Η Αποδοχή της Απώλειας Αγαπημένων

 

H αντιμετώπιση ενός «θανάτου» είναι από τις η πιο δύσκολες και οδυνηρές εμπειρίες. Μπορεί, όμως, να είναι επίσης το ξύπνημα που χρειαζόμαστε, για να σκεφτούμε πιο βαθιά για τη ζωή και να συνειδητοποιήσουμε επιτέλους ότι βρισκόμαστε εδώ μόνο προσωρινά.

Οι άνθρωποι, τα αντικείμενα και οι υλικές απολαύσεις που αναζητάμε, είναι προσωρινές πηγές μιας επιφανειακής και βραχύβιας ασφάλειας, ευχαρίστησης και νοήματος απ’ όπου τελικά θα αποσυρθούμε.

Aυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να χαιρόμαστε τη ζωή και όλες τις απολαύσεις που μας προσφέρει. Σημαίνει ότι χρειάζεται να ασχοληθούμε πιο πολύ με το να κοιτάζουμε πιο προσεχτικά αυτό που βρίσκεται πίσω από την υλική πραγματικότητα. Σημαίνει ότι καλό θα ήταν να ερευνήσουμε τη φύση της ανθρώπινης ψυχής, το τι συμβαίνει τη στιγμή της αποχώρησής της από το προσωρινό υλικό σώμα.

Σημαίνει να ζήσουμε τη ζωή μας, έτσι ώστε να την απολαμβάνουμε όσο γίνεται περισσότερο αλλά, ταυτόχρονα, να είμαστε έτοιμοι κάθε στιγμή για την αναπόφευκτη αναχώρηση, της δικής μας ή ενός αγαπημένου μας.

Έτσι, η αποχώρηση ενός αγαπημένου μας είναι μια ευκαιρία να σκεφτούμε πιο σοβαρά για τη ζωή, να αναθεωρήσουμε τις αξίες και τον τρόπο ζωής μας και να δώσουμε μεγαλύτερη σημασία στη συναισθηματική, νοητική και πνευματική ωριμότητα και εξέλιξη.

Όταν συμβαίνει κάτι που μας προκαλεί πόνο ή φόβο, συνήθως αισθανόμαστε ότι γίνεται κάποια αδικία ή τιμωρία και θυμώνουμε μ’ αυτόν που θεωρούμε υπεύθυνο. Στην περίπτωση ενός «θανάτου» κάποιου αγαπημένου προσώπου μπορεί να αισθανόμαστε ότι ο Θεός είναι υπεύθυνος, αφού μας έχουν πει ότι Eκείνος ελέγχει αυτά τα θέματα.

Μπορούμε, βέβαια, να μείνουμε για την υπόλοιπη ζωή μας μ’ αυτό το συναίσθημα της αδικίας και το παράπονο ή το θυμό που συνεπάγεται. Μπορούμε, όμως, να ξεπεράσουμε αυτή τη δοκιμασία της πίστης μας και να πιστέψουμε στη σοφία του συμπαντικού σχεδίου, να πιστέψουμε ότι κάθε ψυχή έχει αποφασίσει πότε θα εγκαταλείψει το σώμα της και ότι δεν υπάρχουν λάθη, ατυχήματα ή αδικία. Aν μπορέσουμε να αναπτύξουμε μια τέτοια πίστη θα είμαστε γενικά ήρεμοι και ευτυχισμένοι και θα μπορούμε να δεχτούμε τα γεγονότα που δεν μπορούμε να αλλάξουμε σαν σοφά και δικαία.

Αυτή η ικανότητα μάς επιτρέπει να παραμένουμε ελεύθεροι από το φόβο τού τι θα συμβεί. Γιατί συμβαίνει μόνον αυτό που χρειάζεται να γίνει. Aυτό δεν μας απαλλάσσει, όμως, από την ανάγκη να σκεφτούμε, να αναλύσουμε, να αποφασίσουμε και να δράσουμε. Δεν μας απαλλάσσει από τη δράση, αλλά από την αγωνία του αποτελέσματος, από το φόβο της αποτυχίας των πράξεών μας. Έτσι είμαστε πολύ πιο ελεύθεροι να δράσουμε σύμφωνα μ’ αυτό που πιστεύουμε, που αισθανόμαστε, παρά από φόβο για το αποτέλεσμα ή τι θα πουν οι άλλοι.

H πίστη στη σοφία και στην αγάπη των νόμων του σύμπαντος μάς απελευθερώνει από την πικρία, το παράπονο και το θυμό απέναντι σε ανθρώπους που πιστέψουμε ότι μάς έβλαψαν στο παρελθόν. Eίναι πολύ πιο χρήσιμο να δεχτούμε ένα γεγονός, που για κάποιο λόγο έπρεπε να συμβεί, και να αποδεσμευτούμε από τα αρνητικά συναισθήματα. Δεν σημαίνει ότι αφήνουμε τους ανθρώπους να μας κάνουν ό,τι θέλουν στο παρόν, αλλά αποδεσμευόμαστε από την αρνητικότητα σε σχέση με το παρελθόν.

Υπάρχουν, λοιπόν, πολλά μαθήματα που μπορούμε να διδαχτούμε όταν χάνουμε έναν αγαπημένο μας από χωρισμό ή θάνατο. H επιλογή είναι δική μας. Mπορούμε να κάνουμε ό,τι βρίσκεται μέσα στις δυνατότητές μας για να εμποδίσουμε ένα τέτοιο γεγονός και, φυσικά, έχουμε και την ελεύθερη βούληση και το καθήκον να το κάνουμε. Aν όμως, παρά τις προσπάθειες, χάσουμε την παρουσία αυτού του ανθρώπου από τη ζωή μας, τότε είναι ελεύθερη βούλησή μας αν θα αντιδράσουμε αρνητικά με παράπονο, φόβο ή θυμό, ή θετικά και εποικοδομητικά με δύναμη και αγάπη. O καθένας μπορεί να επιλέξει για τον εαυτό του.

Καθώς μένουμε μόνοι να αντιμετωπίσουμε τη ζωή, θα αισθανθούμε κάποιο κενό, ίσως και φόβο ή ανασφάλεια. Σ’ αυτή την περίπτωση υπάρχουν διάφορες λύσεις. Mερικοί προσπαθούν να βρουν κάποιον άλλον αμέσως, για να καλύψουν το εσωτερικό κενό και την ανασφάλειά τους. Άλλοι παθαίνουν κατάθλιψη και αποσύρονται από τη ζωή, καμιά φορά με τη βοήθεια ηρεμιστικών, ναρκωτικών ή αλκοόλ.

Mπορούμε όμως να υπερβούμε το φόβο της μοναξιάς και να ανακαλύψουμε την πληρότητα, το νόημα και τη δύναμη που υπάρχουν μέσα μας. Aυτή η προσπάθεια, που κάνει κανείς για να αναπτύξει την εσωτερική του δύναμη, συχνά τον οδηγεί σε μια πνευματική αναζήτηση, που τον ωφελεί σε όλα τα επίπεδα της ζωής.

Ένα μάθημα, λοιπόν, είναι ότι μπορούμε να ζήσουμε μόνοι μας, ότι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τη ζωή μόνοι μας, ότι έχουμε τη δύναμη να το κάνουμε. Aυτό δεν σημαίνει ότι θα ήταν καλό να διακόψουμε μια σχέση που έχουμε, μόνο και μόνο για να ανακαλύψουμε αυτό το γεγονός.

Γενικά δημιουργούμε σχέσεις αναζητώντας την ασφάλεια, την ευτυχία, την ολοκλήρωση, την επιβεβαίωση και την απόλαυση. Αργά ή γρήγορα, όμως, συνειδητοποιούμε ότι δεν μπορούν να μας δημιουργήσουν αυτά τα συναισθήματα.

Όταν το καταλάβουμε αυτό καλά, θα προσπαθήσουμε να βρούμε αυτό που ζητάμε μέσα από την πνευματική σχέση με τον εσώτερο εαυτό ή τον Θεό. Πολλοί άνθρωποι, μετά από μια απογοήτευση ή μια απώλεια στρέφονται τελικά στην ανάπτυξη μιας βαθύτερης πνευματικής ζωής, βρίσκοντας μέσα τους ή στη σχέση τους με τον Θεό αυτό που μέχρι τώρα αναζητούσαν στους άλλους ανθρώπους. Aυτό δεν σημαίνει ότι δεν αγαπούν ή δεν φροντίζουν τους άλλους. Σημαίνει ότι δεν ελπίζουν να κερδίσουν κάτι από τους άλλους, αλλά είναι ευτυχισμένοι να δίνουν στους άλλους. Mπορούν να δέχονται από τους άλλους, αλλά να μην προσδοκούν ή να χρειάζονται πολλά απ’ αυτούς. Tότε μπορούν να είναι στ’ αλήθεια ευτυχείς και για πρώτη φορά να αγαπούν τον άλλον αληθινά, ανεξάρτητα από το τι θα κάνει.

Υπάρχουν και άλλα πιθανά μαθήματα, όταν ο αγαπημένος μας άνθρωπος εγκαταλείπει το υλικό του σώμα.

=============== =======

 

ΘΥΜΗΣΟΥ μερικές από τις αλήθειες που βοηθούν να δεχτούμε τις καταστάσεις, τους άλλους και τον εαυτό μας:

1. Ζούμε σε ένα σύμπαν νομοτέλειας και αγάπης που επιτρέπει να συμβεί σ’ εμάς (σ’ αυτή την απώλεια του άλλου) μόνον ό,τι είναι ακριβώς αυτό που εξυπηρετεί την εξέλιξή μας. Η απώλεια του μπορεί να έχει «καρμικές ρίζες» ή να βασίζεται σε «συμβόλαια ψυχής» για την εξέλιξή μας.
2. Έχουμε τη δύναμη να υπερβούμε ό,τι μπορεί να συμβεί.
3. Η αξία, η ασφάλεια και η ελευθερία μας είναι δεδομένα της εσωτερικής πνευματικής φύσης μας. Δεν κινδυνεύουν ποτέ από τους άλλους ή τις συνθήκες της ζωής.
4. Η αποδοχή μιας κατάστασης, των άλλων και του εαυτού μας είναι ο τρόπος απελευθέρωσης από την αρνητική επίδραση που έχει η κατάσταση πάνω μας. (Η μη αποδοχή μάς δεσμεύει με αρνητικά συναισθήματα που εμποδίζουν την ηρεμία, ευτυχία, υγεία και αγάπη μας. Και επίσης δεν μαθαίνουμε το μάθημα για το οποίο έχουμε επιλέξει την εμπειρία. Άρα θα συνεχίσει μέχρι να το μάθουμε).
5. Η αποδοχή μάς συνδέει με την αληθινή πνευματική φύση μας και αυτό είναι θεραπευτικό στο σώμα και το νου μας αλλά και στους άλλους.
6. Η τετραδιάσταση πραγματικότητα που βιώνουμε είναι μια προσωρινή πραγματικότητα όπου βιώνουμε την ψευδαίσθηση της ξεχωριστής ύπαρξης για να αξιοποιήσουμε την ελεύθερη βούληση μας για να συνδεθούμε με την αληθινή ενάρετη πνευματική φύση μας. Τίποτε από ό,τι συμβαίνει δεν είναι αληθινό – είναι όπως τα όνειρα μας. Όταν θα φύγουμε από το σώμα μας, θα είναι όπως όταν ξυπνάμε από ένα όνειρο.
7. Η αληθινή πνευματική φύση μας είναι τόσο μεγάλη και ολοκληρωμένη που είναι κρίμα να επιτρέψουμε σε καταστάσεις και συμπεριφορές να μας στεναχωρούν.

 

Πώς να αντιμετωπίσουμε την απώλεια των αγαπημένων μας

(Από το βιβλίο Ο Μυστικός Κύκλος της Ζωής)

Η πιο οδυνηρή εμπειρία είναι, χωρίς αμφιβολία, η απώλεια ενός αγαπημένου ανθρώπου. Το χειρότερο για τους περισσότερους ανθρώπους είναι η απώλεια ενός παιδιού, μετά του συντρόφου και ακολούθως άλλων αγαπημένων.

 

Συναισθήματα που συνήθως βιώνουμε

θα ήθελα να ξεκαθαρίσω το πόσο κατανοώ και σέβομαι τον πόνο και τη θλίψη που πλημμυρίζει την ύπαρξή μας με την αποχώρηση κάποιου αγαπημένου μας. Όταν υποδεικνύω κάποιους τρόπους αντιμετώπισης των συμβάντων, δεν είναι γιατί δεν σέβομαι τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τώρα τα γεγονότα αυτά. Ούτε πιστεύω ότι είναι εύκολο να αλλάξουν οι πεποιθήσεις μας. Αλλά επειδή ξέρω ότι σιγά-σιγά θα αλλάξουν ούτως ή άλλως, θα ήθελα να βοηθήσω ώστε αυτή η αλλαγή να γίνει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, για να πλησιάσουμε όλοι την αλήθεια και, με τον τρόπο αυτό, την ευτυχία.

 

1. O ΠONOΣ της απώλειας. Χάνοντας κάποιον αγαπημένο είναι σαν να χάνουμε ένα κομμάτι από το σώμα μας. Πονάει. Νιώθουμε σαν να μας λείπει ένα μέρος του εαυτού μας. Είναι πολύ δύσκολο να δεχθούμε ότι αυτό το άτομο δεν υπάρχει πια σαν σώμα. Περιμένουμε να τον ακούσουμε ή να τον δούμε από στιγμή σε στιγμή να εμφανίζεται στην πόρτα. Κανείς δεν μπορεί να μειώσει την ένταση αυτού του πόνου, αυτής της οδύνης. Τι μπορούμε να κάνουμε; Τίποτε! Στην αρχή δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο, παρά να βιώσουμε αυτό τον πόνο. Και αυτό ακριβώς κάνουμε. Τον βιώνουμε και τον εκφράζουμε. Όσο πιο ελεύθερο αφήνουμε τον εαυτό μας να εκφράσει αυτό τον πόνο, τόσο γρηγορότερα ο πόνος θα εξαντληθεί. Η μονή λύση είναι η βαθιά γνώση για την αλήθεια της ζωής.

 

Στην αρχή μπορεί να χρησιμεύει να μιλήσουμε με έναν ειδικό στα συναισθήματα της απώλειας. Ίσως να νιώθουμε φόβο, θυμό, ενοχή, ζήλια, πικρία, πόνο και άλλα..

 

Εδώ η καλύτερη προσέγγιση είναι να δεχτούμε όλα αυτά τα συναισθήματα και τον εαυτό μας όπως είμαστε. Με αυτό τον τρόπο, αυτή η καταιγίδα συναισθημάτων θα περάσει πολύ πιο γρήγορα και θα είστε έτοιμοι να δεχθούμε το γεγονός και να συνεχίσουμε τη ζωή σας.

 

O πόνος μας γίνεται μια προκλητική διαδικασία που ανοίγει τις πόρτες προς την προσωπική μας πληρότητα.

 

2. O ΦOBOΣ ότι δεν θα μπορέσουμε να συνεχίσουμε τη ζωή μας χωρίς αυτόν τον άνθρωπο. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τις χήρες που έχουν προγραμματιστεί να πιστεύουν ότι είναι αδύναμες και χρειάζονται ένα σύζυγο για να είναι ασφαλείς, σώες και κοινωνικά αποδεκτές. Ισχύει επίσης, για όλες τις περιπτώσεις όπου νιώθουμε ότι χρειαζόμαστε τον άλλον συναισθηματικά, σωματικά, κοινωνικά, νοητικά, οικονομικά ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο.

 

Η αλήθεια είναι ότι η απώλεια κάποιου αγαπημένου είναι θαυμάσια πνευματική ευκαιρία για να βρούμε αυτή την αίσθηση της δύναμης, της ασφάλειας, της αξίας μέσα μας. Μπορεί να χρειαστεί κάποιος χρόνος μέχρι να ξεπεράσουμε το φόβο μας. Αλλά σιγά-σιγά θα εξαλειφθεί και θα είμαστε πολύ πιο δυνατοί εξαιτίας αυτής της απώλειας. Κάθε απώλεια εξωτερικής υποστήριξης είναι μια ευκαιρία για να βρούμε εσωτερική δύναμη.

 

3. ΑΔIKIA και ΠIKPIA, γιατί η ζωή ή ο Θεός μάς πήρε τον αγαπημένο μας. Αυτό είναι πολύ πιο έντονο όταν χάνεται ένας νέος άνθρωπος, ένα παιδί ή ο σύντροφος στο άνθος της ηλικίας του. Αναρωτιόμαστε «Γιατί; Πού είναι η δικαιοσύνη; Γιατί το παιδί μου; Γιατί ο σύντροφός μου; Γιατί να συμβεί αυτό σε μένα; Τι έκανα για να τιμωρούμαι έτσι; Τι έκανε ο αγαπημένος μου για να τιμωρηθεί με αυτό τον τρόπο; Για ποιο λόγο τιμωρούμαι έτσι; Δεν έχω κάνει τίποτα που να μου αξίζει τέτοια τιμωρία».

 

Μία τέτοια εμπειρία είναι αναμφισβήτητα μια έντονη δοκιμασία για την πίστη μας στο Θεό, στη Σοφία Του και στην τέλεια Δικαιοσύνη του Θεϊκού Σχεδίου. Πολλοί χάνουν την πίστη τους σε τέτοιες στιγμές.

 

Όταν φωνάζουμε «γιατί», και δικαίως το κάνουμε, ας το κάνουμε με όλη μας τη δύναμη, απαιτώντας μιαν απάντηση!!! Αλλά ας καθίσουμε μετά μόνοι μας κάπου, ήσυχα, με τα μάτια κλειστά και ας περιμένουμε να ακούσουμε κάποιαν απάντηση. Όταν φωνάζουμε «γιατί», σαν μια κατηγορία, τότε πρέπει να δώσουμε την ευκαιρία στον «κατηγορούμενο» να απαντήσει και να εξηγήσει. Έτσι, μετά από το κάθε «γιατί», ας καθίσουμε ήσυχα, ας είμαστε δεκτικοί και ας αφήσουμε το νου μας ανοιχτό προς τις απαντήσεις που βρίσκονται στους πνευματικούς νόμους του σύμπαντος.

 

O πόνος μας μπορεί να γίνει η κινητήριος δύναμη, που μας ωθεί προς την κατανόηση ότι η αποχώρηση από αυτή την προσωρινή υλική διάσταση δεν είναι ποτέ τυχαία, αλλά είναι αυτό που εμείς επιλέξαμε μαζί με τον άλλον για την πνευματική μας εξέλιξη.

 

Αυτό βέβαια, δεν σημαίνει ότι ο άλλος θυσιάστηκε για να αφυπνιστούμε εμείς πνευματικά. Απλά βγήκε νωρίς από το παιχνίδι. Αυτός είναι ο τυχερός, που έτσι έχει λιγότερα μαθήματα να μάθει. Εμείς που μένουμε υποφέρουμε και μαθαίνουμε. Ό,τι συνέβη είναι για την αμοιβαία εξέλιξή μας.

 

4. ΚATAΘΛIΨH και ΑΠOΓOHTEYΣH, γιατί πιστεύουμε ότι η ζωή δεν έχει κανένα νόημα χωρίς τον αγαπημένο μας. Και αυτά τα συναισθήματα και πάλι είναι ιδιαίτερα έντονα, όταν χάνουμε ένα παιδί ή σύντροφο που ήταν «ο σκοπός της ζωής μας» και η κύρια απασχόλησή μας.

 

Ταυτιζόμαστε με τους ρόλους του γονιού, του συντρόφου ή του παιδιού και μαθαίνουμε να βρίσκουμε την ταυτότητά μας και το σκοπό της ζωής μας μέσα από αυτούς. Όταν ο άνθρωπος ή οι άνθρωποι που παίζουν αυτούς τους ρόλους μαζί μας ξαφνικά εξαφανιστούν, πέφτουμε σε κατάθλιψη, εκτός αν βρούμε μια νέα ταυτότητα και σκοπό στη ζωή μας.

 

Ένας στόχος που δίνει νέο νόημα είναι αυτός της εξέλιξης ή της αυτοβελτίωσης.

 

Δεύτερος στόχος είναι η δημιουργία. Βιώνουμε χαρά όταν δημιουργούμε. Η δημιουργία μπορεί να αφορά όλους τους τομείς της ζωής, από τη δημιουργία μιας οικογένειας, τη ζωγραφική, το τραγούδι, το χορό, το γράψιμο, την κηπουρική, τη μαγειρική ή και την ίδρυση κάποιας επιχείρησης.

 

O τρίτος στόχος είναι η προσφορά. Νιώθουμε ότι η ζωή μας έχει νόημα όταν μπορούμε να φανούμε χρήσιμοι στους άλλους, όταν μπορούμε να κάνουμε τη ζωή τους πιο ευτυχισμένη ή πιο άνετη με κάποιον τρόπο.

 

Ενθαρρύνουμε όλους να συντονίζουν τη ζωή τους με αυτούς τους τρεις βασικούς σκοπούς της ζωής: εξέλιξη, δημιουργία και προσφορά.

 

Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για άτομα που πέφτουν σε κατάθλιψη.

 

5. ΕNOXH ότι δεν δώσαμε ή δεν δείξαμε αρκετή αγάπη στον άνθρωπο που χάσαμε. Ίσως δεν του είπαμε πόσο πολύ τον αγαπούσαμε, τον εκτιμούσαμε και του ήμασταν ευγνώμονες. Μπορεί ακόμη να ήμασταν δυσάρεστοι.

 

Αν αυτά ήταν αλήθεια, πιθανόν να μην αληθεύουν στο βαθμό που εμείς φανταζόμαστε τώρα. O άλλος μπορεί να μην μας ένιωθε τόσο αρνητικούς όσο εμείς φανταζόμαστε. Αν, παρόλα αυτά, νιώθουμε ενοχή, υπάρχουν κάποιες λύσεις.

 

Μπορούμε να φέρουμε αυτό το πρόσωπο στο νου μας και να οραματιστούμε ότι στέκεται μπροστά μας. Μετά επικοινωνούμε μαζί του νοερά, εκφράζοντας μετάνοια και μεταμέλεια και του ζητάμε συγχώρεση. (Αυτό έκανα με τον πατέρα μου, που δολοφονήθηκε ξαφνικά. Με βοήθησε να ξεπεράσω την ενοχή που ένιωθα, επειδή δεν του έδειξα την αγάπη και τον σεβασμό που ένιωθα γι’ αυτόν, γιατί τότε ακόμα βρισκόμουν στη φάση της αντίδρασης).

 

Μπορούμε, επίσης, να εκφράσουμε το πλήγωμα, το θυμό, την απογοήτευση ή οποιοδήποτε άλλο συναίσθημα. Μπορούμε να τακτοποιήσουμε λογαριασμούς. Μας ακούν, όπως έχουμε διατυπώσει καθαρά στο βιβλίο «O ΜYΣTIKOΣ KYKΛOΣ THΣ ZΩHΣ». Έτσι μπορούμε συγχρόνως να συγχωρέσουμε και να ζητήσουμε συγχώρεση.

 

Μία τέτοια άσκηση θα μας φέρει ηρεμία. Αν έχουμε τη συνήθεια της εξομολόγησης και της Θείας Κοινωνίας, τότε το κάνουμε και αυτό. Μετά ας συγχωρέσουμε και τον εαυτό μας και ας ξεπεράσουμε αυτά τα άχρηστα συναισθήματα της ενοχής, που κανέναν δεν βοηθούν και βέβαια ούτε τον αγαπημένο μας, αλλά ούτε και τον εαυτό μας.

 

6. ΕNOXH γιατί πιστεύουμε ότι θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει περισσότερα για να κρατήσουμε τον άλλον στη ζωή και ότι είμαστε υπεύθυνοι για το θάνατό του.

 

Τέτοια συναισθήματα δεν έχουν λογική σύμφωνα με τους πνευματικούς νομούς που καθορίζουν πότε και πώς θα αποχωρίσει μια ψυχή από το προσωρινό σώμα. Κανείς δεν μπορεί να «δημιουργήσει» το θάνατο κάποιου άλλου.

 

(Δεν πιστεύω ότι ο άνθρωπος που πυροβόλησε τον πατέρα μου ήταν η αιτία του θανάτου του. Απλά πιστεύω ότι αυτός ήταν το μέσον με το οποίο επιτελέστηκε ο θάνατός του. Πιστεύω ότι ο πατέρας μου, ως ψυχή, είχε αποφασίσει να πεθάνει μ’ αυτό τον τρόπο, αυτήν τη συγκεκριμένη ημέρα, αν και ο συνειδητός νους δεν είχε επίγνωση αυτής της απόφασης).

 

Αν πιστεύουμε ότι κάθε ψυχή σε συνεργασία με τον Θείους νόμους, δημιουργεί το δικό της πεπρωμένο, πώς μπορούμε να πιστέψουμε ότι κάποιος άλλος είναι υπεύθυνος για το θάνατο ενός ατόμου; Ούτε αυτός που τραβάει τη σκανδάλη δεν μπορεί να είναι η αιτία – αλλά μόνο το μέσον.

 

Είναι πολύ πιο δύσκολο για εμένα να πιστέψω ότι κάποιος πέθανε επειδή δεν τον πήγαμε σε άλλον γιατρό ή δεν του κάναμε άλλη εγχείρηση ή γιατί δεν ήμασταν κοντά του όταν ξεψυχούσε.

 

Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει πως δεν θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να σώσουμε μια ζωή. Αλλά αφότου η ψυχή αποχωρήσει, δεν έχει καμιά σχέση με το τι κάναμε ή τι δεν κάναμε. Έχουμε υποχρέωση να κάνουμε ό,τι μπορούμε, αλλά μετά να δεχτούμε τη σοφία του σύμπαντος. Όπως δήλωνε ο Απόστολος Παύλος, «Ούτε μια τρίχα του κεφαλιού του ανθρώπου δεν κουνιέται, χωρίς τη θέλησή Tου».

 

7. ΘΛIΨH, AΠOΓOHTEYΣH, ΠIKPIA γιατί δεν έχουμε τη συναισθηματική υποστήριξη που περιμέναμε από τους φίλους και συγγενείς. Όταν χάσουμε κάποιον, οι αμέσως επόμενες μέρες είναι γεμάτες με δραστηριότητες που απασχολούν το νου. Πολλοί άνθρωποι έρχονται για παρηγοριά. Ίσως να προσφέρουν και βοήθεια με διάφορους τρόπους. Υπάρχουν πολλά επίσημα έντυπα που πρέπει να συμπληρωθούν και οικονομικά ή άλλης φύσεως θέματα που πρέπει να τακτοποιηθούν. Μετά, έρχεται κάποια μέρα που όλα αυτά τελειώνουν και βρισκόμαστε μόνοι, ίσως για πρώτη φορά αφότου χάσαμε τον αγαπημένο μας.

 

Οι φίλοι μας θα ζήσουν τη ζωή τους, έχουν τις ευθύνες τους, τη δουλειά τους, την οικογένειά τους και τις κοινωνικές τους υποχρεώσεις. Ίσως και να μη νιώθουν άνετα μαζί μας, γιατί δεν ξέρουν τι άλλο να κάνουν ή να πουν για να μας βοηθήσουν να νιώσουμε καλύτερα. Ίσως να νιώθουν και κάποια ενοχή που αυτοί έχουν κοντά τους τους αγαπημένους τους και είναι ευτυχισμένοι. O πόνος μας ίσως τους προκαλεί κάποιον φόβο μήπως χάσουν και αυτοί αγαπημένους ή τους προκαλεί πόνο για παρόμοια ή άλλα γεγονότα που έχουν ζήσει.

 

Έτσι, δεν νιώθουν άνετα να είναι κοντά μας, όχι γιατί δεν μας αγαπούν ή δεν νοιάζονται για μας, αλλά γιατί δεν μπορούν ν’ αντιμετωπίσουν τον πόνο και τη δυστυχία που πλημμυρίζει το δικό μας περιβάλλον. Αυτό συμβαίνει, συνήθως, όταν εμείς έχουμε την τάση να μιλάμε αποκλειστικά και μόνο για το συγκεκριμένο γεγονός του «θανάτου» του αγαπημένου μας και τίποτε άλλο. Οι άλλοι μπορεί να έρθουν να καθίσουν μαζί μας δύο, τρεις, δέκα φορές, αλλά σιγά-σιγά θα κουραστούν ν’ ακούν για κάτι που ούτε εμείς, ούτε κανένας άλλος δεν μπορεί ν’ αλλάξει.

 

Μία τέτοια κατάσταση, ίσως είναι μια ευκαιρία για να καλλιεργήσουμε κατανόηση για τους άλλους και για τη δυσκολία τους ν’ αντιμετωπίσουν τον πόνο και τη δυστυχία. Ίσως είναι μια ευκαιρία να ξεπεράσουμε την πεποίθηση ότι χρειαζόμαστε τους άλλους για να νιώθουμε καλά, να είμαστε ευτυχισμένοι και ασφαλείς. Μπορούμε να ξεπεράσουμε την πεποίθηση ότι, επειδή εμείς έχουμε βιώσει αυτήν τη δυσάρεστη εμπειρία, οι άλλοι είναι υποχρεωμένοι να μας προσέχουν και να μας βοηθούν.

 

Aν διαπιστώσουμε ότι οι άνθρωποι απομακρύνονται, ίσως να έχει έρθει η κατάλληλη στιγμή ν’ απαλλαγούμε από τον πόνο μας και ν’ αρχίσουμε να προσφέρουμε και να βοηθάμε άλλους – γιατί και οι άλλοι έχουν προβλήματα.

 

8. ΜONAΞIA Νιώθουμε ότι είναι δύσκολο να συνδεθούμε με άλλους ανθρώπους. Οι άλλοι δεν είναι ανοιχτοί και φιλικοί. Δεν έχουμε κανέναν να μιλήσουμε, να μοιραστούμε κάτι μαζί του ή να είμαστε ο εαυτός μας. Είναι πολύ φυσικό να νιώθουμε μοναξιά όταν χάσουμε έναν αγαπημένο. Νιώθουμε το κενό που αυτός ο άνθρωπος βοηθούσε να γεμίσουμε.

 

Μπορεί κάποιος να περιβάλλεται από εκατοντάδες ανθρώπους και όμως να νιώθει μοναξιά, επειδή δεν μπορεί να είναι ο πραγματικός του εαυτός μαζί τους. Άλλος μπορεί να βρίσκεται μόνος στην απομόνωση και να μη νιώθει μοναξιά, γιατί νιώθει τη σύνδεση με τους άλλους, μέσα από τη φύση, τον Θεό ή κάποιον άλλο τρόπο.

 

Αν μπορέσουμε να δεχθούμε τη μοναξιά μας και ν’ αρχίσουμε να την αντιμετωπίζουμε, μπορεί ν’ ανακαλύψουμε ότι μπορούμε να νιώθουμε καλά και όταν είμαστε μόνοι ή μπορούμε να νιώθουμε άνετα και με άτομα που δεν γνωρίζουμε τόσο καλά.

 

Άλλη μια σημαντική άποψη για την αντιμετώπιση της μοναξιάς είναι να δημιουργήσουμε μια καλή σχέση με τον ίδιο τον εαυτό μας. Αυτό μπορεί να γίνει με το να μένουμε μόνοι και να μάθουμε ν’ απασχολούμε τον εαυτό μας και να νιώθουμε χαρά μαζί του.

 

Επίσης, αν εστιάσουμε την προσοχή μας στη σχέση μας με τον Θεό μέσα από την προσευχή, το διαλογισμό και άλλους τρόπους επικοινωνίας με το θείο και αφύπνισης, θα μπορέσουμε να νιώσουμε πληρότητα.

 

Περίπατοι στη φύση μπορούν επίσης να γεμίσουν το κενό, καθώς βοηθούν να νιώσουμε τη σχέση μας με το σύμπαν μέσα από τη φύση.

 

Τέλος, βοηθώντας όλους τους άλλους που είναι μόνοι, φτωχοί, άστεγοι, ορφανά ή υπερήλικες, γεμίζουμε το δικό μας κενό. Η μοναξιά εξαφανίζεται όταν οι άλλοι μας πλησιάσουν ή όταν εμείς πλησιάσουμε τους άλλους.

 

9. ΖHΛIA, γιατί οι άλλοι έχουν τους αγαπημένους τους, ενώ εμείς δεν τους έχουμε. Όλοι μπορεί να νιώσαμε κάποια στιγμή ζήλια, γιατί οι άλλοι έχουν κάτι που εμείς δεν έχουμε. Αυτό είναι φυσικό. Βέβαια, αυτή η ζήλια δεν φέρνει πίσω τον αγαπημένο μας, αλλά συχνά μας δημιουργείται και το συναίσθημα της ενοχής επειδή νιώθουμε ζήλια.

 

Θα μας βοηθήσει καταρχήν, το να δεχθούμε τη ζήλια μας. Να δεχθούμε δηλαδή το γεγονός ότι ζηλεύουμε και να το εκφράσουμε ή να το εξομολογηθούμε σε κάποιον που εμπιστευόμαστε. Αυτό θα μας βοηθήσει να απαλλαγούμε από αυτό το συναίσθημα. Τα συναισθήματά μας αποδυναμώνονται όταν τα παραδεχόμαστε και τα μοιραζόμαστε με κάποιον που καταλαβαίνει.

 

Αυτό ισχύει για όλα τα συναισθήματα που συζητήσαμε σ’ αυτό το κομμάτι. Θα κερδίσουμε πολύ περισσότερα αν τα αναγνωρίσουμε, τα δεχτούμε και τα εκφράσουμε σε κάποιον που μπορεί να μας καταλάβει. Θα εξαλειφθούν όλα πολύ πιο γρήγορα.

 

Ο καθένας έχει αυτό ακριβώς που χρειάζεται για να εξελιχθεί και να μάθει τα μαθήματά της ζωής. Αν κοιτάξουμε το θέμα αντικειμενικά, θα διαπιστώσουμε ότι είμαστε σε πολύ καλύτερη θέση από το 80% των αδελφών μας σ’ αυτό τον πλανήτη.

 

10. ΘYMOΣ, γι’ αυτούς που είχαν κατά κάποιον τρόπο σχέση με το «θάνατο» του αγαπημένου μας. Ίσως ένας γιατρός να έκανε λάθος ή κάποιος απρόσεχτος οδηγός να έγινε αφορμή να αποχωρίσει ο αγαπημένος μας, ενώ αυτοί ζουν μια χαρά.

 

O πόνος μας απαιτεί να βρούμε «Ποιος έκανε αυτό το τρομερό λάθος; Ποιος ευθύνεται;» Αυτός είναι ένας τρόπος να παρακάμψουμε και να μην νιώσουμε τον πόνο μας. Νιώθουμε θυμό και μειώνεται έτσι η ένταση του πόνου και του φόβου. Δηλαδή ο θυμός σκεπάζει επιφανειακά τον πόνο και το φόβο μας.

 

Σε πολλές περιπτώσεις, αυτός ο θυμός είναι για τον Θεό που επέτρεψε κάτι τέτοιο να συμβεί. Αυτός ο θυμός μπορεί να μας οδηγήσει να απορρίψουμε το Θείο και όλους όσοι έχουν σχέση με το θείο. Σκεφτόμαστε ότι αν υπήρχε Θεός δεν θα επέτρεπε κάτι τέτοιο να συμβεί. Είμαστε θυμωμένοι και πληγωμένοι.

 

Στην περίπτωση που κάποιος άνθρωπος πιθανόν να έκανε λάθος, τότε μπορεί να νιώθουμε και την ανάγκη για εκδίκηση. Ίσως θέλουμε να προκαλέσουμε στον άνθρωπο αυτόν τον πόνο που εμείς νιώθουμε. Μήπως αυτό θα μειώσει τον δικό μας πόνο; Δεν μπορούμε να σκεφτούμε καθαρά. Νιώθουμε ότι κάποιος πρέπει να πληρώσει για ό,τι μας έχει συμβεί.

 

Καλό θα ήταν να βρούμε κάποιον που να τον εμπιστευόμαστε για να μας ακούσει, να κατανοήσει τα συναισθήματά μας και να μας βοηθήσει να δούμε πιο αντικειμενικά τι ακριβώς συμβαίνει. Ας προσέξουμε, ώστε να μην παρασυρθούμε από την ανάγκη της εκδίκησης, γιατί αυτό ούτε τον πόνο μας θα απαλύνει τελικά ούτε τον αγαπημένο μας θα κάνει πιο ευτυχισμένο εκεί που βρίσκεται. Γιατί αυτός ξέρει την αλήθεια, ότι δηλαδή κανείς δεν ήταν υπεύθυνος για το θάνατό του, ότι αυτός επέλεξε τη στιγμή και τον τρόπο που θα άφηνε το φυσικό του σώμα και το γνώριζε υποσυνείδητα – όπως άλλωστε κι εμείς.

 

Tο να πάψουμε να πιστεύουμε στο Θείο γιατί δεν έγινε αυτό που εμείς θέλαμε, είναι σαν να αρνούμαστε την ύπαρξη κάποιου επειδή αρνείται να μας δώσει κάτι που του ζητάμε.Tα παιδιά μας ζητούν πράγματα από εμάς, που εμείς αποφασίζουμε να μην τους δώσουμε, γιατί πιστεύουμε ή γνωρίζουμε ότι είναι καλύτερα γι’ αυτά να μην τα έχουν προς το παρόν. Θα έπρεπε να μας μισούν γι’ αυτό ή να ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχουμε, επειδή δεν κάναμε αυτό που θέλουν;

 

11. ΘYMOΣ, για τον αγαπημένο μας που μας εγκατέλειψε ή απόρριψη επειδή μας εγκατέλειψε και μας άφησε εδώ μόνους. Αυτό είναι πολύ πιο έντονο αν ο άλλος αυτοκτονήσει.

 

Και εδώ ισχύει το ίδιο όπως με όλα τα συναισθήματα. Δεχθείτε τα, εκφράστε τα και μετά ψάξτε για την αλήθεια. Η αλήθεια είναι ότι τόσο εμείς όσο και ο αγαπημένος μας που έφυγε, ως ψυχές είχαμε συμφωνήσει ότι αυτό θα συνέβαινε, πριν καν «γεννηθούμε» σ’ αυτό τον υλικό κόσμο, ώστε να μάθουμε και οι δύο τα αντίστοιχα μαθήματα.

 

Αρνητικές σκεπτομορφές για το θάνατο του αγαπημένου μας

Όλα τα παραπάνω συναισθήματα είναι αποτέλεσμα διαφόρων πεποιθήσεων, προγραμματισμών και σκεπτομορφών που έχουν προγραμματιστεί στο συνειδητό και υποσυνείδητο νου μας. Όσο οι πεποιθήσεις υπάρχουν, τα συναισθήματα θα εμφανίζονται. Οι πεποιθήσεις είναι σαν τη φωτιά και τα συναισθήματα σαν τον καπνό.

 

Ας κοιτάξουμε μερικές πεποιθήσεις που δημιουργούν αυτά τα συναισθήματα μέσα μας:

1. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς τον άλλον.
2. Δεν είμαι ασφαλής χωρίς αυτόν.
3. Κανένας άλλος εκτός από αυτόν δεν μπορεί να μου δώσει χαρά και ασφάλεια.
4. Η ζωή μου δεν έχει νόημα χωρίς αυτόν.
5. Θέλω να πεθάνω και εγώ, θέλω να είμαι μαζί του.

 

Έχουμε προγραμματιστεί ότι πρέπει να έχουμε συγκεκριμένους ανθρώπους κοντά μας, για να μας δίνουν ασφάλεια, ευτυχία, αξία κλπ. Πολύ πιθανόν να υπήρξε περίοδος στη ζωή μας που ούτε καν τους γνωρίζαμε, που δεν ήταν στην ζωή μας. Τώρα όμως δεν μπορούμε να φανταστούμε ότι μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι χωρίς αυτούς. Το βίωμα μας πριν έρθουν στη ζωή μας είναι μια χειροπιαστή και ακλόνητη απόδειξη ότι υπάρχει ζωή, νόημα και ευτυχία ακόμα και χωρίς αυτούς που δεν ήταν στη ζωή μας από τη μέρα που γεννηθήκαμε.

 

Τόσα δισεκατομμύρια άνθρωποι – δηλαδή όλοι όσοι έχουν ενσαρκωθεί από την αρχή της ανθρωπότητας – έχουν χάσει όλους τους αγαπημένους τους, είτε επειδή αποχώρησαν είτε επειδή έφυγαν οι ίδιοι πριν από αυτούς. Όμως η ζωή συνεχίζει αν το δεχόμαστε και το επιτρέπουμε. Σιγά-σιγά, λοιπόν, θα συνεχίσουμε όπως έκαναν όλοι αυτοί πριν από εμάς.

 

O καθένας μας θα χάσει όλους όσους γνωρίζει, είτε με το δικό μας θάνατο, είτε με το δικό τους. Όλοι μας θα φύγουμε μέσα στα επόμενα 90 χρόνια (για να συμπεριλάβουμε και τα παιδιά που γνωρίζουμε). Θα τα χάσουμε όλα. Όλοι θα μας χάσουν. Αυτή είναι η φύση του υλικού κόσμου.

 

6. O θάνατος είναι μια άσχημη, οδυνηρή εμπειρία.

 

Όλοι αυτοί, που πέθαναν στιγμιαία και ξαναγύρισαν, μας πληροφόρησαν ότι αφήνοντας το υλικό τους σώμα βίωσαν μια καταπληκτική, ευχάριστη εμπειρία. Πολύ λίγοι ήθελαν να γυρίζουν στο υλικό τους σώμα. Εμείς συνεχίζουμε να υποφέρουμε και να μαθαίνουμε. Αυτοί που έφυγαν, είναι σε «διακοπές» από το σχολείο της εξέλιξης.

 

7. Δεν έχω το δικαίωμα να είμαι ευτυχισμένος, αφού ο αγαπημένος μου έχει πεθάνει.
8. Θα προδώσω τον αγαπημένο μου, αν ξανανιώσω ευτυχία.
9. Θα προδώσω τον αγαπημένο μου, αν αγαπήσω κάποιον άλλον όσο αγάπησα αυτόν.
10. Θα προδώσω τον αγαπημένο μου, αν βρω έναν διαφορετικό σκοπό και νόημα στη ζωή μου.

 

Έχουμε δώσει πολλά στοιχεία σε άλλα βιβλία μας, «O MYΣTIKOΣ KYKΛOΣ THΣ ZΩHΣ» και «OIKOYMENIKH ΦIΛOΣOΦIA», που οδηγούν στο συμπέρασμα ότι οι αγαπημένοι μας είναι αθάνατα πνευματικά όντα, που έχουν παίξει διάφορους ρόλους μαζί μας σε διαφορετικές ζωές, ώστε να συνεχίσουμε την εξέλιξή μας. Ποιόν αγαπημένο θα προδώσουμε αν αγαπήσουμε κάποιον άλλον; Αυτόν απ’ αυτήν τη ζωή ή από τις χιλιάδες προηγούμενες ζωές; Ή μήπως δεν προδίδουμε αυτούς από τις προηγούμενες ζωές αγαπώντας αυτούς της τωρινής μας ζωής; Πώς προδίδεται η αγάπη; Μπορούμε να υποσχεθούμε την αγάπη μας σε μια όψη του θείου ή μήπως είναι για όλες τις όψεις του θείου; Δεν αναφέρομαι στο σεξ, αλλά στην αγάπη και την ενότητα. Μπορεί η αγάπη μας προς μια όψη του θείου να προδίδει τον αγαπημένο μας που βρίσκεται σ’ ένα άλλο επίπεδο; Αγαπάμε μιαν άλλη όψη του ίδιου.

 

11. Έχω δεχθεί άδικη μεταχείριση.
12. Είμαι άτυχος.
13. Είμαι ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος που γνωρίζω.

 

Κάθε μέρα 40.000 παιδιά πεθαίνουν μπροστά στα μάτια των γονιών τους, επειδή δεν έχουν τα μέσα να τα κρατήσουν στη ζωή. 40.000 χθες, 40.000 σήμερα, 40.000 αύριο, 40.000 μεθαύριο. Αυτή την εβδομάδα 280.000 γονείς θα δουν τα παιδιά τους να πεθαίνουν. Αυτόν το μήνα 1.200.000 γονείς θα υποφέρουν για το θάνατο των παιδιών τους. Αυτόν το χρόνο 14.400.000 γονείς θα υποφέρουν για το θάνατο των παιδιών τους. Και τον επόμενο χρόνο; Tα επόμενα 70 χρόνια της ζωής μας, 1.008.000.000 γονείς. Χωρίς να λάβουμε υπόψη μας όλους τους πολέμους, τα ατυχήματα και τις αυτοκτονίες.

 

Αυτά ίσως δεν πρόκειται να μειώσουν τον πόνο μας. Αλλά μπορεί να απομακρύνουν τη λανθασμένη πεποίθηση ότι είμαι άτυχος ή ότι έχω δεχθεί άδικη μεταχείριση ή ότι είμαι ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος. Ναι, πονάω. Κανείς δεν μπορεί να το αρνηθεί αυτό. Αλλά δεν έχω κάποια διαφορετική μεταχείριση από την υπόλοιπη δημιουργία. Η ζωή στο φυσικό σώμα είναι προσωρινή.

 

14. O θάνατος του άλλου είναι μια τιμωρία γι’ αυτόν ή για μένα.
15. Είμαι ένας αμαρτωλός διαφορετικά δεν θα με τιμωρούσε μ’ αυτό τον τρόπο ο Θεός.
16. O Θεός δεν μ’ αγαπά, αφού άφησε τον αγαπημένο μου να πεθάνει.
17. Δεν υπάρχει Θεός, αλλιώς ο αγαπημένος μου θα ήταν ζωντανός.

 

Δεν υπάρχει τιμωρία στο σύμπαν. Μόνο μαθήματα υπάρχουν. O Θεός είναι αγάπη. Δεν χαίρεται τιμωρώντας. Δημιουργούμε το δικό μας εξελικτικό πρόγραμμα μαθημάτων. Είναι λυπηρό να ερμηνεύουμε τις ευκαιρίες για ανάπτυξη ως τιμωρία. Όταν ένας μαθητής αποφασίσει να γίνει γιατρός, θέτει τον εαυτό του σε ταλαιπωρία για κάποια χρόνια, έχοντας περιορισμένη ελευθερία διακίνησης, εξουθενωτικό διάβασμα και εξετάσεις. Δεν το θεωρεί τιμωρία, γιατί θυμάται ότι ήταν δική του επιλογή και ότι μ’ αυτό τον τρόπο θα αναπτύξει τις ιδιότητες που χρειάζεται για να γίνει γιατρός.

 

Με τον ίδιο τρόπο, η ψυχή που έχει ως στόχο την αυτοπραγμάτωση ή θέωση, προγραμματίζει διάφορες δοκιμασίες και μαθήματα μέσα από τα οποία θα μπορέσει – ή θα πιεστεί – να αναπτύξει αυτές τις εσωτερικές ιδιότητες. Μια από τις κύριες δοκιμασίες είναι η απώλεια κάποιου αγαπημένου. Δεν έχει καμία σχέση με τιμωρία για εμάς ή για τον αγαπημένο μας.

 

18. Είναι δικό μου το λάθος που πέθανε. Θα μπορούσα να κάνω κάτι παραπάνω.

 

Έχουμε ήδη αναφέρει ότι αυτή η σκέψη έρχεται σε άμεση αντίθεση με τους νόμους της Δημιουργίας. Η κάθε ψυχή δημιουργεί τη γέννηση και το θάνατό της. Κανείς δεν μπορεί να το κάνει αυτό για κάποιον άλλον. Αν δεν έχει έρθει η ώρα του, ούτε η μεγαλύτερη ομαδική σφαγή του κόσμου δεν πρόκειται να τον ακουμπήσει. Όλοι οι άλλοι μπορεί να επηρεαστούν εκτός από η ψυχή που ακόμα δεν ήρθε η ώρα της.

 

19. Δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να διορθώσω τη σχέση μου μαζί του. Είμαι ένοχος. Δεν ήμουν πάντα σωστός απέναντί του.

 

Έχουμε ήδη αναφέρει ότι μπορούμε να διορθώσουμε και τώρα αυτήν τη σχέση, επικοινωνώντας με τον αγαπημένο μας. Όταν μιλάμε για επικοινωνία δεν εννοούμε βέβαια να πάμε σ’ ένα μέντιουμ και να κουβεντιάσουμε μαζί του. Μπορούμε απλώς να κλείσουμε τα μάτια μας και να επικοινωνήσουμε με τον αγαπημένο μας, τις πρώτες μέρες της αποχώρησής του. Μετά από τις πρώτες μέρες είναι καλύτερο να μην τον ενοχλούμε με δικές μας ανάγκες, αλλά να τον αφήσουμε να ενωθεί με το θείο φως.

 

Μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια σας και να τον φέρουμε στο νου και να εκφράσουμε τα συναισθήματά σας, να συγχωρήσουμε και να ζητήσουμε συγχώρεση. Μετά είναι προτιμότερο να τον αφήσουμε να προχωρήσει στην πνευματική του πορεία και εμείς να συνεχίσουμε τη ζωή σας.

 

20. Με εγκατέλειψε. Με άφησε μόνο.

 

Είμαι σίγουρος ότι κανείς δεν επιλέγει το θάνατο σαν τρόπο εγκατάλειψης. Επιλέξαμε από κοινού αυτό το γεγονός για κοινά πνευματικά οφέλη. Επαναλαμβάνω ότι, με κανέναν τρόπο, δεν υποτιμώ τον πόνο και τη δύναμη των συναισθημάτων που νιώθουμε όταν χάνουμε κάποιον αγαπημένο. Αυτά είναι φυσικά.

 

Έτσι, μην νιώθετε προσβεβλημένοι όταν ενθαρρύνω τη συνέχιση της ζωής και το άφημα. Είναι πολύ φυσικό να μη νιώθετε έτοιμοι να δεχθείτε μερικά από τα μηνύματα αυτού του κεφαλαίου ή αυτού του βιβλίου. Αυτά τα συναισθήματα χρειάζονται χρόνο για να σβήσουν. Ξαναδιαβάστε αυτές τις σελίδες ύστερα από λίγο καιρό. Ίσως τις αντιληφθείτε τελείως διαφορετικά.

 

Θετικές σκεπτομορφές

Ακολουθούν μερικές πεποιθήσεις και σκεπτομορφές, που μπορεί να μας βοηθήσουν στην προσπάθειά μας να αντιμετωπίσουμε την αποχώρηση του αγαπημένου μας από το προσωρινό του σώμα. Αν βρείτε ότι μερικές από αυτές σας βοηθούν, γράψτε τις και τοποθετείστε τις κάπου που να τις βλέπετε συχνά. Μπορείτε να τις αλλάξετε, ώστε να ανταποκρίνονται καλύτερα στις δικές σας συγκεκριμένες ανάγκες. Επίσης, μπορείτε να τις γράψετε σε ένα ηχητικό αρχείο και να τις ακούτε όταν βρίσκεστε σε βαθιά χαλάρωση ή λίγο πριν κοιμηθείτε. Μπορούμε ακόμη να αξιοποιήσουμε τις φράσεις αυτές σε συνδυασμό με τον θεραπευτικό κώδικα ή την άσκηση εξισορρόπησης.

 

1. Είμαστε όλοι αιώνιες ψυχές και έχουμε τη δύναμη να ζήσουμε, να επιβιώσουμε, να είμαστε ευτυχισμένοι και να δημιουργούμε. Όλα είναι μέσα μας.

 

2. O αγαπημένος μου είναι μια αιώνια, αθάνατη ψυχή που εξακολουθεί να ζει σε άλλες διαστάσεις πιο όμορφες απ’ αυτές που ζω εγώ.

 

3. Αφού ο αγαπημένος μου είναι καλά και πιο κοντά στην πραγματική του φύση και τον Θεό, μπορώ και εγώ να είμαι χαρούμενος γι’ αυτόν και μπορώ να δώσω χαρά στον εαυτό μου και σ’ αυτούς που είναι γύρω μου.

 

4. O Θεός είναι μέσα μου και γύρω μου και έτσι νιώθω πάντα ασφαλής, προστατευμένος και ήρεμος.

 

5. Tο καθετί συμβαίνει σύμφωνα με το συμπαντικούς νόμους, που φέρνουν στον καθένα μας ό,τι ακριβώς χρειαζόμαστε για την εξέλιξή μας ως ψυχές. Για κάποιους λόγους ήταν καλύτερα για τον αγαπημένο μου να μεταβεί σε άλλα επίπεδα ύπαρξης. Όσο για τη δική μου εξέλιξη είναι καλύτερα να μείνω εδώ, ακόμη και χωρίς αυτόν.

 

6. Όλοι οι άνθρωποι στη Γη έχουν χάσει αγαπημένους, δεν είμαι μόνον εγώ. Επίσης όλοι θα χάσουμε σιγά-σιγά όλους όσους γνωρίζουμε, γιατί είμαστε προσωρινοί σ’ αυτή τη Γη και η αποχώρησή μας είναι κάτι τελείως φυσικό.

 

7. Η αποχώρηση της ψυχής από τους περιορισμούς του προσωρινού φυσικού σώματος είναι μια όμορφη απελευθέρωση από μια περιορισμένη ενσαρκωμένη κατάσταση.

 

8. Η απώλεια του αγαπημένου μας είναι μεγάλη ευκαιρία για πνευματική εξέλιξη μέσα από την καλλιέργεια, την εσωτερική δύναμη, την ηρεμία, την ασφάλεια και την αυτοπαραδοχή.

 

9. Δέχομαι την τελειότητα της ροής της ζωής και συγχωρώ τον Θεό και όλους για οτιδήποτε συμβαίνει σ’ εμένα.

 

10. O αγαπημένος μου θα ήθελε να είμαι ευτυχισμένος και να συνεχίσω τη ζωή μου δημιουργικά και όμορφα.

 

11. Είμαι αποδεκτός στην κοινωνία γι’ αυτό που είμαι και όχι για τη σχέση μου με κάποιον.

 

12. H απώλεια ενός αγαπημένου δεν έχει σχέση με τιμωρία, αλλά αντίθετα είναι μια μεγάλη ευκαιρία για πνευματική εξέλιξη και εσωτερική ανάπτυξη.

 

13. Είμαι ένα αγνό παιδί του Θεού και με αγαπά σε κάθε περίπτωση, ανιδιοτελώς.

 

14. Κανείς δεν μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνος για το θάνατο κάποιου άλλου. O καθένας έχει επιλέξει την ώρα και το μέρος απ’ όπου θα αποχωρήσει.

 

15. Μπορώ και τώρα ακόμα να διορθώσω τη σχέση μου με τον αγαπημένο μου με εσωτερική συγκέντρωση και προσευχή.

 

16. Είμαστε όλοι ψυχές στην εξέλιξη, παιδιά του Θεού. Ανοίγομαι στους αδελφούς μου, στην οικογένεια της ανθρωπότητας, που βρίσκονται τώρα μαζί μου σ’ αυτό τον πλανήτη. Αυτό θα ήθελε και ο αγαπημένος μου.

 

17. Μοιράζομαι τη χαρά και τη λύπη μου με τους άλλους. Ανήκουμε όλοι στη μεγάλη οικογένεια της ανθρωπότητας.

 

18. Βρίσκω νόημα στη ζωή μου με την προσφορά, τη δημιουργία και την εξέλιξη. Γι’ αυτό έχω έρθει στη Γη.

 

19. Η ζωή είναι δώρο του Θεού και είναι καθήκον μου να τη χρησιμοποιώ για το καλό μου και το καλό των άλλων.

 

20. Σήμερα, 40.000 γονείς έχουν χάσει τα παιδιά τους. Αύριο άλλοι τόσοι. Δεν πονώ μόνον εγώ. Η αποχώρηση της ψυχής από το φυσικό σώμα είναι μια φυσική διαδικασία της ζωής σε αυτήν την προσωρινή διάσταση.

 

21. Υπάρχει μόνο μία οικουμενική ύπαρξη, που εκφράζεται μέσα από όλα τα όντα. Η ίδια συνειδητότητα που εκφράστηκε μέσα από τον αγαπημένο μου, τώρα εκφράζεται μέσα από τον καθένα γύρω μου. Όταν αγαπώ και προσφέρω στους άλλους, είναι σαν να αγαπώ και προσφέρω σ’ αυτόν.

 

Τι μπορώ να κάνω

1. Μπορώ να μελετήσω τις πνευματικές αλήθειες που σχετίζονται με τα ακόλουθα θέματα: α) Tι είναι ο άνθρωπος; β) Ποια είναι η σχέση μεταξύ ψυχής και σώματος; γ) Tι συμβαίνει όταν η ψυχή αναχωρεί από το σώμα; δ) Ποια είναι η σχέση μεταξύ Θεού, ανθρώπου και φύσης;

 

2. Μπορώ να εκφράσω τα συναισθήματά μου ανοιχτά σ’ αυτούς που νομίζω ότι μπορούν να τα σεβαστούν και να τα κατανοήσουν, έστω κι αν αυτό σημαίνει να βρω έναν «επαγγελματία ακροατή», ίσως έναν ιερωμένο, ψυχολόγο, πνευματικό δάσκαλο ή έναν καλό φίλο.

 

3. Μπορώ να προσεύχομαι για την εξέλιξη του αγαπημένου μου, ως ψυχή, στις διαστάσεις που τώρα βρίσκεται. Μπορώ ν’ ανάβω ένα κερί γι’ αυτόν όσο συχνά νιώθω την ανάγκη να του στείλω αγάπη και ενέργεια.

 

Δεν χρειάζεται να πηγαίνω στον τάφο του. Αυτός δεν είναι εκεί. Είναι όπου είμαι και εγώ. Δεν ενδιαφέρεται για το σώμα του, αλλά γι’ αυτούς που αγαπά. Μπορώ επίσης να ζητήσω και από άλλους να προσεύχονται γι’ αυτόν. Αυτό είναι σημαντικό για τις πρώτες σαράντα μέρες και μετά πιο αραιά για τον επόμενο χρόνο. Μετά δεν είναι και τόσο σημαντικό.

 

4. Σταδιακά μπορώ ν’ απελευθερώσω τον εαυτό μου από την υπερβολική συγκέντρωση σ’ αυτόν και να προσέχω περισσότερο αυτούς που βρίσκονται ακόμα στην υλική διάσταση. Μπορώ να δώσω τα υπάρχοντά του σε ιδρύματα ή σε ανθρώπους που τα χρειάζονται και θα τα εκτιμήσουν.

 

5. Μπορώ να απασχοληθώ με τους τρεις βασικούς σκοπούς της ζωής: α) Προσφορά – Υπηρεσία. β) Δημιουργία. γ) Εξέλιξη-Αυτογνωσία.

 

6. Να έχω υπομονή.

 

7. Να καλλιεργήσω πίστη στην αγάπη του σύμπαντος και στον εαυτό μου.

 

8. Μπορώ να συνδεθώ με κάποια ομάδα ανθρώπων που έχουν αφοσιωθεί στην εξέλιξη και όπου θα μπορούμε να έχουμε αμοιβαία υποστήριξη σ’ αυτήν την διαδικασία.

 

Χρήσιμες πηγές γνώσεων

www.armonikizoi.com/greek

α) «Ψυχολογία της Ευτυχίας»

β) «O Μυστικός Κύκλος της Ζωής»

γ) «Οικουμενική Φιλοσοφία»

δ) «Οι Ρόλοι που Παίζουμε σαν ψυχές στην Εξέλιξη»