Ο γέροντας Θαδδαίος (Στρμπούλο-

βιτς) (1914-2003) είναι ένας από τους

μεγαλύτερους Σέρβους ασκητές του

20ού αιώνα.

Υπήρξε πνευματικός καθοδηγός του

σερβικού λαού. Η ζωή του ήταν ζωή

ενός σύγχρονου μάρτυρα σε μια από

τις δυσκολότερες περιόδους της ιστο-

ρίας των Σέρβων, μια εποχή πνευματι-

κού και ιστορικού κατακλυσμού: Δύο

παγκόσμιοι πόλεμοι, ένας εμφύλιος,

μια πεντηκονταετής κομμουνιστική

κατοχή, οι πόλεμοι στην Κράινα, τη

Βοσνία και την Ερζεγοβίνη, η επίθεση

των δυνάμεων του ΝΑΤΟ κατά του

σερβικού λαού το 1999, η κατάληψη

του Κοσσόβου και του Μετοχίου, και η

συνεχιζόμενη παγκοσμιοποίηση των

κοινωνιών σε όλο τον κόσμο. Στις σκο-

τεινές αυτές ώρες, που διήρκησαν έναν

ολόκληρο αιώνα πολέμου και οδύνης, ο

γέροντας Θαδδαίος αναζήτησε την εν

Αγίω Πνεύματι ειρήνη και χαρά, και

έγινε μάρτυρας τους. Αξιώθηκε με τη Χάρη του

Αγίου Πνεύματος και των τριών σταδίων της μυστικής τελείωσης (κάθαρση,

φωτισμός, θέωση).

33 θεόσδοτα αποστάγματα από το βιβλίο του “Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας” :

1. Ο Απόστολος Ιάκωβος λέει: «Λες ότι έχεις

πίστη δείξε λοιπόν την πίστη σου μέσα από τα έργα σου» (βλ. Ιακ. 2,18). Και ο αντίθετος πιστεύει και φρίττει (βλ. Ιακ. 2,19), αλλ’ εντούτοις εναντιώνεται σε καθετί που κάνει ο Θεός. Πολλοί άνθρωποι σ’ αυτή τη γη θεωρούν τον εαυτό τους άθεο, αλλά αν συλλογιστούμε προσεκτικά, καταλαβαίνουμε ότι δεν υπάρχει

λογική ύπαρξη στον πλανήτη Γη, που να μη λαχταρά την αληθινή ζωή και την απόλυτη αγάπη. Η απόλυτη αγάπη δεν αλλοιώνεται ποτέ διαρκεί παντοτινά. Λαχταράμε την απόλυτη αγαθοσύνη και την απόλυτη ειρήνη με όλη μας την καρδιά. Στην πραγματικότητα, λαχταράμε τον Θεό. Ο Θεός είναι η ζωή, ο Θεός είναι η αγάπη. Εκείνος είναι η ειρήνη και η χαρά. Η καρδιά μας λαχταρά τον Θεό, αλλά οι λογισμοί μας Του εναντιώνονται. Όπως είπαμε, ο αντίθετος πιστεύει και φρίττει, αλλ’ εντούτοις εναντιώνεται στον Θεό. Κατ’ αναλογία και ένας άθεος δεν είναι πραγματικά άθεος, αλλά αντίπαλος του Θεού.

Επομένως, λαχταράμε τον Θεό στην καρδιά μας, αλλά του εναντιωνόμαστε με τους λογισμούς μας. 

2. Αν οι λογισμοί μας είναι ήσυχοι, ειρηνικοί και γεμάτοι αγάπη, αγαθοσύνη και αγνότητα, τότε θα έχουμε ειρήνη διότι οι ειρηνικοί λογισμοί καθιστούν εφικτή την ύπαρξη της εσωτερικής ειρήνης, που ακτινοβολεί από μέσα μας. Αν

όμως εκτρέφουμε αρνητικούς λογισμούς, τότε η εσωτερική μας ειρήνη θρυμματίζεται.

Να τι λένε οι Άγιοι Πατέρες για τους λογισμούς:

«Αν μας επιτίθενται λογισμοί που μας απομακρύνουν από την ειρήνη, να γνωρίζετε ότι είναι εκ του πονηρού». Τέτοιοι λογισμοί δεν πρέπει να γίνονται αποδεκτοί. Πρέπει να εκδιώκονται αμέσως. Πρέπει να

αγωνιζόμαστε για το δικό μας καλό και να πασχίζουμε να απλώσει ρίζες στην ψυχή μας η ειρήνη – η ειρήνη, η χαρά και η θεία αγάπη. Ο ουράνιος πατέρας μας θέλει όλα του τα παιδιά να έχουν τις δικές Του θείες ιδιότητες. Μας θέλει πλήρεις αγάπης, ειρήνης, χαράς, αλήθειας και αγαθότητας. Μας θέλει ικανούς να

παρηγορήσουμε άλλους. Κι εμείς επίσης θέλουμε να γίνουμε πράοι και ταπεινοί, διότι μόνο ένας τέτοιος άνθρωπος ακτινοβολεί αγαθότητα και καλοσύνη.

Ένας τέτοιος άνθρωπος ουδέποτε προσβάλλεται, ακόμα κι όταν του φωνάζεις ή τον κατσαδιάζεις: μέχρι

και να τον χτυπήσεις μπορείς και το μόνο που εκείνος θα κάνει είναι νά αισθάνεται λύπηση για σένα που βασανίζεις έτσι τον εαυτό σου. Υπάρχουν πολύ λίγοι τέτοιοι άνθρωποι πάνω στη γη, αλλά αυτοί είναι ο 

λόγος που ο ήλιος θάλπει ακόμα τον πλανήτη, και που ο Θεός μας δίνει ακόμα την ευλογία του να συνεχίσουμε να ζούμε και να έχουμε ό,τι χρειαζόμαστε προκειμένου να ζήσουμε. 

Καταλαβαίνετε τώρα γιατί πρέπει να αλλάξουν οι λογισμοί μας.

3. Έχουμε πολύ μικρή πίστη στον Κύριο, πολύ μικρή εμπιστοσύνη. Αν εμπιστευομασταν τον Κύριο όπως εμπιστευόμαστε ένα φίλο όταν του ζητάμε να κάνει κάτι για μας δε θα υποφέραμε τοσο. Το χάος στον νου μας μας προέρχεται από τους λογισμούς

μας. Εμείς είμαστε που δημιουργούμε τη δυσαρμονία των λογισμών.

Δεν έχουμε συναίσθηση ότι διαθέτουμε μέσα μας θεία ενέργεια, θεία ζωή. Η ένωση κάθε ατόμου με τους άλλους – δεδομένου ότι όλοι διαθέτουμε αυτή την

ενέργεια – γεννά τεράστια δύναμη.

Λογισμοί εμφυτεύονται στον νου μας κάθε ώρα και στιγμή, απ’ όλες τις πλευρές και τις κατευθύνσεις. Αν μπορούσαμε να δούμε τις ακτίνες των λογισμών, θα βλέπαμε ένα πραγματικό δίχτυ λογισμών. Ο καθέ-

νας μας έχει ένα «δέκτη» στο μυαλό του, ένα δέκτη πολύ πιο ακριβή και περίπλοκο από τον αντίστοιχο ραδιοφωνικό ή τηλεοπτικό. Πόσο υπέροχο είναι το

ανθρώπινο μυαλό! Δυστυχώς δεν το εκτιμούμε αυτό.

Δεν γνωρίζουμε πώς να ενώσουμε τον εαυτό μας με τη πηγή της Ζωής και να νοιώσουμε χαρά. Σπέρνονται διαρκώς σπόροι στον νου μας. Στον Άγιο Αντώνιο επετράπη να δει τούς ιστούς των λογισμών γύρω του και όταν τους είδε αναφώνησε << Κύριε ποιός μπορεί να σωθεί; >> Και ακούσε μια φωνή να του λέει <<Μόνο οι πραείς και οι ταπεινοί τη καρδία>>. Τίποτα δε μπορεί να προσβάλλει όσους έχουν πραότητα και ταπείνωση στη καρδιά τούς διότι είναι ενωμένοι με την ειρήνη και τη σιωπή. Δεν έχουν αρνητικούς λογισμούς.

4. Έτσι πρέπει να ζήσουμε ελέγχοντας τους λογισμούς μας. Δεν είναι καλό να κλωθογυριζουμε κάθε λογισμό πού μας έρχεται κατά νου, γιατί θα χάσουμε την ειρήνη μας. Αν μάθουμε να αρνούμαστε τέτοιες υποβολές θα είμαστε εν ειρήνη.

5. Όσο προσεύχεσαι να συμπεριφέρεσαι σαν να μήν υπάρχει κάποιος άλλος στο κόσμο παρά μόνο εσύ και ο Θεός.

6. Το κακό είναι μέσα μας. Δεν είναι όμως το κακό που ευθύνεται. Εμείς ευθυνομαστε που το αφήνουμε να διεισδύει στη καρδιά μας και που διαταρράσουμε την ειρήνη μας.

7. Οι λογισμοί μας μπορεί να είναι πολύ διεισδυτικοί και διαθέτουν μεγάλη δύναμη. Κι αυτό αληθεύει ιδιαίτερα στην περίπτωση των λογισμών των γονέων.

Ένας γονιός πρέπει να σηκώνει πολλά και να συγχωρει τα πάντα. Μπορούμε να βοηθήσουμε τους άλλους μόνο αν κάνουμε καλούς και αγαθούς λογισμούς. Αν

έχουμε λογισμούς που θέλουν να διορθώσουν τα λάθη των άλλων, είναι σαν να τους χτυπάμε. Ανεξάρτητα πόσο κοντά μας είναι κάποιο πρόσωπο, θα απομακρυνθεί από μας, διότι θα του έχουμε δώσει ένα σκαμπίλι με τους λογισμούς μας. Κι εμείς νομίζουμε ότι οι λογισμοί δεν είναι τίποτα!

8. Μια καρδιά που είναι γεμάτη αγάπη δε σκέφτεται τον εαυτό της αλλά τούς άλλους. Προσεύχεται για καθετί ζωντανό και για ολόκληρο τον κόσμο

9. Κανείς δεν γνωρίζει αν προσεύχεσαι ή όχι την ώρα της δουλειάς σου. Κατά συνέπεια,όταν αρχίζουν να σε προσβάλλουν, μην τους αντιγυρίζεις τις προσβολές ούτε με λόγια ούτε με αρνητικές σκέψεις. Προσπάθησε να μην τους προσβάλλεις ούτε καν με τους λογισμούς σου προσευχήσου στον Θεό να τους στείλει έναν άγγελο ειρήνης. Ζήτησέ Του επίσης να μην σε ξεχάσει και σένα. Αυτό δεν θα μπορέσεις να το κάνεις αμέσως, αλλά αν προσεύχεσαι πάντοτε έτσι, θα δεις πώς θα αλλάξουν τα πράγματα με τον καιρό

και πώς θα αλλάξουν επίσης και οι άνθρωποι. Κατ’ουσίαν, θα αλλάξεις κι εσύ»

10. Φαίνεται πως δεν κατανοούμε ένα πράγμα: δεν είναι καλό να ανταποδίδουμε την αγάπη σε όσους μας αγαπούν, αλλά συνάμα να μισούμε όσους μας μισούν.

Αν έτσι πράττουμε, δεν είμαστε σε σωστό δρόμο. Είμαστε υιοί φωτός και αγάπης, υιοί Θεού, δικά Του παιδιά. Ως τέτοιοι, πρέπει να διαθέτουμε τις δικές

Του ιδιότητες, τη δική του ποιότητα – αγάπη, ειρήνη και αγαθοσύνη προς όλους.

11. Ο κύριος κάλεσε τον καθένα από εμάς στην ύπαρξη με ένα συγκεκριμένο στόχο και σχέδιο. Και το παραμικρό χορταρακι αυτού τού πλανήτη έχει ένα είδος αποστολής πάνω στη Γη. Και πόσο αληθεύει αυτό για τα ανθρώπινα όντα. Ωστόσο εμείς διαταρράσουμε ενίοτε και εμποδίζουμε το σχέδιο του Θεού

12. Αντί να ευχαριστούμε και να δοξολογουμε το Θεό για το καθετί εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας μονάχα με τα χείλη ενώ η καρδιά μας παραμένει κρύα. Η χαρά είναι ευγνωμοσύνη και όταν είμαστε περιχαρείς τότε αυτό αποτελεί την καλύτερη έκφραση ευχαριστίας που μπορούμε να προσφέρουμε στο Θεό, ο οποίος μας απελευθερώνει από τη θλίψη και την αμαρτία

13. Μετάνοια είναι η ανανέωση της ζωής. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να απελευθερώνουμε τον εαυτό μας από κάθε αρνητικό χαρακτηριστικό και να στρεφομαστε προς το απόλυτο καλό. Δεν υπάρχει αμαρτία ασυγχώρητη, εκτός από την αμαρτία της αμετανοησιας.

14. Όλοι μας αμαρτάνουμε κατά εξακολούθηση. Γλιστράμε και πέφτουμε. Πρέπει να σηκωνόμαστε και να συνεχίζουμε να βαδίζουμε προς το Θεό, διχως να κοιτάζουμε πίσω μας. Ότι έγινε, έγινε- ανήκει στο παρελθόν. Προχωράμε μόνο μπροστά και ζητάμε από το Θεό τη βοήθεια Του.

15. Στην ουσία έμεις ειμαστε που δε συγχωρούμε τον εαυτό μας, όχι ο θεός. Δεν μπορούμε να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας λόγω της υπερηφάνειας μας. Ένα αυθεντικό δείγμα ότι μια αμαρτία συγχωρεθηκε είναι το γεγονός ότι δεν επαναλαμβάνεται και ότι ειμαστε εν ειρήνη.

16. Περιπλεκουμε άσχημα τις ζωες μας με τούς λογισμούς και τούς πόθους μας. Δε το ήξερα αυτό παλιότερα, αλλά τώρα γνωρίζω ότι εγώ ευθυνομαι για όλα — για όλα! Τώρα ξέρω γιατί οι Άγιοι Πάτερες μας θεωρούσαν τον εαυτό τους τον χειρότερο όλων. 

17. Ο Θεός δεν χρειάζεται την προσευχή μας – εμείς τη χρειαζόμαστε. Όταν προσευχόμαστε στον Θεό, μιλάμε στην πραγματικότητα σ’ Εκείνον, όπως ακριβώς μιλάμε ο ένας στον άλλο. Ο Θεός είναι ο Πατέρας μας. Δεν έχουμε συγγενή ή φίλο εδώ στη γη που να μας καταλαβαίνει και να μας αγαπά όπως ο Κύριος.

Η αγάπη Του δεν μπορεί να χωρέσει σε λέξεις είναι ακατανόητη και αφάνταστη. Είμαστε πολύ μικροί για να κατανοήσουμε τα βάθη της θείας αγάπης. Τα ελέη

Του είναι απερίγραπτα. Μας παρέχει τον εαυτό Του αφειδώλευτα κι εμείς δεν μπορούμε καν να αρχίσουμε να το κατανοούμε αυτό!

18. Δεν μπορούμε να επιτύχουμε τη σωτηρία με κανέναν τρόπο παρά από τη μεταμόρφωση τού νου μας, τη μεταμόρφωση του νου μας σε κάτι διαφορετικό από αυτό που ήταν. Ο νους μας θεωνεται από μία ιδιάζουσα ενέργεια της Χάριτος του Θεού. Γίνεται απαθής και αγιος. Ένας θεωμενος νους ζει ακατάπαυστα με τη μνήμη του Θεού. Γνωρίζοντας ότι ο Θεός είναι μέσα μας και εμείς εν Αυτώ, ο θεωμενος νους είναι ολότελα οικείος με το θεό. Ο Θεός είναι παντού και εμείς είμαστε σαν ψάρια μέσα στο νερό όταν είμαστε εν θεώ. Τη στιγμή που οι λογισμοί μας Τον εγκαταλείπουν αφανιζομαστε πνευματικά

19. Κανείς άλλος πέρα από τον Θεό δεν γνωρίζει το επίπεδο της προσευχής που έχει επιτύχει ένας άνθρωπος, διότι αν ήταν δυνατό να δει κανείς πόση Χάρη

έχει ο διπλανός του, κάποιοι θα καταθλίβονταν [που

δεν έχουν φτάσει σε τέτοιες καταστάσεις]

20. Η δυνατή πίστη μίας ανθρώπινης καρδιάς απαιτεί και συνάμα παράγει προσευχή, και μια ζωή προσευχής για πολλά χρόνια παράγει αγάπη. Ο στόχος της ζωής μας δεν είναι τίποτε άλλο από την κάθαρση της καρδιάς μας μέχρι του σημείου να είναι ικανή να τραγουδά από χαρά. Κάτα συνέπεια η προσευχή τής καρδιάς οδηγεί στη χαρά της καρδιάς

21. Έχουμε κληθεί να προσευχόμαστε να αγρυπνουμε και να πράττουμε το καλό, αλλά αν δεν πασχισουμε να γίνουμε Χριστοειδείς, τότε όλα είναι μάταια.

22. Θα δώσουμε λόγο για το είδος ζωής που διήγαμε. Θα ερωτηθούμε τι χρήση κάναμε της ενέργειας που μας δόθηκε. Αυτή η ενέργεια είναι θεία ενέργεια και θεία δύναμη. θα πρέπει να δώσουμε λόγο για όλη τη βοήθεια που λάβαμε σ’ αυτή τη ζωή. Βοηθήσαμε άραγε να διασπαρεί η ειρήνη και η αρμονία στο συμπαν ή συμβάλλει και εμείς στο υπάρχον χάος; Για αυτό το λόγο περί παντότε να πασχίζουμε να τελειοποιήσουμε τούς λογισμούς μας.

23. Όταν η ψυχή δε καταφέρνει να βρεί παρηγοριά οπουδήποτε στον κόσμο, τότε ο ίδιος ο Κύριος έρχεται να την παρηγορήσει.

24. Μπορούμε να είμαστε όλοι καλοί, αν με όλη μας την καρδιά, ενώνουμε τον εαυτό μας με την πηγή της ζωής, τον Θεό. Εκείνος θα μας δώσει τη δύναμη να

αγαπήσουμε τόσο τον εαυτό όσο και τον πλησίον.

Χωρίς τον Θεό, δεν είναι δυνατόν να αγαπήσει κανείς ούτε τον εαυτό του. Πολλοί άνθρωποι παθαίνουν

κατάθλιψη και χάνουν κάθε ελπίδα και προσπαθούν ακόμη και να αυτοκτονήσουν, διότι χωρίς Θεό δεν μπορούμε να αγαπήσουμε ούτε τον εαυτό μας,

πόσο μάλλον τους φίλους, την οικογένειά μας και τους πλησίον. Με τον

Θεό, όλα είναι δυνατά, διότι Εκείνος είναι η δύναμη και η ζωή μας. Πρέπει να δώσουμε την καρδιά μας σε κάποιον και αν τη δώσουμε σε οποιοδήποτε πρόσωπο αυτού του πλανήτη, αυτό το πρόσωπο μπορεί να

μας βλάψει. Όλοι αναζητάμε απεριόριστη και αναλλοίωτη αγάπη και άπειρη ειρήνη, αλλά ποιος μπορεί να μας τη δώσει; Ούτε καν οι γονείς μας ή οι αδερφοί και οι αδερφές μας. Οποιοσδήποτε από αυτούς μπορεί να μας εγκαταλείψει,να μας περιφρονήσει ή να μας βλάψει. Γιατί; Διότι ειμαστε πεπερασμένοι από τον χρόνο και τον χώρο και μαχόμαστε όλοι ενάντια στους λογισμούς μας

25. Όμως τα πράγματα θα αλλάξουν για όλους μας προς το καλό, αν ο καθένας μας ξεκινήσει με τον εαυτο του, αν η μεταμόρφωση ξεκινήσει από μας. Πρέπει

να προσπαθήσουμε να έχουμε καλούς λογισμούς που να ακτινοβολούν έσωθεν. Ένας πράος και ταπεινός άνθρωπος είναι πάντοτε πολύ ευχάριστος στη συναναστροφή, διότι ενοικεί μέσα του η γαλήνη και η ζεστασιά. Αυτός ο άνθρωπος μπορεί να μη λέει κουβέντα, κι ωστόσο η παρουσία του μας γεμίζει χαρά.

Κατά συνέπεια, αν ξεκινήσουμε όλοι με τον εαυτό μας, θα ξεκινήσει και η μεταμόρφωση. Θα ανανεωθεί και θα εγκαθιδρυθεί η καλοσύνη παντού τριγύρω μας, στη χώρα μας και ευρύτερα.

26. Εκείνος γνωρίζει τους λογισμούς σου, πριν ακόμα τους συλλάβεις εσύ. Ουδέν κρυφό από Εκείνον. Αν τολμήσεις να τον κρατήσεις με τη βία, θα νιώσεις αμέσως άδειος, διότι Εκείνος είναι αχώρητος. Θα απομακρυνθεί από εσένα και ακόμα και αν 

 και μετανοήσεις με δάκρυα, τα δάκρυά σου δεν θα σε βοηθήσουν. Αυτό είναι αλήθεια, διότι Εκείνος είναι χαρά και δεν πρόκειται ποτέ να εισέλθει σε ένα ενδιαίτημα που είναι γεμάτο κατήφεια και θλίψη, ακριβώς όπως και μια μέλισσα εργάτρια δεν θα μπει ποτέ σε έναν τόπο γεμάτο από καπνό. Αν όμως απαλλαγείς από τις μέριμνές σου και δοθείς στο θέλημά Του, Εκείνος θα έρθει και θα ενoικήσει μέσα σου ξανά.

Μην πεις ποτέ στον εαυτό σου: «Αν δεν προσευχηθώ με δάκρυα, θα αναχωρήσει Εκείνος από μέσα μου σαν μέσα από οκνηρό άνθρωπο». Αν ο Θεός ήθελε να

επιτύχεις την τελειότητα μέσα από τον θρήνο, θα σε πρόσεχε από μακρυά και θα είχε μείνει ολότελα απόμακρος. Θα είχε ενθαρρύνει τα δάκρυα σου για την κάθαρση του ενδιαιτήματος της καρδιάς σου. Τώρα όμως έπειτα από τη μετάνοια σου και την κάθαρση που έχεις δεχτεί από τη μεριά Του, έρχεται σε σένα προκειμένου να σου δώσει ανάπαυση και να βάλει την πληρότητα της χαράς και της ειρήνης στη θέση της θλίψης.

27. Δεν έχουμε ζωή αφ’ εαυτού μας • η ζωή μας δόθηκε ως δωρεά. 

28. Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι να αποδεχτούμε το θέλημα του Θεού. Ο Κύριος επιτρέπει να μάς συμβαίνουν κάθε είδους γεγονότα ενάντια στο θέλημά μας, διότι αν συνεχώς πήγαιναν τα πράγματα

καταπώς τα θέλαμε, δεν θα προετοιμαζόμασταν για τη Βασιλεία των Ουρανών. Ούτε ο ουρανός, ούτε η γη

θα κάνει δεκτούς όσους εμμένουν στο ίδιον θέλημα. Ο Θεός έχει ένα θείο σχέδιο για τον καθένα από μας κι εμείς πρέπει να υποταχθούμε σ’ αυτό Του το σχέδιο.

Πρέπει να αποδεχτούμε τη ζωή όπως μας δίδεται, χωρίς να ρωτάμε, «Γιατί σε μένα;». Πρέπει να ξέρουμε πως τίποτα στη Γη ή τον ουρανό δε συμβαίνει χωρίς τη θέληση του Θεού ή χωρίς την παραχώρησή

Του. Δεν πρέπει να μας απασχολούν τόσο οι αναποδιές μας, αλλά να συγκεντρωνόμαστε στη διατήρηση

της εσωτερικής μας ησυχίας. Ακόμα κι όταν προσευχόμαστε για κάτι, προσπαθούμε να επιβάλλουμε το

δικό μας θέλημα, αντί να αποδεχόμαστε το θέλημα του Θεού. Όλες οι αναποδιές και τα δεινά που στέλνει ο Θεός είναι απαραίτητα για μας, αλλά εμείς δεν

το καταλαβαίνουμε αυτό στα νιάτα μας. Όταν είμαστε γεροντότεροι, τότε καταλαβαίνουμε ότι αυτός είναι ο τρόπος που ο Θεός μάς δείχνει την αγάπη Του.

Είχα πολλές πτώσεις, θλίψεις και βάσανα σε όλη μου τη ζωή, αλλά δεν θα μπορούσε να γίνει και αλλιώς. 

29. Ο Θεός γνωρίζει καλύτερα τι μπορούμε να βαστάξουμε και τι όχι, τι θα μας επιτρέψει και τι όχι. Γνωρίζει αν έχουμε τη δύναμη να πολεμήσουμε ένα συγκεκριμένο πειρασμό. Επιτρέπει να μας ταλαιπωρήσει ένας πειρασμός, προκειμένου να τον αντιμετωπίσουμε ίσως με ειρήνη. Αργότερα, όταν θα έρθει

καταπάνω μας το ίδιο είδος πειρασμού, θα απομακρυνθεί από μας, διότι δεν θα συμμετάσχουμε σ’αυτόν ή δεν θα επιτρέψουμε στους λογισμούς μας να

βαλτώσουν πάνω του.

Τα γεγονότα συμβαίνουν κι εμείς συμμετέχουμε σ’αυτά. Αντί να διαφυλάξουμε την ειρήνη μας, εμείς

εμπλεκόμαστε στα πράγματα από τα οποία θα έπρεπε να μείνουμε μακριά. Όποτε το επιτρέπει ο Κύριος,

λαμβάνουν χώρα συγκεκριμένα περιστατικά. Αν εμείς έχουμε ήδη επιτύχει την ειρήνη, θα μας προσπεράσουν

δίχως να μας αγγίξουν. Αλλά αν λάβουμε μέρος σ’αυτά, θα υποφέρουμε.

 Ο Θεός κάποιες φορές επιτρέπει να κολυμπήσουμε σε «βαθιά νερά», και όταν βλέπουμε ότι δεν έχουμε άλλες δυνάμεις για να συνεχίσουμε το κολύμπι φωνάζουμε 

«Θεε μου σώσε με». Πρεπει όμως να κάνουμε με τα χέρια μας κουπί και να προσπαθήσουμε τουλάχιστον να κρατήσουμε το κεφάλι μας έξω από το νερό με τους δικές μας δυνάμεις. Όταν η κατάσταση γίνει κρίσιμη, ο Κυριος θα μας σώσει, όπως έκανε και με τον Απόστολο Πέτρο.

30. Πρέπει να πασχίσετε να έχετε ειρήνη στα σπιτικά σας. Η ειρήνη ξεκινά μέσα από τον καθένα μας.

Όταν έχουμε μέσα μας ειρήνη, τη διαχέουμε τριγύρω μας στους άλλους. Μπορείτε και μόνοι σας να διαπιστώσετε ότι υπάρχουν πολύ λίγες ταπεινές και μειλίχιες ψυχές πάνω στη γη. Είναι όμως και αληθινά ευλογημένες! Δεν πρόκειται να παρεξηγηθούν αν τις προσβάλεις καθ’ οιονδήποτε τρόπο. Με όποιο τρόπο κι αν

τους φερθείς, είναι ήσυχες και ειρηνικές και θλίβονται πραγματικά για σένα, που περνάς τέτοιο πνευματικό βάσανο.

31. Πρεπει νά μάθετε να αγαπάτε τα μικρά πράγματα. Να προσπαθείτε πάντοτε να είστε λιτοί και απέριττοι σε όλα. Όταν η ψυχή είναι ώριμη, ο Θεός θα της δώσει ειρήνη.

32. Οι άνθρωποι έχουν λογισμούς. Είμα-

στε σαν μια εκλεπτυσμένη μηχανή λογισμών. Είμαστε συνδεδεμένοι μεταξύ μας με τους λογισμούς μας.

Όταν σκεφτόμαστε έναν άνθρωπο, εκείνος αμέσως δέχεται τους λογισμούς μας. Αλλά επειδή είμαστε διασπασμένοι και οι λογισμοί μας είναι σκόρπιοι, δεν

μπορούμε να ξεχωρίσουμε ποιος μας στέλνει τους λογισμούς του και τι είδους λογισμοί είναι αυτοί. Απ’την άλλη πλευρά, ο άνθρωπος που έχει ειρηνικούς

λογισμούς, που είναι ενωμένος με τον Κύριο και που ο Κύριος τον έχει ελευθερώσει από τους περισπασμούς, γνωρίζει επακριβώς ποιοι λογισμοί είναι δικοί του, ποιοι προέρχονται από τον εχθρό και ποιοι από τους φίλους του. Αισθήματα και λογισμοί που προέρ-

χονται από τον νου των συνανθρώπων μας, φτάνουν ως εμάς. Να γιατί σας είπα ότι όταν συγχωρούμε εκ βάθους καρδίας, ο πλησίον μας μπορεί να το νιώσει

και το βάρος που πίεζε την ψυχή του να αρθεί.

33. Ειμαστε μια μηχανή λογισμών πού εκπορευει λογισμούς, ακτινοβολεί

λογισμούς δια των οποίων επηρεάζουμε τα πάντα: τους ανθρώπους, τα

ζώα, τα φυτά. Έχουν και τα φυτά επίσης νευρικό σύστημα. Περιμένουν από μας ειρήνη, παρηγοριά και αγάπη.

Ο Θεός μάς έχει δημιουργήσει κατά τέτοιο

τρόπο που επηρεάζουμε όλοι ο ένας τον άλλο. Όταν ένας γείτονας ή ένας φίλος νιώθει να συμπάσχει με τα παθήματά μας, αμέσως κι εμείς αισθανόμαστε παρηγοριά και δύναμη. Ομοίως και η μετάνοια είναι μια αλλαγή βίου. Πρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε, διότι η ζωή μας έχει δώσει πολλές κατραπακιές. Βλέπουμε ολόκληρο τον κόσμο –όχι

μόνο το δικό μας έθνος- να υποφέρει εξ αυτού. Αν στραφούμε προς την Πηγή της Ζωής, τον Θεό, τότε Εκείνος θα μας δώσει τη δύναμη να ριζώσουμε σε καλούς λογισμούς, σε ήσυχους, ειρηνικούς και αγαθούς λογισμούς, γεμάτους αγάπη. Η ειλικρινής μας μετάνοια θα λάμψει, διότι οι αγαθοί λογισμοί, οι αγαθοί πόθοι και τα αισθήματα αγάπης ακτινοβολούν

ειρήνη και δίνουν παρηγοριά σε κάθε ύπαρξη.