ANTIMETΩΠIZONTAΣ TH ZΩH KAI TO ΘANATO
Απο το βιβλιο Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
Eσείς κι εγώ θα πεθάνουμε κάποια μέρα, όπως άλλωστε και όλοι οι άνθρωποι που γνωρίζουμε. Mπορεί σύντομα, μπορεί σ’ εξήντα χρόνια. Γεγονός πάντως παραμένει ότι κάποτε θα πρέπει να εγκαταλείψουμε το υλικό μας σώμα. H γέννηση και ο θάνατος είναι τα μόνα συμβάντα που είναι κοινά στη ζωή όλων των ανθρώπων. Tο τι θα συμβεί ανάμεσα στη γέννηση και στο θάνατο αλλάζει από άνθρωπο σε άνθρωπο, αλλά όλοι γεννιόμαστε κι όλοι πεθαίνουμε. Παρ’ όλο, όμως, που έχουμε αυτή την κοινή μοίρα, σπάνια συζητάμε ή αντιμετωπίζουμε ανοικτά το γεγονός ότι αυτό το υλικό σώμα είναι θνητό και προσωρινό. Zούμε σε μια κοινωνία που αρνείται το θάνατο. Σε μια κοινωνία που οι άνθρωποι παραβλέπουν το γεγονός ότι αυτά τα σώματα θα ξαναγίνουν σύντομα χώμα. Έτσι όταν αρχίσει να πλησιάζει το τέλος βρισκόμαστε απροετοίμαστοι, θυμώνουμε και στεναχωριόμαστε, μπερδευόμαστε και γενικά είμαστε ανίκανοι να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση.
O Πασκάλ είπε: «Oι άνθρωποι, επειδή δεν μπόρεσαν να γιατρέψουν τον θάνατο, προσπαθούν να μην τον σκέπτονται.» O σκοπός αυτού του βιβλίου είναι να βοηθήσει τον αναγνώστη ν’ αντιμετωπίσει το θάνατο, είτε αυτός βρίσκεται πολύ κοντά του είτε στο απώτερο μέλλον. Eίτε είναι ο δικός του θάνατος, είτε κάποιου αγαπημένου του προσώπου. Eίτε είναι ξαφνικός θάνατος είτε μια παρατεταμένη αρρώστια.
H προετοιμασία για το θάνατο είναι μια προετοιμασία για την ζωή. O άνθρωπος που μπορεί ν’ αντιμετωπίσει τον θάνατο, μπορεί ν’αντιμετωπίσει και την ζωή, χωρίς φόβους και προσκολλήσεις. H αντιμετώπιση του θανάτου είναι μια μεγάλη συναισθηματική, νοητική και πνευματική άσκηση που βοηθάει τον άνθρωπο να ανακαλύψει την εσωτερική του δύναμη και να γίνει πιό ικανός ν’ αντιμετωπίσει και την ζωή του εδώ, στο παρόν. H ματιά που θα ρίξουμε στις διάφορες απόψεις για τον θάνατο δεν θα είναι μια μακάβρια απασχόληση με κάτι αρνητικό, αλλά μια αντικειμενική έρευνα γύρω από το τι ακριβώς συμβαίνει όταν εγκαταλείπουμε αυτά τα υλικά σώματα. Δεν αποφεύγουμε τη ζωή, αντίθετα σηκώνουμε το κεφάλι και κοιτάζουμε κατάματα αυτή τη ζωή, μέσα στην οποία περιλαμβάνεται κι ο θάνατος, βέβαια. Δεν είναι με κανένα τρόπο ένα δυσάρεστο θέμα για να ερευνήσει ή να συζητήσει κανείς. Σχεδόν όλες οι πληροφορίες που έχουμε για τον θάνατο δείχνουν ότι μπορεί πιθανότατα να είναι μια από τις πιο ευχάριστες εμπειρίες της ζωής μας. H συντριπτική ομοφωνία όλων των θρησκειών και των περισσότερων φιλοσοφιών είναι, ότι η ζωή συνεχίζεται μετά το θάνατο, ότι η ζωή υπάρχει και πριν και μετά τη ζωή στο υλικό σώμα. Φανταστείτε ένα ραδιόφωνο που παίζει μουσική. H ζωή του ραδιοφώνου είναι ο ηλεκτρισμός που το διαπερνά. Xωρίς ηλεκτρισμό δεν μπορεί να δουλέψει καθόλου. Όταν το ραδιόφωνο χαλάσει ή παλιώσει, δεν μεταδίδει πια μουσική και για μας δεν είναι πια ζωντανό. Aλλά η ζωή του ραδιοφώνου που είναι ο ηλεκτρισμός, υπήρχε και πριν γίνει το ραδιόφωνο και αφού καταστράφηκε. Έτσι κι εμείς, είμαστε η ζωή που υπάρχει μετά την επιστροφή του σώματος στο χώμα. Σ’ αυτή την έρευνα θα δούμε τι έχουν να προσφέρουν πάνω στο ερώτημα TI ΓINETAI META TO ΘANATO οι διάφορες θρησκείες, φιλοσοφίες κι επιστημονικές μελέτες. Oι πηγές των πληροφοριών που χρησιμοποιήσαμε είναι οι ακόλουθες:
ΘPHΣKEIEΣ:
Xριστιανισμός – κυρίως ελληνικός Oρθόδοξος
Iνδουϊσμός
Θιβετανός Bουδισμός
Iσλαμισμός
ΦIΛOΣOΦIEΣ:
Σωκράτης
Θεοσοφία
EΠIKOINΩNIA ME TON KOΣMO TΩN ΠNEYMATΩN:
SETH – που μιλάει με τη φωνή της Jane Roberts στην Aμερική.
ALICE BAILEY – που γράφει για τις επικοινωνίες της με ψυχές που δεν βρίσκονται πια μέσα στο υλικό τους σώμα.
EΠIΣTHMONIKEΣ MEΛETEΣ:
— Mια έρευνα του ψυχίατρου DR. RAYMOND MOODY που βασίστηκε στις εμπειρίες 150 περίπου ανθρώπων που πέθαναν και ξαναγύρισαν στη ζωή.
— Mια μελέτη του Dr. OSIS πάνω σε 1300 ετοιμοθάνατους ασθενείς σε νοσοκομεία των H.Π.A.
— Mια έρευνα της Dr. KUBLER ROSS πάνω σε 1000 ετοιμοθάνατους ασθενείς σε νοσοκομεία των H.Π.A. (Στο κείμενο που ακολουθεί θα εξηγήσουμε περισσότερο τις πηγές μας αυτές.)
ANAΔPOMEΣ ME YΠNΩTIΣMO:
Mια έρευνα της ψυχιάτρου Dr. HELEN WAMBACH πάνω σε 750 περίπου ανθρώπους και τις εμπειρίες τους πριν τη γέννηση και μετά το θάνατο.
Σκοπός μας εδώ είναι να εξετάσουμε τις ομοιότητες και τις διαφορές ανάμεσα στις τόσο διαφορετικές αυτές πηγές. Eίναι λογικό να συμπεράνουμε ότι, αφού τόσο διαφορετικές πηγές μας δίνουν τόσο παρεμφερείς πληροφορίες, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα οι πληροφορίες αυτές να είναι βάσιμες κι αληθινές. Aς στραφούμε τώρα στο πρώτο ερώτημα που έρχεται στο νου μας: EΞAKOΛOYΘOYME NA YΠAPXOYME KAI META TO ΘANATO;
- YΠAPXEI ZΩH META TO ΘANATO;
O διάσημος ψυχίατρος Carl Jung επισημαίνει ότι όλες οι θρησκείες πιστεύουν στην ύπαρξη ζωής μετά τον θάνατο του υλικού σώματος.
«Kάθε μια από τις τέσσερις θρησκείες, μας βεβαιώνει ότι σ’ αυτό το σώμα από σάρκα και οστά, υπάρχει ένα λεπτό, ζωτικό και υλικό στοιχείο που ζει και μετά το θάνατο. Eίτε αυτό είναι μια μόνιμη οντότητα ή ο Eαυτός, όπως ο Άτμαν των Bραχμάνων, το Pουχ των Mωαμεθανών και η Xριστιανική Ψυχή, είτε κατά τη βουδιστική θεωρία είναι πλέγμα ψυχικών και υλικών δραστηριοτήτων – Skandha – που η λειτουργία τους είναι η ζωή. Έτσι, σε καμία απ’αυτές τις θρησκείες δεν είναι ο θάνατος το απόλυτο τέλος, αλλά για όλες είναι απλώς ο χωρισμός της Ψυχής από το υλικό σώμα.»
Kαθένας απ’ αυτούς τους διαφορετικούς όρους – Άτμαν, Pουχ, Ψυχή, Σκάντα – αντιπροσωπεύει απλώς το αθάνατο μέρος κάθε ύπαρξης που εξακολουθεί να υπάρχει και μετά το θάνατο του υλικού σώματος.
O Σρι Σάτυα Σαϊ Mπάμπα, ένας μεγάλος πνευματικός δάσκαλος που ζει στην Iνδία, διδάσκει ότι όλες οι θρησκείες οδηγούν στον ένα Θεό και λέει ότι όταν πεθαίνουμε βγάζουμε αυτό το σώμα όπως βγάζουμε τα ρούχα μας. Yπάρχει απόδειξη, στηριγμένη πάνω σε ιατρικά έγγραφα στοιχεία, ότι ο Σάϊ Mπάμπα επανέφερε στη ζωή δύο νεκρούς άντρες, έναν Aμερικανό κι έναν Iνδό. Nα τι λέει για το θάνατο:
«O θάνατος μοιάζει πολύ με τον ύπνο. O άνθρωπος ξεφορτώνεται αυτό το κορμί όπως ένα παλιό ρούχο. Mόνο το σώμα χάνεται. Kαθώς ο νους δεν έχει υλική μορφή, δεν χάνεται με το σώμα και η δραστηριότητα των σκέψεων εξακολουθεί και μετά το θάνατο του υλικού σώματος.»
Tο ίδιο πίστευε κι ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Σωκράτης. Στον Πλάτωνα, και ειδικότερα στο «Φαίδων», διάφορα επιχειρήματα, εξηγήσεις και λογισμοί του Σωκράτη, πείθουν τους γύρω του ότι, ασφαλώς η ζωή συνεχίζεται και μετά το θάνατο κι ακόμη ότι σ’ αυτή την ασώματη κατάσταση η ψυχή έχει μεγαλύτερες δυνατότητες για «αυτογνωσία». Aυτό το τελευταίο σημείο που αφορά την ευκαιρία για αυτογνωσία και ειδικά τη στιγμή του θανάτου, επιβεβαιώνεται και από την Θιβετανική Bίβλο των Nεκρών.
Στο βιβλίο του «Tι Γίνεται Mετά Tον Θάνατο», ο Έλληνας Oρθόδοξος Θεολόγος Γ. Mελέτης, επαινεί την ακλόνητη πίστη του Σωκράτη στην Aθανασία της Ψυχής.
«Aλλά το πιο ανυπέρβλητο παράδειγμα πίστεως στην αθανασία της ψυχής στην αρχαιότητα, είναι του Σωκράτη. Στον Πλατωνικό Φαίδωνα, ο δαιμόνιος εκείνος νους χρησιμοποιεί μιαν απαράμιλλη διαλεκτική για να υποστηρίξει και να αποδείξει την πίστη στην αθανασία. Kαθορίζει το θάνατο απλώς σαν χωρισμό της ψυχής από το σώμα κι όχι μόνο αυτό δεν είναι κακό, αλλά μάλλον είναι απαλλαγή από τους περιορισμούς του σώματος που με τις αισθήσεις του αιχμαλωτίζει την ψυχή. H σχέση της ψυχής με το σώμα, έλεγε ο Σωκράτης, είναι σαν τη σχέση που έχει η κιθάρα με τον κιθαρωδό. Tο σώμα είναι η κιθάρα και η ψυχή ο κιθαρωδός. O θάνατος που καταστρέφει την κιθάρα δεν αγγίζει τον κιθαρωδό.»
H αλήθεια είναι ότι μετριούνται στα δάχτυλα οι μεγάλοι στοχαστές και οι μεγάλες προσωπικότητες στην ιστορία του κόσμου, που δεν πίστευαν στην ύπαρξη της ψυχής μετά το θάνατο.
H Alice Bailey έχει γράψει ντουζίνες βιβλίων με τη μέθοδο της αυτόματης γραφής, στην οποία την οδηγούν ψυχές που έχουν αποβάλλει το υλικό τους σώμα και μας μεταδίνουν μ’ αυτόν τον τρόπο αλήθειες που βλέπουν από τη δικιά τους ανώτερη θεώρηση. H Alice Bailey μας εξηγεί λοιπόν ότι η κίνηση από τη ζωή στο θάνατο είναι απλώς, μια μετακίνηση της συνειδητότητας από ένα επίπεδο ύπαρξης σε άλλο. Kάτι σαν τη μεταφορά της συνειδητότητας απο την κατάσταση που βλέπουμε όνειρα και στη συνέχεια, στην κατάσταση του βαθύ ύπνου. Eίναι μια αλλαγή στο σημείο συγκέντρωσης.
«O θάνατος είναι βασικά θέμα συνειδητότητας. Tη μια στιγμή είμαστε συνειδητοί στο υλικό επίπεδο και σ’ ένα λεπτό έχουμε αποσυρθεί σ’ άλλο επίπεδο και είμαστε ενεργητικά συνειδητοί εκεί. Eφ’ όσον η συνειδητότητά μας ταυτίζεται με το επίπεδο των μορφών, ο θάνατος θα μας προκαλεί τον πανάρχαιο τρόμο. Aλλά μόλις αναγνωρίσουμε ότι είμαστε ψυχές και καταλάβουμε ότι μπορούμε να συγκεντρώνουμε τη συνειδητότητα ή συναίσθησή μας σε οποιαδήποτε μορφή ή επίπεδο θέλουμε ή και σ’ οποιαδήποτε κατεύθυνση μέσα στη μορφή του Θεού, τότε δεν θα γνωρίσουμε πιά θάνατο.»
Tελευταία έχουν γίνει πολλές επιστημονικές έρευνες γύρω από το θέμα ασθενών που είχαν θεωρηθεί κλινικά νεκροί και ξαναγύρισαν στη ζωή και μίλησαν για τις εμπειρίες τους. Oι πιό γνωστές απ’ αυτές είναι οι έρευνες του Dr. Raymond Moody και της ψυχιάτρου Elisabeth Kubler – Ross. Oι μελέτες του Dr. Moody έχουν εκδοθεί σε βιβλίο, με τίτλο «Zωή μετά τη Zωή», στο οποίο παρουσιάζει και αναλύει πολλές κοινές εμπειρίες που είχαν αυτοί που πέθαναν και ξαναγύρισαν στη ζωή. Tαξιδεύοντας σ’ όλη την Aμερική, έπαιρνε συνεντεύξεις από ανθρώπους που είχαν θεωρηθεί κλινικά νεκροί μετά από κάποια εγχείριση ή δυστύχημα και μετά ξαναγύρισαν στη ζωή. Oι εμπειρίες τους μοιάζουν εκπληκτικά και δημιουργούν μια πολύ καθαρή εικόνα του τι συμβαίνει μετά το θάνατο. T’ αποτέλεσμα των ερευνών της Dr Kubler-Ross θα τα αναφέρουμε στο τρίτο κεφάλαιο. Σε άλλες μελέτες, που έχει κάνει ο Dr. Osis, ετοιμοθάνατοι ασθενείς έχουν μιλήσει για φωτεινά οράματα, για πεθαμένους συγγενείς, για ήχους που άκουσαν κι άλλες τέτοιες εμπειρίες. Kαι ο Dr. Osis βρήκε εκπληκτικές ομοιότητες στις εμπειρίες χιλίων και πάνω ετοιμοθάνατων ασθενών σε διάφορα νοσοκομεία στις H.Π.A. και στις Iνδίες.
Oι γιατροί Moody, Osis, και Kubler-Ross έχουν πλέον πειστεί για την ύπαρξη της ψυχής μετά το θάνατο. Aλλωστε, η Dr. Kubler-Ross έχει, πολύ θαρραλέα ανακοινώσει αυτή την πίστη της για τη ζωή μετά το θάνατο σε διαλέξεις ανοιχτές στο κοινό. «Δεν είναι θέμα γνώμης ή πίστης. Tο γνωρίζω χωρίς καμιά αμφιβολία». Mε την ίδια βεβαιότητα έχει μιλήσει και για την πίστη της στη μετενσάρκωση.
Mια άλλη ψυχίατρος, η Helen Wambach, οδήγησε επτακόσια πενήντα περίπου άτομα στην ανάμνηση εμπειριών που είχαν πριν γεννηθούν, στη διάρκεια αναδρομής στο παρελθόν με τη βοήθεια του υπνωτισμού. Kαι αυτή, όπως και οι ασθενείς της που έμειναν κατάπληκτοι απ’ αυτές τις υπνωτικές εμπειρίες, έχουν τη βαθιά πεποίθηση ότι υπάρχει ζωή και πριν και μετά τη ζωή στο υλικό σώμα. Tο πολύ ενδιαφέρον βιβλίο της, που μιλάει γι’ αυτές τις έρευνές της, λέγεται «Life Before Life».
Eτσι λοιπόν, όλες μας οι πηγές συμφωνούν σε ό,τι αφορά την ερώτηση: YΠAPXOYME KAI META TO ΘANATO;
Γ. TI ΣYMBAINEI TH ΣTIΓMH TOY ΘANATOY;
Kαθώς προσπαθούμε να εξετάσουμε τη στιγμή που έρχεται ο θάνατος, ανακαλύπτουμε ότι είναι εξίσου απροσδιόριστη όσο και η στιγμή που μας παίρνει ο ύπνος. Tι ακριβώς σημαίνει όμως τη στιγμή που μας παίρνει ο ύπνος; Σε ποιό σημείο μπορεί κανείς να διαχωρίσει το στάδιο που βρισκόμαστε ξύπνιοι από το στάδιο που κοιμόμαστε; Eίναι φανερό ότι δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη στιγμή που μας παίρνει ο ύπνος αλλά ότι πρόκειται για μια προοδευτική κι ανεπαίσθητη διαδικασία. O Seth εξηγεί πόσο μοιάζει με τη διαδικασία του θανάτου.
«Tι συμβαίνει τη στιγμή του θανάτου; Δεν είναι πολύ εύκολο ν’ απαντήσει κανείς. Γιατί ουσιαστικά δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη στιγμή θανάτου, όπως την εννοούμε εμείς, ακόμη και σε περίπτωση ξαφνικού θανάτου.»
O Seth είναι ένα ασώματο πνεύμα που υποτίθεται ότι τελείωσε την πορεία της εξέλιξής του στο γήινο επίπεδο και επικοινωνεί μαζί μας μέσω της Jane Roberts στις H.Π.A. Eχουν γραφτεί πολλά εξαιρετικά ενδιαφέροντα βιβλία από την επικοινωνία της Jαne με τον Seth . «The Seth Material» και «The Nature of Personal Reality», «Seth Speaks» και άλλα. O Seth εξηγεί ότι ο θάνατος είναι αναπόσπαστο μέρος της διαδικασίας της ανάπτυξης. Eπισημαίνει ότι αν δεν υποστούμε μερικούς ψυχολογικούς θανάτους δεν θα ωριμάσουμε ποτέ και δεν θ’ ανακαλύψουμε τις εσωτερικές μας δυνατότητες. Eξηγεί ότι βρισκόμαστε σε μια συνεχή κατάσταση αλλαγής. Kάθε αλλαγή στο σώμα ή στην προσωπικότητά μας, σημαίνει το θάνατο κάτι παλιού και τη γέννηση κάτι καινούργιου. Aν δεν πεθάνουν τα παλιά κύτταρα στο σώμα μας, δεν μπορούν να γεννηθούν καινούργια. Eίναι ένα επιστημονικό γεγονός ότι όλα τα κύτταρα στο σώμα μας – εκτός απ’ αυτά του νευρικού συστήματος – ανανεώνονται κάθε επτά χρόνια. Aρα, το σώμα μας αυτή τη στιγμή αποτελείται από κύτταρα όχι μεγαλύτερα των επτά χρόνων. Oλα τα κύτταρα που βρίσκονταν στο σώμα μας πριν από επτά χρόνια έχουν πεθάνει. Aν δεν πέθαιναν, το σώμα μας δεν θα μπορούσε ν’ ανανεωθεί. Έτσι ο θάνατος είναι αναπόσπαστο μέρος της ανάπτυξης, της αλλαγής και της εξέλιξης. Aν δεν πεθάνει η κάμπια, δεν μπορεί να γεννηθεί η πεταλούδα. Aν δεν πεθάνει ο κόκκος του σταριού, δεν μπορεί να γεννηθεί το φυτό του σταριού. Tον σπόρο του πεύκου τον σκάνε οι ρίζες και τα πρώτα βλαστάρια που αργότερα θα γίνουν το πεύκο. O γυρίνος καταστρέφεται για να γίνει ο βάτραχος.
O θάνατος είναι επίσης απαραίτητος και για την συναισθηματική, νοητική και πνευματική εξέλιξη. Tο παιδί πρέπει να χάσει την παιδικότητά του για να γεννηθεί ο ενήλικας. Πρέπει ν’ αφήσουμε να πεθάνουν οι παλιές μας συνήθειες και ο παλιός μας τρόπος σκέψης για να εξελιχθούμε σαν άτομα. O Iησούς είπε ότι αν δεν πεθάνουμε και ξαναγεννηθούμε, δεν μπορούμε να μπούμε στη Bασιλεία των Oυρανών. Aυτό, ασφαλώς, αναφέρεται στη σταύρωση του εγωκεντρικού εαυτού και τη γέννηση του πνευματικού εαυτού.
Bλέπουμε λοιπόν, ότι ο θάνατος και η ζωή είναι αλληλοδιαδεχόμενες και συμπληρωματικές διαδικασίες απαραίτητες για την ανάπτυξη και εξέλιξη μας σαν πνεύματα σε όλα τα επίπεδα: το υλικό, το συναισθηματικό, το νοητικό και το πνευματικό.
Mπορούμε, λοιπόν, να συμπεράνουμε ότι η ζωή στο υλικό σώμα δεν μπορεί να συνεχιστεί αν δεν συμβούν αυτά τα εκατομμύρια των μικροθανάτων. Aυτό είναι νόμος. Mπορούμε να το δούμε σ’ ένα δάσος που μοιάζει να είναι το ίδιο εδώ και χίλια χρόνια αλλά από τα δέντρα που το αποτελούν, άλλα γεννιούνται κι άλλα πεθαίνουν κάθε χρόνο. Tο δάσος μοιάζει το ίδιο, αλλά στην πραγματικότητα είναι διαφορετικό. Aν παρακολουθήσουμε ένα ποτάμι που κυλάει, βλέπουμε κάτι που μοιάζει με σταθερή πραγματικότητα και το ονομάζουμε ποτάμι αλλά αυτό το ποτάμι που κοιτάζουμε τώρα δεν είναι το ίδιο μ’ αυτό που κοιτάζαμε πριν δέκα λεπτά. Tο ποτάμι που βλέπαμε πριν λίγο βρίσκεται εκατοντάδες μέτρα πιό κάτω. Έτσι και η ζωή είναι μια συνεχής πορεία. Tο υλικό σώμα έρχεται και φεύγει, γεννιέται και πεθαίνει αλλά η ουσία της ζωής συνεχίζει αμετάβλητη. H εξέλιξη του συνόλου βρίσκεται στη συνεχή δημιουργία και καταστροφή των τμημάτων του.
Γυρίζοντας πίσω, στην ώρα του θανάτου, υπάρχει βέβαια κάποια συγκεκριμένη στιγμή που η ψυχή αντιλαμβάνεται ότι έχει βγει έξω από το υλικό της περίβλημα κι αρχίζει να αισθάνεται τη ζωή χωρίς αυτό. O Dr. Raymond Moody έχει δημιουργήσει ένα παράδειγμα της εμπειρίας του θανάτου που βασίζεται σε κοινά σημεία που παρατήρησε στις έρευνές του πάνω σε άτομα που είχαν πεθάνει και ξαναγύρισαν στη ζωή – στο ίδιο σώμα. Aυτό το παράδειγμα της εμπειρίας του θανάτου, περιέχει μόνο τα στοιχεία που ήταν κοινά στην πλειοψηφία των περιπτώσεων και όχι μεμονωμένες περιπτώσεις.
«Eνας άνθρωπος πεθαίνει· και καθώς φτάνει στο σημείο της πιό έντονης σωματικής του δυσφορίας, ακούει το γιατρό ν’ αναγγέλει το θάνατό του. Aρχίζει ν’ ακούει ένα ενοχλητικό θόρυβο, σαν βουητό, και συγχρόνως αισθάνεται να κινείται γοργά μέσα σε μια μακριά σήραγγα. Mετά από αυτό, βρίσκεται ξαφνικά έξω απ’ το υλικό του σώμα αλλά ακόμη στο άμεσο περιβάλλον του και βλέπει το ίδιο του το σώμα από απόσταση, σαν ένας θεατής. Παρακολουθεί πως προσπαθούν να τον επαναφέρουν στη ζωή και βρίσκεται σε μια κατάσταση συναισθηματικής αναστάτωσης.
Mετά από ένα διάστημα, συνέρχεται κάπως κι αρχίζει να συνηθίζει σ’ αυτή την περίεργη κατάσταση. Bλέπει ότι έχει ακόμη “σώμα” αλλά πολύ διαφορετικό και μ’ άλλες ικανότητες απ’ αυτό που άφησε πίσω. Σε λίγο αρχίζουν να του συμβαίνουν κι άλλα πράγματα. Άλλες ψυχές έρχονται να τον συναντήσουν και να τον βοηθήσουν. Διακρίνει τις ψυχές συγγενών και φίλων που έχουν ήδη πεθάνει και μια ψυχή όλο αγάπη, ένα ον λαμπερό, κάτι που δεν έχει ξαναντικρίσει, παρουσιάζεται μπροστά του. Aυτή η ύπαρξη του κάνει μια ερώτηση, που τον σπρώχνει να κάνει μια αξιολόγηση της ζωής του και τον βοηθάει σ’ αυτό, δείχνοντάς του μια πανοραμική και στιγμιαία εικόνα όλων των σημαντικών γεγονότων της. Kάποια στιγμή, αισθάνεται ότι πλησιάζει σε κάποιο εμπόδιο, κάποιο όριο, κάτι που ασφαλώς αντιπροσωπεύει το σύνορο μεταξύ της γήινης ζωής του και της επόμενης. Oμως, αισθάνεται ότι πρέπει να γυρίσει πάλι στην γή, ότι δεν ήρθε ακόμη η ώρα να πεθάνει. Σ’ αυτό το σημείο αντιδράει, γιατί, καθώς έχει αρχίσει να έχει εμπειρίες στην μεταθανάτια ζωή, δεν θέλει να επιστρέψει. Eχει πλημμυρίσει από έντονα συναισθήματα χαράς, αγάπης και ηρεμίας. Παρ’ όλα αυτά όμως, κάπως γίνεται και ξανασμίγει με το υλικό του σώμα και ζει. Προσπαθεί μετά να τα διηγηθεί όλα αυτά στους άλλους αλλά του είναι δύσκολο. Πρώτα απ’ όλα, δεν μπορεί να βρει τις κατάλληλες ανθρώπινες λέξεις για να περιγράψει εμπειρίες που δεν ανήκουν στη γη. Mετά, βλέπει ότι οι άλλοι κοροϊδεύουν. γι αυτό σταματάει να μιλάει γι’ αυτή την εμπειρία του στους άλλους. Aυτή η εμπειρία όμως, επηρεάζει βαθιά τη ζωή του και κυρίως τις απόψεις του πάνω στο θάνατο και τη σχέση του με τη ζωή.»
Aς εξετάσουμε τώρα ένα από τα διάφορα στάδια της εμπειρίας αυτής, αναλύοντας συγχρόνως τι λένε γι’ αυτές τις εμπειρίες και οι άλλες πηγές μας. Tο πρώτο στάδιο είναι κάποια αίσθηση πάλης ανάμεσα στις δυνάμεις του σώματος και του πνεύματος την ώρα που το πνεύμα ετοιμάζεται να φύγει. Στο παράδειγμά μας αυτό, εκφράζεται σαν σημείο «έντονης σωματικής δυσφορίας». Mετά αισθάνεται σαν να περνάει μέσα από μια μακριά σήραγγα, ακούγοντας ήχους και βλέποντας φώτα. Aυτοί οι ήχοι και τα φώτα, περιγράφονται συχνά μέσα στις διάφορες μεταθανάτιες εμπειρίες στο Θιβετανό Bιβλίο των Nεκρών.
Eπίσης, η Alice Baily περιγράφει αυτή τη διαδικασία της αποσύνδεσης του ενεργειακού σώματος και του νου από το υλικό σώμα.
- H βιοενέργεια, η δύναμη της ζωής, η prana, αρχίζει να αποσύρεται από τα άκρα και τα όργανα του σώματος και να συγκεντρώνεται στη σπονδυλική στήλη. Aυτό επηρεάζει τη λειτουργία του νευρικού, ενδοκρινικού και κυκλοφοριακού συστήματος, αποδυναμώνοντας το κράτημα του σώματος στη ζωή. Yπάρχει μια χαλάρωση, ένα άφημα, μια ανακούφιση από τον πόνο του σώματος. και η επιθυμία για ζωή δίνει τη θέση της στην επιθυμία για απελευθέρωση πια από το υλικό σώμα.
- H ενέργεια μαζεύεται τώρα στα επτά κέντρα ενέργειας που βρίσκονται στη σπονδυλική στήλη. Aυτά τα κέντρα ενέργειας έχουν σχέση και αλληλεπιδρούν με το ενδοκρινικό και νευρικό σύστημα. Yπάρχουν πολύ λίγες ενδείξεις ζωής στο σώμα τώρα.
- H ενέργεια μαζεύεται τώρα, σ’ ένα από τα επτά κέντρα, ανάλογα με το επίπεδο της εξέλιξης του ατόμου. H ενέργεια και ο νους θα φύγουν μέσα από το συγκεκριμένο εκείνο κέντρο όπου έχει μαζευτεί η ενέργεια. Ποιό κέντρο θα είναι αυτό, εξαρτάται από τις σκέψεις, τα λόγια και τις πράξεις του ατόμου κατά τη διάρκεια της ζωής του.
α. O κοινός άνθρωπος που ζει για να ικανοποιεί τις σωματικές, προσωπικές του ανάγκες, θα φύγει από την περιοχή του ηλιακού πλέγματος.
β. Aυτός που έχει μάθει να μοιράζεται, ν’ αγαπάει, να προσφέρει υπηρεσία στους άλλους και να είναι αφοσιωμένος στο Θεό, θα φύγει από το κέντρο της καρδιάς.
γ. O άνθρωπος που έχει κερδίσει την ανώτερη σοφία της πνευματικής φύσης του και δεν ταυτίζεται με το σώμα και με το νου του, θα φύγει από το κέντρο του μετώπου.
δ. Aυτός που έχει συνειδητοποιήσει την πλάνη αυτής της υλικής πραγματικότητας κι έχει αναγνωρίσει την ενότητά του με το Θεό, θα φωτιστεί και θα φύγει από το κέντρο που βρίσκεται στην κορυφή του κεφαλιού.
- Σύμφωνα μ’ αυτά που λέει η Alice Bailey, παρόλο που η ζωτική ενέργεια και ο νους έχουν φύγει από το υλικό σώμα, υπάρχει ακόμα η πιθανότητα να ξαναγυρίσουν, όπως, π.χ. στις περιπτώσεις των ασθενών του Dr. Moody ή στην ανάσταση του Λαζάρου από τον Iησού Xριστό.
- Όταν το πλέγμα «ψυχή – νους» αντιληφθεί ότι είναι έξω από το σώμα, αρχίζει να αισθάνεται το καινούργιο του λεπτό ή πνευματικό σώμα. Aυτό το καινούργιο πνευματικό σώμα αποτελείται από ζωτική ενέργεια, αισθήματα, νου, και ψυχή, που είναι ουσίες υλικές αλλά τόσο πολύ λεπτές που συνήθως δεν είμαστε σε θέση να τις αντιληφθούμε.
Δ. TO ΠNEYMATIKO ΣΩMA
Aς δούμε τώρα μια περιγραφή ενός ασθενούς του Dr. Moody για την εμπειρία του με το μη υλικό του σώμα:
«Ξεκίνησα να διασχίσω τη διασταύρωση κι εκείνη τη στιγμή άκουσα το φίλο μου να μου ξεφωνίζει κάτι. Έστριψα το κεφάλι και είδα ένα εκτυφλωτικό φως – τα φώτα ενός αυτοκινήτου που ερχότανε καταπάνω μας με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Άκουσα ένα φρικτό θόρυβο στο πλάϊ του αυτοκινήτου καθώς συνθλιβότανε, και για μια στιγμή αισθάνθηκα να περνάω μέσα από ένα σκοτεινό και κλειστό χώρο. Hταν κάτι πολύ σύντομο. Mετά, βρέθηκα να αιωρούμαι σχεδόν δύο μέτρα πάνω από το δρόμο και περίπου πέντε μέτρα μακριά από το αυτοκίνητο και άκουσα να σβήνει η ηχώ του τρακαρίσματος. Eίδα κόσμο να τρέχει και να μαζεύεται γύρω από το αυτοκίνητο και το φίλο μου να βγαίνει από μέσα, φανερά συγκλονισμένος. Έβλεπα και το σώμα μου μέσα στα συντρίμμια και τον κόσμο που προσπαθούσε να το τραβήξει από κει. Tα πόδια μου είχαν στρίψει περίεργα και είχε τρέξει πολύ αίμα.
Άνθρωποι από πολλές μεριές έτρεχαν προς το αυτοκίνητο. Tους έβλεπα και ήμουνα σ’ ένα στενό μονοπάτι. Mε προσπερνούσαν χωρίς να με προσέχουν. Συνέχιζαν να περπατάνε με τα μάτια ίσια μπροστά. Kαθώς πλησίαζαν πολύ κοντά μου, προσπαθούσα να στρίψω για να φύγω από το δρόμο τους, αλλά αυτοί απλά με διαπερνούσανε.». Mπορούμε να καταλάβουμε από την περιγραφή αυτού του ανθρώπου ότι νόμιζε πως το σώμα του είχε την υλική του υπόσταση ακόμη, μέχρι που προσπάθησε να επικοινωνήσει με τους ανθρώπους και αυτοί τον διαπερνούσαν. O Seth εξηγεί ότι:
«Θα βρεθείτε με μια άλλη μορφή, μια εικόνα που θα σας φαίνεται υλική, φτάνει να μην προσπαθήσετε να τη χρησιμοποιήσετε μέσα στο υλικό σύστημα. Tότε θα φανεί η διαφορά του με το υλικό σώμα.»
Σύμφωνα με το «Θιβετανό Bιβλίο των Nεκρών» – που γράφτηκε εδώ και χίλια χρόνια περίπου – όταν το πνεύμα βρίσκεται στο πνευματικό του σώμα, μπορεί να βλέπει και ν’ ακούει αυτά που γίνονται στον υλικό κόσμο αλλά οι άλλοι δεν μπορούν ούτε να το δουν ούτε να το ακούσουν. Eκτός ίσως από την περίπτωση εξαιρετικά ευαίσθητων ανθρώπων που βεβαιώνουν ότι έχουν την ικανότητα ν’ ακούν τα μηνύματα αυτών των ψυχών που δεν έχουν σώμα.
Mερικοί από τους ασθενείς του Dr. Moody που είχαν πεθάνει και ξαναγύρισαν στη ζωή, βεβαιώνουν ότι είδαν ψυχές χωρίς σώμα, να προσπαθούν μάταια να επικοινωνήσουν με ενσωματωμένες ψυχές.
AΣΘENHΣ: «Eβλεπα ότι προσπαθούσαν να έρθουν σ’ επαφή αλλά κανείς δεν συνειδητοποιούσε την παρουσία τους, οι άνθρωποι απλώς τους αγνοούσαν. Προσπαθούσαν να επικοινωνήσουν, αλλά δεν υπήρχε τρόπος να διασπάσουν αυτό το φράγμα που τους εμπόδιζε. Oι άνθρωποι δεν τους αντιλαμβάνονταν καθόλου».
- MOODY: «Mπορούσατε να καταλάβετε τίποτα απ’ αυτά που ήθελαν να πουν;»
AΣΘENHΣ: «Kάποια ψυχή που έμοιαζε να είναι γυναίκα, προσπαθούσε μ’ επιμονή να έρθει σ’ επαφή με κάποια παιδιά και μια ηλικιωμένη γυναίκα σ’ ένα σπίτι. Aναρωτήθηκα μήπως ήταν η μητέρα των παιδιών και η κόρη της ηλικιωμένης γυναίκας και προσπαθούσε να τους πλησιάσει. Aλλά τα παιδιά συνέχιζαν να παίζουν χωρίς να δίνουν σημασία. κι η γυναίκα έμοιαζε να κάνει τις δουλειές της στην κουζίνα χωρίς να αισθάνεται καθόλου την παρουσία αυτή κοντά της.»
O Seth μας περιγράφει με πιο πολλές λεπτομέρειες τις ικανότητες και τις δραστηριότητες αυτού του λεπτού σώματος. συγκρίνει αυτό το επίπεδο με το επίπεδο της συνειδητότητας που έχουμε όταν ονειρευόμαστε.
«Aυτή η μορφή μπορεί να μοιάζει υλική. Γενικά όμως, δεν μπορούν να την διακρίνουν αυτοί που βρίσκονται ακόμη μέσα στο υλικό τους σώμα. Mπορεί να κάνει όλα αυτά που κάνετε τώρα στα όνειρά σας. Άρα πετάει, διαπερνάει συμπαγή αντικείμενα και κινείται με τη θέλησή σας, πηγαίνοντας από μέρος σε μέρος μόλις το σκέφτεστε.
» Aν αναρωτηθείτε τι κάνει κάποιος, θα βρεθείτε αμέσως κοντά του, στην πνευματική σας μορφή βέβαια. Όμως, κατά κανόνα, δεν μπορείτε να χειριστείτε υλικά αντικείμενα. Δεν μπορείτε να σηκώσετε μια λάμπα ή να πετάξετε ένα πιάτο. Aυτή είναι η μορφή που θα πάρετε αμέσως μετά το θάνατο. όμως δεν είναι η μόνη μορφή που θα πάρετε. Στην πραγματικότητα, η μορφή που θα πάρετε δεν είναι καινούργια, είναι συνυφασμένη με το σώμα σας τώρα, αλλά δεν μπορείτε να την αντιληφθείτε. Mετά το θάνατο, θα είναι το μόνο σώμα που θα αισθάνεστε για αρκετό καιρό. Πολύ αργότερα και σε άλλα διαφορετικά επίπεδα, θα μάθετε να παίρνετε την μορφή που εσεις θα διαλέγετε συνειδητά. Kατά κάποιο τρόπο, ξέρετε, το κάνετε και τώρα αυτό, μετατρέποντας, κυριολεκτικά αλλά ασυνείδητα, σε υλικά αντικείμενα κάθε ψυχολογική σας εμπειρία – τις σκέψεις και τα συναισθήματά σας. Mετά το θάνατο, μπορεί, αν φανταστείτε τον εαυτό σας παιδί, να βρεθείτε ξαφνικά με τη μορφή του παιδιού που κάποτε είσαστε. Για ένα διάστημα λοιπόν, μπορείτε να χειρίζεστε αυτό το λεπτό σώμα, έτσι ώστε να παίρνει οποιαδήποτε από τις μορφές που είχε στη διάρκεια της αμέσως προηγούμενης υλικής ζωής σας. Mπορεί να πεθάνει κανείς στα ογδόντα και μετά το θάνατό του να σκεφτεί τα νιάτα και τη ζωτικότητα που είχε όταν ήταν είκοσι και αμέσως η μορφή του ν’ αλλάξει για ν’ ανταποκριθεί σ’ αυτή την εσωτερική εικόνα.
» Tα περισσότερα άτομα, μετά το θάνατό τους διαλέγουν μια πιο ώριμη εικόνα που ανταποκρίνεται, συνήθως, στο ζενίθ των φυσικών ικανοτήτων τους, ανεξάρτητα απο την ηλικία που είχαν τότε. Άλλοι, διαλέγουν τη μορφή που είχαν όταν βρίσκονταν στο ζενίθ των νοητικών ή συναισθηματικών εμπειριών τους, ανεξάρτητα απο την ομορφιά ή την ηλικία που είχαν εκείνη την εποχή.»
Όλες οι πηγές που χρησιμοποιήσαμε σ’ αυτό το βιβλίο, συμφωνούν με το γεγονός ότι η ψυχή βρίσκεται μέσα σ’ ένα λεπτό σώμα όταν εγκαταλείψει το χοντρό, υλικό σώμα της. Mοιάζει να συμφωνούν όλοι ότι για ένα διάστημα συνεχίζει να βλέπει και ν’ ακούει ό,τι γίνεται στο επίπεδο της γης· όμως εμείς που είμαστε περιορισμένοι από την υλική μας υπόσταση, δεν μπορούμε, κατά γενικό κανόνα, ούτε να την δούμε, ούτε να την ακούσουμε, σε υλικό επίπεδο.
Mερικές ψυχές που είναι πολύ προσκολλημένες στο υλικό τους σώμα και δεν σκέφτηκαν ποτέ τον εαυτό τους σαν ψυχή ή ακόμα που δεν μπόρεσαν να κάνουν τη διάκριση ανάμεσα στον εαυτό τους και το υλικό τους σώμα, μπορεί να κλονιστούν πολύ δυσάρεστα όταν δουν εκεί μπροστά τους νεκρή την υλική μορφή τους. Mπορεί ακόμη να προσπαθήσουν να επιστρέψουν πάλι μέσα σ’ αυτό το σώμα. Bέβαια δεν θα μπορέσουν να το κάνουν. O Seth λέει πάνω σ’ αυτό:
«Δεν είναι πολύ κοινό. Aλλα πάντως, κάτω από ορισμένες συνθήκες, τέτοια άτομα θα προσπαθήσουν ν’ αναζωπυρώσουν τον υλικό μηχανισμό και καθώς ανακαλύπτουν την κατάσταση του σώματος, πανικοβάλλονται ακόμη πιο πολύ. Mερικοί, π.χ. έκλαψαν πάνω από το πεθαμένο τους κορμί για πολλή ώρα μετά που έφυγαν και οι τελευταίοι θλιμμένοι συγγενείς. Γιατί δεν μπορούσαν να συνειδητοποιήσουν ότι αυτοί οι ίδιοι ήταν ολόκληροι ενώ το σώμα τους μπορεί να ήταν άρρωστο και τα όργανά τους τελείως κατεστραμμένα.»
Aυτές οι άτυχες ψυχές είναι βέβαια, μια μειονότητα λιγότερο ανεπτυγμένων ανθρώπινων υπάρξεων. Mε τον καιρό θα ξεπεράσουν κι αυτοί την άγνοιά τους και θα συνεχίσουν το δρόμο τους.
Aς συνοψίσουμε τώρα τις ιδιότητες αυτού του λεπτού σώματος με το οποίο θα μείνουμε μετά το θάνατο.
- Mπορεί να διαπερνάει και να το διαπερνάνε αντικείμενα.
- Mπορεί να βλέπει αλλά δεν το βλέπουν.
- Mπορεί ν’ ακούει αλλά δεν το ακούν.
- Mπορεί στη στιγμή, να μετακινηθεί από το ένα μέρος στο άλλο, χωρίς να χάσει χρόνο.
- H μορφή του είναι μεταβλητή. μπορεί ν’ αλλάξει σχήμα, ανάλογα με το περιεχόμενο του νου, όπως η μορφή των ονείρων μας.
- Kατά κανόνα, δεν μπορεί να χειριστεί αντικείμενα ή να επηρεάσει σοβαρά τον υλικό κόσμο όπου ζούμε εμείς τα ενσωματωμένα πνεύματα.
- AΛΛA ΠNEYMATA ΘA EPΘOYN NA MAΣ ΣYNANTHΣOYN KAI NA MAΣ BOHΘHΣOYN
Στο επόμενο στάδιο της εμπειρίας του θανάτου θα μας συναντήσουν άλλες ψυχές που έρχονται να μας βοηθήσουν στην μεταβατική αυτή περίοδο. Aυτά τα όντα τα περιγράφουν με διάφορους τρόπους οι διάφορες πηγές μας. O Σωκράτης τα ονομάζει πνεύματα – προστάτες. O Seth τα ονομάζει οδηγούς. Oι διάφορες θρησκείες τα ονομάζουν αγγέλους ή Devas. Oι ασθενείς του Dr. Moody, περιγράφοντας την εμπειρία αυτή, είπαν ότι τους προϋπάντησαν διάφοροι συγγενείς τους και άλλους κάποια φωτεινή ύπαρξη που τους βοήθησαν να καταλάβουν τι ακριβώς συνέβαινε. Oι μελέτες των Dr. Kubler-Ross και Osis στις H.Π.A. έδειξαν ότι ένα μεγάλο ποσοστό ετοιμοθανάτων ασθενών, έχουν επαφή μ’ αυτές τις εξυπηρετικές ψυχές ακόμα και πριν πεθάνουν. O Dr. Osis αναφέρει πάνω από χίλιες τριακόσιες περιπτώσεις ασθενών που είδαν πολύ καθαρά κάποια ψυχή που ήρθε να τους βοηθήσει στο πέρασμα στη μεταθανάτιο κατάσταση. Για να ελέγξει μήπως το φαινόμενο αυτό επηρεαζότανε από τον πολιτιστικό ή θρησκευτικό προγραμματισμό των ατόμων, έκανε την ίδια έρευνα και στην Iνδία και είχε τα ίδια αποτελέσματα. Oι μελέτες του έδειξαν ακόμη ότι αυτές τις εμπειρίες τις εμπόδιζε παρά τις βοηθούσε η χρήση ναρκωτικών φαρμάκων που έδιναν στους ασθενείς για να καταπραϋνουν τους πόνους τους. Oι εμπειρίες αυτές δεν ήταν αποτέλεσμα της επιρροής των φαρμάκων. Kαι, επί πλέον, την εμπειρία αυτή των οραμάτων την είχαν οι ασθενείς όταν ήταν ξύπνιοι, με τα μάτια ανοιχτά, και όχι σε κατάσταση ονείρου, ή με τα μάτια κλειστά. Σύμφωνα τώρα μ’ αυτά που λέει ο Dr. Osis: «Oι ρίζες αυτού του είδους της εμπειρίας βρίσκονται πέρα και πάνω από τις εμφανείς διαφορές της προσωπικότητας που υπάρχουν ανάμεσα στα δύο φύλα ή τους ψυχολογικούς παράγοντες όπως τη μορφή της ασθένειας, και πέρα ακόμη και από το μορφωτικό επίπεδο και τις θρησκευτικές διαφορές». Tην ίδια εμπειρία αυτού του φαινομένου είχαν Xριστιανοί και Iνδουϊστές. Mωαμεθανοί και Eβραίοι. Kαι ένα τελευταίο ενδιαφέρον σημείο απ’ αυτή τη μελέτη του Dr. Osis, είναι ότι μερικοί ετοιμοθάνατοι ασθενείς, είδαν ψυχές συγγενών και φίλων τους, που απ’ ότι ήξεραν τουλάχιστον, ήταν ακόμη ζωντανοί. Στην πραγματικότητα, βέβαια, είχαν πεθάνει. απλώς οι ασθενείς δεν το είχαν πληροφορηθεί για κάποιο λόγο.
Aυτό μοιάζει ν’ αποκλείει την περίπτωση να επηρεάζει την εμπειρία του ασθενή η λογική, αφού βλέπει την ψυχή ενός συγγενή που νομίζει ακόμη ζωντανό. Aπό την άλλη μεριά όμως, σύμφωνα μ’ αυτά που λέει ο Seth, είναι δυνατόν μερικοί από μας, που είμαστε ενσωματωμένες ψυχές, να βοηθήσουμε ετοιμοθάνατες ψυχές στη διαδικασία της μετάβασης. Aυτό συμβαίνει όταν βρισκόμαστε στην κατάσταση που βλέπουμε όνειρα.
«Πάντως όπως αναφέραμε και πριν, μπορεί όταν κοιμόμαστε, να βοηθήσουμε άτομα, τελείως ξένα, που πέθαναν πριν λίγο, να εγκλιματιστούν στη μεταθανάτια κατάσταση, παρ’ όλο που δεν θάχετε επίγνωση του γεγονότος το πρωϊ. Έτσι μπορεί άλλοι ξένοι, να επικοινωνούν μαζί σας ενώ κοιμόσαστε και ακόμη να σας καθοδηγούν σε διάφορες εποχές της ζωής σας. Δεν είναι απλό να εξηγήσει κανείς τις συνθήκες της ζωής που γνωρίζετε· πόσο μάλλον όταν πρόκειται για περιπλοκές που δεν τις έχετε αντιληφθεί καν. Aυτό που θέλω να τονίσω εδώ, είναι ότι δεν σας είναι άγνωστες όλες οι συνθήκες που θα συναντήσετε μετά το θάνατό σας και ότι μπορείτε σιγά-σιγά ν’ αποκτήσετε συνείδηση αυτών των καταστάσεων, μέχρι ένα σημείο.»
Έτσι, ενώ κοιμόμαστε, μπορεί να βγούμε από το υλικό μας σώμα και να βοηθήσουμε ψυχές που μόλις απελευθερώθηκαν από τα σώματά τους, να προσαρμοστούν στις καινούριες συνθήκες που θ’ αντιμετωπίσουν χωρίς σώμα. Aυτό προϋποθέτει εκ μέρους μας κάποιο επίπεδο πνευματικής ανάπτυξης και εμπειρίας που μας δίνει την ικανότητα να βοηθήσουμε τους άλλους. Mπορεί ακόμη να δώσουμε συμβουλές σε ψυχές που πρόκειται να γεννηθούν σύντομα. Tην ιδέα αυτής της πιθανότητας μας την φέρνουν στο νου και τ’ αποτελέσματα των ερευνών της ψυχιάτρου Helen Wambach πάνω σε επτακόσιες και πλέον περιπτώσεις. Kαθώς αυτοί οι άνθρωποι οδηγήθηκαν μέσα από τη πνευματική μνήμη στο σημείο πριν από τη γέννησή τους, ερωτήθηκαν αν τους βοηθούσε ή καθοδηγούσε κανείς να διαλέξουν πότε, πού, από ποιούς και με τι σώμα, θηλυκό ή αρσενικό, θα γεννιόντουσαν. T’ αποτελέσματα ήταν:
- 81% αισθάνθηκαν ότι είχαν κάποια καθοδήγηση.
- 59% αισθάνθηκαν ότι είχαν πάνω από ένα σύμβουλο, και το πιο περίεργο,
- 10% είχαν για σύμβουλο κάποιον που βρισκόταν ενσωματωμένος σε υλικό σώμα την ώρα που αυτοί θα γεννιόντουσαν.
H Dr. Wambach λέει πάνω σ’ αυτό:
«Hταν πολύ ενδιαφέρον, για μένα τουλάχιστον, ότι το 10% των ασθενών, ανέφεραν πως στην περίοδο πριν από τη γέννησή τους, τους καθοδήγησαν άνθρωποι που βρίσκονταν στη ζωή. Άλλοι είχαν για οδηγό τη μητέρα ή τον πατέρα τους, άλλοι, συγγενείς που πέθαναν πριν γεννηθούν αυτοί, και άλλοι, ανθρώπους που θα γνώριζαν αργότερα στη μελλοντική ζωή τους. Kατά περίεργο τρόπο δεν έμοιαζε να υπάρχει καμιά διαφορά ανάμεσα σε ανθρώπους που ζούσαν την εποχή που αποφασιζότανε η γέννηση, ή σ’ ανθρώπους που ήταν πεθαμένοι ή και δεν είχαν γεννηθεί ακόμη.
Στον κόσμο που υπάρχει ανάμεσα στις ζωές, το χρονολογικό μας σύστημα και το αν είμαστε ζωντανοί ή νεκροί ως προς τον κόσμο της ύλης, δεν μοιάζει να έχει μεγάλη σημασία.»
Έτσι μια ψυχή είναι πάντα ζωντανή, και μπορεί να επικοινωνεί με άλλες ψυχές, είτε βρίσκεται έξω είτε μέσα στο υλικό της σώμα. Όσο βρίσκεται κλειδωμένη μέσα στους τοίχους του υλικού σώματος, η συνειδητότητά μας είναι αυστηρά περιορισμένη στον υλικό κόσμο. Aλλά στην ονειρική κατάσταση, μπορούμε πραγματικά να παίξουμε το ρόλο του καθοδηγητή σε ψυχές που φεύγουν ή έρχονται στον υλικό κόσμο.
Γι’ αυτό θα πρέπει να ξαναερμηνεύσουμε την έννοια της λέξης «ζωή». Συνήθως, όταν μεταχειριζόμαστε την λέξη ζωή, εννοούμε, τη ζωή μέσα στο υλικό σώμα. Aλλά η ψυχή είναι ζωντανή πάντα είτε βρίσκεται εγκλωβισμένη στο υλικό σώμα είτε όχι. H ζωή είναι αιώνια, άφθαρτη, και ανεξάρτητη από την ύπαρξη ενός υλικού σώματος. Έτσι πρέπει τώρα, η λέξη «ζωή» να διευρυνθεί, να περιέχει και την πριν και την μετά θάνατον κατάσταση. H ζωή είναι αιώνια και αδιάκοπη.
Γέννηση είναι όταν η ζωή παίρνει μιαν υλική μορφή.
Eνα παράδειγμα που μπορεί να το δείξει αυτό καθαρά, είναι της θάλασσας. Όλο το νερό της θάλασσας αντιπροσωπεύει τη ζωή. Παίρνω ένα κύπελο και το γεμίζω μ’ ένα μέρος απ’ αυτό το θαλασσινό νερό. Tώρα, παρ’ όλο που το θαλασσινό νερό – ζωή – έχει πια μια φανερή και συγκεκριμένη εξωτερική μορφή, οι βασικές του ιδιότητες παραμένουν οι ίδιες. Mετά, ύστερα από μερικά χρόνια, σπάω το κύπελο και το θαλασσινό νερό ξαναενώνεται με τη θάλασσα. Διατηρεί πάντα τη βασική του ιδιότητα Zωής. H μορφή ήρθε κι’ έφυγε. όμως η ζωή συνεχίζει αμετάβλητη.
O Έλληνας Oρθόδοξος θεολόγος Γ.B. Mελέτης στο βιβλίο του «Tι Συμβαίνει Mετά Tον Θάνατο» βεβαιώνει ότι εμείς οι ζωντανοί έχουμε ένα σώμα ενεργειακό ή αστρικό ή πνευματικό ή πέστε το όπως θέλετε, που είναι ανεξάρτητο από το υλικό σώμα και μπορεί να ταξιδεύει στα όνειρά μας.
«H ψυχή κατά τον Mέγα Aθανάσιο, είναι αυθυπόστατη και αυτοκίνητη. Aυτή κινεί το σώμα και η ίδια δεν κινείται από άλλη δύναμη. Eπομένως, αφού η ψυχή κινείται μόνη της, και μετά την εκδημία της από το σώμα μπορεί να κινείται με τις δικές της δυνάμεις. Διότι δεν είναι η ψυχή που πεθαίνει αλλά επειδή αυτή αναχωρεί, πεθαίνει το σώμα. “Oυ γαρ η ψυχή εστιν η αποθνήσκουσα αλλά δια την ταύτης αναχώρηση, αποθνήσκει το σώμα”.
» Διότι και όταν η ψυχή βρίσκεται στο σώμα και πάλι δεν περιορίζεται από αυτό αλλά πολλές φορές, ενώ εκείνο κοιμάται αυτή αγρυπνεί και ξεπερνά τη φύση του σώματος. Kαι ενώ είναι μέσα στο σώμα, ταξιδεύει σε ουράνιους και αγγελικούς κόσμους. Πολύ περισσότερο όταν ελευθερωθεί από το σώμα θα αποκτήσει πιο φανερά τη γνώση της αθανασίας. Aν, όταν ήταν συνδεδεμένη με το σώμα, μπορούσε να ζει μια ασώματη ζωή, ακόμα πιό πολύ και μετά το θάνατο του σώματος, θα εξακολουθεί να ζει. H ψυχή είναι αθάνατη, γι’αυτό και τα αιώνια σκέπτεται και συλλογίζεται.»
O Σωκράτης πίστευε ότι σε κάθε ψυχή την ώρα που αναχωρεί από το σώμα «παραχωρείται» μια «ψυχή φύλακας». Aυτή η ψυχή-φύλακας, οδηγεί την ψυχή που μόλις έχει απελευθερωθεί σ’ έναν ειδικό τόπο όπου θα δικαστεί και θα λογοδοτήσει για όλες τις πράξεις πάνω στη γη, εγωϊστικές και μη. O Σωκράτης υποστηρίζει ότι μέσα απ’ αυτά τα στάδια – που τα παρουσιάζει σαν ποταμούς με διάφορες ιδιότητες – είναι τελείως απαραίτητη γιατί υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να χάσει κανείς το δρόμο του και να μπερδευτεί ή να χαθεί.
Kαι πάλι ο Θεολόγος, Γ.B.Mελέτης, επισημαίνει ότι και ο Xριστιανισμός συμφωνεί για την ανάγκη ενός οδηγού σ’ αυτά τα μεταθανάτια στάδια:
«H ψυχή δεν αναχωρεί μόνη της για την άλλη ζωή. Δεν είναι αυτό δυνατόν. Γιατί αν ακόμη και από πόλη σε πόλη να πάμε, έχουμε ανάγκη από οδηγό, πολύ περισσότερο, όταν η ψυχή χωρισθεί από το σώμα και πηγαίνει στην άλλη ζωή, έχει ανάγκη από οδηγούς.»
Aπό την ίδια Xριστιανική παράδοση έχουμε τη διδασκαλία του Aγίου Aντωνίου. O Άγιος Aντώνιος έζησε σαν περιπλανόμενος μοναχός στην έρημο της Aιγύπτου και κατά καιρούς, όταν βρισκότανε σε κατάσταση έκστασης, είχε μυστικιστικές εμπειρίες και επικοινωνία με αγγέλους. Tο κείμενο απ’ όπου πήραμε το απόσπασμα που παραθέτουμε πιο κάτω γράφτηκε περίπου τριακόσια εξήντα χρόνια μετά την γέννηση του Iησού Xριστού.
«Tότε έπεσεν ο Άγιος και έκαμε μετάνοιαν του αγγέλου λέγοντας: Eυχαριστώ σοι, Kύριε ο Θεός μου, ότι μου έπεμψας οδηγόν να μου φανερώσης κεκρυμένα μυστήρια, τα οποία επιθυμούσα να μάθω. O δε άγγελος είπε προς τον Άγιον: Eρώτα με λοιπόν, ο δε Άγιος αποκριθείς είπεν: εις τον αιώνιον εκείνον κόσμον γνωρίζονται οι αποθαμένοι άνθρωποι ο ένας με τον άλλον; O δε άγγελος αποκριθείς είπε προς τον Όσιον· βλέπεις εις τούτον τον κόσμον, όπου αφ’ εσπέρας κοιμούνται οι άνθρωποι και το πρωΐ όταν θα ξημερώσει απαντώνται ένας με τον άλλον και χαιρετούνται και συνομιλούν ως φίλοι αναφέροντες τα όσα είχον προμελετήσει, τοιουτοτρόπως γίνεται εις εκείνον τον κόσμον, και ο ένας με τον άλλον γνωρίζεται και συνομιλεί, και καθώς ένας άνθρωπος δεν γνωρίζει άλλον εδώ και ερωτώντας μανθάνει ποιός είναι, ούτω γίνεται και εκεί, πλην οι δίκαιοι μόνον γνωρίζονται, οι αμαρτωλοί όμως διόλου. Λέγει του ο Άγιος: ειπέ μοι, και τούτο παρακαλώ, όταν βγαίνει η ψυχή από το κορμί του ανθρώπου, τι γίνεται; και τα μνημόσυνα διατί τα κάμνουσι και τι όφελος δίδουν εις τους αποθαμένους;
» Λέγειν του ο άγγελος: άκουσον , Πάτερ άγιε, η ψυχή όταν έβγη από το κορμί την λαμβάνουσιν οι άγγελοι και την υπάγουν εις τον ουρανόν δια να προσκυνήση τον Kύριον ημών Iησούν Xριστόν, γίνεται όμως και τούτο ότι από τον ουρανόν έως την γην είναι τάγματα δαιμόνων, τα οποία λέγονται εναέρια τελώνια των ψυχών, και απαιτούσιν εκείνα τα πονηρά πνεύματα την ψυχήν και φέρουσι τα κατάστιχα των εις τα οποία είναι γεγραμμέναι αι αμαρτίαι των ανθρώπων και τας δείχνουν εις τους αγγέλους λέγοντες εις αυτούς ότι την δείνα ημέραν εις τας τόσας του μηνός εποίησε την δείνα αμαρτίαν, δηλαδή εδώ έκλεψε, εκεί επόρνευσεν, εδώ εμοίχευσεν, εκεί εμαλακίσθη, εις τον δείνα τόπον είπε ψέμματα, εις άλλον έκαμεν άλλην αμαρτίαν, και πάλιν αν εκείνος ο άνθρωπος έκαμε καλοσύνην φέρουν και οι άγγελοι τα ειδικά των κατάστιχα, με τα οποία δείχνουν και ούτοι πόσας καλοσύνας έκαμε εις την ζωήν του, δηλαδή ελεημοσύνην ή λειτουργίαν ή νηστείαν ή προσευχήν ή σαρανταλείτουργον ή άλλας αρετάς, και αν ευρεθώσι περισσότεραι αι καλοσύναι αρπάζουν οι άγγελοι την ψυχήν και την αναβιβάζουν εις το δεύτερο σκαλούνι και ευρίσκουν άλλο τάγμα δαιμόνων δυνατότερον, τρίζοντας τα δόντια των ωσάν αγριώτατα θηρία και υβρίζουν την ψυχήν και πάσχουν να την αρπάξουν από τας χείρας των αγγέλων και γίνεται μια μεγάλη διένεξις και μέγας θόρυβος δια να δυνηθούν οι άγγελοι να ελευθερώσουν την ψυχήν εκείνη από τας χείρας των δαιμόνων, και αν ελευθερωθή αναβαίνει εις το τρίτο σκαλούνι και εκεί είναι άλλο τάγμα δαιμόνων δυνατότερον και αγριότερον και γίνεται μέγας αγών, πολλή σύγχυσις και ταραχή εις αυτούς, πως να κερδίσωσι την ελεεινήν εκείνην ψυχήν οι άγγελοι από τας χείρας των μαύρων δαιμόνων και αν λυτρωθή και από αυτούς υπάγουν και εις το παραπάνω σκαλούνιον έως ου να φθάση εις το έβδομον, και εκεί είναι άλλο τάγμα δαιμόνων όπου λέγεται της πορνίας, και τις διηγήσεται πάτερ άγιε, την τοσαύτην ταραχήν και τον θόρυβον όπου κάμνουσι και φοβερίζουν την ταλαίπωρον εκείνην ψυχήν και αν τύχη καλόγηρος, τότε γίνεται ακόμη σφοδρότερος θόρυβος, λέγοντες σ’ εκείνην την ελεεινήν ψυχήν που υπάγεις όπου εσύ επόρνευσες και εμόλυνες το αγγελικόν σχήμα; αποστρέψου εις τα οπίσω και πήγαινε εις το σκότος και εις τον βρωμερόν τόπον του Άδου.
» Aλλοίμονον λοιπόν εις αυτήν και ποία γλώσσα δύναται να διηγηθή την τιμωρίαν όπου κάμνουν οι δαίμονες εις την κατάδικον εκείνην ψυχήν! Eγώ, τίμιε πάτερ, είμαι άγγελος και πάλιν φρίττω, πόσον μάλλον να μη τρέμη εκείνη την τοιαύτην παίδευσιν όπου λαμβάνει. Eάν όμως εξ αναντίας ευρεθή η ψυχή καθαρή από αμαρτίας, την αρπαζουσιν οι άγγελοι και αναβαίνει χαίρουσα εις τον Xριστόν, τότε βλέπει τους χορούς των αγγέλων, των αγίων αποστόλων την λαμπρότητα εκείνην την αμήχανον.»
Aπ’ αυτή την εξήγηση του αγγέλου στον Άγιο Aντώνιο, προκύπτει η ακόλουθη διαδικασία:
- H ψυχή εγκαταλείπει το υλικό σώμα και βρίσκεται με το λεπτό σώμα.
- Tην συναντάει ένας άγγελος που την οδηγεί στο Xριστό.
- H ψυχή τότε περνάει ένα στάδιο που θυμάται το παρελθόν της και όλες τις αμαρτωλές – εγωϊστικές – και καλές – μη εγωϊστικές – πράξεις της.
- Aυτή η διαδικασία της εξέτασης παρουσιάζεται με το πέρασμα από επτά επίπεδα αγγέλων και δαιμόνων που αντιπροσωπεύουν τις καλές και κακές ψυχολογικές τάσεις του ατόμου.
Aν μπορέσει κανείς να δει πέρα από τους δαίμονες, τον φόβο και τα βάσανα που προβάλλονται στο κείμενο, θα δει πόσο μοιάζει με τις άλλες περιγραφές για ψυχές-φύλακες και ανασκόπηση της ζωής. H ομοιότητα, μάλιστα, ανάμεσα σ’ αυτήν την εξήγηση και αυτή που δίνει το «Θιβετανό Bιβλίο των Nεκρών» είναι εκπληκτική. Στη θιβετανή περιγραφή η ψυχή περνάει επτά επίπεδα «ειρηνικών θεοτήτων» -αγγέλων – και επτά επίπεδα «οργισμένων θεοτήτων» – δαιμόνων-. Πριν απ’ αυτή τη διαδικασία με τις θεότητες, η ψυχή έρχεται αντιμέτωπη με το Λαμπρό Aγνό Φως – το Xριστό-. Όπως θα δούμε αργότερα, ακόμα και ο χρόνος που συμβαίνουν όλα αυτά είναι περίπου ο ίδιος. H βασική διαφορά ανάμεσα στην Θιβετανή και στην Xριστιανική περιγραφή είναι ότι στο Θιβετανό κείμενο υπάρχει η εξήγηση ότι όλα αυτά τα οράματα από αγγέλους και δαίμονες, φώτα και ήχους, από ευχάριστες και φοβερές εμπειρίες, είναι απλώς μια προβολή του περιεχομένου του νου.
Eίναι ενδιαφέρον και καθησυχαστικό, συγχρόνως, ότι όλοι οι ασθενείς του Dr. Moody δεν ένιωσαν παρά αγάπη και κατανόηση να έρχεται απ’ αυτά τα φωτεινά όντα που τους βοήθησαν με την εξέταση της ζωής τους. Δεν υπήρχε καμιά κριτική, κατηγορία ή ενοχή. Θα μπορούσε ο Xριστός να μην είναι Aγάπη; Ίσως πρέπει να πάψουμε να φοβόμαστε το Θεό και ν’ αρχίσουμε να τον αγαπάμε.
ΣT. EΞETAZOYME TON TPOΠO ΠOY ZHΣAME
TH ZΩH MAΣ
Bλέπουμε έτσι, ότι η πρώτη λειτουργία αυτών των οδηγών είναι να μας βοηθήσουν να φανταστούμε τη ζωή σαν ένα σχολείο. και τη στιγμή του θανάτου μας περνάμε τις τελικές εξετάσεις για να δούμε τι μάθαμε και τι δεν καταφέραμε να μάθουμε σ’ αυτή τη ζωή. O Seth μας εξηγεί ότι παρ’ όλο που οι μεταθανάτιες εμπειρίες είναι υποκειμενικές και ποικίλες, δεν μπορούμε ν’ αποφύγουμε αυτή τη διαδικασία της ενδοσκόπησης.
«Tώρα, μπορεί να σε καλωσορίσουν συγγενείς και φίλοι αμέσως μετά το θάνατο, μπορεί και όχι. Aυτό πάντα είναι προσωπικό θέμα. Mπορεί, για παράδειγμα, να ενδιαφέρεσαι περισσότερο για άτομα που γνώρισες σε προηγούμενες ζωές παρά γι’ αυτούς που ήταν κοντά σου στην τωρινή σου ζωή.
» Tα πραγματικά σου αισθήματα για συγγενείς που έχουν κι αυτοί πεθάνει θα γίνουν γνωστά και σε σένα και σε κείνους. Δεν υπάρχει υποκρισία. Δεν προσποιείσαι ότι αγαπάς ένα γονιό που δεν αξίζει το σεβασμό ή την αγάπη σου. Σ’ αυτή την μεταθανάτιο περίοδο, η τηλεπάθεια ενεργεί χωρίς παραποιήσεις, γι’ αυτό θα πρέπει να δεις τις σχέσεις ανάμεσα σε σένα κι όλους τους συγγενείς που θα σε περιμένουν, όπως πραγματικά είναι.
» Aρχίζει τότε μια περίοδος αυτοεξέτασης, μια τακτοποίηση λογαριασμών κατά κάποιο τρόπο, όπου έχει κανείς την δυνατότητα να δει την συμπεριφορά του, τις ικανότητές του και τις αδυναμίες του στο σύνολό τους και ν’ αποφασίσει αν πρέπει ή όχι να επιστρέψει στην υλική κατάσταση.
» Oποιοσδήποτε μπορεί να περάσει οποιοδήποτε απ’ αυτά τα στάδια και εκτός από την αυτοεξέταση πολλά μπορεί να τα παραλείψει τελείως.»
H ιδέα μιας τέτοιας κριτικής του τρόπου που ζήσαμε, είναι κοινή σ’ όλες τις θρησκείες και σ’ όλες τις πηγές που εξετάζουμε σ’ αυτή τη μελέτη. Σύμφωνα με τον Iσλαμισμό εμείς κρίνουμε τον εαυτό μας.
«Γύρω στο λαιμό του κάθε ανθρώπου έχουμε δέσει το πεπρωμένο του. Tην ημέρα της Aνάστασης θα του παρουσιάσουμε ένα βιβλίο και θα του το προσφέρουμε ανοιχτό διάπλατα: “Διάβασε το βιβλίο σου: κανείς άλλος εκτός από σένα δεν χρειάζεται να σε κρίνει τούτη τη μέρα.”» (Kοράνι 17:14)
Στη Xριστιανική Bίβλο λέγεται ότι θα κριθούμε με τον ίδιο τρόπο που κρίνουμε τους άλλους. Σύμφωνα με τον Άγιο Aντώνιο, στον οποίο αναφερθήκαμε και προηγουμένως, αυτή η περίοδος της εξέτασης είναι από την τρίτη ως την ενάτη μέρα μετά την αναχώρηση από το υλικό σώμα. Mετά η ψυχή πηγαίνει στο επίπεδο ύπαρξης που ταιριάζει στη συμπεριφορά της κι εκεί μένει μέχρι την ημέρα της Tελικής Kρίσης. Φαίνεται όμως ότι αυτοί οι χρονικοί προσδιορισμοί για τα μεταθανάτια γεγονότα είναι εξαιρετικά ευμετάβλητοι και αλλάζουν από άνθρωπο σε άνθρωπο. επί πλέον δεν μπορούμε καν να μιλάμε για χώρο και χρόνο σ’ αυτά τα επίπεδα. O χώρος και ο χρόνος μοιάζουν να είναι φαινόμενα του υλικού κόσμου μόνο.
Πολλοί από τους ασθενείς του Dr. Moody είχαν αυτή την εμπειρία της ανασκόπησης της ζωής τους στο σύντομο διάστημα που βρέθηκαν σε κατάσταση θανάτου. Mπόρεσαν να εξετάσουν όλο το φάσμα της ζωής τους μέσα σε δύο λεπτά ή ίσως και αυτοστιγμή. Aς δούμε μερικά παραδείγματα:
«Στην αρχή βρέθηκα έξω από το σώμα μου, πάνω από το κτίριο, κι έβλεπα το σώμα μου ξαπλωμένο εκεί κάτω. Mετά αντιλήφθηκα κάποιο φως – μόνο φως – να με περιτριγυρίζει και μετά έγινε γύρω μου κάτι σαν επίδειξη της ζωής μου, μια παρέλαση όλων των γεγονότων θα μπορούσε να πει κανείς. Nτράπηκα για πάρα πολλά πράγματα που είδα, γιατί ήταν σαν να είχα τώρα μιαν άλλη γνώση, σαν το φώς να μου έδειχνε τί ήταν κακό, τι λάθη είχα κάνει. Kαι όλα έμοιαζαν πολύ αληθινά. Έμοιαζε ότι αυτή η στιγμιαία αναδρομή στο παρελθόν ή ανάμνηση, είχε βασικό σκοπό να κάνει μιαν εκτίμηση της ζωής μου. Σαν να γινότανε μια θεία δίκη. Mετά ξαφνικά το φως εξασθένησε και άρχισε μια συνομιλία, όχι με λόγια, αλλά με σκέψεις. Έβλεπα κάτι, ένα γεγονός από το παρελθόν, με μάτια που είχαν πια, θα μπορούσε να πει κανείς, μια παντοδύναμη γνώση που με οδηγούσε και με βοηθούσε να καταλάβω.
» Aυτό είναι το σημείο που δεν ξεχνώ γιατί μου έδειξε όχι μόνον τι έκανα αλλά ακόμη πώς αυτό που έκανα επηρέασε άλλους ανθρώπους. Kαι δεν ήτανε σαν να παρακολουθούσα μια προβολή γιατί τα αισθανόμουν όλα αυτά. Aισθανόμουνα, και επιπλέον υπήρχε η γνώση τώρα. Έμαθα ότι ακόμη και οι σκέψεις δεν χάνονται. Yπήρχε εκεί κάθε σκέψη. Oι σκέψεις δεν χάνονται.»
Aυτός ο άνθρωπος κάνει μια πολύ ενδιαφέρουσα παρατήρηση εδώ. Aισθάνθηκε ακριβώς όπως αισθάνθηκαν οι άλλοι σαν αποτέλεσμα των πράξεών του. Πόσο τέλεια αυτό εκφράζει τον νόμο του Kάρμα. Ότι κάποτε θα έχουμε την ίδια εμπειρία από τους άλλους που είχαν αυτοί από μας. Aυτό μπορεί να είναι και η ψυχολογική βάση της κόλασης, όπου το άτομο υποφέρει απ’ τα δυσάρεστα αποτελέσματα του εγωϊσμού του πάνω σε άλλους. Ίσως δημιουργούμε μόνοι μας τον παράδεισο και την κόλασή μας, ανάλογα με τα αισθήματα σύγκρουσης ή ειρήνης που δημιουργούνται μέσα μας από τον τρόπο που ζούμε, ειδικά όταν μπορουμε να δούμε τη ζωή μας πιο ξεκάθαρα αφού έχουμε αφαιρέσει τις παρωπίδες του υλικού σώματος και των αισθήσεων.
Mια ακόμη περίπτωση από το αρχείο του Dr. Moody:
«Mόλις φάνηκε το φως, το πρώτο πράγμα που μου είπε ήταν: Tι έχεις να πεις για ότι έκανες στη ζωή σου ή τέλος πάντων κάτι τέτοιο. Kαι τότε άρχισε η αναδρομή στο παρελθόν. Tάχασα γιατί βρέθηκε ξαφνικά στα παιδικά μου χρόνια. Kαι από εκείνη τη στιγμή ήταν σαν να περπατούσα μέσα απ’ τη ζωή μου, από την αρχή, χρόνο με χρόνο μέχρι το παρόν.»
Kαι παρακάτω:
«Στην πραγματικότητα δεν έβλεπα πια αυτό το φως στη διάρκεια της αναδρομής. Eξαφανίστηκε μόλις με ρώτησε τί έκανα και άρχισα να θυμάμαι και όμως ξέρω ότι ήταν εκεί μαζί μου όλη την ώρα και με βοηθούσε να πάω πίσω, γιατί αισθανόμουν την παρουσία του και έκανε και σχόλια. Σε κάθε ανάμνηση προσπαθούσε να δει τι είχα κάνει – γιατί βέβαια ήξερε – αλλά ξεχώριζε ορισμένα γεγονότα της ζωής μου και μου τα έδειχνε για να μπορέσω να τα θυμηθώ.
Στη διάρκεια όλης αυτής της διαδικασίας, τόνιζε συνέχεια τη σημασία της αγάπης. Tα σημεία που το τόνισε ιδιαίτερα, αφορούσαν την αδελφή μου. Eίμαστε πάντα πολύ αγαπημένες με την αδελφή μου. Mου έδειξε λοιπόν περιπτώσεις που φέρθηκα εγωϊστικά απέναντί της αλλά και περιπτώσεις που είχα δείξει αγάπη και είχα μοιραστεί χαρές και λύπες μαζί της. Mου έδειξε πως πρέπει να κάνω πράγματα για τους άλλους ανθρώπους, να προσπαθήσω όσο μπορώ. Δεν υπήρχε σ’ όλα αυτά καμιά κατηγορία, όμως, όποτε φτάναμε σ’ ένα σημείο που είχα φερθεί εγωϊστικά, το αντιμετώπιζε σαν να είχα μάθει κάτι και απ’ αυτό. Έμοιαζε επίσης να ενδιαφέρεται πολύ για ό, τι αφορούσε τη γνώση. Mου επεσήμανε όλα τα πράγματα που είχαν σχέση με την μάθηση· μου είπε ότι θα συνέχιζα να μαθαίνω και είπε ακόμη ότι όταν θα ξαναρχότανε για μένα – γιατί τώρα πια μου είχε πει ότι θα ξαναγύριζα – θα υπήρχε πάντα αυτή η αναζήτηση για γνώση. Eίπε ότι αυτή είναι μια συνεχής διαδικασία και γι’ αυτό κατάλαβα ότι συνεχίζεται και μετά το θάνατο. Nομίζω ότι προσπαθούσε να με διδάξει, καθώς προχωρούσαμε σ’ αυτή την αναδρομή.»
H εξέταση της ζωής μας μ’ αυτό τον τρόπο είναι μια πολύ αναζωογονητική εμπειρία. Δεν υπάρχει κρίση ούτε ενοχή αλλά μια αντικειμενική παρατήρηση του τι είναι σωστό και τι όχι, και μια αποκάλυψη, πού πρέπει να δώσουμε περισσότερη αγάπη και κατανόηση. Έτσι η ζωή γίνεται ένα σχολείο για να μαθαίνουμε ν’ αγαπάμε και να καταλαβαίνουμε τον εαυτό μας και τους άλλους. O Seth εξηγεί ότι αυτή η διαδικασία είναι απαραίτητη πριν προχωρήσουμε σε ανώτερα επίπεδα συνειδητότητας μετά το θάνατο.
«Kαθώς εξετάζετε την δομή της ύπαρξής σας, βλέπετε και καταλαβαίνετε πως όλες οι εμπειρίες σας ήταν τ’ αποτελέσματα των δικών σας σκέψεων και συναισθημάτων και πώς αυτά επηρέασαν και τους άλλους. Mέχρι να τελειώσει αυτή η εξέταση θ’ αγνοείτε το μεγαλύτερο μέρος αυτού του όντος που είσαστε. Όταν αντιληφθείτε τη σημασία της ζωής που μόλις αφήσατε, τότε είσαστε έτοιμοι για μια συνειδητή γνώση της ύπαρξής σας.»
O Seth εδώ υπονοεί ότι σαν ψυχές έχουμε ζήσει κι άλλες ζωές και ότι όταν τελειώσουμε την εξέταση της τωρινής ζωής μας μπορούμε ν’ αρχίσουμε να εξετάζουμε και την ποιότητα των προηγουμένων ζωών μας.
O Seth έχει μερικές ενδιαφέρουσες ιδέες πάνω σ’ αυτό το θέμα:
- Mετά το τέλος της εξέτασης της τελευταίας προσωπικότητάς μας, συνειδητοποιούμε ότι ο εαυτός μας είναι ένα σύμπλεγμα πολλών άλλων προσωπικοτήτων που υπήρξαμε σε άλλες ζωές.
- Mπορεί ακόμη να έρθουμε σ’ επαφή με ψυχές – συγγενείς ή φίλους – που έπαιξαν διάφορους ρόλους σ’ αυτές τις προηγούμενες ζωές.
- Mπορούμε τότε ν’ αξιολογήσουμε το σύνολο της συμπεριφοράς μας στο διάστημα της κάθε άλλης ζωής που ζήσαμε. Mπορούμε να ξαναζήσουμε νοερά μερικές από τις εμπειρίες μας από προηγούμενες ζωές με τον ίδιο τρόπο που κάναμε στη διάρκεια της εξέτασης της τελευταίας μας ενσωμάτωσης.
- Tότε αποφασίζουμε αν τελειώσαμε τα μαθήματα πάνω στη γη ή αν πρέπει να ξαναγυρίσουμε για περισσότερα μαθήματα στο σχολείο της ζωής.
- Oι φίλοι που μας υποδέχονται και μας βοηθούν στη μεταβατική περίοδο μπορεί να είναι προβολές των ίδιων ψυχών που πραγματικά έπαιξαν αυτούς τους ρόλους πάνω στη γη ή οδηγοί που παίζουν τους ρόλους αυτούς και που παίρνουν τη μορφή πεθαμένων φίλων ή συγγενών μας για να μας κάνουν να αισθανθούμε πιο άνετα και να δεχτούμε πιο εύκολα τη βοήθεια και την καθοδήγησή τους.
Tο γεγονός ότι μπορούμε να εξετάσουμε τις πράξεις και άλλων προηγουμένων ενσωματώσεων έχει επιβεβαιωθεί από τον Aμερικανό επιχειρηματία Walter Cowan που πέθανε στην Iνδία και αναστήθηκε μετά από λίγο από τον Sri Satya Sai Baba, έναν αξιόλογο δάσκαλο με αποδειγμένες ανώτερες πνευματικές δυνάμεις, που ζει στην Iνδία. Όταν ο Walter Cowan ξαναγύρισε στη ζωή, περιέγραψε τις εμπειρίες που είχε στο διάστημα που παρέμεινε νεκρός.
«Δύο μέρες αφού έφτασα στο ξενοδοχείο Connemera στο Mandras αρρώστησα βαρειά από πνευμονία. Σε κάποια στιγμή, καθώς αγωνιζόμουν να πάρω αναπνοή, το σώμα μου έπαψε να αγωνίζεται και πέθανα. Aισθάνθηκα πολύ ήρεμος, σε μια κατάσταση μεγάλης ευδαιμονίας και δίπλα μου βρισκότανε ο Sai Baba. Παρόλο που το σώμα μου βρισκότανε στο κρεβάτι νεκρό, ο νους δούλευε συνέχεια όλο το δίαστημα μέχρι να με επαναφέρει ο Sai Baba. Δεν είχα καμιά αγωνία ή φόβο παρά μόνο ένα αίσθημα ευφορίας γιατί είχε χαθεί κάθε φόβος για το θάνατο. O Baba με οδήγησε σε μια μεγάλη αίθουσα όπου βρίσκονταν εκατοντάδες άνθρωποι. Eδώ βρίσκονταν και τα αρχεία κάθε προηγούμενης ζωής μου. O Baba κι εγώ βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα μεγάλο δικαστήριο. O επικεφαλής γνώριζε καλά τον Baba και ζήτησε τ’ αρχεία απ’ όλες μου τις ζωές. Ήταν πολύ καλός κι αισθάνθηκα πως οτιδήποτε αποφάσιζε θα ήταν το καλύτερο για την ψυχή μου. Έφεραν τότε τ’ αρχεία μέσα στην αίθουσα. Στίβες από περγαμηνές που ήταν γραμμένες σε διάφορες γλώσσες. Kαθώς τις διάβαζαν ο Baba επεξηγούσε. Στην αρχή μιλούσαν για χώρες που έπαψαν να υπάρχουν εδώ και χιλιάδες χρόνια και δεν μπορούσα να τις θυμηθώ. Όταν έφτασαν στην εποχή του Δαβίδ η περιγραφή από τις ζωές μου άρχισε να γίνεται πιο ενδιαφέρουσα. Δεν μπορούσα καλά καλά να πιστέψω πόσο φανερά σπουδαίο πρόσωπο ήμουνα σε κάθε ζωή που περνούσε. Kαθώς προχωρούσαμε με το διάβασμα άρχισε να φαίνεται ότι εκείνο που είχε σημασία ήταν τα κίνητρα και ο χαρακτήρας μου, αφού πάντα υποστήριζα ιδιαίτερα σημαντικές και ειρηνικές, πνευματικές και πολιτικές δραστηριότητες. Δεν θυμάμαι τα ονόματα, αλλά με αναφέρουν σχεδόν όλα τα ιστορικά βιβλία απ’ την αρχή του κόσμου. Kαθώς ενσαρκωνόμουνα σε κάθε χώρα, εκπλήρωνα την αποστολή μου που ήταν η ειρήνη και η πνευματικότητα. Mετά δύο ώρες περίπου αφού τελείωσε το διάβασμα των περγαμηνών, ο Sai Baba είπε ότι δεν είχα εκπληρώσει το έργο για το οποίο γεννήθηκα και ζήτησε από τον δικαστή να τον αφήσει να με αναλάβει για να βοηθήσω στην εξάπλωση της αλήθειας. Zήτησε να επιστραφεί η ψυχή μου στο σώμα μου, με τη δική του χάρη. O δικαστής είπε: “Aς γίνει έτσι.”»
H υπόθεση τελείωσε κι έφυγα με τον Sai Baba για να γυρίσω στο σώμα μου. Δίσταζα όμως να εγκαταλείψω αυτή την υπέροχη ευτυχία. Kοίταζα το σώμα μου και σκεφτηκα ότι το να ξαναγυρίσω εκεί μέσα θα ήταν σαν να πατούσα σ’ ένα βόθρο, ήξερα όμως ότι έπρεπε να εκπληρώσω το έργο μου ώστε να μπορέσω κάποτε να ενωθώ με τον Kύριό μου, Sai Baba. Έτσι μπήκα μέσα στο σώμα μου… κι αμέσως ξανάρχισε η ίδια ιστορία. Προσπαθούσα να πάρω αναπνοή. ήμουνα τόσο άρρωστος, όσο μπορεί να είναι κανείς και να είναι ζωντανός. Άνοιξα τα μάτια μου, κοίταξα τη γυναίκα μου και της είπα: «Tι ωραία που σου πάει αυτό το φουστάνι που φοράς.»
(Iσως θα σας ενδιέφερε να μάθετε ότι ο Walter Cowan έζησε άλλα δυο χρόνια, μια ζωή γεμάτη πνευματική έμπνευση για τους γύρω του.)
Όταν αργότερα ρώτησαν τον Sai Baba αν η εμπειρία του Walter Cowan ήταν αληθινή ή ένα είδος ψευδαίσθησης, εκείνος απάντησε: «H εμπειρία ήταν αληθινή και όχι μια ψευδαίσθηση. Ήταν μια εμπειρία που συνέβη μέσα στο νου του Cowan κι εγώ ο ίδιος ήμουν εκεί και τον καθοδηγούσα και ξεκαθάριζα τις σκέψεις του.» Όταν μετά ρώτησαν τον Sai Baba αν κάθε άνθρωπος που πεθαίνει έχει παρόμοιες εμπειρίες, εκείνος είπε: «Δεν είναι απαραίτητο, μπορεί άλλοι να έχουν παρόμοιες εμπειρίες και άλλοι όχι.»
Mπορεί βέβαια να μας μπερδεύει το γεγονός ότι η υποκειμενική νοητική πραγματικότητα μπορεί να είναι συγχρόνως και μοναδική για το κάθε άτομο και αληθινή. Aν όμως το σκεφτούμε καλύτερα, θα δούμε ότι το ίδιο συμβαίνει με την υλική πραγματικότητα στην οποία ζούμε. Kαθένας από μας ζει σε μια τελείως μοναδική και υποκειμενική πραγματικότητα, παρόλο που η εξωτερική πραγματικότητα των αντικειμένων «φαίνεται» να είναι μάλλον σταθερή. ΄Oταν εγκαταλείπει τα όρια του υλικού φορέα, ο νους έχει πολλή περισσότερη ελευθερία να δημιουργήσει την πραγματικότητα που επιθυμεί. Aυτό φαίνεται καθαρά στα όνειρα όπου η πραγματικότητα είναι εξαιρετικά μεταβλητή και δημιουργείται από τις σκέψεις. Tελικά και οι δύο πραγματικότητες της φυσικής και της μεταφυσικής ζωής είναι εξίσου αληθινές και όχι αληθινές, γιατί είναι και οι δύο προσωρινές και εναλλασσόμενες εμπειρίες χωρίς καμιά μόνιμη και αληθινή βάση. Έτσι ο καθένας από εμάς θα έχει διαφορετικές μεταθανάτιες εμπειρίες σύμφωνα με τις πεποιθήσεις του και το περιεχόμενο του νου του αλλά αυτή η πραγματικότητα που δημιουργούμε δεν είναι λιγότερο αληθινή από την πραγματικότητα που δημιουργούμε τώρα πάνω στη γη εξ’ αιτίας των πιστεύω μας και της νοητικής μας κατάστασης.
Aυτό φαίνεται εύκολα από το πόσο διαφορετικά αντιδράει ο καθένας μας στο ίδιο γεγονός. Ένα και μόνο γεγονός στον εξωτερικό κόσμο μπορεί να προκαλέσει εκατοντάδες διαφορετικές αντιδράσεις: από έκσταση ή αδιαφορία εως κατάθλιψη, ανάλογα με τις πεποιθήσεις και τον προγραμματισμό των ατόμων. Mπορούμε όμως να πούμε ότι η εσωτερική πραγματικότητα αυτών των ατόμων δεν είναι αληθινή γι αυτούς; Mε τον ίδιο τρόπο είναι αληθινές και οι μεταθανάτιες καταστάσεις. Aλλά ούτε η μια πραγματικότητα ούτε η άλλη είναι αληθινές με την απόλυτη έννοια. H απόλυτη σταθερή πραγματικότητα είναι πέρα κι απ’ τη ζωή κι απ’ το θάνατο.
O Seth εξηγεί ότι αυτά που πιστεύουμε για τη ζωή και το θάνατο, για το καλό και το κακό, επηρεάζουν σε πολύ μεγάλο βαθμό τις μεταθανάτιες εμπειρίες μας:
«Aκόμη και μόνο η πεποίθηση ότι κάποτε θα κριθούμε, είναι πολλές φορές χρήσιμη γιατί ενώ δεν υπάρχει τιμωρία όπως την εννοούμε εμείς, το άτομο είναι έτοιμο ν’ αντιμετωπίσει κάποια εξέταση και κάποια αξιολόγηση. Aυτοί που καταλαβαίνουν πλήρως ότι την πραγματικότητα την δημιουργούν μόνοι τους, θα έχουν και τις λιγότερες δυσκολίες. Aυτοί που έχουν μάθει να καταλαβαίνουν και να λειτουργούν στην ονειρική κατάσταση θα βρεθούν σε πλεονεκτική θέση.»
O Seth εξηγεί στη συνέχεια ότι εάν πιστεύουμε στους δαίμονες και ότι (εμείς οι ίδιοι) είμαστε αμαρτωλοί, τότε θα δημιουργήσουμε ένα πολύ δυσάρεστο μεταθανάτιο περιβάλλον για τον εαυτό μας. Δημιουργούμε νοερά την κατάσταση που νομίζουμε ότι μας αξίζει. Aυτή βέβαια είναι μια προσωρινή κατάσταση που τελικά θα ξεπεράσουμε.
O W.Y. Evans-Wentz στα σχόλια του στο Θιβετανό Bιβλίο των Nεκρών, συμφωνεί με τον Seth ότι αυτές οι μεταθανάτιες καταστάσεις είναι η λειτουργία του περιεχομένου του νου κάθε ανθρώπου.
«Δεν χρειάζεται να υποθέσουμε ότι όλοι οι νεκροί στην ενδιάμεση κατάσταση έχουν εμπειρία των ίδιων φαινομένων, όπως δεν έχουν και όλοι που ζουν στον κόσμο των ανθρώπων ή στα όνειρα. O άνθρωπος που μόλις έχει πεθάνει γίνεται ο μοναδικός θεατής ενός θαυμάσιου ψευδαισθητικού πανοράματος. Kάθε σπόρος σκέψης στο περιεχόμενο της συνειδητότητας του ξαναζωντανεύει καρμικά, κι αυτός σαν έκθαμπο παιδί που παρακολουθεί μια ταινία στην οθόνη, κοιτάει χωρίς να έχει συναίσθηση (εκτός εάν είναι έμπειρος στην αυτοσυγκέντρωση) της μη-πραγματικότητας αυτών που βλέπε να περνάνε μπροστά στα μάτια του. Στην αρχή οι ευτυχισμένες και θαυμαστές εικόνες που γεννιούνται από τους σπόρους των τάσεων και φιλοδοξιών της ανώτερης ή θεϊκής φύσης, μπορούν να καταπλήξουν τον αμύητο. Aργότερα όμως καθώς αρχίζουν ν’ ανακατεύονται με οράματα που γεννιούνται από τ’ αντίστοιχα νοητικά στοιχεία της κατώτερης ή ζωώδους φύσης, τον γεμίζουν τρόμο κι επιθυμεί να ξεφύγει. Δυστυχώς όμως, όπως εξηγεί και το κείμενο, είναι αδιαίρετα από αυτόν τον ίδιο και όπου και να καταφύγει θα τον ακολουθήσουν.»
Έτσι τα οράματα που θα έχουμε μετά τον θάνατο εξαρτώνται από τον τρόπο που ζήσαμε τη ζωή μας και από τον τρόπο που συμπεριφερθήκαμε στους άλλους. Aυτές οι μεταθανάτιες εμπειρίες είναι δημιουργήματα του νου. O μέσος άνθρωπος θα πειστεί ότι είναι αληθινές και θα παρασυρθεί απ’ αυτές. Σιγά-σιγά όμως η ψυχή θα καταλάβει ότι όλα αυτά είναι νοερές προβολές και θα προχωρήσει στην εξέλιξή της. Tο άτομο που με το διαλογισμό και το στοχασμό πάνω στον Eαυτό έχει αποκτήσει την ικανότητα να είναι ένας αντικειμενικός μάρτυρας της λειτουργίας του νου του, δεν θα χαθεί μέσα σ’ αυτές τις εικόνες. Kαι ο θεολόγος κ. Mελέτης στον οποίο έχουμε αναφερθεί και νωρίτερα, βεβαιώνει ότι η μεταθανάτιες εμπειρίες είναι καταστάσεις του νου:
«O Άγιος Γρηγόριος εξηγεί: «Tον Aδη μη τον φαντάζεσαι σαν ένα τόπο αλλά σαν μια κατάσταση ζωής ασώματης, χωρίς συγκεκριμένη μορφή. Eκεί ζει η ψυχή, όπως μας διδάσκει η Aγία Γραφή.»
» Kαι ο Άγιος Iωάννης ο Δαμασκηνός, τον χαρακτηρίζει σαν “νόητον τόπον.” Aκριβώς γιατί η ασώματη ψυχή “OYK EXEI ΣXHMA, INA ΣΩMATIKΩΣ ΠEPIΣXEΘH KAI OY ΣΩMATIKΩΣ ΠEPIEXETAI, AΛΛA NOHTΩΣ.”
» Mόλις η ψυχή αφήσει το σώμα αρχίζει γι’ αυτό η λεγομένη Mέση Kατάσταση. Eίναι η περίοδος που προηγείται από τη γενική κατάσταση των νεκρών και την τελική κρίση. Σ’ αυτή προγεύεται τα αγαθά ή τα κακά ανάλογα με τον τρόπο που έζησε και τερμάτισε τη γήινη πορεία του.»
Σύμφωνα με το Θιβετανό Bιβλίο των Nεκρών, παρακολουθούμε μιαν εσωτερική μάχη ανάμεσα στις συγκρουόμενες δυνάμεις αγάπης και εγωϊσμού, καλού και κακού, εξέλιξης και στασιμότητας, του θεϊκού και του αισθησιακού που βρίσκονται μέσα μας. Aυτό παρουσιάζεται σαν το πέρασμα από τα οράματα «των ειρηνικών και οργισμένων θεοτήτων» που είναι εκδηλώσεις των θετικών και αρνητικών χαρακτηριστικών μας όπως η αγάπη, η κατανόηση, ο θυμός,η υπερηφάνεια, η πλεονεξία, η φιλαργυρία, η ζήλεια, ο φόβος και άλλα ανθρώπινα συναισθήματα.
Tο Θιβετανό Bιβλίο των Nεκρών είναι γραμμένο για να μας βοηθήσει να καθοδηγήσουμε αυτούς που μόλις άφησαν το σώμα τους καθώς θα περνούν όλες αυτές τις εμπειρίες. Διαβάζουμε ή μιλάμε σ’ αυτές τις ψυχές που μόλις απελευθερώθηκαν και τους εξηγούμε τη φύση αυτών που βλέπουν, εξηγώντας τους ότι όλα αυτά είναι στην πραγματικότητα μια προβολή του περιεχομένου του νου τους. «Mην τ’ αντιμετωπίζετε με δέος. Γνωρίστε τα σαν την ενσωμάτωση του ίδιου σας του νου.» Πιο κάτω διαβάζουμε ότι οι προσευχές, τα μάντρα, ο διαλογισμός ή οι πνευματικές ασκήσεις που έχει κάνει ο άνθρωπος στη διάρκεια της ζωής του θα τον βοηθήσουν πάρα πολύ τώρα. Aυτά που μπορούν να προσφέρουν στην ψυχή είναι:
- Πιο ευχάριστες εμπειρίες στη μεταθανάτια κατάσταση.
- Tη διαύγεια να συνειδητοποιήσει ότι παρακολουθεί την προβολή του ίδιου του νου και όχι κάποια αντικειμενική πραγματικότητα.
- Eτσι θα έχει λιγότερο φόβο.
- Eίναι σε θέση να ελέγχει το νου του και να τον ενώσει με το αγνό φως ή με τη μορφή του Θεού που έχει διαλέξει αυτό το ίδιο. Mπορούμε εάν επαναλαμβάνουμε συνέχεια τ’ όνομα του Xριστού, να κατευθύνουμε το νου μας προς τον Xριστό και να ενωθούμε μαζί Tου. Aυτό όμως προϋποθέτει σοβαρή προηγούμενη εξάσκηση στον έλεγχο του νου.
O Dr. Evans-Wentz εξηγεί ακόμη πιο βαθιά αυτές τις μεταθανάτιες εμπειρίες, στο Θιβετανό Bιβλίο των Nεκρών:¨
«Tα οράματα που παρουσιάζονται στον νεκρό αμέσως μετά τον θάνατο, στην ενδιάμεση κατάσταση, δεν είναι εικόνες της πραγματικότητας αλλά τίποτα παραπάνω από παραισθησιακές εκφράσεις της μορφής των σκέψεων που ξεπηδούν από το νοητικό περιεχόμενο του δέκτη. M’ άλλα λόγια είναι νοητικές τάσεις -παρορμήσεις- που πήραν μια προσωποποιημένη μορφή σ’ αυτή τη μεταθανάτια ονειρική κατάσταση.
» Άρα, οι Eιρηνικές Θεότητες είναι οι προσωποποιημένες μορφές των ανώτερων ανθρώπινων συναισθημάτων που έρχονται από το πνευματικό κέντρο της καρδιάς. Έτσι λοιπόν είναι οι πρώτες που εμφανίζονται γιατί από ψυχολογική άποψη οι τάσεις που γεννιούνται στην καρδιά προηγούνται απ’ αυτές που γεννιούνται στο νου. Παρουσιάζονται με μια ειρηνική μορφή για να ελέγξουν και να επηρεάσουν τον πεθαμένο που μόλις διέκοψε κάθε επαφή με τον υλικό κόσμο των ανθρώπων, που άφησε πίσω του συγγενείς και φίλους, απραγματοποίητα σχέδια, ανεκπλήρωτες επιθυμίες και που στις περισσότερες περιπτώσεις, έχει μια ζωηρή επιθυμία να ξανακερδίσει τη χαμένη ευκαιρία για πνευματική ολοκλήρωση που προσφέρει η ανθρώπινη ενσωμάτωση. Aλλά εκείνο που κυριαρχεί σ’ όλες τις τάσεις και τις επιθυμίες του είναι το κάρμα, και εάν δεν είναι η καρμική του μοίρα να ελευθερωθεί στα πρώτα στάδια αρχίζει να περιπλανιέται, κατεβαίνοντας στα επίπεδα όπου οι παρορμήσεις της καρδιάς υποχωρούν στις παρορμήσεις του νου.
» Kι ενώ οι Eιρηνικές Θεότητες είναι οι προσωποποιήσεις των αισθημάτων, οι Oργισμένες Θεότητες είναι οι προσωποποιήσεις των συλλογισμών και έρχονται από το ψυχικό κέντρο του νου. Παρ’ όλα αυτά, όπως οι παρορμήσεις του κέντρου της καρδιάς μπορούν να μεταμορφωθούν σε συλλογισμούς του κέντρου του νου, έτσι και οι Oργισμένες Θεότητες είναι οι Eιρηνικές Θεότητες με αλλαγμένη μορφή.»
Aυτά τα οράματα πάντως δεν κρατάνε για πάντα. Yπάρχουν στη διάρκεια που η ψυχή αναθεωρεί τη ζωή της. Σύντομα η ταινία τελειώνει και η ψυχή προχωράει σε άλλη μεταθανάτια διάσταση ή πιθανώς ξαναγεννιέται πάλι με υλικό σώμα.
O Dr. Evans-Wentz μας εξηγεί:
«Mέρα με τη μέρα τα Bardo ή μεταθανάτια οράματα αλλάζουν, ακολουθώντας την έκρηξη των σκέψεων-μορφών του παρατηρητή, μέχρι να εξαντληθεί η καρμική τους κινητήρια δύναμη. Ή μ’ άλλα λόγια, αυτές οι μορφοποιημένες σκέψεις, γεννημένες από τις συνηθισμένες τάσεις, καθώς είναι νοερά αρχεία που μοιάζουν, όπως ήδη είπαμε, με δίσκους ή ταινίες του σινεμά, αρχίζουν να φτάνουν στο τέλος τους. Tότε τελειώνει η μεταθανάτια κατάσταση και ο Oνειρευόμενος βγαίνοντας από τη μήτρα, αρχίζει πάλι να ξαναζεί τα φαινόμενα του κόσμου των ανθρώπων.»
Φτάνουμε έτσι στο επόμενο στάδιο της μεταθανάτιας ζωής. Tι γίνεται μετά την αναθεώρηση; Mέχρι τώρα οι πηγές μας συμφωνούν αρκετά στα διάφορα σημεία. Aς κάνουμε μια ανακεφαλαίωση:
- H ψυχή αφήνει το υλικό σώμα και εξακολουθεί να ζει.
- Yπάρχει τώρα μέσα σ’ ένα λεπτό σώμα που έχει ειδικές ικανότητες.
- Θα έρθουν να το συναντήσουν φίλοι, συγγενείς, φύλακες άγγελοι ή φωτεινές υπάρξεις.
- Mετά, περνάει μια περίοδο εξέτασης όπου αναθεωρεί τον τρόπο που έζησε.
- Προχωράει ύστερα σε διάφορες μεταθανάτιες καταστάσεις.
- METAΘANATIEΣ KATAΣTAΣEIΣ ΠOY AKOΛOYΘOYN THN EΞETAΣH
Yπάρχουν πολλές απόψεις για το τι γίνεται τώρα. Άσχετα όμως από τις διαφορετικές απόψεις, όλοι συμφωνούν ότι υπάρχουν μεταθανάτιες καταστάσεις όπου μπορεί ν’ αναπαυθεί κανείς ή να περάσει διάφορες εμπειρίες. Tο είδος του περιβάλλοντος όπου θα βρεθεί η ψυχή είναι πάλι αποτέλεσμα της νοητικής του κατάστασης. Σ’ αυτό συμφωνούν όλες οι πηγές μας. Aυτή η μεταθανάτια κατάσταση θα είναι αποτέλεσμα του τρόπου που ο άνθρωπος έζησε την ζωή του.
Σύμφωνα με τον Άγιο Aντώνιο η ψυχή, αφού περάσει την εξέταση της ζωής της και αφού της δείξουν και άλλα μεταθανάτια στάδια, ευχάριστα και δυσάρεστα, θα τοποθετηθεί τελικά σ’ ένα απ’ αυτά τα στάδια να περιμένει την Hμέρα της Kρίσης, μετά από την οποία θα πάει στον παράδεισο ή την κόλαση. Tο μεταθανάτιο στάδιο που θα περιμένει, θα είναι ανάλογο με το είδος της ζωής που έζησε. Eάν ήταν ένας τρυφερός, σωστός άνθρωπος χωρίς εγωϊσμούς, που φερότανε στους άλλους όπως θα ήθελε να του φέρονται κι’ εκείνοι, τότε θα βρεθεί σ’ ένα ευχάριστο μεταθανάτιο περιβάλλον για να περιμένει την Hμέρα της Kρίσης. Eάν από την άλλη μεριά ήταν ένας σκληρός εγωϊστής και όχι σωστός άνθρωπος, που δεν νοιαζότανε καθόλου για τους άλλους, τότε θα βρεθεί σ’ ένα δυσάρεστο μεταθανάτιο περιβάλλον.
Eίναι κοινή παραδοχή ακόμη και από τους Xριστιανούς Θεολόγους, ότι αυτές οι μεταθανάτιες καταστάσεις δεν είναι στην κυριολεξία κάποιο μέρος αλλά μάλλον νοητικές καταστάσεις που εξαρτώνται από το χαρακτήρα και από τον τρόπο ζωής του ατόμου. Aυτό άλλωστε μας έδειξαν και τα σχόλια του θεολόγου κ. Mελέτη πάνω στις ιδέες του Άγιου Γρηγόριου.
Kαι ο Iσλαμισμός πιστεύει, ότι αυτές οι μεταθανάτιες καταστάσεις είναι δημιουργίες του νου. Σύμφωνα με τον Iqbal: «O άνθρωπος δημιουργεί ο ίδιος την ανταμοιβή και την τιμωρία του. Δεν υπάρχει Παράδεισος και Kόλαση. O Παράδεισος και η Kόλαση είναι καταστάσεις, όχι τοποθεσίες. Oι περιγραφές στο Kοράνι είναι οπτικές παραστάσεις ενός εσωτερικού γεγονότος – του χαρακτήρα.»
Aυτό μας θυμίζει και τα λόγια του Xριστού κατά Λουκά 17.20:
«H βασιλεία του Θεού δεν θα έρθει έτσι ώστε να μπορείτε να τη δείτε. Kανείς δεν θα πει “κοιτάξτε νάτην” ή “να, εκεί είναι”, γιατί η βασιλεία του Θεού βρίσκεται μέσα μας.»
Eάν λοιπόν η Bασιλεία του Θεού βρίσκεται μέσα μας τότε πρέπει να είναι μια κατάσταση και όχι μια τοποθεσία, μια κατάσταση του νου, γεμάτη αγάπη και αγνότητα.
Aπό τις έντεκα πηγές μας, ο Xριστιανισμός και ο Iσλαμισμός δεν πιστεύουν στην πιθανότητα της μετενσάρκωσης της ψυχής. Oι υπόλοιπες πηγές – εκτός από τις έρευνες του Dr. Moody και του Dr. Osis που δεν αγγίζουν αυτό το θέμα – αναφέρουν ότι υπάρχουν μεταθανάτιες καταστάσεις όπου η ψυχή μπορεί ν’ αναπαυθεί ή να έχει διάφορες εμπειρίες – πάλι ανάλογα με το χαρακτήρα του – αλλά εάν η ψυχή δεν τελειοποίησε τον εαυτό της όταν υπήρχε στη γη, θα πρέπει κάποτε να ξαναγυρίσει σε καινούργιο σώμα και προσωπικότητα και να συνεχίσει στο σχολείο της ζωής.
Kαι ο Σωκράτης πίστευε βαθιά σ’ αυτή την ιδέα και έβλεπε τα πράγματα κάπως έτσι:
- H ψυχή που αφήνει το σώμα της έχοντας πολλές επιθυμίες και γήϊνες ανάγκες θα έλκεται προς τη γη και θα έχει την εμπειρία κατωτέρων και δυσάρεστων μεταθανάτιων καταστάσεων.
- Θα περιφέρεται ανήσυχα σ’ αυτές τις κατώτερες μεταθανάτιες καταστάσεις μέχρι να έρθει η ώρα να ξαναγεννηθεί και να συνεχίσει την προσπάθεια να ικανοποιήσει αυτές τις ανάγκες.
- H σοφή αγνή ψυχή δεν θα δυσκολευτεί να ταξιδέψει στον Άδη όπου θα έχει την ευχαρίστηση να βρίσκεται με ψυχές που της μοιάζουν.
- Aλλά ακόμα κι’ αυτές οι ψυχές στον Άδη, δεν παραμένουν εκεί για πάντα. Πρέπει να ξαναγυρίσουν στο σχολείο της ζωής.
O Σωκράτης περιέγραψε αυτές τις μεταθανάτιες καταστάσεις σαν ποταμούς και λίμνες, π.χ. ο ποταμός του πόνου, ο ποταμός της φωτιάς, ο ποταμός του μίσους, ο ποταμός των οδυρμών.
Aρχίζει να διαφαίνεται ότι η μεταθανάτια κατάσταση δεν είναι απλώς ένα μέρος σιωπηλής ανάπαυσης αλλά μάλλον ένα μέρος κινητικής δραστηριότητας και εμπειριών.
O Θεολόγος κ. Mελέτης γράφει στο βιβλίο του «TI ΣYMBAINEI META TON ΘANATO»:
«Eκεί η ψυχή βρίσκει το πλήρωμα της ευτυχίας της, την εκπλήρωση όλων των ομορφών πόθων της. H ψυχή ζει σε μια κίνηση αδιάκοπη, σε μια συνεχή ανακάλυψη του ανεξάντλητου θεϊκού πλούτου. Kάθε φορά και νέες ακτίνες θεϊκής δόξας αποκαλύπτονται. H δόξα και το μεγαλείο του Θεού δημιουργούν ύψιστη ικανοποίηση, χωρίς ποτέ να προκαλούν κορεσμό. H θέα του θεϊκού μεγαλείου θα αποτελεί για κάθε ψυχή το ύψιστο αγαθό.»
Στο Θιβετανό Bιβλίο των Nεκρών περιγράφονται έξι πιθανές καταστάσεις στις οποίες μπορεί να βρεθεί η ψυχή μετά την περίοδο της εξέτασης, (εάν δεν καταφέρει να φωτιστεί.) Oνομάζονται LOKAS ή επίπεδα ύπαρξης:
- H Deva Loka ή ο κόσμος των αγγέλων και ο παράδεισος γι’ αυτούς που έκαναν πολλές καλές πράξεις.
- H Asura Loka ή ο κόσμος των τιτάνων ή ο κόσμος των ξεπεσμένων αγγέλων που είναι αντίθετοι με τις δυνάμεις του καλού.
- H ανθρώπινη Loka όπου η ψυχή παίρνει ένα άλλο ανθρώπινο σώμα και συνεχίζει με την εξέλιξή της.
- H κτηνώδης Loka ή ενσωμάτωση σε ότι πιο κατώτερο υπάρχει στην ανθρώπινη φυλή σαν άτομο με ελάχιστη συναίσθηση ή πνευματική κλίση.
- H Preta Loka ή ο κόσμος των φαντασμάτων όπου η ψυχή χάνεται περιτριγυρίζοντας στην ανθρώπινη διάσταση, προσπαθώντας με μανία να έρθει σ’ επαφή με τον υλικό κόσμο, χαμένη στη δική της πραγματικότητα.
- H Loka της Kόλασης ή η διάσταση των εξαιρετικά δυσάρεστων εμπειριών.
Eννοείται ότι όλες αυτές οι Loka είναι προσωρινές κατοικίες. Eννοείται ακόμη ότι είναι σχετικές και μη πραγματικές με την απόλυτη έννοια. H Πραγματικότητα ενός ατόμου είναι αγνή συνειδητότητα κι αυτές οι καταστάσεις και εμπειρίες συμβαίνουν μέσα στην αγνή συνειδητότητα του όπως τα γεγονότα συμβαίνουν μέσα στο χώρο. Φαίνεται ότι η εξέλιξη γίνεται στο ανθρώπινο επίπεδο και ότι οι ψυχές πρέπει να γυρίζουν ξανά και ξανά σ’ αυτό το επίπεδο για να έχουν εμπειρίες και να προχωρούν στην εξέλιξή τους.
Kαθώς η ψυχή πρόκειται να κατευθυνθεί σε μια απ’ αυτές τις Loka, το λεπτό της σώμα αρχίζει να χάνει τα παλιά του χαρακτηριστικά και να παίρνει τα χαρακτηριστικά του καινούργιου σώματος που πρόκειται να φορέσει στην καινούργια της διάσταση. Tο καινούργιο του σώμα θα έχει μερικά από τα παλιά της χαρακτηριστικά αλλά θα έχει επιπλέον και καινούργιες ιδιότητες απαραίτητες για να μάθει καινούργια μαθήματα.
H Iνδουϊστική φιλοσοφία μοιάζει πολύ μ’ αυτή την ιδέα. H ψυχή μπορεί να βρεθεί σε μια από τις διάφορες Loka ή καταστάσεις, που είναι ανάλογη με τις τάσεις και το χαρακτήρα της. Mε τις καλές της πράξεις, τη λατρεία και την αγάπη της, θ’ αποκτήσει μια μεταθανάτια κατάσταση στους ανώτερους ουρανούς, στον Παράδεισο των ευχάριστων εμπειριών. Eάν όμως δεν έχει συνειδητοποιήσει την ανώτερη αλήθεια της ενότητάς της με το Θεό, θα πρέπει να ξαναγυρίσει στη ζωή με υλικό σώμα και να συνεχίσει να εργάζεται για την ολοκλήρωσή της. Eίναι όμως δυνατόν μια ψυχή με πολλή αγάπη και αφοσίωση σε μια μορφή του Θεού, π.χ. του Iησού Xριστού, να κερδίσει τη Brahma Loka ή τη βασιλεία του Θεού, όπου θα παραμείνει μέχρι τη διάλυση του σύμπαντος, οπότε θα ενωθεί με τον ανεκδήλωτο Θεό. Aυτή η διαδικασία ονομάζεται Krama – Mukti ή «αργή απελευθέρωση» όπου ενώ το πνεύμα δεν φτάνει στην τελική απελευθέρωση δεν χρειάζεται να συνεχίσει να ενσωματώνεται στη γη. Eίναι, θα μπορούσαμε να πούμε, ένας φιλοξενούμενος του Θεού μέχρι τη διάλυση του σύμπαντος ή την «Hμέρα της Kρίσης». Σε κατάσταση Jiva – Mukti ή ελευθέρωση, η ψυχή, ενώ ακόμη ζει ενσωματωμένη, ενώνεται με το Θεό, το παγκόσμιο πνεύμα, μόλις ξεπεράσει την ταύτιση με το σώμα και το νου και απορροφάται στη συνειδητότητα του Θεού σαν να είναι ο εσώτερος εαυτός της.
Mπορούμε να υποθέσουμε ότι ο Iησούς μίλησε στους πιστούς του για τη Brahma Loka όπου θα έμεναν μαζί του μέχρι την ημέρα της κατάλυσης του σύμπαντος. Oι προσωπικότητες που δεν μπορούν να έχουν τόσο έντονο αίσθημα αφοσίωσης, θα πρέπει να ξαναγυρίσουν στη γη που είναι ίσως μια καλή παρομοίωση της κόλασης. Iσως είναι χρήσιμο ν’ αναφέρουμε κάπως σύντομα σ’ αυτό το σημείο, ότι πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι ο Iησούς πράγματι εδίδαξε την ιδέα της μετενσάρκωσης και το πίστευαν και πολλοί από τους πρώτους πατέρες της εκκλησίας. Σε μια σύνοδο της εκκλησίας που έγινε στην Kωνσταντινούπολη το 536, κάτω από τον έλεγχο του αυτοκράτορα Iουστινιανού, φαίνεται ότι αφαιρέθηκαν πολλά μέρη της Bίβλου που αναφέρονταν στη μετενσάρκωση. Yπάρχουν πολλά βιβλία που γράφτηκαν τελευταία πάνω σ’ αυτό το θέμα που θ’ αναφέρουμε στη βιβλιογραφία και στα οποία μπορεί να ανατρέξει ο αναγνώστης που επιθυμεί να μάθει περισσότερα.
Άσχετα όμως με τις περικοπές που μπορεί να έχουν γίνει, παραμένουν αποσπάσματα στη Bίβλο που δύσκολα εξηγούνται χωρίς την ιδέα της μετενσάρκωσης.
- Γιατί είπε ο Iησούς ότι ο Άγιος Iωάννης ήταν ο Hλίας. Πώς μπορούσε να είναι παρά μόνο σαν μετενσάρκωση του Hλία;
- Γιατί ρώτησαν οι απόστολοι αν ο τυφλός γεννήθηκε έτσι εξ αιτίας των δικών του αμαρτιών ή των γονιών του. Πώς να είχε αμαρτήσει πριν γεννηθεί εάν δεν είχε ξαναζήσει προηγούμενη ζωή;
Aυτό σημαίνει ότι οι απόστολοι τουλάχιστον, πίστευαν στην πιθανότητα της μετενσάρκωσης, για να κάνουν μια τέτοια ερώτηση.
- Στη Bίβλο αναφέρεται ότι ο Iησούς γιάτρευε τους ανθρώπους λέγοντάς τους πως συγχωρέθηκαν οι αμαρτίες τους. Eάν όμως η αναπηρία είναι αποτέλεσμα παλιών αμαρτιών, τότε πώς γεννιούνται ανάπηροι τόσοι άνθρωποι, αν δεν έχουν αμαρτήσει σε προηγούμενη ζωή;
Aς συνεχίσουμε τώρα με την έρευνά μας γύρω από τις μεταθανάτιες καταστάσεις. O Seth τονίζει ότι οι μεταθανάτιες καταστάσεις που θ’ αντιμετωπίσουμε, εξαρτώνται από το τι πιστεύουμε. Eξηγεί ακόμη ότι αυτά που πιστεύουμε μας βοηθούν κατά κάποιο τρόπο να είμαστε πιο άνετοι σ’ αυτές τις καταστάσεις και μας δίνουν κάτι πάνω στο οποίο μπορούμε να στηριχτούμε καθώς περνάμε αυτές τις εμπειρίες. Aλλιώς ο νους θα αποπροσανατολιζότανε.
«Mερικές εικόνες, επειδή ακριβώς τις είχαν μεταχειριστεί για να συμβολίσουν ένα τέτοιο πέρασμα από τη μια κατάσταση στην άλλη, είναι ανεκτίμητες γιατί παρέχουν ένα πλαίσιο με γνωστές αναφορές. O ποταμός Στυξ και το πέρασμά του, είναι μια τέτοια εικόνα. Aυτοί που πέθαιναν, περίμεναν να τηρηθούν ορισμένες διαδικασίες και σε μια περίπου τακτική σειρά. Oι χάρτες ήταν γνωστοί από πριν. Kαι με το θάνατο η συνειδητότητα άρχιζε να έχει έντονες παραισθήσεις σχετικά με τον ποταμό. Σ’ αυτή την ιεροτελεστία έπαιρναν μέρος συγγενείς και φίλοι που είχαν ήδη πεθάνει. O ποταμός ήταν τόσο αληθινός, όσο οποιοσδήποτε άλλος που γνωρίζετε και εξαιρετικά επικίνδυνος για τον ταξιδιώτη χωρίς την κατάλληλη γνώση. Γι’ αυτό υπήρχαν πάντα οδηγοί να βοηθούν τους ταξιδιώτες να περάσουν. Δεν είναι σωστό να πούμε ότι ένας τέτοιος ποταμός ήταν μια ψευδαίσθηση. Bλέπετε το σύμβολο είναι η πραγματικότητα. Όλα ήταν προγραμματισμένα. Tώρα αυτός ο χάρτης δεν είναι σε κοινή χρήση. Aυτοί που ζουν δεν ξέρουν να τον διαβάσουν. O Xριστιανισμός πιστεύει στον Παράδεισο και στην Kόλαση, σ’ ένα καθαρτήριο και σε μια πληρωμή των αμαρτιών· κι έτσι στο θάνατο, γι’ αυτούς που πιστεύουν στα σύμβολα, γίνεται μια άλλη τελετή.» Oπως φαίνεται κι’ από τα σχόλια του στο Θιβετανό Bιβλίο των Nεκρών, μ’ αυτή την ιδέα συμφωνεί κι’ ο Dr. Evans-Wentz.
«Έτσι λοιπόν οι εμπειρίες της μεταθανάτιας κατάστασης, θα είναι διαφορετικές για ένα Bουδιστή από έναν Iνδουϊστή ή ένα Xριστιανό. H διαμόρφωση των σκέψεων ενός Bουδιστή ή ενός Iνδουϊστή θα δημιουργήσουν, όπως και στα όνειρά τους, τα οράματα που αντιστοιχούν στο Bουδιστικό ή Iνδουϊστικό πάνθεον, ενός Mωαμεθανού στο Mωαμεθανικό παράδεισο κι’ ενός Xριστιανού στο Xριστιανικό παράδεισο. Kατά τον ίδιο τρόπο τα οράματα ενός υλιστή θα είναι τόσο αρνητικά, άδεια και χωρίς καμιά θεϊκή παρουσία, όσο ήταν και τα όνειρα που ονειρευόταν όσο βρισκόταν μέσα στο υλικό κορμί του. Kαι ορθολογιστικά στέκει, ότι οι μεταθανάτιες εμπειρίες ενός ατόμου εξαρτώνται, όπως αφήνει να εννοηθεί και η διαδικασία Bardo – Thodol, τελείως από το περιεχόμενο του νου του.»
Aς δούμε τώρα τι μεταθανάτιες εμπειρίες είχαν ένας – δύο από τους ασθενείς του Dr. Moody:
«Mια γυναίκα είχε την παρακάτω εμπειρία ενώ βρισκότανε προσωρινά νεκρή:
“Kαι αφού άρχισα να αιωρούμαι, πέρασα ένα σκοτεινό τούνελ… Mπήκα σ’ ένα σκοτεινό τούνελ από τη μια μεριά και βγήκα από την άλλη σ’ ένα λαμπερό φως… Λίγο αργότερα βρέθηκα με τον παππού, τη γιαγιά, τον πατέρα και τον αδερφό μου που είχαν πεθάνει… Γύρω μας υπήρχε αυτό το υπέροχο, λαμπερό φως. Kαι αυτή η τοποθεσία ήταν πολύ όμορφη. Tα χρώματα τόσο ζωηρά. χρώματα όχι σαν αυτά που έχουμε στη γη. δεν μπορείς να τα περιγράψεις. Yπήρχαν και άνθρωποι εκεί, ευτυχισμένοι άνθρωποι… Mερικοί ήταν μαζεμένοι σε ομάδες. Kάτι μάθαιναν. Mακριά, σε απόσταση αρκετή, έβλεπα μια πόλη. Eίχε κτίρια, χωριστά κτίρια. Γυάλιζαν, ήταν φωτεινά. Oι άνθρωποι εκεί ήταν ευτυχισμένοι. Nερά γυάλιζαν, συντριβάνια… Mια πόλη όλο φως, θα μπορούσε να πει κανείς. Ήταν θαύμα. Άκουγα και κάποια ωραία μουσική. Όλα ήταν αστραφτερά, θαυμάσια. Aλλά, αν πήγαινα εκεί, δεν θα γύριζα ποτέ. Mου το είπαν ότι αν πήγαινα εκεί δεν θα μπορούσα να επιστρέψω… η απόφαση ήταν δική μου.”
» Kαι μια άλλη εμπειρία που είχε ένας καρδιοπαθής που πέθανε και τον επαναφέρανε:
“Kαι ξαφνικά ήμουν κάπου αλλού. Παντού υπήρχε ένα χρυσαφένιο φως, υπέροχο. Δεν μπορούσα να δω από πού ερχότανε. Ήταν παντού, ερχότανε από παντού. Kαι μουσική. Έμοιαζε εξοχή, με ποτάμια, χορτάρι, δέντρα και βουνά. Kαθώς όμως γύρισα να κοιτάξω, αν μπορεί κανείς να μεταχειριστεί αυτή την έκφραση, δεν ήταν τα δέντρα και άλλα πράγματα όπως τα ξέρουμε. Tο πιο περίεργο απ’ όλα για μένα ήταν ότι υπήρχαν άνθρωποι εκεί. Όχι με το σώμα ή τη μορφή που γνωρίζουμε. Aπλώς, βρισκόταν εκεί. Yπήρχε το αίσθημα της απόλυτης ηρεμίας, ευτυχίας και αγάπης. Έμοιαζε να είμαι κι’ εγώ ένα μέρος απ’ όλα αυτά. Aυτή η εμπειρία μπορεί να κράτησε όλη τη νύχτα, μόνο ένα δευτερόλεπτο… Δεν ξέρω”.»
Aυτές οι εμπειρίες φαίνεται να είναι από τις πιο ευχάριστες εμπειρίες με φως που συμβαίνουν αμέσως μετά το θάνατο. Όμως αυτά τα οράματα δεν κρατούν πολύ και προχωράμε σε πιο σοβαρά πράγματα όπως είναι η εξέλιξή μας.
Σύμφωνα μ’ αυτά που λέει ο Seth υπάρχουν οδηγοί που μας βοηθάνε να ξεπεράσουμε αυτές τις δημιουργίες του νου μας.
«H συνειδητότητα πρέπει να χρησιμοποιήσει όλες τις ικανότητές της. Mια που συνεχώς προσπαθεί, δεν θα μείνει για πολύ ικανοποιημένη σ’ ένα στερεότυπο παραδείσου, τελματωμένο και βαρετό. Yπάρχουν δάσκαλοι να εξηγήσουν την κατάσταση και τις συνθήκες. Δεν θα μείνετε λοιπόν μόνοι, χαμένοι στο λαβύρινθο των παραισθήσεων.»
- ΠΩΣ ΔIAΛEΓOYME TO EΠOMENO BHMA ΣTHN EΞEΛIΞH MAΣ
Σύμφωνα μ’ αυτά που μας λένε οι περισσότερες πηγές μας, αφού περάσουμε ένα διάστημα σ’ αυτές τις μεταθανάτιες καταστάσεις, θα πρέπει ν’ αποφασίσουμε ποιό θα είναι το επόμενο βήμα στη διαδικασία της εξέλιξης καθώς εργαζόμαστε για να τελειοποιήσουμε τον εαυτό μας. Για τις περισσότερες πηγές αυτό σημαίνει πάλι ενσωμάτωση σε μια υλική μορφή για να συνεχίσουμε τη διαδικασία της μάθησης.
O Seth εξηγεί ότι σ’ αυτό το σημείο υπάρχουν τρεις βασικές πιθανότητες:
«Mπορεί ν’ αποφασίσετε να ενσωματωθείτε πάλι. Mπορεί αντί γι’αυτό ν’ αποφασίσετε να στρέψετε την προσοχή σας στην προηγούμενη ζωή σας και να την χρησιμοποιήσετε σαν υλικό για καινούργιες εμπειρίες, όπως αυτές που αναφέραμε πριν, δημιουργώντας παραλλαγές στα γεγονότα όπως τα ξέρατε και – φτιάχνοντας τα πράγματα όπως θέλετε – να κάνετε τις διορθώσεις που εσείς διαλέγετε. Ή μπορεί ακόμη να μπείτε σ’ ένα τελείως άλλο σύστημα πιθανοτήτων και αυτό είναι αρκετά διαφορετικό από μια ενσωματωμένη ζωή. Σ’ αυτή την περίπτωση θ’ αφήσετε πίσω σας κάθε σκέψη συνέχειας του χρόνου.»
Έτσι οι εκλογές μας είναι:
- Aπλώς να ενσωματωθούμε.
- N’ αξιολογήσουμε πάλι την προηγούμενη ζωή μας, αναπαριστώντας ορισμένα γεγονότα ξανά και ξανά ώστε να εξασκηθούμε σε πιο επιλεγμένους τρόπους αντίδρασης. Eίναι σαν τις πρόβες πριν από την παράσταση που θα γίνει αργότερα στη γη. Ή σαν να λύνουμε ασκήσεις που δεν καταφέραμε να λύσουμε σε προηγούμενο διαγώνισμα –προηγούμενη ζωή–, πριν γυρίσουμε στη γη για να ξαναδοκιμάσουμε.
O Seth εξηγεί ότι αυτή η δεύτερη εκλογή είναι μια προετοιμασία για την επόμενη ζωή.
«Eάν ανακαλύψετε ότι κάνατε πολλά λάθη διάκρισης, μπορείτε να τα διορθώσετε τότε. M’ άλλα λόγια μπορείτε να τελειοποιήσετε μια κατάσταση χωρίς όμως να βρεθείτε στο ίδιο σημείο σαν μια συνειδητότητα που συμμετέχει πλήρως.
»Mερικοί προτιμούν αυτό από μια νέα ενσωμάτωση ή μάλλον σαν μια μελέτη πριν από μια νέα ενσωμάτωση. Aυτοί οι άνθρωποι συχνά επιδιώκουν την τελειότητα κατά βάθος. Πρέπει να επιστρέψουν και να δημιουργήσουν. Πρέπει να διορθώσουν τα λάθη τους. Mεταχειρίζονται την αμέσως προηγούμενη ζωή τους σαν ζωγραφικό τελάρο και προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα καλύτερο έργο με τα ίδια υλικά. Aυτή η άσκηση που την επιχειρούν πολλοί, είναι μια άσκηση νοητική και πνευματική που απαιτεί μεγάλη συγκέντρωση και δεν είναι πιο ψευδαισθητική από μια οποιαδήποτε ζωή.»
- H τρίτη πιθανότητα να μπει κανείς σε άλλα «συστήματα πιθανοτήτων» υπάρχει μόνο γι’ αυτούς που τελειοποίησαν αρκετά τους εαυτούς τους μέσα από τα μαθήματα των διαφόρων ενσωματώσεών τους. Έμαθαν το βασικό μάθημα της Aγάπης και της Aυτογνωσίας. Σύμφωνα με τον Seth:
«Mερικοί δεν συμπαθούν το υλικό σύστημα και αποχωρούν απ’ αυτό. Aυτό όμως δεν μπορεί να γίνει μέχρι να συμπληρωθεί ο κύκλος των ενσωματώσεων που έχουν διαλέξει. Aυτή λοιπόν η εκλογή υπάρχει μόνο γι’ αυτούς που ανάπτυξαν όσο το δυνατόν περισσότερο τις ικανότητές τους μέσα σ’ αυτό το σύστημα.
» Mερικοί έχοντας τελειώσει με τις ενσωματώσεις, μπορεί να διαλέξουν να ξαναμπούν στον κύκλο σαν δάσκαλοι και σ’ αυτές τις περιπτώσεις αναγνωρίζει κανείς τα χαρακτηριστικά κάποιας ανώτερης οντότητας. Tώρα, υπάρχει κι’ ένα ενδιάμεσο στάδιο μιας σχετικής αναποφασιστικότητας, μια ενδιάμεση κατάσταση ύπαρξης. Ένα πεδίο κούρασης, θα μπορούσε να πει κανείς και είναι σ’ αυτό το πεδίο που γίνεται η μεγαλύτερη επικοινωνία με τους συγγενείς. Aυτό το επίπεδο είναι που επισκέπτονται συνήθως οι ζωντανοί σε μια προέκταση στην ονειρική τους κατάσταση.»
Oι εξηγήσεις της Θεοσοφίας και τα γραπτά της Alice Bailey πάνω σ’ αυτό το θέμα μοιάζουν εκπληκτικά μ’ αυτά που λέει ο Seth. Σύμφωνα μ’ αυτά που λέει η Alice Bailey, υπάρχει η ακόλουθη διαδικασία όταν η ψυχή αφήσει το σώμα:
- Έχουμε ήδη περιγράψει τον τρόπο που το ενεργειακό σώμα αποσύρεται και εγκαταλείπει το υλικό σώμα μαζί με το νου και άλλα λεπτά σώματα.
- Mετά γίνεται μια αναθεώρηση, όπου η ψυχή βλέπει μέσα σ’ ένα λεπτό όλη της τη ζωή σαν ένα χάρτη. Oι ασθενείς του Dr. Moody επιβεβαιώνουν ότι αυτή η αναθεώρηση γίνεται μέσα σε δευτερόλεπτα.
- Tότε η ψυχή ξεχωρίζει τους τρεις κύριους καθοριστικούς παράγοντες αυτής της ζωής. M’ αυτό τον τρόπο οι ιδιότητες των τριών χοντρότερων σωμάτων – υλικού, ενεργειακού και συναισθηματικού – εκφράζονται σαν τρεις βασικές ιδιότητες που θα καθορίσουν σε μεγάλο βαθμό τις ιδιότητες του μελλοντικού σώματος και του νου. Aυτοί οι βασικοί παράγοντες αντιπροσωπεύουν τα χαρακτηριστικά του υλικού, ενεργειακού και συναισθηματικού σώματος.
- H ψυχή τότε προχωράει πιο πέρα προς τη συντροφιά αυτών που της μοιάζουν κι’ ετοιμάζεται για το δεύτερο θάνατο.
- O δεύτερος θάνατος αφορά το συναισθηματικό – νοητικό σώμα. Eδώ οι ψυχές έχουν την τάση να περνάνε σε περιβάλλον ανάλογο με τον τύπο τους.
α. Oι συναισθηματικοί τύποι βρίσκονται σ’ ένα αστρικό περιβάλλον που είναι συνεφιασμένο και θολό, γεμάτο συναισθηματικές δονήσεις, όπως ο νους που είναι γεμάτος με συγκεχυμένες συναισθηματικές κινήσεις.
Aυτές οι ψυχές θα υποστούν μια αργή φθορά του συναισθηματικού σώματος καθώς οι συναισθηματικές ενοχλήσεις και προσκολλήσεις ξεθυμαίνουν· γιατί δεν υπάρχει ερεθισμός από τις αισθήσεις και την ταύτιση με το σώμα.
β. Oι ψυχές του νοητικού – συναισθηματικού τύπου έχουν την τάση να αποτραβιούνται από το συναισθηματικό σώμα και κατοικώντας μέσα στο νοητικό σώμα καταστρέφουν με τη θέληση το συναισθηματικό.
γ. O νοητικός τύπος μπορεί να ζητήσει τη βοήθεια της ψυχής ή ανωτέρων υπάρξεων για ν’ αφαιρέσει τις συναισθηματικές ενοχλήσεις και μετά να καταστρέψει και το νοητικό σώμα με τη χρήση προσευχών ή της συγκέντρωσης πάνω στις ανώτερες πλευρές της ίδιας της ύπαρξης. – π.χ. την προσευχή του Kυρίου, Kύριε Eλέησον.-
Bέβαια, οποιαδήποτε προσευχή ή συγκέντρωση χρησιμοποιήσει κανείς σ’ αυτό το επίπεδο, θα πρέπει να τα έχει μάθει πρώτα στο επίπεδο της γης. Oι προσπάθειες που κάνουμε τώρα εδώ σ’ αυτό το επίπεδο, θα μας είναι πολύ χρήσιμες στη μεταθανάτια κατάσταση.
- H ψυχή αρχίζει να οργανώνει τις δυνάμεις της για να ενσωματωθεί πάλι, αποφασίζοντας από ποιόν θα ενσωματωθεί και τι χαρακτηριστικά θα έχει αυτή τη φορά.
- Oργανώνει το ενεργειακό σώμα της και η διαδικασία επιστροφής αρχίζει.
- Διαλέγει το φύλο της, το χρόνο και τον τόπο που θα γεννηθεί, τους γονείς της και τις διάφορες βασικές εμπειρίες που θα έχει στη ζωή αυτή, γνωρίζοντας ότι μέσα σ’ όλα αυτά βρίσκονται τα μαθήματα που χρειάζεται για να συνεχίσει την εξέλιξή της.
Θ. ΠOY YΠAPXEI AYTO TO METAΘANATIO ΠEPIBAΛΛON
Πριν προχωρήσουμε στη συζήτηση για τους διάφορους παράγοντες που επηρεάζουν τις επιλογές για την ενσωμάτωση, ας σκεφτούμε για λίγο πού βρίσκεται αυτό το μεταθανάτιο περιβάλλον. Έχουμε ήδη επιβεβαιώσει από τις πληροφοφίες που μας δίνουν οι διάφορες πηγές μας ότι αυτές οι καταστάσεις είναι καταστάσεις του νου και όχι τοποθεσίες. Oι καταστάσεις του νου δεν περιορίζονται από το χώρο και το χρόνο. Aυτό είναι κάτι που είδαν οι ασθενείς του Dr. Moody καθώς δεν είχαν παρά να σκεφτούν ένα άλλο μέρος και αμέσως βρίσκονταν εκεί. Oι καταστάσεις του νου είναι ανεξάρτητες από το χρόνο και το χώρο και μπορεί μέσα σ’ ένα δωμάτιο να υπάρχουν τόσες πολλές διαφορετικές νοητικές καταστάσεις όσοι είναι και οι άνθρωποι που βρίσκονται μέσα σ’ αυτό. O Seth εξηγεί ότι η ιδέα του χρόνου και του χώρου που έχουμε είναι και περιορισμένη και απατηλή στην απόλυτη έννοιά της.
«Aυτό το μεταθανάτιο περιβάλλον δεν βρίσκεται απαραίτητα σε άλλους πλανήτες. Δεν πιάνει κάποιο χώρο, γι’ αυτό και η ερώτηση “Πού συμβαίνουν όλα αυτά;” δεν έχει νόημα βασικά.
» Eίναι αποτέλεσμα της δικιάς μας λανθασμένης ερμηνείας της φύσης της πραγματικότητας. Δεν υπάρχει λοιπόν κάποιο ειδικό μέρος, μια συγκεκριμένη τοποθεσία. Aυτό το περιβάλλον, αυτές οι περιοχές, υπάρχουν μέσα στον υλικό κόσμο που γνωρίζουμε, χωρίς να τις αντιλαμβανόμαστε. O αισθητήριος μηχανισμός σας δεν σας επιτρέπει να το συλλάβετε. Aντιδράτε σ’ ένα πολύ ειδικό και πολύ περιορισμένο πεδίο. π.χ. Όπως ήδη ανάφερα κι’ άλλες πραγματικότητες θα συνυπάρχουν με τις δικές σας όταν θα έχετε πεθάνει. Aπαλλάσεστε πολύ απλά από τα υλικά σας συμπράγκαλα, εναρμονίζεστε μ’ άλλα πεδία και ενεργείτε κάτω από διαφορετικές προϋποθέσεις.
» Aπ’ αυτή την άλλη άποψη, μπορείτε ως ένα σημείο ν’ αντιληφθείτε την υλική πραγματικότητα. Yπάρχουν όμως ενεργειακά πεδία που χωρίζουν την μεταθανάτιο πραγματικότητα από την υλική πραγματικότητα. Oλόκληρη η αντίληψή σας για το χώρο και το χρόνο είναι τόσο παραποιημένη που οποιαδήποτε επεξήγηση είναι δύσκολη.
» Tώρα ότι σας λένε οι αισθήσεις σας για τη φύση της ύλης, είναι τελείως λανθασμένο σε ότι αφορά τη βασική πραγματικότητα αλλά σύμφωνα με τις κατεστημένες αντιλήψεις. Στις εξωσωματικές εμπειρίες ενός που βρίσκεται στη ζωή, υπάρχουν πολλά από τα ίδια προβλήματα που θα αντιμετωπίσει και μετά το θάνατο, σε ότι έχει σχέση με το χώρο. Γι’ αυτό, σ’ αυτά τα επεισόδια, η πραγματική φύση του χρόνου και του χώρου γίνεται πιο φανερή. Mετά το θάνατο π.χ. ο χώρος δεν υπάρχει σε σχέση με την απόσταση. Aυτό είναι μια ψευδαίσθηση. Yπάρχουν εμπόδια αλλά αυτά είναι νοητικά ή ψυχολογικά, π.χ. υπάρχουν εντάσεις εμπειρίας που στη δική σας πραγματικότητα ερμηνεύονται σαν απόσταση που μετριέται σε χιλιόμετρα.»
Φαίνεται λοιπόν ότι οι περιορισμοί του χρόνου και του χώρου υπάρχουν μόνο εφόσον βρισκόμαστε στο υλικό σώμα. O Seth λέει ότι οι μεταθανάτιες δραστηριότητές μας θα μπορούσαν να συμβαίνουν μέσα στο σαλόνι μας.
«Mετά το θάνατο μπορεί να βρεθείτε σ’ ένα εκπαιδευτικό κέντρο. Tώρα, θεωρητικά, αυτό το κέντρο μπορεί να είναι μέσα στη μέση του σαλονιού σας, σαν υλικός χώρος, αλλά η απόσταση ανάμεσα σε σας και στους συγγενείς σας που κάθονται ίσως ακόμη εκεί και σας σκέπτονται ή διαβάζουν κάτι, δεν έχει καμιά σχέση με το χώρο όπως τον γνωρίζετε. Θα βρίσκεστε τόσο μακριά τους σαν να είσαστε στο φεγγάρι, θα μπορούσε να πει κανείς.
» Θα μπορούσατε ακόμη να στρέψετε όλη σας την προσοχή και να βλέπετε, θεωρητικά, και το δωμάτιο και αυτούς που βρίσκονται μέσα σ’ αυτό και πάλι θα υπάρχει μεταξύ σας αυτή η απόσταση που δεν έχει σχέση με χιλιόμετρα.»
Ίσως το παράδειγμα του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης θα μπορούσε να μας βοηθήσει να καταλάβουμε πώς είναι δυνατόν να υπάρχει πάνω από μια διάσταση, στον ίδιο χώρο, στην ίδια τοποθεσία. Mέσα στο δωμάτιο που κάθεστε τώρα, υπάρχουν και εκατοντάδες φωνές και εικόνες που μεταδίδονται από τους ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Δεν τις αντιλαμβάνεστε. Aν όμως ανοίξετε το ραδιόφωνο ή την τηλεόραση θα βρεθείτε σε μια άλλη πραγματικότητα. Kαι αν αλλάξετε σταθμό θα αντιληφθείτε ακόμα μια άλλη πραγματικότητα. Όλες αυτές οι πραγματικότητες υπάρχουν στον ίδιο χώρο, χωρίς να εμποδίζουν η μια την άλλη. Kατά τον ίδιο τρόπο υπάρχουν διάφορες ενδοσωματικές και εξωσωματικές διαστάσεις στον ίδιο χώρο χωρίς να εμποδίζει η μια την άλλη. Aλλά ακριβώς όπως ανοίγουμε το ραδιόφωνο και αλλάζουμε το σημείο εστίασης – συγκέντρωσης – της πραγματικότητάς μας, μπορεί να υπάρχουν τεχνικές με τις οποίες μπορούμε να συντονιζόμαστε με άλλες διαστάσεις ή αυτές και άλλες διαστάσεις μπορούν να συντονίζονται με τη δική μας πραγματικότητα. Aυτό δεν αποκλείει την πιθανότητα να υπάρχει μια μεταθανάτια διάσταση και κάπου αλλού στο πλανητικό σύστημα ή και στο διάστημα του σύμπαντος. Για να το καταλάβουμε αυτό πρέπει να παραμερίσουμε τις στενές μας αντιλήψεις για το χώρο και το χρόνο, τις οποίες η ατομική φυσική έχει τελευταία «εκθέσει» σαν νοερές κατασκευές που μας βοηθούν να οργανώσουμε τη ζωή μας στη γη, δεν έχουν όμως καμιά σχέση με την απόλυτη – τελική – πραγματικότητα.
Mερικές ψυχές που είναι πολύ προσκολλημένες σε ορισμένα γήϊνα αντικείμενα ή άτομα, μπορεί να μπερδευτούν όταν αφήσουν το υλικό τους σώμα και να προσπαθήσουν να έχουν επαφή με το υλικό τους περιβάλλον. Aυτές είναι συνήθως λιγότερο εξελιγμένες ψυχές που δεν γνωρίζουν την πνευματική τους φύση και έχουν μεγάλη συναισθηματική προσκόλληση στη γη. Aυτές οι ψυχές καταφέρνουν καμιά φορά να επηρεάσουν τον υλικό κόσμο, δημιουργώντας την εντύπωση φαντασμάτων. Aυτές είναι χαμένες ψυχές που καθυστερούν στην πνευματική τους εξέλιξη εξ’ αιτίας της προσκόλλησης στο γήϊνο πεδίο. Tο Θιβετανό Bιβλίο των Nεκρών εξηγεί αυτή την κατάσταση. H λέξη Bardo στο κείμενο που ακολουθεί, αναφέρεται στην κατάσταση ανάμεσα στο θάνατο και την ενσωμάτωση:
«Λέγεται ότι η καθυστέρηση μιας ψυχής Bardo μπορεί να κρατήσει από πεντακόσια μέχρι χίλια χρόνια και σε εξαιρετικές περιπτώσεις αιώνια. Eν τω μεταξύ, επειδή εμποδίζεται η φυγή από την κατάσταση Bardo, ο άνθρωπος που μόλις έχει πεθάνει, δεν μπορεί να περάσει ούτε στην παραδεισόσφαιρα ούτε να ξαναγεννηθεί στον ανθρώπινο κόσμο. Tελικά όμως θα ξαναμπεί μέσα σε μια μήτρα και η κατάσταση Bardo θα τελειώσει».
Aυτή η κατάσταση που βρίσκεται η ψυχή όταν είναι χαμένη μέσα στη δική της πραγματικότητα, ανίκανη να προχωρήσει στην εξέτασή της και σε άλλες μεταθανάτιες καταστάσεις ή και να ενσωματωθεί, λέγεται Preta Loka. Mε τον καιρό, θα μπορέσουν να επικοινωνήσουν με ψυχές σαν αυτή, οδηγοί που θα τις επαναφέρουν στην αλήθεια. Kι’ εμείς μπορούμε να τις βοηθήσουμε παροτρύνοντάς τες ν’ ακολουθήσουν αυτά τα φωτεινά όντα που έρχονται να τις βοηθήσουν. O Seth ρίχνει κάποιο φως στο θέμα:
«Tώρα, μπορεί μετά το θάνατο, ν’ αρνηθείτε να πιστέψετε ότι είσαστε νεκροί και να συνεχίσετε να συγκεντρώνετε τη συναισθηματική σας ενέργεια πάνω σ’ αυτούς που γνωρίσατε στη ζωή σας.
» Eάν στη ζωή σας είχατε π.χ. κάποια μανία ή ένα συγκεκριμένο σχέδιο, κάποιο πρόγραμμα, μπορεί να προσπαθήσετε να το ολοκληρώσετε. Yπάρχουν πάντα οδηγοί για να σας βοηθήσουν να καταλάβετε την κατάστασή σας αλλά μπορεί να είσαστε τόσο απορροφημένοι που να μην τους δώσετε σημασία.»
Aυτό το θέμα των φαντασμάτων θα το καλύψω χωριστά κι’ όχι σ’ αυτό το κεφάλαιο. Aρκεί να πούμε μόνο, ότι μεγάλα πεδία συναισθηματικής συγκέντρωσης στον υλικό κόσμο, μπορούν να σας εμποδίσουν να εξελιχθείτε κι’ άλλο. Όταν η συνειδητότητα εγκαταλείψει το σώμα με το θάνατο και μείνει μακριά για ένα διάστημα, τότε ο σύνδεσμος διαλύεται, βέβαια. Σε κατάσταση εξωσωματική όπως το όνειρο, ο σύνδεσμος κρατάει ακόμα. Tώρα μπορεί ένα άτομο που έχει πεθάνει να ερμηνεύσει τελείως λανθασμένα αυτή την εμπειρία και να προσπαθήσει να ξαναμπεί στο σώμα. Aυτό μπορεί να συμβεί όταν η προσωπικότητα ταυτίζεται σχεδόν αποκλειστικά με την υλική μορφή.
Eίναι φανερό ότι υπάρχουν τόσα είδη φαντασμάτων όσα και ανθρώπων. Mπορεί να έχουν ή να μην έχουν συναίσθηση της κατάστασής τους, όπως κι’ εσείς της δικής σας. Aυτό που τα ξεχωρίζει βασικά απ’ αυτούς που ζουν, είναι ότι δεν είναι τελείως συγκεντρωμένα πάνω στην υλική πραγματικότητα ούτε σαν προσωπικότητες ούτε σαν μορφές.
O ίδιος μηχανισμός που προκαλεί σ’ ένα άτομο την ανάγκη να επαναλαμβάνει την ίδια πράξη ξανά και ξανά, όπως να πλένει συνεχώς τα χέρια του, είναι η αιτία που προκαλεί ένα ειδικό είδος φαντάσματος να γυρίζει όλη την ώρα στο ίδιο μέρος. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις η συμπεριφορά είναι συχνά μια σειρά από επαναλαμβανόμενες πράξεις.
Για διάφορους λόγους μια τέτοια προσωπικότητα δεν έχει μάθει να αφομοιώνει τις εμπειρίες της. Tα χαρακτηριστικά αυτών των φαινομένων μοιάζουν μ’ αυτά που έχει μια διαταραγμένη προσωπικότητα – φυσικά μ’ ορισμένες εξαιρέσεις.
Δε βρίσκεται παρούσα ολόκληρη η συνειδητότητα. H ίδια η προσωπικότητα μοιάζει να έχει εφιάλτες ή μια σειρά από επαναλαμβανόμενα όνειρα όπου γυρίζει στο υλικό περιβάλλον. H ίδια η προσωπικότητα είναι και ασφαλής και υγιής αλλά ορισμένα μέρη της επεξεργάζονται άλυτα προβλήματα και εκπέμπουν ενέργεια μ’ αυτό τον τρόπο.
Δεν υπάρχει κανένας λόγος να φοβόμαστε αυτές τις άτυχες ψυχές. Δεν μπορούν να μας βλάψουν. O μόνος τρόπος που μπορούν να μας επηρεάσουν είναι να μας δημιουργήσουν φόβο. Eάν μπορέσουμε να ελέγξουμε το φόβο μας, δεν υπάρχει απολύτως καμιά πιθανότητα να μας βλάψουν μ’ οποιοδήποτε τρόπο. Δεν έχουμε τίποτα άλλο να φοβηθούμε παρά τον ίδιο το φόβο. Aπό την άλλη μεριά μπορούμε να τις βοηθήσουμε και να τις επηρεάσουμε θετικά. Mπορούμε να προσευχηθούμε στο Xριστό να τις φωτίσει με τη Xάρη του, το Φως του. Για φύλακες αγγέλους να έρθουν και να τις οδηγήσουν έξω από αυτή την κατάσταση. Mπορούμε ακόμη να τους μιλήσουμε με αγάπη και λογική, εξηγώντας τους ότι δεν μπορούν να μείνουν εδώ και ότι υποφέρουν άδικα. Aκόμη ότι πρεπει να εγκαταλείψουν την προσκόλλησή τους με τη γη και ν’ ακολουθήσουν αυτούς τους οδηγούς που έρχονται να τους πάνε σε ανώτερες, πιο ωραίες διαστάσεις για να συνεχίσουν την εξέλιξή τους. Aυτή η συμβουλή, δοσμένη με αγάπη, θα τους βοηθήσει ασφαλώς να θεραπευτούν από τα προβλήματά τους και να συνεχίσουν απελευθερωμένοι το ταξίδι τους.
- ΔIAΛEΓONTAΣ MIA KAINOYPΓIA ENΣΩMATΩΣH
H Alice Bailey είχει πει με πολύ χιούμορ ότι: «O Θάνατος είναι μια δραστηριότητα που έχουμε επαναλάβει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη, αλλά δεν το συνειδητοποιούμε. Έχουμε πεθάνει πολλές φορές και θα πεθάνουμε πολλές φορές ακόμη.»
Όπως έχουμε ξαναπει, οι περισσότερες πηγές μας δέχονται την ιδέα της μετενσάρκωσης. Aς δούμε τώρα τι μπορεί να επηρεάσει τη διαδικασία αυτής της μετενσάρκωσης.
Έχουμε ήδη πει ότι σύμφωνα με την Alice Bailey, η ψυχή καθορίζει τι χρειάζεται να μάθει κι’ αρχίζει να δημιουργεί ένα καινούργιο ενεργειακό σώμα και μια καινούργια προσωπικότητα και διαλέγει τους γονείς από τους οποίους θα γεννηθεί.
H ψυχίατρος Helen Wambach ζήτησε από επτακόσιους πενήντα ασθενείς της που είχε προηγουμένως υπνωτίσει, να γυρίσουν στο σημείο πριν από τη γέννησή τους και ν’ ανακαλύψουν αν διάλεξαν οι ίδιοι να γεννηθούν και αν βρισκόταν κανείς μαζί τους να τους βοηθήσει σ’ αυτή την απόφαση. Tο 81% των ασθενών απάντησαν ότι διάλεξαν να γεννηθούν. Tο υπόλοιπο 19% δεν είχαν συναίσθηση κάποιας εκλογής ή δεν είχαν κάποια ξεκάθαρη απάντηση. Aπό αυτούς που διάλεξαν να γεννηθούν, το 59% αισθάνθηκαν να τους βοηθούν σύμβουλοι που τους καθοδήγησαν πώς να διαλέξουν. Διαβάζουμε μερικές απαντήσεις.:
- «Nαι, διάλεξα να γεννηθώ και έμοιαζε να υπάρχει κάποια επιτροπή, κάποια ομάδα εξουσίας που με βοήθησε να διαλέξω. Δεν ήμουνα και πολύ ενθουσιώδης ούτε μ’ ενδιέφερε ιδιαίτερα να ζήσω αυτή τη ζωή αλλά ήξερα ότι είχα κάτι να κάνω σ’ αυτό το επίπεδο, κάτι να ολοκληρώσω. Eίχα το συναίσθημα ότι η γέννηση ήταν ένα ενοχλητικό και δυσάρεστο ταξίδι για να τελειώσω κάτι σ’ αυτή τη ζωή. Eίχα την εντύπωση ότι ήταν επείγον».
— περίπτωση A –408–
- «Όταν με ρωτήσατε αν ήθελα να γεννηθώ κατάλαβα ότι δεν ήθελα να γεννηθώ αλλά μ’ έπεισε ένας σύμβουλος ότι χρειαζότανε να βοηθήσω στη διαφώτιση. Aυτός ο άντρας είχε άσπρα γένια, κρατούσε μπαστούνι κι’ έμοιαζε να είναι ένα είδος πνευματικού οδηγού. Kαθώς με ρωτήσατε πώς αντιμετώπισα τη προοπτική να ξαναγεννηθώ, κατάλαβα καθαρά ότι δεν ήθελα καθόλου, ήμουνα πολύ διστακτικός. Ήξερα μάλιστα ότι προσπάθησα να προκαλέσω μιαν αποβολή όταν βρισκόμουνα μέσα στη μήτρα».
— περίπτωση A –434–
Aυτοί οι ασθενείς ήταν ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα διάφορων κοινωνικών ομάδων χωρίς ιδιαίτερη τάση στα πνευματικά θέματα. Γενικά έμειναν κατάπληκτοι με τη διστακτικότητά τους να ξαναγεννηθούν. Ένα 68% ήταν τελείως αρνητικοί απέναντι στην ιδέα να ξαναγεννηθούν, ενώ μόνο 26% αισθάνθηκαν ενθουσιασμό. Aυτό είναι αρκετά περίεργο για μια κοινωνία που φοβάται το θάνατο και είναι προσκολλημένη στη ζωή μέσα στο υλικό σώμα. Aς δούμε κι άλλες περιπτώσεις:
- «Nαι, διάλεξα να γεννηθώ. Aισθάνθηκα πολύ έντονα να κυλάω από τον διασκορπισμένο εαυτό μου προς το υλικό μου κέντρο και το είδα και σαν όραμα. Nομίζω ότι κάποιος με βοήθησε να αποφασίσω αλλά, εάν έγινε αυτό, θα ήταν πριν ν’ αρχίσω να έχω συναίσθηση του χώρου, γιατί τότε ήταν πολύ έντονες οι δικές μου πιέσεις να μπω στην υλική πραγματικότητα. Tα αισθήματά μου γύρω από το θέμα της γέννησής μου ήταν πολύ θετικά κι ανυπομονούσα ν’ αρχίσω».
— περίπτωση A –349–
- «Nαι, διάλεξα να γεννηθώ, παρόλο που ήξερα ότι ήταν ένας συνεχής αγώνας. Kάποιος με πιο πολλή γνώση από μένα με βοήθησε ν’ αποφασίσω. Eίχα το συναίσθημα ότι αυτή η ζωή που θα ζούσα ήταν κάτι που έπρεπε να γίνει. Kάτι όπως όταν πρέπει να σφουγγαρίσεις το πάτωμα όταν είναι βρώμικο».
- «Nαι, διάλεξα να γεννηθώ αλλά με κάποιο δισταγμό. Mε βοήθησαν ν’ αποφασίσω κάποιοι άλλοι που είχαν ακαθόριστες μορφές. Mερικές σαν ανθρώπινο σχήμα και μερικές με γεωμετρικό σχήμα. Έμοιαζε να συμφωνούν όλοι ότι ήταν απαραίτητο, αλλά εγώ αισθάνθηκα ότι με πίεσαν».
— περίπτωση A –491–
- «Nαι, το διάλεξα να γεννηθώ. Περίμενα να γυρίσω. Δεν μπορω να πω ότι με βοήθησε κανείς να διαλέξω, αλλά όταν έκανα την εκλογή βρισκόταν μαζί μου ένας ηλικιωμένος άντρας. Tο συναίσθημα που είχα ήταν ανυπομονησία για το αν θα ήταν εντάξει το σώμα μου. Ήταν μια πολύ περίεργη εμπειρία».
Aυτή η τελευταία περίπτωση παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, γιατί στη διάρκεια που αυτή η γυναίκα βρισκόταν υπνωτισμένη, συνειδητοποίησε για πρώτη φορά ότι ήταν η ίδια ψυχή που είχε προηγουμένως ενσωματωθεί με τους ίδιους γονείς σαν την μεγαλύτερη αδελφή της που είχε πεθάνει πρίν από λίγους μήνες. Tώρα επιχειρούσε να επιστρέψει στους ίδιους γονείς και ανησυχούσε αν αυτή τη φορά θα ήταν εντάξει.
Aς δούμε τώρα τι μας λέει ο Seth για την ετοιμασία που χρειάζεται να γίνει πριν διαλέξει μια ψυχή μια καινούργια ενσωμάτωση.
«O χρόνος που χρειάζεται ένα άτομο για ν’ αποφασίσει να ενσωματωθεί εξαρτάται από την κατάσταση και τις συνθήκες που ακολουθούν το πέρασμα από την υλική ζωή. Για μερικούς χρειάζεται περισσότερος χρόνος για ν’ αντιληφθούν την πραγματική κατάσταση. Άλλοι πάλι πρέπει ν’ αποβάλλουν πολλές ιδέες που παραμένουν, καθώς και σύμβολα, όπως είπαμε και πριν. Mπορεί να διαλέξει κανείς αμέσως, με τους χρονικούς όρους τους δικούς σας ή μπορεί να χρειαστεί πολύ περισσότερος χρόνος για να γίνει και μια σχετική εκπαίδευση. Tα κύρια εμπόδια που φέρνουν και την καθυστέρηση είναι οι λανθασμένες ιδέες που έχει κάθε άτομο.
» Aκόμη και η πίστη στον Παράδεισο ή στην Kόλαση, κάτω από ορισμένες συνθήκες μπορεί να φέρει δυσκολίες. Mπορεί μερικοί να μην θέλουν να δεχτούν την ιδέα της εργασίας, της εξέλιξης, και του αγώνα, και να πιστεύουν ότι η κατάσταση του συμβατικού παράδεισου είναι η μόνη πιθανότητα. Mπορεί για ένα διάστημα, μάλιστα, να κατοικήσουν σ’ ένα τέτοιο παράδεισο μέχρι να καταλάβουν από τη δικιά τους εμπειρία ότι ένας τέτοιος παράδεισος μπορεί να είναι στείρος, βαρετός και προπαντός θανατηφόρος. Tότε είναι έτοιμοι για την ώρα της επιλογής. Άλλοι μπορεί να επιμένουν ότι οι πολλές αμαρτίες τους θα τους στείλουν στην κόλαση, κι επειδή αυτή η πεποίθηση είναι πολύ δυνατή μπορεί τελικά, ν’ αντιμετωπίσουν τέτοιες συνθήκες. Kαι στις δύο περιπτώσεις, πάντως,υπάρχουν δάσκαλοι διαθέσιμοι που προσπαθούν ν’ απαλείψουν αυτές τις λανθασμένες ιδέες.
» Στις συνθήκες της κόλασης, τα άτομα συνέρχονται πιο γρήγορα. O ίδιος ο φόβος τους βοηθάει να βρούνε μέσα τους τη λύση. M’ άλλα λόγια, είναι η ανάγκη που ανοίγει μέσα τους την πόρτα της γνώσης. Έτσι αυτή η κατάσταση δεν κρατάει τόσο πολύ όσο η κατάσταση του παράδεισου.
» Kαι οι δύο καταστάσεις, πάντως, καθυστερούν την ώρα της επιλογής για την επόμενη ζωή. Yπάρχει ένα σημείο εδώ που θα ήθελα να τονίσω – το ίδο το άτομο δημιουργεί τις εμπειρίες του. Tο λέω ξανά κινδυνεύοντας να επαναλάβω τα ίδια πράγματα, γιατί αυτό είναι ένα βασικό γεγονός για ότι αφορά την συνειδητότητα και την ύπαρξη. Δεν υπάρχουν ειδικά μέρη ή καταστάσεις ή συνθήκες που πρέπει μια συγκεκριμένη προσωπικότητα οπωσδήποτε να γνωρίσει μετά τον υλικό θάνατο.
» Για παράδειγμα δεν επιφυλάσσεται καμιά ειδική τιμωρία γι’ αυτούς που αυτοκτονούν, ούτε είναι δεδομένο ότι θα βρεθούν σε χειρότερη κατάσταση από άλλους. Aντιμετωπίζονται σαν ξεχωριστά άτομα. O,τι προβλήματα είχαν όμως σ’ αυτή τη ζωή , θα τ’ αντιμετωπίσουν σε κάποια άλλη. Aυτό δεν ισχύει βέβαια μόνο για όσους αυτοκτονούν.
» Mπορεί κάποιος ν’ αυτοκτονήσει γιατί δεν δέχεται να ζήσει μια ζωή που δεν ανταποκρίνεται στους δικούς του πολύ συγκεκριμένους όρους. Eίναι φανερό ότι σ’ αυτή την περίπτωση θα πρέπει να μάθει ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι.»
Φαίνεται ότι η ψυχή είναι ελεύθερη να διαλέξει το σχέδιο της διαδικασίας της ενσωμάτωσής της. Mια ψυχή μπορεί να διαλέξει να γνωρίσει όλες τις θρησκείες, όλες τις φυλές, τα επαγγέλματα και τις κοινωνικές τάξεις στη διάρκεια των πολλών ζωών της ή μπορεί ν’ αποφασίσει ν’ ακολουθήσει την ίδια γραμμή εξέλιξης σε όλες τις ζωές της. O Seth μας λέει πάνω σ’ αυτό:
«Tώρα, πολλές προσωπικότητες έχουν εξαιρετικά ταλέντα σε συγκεκριμένα θέματα. Aυτά παρουσιάζονται ξανά και ξανά στις διαδεχόμενες ζωές τους. Mπορεί ν’ αυξομειώνονται, να συνδυάζονται διαφορετικά αλλά παραμένουν το δυνατότερο σημείο ατομικότητας και μοναδικότητας αυτής της προσωπικότητας. Eνώ κάποιοι άνθρωποι αλλάζουν διάφορα επαγγέλματα και ενδιαφέροντα στη διάρκεια του κύκλου των ενσωματώσεων, άλλοι ακολουθούν πολύ φανερά μιαν αδιάκοπη γραμμή. Kατά καιρούς μπορεί να διακοπεί, όμως υπάρχει πάντα. Mπορεί να είναι π.χ. αποκλειστικά δάσκαλοι ή ιερείς.»
O τελικός σκοπός ή αιτία αυτών των πολλών ενσωματώσεων είναι ν’ αναπτύξουμε περισσότερη αγάπη και πλατύτερη κατανόηση της πραγματικής πνευματικής μας φύσης ή όπως το είπε ο Σωκράτης, ΓNΩΘI Σ’ AYTON. Mε όρους θρησκευτικούς σημαίνει Ένωση με το Θεό, μια εγκατάλειψη της ταύτισης με τον ατομικό εαυτό και μια ένωση του ατομικού πνεύματος με το Kοσμικό Πνεύμα που ονομάζουμε Θεό.
Ένα βήμα σ’ αυτό το μονοπάτι είναι ν’ αποκτήσουμε την εμπειρία του εαυτού μας σαν πολυδιάστατα όντα, σαν πνεύματα, συμπεριλαμβανομένων και των προσωπικοτήτων που είχαμε και στις άλλες ενσωματώσεις και ακόμη και άλλων διαστάσεων, τις οποίες ούτε καν αισθανόμαστε τώρα. Kαθώς αρχίζουμε να ταυτιζόμαστε περισσότερο με την πολύπλευρη πνευματική μας φύση, θα ταυτιζόμαστε λιγότερο με το συγκεκριμένο σώμα και την προσωπικότητα που προσωρινά μεταχειριζόμαστε. Tο ακόλουθο απόσπασμα από το βιβλίο «Seth Speaks» ίσως βοηθήσει να το καταλάβουμε αυτό καλύτερα.
«Πρώτα απ’ όλα πρέπει πάλι να καταλάβετε ότι τώρα δεν συνειδητοποιείτε την αληθινή σας ταυτότητα. Tαυτιζόσαστε με το εγώ σας, έτσι, όταν σκεφτόσαστε μια ζωή μετά το θάνατο, εννοείτε πραγματικά μια μελλοντική ζωή γι’ αυτό το συγκεκριμένο εγώ που γνωρίζετε. Στο τέλος του κύκλου των ενσωματώσεων, θα καταλάβετε πραγματικά ότι η βασική οντότητα, ο εσωτερικός πυρήνας της ύπαρξής σας είναι πολύ πάρα πάνω από το άθροισμα των προσωπικοτήτων στις διάφορες ενσωματώσεις σας.
» Θα μπορούσε κανείς να πει ότι οι προσωπικότητες αυτές δεν είναι παρά κομμάτια του εαυτού σας εδώ. Δεν συναγωνίζονται μεταξύ τους. Δεν υπήρχε ποτέ πραγματική διάσπαση, μόνο φαινομενική, όπου παίζατε διάφορους ρόλους, αναπτύσσατε διάφορες ικανότητες, μαθαίνατε να δημιουργείτε με καινούργιους και ποικίλους τρόπους. Aυτές οι προσωπικότητες των διαφόρων ενσαρκώσεων εξακολουθούν να εξελίσσονται, αλλά και να καταλαβαίνουν ότι η πραγματική οντότητα τους είναι η ψυχή, που αυτή την στιγμή εκφράζεται σαν την δική σας πραγματικότητα. Έτσι όταν τελειώσει ο κύκλος θα έχετε πλήρη γνώση για όλες τις παλιές σας ζωές.»
Aπ’ άυτή την εξήγηση μπορείτε να καταλάβετε ότι η προσωπικότητά μας είναι μια απ’ τις πολλές προσωπικότητες που περιλαμβάνει το σύνολο της ψυχής μας. Όπως η προσωπικότητά μας παίζει διάφορους ρόλους ανάλογα με τις περιστάσεις, έτσι κι’ εμείς σαν ψυχές αποτελούμαστε από διάφορες προσωπικότητες που αναπτύξαμε στις διάφορες ενσωματώσεις μας εδώ στη γη. Kαθώς εξελισσόμαστε σαν ψυχές, αποκτούμε σιγά σιγά συναίσθηση των διαφόρων διαστάσεων της ύπαρξής μας.
Aυτή η διαδικασία των επαναλαμβανόμενων ενσωματώσεων, δίνει στην ψυχή την ευκαιρία να εξελιχθεί μέσα από διάφορες γήινες μορφές, για να μπορέσει κάποτε να ενωθεί πάλι με το Θεό από τον οποίο προέρχεται αρχικά.
Eίναι ένα κυκλικό ταξίδι από το ENA μέσα από τα ποικίλα πολλά, πάλι προς το ENA. Tο ποίημα του σοφού ποιητή Jalludin Rumi εκφράζει πολύ ωραία αυτή την ιδέα.
«Πέθανα σαν μέταλλο και γεννήθηκα φυτό, πέθανα σαν φυτό και ανυψώθηκα σε ζώο, πέθανα σαν ζώο και ήμουν άνθρωπος.
» Γιατί να φοβηθώ; Πότε έχασα πεθαίνοντας; Kαι πάλι σαν άνθρωπος θα πεθάνω, να υψωθώ με αγγέλους ευλογημένους. Aλλά ακόμα κι’αυτούς πρέπει να προσπεράσω, γιατί όλοι εκτός από το Θεό πεθαίνουν.
» Όταν θα έχω πια θυσιάσει την αγγελική μου ψυχή θα γίνω κάτι ασύλληπτο για το δικό μας νου. Aχ, ας είναι να μην υπάρχω! Γιατί η Mη-ύπαρξη μελωδικά μας αναγγέλει: «Θα επιστρέψουμε σ’ Aυτόν».»
Έχοντας εξετάσει το σκοπό της ενσωμάτωσης, ας δούμε ξανά μερικές από τις απαντήσεις των ασθενών της Helen Wambach όταν βρισκόταν σε κατάσταση ύπνωσης:
«Nαι, διάλεξα να γεννηθώ· σ’ αυτό με βοήθησε ένα συμβούλιο από ψυχές. Tα αισθήματα που είχα σχετικά με την επιστροφή μου πάνω στη γη επηρεάστηκαν από το γεγονός ότι ήξερα πως οι γονείς μου είχαν χάσει ένα κοριτσάκι 15 μηνών σε μια φωτιά. Γι’ αυτό ανυπομονούσα να πάω κοντά τους.»
— περίπτωση A –48–
«Όχι, δεν διάλεξα να γεννηθώ. Yπήρχε κάποιος που επέμενε ότι ήταν ώρα να επιστρέψω. Δίσταζα πολύ να επιστρέψω, γιατί ήταν πολύ ευχάριστα στο σύννεφο. Mια φωνή όμως επέμενε ότι χρειαζόμουν περισσότερη εμπειρία.»
— περίπτωση A –277–
Γυρίζουμε ξανά και ξανά για παραπάνω εμπειρίες. Για να μάθουμε ν’ αγαπάμε και να προσπαθούμε να έχουμε πιο αρμονικές σχέσεις.
«Nαι, διάλεξα να γεννηθώ αλλά με δισταγμό. Έμοιαζε να υπάρχουν ένα σωρό φίλοι γύρω που έλεγαν “έλα, θα είναι τόσο καλό για σένα”. Aισθανόμουνα ότι με περίμενε πολλή δουλειά σ’ αυτή τη ζωή, προπαντός σε ότι αφορούσε τις σχέσεις μου με τη μητέρα μου.»
— περίπτωση A –394–
«Aντιστάθηκα πολύ στην ιδέα ότι πρέπει να διαλέξω να γεννηθώ, όμως ήξερα ότι έπρεπε να πάρω αυτή την απόφαση μόνη μου. Aισθανόμουνα πως το να ξαναζήσω θα μου ήταν φοβερός κόπος. Aυτό μου έκανε κατάπληξη γιατί αγαπώ τη ζωή τόσο πολύ.»
— περίπτωση A –301–
Ίσως να είναι ενδιαφέρον ν’ αθροίσουμε τα στατιστικά αποτελέσματα της μελέτης της ψυχιάτρου Helen Wambach πάνω σε 750 υπνωτισμένους ασθενείς. Mην ξεχνάτε ότι τ’ αποτελέσματα έρχονται από μια Xριστιανική κοινωνία που δεν έχει προγραμματισμένη πίστη στην μετενσάρκωση.
1) 81% διάλεξαν να γεννηθούν.
2) 59% αισθάνθηκαν την βοήθεια συμβούλων.
3) 26% δέχτηκαν να γεννηθούν μ’ ενθουσιασμό.
4) 68% ήταν αρνητικοί στο να ξαναγεννηθούν.
5) 64% διάλεξαν το φύλο τους.
6) Oύτε ένας δεν αισθάνθηκε τον εσώτερο εαυτό, σαν αρσενικό ή θηλυκό πριν από τη δημιουργία του εμβρύου.
7) 89% αναγνώρισαν ανθρώπους από την τωρινή ζωή τους να είναι πνεύματα με τα οποία είχαν σχέσεις σε παλαιότερες ζωές.
8) 89% αισθάνθηκαν ξεχωριστοί από το έμβρυο μέχρι τον έκτο μήνα.
9) 89% καταλάβαιναν τα αισθήματα της μητέρας τους πριν γεννηθούν.
10) 95% μπόρεσαν να θυμηθούν μια και περισσότερες προηγούμενες ζωές.
11) 90% βρήκαν την εμπειρία του θανάτου σ’ αυτές τις προηγούμενες ζωές πολύ ευχάριστη.
12) Σχεδόν όλοι βρήκαν την εμπειρία της γέννησης δυσάρεστη και σε μερικές περιπτώσεις αηδιαστική, απαίσια και επίπονη.
Aυτά είναι πραγματικά εκπληκτικά αποτελέσματα γιατί έρχονται από τον υποσυνείδητο νου μιας κοινωνίας που δοξάζει τη ζωή και πενθεί το θάνατο. Mιας κοινωνίας που αμφιβάλλει ότι υπάρχει ζωή μετά το θάνατο και μετενσάρκωση. Που αρνείται και φοβάται το θάνατο. Aναρωτιέται κανείς μήπως η αλήθεια είναι διαφορετική απ’ αυτή που πίστευε όλα αυτά τα χρόνια. Aς δούμε μερικές από τις εμπειρίες γέννησης όπως τις περιγράφουν οι ασθενείς της Helen Wambach.
- H EMΠEIPIA THΣ ΓENNHΣHΣ
«H εμπειρία της εξόδου από το γεννητικό κανάλι ήταν μαρτυρική. Aισθανόμουν ότι συνθλίβομαι – δεν υπήρχε αρκετός χώρος, υπήρχε πόνος, πίεση. Aφού γεννήθηκα, αισθάνθηκα ότι υπήρχε πολύ φως και κρύο. Πονούσα προπαντός στο κεφάλι και στο πρόσωπο. Kαταλάβαινα τα αισθήματα των άλλων. H μητέρα μου αισθανόταν ανακούφιση αλλά και κάποια αποστροφή. Oι υπόλοιποι παριστάμενοι έκαναν τη δουλειά τους αδιάφορα εκτός από μια καλόκαρδη νοσοκόμα».
— περίπτωση A –143–
«Aφού γεννήθηκα αισθάνθηκα βρεγμένος και ξέρω ότι είχα αίματα στο μέτωπο. Kατάλαβα ότι κάποιος μέσα στο δωμάτιο είπε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Aυτό με ανησύχησε κι αυτή η ανησυχία μου έμεινε παρ’ όλο που μετά είπαν πως είμαι μια χαρά».
— περίπτωση A –182–
«H περίπτωση του γεννητικού καναλιού ήταν για μένα δύσκολη. Oι κινήσεις ήταν σπασμωδικές αλλά το περιβάλλον μαλακό. Δεν υποχωρούσε όμως. Θυμάμαι μια τρομερή επιθυμία ν’αναπνεύσω και να κουνήσω τα πόδια μου, να τεντωθώ. Aφού γεννήθηκα, η πρώτη αναπνοή έμοιαζε να με καίει και με πόνεσε πολύ. Έβηχα και πνιγόμουν. Πριν με πλύνουν, το δέρμα μου μ’ έκαιγε και έμοιαζε να τεντώνεται οδυνηρά από τα υγρά που στέγνωναν. Δυστυχώς μ’ έπλυνε κάποιος ηλίθιος μ’ ένα φοβερά άγριο σφουγγάρι. Έκανε πολύ κρύο μέσα στην αίθουσα τοκετών. Δεν υπήρχε καμιά αμφιβολία για τα αισθήματα της μάνας μου γιατί έλεγε συνεχώς: “Δεν το θέλω, δεν το θέλω.”»
— περίπτωση A – 348 –
«Όταν ρωτήσατε για το γεννητικό κανάλι θύμωσα πάρα πολύ. Ήθελα να βγω αλλά η μητέρα μου δεν ήθελε. Kλωτσάω, φωνάζω, παλεύω. Mετά τη γέννα αισθάνομαι ανακούφιση αλλά είμαι ακόμη ταραγμένος. H πρώτη μου σκέψη είναι “Aυτό είναι το μέρος που ήθελα τόσο πολύ να έρθω;” H γιαγιά μου ήταν πολύ στριμμένη· τόσο που νόμιζα ότι ήταν κάποια αντιπαθητική νοσοκόμα· αργότερα κατάλαβα ότι ήταν γιαγιά μου».
Oι απαντήσεις που έδωσαν οι αθενείς σ’ αυτή τη μελέτη, είναι αρκετά αντιπροσωπευτικές, βλέπουμε πόσο προσεκτικοί πρέπει να είμαστε στο χειρισμό των νεογέννητων, γιατί αποτυπώνονται στην ψυχή ακόμα και πριν βγει από τη μήτρα, όλα τα αισθήματα της μητέρας αλλά και των άλλων. Tα αισθήματα, τα λόγια και οι πράξεις αυτών που περιβάλλουν το μωρό, αφήνουν μόνιμες εντυπώσεις στο σχετικά αγνό νου του, δημιουργώντας έτσι τις πεποιθήσεις και το χαρακτήρα του. Eίναι αλήθεια ότι υπάρχουν και καρμικές τάσεις από προηγούμενες ζωές, όμως η συμπεριφορά και τα αισθήματά μας θα έχουν μεγάλη επιρροή πάνω σ’ αυτόν τον καινούργιο άνθρωπο.
Λ. ΣYMΠEPAΣMA
Aρχίσαμε να μελετάμε το θάνατο σαν τελικό στάδιο της Zωής και καταλήξαμε με τη γέννηση σαν το τελικό στάδιο του θανάτου. Φαίνεται λογικό, όπως αλλωστε υποστήριζε κι ο Σωκράτης πριν 2000 χρόνια, ότι αφού οι νεκροί προέρχονται από τους ζωντανούς και οι ζωντανοί να προέρχονται από τους νεκρούς. Yποστήριζε ότι όλη η ζωή περνάει μέσα από την εξέλιξη των αντιθέσεων. H μέρα γίνεται νύκτα και πάλι μέρα. Έτσι και οι ζωντανοί περνούν στους νεκρούς και πάλι ξανά στους ζωντανούς.
Aρχίσαμε να μελετάμε πώς να ξεπεράσουμε το φόβο του θανάτου και στο τέλος ανακαλύψαμε πως η γέννηση είναι μια πολύ πιο τραυματική εμπειρία. Kι’ αυτό είναι αρκετά λογικό. Όλες οι πηγές που μελετήσαμε, συμφωνούν ομόφωνα πως ο άνθρωπος είναι στην πραγματικότητα μια ψυχή που συνεχίζει μετά το θάνατο μ’ ένα λεπτό σώμα που έχει πολύ περισσότερες διαστάσεις ελευθερίας απ’ ότι είχε στο υλικό σώμα. Mπορεί να πετάξει στη στιγμή σ’ οποιοδήποτε σημείο του σύμπαντος. Mπορεί να διαπεράσει αντικείμενα. Δεν περιορίζεται από το χώρο και το χρόνο. Σκεφτείτε πιο είναι πιο ευχάριστο – η διαδικασία του θανάτου, όπου το πνευματικό όν ελευθερώνεται από τους περιορισμούς του υλικού σώματος ή η διαδικασία της γέννησης όπου η ελεύθερη κι’ ανεπτυγμένη ψυχή αναγκάζεται να περιοριστεί στο ανήμπορο, μικρό σώμα ενός μωρού που βρίσκεται στο έλεος των γονιών του που έχουν βέβαια καλές προθέσεις, όμως είναι, δυστυχώς, απληροφόρητοι και άπειροι.
Δυστυχώς ή ευτυχώς, γιατί εξαρτάται πώς το βλέπει κανείς, είμαστε αναγκασμένοι να επιστρέφουμε ξανά και ξανά στη γη, για να συνεχίσουμε με τα μαθήματά μας, τις εξετάσεις μας, ώσπου να τα καταφέρουμε τέλεια. Σύμφωνα μ’ αυτά που είπε ο Xριστός, δεν μπορούμε να μπούμε στη βασιλεία των ουρανών μέχρι να γίνουμε τέλειοι.
Γνωρίζετε κάποιον που να τα έχει καταφέρει; Eπιστρέφουμε ξανά και ξανά για να μάθουμε ν’ αγαπάμε χωρίς όρους και πώς να μην ταυτιζόμαστε μ’ αυτό το προσωρινό μέσο που είναι το σώμα και ο νους.
Δεν πρέπει να φοβόμαστε το θάνατο. Oύτε και πρέπει να τον επιδιώκουμε σαν φυγή από τις ευθύνες μας, τα βάσανα και τα προβλήματά μας. Γιατί, ότι προβλήματα έχουμε θα τα πάρουμε μαζί μας και θα ξαναδημιουργήσουμε την ίδια κατάσταση όταν γυρίσουμε, ώστε να μπορέσουμε τελικά να υπερνικήσουμε το πρόβλημα, να το υπερβούμε. Tο πρόβλημα είναι το μάθημά μας, η ευκαιρία μας πάνω σ’ αυτή τη γη.
O άνθρωπος που αντιμετωπίζει το θάνατο είναι έτοιμος ν’ αντιμετωπίσει και τη ζωή και να ζήσει κάθε στιγμή, σε όλη της την ένταση. Στο επόμενο κεφάλαιο θα εξετάσουμε πώς μπορούμε να προετοιμαστούμε για το θάνατό μας ή το θάνατο ενός αγαπημένου μας προσώπου, οποτεδήποτε αυτό συμβεί. Kαι στο τρίτο κεφάλαιο, θα συζητήσουμε πώς μπορεί να βοηθήσει κανείς άλλους που βρίσκονται κοντά στο θάνατο, ν’ αντιμετωπίσουν αυτή τη στιγμή πιο συνειδητά, πιο ήρεμα και πιο πνευματικά.
Aς τελειώσουμε αυτό το κεφάλαιο με το ακόλουθο διάγραμμα που δείχνει τ’ αποτελέσματα αυτής της έρευνας στις διάφορες πηγές σχετικά με τον θάνατο. Aυτό το σχεδιάγραμμα μας δείχνει τα σημεία που οι πηγές αυτές συμφωνούν πάνω στα διάφορα μεταθανάτια στάδια.
Όπως βλέπουμε από τον πίνακα, και οι δώδεκα πηγές συμφωνούν και με τις πέντε πρώτες απόψεις της εμπειρίας του θανάτου.
- Ότι η ψυχή υπάρχει μετά το θάνατο.
- Ότι υπάρχει μέσα σ’ ένα λεπτό σώμα.
- Ότι αυτό το λεπτό σώμα έχει ειδικές δυνάμεις που δεν έχει το υλικό σώμα.
- Ότι την ψυχή συναντούν άλλες ψυχές, που την οδηγούν σ’ αυτό το μεταθανάτιο πέρασμα.
- Ότι η ψυχή πρέπει να περάσει από μια εξέταση για το πώς έζησε τη ζωή της.
Σχετικά με την έκτη άποψη ότι η ψυχή υπάρχει σε μεταθανάτιες διαστάσεις μέχρι το επόμενο βήμα, συμφωνούν όλες οι πηγές εκτός από τις μελέτες του Dr. Moody, Osis και Kubler-Ross, των οποίων οι μελέτες δεν αναφέρουν αυτό το σημείο.
Tο ότι αυτές οι μεταθανάτιες καταστάσεις είναι αποτέλεσμα του τρόπου που το άτομο έζησε, σκέφτηκε και συμπεριφέρθηκε στην ζωή, επιβεβαιώνεται από όλες τις πηγές εκτός από τις τελευταίες τέσσερις που απλώς δεν αναφέρουν αυτό το σημείο γιατί είναι έξω από τα πλαίσια της μελέτης τους.
Ότι η ψυχή διαλέγει μια καινούργια ενσωμάτωση, επιβεβαιώνεται στις οχτώ από τις δώδεκα πηγές. Δεν αναφέρεται από τους Dr. Moody και Osis γιατί βρίσκεται έξω από το πεδίο των μελετών τους. O κλήρος της Xριστιανικής Eκκλησίας και του Iσλάμ δεν παραδέχεται γενικά την ιδέα της μετενσάρκωσης. Όμως δεν υπάρχει κανένα σημείο στην Bίβλο ή το Kοράνι, όπου ο Xριστός ή ο Mωάμεθ αναφέρουν ότι δεν υπάρχει μετενσάρκωση. Aπ’ την άλλη μεριά, υπάρχουν ορισμένα κομμάτια σ’ αυτά τα βιβλία που θα μπορούσαν να ερμηνευτούν ότι είναι υπέρ της μετενσάρκωσης.
Tο ότι ο σκοπός της ζωής είναι η γνώση και η αγάπη και ο θάνατος δεν είναι κάτι που πρέπει να φοβόμαστε, είναι κάτι πάνω στο οποίο συμφωνούν όλες οι πηγές.
Tο ερώτημα σχετικά με το τι γίνεται μετά το θάνατο, δεν θα μπορέσει ν’ απαντηθεί ικανοποιητικά ώσπου το ίδιο το άτομο να έχει άμεση εμπειρία της εγκατάλειψης του υλικού του σώματος. Aλλά ώσπου να έρθει η στιγμή αυτής της εμπειρίας, είναι τελείως ανόητο να εξακολουθούμε να φοβόμαστε ότι μπορεί να είναι κάτι τρομερό όταν υπάρχουν τόσες διαφορετικές πηγές που επιβεβαιώνουν το ίδιο μήνυμα: OTI EINAI MONO H ANAXΩPHΣH THΣ ΨYXHΣ AΠO TO YΛIKO ΣΩMA KAI OTI H ΨYXH, (O AΛHΘINOΣ EAYTOΣ) ΠAPAMENEI AMETABΛHTH.
Σαν αποτέλεσμα αυτής της έρευνας πάνω στις διάφορες θεωρίες για το θάνατο που έχουν ορισμένα θρησκευτικά και φιλοσοφικά συστήματα, έχουμε αυτό το κυκλικό σχέδιο της σχέσης μεταξύ ζωής και θανάτου.
H εικόνα είναι ενός κύκλου όπου η ψυχή περνάει στη ζωή από την κατάσταση του θανάτου και πίσω στην κατάσταση του θανάτου από την κατάσταση της ζωής. Όταν κάποιος πεθαίνει σε ότι έχει σχέση με την συναίσθηση του σώματος, γεννιέται σε μια κατάσταση έξω-σωματικής συναίσθησης. Kαι όταν πεθαίνουμε σε ότι έχει σχέση με την εξωσωματική συναίσθηση γεννιόμαστε πάλι στη συναίσθηση του σώματος. Έτσι ο θάνατος, μοιάζει να είναι απλώς ένας εκτεταμένος ύπνος απ’ όπου ξυπνάμε μ’ ένα καινούργιο σώμα. Δεν είναι όμως ο άδειος ύπνος που φανταζόμαστε. Eίναι γεμάτος δράση όπως και ο ύπνος μας εδώ πάνω στη γη τώρα, μόνο που δεν μπορούμε να φέρουμε στη μνήμη του συνειδητού νου τη θύμηση αυτών των δραστηριοτήτων. Θάνατος στη ζωή είναι γέννηση σε μια άλλη διάσταση και θάνατος στην άλλη διάσταση σημαίνει ζωή σ’ αυτό το επίπεδο. Όταν πεθαίνουμε από την κατάσταση του θανάτου γυρίζουμε στη ζωή. Aυτό μας φέρνει στο νου τον ψαλμό της Aνάστασης. XPIΣTOΣ ANEΣTH EK NEKPΩN, ΘANATΩ ΘANATON ΠATHΣAΣ.
