έχουμε βρει ακόμη το σκοπό της ζωής μας που μας εμπνέει.

 

9.      Μπορεί να έχουμε προγραμματιστεί πως δεν είμαστε έξυπνοι ή ικανοί ή άξιοι.

 

10.   Μπορεί να φοβόμαστε πως δεν θα έχουμε τέλεια αποτελέσματα.

 

Θα θέλουμε να βρούμε μια ισορροπία ανάμεσα στο να κάνουμε την καλύτερη προσπάθεια και να είμαστε ελεύθεροι από την προσκόλληση στο αποτέλεσμα. Πώς μπορούμε να το κάνουμε;

 

Ποιοι θα ήταν κάποιοι λόγοι να κάνουμε προσπάθεια ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα;

Ακολουθούν μερικές απαντήσεις:

 

1.   Πιστεύουμε στην ίδια την προσπάθεια και θεωρούμε ότι αξίζει να κατευθύνουμε το χρόνο, τη σκέψη, την ενέργειά μας και ίσως οικονομικούς πόρους προς αυτό το σκοπό, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα.

 

2.   Κάνοντάς την, μπορούμε να εκφράσουμε τις αξίες και τα ιδανικά μας, ανεξάρτητα από την επιτυχία.

 

3.   Η ίδια η προσπάθεια είναι μια ευκαιρία να αναπτύξουμε σωματικά, συναισθηματικά, νοητικά και πνευματικά προτερήματα.

 

4.   Αισθανόμαστε ότι, για να κάνουμε αυτή την προσπάθεια, έχουμε καθοδήγηση από μέσα μας ή από τον ανώτερο εαυτό μας.

 

5.   Η ίδια η δημιουργική διαδικασία μάς δίνει χαρά.

 

6.   Η ίδια η προσπάθεια μάς δίνει νόημα και σκοπό.

 

7.   Έχουμε πίστη πως το τελικό αποτέλεσμα, οποιοδήποτε κι αν είναι, θα είναι το καλύτερο για εμάς στη διαδικασία της εξέλιξής μας.

 

8.   Μ’ αυτό τον τρόπο, θα είμαστε συμφιλιωμένοι με τη συνείδησή μας πως έχουμε τουλάχιστον κάνει την καλύτερη προσπάθειά μας.

 

Και ακόμη κι αν δεν έχουμε τα αποτελέσματα που ελπίζουμε:

1.   Θα έχουμε περισσότερη πληροφόρηση και θα έχουμε μάθει πως η συγκεκριμένη προσέγγισή μας μπορεί να μην είναι ο καλύτερος τρόπος να έχουμε το αποτέλεσμα που επιθυμούμε. Λέγεται πως ο Τόμας Έντισον προσπάθησε με 10.000 τρόπους να δημιουργήσει έναν ηλεκτρικό λαμπτήρα πριν ανακαλύψει έναν τρόπο που λειτουργούσε καλά.

 

2.   Θα έχουμε τώρα μια ευκαιρία να βιώσουμε την αξία μας ανεξάρτητα από τα αποτελέσματά μας.

 

3.   Μπορούμε τώρα να μάθουμε ότι μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι χωρίς αυτό το συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Μπορούμε να μετατρέψουμε την προσκόλλησή μας σε προτίμηση.

 

4.   Μπορούμε να αναπτύξουμε ακόμη πιο δημιουργικές προσεγγίσεις προς το στόχο μας.

 

5.   Μπορούμε να αφήσουμε το συναίσθημα της ήττας και να διατηρήσουμε τον ίδιο ενθουσιασμό και να συνεχίσουμε την προσπάθεια.

 

6.   Μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν θα πάρουμε κανένα αποτέλεσμα μαζί μας. Θα πάρουμε μόνο τη γνώση, τις ιδιότητες, τις ικανότητες και τις αρετές που αναπτύξαμε κατά τη διαδικασία ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα.

 

7.   Είμαστε, και πάλι, συμφιλιωμένοι με το γεγονός ότι έχουμε προσπαθήσει.

 

Ας μάθουμε, επομένως, να είμαστε ενθουσιώδεις και δημιουργικοί σε όλες τις προσπάθειές μας, ενώ ταυτόχρονα αποδεχόμαστε με ηρεμία τα αποτελέσματά μας σαν τα καλύτερα, τουλάχιστον αυτή τη στιγμή, και αποδεχόμαστε τον εαυτό μας ως θεϊκή ύπαρξη ανεξάρτητα από τα αποτελέσματά μας.

 

Ακολουθούν μερικοί λόγοι να είμαστε άνετοι με τις ευθύνες, την εργασία, τις προσπάθειες και τα αποτελέσματά μας σε κάθε κατάσταση:

1.      Επειδή έχω κάνει, κάνω και θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ σε σχέση με αυτά.

2.      Επειδή ζω σε ένα σύμπαν αγάπης και όλα θα καταλήξουν με τον ανώτερο δυνατό τρόπο για εμένα, τους αγαπημένους μου και τις ευθύνες και τις αρμοδιότητές μου.

3.      Επειδή η αξία και η ασφάλειά μου είναι δεδομένες σαν έκφραση του θείου.

4.      Επειδή όλα είναι απλώς εμπειρίες με ευκαιρίες να αντιληφθώ και να εκφράσω την αληθινή μου φύση.

5.      Επειδή είμαι πνεύμα αιώνιο και όλα αυτά είναι προσωρινά.

6.      Επειδή οι αγαπημένοι μου είναι αιώνια όντα που έχουν γεννηθεί, ζήσει και φύγει από τα σώματά τους εκατοντάδες φορές και έχουν τη δύναμη να επιβιώσουν και να αντιμετωπίσουν ό,τι μπορεί να προκύπτει.

7.      Επειδή το άγχος και ο φόβος μου δεν λύνουν κανένα πρόβλημα και δεν προσφέρουν τίποτα στους άλλους.

8.      Επειδή το άγχος και οι φόβοι μου έλκουν ακριβώς αυτά που φοβάμαι και δεν με εξυπηρετούν.

9.      Επειδή προτιμώ να εργάζομαι και να σκέφτομαι με διαύγεια για να βρω λύσεις και όχι να αγχώνομαι και να φοβάμαι.

10.  Επειδή είμαστε όλοι αγαπημένα παιδιά το Θεού.

11.  Επειδή κάνω και θα κάνω με ηρεμία κάθε στιγμή αυτά που μπορώ να κάνω για να επιλυθούν τα θέματα μου, καθώς είμαι ήρεμος και αισιόδοξος για το αποτέλεσμα.

12.  Επειδή μόνο η προσπάθεια είναι κάτω από τον έλεγχο μου και όχι το αποτέλεσμα.

13.  Επειδή κάθε αποτέλεσμα είναι και θα είναι το τέλειο για την εξέλιξή μου.

14.  Επειδή η θετική σκέψη και η ευγνωμοσύνη, ότι θα γίνει πράγματι αυτό που είναι καλύτερο, είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να γίνει αυτό που επιθυμώ.

15.  Επειδή είμαι δημιουργός και μπορώ να δημιουργήσω αυτό που χρειάζομαι.

16.  Επειδή οι αγαπημένοι μου είναι δημιουργοί και μπορούν να δημιουργήσουν αυτά που χρειάζονται.

17.  Επειδή η εμπιστοσύνη στη δύναμη και την εσωτερική καθοδήγηση των αγαπημένων μου είναι το μεγαλύτερο δώρο και συμπαράσταση που μπορώ να τους δώσω.

18.  Επειδή βλέπω το φως πίσω από όλους και όλα και είμαι ελεύθερος από το φόβο για τον ονειρικό αυτό κόσμο.

19.  Επειδή ο Χριστός έχει υποσχεθεί πως όλοι αξίζουμε την αφθονία. «Μην αγχώνεστε για το αύριο. Δεν βλέπετε πως ο Θεός φροντίζει για τα λουλούδια και τα πουλιά; Εσείς είστε πολύ πιο σημαντικοί στα μάτια Του. Κάντε το έργο του Θεού και όλα θα σας δοθούν».

20.  Ο Χριστός το εξηγεί, όταν λέει στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, κεφάλαιο Ζ’ : «Ζητήστε και θα σας δοθεί, γυρέψτε και θα το βρείτε, χτυπήστε την πόρτα και θα σας ανοιχτεί…. Αν λοιπόν εσείς,…. γνωρίζετε να δίνετε καλά πράγματα στα παιδιά σας, πολύ περισσότερο ο ουράνιος Πατέρας σας θα δώσει αγαθά σ’ εκείνους που τα ζητούν!»

21.  Επειδή έχω στεναχωρηθεί και φοβηθεί χιλιάδες φορές και τελικά δεν έγινε αυτό που φοβόμουν και, ακόμα κι αν έγινε, μπόρεσα να τα ξεπεράσω όλα με το χρόνο.

22.  Επειδή είμαστε όλοι αθάνατες ψυχές σε προσωρινά σώματα και θα φύγουμε από εδώ έτσι κι αλλιώς.

23.  Επειδή η αγάπη είναι πάντα η λύση.

24.  Επειδή με ηρεμία είμαι πολύ πιο αποτελεσματικός στο να βρίσκω λύσεις.

 

 

Αποδοχή των Γονιών μας όπως Είναι

 

Οι γονείς μας είναι αδελφές ψυχές σε διαδικασία μάθησης και εξέλιξης. Δεν είναι τέλειοι. Έχουμε επιλέξει αυτές τις ψυχές να παίξουν το ρόλο των γονιών μας σ’ αυτή τη ζωή, ώστε να εξελιχθούμε αμοιβαία μέσα από τις αλληλεπιδράσεις μας.

 

Οι γονείς μας δεν δημιουργούν την πραγματικότητά μας και δεν είναι υπεύθυνοι γι’ αυτήν. Εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε την πραγματικότητά μας με τον τρόπο που ερμηνεύουμε διάφορα ερεθίσματα και αντιδρούμε σ’ αυτά, συμπεριλαμβάνοντας και τα ερεθίσματα από τους γονείς και τους δασκάλους μας και σήμερα από τους συντρόφους και τα παιδιά μας.

 

Οι εξελισσόμενες ψυχές που έχουν παίξει ή ακόμη παίζουν τους ρόλους των γονιών μας έχουν κάνει και κάνουν το καλύτερο που μπορούν, λαμβάνοντας υπόψη τα βιώματα της παιδικής ηλικίας τους, τους φόβους, τις πεποιθήσεις, τις ψευδαισθήσεις, την αυτοαμφισβήτησή τους και επίσης τις «συμφωνίες ψυχής» που έχουμε κάνει πριν ενσαρκωθούμε. Ακόμη και πριν ενσαρκωθούν εκείνοι.

 

Αυτές οι συμφωνίες ψυχής συμπεριλαμβάνουν εμπειρίες που επιλέγουμε για να μάθουμε τα μαθήματα που χρειαζόμαστε, ώστε να προάγουμε την πραγμάτωσή μας και την έκφραση της αληθινής πνευματικής φύσης μας. Μπορεί να επιλέξουμε βιώματα απόρριψης ή εγκατάλειψης για να αναπτύξουμε μια εσωτερική αίσθηση αξίας και ασφάλειας ή δύναμης.

 

Μπορεί να επιλέξουμε να έχουμε ελεγκτικούς γονείς για να μάθουμε να βιώνουμε εσωτερική ελευθερία και να καθορίζουμε όρια.

 

Εκείνες οι ψυχές που έπαιξαν το ρόλο των γονιών μας μπορεί να έχουν πολλά ελαττώματα, ανάλογα με το ποιους έχουμε επιλέξει και πώς έχουμε συμφωνήσει να παίξουν τους ρόλους τους. Αλλά, στις περισσότερες περιπτώσεις, μας έχουν επίσης στηρίξει για πολλά χρόνια με στέγη, τροφή, προστασία και εκπαίδευση. Πολύ πιθανόν να μας έχουν δώσει πολύ περισσότερα από κάθε άλλη ψυχή. Επίσης, μας έχουν δώσει πολύ περισσότερα από όσα τους έχουμε δώσει εμείς.

 

Δεν μπορούμε να περιμένουμε απ’ αυτούς να είναι τέλειοι. Είναι όσο καλοί μπορούν, λαμβάνοντας υπόψη το δικό μας (όχι το δικό τους) επίπεδο εξέλιξης και τα μαθήματα που έχουμε επιλέξει να μάθουμε. Όταν έχουμε μάθει τα μαθήματά μας και δεν χρειαζόμαστε πια περισσότερες προκλήσεις, θα τους απελευθερώσουμε σαν ψυχές προς μια ανώτερη έκφραση του εαυτού τους.

 

Χρειάζεται να ενηλικιωθούμε και να τους δούμε σαν ίσους και να ελευθερωθούμε από την ανάγκη για αποδοχή, επιβεβαίωση ή στήριξη εκ μέρους τους. Δεν είναι πραγματικά γονείς μας, είναι αδελφές εξελισσόμενες ψυχές, οι οποίες παίζουν προσωρινά αυτούς τους ρόλους.

 

Χρειάζεται να πάρουμε πλήρη ευθύνη για τη ζωή μας, που εμείς έχουμε δημιουργήσει. Δεν έχουν δημιουργήσει εκείνοι τη ζωή μας. Εμείς έχουμε δημιουργήσει τη δική μας ζωή με τις υποκειμενικές αντιδράσεις μας στις δικές τους πράξεις, συμπεριφορές και πεποιθήσεις. Εκείνοι δίνουν το ερέθισμα, αλλά εμείς έχουμε δημιουργήσει το χαρακτήρα μας και τη ζωή μας με την αντίδρασή μας σ’ αυτό το ερέθισμα.

 

Επίσης, έχουμε ενσαρκωθεί με έναν ήδη διαμορφωμένο χαρακτήρα, τον οποίο έχουμε αναπτύξει με βάση τις προηγούμενες εμπειρίες της ψυχής σ’ αυτή τη διάσταση. Οι γονείς μας δεν δημιουργούν το χαρακτήρα μας. Ενσαρκωνόμαστε με δημιουργημένες από πριν τάσεις. Οι πράξεις και οι συμπεριφορές των «γονιών» μας απλώς αυξάνουν ή ελαττώνουν τις τάσεις που φέρνουμε μαζί μας. Αυτό αληθεύει και για τις θετικές και για τις αρνητικές ιδιότητές μας.

 

Συνήθως, ερχόμαστε επανειλημμένα αντιμέτωποι με οτιδήποτε απορρίπτουμε και δεν μπορούμε να αποδεχτούμε στους γονείς μας. Σχεδόν πάντοτε βρίσκουμε τα ίδια χαρακτηριστικά στους συντρόφους και επίσης στα παιδιά μας. Μετά, αν δεν θεραπεύσουμε την τάση μας για απόρριψη, πλήγωμα, φόβο ή θυμό, θα βρούμε εκείνα τα ίδια χαρακτηριστικά στον εαυτό μας. Θα βρεθούμε να φερόμαστε προς τα παιδιά μας με τρόπους που έχουμε απορρίψει στους γονείς μας και έχουμε ορκιστεί να μην το κάνουμε ποτέ.

 

Αυτό είναι πραγματικά χρήσιμο, καθώς μας επιτρέπει να κατανοήσουμε ότι καλοπροαίρετοι άνθρωποι, όπως εμείς, μπορούν σε συνθήκες στρες να συμπεριφερθούν με τον τρόπο που το έκαναν οι γονείς μας. Αυτό μάς επιτρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι οι γονείς μας δεν είχαν καμία πρόθεση να μας βλάψουν, αλλά ήταν σε κατάσταση στρες και φόβου.

 

Το παρελθόν μας είναι τέλειο. Έχουμε πάρει και δώσει ακριβώς τις ευκαιρίες για αμοιβαία εξέλιξη. Αν θέλουμε να βιώσουμε το παρόν όπως είναι, θα χρειαστεί να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους για όλα όσα έχουν συμβεί.

 

Η κατανόηση, η αποδοχή, η αγάπη και η στήριξη των γονιών μας είναι βασικό μάθημα στη συναισθηματική, νοητική και πνευματική διαδικασία εξέλιξής μας. Δεν χρειάζεται να έχουμε την έγκρισή τους ή να ζήσουμε τη ζωή μας σύμφωνα με τις δικές τους πεποιθήσεις. Η εξέλιξη επιτρέπει τις πεποιθήσεις μας να εξελίσσονται πέρα από τις πεποιθήσεις των γονιών μας και της κοινωνίας. Άρα, ας τους αποδεχόμαστε και ας τους αγαπάμε χωρίς να χρειαζόμαστε την αποδοχή και την αγάπη τους.

 

Ένα τελευταίο θέμα σε σχέση με τους γονείς μας είναι αυτά που κληρονομούμε από αυτούς. Οι περισσότεροι από εμάς δεν παίρνουμε απολύτως τίποτα υλικό από τους γονείς μας. Για εκείνους τους λίγους που παίρνουν περιουσίες ή χρήματα κατ’ αυτό τον τρόπο, αυτό μπορεί να είναι πηγή σύγκρουσης και αρνητικών συναισθημάτων ανάμεσα στους κληρονόμους. Μερικοί μπορεί να χάσουν την αγάπη τους προς τους γονείς τους και άλλους συγγενείς, ακόμη και να πάψουν να επικοινωνούν, επειδή νιώθουν πως τους έχουν κλέψει.

 

Αυτό είναι λυπηρό και, επίσης, μια σοβαρή δοκιμασία της πνευματικής και συναισθηματικής ωριμότητάς μας. Αν πιστεύουμε πως θα έπρεπε να πάρουμε περισσότερα, τότε μπορούμε να επικοινωνήσουμε και με αγάπη να διαπραγματευτούμε με κάθε νόμιμο και σεβαστό τρόπο. Αν στο τέλος δεν πάρουμε αυτό που θέλουμε, έχουμε την ευκαιρία εξέλιξης να μπορούμε να αγαπάμε και να είμαστε ευτυχισμένοι για τους συγγενείς μας ή άλλους που έχουν πάρει «περισσότερα» από εμάς.

 

Οι γονείς μας δεν μας χρωστούν τίποτα. Κανείς δεν μας χρωστά τίποτα. Είμαστε εδώ για να δημιουργήσουμε και όχι για να απαιτούμε από τους άλλους να μας δώσουν αυτό που εκείνοι έχουν δημιουργήσει. Αν μια κληρονομιά γίνεται τελικά δική μας για να τη χρησιμοποιήσουμε, τότε ας τη χρησιμοποιήσουμε με σοφία και γενναιοδωρία. Αν πιστεύουμε ότι θα έπρεπε να πάρουμε περισσότερα, τότε πρέπει να κατανοήσουμε ότι το σύμπαν δεν κάνει λάθη, και ότι έχουμε πάρει αυτό που πραγματικά μάς αξίζει σύμφωνα με τους συμπαντικούς νόμους της δράσης και της αντίδρασης.

 

Αυτά τα θέματα είναι πνευματικές δοκιμασίες, που μοιάζουν πάρα πολύ με την παραβολή των εργατών στον αγρό, κατά τον Ματθαίο 20:16. Ένας κτηματίας (ο Θεός ή οι συμπαντικοί νόμοι) προσλαμβάνει εργάτες για το κτήμα του στις 6 πμ, στις 10 πμ, στις 12 το μεσημέρι, στις 3 μμ και στις 5 μμ και τους πληρώνει όλους το ίδιο ποσό. Όταν εκείνοι που δούλεψαν περισσότερο διαμαρτύρονται, τους ρωτά, «Γιατί διαμαρτύρεστε; Δεν σας έδωσα αυτό που συμφωνήσαμε όταν ξεκινήσατε την εργασία; Γιατί σας ενδιαφέρει τι συμφωνίες έχω κάνει με τους άλλους;»

 

Ερχόμαστε όλοι σ’ αυτή τη ζωή με συμφωνίες ψυχής που σχετίζονται με τις πράξεις μας πριν από τη γέννησή μας και επίσης με τα μαθήματα που έχουμε επιλέξει να μάθουμε μέσα από διάφορες εμπειρίες. Γι’ αυτούς τους λόγους έχουμε επιλέξει να πάρουμε ή να μην πάρουμε μια κληρονομιά, ανεξάρτητα από το νόμο ή απ’ αυτό που πιστεύουμε πως είναι δίκαιο ή πιστεύουμε ότι αξίζουμε. Κάνουμε αυτές τις επιλογές για να έχουμε την ευκαιρία να μάθουμε πνευματικά μαθήματα και να θέσουμε την αγάπη πάνω από τα χρήματα.

 

Επίσης, μπορεί να έχουμε το μάθημα να διαπραγματευόμαστε με σεβασμό προς τον εαυτό μας και τους άλλους για ό,τι πιστεύουμε πως δικαιωματικά αξίζουμε σύμφωνα με τους ανθρώπινους νόμους. Αλλά αυτό που αληθινά αξίζουμε και αυτό που είναι πραγματικά το καλύτερο για τη διαδικασία εξέλιξής μας δεν είναι πάντοτε αυτό που είναι σωστό σύμφωνα με τους ανθρώπινους νόμους. Μπορεί να έχουμε καρμικά χρέη προς εκείνους που παίρνουν περισσότερα υλικά. Μπορεί να έχουμε κλέψει ή εξαπατήσει και τώρα βιώνουμε τα αποτελέσματα.

 

Άρα, μπορούμε να διαπραγματευόμαστε με αγάπη και σεβασμό για το καθετί που αξίζουμε νόμιμα. Αν στο τέλος δεν πάρουμε αυτό που θέλουμε, ας το αποδεχτούμε και ας είμαστε ευτυχισμένοι για την ευκαιρία να μάθουμε αυτό το υπέροχο πνευματικό μάθημα της συγχώρεσης και της αγάπης προς τους άλλους, οι οποίοι έχουν παίξει ένα ρόλο σ’ αυτό το θεατρικό έργο. Ας έχουμε πίστη πως το αποτέλεσμα είναι δίκαιο και μια ιδανική ευκαιρία για την πνευματική μας εξέλιξη.

 

Επιπλέον, χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε πως δεν χρειάζεται να δημιουργήσουμε περιουσίες για να δώσουμε στα παιδιά μας. Είναι αιώνιες υπάρξεις που έχουν ενσαρκωθεί για να εξελιχθούν και να δημιουργήσουν τη δική τους πραγματικότητα. Δίνοντάς τους πάρα πολλά υλικά, μπορεί να τους αρνηθούμε την ευκαιρία να ανακαλύψουν και να χρησιμοποιήσουν τη δική τους δημιουργική δύναμη. Μπορεί να χάσουν τον αυτοσεβασμό και την αυτοπεποίθησή τους. Μπορεί ακόμη να είναι αγνώμονες για όσα έχουν πάρει. Είναι καλύτερα να αφιερώνουμε ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά παρά να τα αγνοούμε για να δημιουργήσουμε την κληρονομιά που θέλουμε να τους αφήσουμε.

 

Με παρόμοιο τρόπο, τα «παιδιά» μας δεν είναι παιδιά μας. Είναι αθάνατες υπάρξεις, με τις οποίες έχουμε συμφωνήσει να παίξουμε αυτούς τους ρόλους. Τους χρωστάμε αγάπη και στήριξη κατά τα πρώτα χρόνια τους. Δεν τους χρωστάμε υλικά. Έχουν τη δύναμη να επιβιώσουν και να δημιουργήσουν.

 

Ας κατανοήσουμε, αποδεχτούμε, συγχωρήσουμε και αγαπήσουμε τους γονείς μας όπως είναι – ακόμη κι αν έχουν φύγει από το σώμα τους. Ας νιώθουμε ευγνωμοσύνη για όλα όσα μας έχουν δώσει, τα οποία είναι πολλές φορές περισσότερα από όσα μας έχει δώσει οποιαδήποτε άλλη ψυχή.

 

Η αποδοχή των γονιών μας είναι βασικό βήμα για την αποδοχή του εαυτού μας.

 

Η Αποδοχή των Παιδιών Μας Όπως Είναι

 

Η μεγαλύτερη προσκόλληση μας είναι τα παιδιά μας. Η ευτυχία μας εξαρτάται πάνω στο αν είναι καλά, ευτυχισμένα και επιτυχημένα (με δικούς μας όρους). Είμαστε ενεργειακά συνδεμένοι μαζί τους και δυσκολευόμαστε να ξεχωρίσουμε τον εαυτό μας συναισθηματικά από αυτά. Είναι η μεγαλύτερη πηγή μας ευτυχίας, απόλαυσης και νοήματος, αλλά και της στεναχώριας, της απογοήτευσης και του πόνου.

 

Δυσκολευόμαστε να δεχτούμε τον εαυτό μας και τα παιδιά μας, όταν οι ανάγκες μας για τα παιδιά μας και από τα παιδιά μας δεν ικανοποιούνται. Ακολουθούν μερικές από τις ανάγκες αυτές:

 

Να μας δέχονται, να μας σέβονται και να μας αγαπούν.

Να μας υπακούν.

Να έχουν υγεία.

Να συμφωνούν με μας.

 

Να δέχονται και να εφαρμόζουν τις προτάσεις μας.

Να είναι καλά, ευτυχισμένα και επιτυχημένα.

Να νιώθουν ευγνωμοσύνη για όλα αυτά που τους έχουμε δώσει.

Να μας προτιμούν περισσότερο από άλλους γονείς και σωτήρες.

Να μας χρειάζονται.

Να μας έχουν εμπιστοσύνη.

Να φροντίζουν τον εαυτό τους.

Να μας ακούν, να σέβονται τις συμβουλές μας.

Να είναι ικανοποιημένα μαζί μας.

Να εκπληρώνουν τις δικές μας ανάγκες και όνειρα.

Να γίνουν αποδεχτά στην κοινωνία.

Να ακούν τις συμβουλές μας σχετικά με τις επιλογές τους στη ζωή.

Να ζήσουν κοντά μας και να μας στηρίζουν όταν έχουμε ανάγκη.

Και άλλες…

 

Αυτές οι προσκολλήσεις, που απορρέουν από την ταύτισή μας με το ρόλο του γονιού, δημιουργούν φόβο για τα παιδιά μας. Νιώθουμε ενοχή, όταν δεν είναι καλά και ευτυχισμένα. Νιώθουμε απόρριψη, υποτίμηση, ντροπή και θυμό, όταν δεν συμπεριφέρονται σωστά. Τα συγκρίνουμε με άλλα παιδιά και το εγώ μας νιώθει περηφάνια όταν τα καταφέρνουν καλύτερα και αυτοαπόρριψη όταν δεν τα καταφέρνουν.

 

Όταν τα αισθήματά μας της ευτυχίας, της αξίας και του νοήματος βασίζονται στις συμπεριφορές αυτών των αιώνιων ψυχών που παίζουν τους ρόλους των παιδιών μας, φυσικά νιώθουμε την ανάγκη να τα ελέγχουμε και να τα πιέζουμε στο «καλούπι» που χρειαζόμαστε να είναι, έτσι ώστε να μπορούμε να νιώθουμε άξιοι και ασφαλείς στο ρόλο του «γονιού». Δυσκολευόμαστε να τα δεχτούμε όπως είναι.

 

Όταν αποτυχαίνει η συμβουλή μας και η λογική συζήτησή μας μαζί τους, τότε προσφεύγουμε στην κριτική, τη σύγκριση, την τρομοκρατία, την απόρριψη, την κατηγορία και διάφορες άλλες δυσάρεστες – για μας και για εκείνα – συμπεριφορές, σε μια απελπισμένη προσπάθεια να τα κάνουμε να συμπεριφέρονται και να λειτουργούν με τρόπους, που πιστεύουμε ότι θα δημιουργήσουν το αποτέλεσμα που χρειαζόμαστε, για να νιώθουμε εντάξει ως «γονείς».

 

Φυσικά, αγαπάμε αυτές τις ψυχές που παίζουν τους ρόλους των «παιδιών» μας και θέλουμε να είναι ευτυχισμένες. Αλλά η αγάπη μας ανακατεύεται με την ανάγκη μας να τις ελέγχουμε ώστε να τις «προστατεύσουμε», αλλά επίσης και για να νιώθουμε ότι αξίζουμε στο ρόλο του γονιού.

 

Πραγματικά έχουμε ευθύνη μέχρι μια ηλικία να τις προστατεύουμε και να τις καθοδηγούμε, αλλά επίσης χρειάζεται να μάθουμε να σεβόμαστε τις αιώνιες ψυχές μέσα σ’ αυτά τα σώματα, και τις εμπειρίες που έχουν επιλέξει σαν ευκαιρίες εξέλιξης. Μερικές από τις επιλογές τους θα μας αρέσουν και άλλες όχι.

 

Όταν το εγώ μας απαιτεί από αυτές τις ψυχές να λειτουργούν και να συμπεριφέρονται με τρόπους που καθησυχάζουν τους φόβους μας, τις ανησυχίες μας, τις προσδοκίες μας και τα ανεκπλήρωτα όνειρά μας, εκείνες καταλαβαίνουν ενστικτωδώς ότι το «ενδιαφέρον» μας είναι επίσης (όχι απόλυτα) κατά ένα μέρος για να ικανοποιήσουμε τις δικές ανάγκες μέσα από αυτές τις ψυχές. Αυτό προκαλεί αντίσταση και αντίδραση.

 

Ο Αϊνστάιν έχει πει ότι «Είναι τρελό να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα, όταν κάνεις τα ίδια πράγματα». Ως γονείς, αυτό κάνουμε συνήθως. Συνεχίζουμε να κριτικάρουμε, να τρομοκρατούμε, κατηγορούμε και απορρίπτουμε, περιμένοντας διαφορετικά αποτελέσματα, όταν είναι ξεκάθαρο ότι δεν θα γίνει ποτέ. Το αποτέλεσμα είναι ένα βαθύ χάσμα ανάμεσα σ’ εμάς και τα παιδιά μας. Συχνά φερόμαστε με τρόπους που φερόντουσαν οι γονείς μας, παρόλο που ορκιστήκαμε ότι ποτέ δεν θα το κάναμε. Όμως, παρατηρούμε τον εαυτό μας να λέει τα ίδια λόγια και να φέρεται με τον ίδιο τρόπο με τους γονείς μας. Ή ίσως, επειδή δεν θέλουμε να είμαστε σαν εκείνους, έχουμε φθάσει στο αντίθετο άκρο. Και ούτε αυτό δουλεύει.

 

Όταν επικοινωνούμε με τα παιδιά μας μόνο μέσα από το ρόλο του γονιού, αυτά νιώθουν ότι τα υποτιμούμε. Σε κάποιο σημείο χρειάζονται να τα αναγνωρίσουμε σαν «ίσες ενήλικες ψυχές» με δική τους εσωτερική καθοδήγηση. Μπορεί να δίνουμε στα παιδιά μας χρήματα, κληρονομιές, αγάπη, προσοχή και ό,τι άλλο χρειάζονται, αλλά, αν τελικά δεν τα θεωρούμε ίσες ψυχές με δική τους εσωτερική καθοδήγηση, τους αρνούμαστε το σημαντικότερο πράγμα – την ελευθερία τους να είναι τα πνευματικά όντα που είναι.

 

Οι ρόλοι γονιός-παιδί και παιδί-γονιός ανήκουν στο εγώ και όχι στην ψυχή. Είναι πολύτιμοι και σημαντικοί ρόλοι, μέσα από τους οποίους μαθαίνουμε την αγάπη, τη συγχώρεση και τη θυσία. Ως γονείς, έχουμε πολλά πνευματικά μαθήματα να μάθουμε που δεν έχουν τίποτα να κάνουν με το αν τα παιδιά μας είναι ευτυχισμένα, υγιή ή επιτυχημένα ούτε αν μας σέβονται και μας αγαπούν. Αυτοί δεν είναι οι μοναδικοί τρόποι να μετρήσουμε την επιτυχία μας.

 

Είμαστε εδώ για να μάθουμε να δίνουμε, να θυσιάζουμε χρόνο και ενέργεια, χρήμα, ανάγκες και προσκολλήσεις για το καλό αυτών των ψυχών που παίζουν τους ρόλους των παιδιών μας. Δεν είμαστε εδώ για να τα στηρίζουμε σε προχωρημένη ηλικία. Δεν μας χρωστούν τίποτα. Αν νιώθουμε ότι μας χρωστούν, τότε δεν έχουμε θυσιάσει και προσφέρει τίποτα. Αν το σχέδιό μας είναι να μας φροντίσουν αργότερα στη ζωή, τότε δεν έχουμε προσφέρει τίποτα – τα βλέπουμε σαν μια επένδυση. Ίσως να τους χρωστούμε πολλά από προηγούμενη ζωή και έχουμε κάνει μια συμφωνία να τους τα δώσουμε και μετά εκείνα να μας αγνοήσουν.

 

Ο σκοπός αυτού του ρόλου δεν είναι να αναζητούμε την αξία μας μέσα από το παιδί. Είμαστε ψυχές, οι οποίες παίζουν προσωρινά το ρόλο του γονιού αυτών των αδελφών ψυχών, που παίζουν τους ρόλους των παιδιών μας. Μπορεί να ήταν γονείς μας σε προηγούμενη ζωή. Η αξία μας δεν αυξάνεται επειδή τα παιδιά μας είναι καλά και δεν μειώνεται όταν δεν είναι καλά ή δεν μας σέβονται. Η χρησιμοποίηση των παιδιών μας σαν μέσο σύγκρισης του εαυτού μας με τους άλλους είναι μια εγωιστική χρήση του ρόλου. Επίσης, δεν αξίζουμε περισσότερο όταν μας υπακούν και λιγότερο όταν δεν το κάνουν. Ούτε όταν συμφωνούν ή διαφωνούν. Ούτε όταν τα καταφέρνουν καλύτερα ή χειρότερα από άλλα παιδιά.

 

Μια άλλη εγωιστική χρήση του ρόλου είναι να πιέζουμε να παιδιά μας να πετύχουν αυτό που εμείς δεν κατορθώσαμε. Μια άλλη, επίσης, είναι να χρειαζόμαστε να μας χρειάζονται και να τα ενθαρρύνουμε υποσυνείδητα να παραμείνουν εξαρτημένα από εμάς, όταν έχουν μεγαλώσει και είναι πάνω από 25 χρονών. Η ανάγκη μας, να συνεχίσουμε να τα θεωρούμε παιδιά και να τα πιέζουμε να ζουν κοντά μας και να μας επισκέπτονται συχνά, είναι επίσης μια εγωιστική ανάγκη και όχι σχέση μεταξύ αιώνιων ψυχών.

 

Η ενοχή είναι ένα άλλο συνηθισμένο συναίσθημα στους γονείς. Συχνά αισθανόμαστε ντροπή, ενοχή και αυτοαπόρριψη, όταν τα «παιδιά» μας δεν είναι καλά. Η λανθασμένη πεποίθηση εδώ (που συχνά ενθαρρύνεται από τους ψυχολόγους) είναι ότι εμείς είμαστε οι δημιουργοί της ζωής των παιδιών μας. Αυτή είναι εσφαλμένη θεώρηση. Το γεγονός ότι τέσσερα παιδιά μέσα στην ίδια οικογένεια αντιδρούν με εντελώς διαφορετικούς τρόπους, που κλιμακώνονται από το να είναι καλά, ισορροπημένα και ευτυχισμένα μέχρι να έχουν τάσεις αυτοκτονίας, το αποδεικνύει ξεκάθαρα. Παιδιά γονιών με καλές προθέσεις και αγάπη έχουν στραφεί στα ναρκωτικά και έχουν πεθάνει απ’ αυτά. Παιδιά με ανεύθυνους γονείς, γεμάτους μίσος, τα έχουν καταφέρει πολύ καλά σε όλα τα επίπεδα.

 

Ο καθένας από εμάς συμβάλλει στην πραγματικότητα του παιδιού μας, μαζί με τον άλλο γονιό (ή την απουσία του άλλου γονιού), το εκπαιδευτικό σύστημα, τις κοινωνικές επιρροές, την τηλεόραση, τα περιοδικά, το διαδίκτυο και, σημαντικότερα απ’ όλα, τις τάσεις, τις ποιότητες, το κάρμα και τις επιλογές ζωής που αυτή η ψυχή έχει φέρει μαζί της στη γέννηση.

 

Μην παρεξηγήσετε αυτό που λέω. Στο ρόλο του γονιού είμαστε εδώ για να μάθουμε να αγαπάμε, να σεβόμαστε, να καθοδηγούμε και να στηρίζουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αυτές τις αιώνιες ψυχές, οι οποίες έχουν συμφωνήσει να είναι τα «παιδιά» μας. Αυτή είναι η δοκιμασία μας, η ευκαιρία μας να μάθουμε πραγματικά να θυσιαζόμαστε, να υπηρετούμε και να αγαπάμε χωρίς όρους. Αυτή είναι μια εξαιρετική ευκαιρία να μάθουμε να φερόμαστε στους άλλους (τα παιδιά μας) όπως θα θέλαμε να μας φέρονται. Είμαστε υπεύθυνοι για κάθε σκέψη, λόγο και πράξη μας. Μέσα από το νόμο της αιτίας και του αποτελέσματος, του κάρμα, θα πάρουμε πίσω την ουσία αυτών των σκέψεων, λόγων και πράξεων. Αν είμαστε ιδιοτελείς και χωρίς αγάπη, θα έχουμε την ευκαιρία στο μέλλον, να υποστούμε αυτή τη συμπεριφορά από άλλους. Είμαστε απόλυτα υπεύθυνοι για καθετί που κάνουμε και το σύμπαν θα βοηθήσει την εξέλιξή μας επιτρέποντάς μας να βιώσουμε τα αποτελέσματα της συμπεριφοράς μας.

 

Αλλά δεν είμαστε καθόλου υπεύθυνοι για την πραγματικότητα των παιδιών μας. Δεν είμαστε υπεύθυνοι για την εσωτερική και εξωτερική πραγματικότητα που δημιουργούν σε ανταπόκριση προς την συμπεριφορά μας. Αυτή είναι 100% δική τους ευθύνη και δημιουργία. Καμία ψυχή δεν δημιουργεί την πραγματικότητα μιας άλλης. Σ’ αυτή την περίπτωση δεν θα υπήρχε ελεύθερη βούληση. Αν αυτό ήταν δυνατόν, ο Χριστός θα είχε φωτίσει όλη την ανθρωπότητα και θα είχε τελειώσει τη διαδικασία της εξέλιξης.

 

Εμείς, ως γονείς, χρειάζεται να απελευθερωθούμε από την ψευδαίσθηση ότι έχουμε δημιουργήσει την πραγματικότητα των παιδιών μας. Το αποτέλεσμα είναι η αίσθηση του εγώ ότι είμαστε ανώτεροι, επειδή τα παιδιά μας τα κατάφεραν στη ζωή τους ή η αίσθηση ενοχής και ντροπής του εγώ, επειδή δεν τα κατάφεραν. Και οι δύο είναι ψευδαισθήσεις του εγώ και μας κρατούν κλεισμένους μέσα στο εγώ.

 

Το αίσθημα ενοχής δημιουργεί έναν άλλο κύκλο ατυχών και οδυνηρών γεγονότων. Όταν νιώθουμε ενοχή, η αντίδρασή μας είναι να καταπιέζουμε τα παιδιά μας να αλλάξουν, ώστε να μπορούμε να νιώσουμε καλύτερα. Το να αγαπάμε τα παιδιά μας και να θέλουμε να είναι καλά και ευτυχισμένα είναι φυσικό και καλό. Όμως, το να χρειαζόμαστε να είναι καλά για να πάψουμε εμείς να νιώθουμε ένοχοι είναι ανάγκη του εγώ. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στην αλληλεξάρτηση και την αγάπη.

 

Αν εκείνες οι ψυχές που παίζουν τους ρόλους των παιδιών μας έχουν την τάση, μπορεί να χρησιμοποιήσουν την ενοχή μας για να μας ελέγχουν και μερικές φορές για να μας τιμωρήσουν. Αυτό δεν είναι καλό για την εξέλιξή τους σε υπεύθυνα όντα. Θα παίζουν με την ψευδαίσθησή μας της ενοχής και θα μας κατηγορούν, καταφέρνοντας να πάρουν οτιδήποτε θέλουν από μας. Αυτό μπορεί να συνεχιστεί για πολλά χρόνια, ακόμη κι όταν το «παιδί» είναι πάνω από 40 χρονών.

 

Μια άλλη παγίδα, στην οποία μπορεί να πέσουμε καθώς παίζουμε το ρόλο του γονιού, είναι να εξαρτιόμαστε από τα παιδιά μας όταν γεράσουμε και ίσως να αρχίσουμε να τα εκβιάζουμε συναισθηματικά να ζήσουν κοντά μας, ίσως και μαζί μας, και να μας φροντίζουν. Μπορεί να αδιαφορήσουμε για τις προσωπικές τους ανάγκες και να απαιτούμε να θυσιάσουν τις δικές τους ανάγκες και ενδιαφέροντα για να είναι μαζί μας και να μας φροντίζουν. Είναι εξαιρετικά σημαντικό να τα επιτρέψουμε να επιλέξουν αν θέλουν να είναι κοντά μας και αν θέλουν να μας υπηρετούν. Δεν μας «χρωστούν» τίποτα. Εμείς πήραμε από τους γονείς μας και εκείνα πήραν από μας και θα δώσουν στα παιδιά τους.

 

Θέλουμε να νοιάζονται για εμάς από αγάπη ή από ενοχή; Θέλουμε να ελέγχουμε τους άλλους κάνοντάς τους να νιώθουν ενοχή και καταπίεση και πίκρα, ή θέλουμε να χαίρονται να είναι μαζί μας και να μας βοηθούν όποτε μπορούν; Είναι φυσικό και σωστό να μας βοηθήσουν. Αυτό είναι ένα από τα μαθήματά τους. Αν μας υπηρετούν από ενοχή και συναισθηματικό εκβιασμό, τότε δεν θα έχουν μάθει, αλλά ούτε κι εμείς. Αν κάνουν θυσίες από αγάπη και ελεύθερη βούληση, χωρίς να παίζουμε με την ενοχή τους, θα έχουν μάθει το μάθημά τους, κι εμείς το ίδιο.

 

Ως αιώνιες ψυχές που παίζουμε το ρόλο του γονιού, ένα από τα κυριότερα μαθήματά μας είναι να ξέρουμε πότε να αφήνουμε και να επιτρέπουμε τις ψυχές, που παίζουν το ρόλο των παιδιών μας, να κάνουν τις δικές τους επιλογές και λάθη, για να μάθουν απ’ αυτά. Υπάρχει ένα σημείο, όπου το να συνεχίσουμε να παίζουμε το ρόλο του γονιού σε μια ψυχή που η σωματική ηλικία της είναι πάνω από 25 (η ψυχική μας ηλικία είναι αιώνια), μπορεί να έχει αρνητικά αποτελέσματα και για τους δυο μας. Είναι πιθανό να συνεχίσουμε να παίζουμε αυτό το ρόλο, επειδή χρειαζόμαστε να μας χρειάζονται. Χρειάζεται να διακρίνουμε ανάμεσα στην αγάπη και την ανάγκη του εγώ να βρει νόημα στο να είμαστε απαραίτητοι στους άλλους.

 

Το εγώ μας μπορεί να έχει την ανάγκη να μας υπακούν οι άλλοι και να ακούν τις συμβουλές μας. Μπορεί, επίσης, να τους χρειαζόμαστε για να εκπληρώσουν τα όνειρά μας, τα οποία μπορεί να είναι και δικά τους, αλλά μπορεί και όχι. Σε κάθε περίπτωση, σε κάποιο σημείο χρειάζεται να απαλλαγούμε από αυτόν το ρόλο και να επιτρέψουμε σ’ αυτές τις αδελφές ψυχές, να ζήσουν τη ζωή τους σύμφωνα με τη δική τους εσωτερική καθοδήγηση.

 

Μπορεί, επίσης, να χρειάζεται να σεβαστούμε ότι κάποιες ψυχές έχουν επιλέξει να βιώσουν πόνο και απογοήτευση για να ανακαλύψουν πού βρίσκεται η ευτυχία τους και μετά να προχωρήσουν σε σοφότερες επιλογές. Είναι απίθανο ότι θα μπορούσαν να μάθουν αυτό το μάθημα, απλά ακούγοντάς μας.

 

Αυτό το μάθημα δεν είναι εύκολο, όταν τα «παιδιά» μας είναι χαμένα σε κάποιο είδος αυτοϋπονόμευσης, όπως ναρκωτικά, έγκλημα ή διατροφικές διαταραχές. Μπορεί να χρειαστεί να δώσουμε περισσότερο χρόνο για ενθάρρυνση και στήριξη. Αλλά δεν μπορούμε να πάρουμε την ευθύνη της θεραπείας τους. Δεν μπορούμε να σώσουμε τους άλλους, ιδιαίτερα όταν δεν θέλουν να σωθούν. Και ιδιαίτερα όταν η αυτοκαταστροφή τους έχει σχεδιαστεί για να μας τιμωρήσει ή να μας εγκλωβίσει στο να πάρουμε την ευθύνη για τη ζωή, το χώρο, την τροφή και τα έξοδά τους.

 

Πολλές ομάδες, που κατέχουν τη γνώση για το πώς να βοηθήσουν εθισμένα άτομα, προτείνουν να πάψουμε να τους παρέχουμε στέγη, τροφή και χρήματα, μέχρι να αποφασίσουν να αλλάξουν. Αυτό ονομάζεται «σκληρή αγάπη». Δείχνουμε αγάπη και φροντίδα, αλλά δεν δίνουμε στέγη, τροφή και χρήματα, για να τους δώσουμε την ευκαιρία να ωριμάσουν και να πάρουν την ευθύνη για τη ζωή τους και να γίνουν υπεύθυνα μέλη της οικογένειάς μας και της κοινωνίας. Αυτό δεν είναι συμβουλή για το τι θα έπρεπε να κάνετε εσείς προσωπικά, αν ήσασταν σε τέτοια θέση ως γονιός. Όμως, είναι πληροφορία που μπορεί να θέλετε να λάβετε υπόψη σας. Πολλοί έχουν πάρει αυτό το δρόμο. Άλλοι δεν μπορούν να το κάνουν. Το ερώτημα είναι γιατί θα έπρεπε ή δεν θα έπρεπε να πάρουμε αυτό το δρόμο. Θυμηθείτε τη δήλωση του Αϊνστάιν, «Είναι τρελό να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα, όταν κάνεις τα ίδια πράγματα».

 

Αυτό μας φέρνει στην ύψιστη συμφωνία ανάμεσα σε ψυχές που ενσαρκώνονται ως γονιός και παιδί. Όταν έχουμε μια αδελφή ψυχή που έχει ενσαρκωθεί ως παιδί μας σ’ αυτή τη ζωή, το να αφήσει το σώμα της πριν από μας είναι η πιο οδυνηρή ανθρώπινη εμπειρία, ακόμη πιο οδυνηρή και από την απώλεια ενός μέλους του σώματός μας. Προσφέρει, όμως, μια θαυμάσια ευκαιρία για πνευματική εξέλιξη και πολλές ψυχές επιλέγουν αυτή την εμπειρία και πριν την ενσάρκωση συμφωνούν ότι θα συμβεί. Θυμηθείτε ότι κάθε μέρα πάνω από 50.000 ψυχές στο ρόλο του παιδιού αφήνουν τις ψυχές στο ρόλο του γονιού. Αυτό δεν είναι καμία θυσία για τις ψυχές που φεύγουν. Δεν χάνουν τίποτα, αλλά επιστρέφουν με χαρά στην ελευθερία και την ομορφιά του πνευματικού βασιλείου. Είναι οι τυχερές σ’ αυτή τη συμφωνία. Η θυσία είναι για τις ψυχές που έχουν συμφωνήσει να παραμείνουν και να αντιμετωπίσουν το συναισθηματικό πόνο που δημιουργείται από την προσκόλληση και τις πεποιθήσεις ότι αυτή η συγκεκριμένη ψυχή είναι το παιδί μου και δεν μπορώ να είμαι ευτυχισμένος χωρίς αυτό το παιδί.

 

Εμείς, ως οι ψυχές που παραμένουν, οι οποίοι παίζουμε το ρόλο του γονιού, έχουμε τώρα την ευκαιρία να ερευνήσουμε και να ανακαλύψουμε την αληθινή πνευματική φύση τη δική μας και του «παιδιού» μας και να συνειδητοποιήσουμε ότι το νόημα της ζωής και η ευτυχία είναι μέσα μας και όχι στις ψυχές που έχουν φύγει και οι οποίες είναι πολύ καλά στην ανώτερη πνευματική πραγματικότητά τους. Εδώ υπάρχουν τόσα πολλά πιθανά μαθήματα.

 

Ακολουθούν κάποια πιθανά μαθήματα:

 

Δεν είμαστε αυτό το σώμα και οι ψυχές που παίζουν το ρόλο των παιδιών μας δεν είναι το σώμα τους. Είναι άμορφες, θεϊκές ψυχές που προσωρινά παίζουν αυτούς τους ρόλους.

 

Έχουμε συμφωνήσει και οι δύο γι’ αυτό το γεγονός. Δεν είναι λάθος. Κανείς δεν φταίει. Δεν θα μπορούσε να γίνει τίποτα για να το αποφύγουμε. Το έχουμε επιλέξει αμοιβαία πριν να έρθουμε σ’ αυτή τη διάσταση.

 

Μπορούμε να συνεχίσουμε να βιώνουμε αυτήν την αγάπη χωρίς την παρουσία του φυσικού σώματος, ακριβώς όπως θα κάναμε αν ο αγαπημένος μας ήταν σε άλλη χώρα μακριά και δεν θα είχαμε τη δυνατότητα να συναντηθούμε στο μέλλον. Θεωρήστε ότι αιώνες πριν, θα μπορούσε κάποιος να έχει αφήσει το φυσικό επίπεδο μήνες πριν μάθουμε για το γεγονός. Θα νιώθαμε καλά, πιστεύοντας ότι ήταν εστιασμένος σ’ αυτό το επίπεδο, παρόλο που δεν θα ήταν. Επιτρέψαμε στον εαυτό μας να είναι ευτυχισμένος με την ιδέα ότι εκείνος ήταν ακόμη εδώ, ενώ δεν ήταν. Όλα είναι μια ιδέα. Επιτρέπουμε στον εαυτό μας να είναι ευτυχισμένος κάτω από ορισμένες νοερές συνθήκες και αρνούμαστε να είμαστε ευτυχισμένοι όταν αυτές οι συνθήκες δεν πληρούνται. Εμείς επιλέγουμε τις συνθήκες.

 

Το μάθημά μας είναι να συνεχίσουμε να ζούμε μια ευτυχισμένη, δημιουργική και γεμάτη νόημα ζωή, αγαπώντας και υπηρετώντας το σύντροφό μας, τα άλλα παιδιά μας και αυτούς που έχουν ανάγκη.

 

Εμείς, ως «Πνευματικοί γονείς» προς «Πνευματικά παιδιά»

 

Ως ψυχές, κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε ώστε να παίξουμε αυτό το ρόλο υπεύθυνα με αγάπη, σεβασμό και ανιδιοτέλεια. Μέσα απ’ αυτό το ρόλο, μαθαίνουμε, προσφέρουμε και υπηρετούμε προσωρινά. Για να δημιουργήσουμε μια ψυχής-προς-ψυχή σχέση με τα παιδιά μας, πρέπει να τα θεωρούμε όχι παιδιά μας, αλλά θεϊκές υπάρξεις που έχουν ενσαρκωθεί για να εξελιχθούν, να υπηρετήσουν και να δημιουργήσουν. Χρειάζεται να τιμήσουμε τη θεϊκότητά τους, ακόμη και πέρα από την εμφανή αρχική ανημποριά τους. Χρειάζεται να τα προστατεύουμε όταν είναι μικρά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να τα τιμούμε και να μαθαίνουμε απ’ αυτά.

 

Πολλοί από μας θεωρούμε ότι τα παιδιά μας δεν ξέρουν και χρειάζονται συνεχή καθοδήγηση και έλεγχο. Οι περισσότεροι θεωρούμε τα παιδιά σαν άδεια δοχεία που χρειάζεται να γεμίσουν με πληροφορία. Όμως, δεν είναι «άδεια δοχεία», αλλά αιώνιες υπάρξεις, οι οποίες εκατοντάδες φορές έχουν ενσαρκωθεί, ωριμάσει, δημιουργήσει οικογένειες, εργαστεί σε διάφορα επαγγέλματα, ανήκοντας σε διάφορες κοινωνικές τάξεις, πολιτικά συστήματα, κοινωνίες και θρησκείες, έχουν μεγαλώσει παιδιά και έχουν αφήσει τη φυσική διάσταση μόνο για να επιστρέψουν ξανά.

 

Επίσης, φέρνουν μαζί τους τη γνώση του λόγου για τον οποίο έχουν ενσαρκωθεί και τι χρειάζεται να κάνουν με τη ζωή τους, μέχρι φυσικά εμείς και το εκπαιδευτικό μας σύστημα να τα πείσουμε ότι δεν ξέρουν τίποτα και ότι θα έπρεπε να κάνουν ό,τι τους λέμε για να είναι ασφαλή και να αξίζουν σ’ αυτόν τον κόσμο. Τότε ξεχνούν τον πραγματικό σκοπό της ενσάρκωσής τους και διδάσκονται από τις επιπόλαιες κοινωνικές αξίες μας όσον αφορά στην εμφάνιση και τις εξωτερικές πηγές αξίας, ασφάλειας, απόλαυσης και ευτυχίας. Πιστεύουμε ότι τα βοηθάμε να προσαρμοστούν στην κοινωνία, αλλά στην πραγματικότητα, σε πολλές περιπτώσεις, τα αποθαρρύνουμε από την εσωτερική τους γνώση και το λόγο ύπαρξης τους. Μπορεί να έχουν τη δύναμη να βρουν την αλήθεια τους αργότερα στη ζωή, αλλά μπορεί και όχι.

 

Είναι σαν θεϊκοί σπόροι, οι οποίοι σαν όλους τους άλλους σπόρους έχουν κωδικοποιημένη στον πυρήνα της ύπαρξής τους τη γνώση τού τι προορίζονται να κάνουν και να γίνουν. Δεν θα προσπαθούσαμε ποτέ να πούμε σε ένα σπόρο καρπουζιού να γίνει καλαμπόκι ή το αντίθετο. Κάθε σπόρος έχει όλη τη γνώση που χρειάζεται για να αναπτυχθεί στην όμορφη ύπαρξη που προορίζεται να γίνει. Εμείς δεν χρειάζεται να αναμιχθούμε σ’ αυτό. Τους ποτίζουμε, τους δίνουμε τροφή, φως και χώρο να μεγαλώσουν για να γίνουν αυτό που γνωρίζουν πώς να είναι. Το να αντιλαμβανόμαστε αυτές τις θεϊκές ψυχές μ’ αυτόν τον τρόπο, μας επιτρέπει να τις προστατεύουμε, να τις στηρίζουμε, να τις αγαπάμε, να τις ενθαρρύνουμε να εκφραστούν και να τις βοηθάμε να θυμηθούν αυτό που έχουν έρθει να κάνουν. Μπορούμε να τους προσφέρουμε όσες πληροφορίες και γεγονότα χρειάζονται και θα μπορούσαν να εξυπηρετήσουν το σκοπό τους, αλλά δεν πρέπει ποτέ να παρεμβαίνουμε στην εσωτερική καθοδήγησή τους, που θα τους πει αν χρειάζονται αυτή την πληροφορία και τι χρειάζεται να κάνουν μ’ αυτήν.

 

Ως πνευματικοί γονείς, είμαστε εδώ για να προσφέρουμε ενθάρρυνση και χώρο ώστε αυτές οι ψυχές να θυμηθούν την αλήθεια τους και τότε μπορούμε να τις στηρίξουμε στη διαδικασία πραγματοποίησης του σκοπού της ζωής τους. Θα υπάρξουν στιγμές, που θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουμε το εγώ τους, όταν συμπεριφέρονται ανάρμοστα, με τρόπους που δεν θα ήθελαν να τους φέρονται οι άλλοι. Αυτές οι στιγμές απαιτούν επικοινωνία και αμοιβαία συμφωνία για τις φυσικές συνέπειες, αν αυτές οι συμπεριφορές επαναλαμβάνονται συχνά.

 

Ως ψυχικοί γονείς, θα αναπτύξουμε απεριόριστη υπομονή και αγάπη. Το να εφαρμόζουμε φυσικές συνέπειες (όχι τιμωρία) δεν έρχεται με κανένα τρόπο σε σύγκρουση με την αγάπη χωρίς όρους και την κατανόηση. Θα χρειαστεί συχνά να διακρίνουμε ανάμεσα σ’ αυτές τις ψυχές και τη συμπεριφορά τους. Μπορούμε να τους εξηγήσουμε ότι τους αγαπάμε βαθιά, αλλά νιώθουμε φόβο, άγχος, πόνο, ακόμη και θυμό με κάποιες από τις συμπεριφορές τους.

 

Δεν υπάρχει τέλειος τρόπος για να διευκολύνουμε αυτές τις ψυχές στην υγεία, ευτυχία και αυτοεκπλήρωσή τους. Αυτό που απαιτείται από μας σ’ αυτό το ρόλο θα εξαρτηθεί από το πόσοι πολλοί παράγοντες συμπεριλαμβάνονται στο αμοιβαίο κάρμα και τις επιλογές των ψυχών μας. Αυτό που μπορεί να δουλεύει για κάποιες ψυχές, δεν θα δουλεύει για άλλες.

 

Μπορεί να θέλουμε να θυμηθούμε τα ακόλουθα:

 

Είμαστε μπροστά σε μια αιώνια συνειδητότητα – μια θεϊκή ύπαρξη.

 

Είμαστε εδώ για να μάθουμε όσο και για να διδάξουμε.

 

Χρειάζεται να αφιερώνουμε ποιοτικό χρόνο στα παιδιά μας. Η προσοχή είναι μια από τις κυριότερες πηγές ενέργειας και αξίας. Αν δεν την παίρνουν με θετικό τρόπο, μπορεί να την αναζητήσουν με αρνητικό τρόπο, όπως με μια αρρώστια ή αρνητική συμπεριφορά.

 

Τα παιδιά μας χρειάζονται αποδοχή και επιβεβαίωση ως υπάρξεις, όχι επειδή έχουν κάνει κάτι καλό ή κάνουν ό,τι θέλουμε, αλλά απλά ως οι υπάρξεις που είναι, ανεξάρτητα από το τι κάνουν και δεν κάνουν ή το πώς συγκρίνονται με τους άλλους.

 

Χρειάζονται αλήθεια, ακόμη κι όταν δεν συμβιβάζεται με το δικό μας ή το δικό τους εγώ. Γνωρίζουν πότε δεν τους λέμε την αλήθεια.

 

Αξίζουν να τους εξηγούμε το γιατί εμείς ή εκείνα δεν μπορούν να κάνουν κάτι. Ένα απλό «όχι» είναι έλλειψη σεβασμού.

 

Είναι εξαιρετικά σημαντικό να κρατάμε το λόγο μας σε σχέση και με ευχάριστα και με δυσάρεστα θέματα. Αν υποσχόμαστε κάτι καλό και δεν το τηρούμε, αυτό θα αποβεί τραυματική εμπειρία, που θα τους κάνει να χάσουν την εμπιστοσύνη τους σ’ εμάς και στο λόγο μας. Το ίδιο ισχύει αν δηλώσουμε ότι θα υπάρξει συνέπεια αν γίνει ή δεν γίνει κάτι. Όταν δεν το τηρούμε, πάλι θα χάσουν την εμπιστοσύνη τους σ’ εμάς και στο λόγο μας.

 

Χρειάζεται να μάθουμε να ακούμε. Οι περισσότεροι από εμάς γνωρίζουμε πώς να δίνουμε συμβουλές, κάτι που σπάνια φέρνει τα αποτελέσματα που θέλουμε. Το να ακούμε και να θέτουμε τις κατάλληλες ερωτήσεις είναι πιο ισχυρό εργαλείο για να τους βοηθήσουμε να φθάσουν στα δικά τους συμπεράσματα και την εσωτερική τους σοφία.

 

Αν θέλουμε να φέρονται με σεβασμό, θα χρειαστεί να τους σεβόμαστε. Μην ξεγελιέστε από τα μικρά τους σώματα. Είναι μεγάλα όντα και αξίζουν σεβασμό, όπως κι εμείς.

 

Δεν υπάρχει καλύτερη διδασκαλία από το δικό μας παράδειγμα. Δεν μπορούμε να τους διδάξουμε αυτοπεποίθηση, σεβασμό, υπευθυνότητα, αγάπη, ειρήνη, ευτυχία, συνειδητότητα ή όποια άλλη ποιότητα, αν δεν τις έχουμε ενστερνιστεί.

 

Δεν είμαστε οι γονείς αυτών των ψυχών, αλλά μάλλον αδελφές ψυχές στη διαδικασία εξέλιξης.

 

Αυτές οι ψυχές δεν είναι ποτέ υπεύθυνες για τη δική μας πραγματικότητα κι εμείς δεν είμαστε ποτέ υπεύθυνοι για τη δική τους.

 

Είμαστε εδώ για να τους προστατεύουμε μέχρι κάποιο σημείο, αλλά όταν συνεχίζουμε να το κάνουμε μετά απ’ αυτό, είναι επιζήμιο για όλους μας.

 

Τελικά χρειάζεται να δημιουργήσουμε μια σχέση ισότητας, ώστε να προχωρήσουν και να γίνουν ώριμα όντα και όχι παιδιά πια.

 

Έχουμε επιλέξει αυτή τη σχέση για να μάθουμε κατανόηση, αγάπη χωρίς όρους, συγχώρεση, σεβασμό και θυσία.

 

Είμαστε σ’ αυτή τη σχέση για να μάθουμε να μην ζητάμε και να θέλουμε να είναι οι άλλοι ευτυχισμένοι με τον τρόπο που καθοδηγούνται από μέσα τους, άσχετα αν συμπεριλαμβάνει κι εμάς ή αν ευθυγραμμίζεται με τις προσδοκίες και τις ανάγκες μας.

 

Σ’ αυτή τη σχέση μαθαίνουμε το νόημα τού να κάνουμε το καλύτερο και να αφήνουμε τα αποτελέσματα στο Θεό ή στο σύμπαν. Μαθαίνουμε να μην αξιολογούμε τον εαυτό μας θετικά ή αρνητικά, ανάλογα με τα «αποτελέσματά» μας. Τα αποτελέσματα δεν είναι δικά μας, αλλά ανήκουν σ’ εκείνες τις ψυχές που παίζουν το ρόλο των παιδιών μας.

 

Το να αγαπάμε και να προσφέρουμε χωρίς προσκόλληση, απαίτηση ή προσδοκία ανταπόδοσης είναι το κλειδί για όλες τις σχέσεις και για την εξέλιξη και φώτισή μας. Μπορούμε να εκφράζουμε τις ανάγκες μας, αλλά χρειάζεται να μάθουμε να αγαπάμε, ακόμη κι όταν δεν ικανοποιούνται. Με τον ίδιο τρόπο έχουμε το δικαίωμα να μας αγαπούν, ακόμη κι όταν δεν ικανοποιούμε τις ανάγκες των άλλων.

 

Ένα από τα μαθήματα των γονιών είναι να μπορούν να λένε «όχι» με αγάπη. Θα υπάρξουν στιγμές που τα «παιδιά» θα θελήσουν να δοκιμάσουν εμπειρίες που είναι επικίνδυνες για τα ίδια ή για άλλους. Θα χρειαστεί να πούμε «όχι» για να τα προστατέψουμε. (Μετά από κάποια ηλικία, το «όχι» δεν έχει νόημα, επειδή είναι, ούτως ή άλλως, σε θέση να κάνουν ό,τι θέλουν). Επειδή νιώθουμε άβολα να λέμε «όχι» και φοβόμαστε ότι θα χάσουμε την αγάπη τους, συχνά το λέμε με θυμό. Δεν χρειάζεται να το κάνουμε έτσι. Μπορούμε να μάθουμε να νιώθουμε άνετα με το «όχι» και να το λέμε με αγάπη και καθαρή εξήγηση του λόγου για τον οποίο δεν μπορούμε να συναινέσουμε σ’ αυτό που κάνουν. Αξίζει να τους δίνουμε εξηγήσεις και νιώθουν ότι τους σεβόμαστε όταν αφιερώνουμε χρόνο να τους τις δώσουμε. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Το να λέμε «Όχι, επειδή το είπα», δημιουργεί μια ισχυρή αντιπαράθεση, η οποία σημαίνει ότι «είσαι ασήμαντος και δεν αξίζεις μια εξήγηση». Αυτό δεν θα βοηθήσει και είναι πολύ καταστροφικό.

 

Ένας λόγος που μερικοί από μας δεν έχουμε την υπομονή να εξηγούμε είναι ότι η ενέργειά μας είναι χαμηλή και έχουμε τόσα πολλά να κάνουμε. Το να κρατάμε υψηλή ενέργεια είναι σημαντικό μέρος της σχέσης γονιού-παιδιού και όλων των σχέσεων. Πολλές ψυχές έχουν βρει ότι η υγιεινή διατροφή, η καθημερινή άσκηση, οι τεχνικές αναπνοής και οι μέθοδοι χαλάρωσης, όπως και ένας ύπνος κατά τη διάρκεια της ημέρας, μπορούν να βοηθήσουν να κρατηθεί η ενέργεια σε επίπεδο απαιτούμενο για να έχουμε περισσότερη υπομονή και αγάπη.

 

Χωρίς αυτή την υπομονή και την εσωτερική ειρήνη, απλά δεν μαθαίνουμε τα μαθήματα που έχουμε έρθει να μάθουμε μέσα απ’ αυτό το ρόλο. Κάνοντας τις κινήσεις του γονιού με θυμωμένο ή μπερδεμένο τρόπο, απλά θα δημιουργήσουμε κάρμα και αρνητικές αντιδράσεις στο μέλλον.

 

Τελικά, το να είσαι γονιός απαιτεί αυτογνωσία. Υπάρχουν σεμινάρια που μπορούν να βοηθήσουν.

 

=====

 

Οι Αποδοχή των Συντρόφων μας Όπως Είναι

 

Οι ερωτικές σχέσεις είναι μια σημαντική πηγή πνευματικών μαθημάτων. Μπορούν, επίσης, να είναι συναισθηματικές παγίδες του εγώ. Είναι, συνήθως, καρμικές ή επιλογές της ψυχής, στις οποίες έχουμε αποφασίσει να σχετιστούμε με μια άλλη ψυχή που θα μας βοηθήσει να εξελιχθούμε με ευχάριστους και δυσάρεστους τρόπους.

 

Όταν θεωρούμε μια άλλη ψυχή ως ερωτικό σύντροφό μας, φυσιολογικά αποκτάμε προσκόλληση σ’ αυτή την ψυχή, αρχίζοντας να προσδοκούμε ορισμένες συμπεριφορές και αναπτύσσοντας ένα κατάλογο αναγκών που χρειαζόμαστε και συχνά απαιτούμε να ικανοποιήσει για να νιώθουμε καλά και να τον / την δεχτούμε και αγαπάμε.

 

Κάποιες προσκολλήσεις από το σύντροφό μας που αναπτύσσουμε μέσα σε τέτοιες σχέσεις είναι:

1. Να μας αποδέχεται και να συμφωνεί μαζί μας.
2. Να τηρεί τις συμφωνίες μας.
3. Να είναι καλά και ευτυχισμένος.
4. Να είναι ευχαριστημένος από μας.
5. Να είναι ειλικρινής και να μην μας λέει ψέματα.
6. Να νοιάζεται για μας περισσότερο από τους άλλους.
7. Να παρουσιάζει μια θετική εμφάνιση στους άλλους.
8. Να σέβεται τις ανάγκες μας.
9. Να μας βοηθά να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας.
10. Να είναι ερωτικά πιστός σ’ εμάς και σε κανέναν άλλο.
11. Να μας βάζει πάνω από τους άλλους.
12. Να μας συμπεριφέρεται με τον τρόπο που θα ήθελε να του συμπεριφερόμαστε.
13. Να μας προσέχει όταν μιλάμε.
14. Να μας αφήνει ελεύθερους να είμαστε αυτό που είμαστε και να κάνουμε ό,τι χρειαζόμαστε για να είμαστε ευτυχισμένοι.
15. Να μας βοηθά, όταν χρειαζόμαστε βοήθεια.
16. Να μας φέρεται με σεβασμό μπροστά στους άλλους.
17. Να είναι ευγενικός και φιλικός με τους φίλους και τους συγγενείς μας.
18. Να μας εκφράζει με λόγια την αγάπη του/της.
19. Να βρίσκεται σωματικά στη ζωή μας – να μη μας αφήσει ή πεθάνει.
20. Να φροντίζει τον εαυτό του/της.
21. Να μας έχει εμπιστοσύνη.
22. Και πολλά, πολλά περισσότερα.

 

Γενικά δεν θεωρούμε τον εαυτό μας αιώνια ψυχή σε μια σχέση με μια άλλη αιώνια ψυχή, αλλά σαν ένα εγώ που ανήκει στον άλλον ή με ένα άλλο εγώ που ανήκει σ’ εμάς. Η ταύτισή μας με το ρόλο του ερωτικού συντρόφου του άλλου μάς κάνει να είμαστε προσκολλημένοι στο να έχουμε και συχνά να απαιτούμε όλα τα παραπάνω από το συγκεκριμένο άτομο. Δεν είμαστε τόσο προσκολλημένοι στο να τα έχουμε από ξένους για να νιώθουμε καλά.

 

Όταν ο αγαπημένος μας δεν ικανοποιεί τις ανάγκες μας, νιώθουμε πλήγωμα, προδοσία, θυμό και ίσως σε περιπτώσεις μίσος. Αυτές οι προσκολλήσεις βασίζονται στην πεποίθηση ότι η αξία και η ασφάλειά μας εξαρτώνται από αυτή την αδελφή ψυχή, με την οποία ταυτιζόμαστε τώρα, και είναι υποχρεωμένη να ικανοποιεί όλες τις ανάγκες μας, και δεν μπορούμε να είμαστε καλά και ευτυχισμένοι αν δεν το κάνει.

 

Πιστεύουμε ότι χάνουμε την αξία μας και μειωνόμαστε, όταν αυτός ο συγκεκριμένος άνθρωπος, με τον οποίο έχουμε ταυτιστεί, δεν ικανοποιεί αυτές τις προσκολλήσεις. Η προσκόλληση να έχουμε αυτή τη συμπεριφορά από αυτό το συγκεκριμένο άνθρωπο μάς δημιουργεί αρνητικά συναισθήματα και συχνά καταστρέφει τη σχέση.

 

Υπάρχουν, εντούτοις, 7 δισεκατομμύρια άλλοι άνθρωποι πάνω στον πλανήτη που μπορούν να είναι ευτυχισμένοι χωρίς να παίρνουν αγάπη, προσοχή ή στήριξη από αυτόν το συγκεκριμένο άνθρωπο. Πώς μπορούν εκείνοι να είναι ευτυχισμένοι και να νιώθουν την αξία τους χωρίς αυτή την αδελφή ψυχή, με την οποία εμείς έχουμε κάνει αυτό το νοερό και πνευματικό συμβόλαιο; Πώς μπορούμε εμείς να είμαστε ευτυχισμένοι χωρίς να παίρνουμε ό,τι χρειαζόμαστε από τις αδελφές ψυχές, με τις οποίες εκείνοι έχουν συμβόλαια;

 

Είναι απόλυτα φυσιολογικό να έχουμε αυτές τις προσδοκίες από τον αγαπημένο μας. Είναι ακόμη πιο σημαντικό να προσπαθούμε να φερόμαστε εμείς με τους προαναφερθέντες τρόπους στον αγαπημένο μας. Το να το κάνουμε είναι η ευκαιρία μας για συναισθηματική ωριμότητα, πνευματική εξέλιξη, καθώς και προσωπική ελευθερία και γαλήνη του νου. Η εξέλιξή μας εξαρτάται από το να είμαστε αυτό που θα θέλαμε να είναι οι άλλοι και να επιτρέπουμε στους άλλους να το καθρεφτίζουν, αν και όταν μπορούν. Η ζωή και οι στενές σχέσεις πάντοτε καθρεφτίζουν πίσω σ’ εμάς αυτό που χρειάζεται να μάθουμε.

 

Η προσκόλλησή μας σε πολύ συγκεκριμένες συμπεριφορές από τον ερωτικό σύντροφό μας είναι η αιτία πόνου και σύγκρουσης σε τέτοιες σχέσεις, όταν εκείνος δεν είναι αρκετά φωτισμένος ώστε να είναι όσο τέλειος χρειαζόμαστε. Θα υπάρξουν φορές, όταν εμείς και ο άλλος θα είμαστε κουρασμένοι, ταραγμένοι, νιώθοντας απομακρυσμένοι, πληγωμένοι ή προδομένοι, που δεν θα μπορούμε να φερθούμε με ιδανικό τρόπο. Όπως θα θέλαμε οι άλλοι να κατανοούν ότι δεν μπορούμε πάντα να είμαστε αυτό που θα θέλαμε και θέλουμε να μας συγχωρούν γι’ αυτό, θα ήταν σωστό να κάνουμε το ίδιο και να κατανοούμε να δεχτούμε και συγχωρούμε τους άλλους όταν κι εκείνοι δεν μπορούν.

 

Η ταύτισή μας εδώ είναι με το ρόλο του ερωτικού συντρόφου και τα συναισθήματα είναι πολυάριθμα, εξαρτώμενα από τον άλλο, την κατάσταση και τη συμπεριφορά. Μπορεί να νιώθουμε πόνο που δεν μας προσέχει, απόρριψη και υποτίμηση όταν μας κριτικάρει ή φωνάζει, αδικία όταν μας λέει ψέματα ή μας κακοποιεί, καταπίεση όταν απαιτεί από εμάς, προδοσία όταν προσέχει περισσότερο άλλους, διαλυμένοι αν έχει ερωτικές σχέσεις με άλλους, πόνο και χαμένοι αν μας αφήσει ή πεθάνει. Θα νιώθουμε, επίσης, αξία, ασφάλεια, ηρεμία, ευτυχία και αγάπη όταν μας συμπεριφέρεται όπως το εγώ μας χρειάζεται, ή εναλλακτικά όταν αρχίζουμε να λειτουργούμε ως ψυχές και όχι ως εγώ.

 

Όλα αυτά τα αρνητικά συναισθήματα βασίζονται στην πεποίθηση ότι η αξία, ασφάλεια, ελευθερία, ευτυχία και ο σκοπός της ζωής μας εξαρτώνται κατά κάποιο τρόπο από την ύπαρξη, αποδοχή, αφοσίωση, αγάπη, ευτυχία, υγεία και συμπεριφορά αυτής της συγκεκριμένης ψυχής προς εμάς. Μερικοί έχουν περάσει από διάφορες τέτοιες σχέσεις και έχουν δώσει αυτή τη δύναμη σε κάθε νέο σύντροφο και τώρα αδιαφορούν για το τι κάνει ένας πρώην σύντροφος. Δίνουμε σε κάθε άτομο και κατάσταση τη δύναμη να μας κάνει ευτυχισμένους ή να υποφέρουμε. Η δύναμη δεν βρίσκεται στον άλλον ή στην κατάσταση. Αυτό δημιουργείται από την ταύτισή μας, τις πεποιθήσεις και τις προσκολλήσεις μας.

 

Αν κάποιος μας υπνώτιζε και μας έλεγε ότι ένας άλλος άνθρωπος ήταν ο ερωτικός σύντροφός μας, τότε θα ήμασταν εξαρτημένοι από αυτόν και προσκολλημένοι σε ορισμένες συμπεριφορές του. Το εγώ μας δεν ικανοποιείται ακόμη κι αν παίρνουμε αγάπη, σεβασμό, στήριξη, ενθάρρυνση και αποδοχή από δέκα άλλους ανθρώπους, το θέλει από τη συγκριμένη ψυχή.

 

Είναι φυσιολογικό να προσδοκούμε από τους αγαπημένους μας να μας φέρονται με τους προαναφερθέντες τρόπους. Έτσι θα αλληλεπιδρούσαν δύο αφυπνισμένες ψυχές. Αλλά μέχρι να φωτιστούμε, δεν είμαστε δύο ψυχές, αλλά δύο εγώ που συγχρωτίζονται. Το εγώ από τη φύση του είναι ιδιοτελές και ενδιαφέρεται περισσότερο για τις δικές του ανάγκες παρά για τις ανάγκες του άλλου.

 

Όταν εξαρτιόμαστε από τους άλλους για τα αισθήματά μας αξίας, ασφάλειας και ευτυχίας, αισθανόμαστε την ανάγκη να τους ελέγξουμε για να πάρουμε αυτό που χρειαζόμαστε απ’ αυτούς. Ακολούθως παραπονιόμαστε, διαφωνούμε, κριτικάρουμε, κατηγορούμε, καταδικάζουμε, ακόμη και απειλούμε ή παίζουμε το θύμα, για να πάρουμε ό,τι χρειαζόμαστε από τους άλλους. Φυσικά και οι άλλοι κάνουν το ίδιο μ’ εμάς και συγκρουόμαστε.

 

Εκτός από τη σύγκρουση αναγκών, τα εγώ μας διαφωνούν επίσης για το «ποιος έχει δίκιο». Αυτός είναι ένας αιώνιος ανταγωνισμός ανάμεσα σε εγώ που σχετίζονται. Συχνά δεν θυμόμαστε καν ποιο είναι το θέμα της σύγκρουσης, επειδή βασικά θέλουμε απλά ο άλλος να παραδεχτεί ότι έχουμε δίκιο και αυτός άδικο. Επειδή τα εγώ μας έχουν έλλειψη δικής τους ενέργειας και αξίας, αναζητούν να τα πάρουν από τους άλλους μέσα απ’ αυτά τα παιχνίδια.

 

Έχουμε αυτή την ιδέα της τέλειας σχέσης αγάπης στο νου μας, επειδή αυτή είναι η μοίρα μας, αυτό που αναζητούμε να γίνουμε. Το γεγονός ότι ο άλλος δεν μας δίνει όλα όσα θέλουμε είναι μέρος της διαδικασίας εξέλιξης από το εγώ στην ψυχή. Όταν ο άλλος δεν ικανοποιεί τις προσκολλήσεις μας, έχουμε την επιλογή να γίνουμε πικροί και να θυμώσουμε ή να συνεχίσουμε να αγαπάμε. Αυτή η τριβή ανάμεσα στα εγώ είναι μια ευκαιρία για εξέλιξη.

 

Όταν ο σύντροφός μας ή οποιοσδήποτε άλλος δεν ικανοποιεί τις ανάγκες μας, χρειάζεται να θέσουμε τις ακόλουθες ερωτήσεις;

 

1. Είναι πιθανό να μην έχουμε εξηγήσει αρκετά αποτελεσματικά τις ανάγκες μας και το πώς νιώθουμε όταν δεν ικανοποιούνται και γιατί είναι τόσο σημαντικές για μας; Έχουμε επικοινωνήσει καθαρά και με αγάπη, χωρίς να ρίχνουμε φταίξιμο, να κριτικάρουμε, να απορρίπτουμε ή να κατηγορούμε; Αν η απάντηση είναι όχι, τότε ίσως να χρειάζεται να μάθουμε αποτελεσματική επικοινωνία.

 

2. Μήπως υπάρχουν μέρη του υποσυνειδήτου μας που μπορεί να εμποδίζουν την ικανοποίηση αυτής της ανάγκης; Ίσως πιστεύουμε κρυφά ότι δεν την αξίζουμε ή ότι δεν μπορεί να συμβεί. Ίσως φοβόμαστε ότι, αν πάρουμε αυτό που χρειαζόμαστε, θα χάσουμε κάτι άλλο, όπως το ρόλο του θύματος ή την ελευθερία μας. Μήπως υποσυνείδητα φοβόμαστε ότι θα είμαστε υποχρεωμένοι στον άλλο αν ικανοποιήσει την ανάγκη μας; Μήπως θέλουμε κρυφά να έχουμε κάτι να παραπονιόμαστε;

 

3. Θα μπορούσε η συμπεριφορά μας να εμποδίζει τους άλλους να συμμορφωθούν με τις ανάγκες μας; Ίσως η κριτική μας να τους εμποδίζει να ανοιχτούν. Ή ίσως η τάση μας να κάνουμε καθετί γρήγορα και με άγχος να τους εμποδίζει να συμμετέχουν. Μήπως είμαστε ανταγωνιστικοί και έτσι κάνουμε τους άλλους να νιώθουν την ανάγκη να αντιδράσουν ενάντια σ’ αυτό που θέλουμε; Μήπως χρειαζόμαστε να έχουμε πάντα δίκιο, δημιουργώντας την ίδια ανάγκη στον άλλον; Μήπως η συμπεριφορά μας ενθαρρύνει ή αποθαρρύνει τους άλλους από το να θέλουν να συμμορφωθούν με τις ανάγκες μας; Δείχνουμε ενδιαφέρον και θέλουμε να ικανοποιήσουμε τις δικές τους ανάγκες;

 

4. Μήπως είναι καιρός να υπερβούμε αυτή την ανάγκη; Ίσως να είναι μια ευκαιρία να μάθουμε να είμαστε ευτυχισμένοι χωρίς την ικανοποίηση αυτής της ανάγκης. Μπορεί να έχουμε κάνει μια επιλογή της ψυχής για τη μη ικανοποίηση αυτής της συγκεκριμένης ανάγκης από αυτό το άτομο, ώστε να αφήσουμε αυτή την προσκόλληση και την ψευδαίσθηση ότι δεν μπορούμε να είμαστε καλά αν δεν πάρουμε αυτό που θέλουμε και έτσι να πλησιάσουμε περισσότερο στη φύση της ψυχής μας, η οποία στην πραγματικότητα δεν έχει προσκολλήσεις.

 

Όταν οι ανάγκες και οι προσκολλήσεις μας δεν ικανοποιούνται από το σύντροφο, τους γονείς, τα παιδιά, τους φίλους, τους συνεργάτες, χρειάζεται να θέσουμε στον εαυτό μας τις παραπάνω ερωτήσεις και να ανακαλύψουμε μήπως εμείς συμβάλλουμε σ’ αυτή την κατάσταση ή γιατί μπορεί να έχουμε επιλέξει αυτή την εμπειρία μάθησης και ποιο μπορεί να είναι το μάθημά μας.

 

Για να βιώσουμε την πνευματική μας φύση, χρειάζεται να μεταμορφώσουμε τις προσκολλήσεις σε προτιμήσεις. Όταν προτιμούμε κάτι, τότε μας αρέσει, εκφράζουμε την επιθυμία μας γι’ αυτό, κάνουμε οτιδήποτε είναι ηθικά δυνατό για να το πραγματοποιήσουμε στη ζωή μας, αλλά ξέρουμε στο πίσω μέρος του νου μας ότι μπορούμε να είμαστε καλά και ευτυχισμένοι αν δεν το έχουμε.

 

Μετατρέποντας τις προσκολλήσεις μας σε προτιμήσεις, μπορούμε να δημιουργήσουμε τις σχέσεις που επιθυμούμε, χωρίς το φόβο ότι μπορεί να μην έχουμε ό,τι θέλουμε ή ότι εφόσον το έχουμε μπορεί να το χάσουμε.

 

Εμείς, ψυχές, ως «πνευματικοί» ερωτικοί σύντροφοι

 

Μια πολύ περίεργη συμπεριφορά του εγώ είναι ότι τείνει να καλλιεργεί αρνητικά συναισθήματα προς εκείνες τις ψυχές με τις οποίες ήμασταν κάποτε πολύ κοντά. Αυτό είναι αληθινά ένα παράξενο φαινόμενο. Ερωτευόμαστε, νοιαζόμαστε για τον άλλον, μοιραζόμαστε το σπίτι και το κρεβάτι μας μαζί του, ίσως έχουμε παιδιά μαζί του και απολαμβάνουμε πολλές ευχάριστες εμπειρίες μαζί. Μ’ αυτές τις ψυχές έχουμε μοιραστεί πολύ περισσότερα παρά με κάθε άλλη ψυχή πάνω στη γη. Ανεξάρτητα από την απογοήτευση, το πλήγωμα ή την προδοσία που τελικά νιώσαμε, αυτές είναι ψυχές που μας έχουν επίσης προσφέρει, τουλάχιστον μέχρι κάποια στιγμή στη σχέση μας, πολύ περισσότερα από άλλους στη ζωή μας, προς τους οποίους δεν έχουμε αυτά τα αρνητικά συναισθήματα.

 

Οι πρώην σύντροφοι μας μπορεί να μας έχουν πληγώσει με διάφορους τρόπους, αλλά μας έχουν επίσης προσφέρει πολύ περισσότερα από το 99,999 τοις εκατό των άλλων ανθρώπων πάνω στον πλανήτη. Μία από τις πιο οδυνηρές εμπειρίες για τα περισσότερα εγώ είναι να βλέπουν τον πρώην σύντροφο ευτυχισμένο με κάποιον άλλο άνθρωπο. Γιατί να είναι δυστυχισμένο το εγώ μας επειδή ο πρώην μας αγαπά κάποιον άλλον;

 

Η απάντηση είναι προφανώς ότι το εγώ μας έχει έλλειψη αίσθησης αξίας και εσωτερικής ασφάλειας και απειλείται από την ιδέα ότι ο πρώην μας μπορεί να είναι ευτυχισμένος με κάποιον άλλον. Η λογική του εγώ μας εδώ είναι ότι, αν μπορεί να είναι ευτυχισμένος με άλλον και όχι με μας, τότε εμείς φταίμε κα δεν αξίζουμε. Θέλουμε να φταίει ο άλλος. Η πραγματικότητα είναι ότι δεν υπάρχει φταίξιμο. Αυτές είναι εμπειρίες που έχουν συμφωνηθεί και από τους δύο για την πνευματική μας εξέλιξη.

 

Αυτή η λανθασμένη λογική είναι πηγή μεγάλου πόνου. Εμείς, ως ψυχές, δεν γοητευόμαστε από μια άλλη ψυχή επειδή είναι καλύτερη ή πιο άξια από τους άλλους. Σε κάποιες περιπτώσεις, ούτε καν επειδή την αγαπάμε περισσότερο. Γοητευόμαστε επειδή έχουμε ένα συμβόλαιο ψυχής για να μάθουμε κάτι μαζί. Αυτό που ονομάζουμε έρωτα είναι το εσωτερικό συμβόλαιο ψυχής που μας σπρώχνει προς την άλλη ψυχή, με την οποία έχουμε κάτι να μοιραστούμε, να μάθουμε ή να δημιουργήσουμε. Ο έρωτας είναι ένα μέρος από αυτό, αλλά αυτός ο έρωτας είναι συνήθως υπό τον όρο ότι ό άλλος πρέπει να ικανοποιεί τις ανάγκες μας. Αυτό είναι προϊόν της ανασφάλειας και της αυτοαμφισβήτησης του εγώ μας.

 

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να μείνουμε με τον σύντροφο μας, αν μας χτυπά, μας λέει ψέματα ή μας απατά. Αν και σε μερικές σχέσεις που είναι καρμικές ή επιλογές της ψυχής μπορεί να αποφασίσουμε να μείνουμε για να μάθουμε κάτι. Αλλά αυτό δεν είναι πάντοτε το μάθημα. Μερικές φορές, όταν έχουμε κάνει ό,τι μπορούμε για να θεραπεύσουμε μια σχέση και ο άλλος εξακολουθεί να συμπεριφέρεται με ανήθικους και άδικους τρόπους, να μας φέρεται με τρόπο που δεν θα ήθελε να του φερόμαστε, μπορεί να χρειάζεται να τον αφήσουμε και να δημιουργήσουμε τη ζωή που αξίζουμε.

 

Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι χρειάζεται να καλλιεργούμε αρνητικά συναισθήματα ή μίσος για τον άλλο ή να μιλάμε άσχημα γι’ αυτόν (ιδιαίτερα στα παιδιά μας). Χρειάζεται να πάρουμε το 50% της ευθύνης (όχι του φταιξίματος) και να συγχωρήσουμε και να αγαπάμε αυτή την ψυχή, με την οποία έχουμε κάνει αυτά τα συμβόλαια. Και να ευχόμαστε το καλύτερο γι’ αυτήν, ακόμη κι αν είναι με κάποιον άλλον.

 

Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να ζήσουμε μαζί τους, αλλά το μάθημα της ψυχής μας είναι να τους αγαπάμε, να ευχόμαστε να είναι καλά και να τους βοηθάμε αν το χρειάζονται. Εμείς, ως ψυχές, τους αγαπάμε οτιδήποτε κι αν έχουν κάνει, ακόμη κι όταν το εγώ μας δεν νιώθει αγάπη.

 

Η Αγνή Αγάπη

 

Ως αδελφές ψυχές, έχουμε τη δική μας εσωτερική πηγή ασφάλειας, αξίας, δύναμης και νοήματος. Δεν χρειάζεται να τα πάρουμε από τον άλλον. Μπορούμε τώρα να δεχτούμε και να αγαπάμε τους άλλους όπως είναι. Δεν μπορούμε να αγαπάμε τους άλλους αγνά όσο είμαστε εξαρτημένοι απ’ αυτούς. Όταν είμαστε εξαρτημένοι και ο άλλος δεν μας δίνει αυτό που θέλουμε, χάνουμε την αγάπη μας και νιώθουμε πόνο, προδοσία, απόρριψη και θυμό.

 

Η αγνή αγάπη στην πραγματικότητα έρχεται από τη δύναμη και την ανεξαρτησία. Δεχόμαστε και αγαπάμε το σύντροφό μας, (γονιό ή παιδί μας) ακόμη κι όταν δεν μας δίνει αυτό που χρειαζόμαστε. Θέλουμε να είναι ευτυχισμένος και ικανοποιημένος με τους τρόπους που καθοδηγείται από μέσα του. Βέβαια θα του εκφράζουμε τις ανάγκες και τα συναισθήματά μας, αλλά παίρνουμε απόλυτη ευθύνη για την πραγματικότητα και τα συναισθήματά μας. Επίσης, αφήνουμε στον άλλο την ευθύνη για τις δικές του δημιουργίες και τα δικά του συναισθήματα.

 

Αντιλαμβανόμαστε τους άλλους ως ίσους. Όχι ως ανώτερα όντα, που χρειαζόμαστε την έγκρισή τους. Ούτε ως αδύναμα και απληροφόρητα όντα που χρειάζονται την καθοδήγησή μας. Επικοινωνούμε χωρίς να παίζουμε ρόλους, όπως του θύματος, του απόμακρου, του ανακριτή ή του τρομοκράτη. Εξηγούμε καθαρά και με ειλικρίνεια ενήλικα προς ενήλικα αυτά που χρειαζόμαστε και αυτά που νιώθουμε, χωρίς να ρίχνουμε φταίξιμο ή να κριτικάρουμε. Ενδιαφερόμαστε να μάθουμε πώς νιώθουν και χαιρόμαστε να τους βοηθάμε να αισθάνονται ευτυχισμένοι.

 

Χαιρόμαστε να κάνουμε πράγματα για τους άλλους και να συμμετέχουμε στην ευτυχία τους. Το να ικανοποιούμε τις ανάγκες τους είναι τόσο σημαντικό για μας όσο το να ικανοποιούμε τις δικές μας. Επίσης, το να ικανοποιούμε τις ανάγκες μας είναι εξίσου σημαντικό με το να ικανοποιούμε τις δικές τους. Σεβόμαστε και θαυμάζουμε τους άλλους, αλλά επίσης και τον εαυτό μας. Σεβόμαστε και αυτούς και τον εαυτό μας.

 

Τους αντιλαμβανόμαστε ως ψυχές με τις οποίες έχουμε κάνει αυτό το συμβόλαιο αμοιβαίας στήριξης του ενός από τον άλλο στη διαδικασία εξέλιξής μας. Αυτό σημαίνει ότι λέμε την αλήθεια με αγάπη, ακόμη κι όταν μπορεί να μην αρέσει στο εγώ τους. Επίσης, σημαίνει ότι ακούμε αυτό που λένε, χωρίς να θιγόμαστε και να αμυνόμαστε. Είμαστε σίγουροι ότι κάθε λέξη και πράξη τους είναι μια ευκαιρία για εξέλιξη. Μερικές φορές αυτή η εξέλιξη σημαίνει να κάνουμε υπομονή, να μην παίρνουμε τα πράγματα προσωπικά, να τους κατανοούμε, να τους συγχωρούμε και να τους αγαπάμε. Άλλες φορές θα σημαίνει να εξηγούμε καθαρά και με αγάπη τι μπορούμε να αποδεχτούμε και τι δεν μπορούμε. Το να τους αγαπάμε δεν σημαίνει ότι επιτρέπουμε στο εγώ τους να μας φέρεται με τρόπους που δεν θα ήθελαν να τους φερόμαστε. Το να τους αγαπάμε σημαίνει να τους φερόμαστε όπως θα θέλαμε να μας φέρονται.

 

Αγάπη σημαίνει να τους στηρίζουμε όταν μας χρειάζονται, αλλά επίσης να τους ενθαρρύνουμε να πάρουν την ευθύνη για τη δημιουργία της δικής τους θετικής πραγματικότητας. Αγάπη σημαίνει να τους αποδεχόμαστε όπως είναι και να αναγνωρίζουμε τις θετικές τους ιδιότητες. Σημαίνει να τους επιτρέπουμε να προχωρήσουν και να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους, ακόμη κι όταν μπορεί να μην είναι δικά μας όνειρα. Σημαίνει να τους στηρίζουμε και να τους ενθαρρύνουμε να πραγματοποιήσουν τους στόχους τους.

 

Το να τους αγαπάμε είναι μονόπλευρη επιλογή. Δεν βασίζεται στο τι πρόκειται να κάνουν. Το να τους αγαπάμε ως ψυχή σημαίνει να επιλέγουμε να τους αγαπάμε ακόμη κι όταν δεν μπορούν να ανταποδώσουν την αγάπη, ακόμη κι όταν είναι ιδιοτελείς. Σημαίνει να βλέπουμε πέρα από το ιδιοτελές και φοβισμένο εγώ και να βιώνουμε την αγάπη μέσα μας γι’ αυτό που πραγματικά είναι – μία θεϊκή ύπαρξη που μας προσφέρει μια ευκαιρία να γίνουμε μεγαλύτεροι, λιγότερο μικροπρεπείς, λιγότερο φοβισμένοι και να αγαπάμε ως ψυχή. Το να αγαπάμε ως ψυχές ωφελεί εμάς πολύ περισσότερο από τους άλλους, παρόλο που δίνει στους άλλους την ευκαιρία να αφήσουν τα παιχνίδια του εγώ τους. Δεν είναι σίγουρο ότι εκείνοι θα κάνουν αυτή την επιλογή. Δεν σημαίνει πάντοτε ότι θα ανταποδώσουν την αγάπη μας ως ψυχές, επειδή μπορεί να χρειάζεται να μάθουμε περισσότερα μαθήματα πριν αυτό αποβεί προς όφελός μας.

 

Το γεγονός είναι ότι αξίζουμε να μας αποδέχονται, να μας σέβονται και να μας αγαπούν χωρίς όρους ακριβώς όπως είμαστε. Αλλά μπορεί να έχουμε κάνει συμβόλαιο με τις άλλες ψυχές να δοκιμάσουν την αγάπη μας με διάφορους τρόπους. Έτσι, οι άλλοι μπορεί να μην είναι πάντα ελεύθεροι και ικανοί να ανταποκριθούν με αγνή αγάπη, μέχρι να μάθουμε τα μαθήματά μας.

 

Το να αγαπάμε αγνά σημαίνει να αγαπάμε την ουσία μέσα στους άλλους και να εμπιστευόμαστε την εσωτερική τους καθοδήγηση, όταν τους παρασύρει σε αμφίβολους και επικίνδυνους δρόμους. Φυσικά, έχουμε κάθε δικαίωμα να εκφράσουμε τις ανησυχίες μας, αλλά απλώς δεν μπορούμε ποτέ να ξέρουμε τι χρειάζεται να βιώσει αυτή η ψυχή, για να κάνει το επόμενο βήμα στην εξέλιξή της. Μερικές φορές οι άλλοι χρειάζεται να βιώσουν οι ίδιοι τις συνέπειες των επιλογών τους για να μάθουν απ’ αυτές.

 

Το να αγαπάμε τους άλλους σημαίνει να αφήσουμε το παρελθόν και να συγχωρήσουμε οτιδήποτε, καθώς θυμόμαστε ότι είμαστε οι μοναδικοί δημιουργοί της πραγματικότητάς μας. Σημαίνει να αντιλαμβανόμαστε κάθε στιγμή τον άλλον με μηδενική ιστορία, σαν να τον βλέπουμε για πρώτη φορά. Η συγχώρεση του εαυτού μας είναι εξίσου ουσιαστική για τη διαδικασία.

 

Όταν αγαπάμε ο ένας τον άλλον, ως ψυχές, γινόμαστε δύο δυνατές ίσες υπάρξεις που είμαστε μαζί επειδή σεβόμαστε, θαυμάζουμε, αγαπάμε και νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλον και όχι επειδή δεν μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι μόνοι μας ή χωρίς τον άλλον. Μια τέτοια σχέση εξυπηρετεί τη διαδικασία εξέλιξης μας, αλλά είναι επίσης μια δημιουργική διαδικασία, μέσα από την οποία μπορούμε να προσφέρουμε περισσότερα στους γύρω μας.

 

Η επιλογή είναι δική μας. Μπορούμε να συμμετέχουμε ως εγώ ή ως ψυχές στις σχέσεις μας. Δεν έχει σημασία τι κάνει ο άλλος. Μπορούμε να είμαστε σε μια πνευματική σχέση, ακόμη κι όταν οι άλλοι λειτουργούν από το εγώ τους.