H Αποδοχή της Απώλειας Γενικά
(Η απώλεια των αγαπημένων συζητείται σε άλλο κεφάλαιο)
Γενικά φοβόμαστε την αλλαγή και πάνω απ’ όλα την απώλεια. Δεν μας αρέσει να αλλάζουν οι συνθήκες, οι καταστάσεις και, βέβαια, να μην χάνουμε αντικείμενα, θέσεις, μισθούς, χρήματα, παροχές, την αποδοχή των άλλων, την εικόνα μας και ούτε την εμφάνισή μας. Εννοείται ότι δεν θέλουμε οι άλλοι να μας πάρουν κάτι στο οποίο είμαστε εξαρτημένοι.
Ο φόβος της αλλαγής και της απώλειας και ο πόνος και η αναστάτωση που ακολουθούν είναι από τα πιο καταστροφικά ανθρώπινα συναισθήματα. Καταναλώνουν τεράστιες ποσότητες συναισθηματικής, νοητικής και σωματικής ενέργειας, προσβάλλουν την υγεία μας και δημιουργούν οδύνη σε κάθε επίπεδο. Γιατί συμβαίνει αυτό;
Οι βασικές νοητικές ανάγκες µας είναι η ασφάλεια, ο έλεγχος, η ελευθερία, η απόλαυση και η αναγνώριση του εαυτού μας σαν προσωπικότητα. Είναι δύσκολο να νιώθουμε ηρεμία, σιγουριά, ικανοποίηση, αυτοπαραδοχή ή αγάπη, αν δεν έχουμε ικανοποιήσει αυτές τις βασικές ανάγκες.
Επειδή μας κυριαρχεί η ψευδαίσθηση πως οι ανάγκες αυτές πρέπει να ικανοποιηθούν εξωτερικά, προσπαθούμε να αγκιστρωθούμε σε ό,τι μπορούμε και να αποκτήσουμε υλικά αντικείμενα, θέσεις, χρήματα ή σχέσεις. Στηριζόμαστε σ’ αυτά, πιστεύοντας πως θα μας χαρίσουν την ασφάλεια, την ικανοποίηση και το αίσθημα της αξίας και της επιτυχίας που αναζητάμε. Φοβόμαστε πως, αν δεν τα έχουμε, θα χάσουμε την αξία, ασφάλεια ή ελευθερία μας.
Έτσι γαντζωνόμαστε στα υλικά αγαθά µας, τις σχέσεις µας, την περιουσία µας και την κοινωνική µας θέση, µε ένα αίσθημα φόβου και απόγνωσης, πιστεύοντας πως πρέπει να τα υπερασπιστούμε γιατί, αν τα χάσουμε, θα κινδυνεύσουμε ή θα μειωθούμε. Η ανάγκη λοιπόν να προσκολληθούμε σε κάτι έξω από τον εαυτό µας και να στηριχθούμε πάνω του οφείλεται στο γεγονός ότι δεν βιώνουμε τον πραγματικό πνευματικό εαυτό μας, που είναι αθάνατος, άτρωτος και παντοδύναμος.
Επειδή δεν συνειδητοποιούμε πως, στην πραγματικότητα, είμαστε θεία συνειδητότητα που υπάρχει πριν και μετά από τη γέννηση και το θάνατο αυτού του προσωρινού σώματος, ταυτιζόμαστε µε το σώμα και την προσωπικότητα, τα οποία είναι ευάλωτα, και νιώθουμε ανασφάλεια και φόβο. Αποζητούμε τότε κάποια σταθερότητα στις σχέσεις µας µε τους ανθρώπους, µε τις συνθήκες, τις καταστάσεις και τα αντικείμενά μας.
Το πρόβλημα είναι πως όλα αυτά, τα αντικείμενα, χρήματα, οι σχέσεις και η επαγγελματική και κοινωνική θέση, είναι επίσης πρόσκαιρα και στο έλεος της συνεχούς αλλαγής και φθοράς του υλικού κόσμου. Κανένα από αυτά δεν είναι αρκετά σταθερή πηγή ασφάλειας, γιατί υπόκεινται στους βασικούς νόμους του υλικού κόσμου: δημιουργία, ανάπτυξη, φθορά και διάλυση.
Ζωή σημαίνει αλλαγή και όλα, όσα αντικρίζουμε ή βασιζόμαστε επάνω τους, έχουν την πιθανότητα να μεταβληθούν από τη µια στιγμή στην άλλη. Μπορεί ακόμα και να πάψουν να υπάρχουν μέσα σε δευτερόλεπτα. Η περιουσία µας, η δουλειά µας, ο σύζυγος ή η σύζυγός µας, οι γονείς ή τα παιδιά καθώς και η κατάσταση του σώματος μας είναι όλα προσωρινά.
Το ποτάμι του χρόνου παρασύρει καθετί στο πέρασμά του και δεν κάνει εξαιρέσεις. Μέσα στο φόβο µας, προσπαθούμε να δημιουργήσουμε το αίσθημα της ασφάλειας με το να στηριχτούμε σε ανθρώπους, χρήματα, περιουσίες, αντικείμενα και θέσεις, που και αυτά, όμως, µε τη σειρά τους θα αλλάξουν και, ίσως, και να αφανιστούν με το χρόνο. Η μόνη λύση για την πραγματική ασφάλεια είναι να στηριχτούμε σε κάτι που δεν θα αλλάξει: σε αλήθειες, στον αληθινό εαυτό μας και στο Θείο.
Είμαστε επίσης εξαρτημένοι από ιδέες και πεποιθήσεις, και βιώνουμε ξανά και ξανά το φόβο και την οδύνη της απώλειας, μέχρι να πάρουμε το μάθημα πως δεν υπάρχει διαρκής εξασφάλιση έξω από τον εαυτό μας.
Το παλιό παραχωρεί τη θέση του στο νέο για να του επιτρέψει να αναπτυχθεί. Αυτός είναι νόμος του υλικού και πνευματικού κόσμου. Αν το αίμα αρνηθεί να κυκλοφορήσει στο σώμα, το σώμα θα καταστραφεί. Το στάσιμο νερό χάνει τη ζωτικότητά του. Ένα δοχείο πρέπει να αδειάσει για να δεχθεί ένα νέο περιεχόμενο. Αν το σώμα και ο νους µας μένουν προσκολλημένα σε διάφορα πράγματα και αντιλήψεις και αρνούνται να τα εγκαταλείψουν, τότε δεν υπάρχει η δυνατότητα της εξέλιξης σε νέες καταστάσεις συνειδητότητας. Αν η τροφή που μπαίνει στο σώμα δεν αποβληθεί, το σώμα θα αρρωστήσει. Το παιδί πρέπει να πεθάνει για να μεταβληθεί σε έφηβο. Ο σπόρος πρέπει να σκάσει και να διαλυθεί, προτού γίνει δέντρο. Το αυγό πρέπει να σπάσει για να μετατραπεί σε κότα ή σε κάμπια και η κάμπια πρέπει να πεθάνει για να μεταμορφωθεί σε χρυσαλλίδα.
Η ζωή, λοιπόν, µας βοηθά κάθε φορά που µας στερεί κάτι το οποίο µας υποβαστάζει, γιατί έτσι µας δίνει την ευκαιρία να ανακαλύψουμε πως αυτό το κάτι δεν µας ήταν πραγματικά απαραίτητο και πως είμαστε πολύ πιο πλήρεις, ολοκληρωμένοι και επαρκείς από ό,τι πιστεύαμε αρχικά.
Η ακόλουθη παραβολή μας βοηθά να καταλάβουμε. Υπάρχει ένα πουλί που στηρίζεται σε ένα κλαδί και ξεκουράζεται, τρώει και κελαηδάει. Όταν έρχεται ένας ισχυρός άνεμος και το κλαδί είναι έτοιμο να σπάσει, το πουλί δεν φοβάται, επειδή ξέρει δυο πράγματα: ότι έχει φτερά για να πετάξει και ότι υπάρχουν και άλλα κλαδιά. Ας θυμόμαστε ότι έχουμε τη δική μας εσωτερική δύναμη και ότι επίσης υπάρχουν και άλλες πηγές στήριξης από αυτές που έχουμε συνηθίσει και στις όποιες είμαστε εξαρτημένοι.
Ποιες μπορεί να είναι οι συνέπειες μερικών προσκολλήσεών µας
Η προσκόλληση σε εξωτερικές πηγές ασφάλειας είναι καταστροφική για εμάς, για πολλούς λόγους:
- Αυτή η συγκινησιακή τριβή καταστρέφει σταδιακά τη ζωτικότητα και την ανοσολογική αντοχή του οργανισμού μας. Η ορμονική ισορροπία διαταράσσεται και γινόμαστε πιο ευάλωτοι σε διάφορες οργανικές διαταραχές.
- Ο κλονισμός, που νιώθουμε χάνοντας κάτι πολύτιμο, μπορεί να δημιουργήσει µία μόνιμη έλλειψη εμπιστοσύνης στη ζωή, στο Θείο και τους άλλους ανθρώπους και μπορεί να μας μπλοκάρει συναισθηματικά στην έκφραση αγάπης, ευτυχίας και διαφόρων άλλων συναισθημάτων μας.
- Τότε, αυτός ο φόβος της απώλειας, μπορεί να μετατραπεί σε υποσυνείδητο προγραμματισμό του νου και να υλοποιηθεί στην εξωτερική πραγματικότητα, δημιουργώντας ή έλκοντας ακόμη περισσότερες απώλειες στο μέλλον.
- Κάθε προσκόλληση μετατρέπεται σε µία πιθανή πηγή σύγκρουσης µε τους άλλους, που ίσως στέκονται εμπόδιο, συνειδητά ή ασυνείδητα, στη διατήρηση των εξαρτήσεών µας.
- Η ζωή µας περιορίζεται και γίνεται μηχανική, όταν γινόμαστε σκλάβοι των εξωτερικών καταστάσεων, τις οποίες μπορεί να απολαμβάνουμε πραγματικά, μπορεί όμως και όχι. Ωστόσο, εξακολουθούμε να μένουμε γαντζωμένοι επάνω τους µε το φόβο μήπως δεν µπορούµε να ζήσουμε χωρίς αυτές. Αυτό μπορεί να ισχύει για ένα επάγγελμα, για µία αισθηματική σχέση, ακόμα και για τόπους, που δεν µας ικανοποιούν ή που µας κάνουν πραγματικά να υποφέρουμε. Εμείς, όμως, συνεχίζουμε να αποζητάμε αυτές τις καταστάσεις όχι από αγάπη ή από δύναμη, αλλά από συνήθεια και από φόβο του άγνωστου και της αλλαγής.
Θυμηθείτε µε ποιον τρόπο πιάνουν τους πιθήκους στην Ινδία. Δένουν σ’ ένα δέντρο ένα βάζο με στενό άνοιγμα που έχει μέσα µια μπανάνα ή φιστίκια. Ο πίθηκος πλησιάζει, περνά το χέρι του μέσα στο βάζο και αρπάζει τα φιστίκια ή τη μπανάνα. Η παλάμη του, ανοιχτή, χωράει να περάσει από το άνοιγμα, η κλεισμένη όμως γροθιά του γύρω στη μπανάνα ή τα φιστίκια, δεν περνά από το στόμιο. Σε λίγο καταφθάνει ο κυνηγός και συλλαμβάνει εύκολα τον πίθηκο, που δεν έχει την εξυπνάδα να εγκαταλείψει τα φιστίκια του για να κερδίσει την ελευθερία του.
Είμαστε κι εμείς σαν τον πίθηκο. Γαντζωνόμαστε σε κάτι, που βαθμιαία αρχίζει να µας ταλαιπωρεί και να µας δημιουργεί προβλήματα, που µας κάνουν να υποφέρουμε. Φοβόμαστε, όμως, να το εγκαταλείψουμε, πιστεύοντας πως η δύναμη, αξία, ασφάλεια, ευτυχία ή το νόημά µας βρίσκονται σ’ αυτό το αντικείμενο, σ’ αυτή την κατάσταση ή σ’ αυτό το πρόσωπο.
Πιστεύουμε, επίσης, πως αυτό το πρόσωπο ή αυτή η κατάσταση έχουν κάποια δύναμη πάνω µας. Έχουν την ίδια δύναμη που έχουν τα φιστίκια ή η μπανάνα πάνω στον πίθηκο, τη δύναμη της επιθυμίας ή της εξάρτησης. Εμείς δίνουμε τη δύναμη στα αντικείμενα ή τα πρόσωπα να µας κάνουν να νιώθουμε ασφάλεια ή ευτυχία. Τα ίδια τα πράγματα από μόνα τους δεν διαθέτουν καμιά δύναμη. Το ίδιο περιστατικό που κάνει κάποιον να νιώθει ασφάλεια μπορεί να σημαίνει απειλή για κάποιον άλλο.
Έχουμε, λοιπόν, πολλές «μπανάνες και φιστίκια» στη ζωή µας, τα οποία µας παγιδεύουν σε καταστάσεις που µας κάνουν δυστυχισμένους και κάποιες φορές άρρωστους σωματικά και ψυχικά. Η ζωή µάς κάνει χάρη όταν µας τα στερεί πότε-πότε, για να έχουμε τουλάχιστον την ευκαιρία να ανακαλύψουμε την ευτυχία και την ελευθερία χωρίς αυτά. Αν θα τα βρούμε πραγματικά, εξαρτάται από το πώς θα αντιδράσουμε και πώς θα χρησιμοποιήσουμε αυτή την εμπειρία. Η ελευθερία μας βρίσκεται στο πώς αντιμετωπίζουμε και αξιοποιούμε την απώλεια.
Ψευδαισθήσεις – Οι περιπέτειες ενός διστακτικού Μεσσία
Είναι στην αρχή του βιβλίου, πριν αρχίσει η ιστορία. Επειδή όλοι τον θαυμάζουν και τον βλέπουν σαν κάτι ξεχωριστό από τους ίδιους, ο ‘Μεσσίας’ προσπαθεί να τους εξηγήσει με ποιον τρόπο έγινε ‘Μεσσίας’. Με ποιον τρόπο απέκτησε τις ιδιότητες και τις δυνάμεις που έχει. Παρότι ο Χριστός μας έχει πει ότι μπορούμε να κάνουμε ό,τι έχει κάνει Εκείνος, εμείς επιμένουμε να νιώθουμε ανίκανοι να κάνουμε ό,τι έχει κάνει.
Αρχίζει το παραμύθι:
Κι είπε εκείνος στα πλήθη, «Βαθιά μέσα στον κάθε έναν από εμάς βρίσκεται η δύναμη που συναινεί στην υγεία, στην αρρώστια, στον πλούτο, στη φτώχεια, στην ελευθερία, ή στη σκλαβιά. Εμείς οι ίδιοι κυβερνάμε όλα αυτά και κανένας άλλος.»
Περιγράφει μια κατάσταση με μηδέν ‘μοίρα’. Εμείς τα δημιουργούμε όλα. Απλώς, δεν βλέπουμε ότι έχουμε δημιουργήσει μόνοι μας αυτό που ονομάζουμε ‘μοίρα’, ή ατυχία. Δε βλέπουμε τον τρόπο με τον οποίο το έχουμε δημιουργήσει.
Ένας μυλωνάς μίλησε τότε κι είπε, «Εύκολα το λες αυτό κύριε επειδή είσαι προικισμένος με χαρίσματα που δεν τα έχουμε εμείς και δεν είσαι αναγκασμένος να κοπιάζεις όπως εμείς. Ο άνθρωπος, ωστόσο, πρέπει να δουλεύει σε αυτόν τον κόσμο για να βγάλει το ψωμί του.»
Η απάντηση του Χριστού ήταν, «Δείτε τα πουλιά που ούτε σπέρνουν, ούτε θερίζουν, ούτε αποθηκεύουν σε αποθήκες, αλλά ο ουράνιος Πατέρας σας τα τρέφει. Εσείς δεν αξίζετε περισσότερο από αυτά;»
Ζήστε με τη θέληση του Θεού και όλα θα σας δοθούν. Δεν χρειάζεται να έχετε άγχος.
Και ο Μεσσίας αποκρίθηκε, «Υπήρχε μια φορά, στην κοίτη ενός μεγάλου ποταμού με κρυστάλλινο νερό, ένα χωριό από ζωντανά όντα».
Αυτό το χωριό είμαστε εμείς.
»Το ποτάμι κυλούσε αθόρυβα τα νερά του επάνω από τα πλάσματα, νεαρά και γέρικα, πλούσια και φτωχά, καλά και κακά, καθώς το ρεύμα ακολουθούσε τον δικό του δρόμο, γνωρίζοντας μόνο τον δικό του κρυστάλλινο εαυτό.
Ο χρόνος και τα γεγονότα της ζωής κυλάνε από επάνω μας, όπως το ποτάμι.
»Κάθε πλάσμα, με τον δικό του τρόπο, κρατιόταν γερά από τα φυτά και τα βράχια της κοίτης του ποταμού εφόσον η προσκόλληση ήταν ο τρόπος ζωής τους, καθώς και η αντίσταση στο ρεύμα. Ήταν το μόνο που είχαν μάθει από τότε που γεννήθηκαν.
Είμαστε όλοι γαντζωμένοι, δεν θέλουμε αλλαγές, δεν θέλουμε απώλειες.
»Μα τελικά, ένα από τα πλάσματα αυτά είπε, «Βαρέθηκα να ζω κολλημένος στο ίδιο σημείο. Και μόλο που δεν μπορώ να το δω με τα μάτια μου, έχω ωστόσο την πεποίθηση πως αυτό το ρεύμα ξέρει πού πηγαίνει. Θα αφεθώ να με παρασύρει και ας με πάει όπου θέλει. Επειδή, εάν μείνω προσκολλημένος εδώ, θα πεθάνω από πλήξη.»
»Τα άλλα πλάσματα γέλασαν και του είπαν, «Ανόητε, εάν κάνεις αυτό που λες, αυτό το ρεύμα που σε μαγεύει, θα σε καταξεσχίσει επάνω στα βράχια και θα σε σκοτώσει πολύ πιο γρήγορα από την πλήξη». Εκείνο όμως δεν έδωσε σημασία και, παίρνοντας βαθιά αναπνοή, αφέθηκε να ξεκολλήσει από τη θέση του. Και πράγματι, το ρεύμα το αναποδογύρισε και, παρασύροντάς το, το έριξε με δύναμη στα γειτονικά βράχια.
Όταν λέμε στο Σύμπαν, «Πάρε με, σε εμπιστεύομαι», πιθανόν να υπάρξει μια δοκιμασία. Να πει ο Θεός, «Πραγματικά έχεις εμπιστοσύνη; Εάν σου πάρω αυτό και το άλλο, δεν θα ξαναγαντζωθείς;» Πιθανόν να υπάρξει μια περίοδος δοκιμασίας. Όταν η ψυχή εμπιστεύεται, δεν θα προσκολληθεί ξανά και δεν θα γαντζωθεί ξανά. Θα αφεθεί με εμπιστοσύνη.
»Μα καθώς εκείνο αρνήθηκε να προσκολληθεί ξανά στον βράχο, το ρεύμα το ανασήκωσε, ελευθερώνοντάς το από τον βυθό, και ούτε ξαναέπεσε, ούτε ξαναχτύπησε πουθενά.
Πέρασε η προσωρινή δοκιμασία.
»Καθώς προχωρούσε με το ρεύμα, άλλα πλάσματα που δεν το ήξεραν, βλέποντάς το φώναξαν, «Θαύμα, θαύμα, ένα πλάσμα σαν κι εμάς κινείται ελεύθερο. Ω Κοιτάξτε! Δείτε τον Μεσσία που έρχεται να μας σώσει.»
Τους τα εξηγεί όλα αυτά επειδή νομίζουν πως είναι ‘Μεσσίας’. Δεν έχει κάνει τίποτα άλλο παρά να εμπιστευθεί το Σύμπαν, και να σταματήσει να προσκολλάται και ν’ αντιστέκεται. Αυτό μόνο έκανε, και οι άλλοι τον βλέπουν σαν ‘Μεσσία’.
»Κι εκείνο, που ταξίδευε με το ρεύμα, είπε, «Δεν είμαι περισσότερο Μεσσίας από εσάς».
Αυτό που μας είπε και ο Χριστός.
«Το ποτάμι, με χαρά μας ελευθερώνει ανασηκώνοντάς μας από τον βυθό. Αρκεί να έχουμε την τόλμη ν’ αφεθούμε σε αυτό. Ο πραγματικός σκοπός της ζωής μας είναι αυτό το ταξίδι, αυτή η περιπέτεια.» Τα άλλα πλάσματα, ωστόσο, όλο και πιο πολύ φώναζαν, αποκαλώντας τον ‘Σωτήρα’. Συγχρόνως, κρατιόνταν γερά προσκολλημένα στα φυτά και στα βράχια και, όταν γύρισαν για να το ξανακοιτάξουν, εκείνο είχε φύγει αφήνοντάς τα θα φτιάχνουν θρύλους για κάποιον ‘Σωτήρα’.
Αφέθηκε να έχει εμπιστοσύνη πιστεύοντας πως τα γεγονότα της ζωής, οι αλλαγές της ζωής, οι καταστάσεις της ζωής είναι ευλογίες. Μερικές ευλογίες υπάρχουν στη ζωή μας απλώς για να τις αγκαλιάσουμε, να τις δεχθούμε και να είμαστε καλά, ακόμη κι όταν δεν είναι αυτό που θέλουμε. Άλλες, είναι εκεί για να ενεργοποιηθούμε περισσότερο και να τις αλλάξουμε. Σε κάθε περίπτωση, είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόμαστε. Μπορεί να το χρειαζόμαστε μόνο και μόνο για να είμαστε καλά με αυτό, όπως είναι. Μπορεί το μάθημα να είναι να είμαστε πιο δυναμικοί και να το αλλάξουμε` ατομικά, οικογενειακά, κοινωνικά.
Αυτή η εμπιστοσύνη έχει τρεις όψεις. Την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, στη δύναμη που υπάρχει μέσα μας και στην καθοδήγηση που υπάρχει μέσα μας ώστε ν’ αντιμετωπίσουμε ό,τι προκύπτει στη ζωή.
Την εμπιστοσύνη στους άλλους. Την εμπιστοσύνη στην τιμιότητά τους και στις θετικές τους προθέσεις και την εμπιστοσύνη στην ικανότητά τους, ειδικά στα παιδιά μας για τα οποία υποσυνείδητα πιστεύουμε ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα μόνα τους.
Και, την εμπιστοσύνη στο θείο και στους θείους νόμους. Ότι, δεν γίνονται λάθη. Δεν υπάρχουν ούτε λάθη, ούτε ατυχήματα, ούτε τιμωρία. Όλα είναι μέσα σε μια σοφή νομοτέλεια. Δεν μπορούμε να δούμε τη νομοτέλεια επειδή δεν βλέπουμε τα γεγονότα και τις επιλογές του παρελθόντος που την έχουν δημιουργήσει.
Η ελευθερία που έχουμε, είναι η ελευθερία να τα δούμε όλα διαφορετικά, να είμαστε ήρεμοι, να νιώσουμε ασφάλεια και να ρωτήσουμε τον εαυτό μας, «πώς μπορώ ν’ αξιοποιήσω θετικά αυτό που αρχικά φαινόταν δυσάρεστο;» Εκεί βρίσκεται η ελευθερία μας.
Χρήσιμα διδάγματα που μπορούν να µας διδάξουν οι απώλειες στη ζωή µας
Ας εξετάσουμε τώρα μερικά από τα πιθανά διδάγματα που μπορούμε να αποκομίσουμε από την απώλεια. Αυτό μπορεί να ισχύει για µια μεγάλη ποικιλία πραγμάτων, όπως ένα ρολόι, ένα πορτοφόλι, σημαντικά έγγραφα, χρυσαφικά, ένα επάγγελμα, µία κοινωνική θέση, χρήματα, μισθό, σύνταξη, σπίτι, γη, αυτοκίνητα, φωτογραφική μηχανή, επίπλωση κλπ.
(Έχουμε συζητήσει ξεχωριστά την απώλεια των αγαπημένων)
- Ένα πιθανό μάθημα που µπορούµε να πάρουμε χάνοντας κάτι ή διακινδυνεύοντας να το χάσουμε ή να το αφήσουμε, είναι να ανακαλύψουμε την αξία που έχει αυτό για µας. Συχνά δεν συνειδητοποιούμε πόσο σημαντικό ή πολύτιμο είναι κάτι, αν δεν το χάσουμε ή δεν κινδυνεύσουμε να το χάσουμε.
- Ένα δεύτερο μάθημα μπορεί να είναι να ανακαλύψουμε πως, στην πραγματικότητα, δεν µας είναι τόσο απαραίτητο όσο νομίζαμε πως ήταν. Ίσως να διαπιστώσουμε πως έχουμε πραγματικά τη δύναμη να αντιμετωπίσουμε τη ζωή και χωρίς αυτό. Κάθε προσκόλληση μάς κάνει λίγο πιο αδύναμους. Όταν χάνουμε το αντικείμενο της εξάρτησής µας, έχουμε την ευκαιρία να συνειδητοποιήσουμε πως είμαστε πιο δυνατοί από ό,τι πιστεύαμε.
- Μπορεί να διδαχθούμε πως αυτά τα εξωτερικά αντικείμενα ή πηγές αξίας ή ασφάλειας δεν χαρίζουν αληθινή και μόνιμη ασφάλεια, ικανοποίηση ή επιβεβαίωση. Πως όλα επηρεάζονται από τη ροή του χρόνου και υπόκεινται στη μεταβολή και τον αφανισμό, που φέρνει σε κάθε αντικείμενο, άτομο ή κατάσταση.
- Μπορεί να διδαχθούμε πώς να έχουμε, να χρησιμοποιούμε και να απολαμβάνουμε κάτι χωρίς προσκόλληση, χωρίς να γινόμαστε σκλάβοι του. Το παράδειγμα του πουλιού πάνω στο κλαδί ταιριάζει απόλυτα. Μπορούμε να απολαμβάνουμε τα αγαθά, γνωρίζοντας ταυτόχρονα πως έχουμε την εσωτερική δύναμη να ζήσουμε και να ευτυχήσουμε χωρίς αυτά.
- Μπορεί να διδαχθούμε πως πρέπει να είμαστε πιο προσεκτικοί, πιο ενήμεροι και συνειδητοί, για να µην χάνουμε τα αγαθά µας άσκοπα, από έλλειψη προσοχής και φροντίδας.
- Μπορεί να χρειάζεται να αναλύσουμε τη βαθύτερη έννοια κάθε απώλειας. Τι προσπαθεί να µας διδάξει η ζωή µε αυτήν; Τι σημαίνει αυτό το μήνυμα για την ύπαρξή µας, για τις πράξεις µας και τον τρόπο διαβίωσής µας.
- Μπορεί να συνειδητοποιήσουμε ποιες προσπάθειες μπορούμε να κάνουμε για να επανακτήσουμε κάτι που χάσαμε ή ακόμα και πώς να παλέψουμε γι’ αυτό, αλλά µε αντικειμενικότητα, αγάπη και αποδοχή για το αποτέλεσμα του αγώνα µας. Αυτό σημαίνει πως, ενώ καταβάλλουμε κάθε προσπάθεια για να επανακτήσουμε αυτό που χάσαμε, είμαστε ταυτόχρονα ικανοί να δεχθούμε και την αποτυχία αυτής της προσπάθειας. Αν και µας ανήκει, πρέπει να το προστατεύουμε και να το διατηρούμε µε κάθε σωστό και µη βίαιο τρόπο. Αν,όμως, παρά τους κόπους µας, το χάσουμε, τότε χρειάζεται να μάθουμε να δεχόμαστε ότι αυτή είναι η καλύτερη δυνατή λύση. Να µάθουµε να προστατεύουμε και να φροντίζουμε την ιδιοκτησία ή τη θέση µας δίχως αγωνία και φόβο.
- Μπορεί να χρειάζεται να αποδεχτούμε το νόμο του κάρμα. Αυτό σημαίνει πως, παρόλο που μπορεί να προσπαθούμε, να φροντίζουμε και να προστατεύουμε τη θέση ή τα αγαθά µας, ίσως έρθει η στιγμή να τα χάσουμε. Τότε μπορεί να έχουμε να μάθουμε να το δεχτούμε σαν το κάρμα µας ή την επιλογή μας σαν ψυχή. Να νιώθουμε ικανοποίηση και να συνεχίζουμε την πορεία µας ελεύθεροι από κάθε περιορισμό.
- Μπορούμε να αναπτύξουμε την πίστη µας στους νόμους του σύμπαντος και να δεχθούμε πως όλα γίνονται σύμφωνα με αυτό που είναι καλύτερο για την εξέλιξή μας. Η ίδια απώλεια μπορεί να κρύβει εντελώς διαφορετικά μηνύματα και να απαιτεί διαφορετική αντίδραση από τον καθένα.
- Γυμνοί φθάνουμε σ’ αυτό τον κόσμο και γυμνοί θα τον εγκαταλείψουμε. Ό,τι αποκτήσουμε ενδιάμεσα είναι ένα δώρο που µας δανείζει το σύμπαν για να το χρησιμοποιήσουμε για την επίγεια πνευματική µας ανάπτυξη. Όλα όμως, αργά ή γρήγορα, πρέπει να επιστραφούν στην πηγή. Αυτό θα γίνει την κατάλληλη στιγμή για την εξέλιξή μας.
- Μπορεί να αναγκασθούμε να ανακαλύψουμε, να αντιμετωπίσουμε και να μεταβάλουμε τα πιστεύω μας, που ίσως έχουν σαν συνέπεια την ίδια την απώλεια. Ίσως ανάμεσα στα πιστεύω µας να υπάρχει και η πεποίθηση πως «ο κόσμος είναι κακός» ή «δεν είμαι άξιος να κρατήσω µια δουλειά» ή «δεν είμαι ικανός να υπερασπιστώ τον εαυτό µου» «δεν με αγαπάει κάνεις» ή άλλα πιστεύω που μπορούν να δημιουργήσουν άσκοπες απώλειες, µόνο και µόνο γιατί είναι εκδηλώσεις του συστήματος πεποιθήσεών µας.
Οι απώλειες γίνονται επειδή τις δημιουργούμε ή τις επιλέγουμε σε κάποιο, πιθανόν άγνωστο σ’ εμάς, επίπεδο του εαυτού μας, επειδή εξυπηρετούν την εξέλιξή μας. Έχουμε την επιλογή να αξιοποιήσουμε τις ευκαιρίες αυτές ή όχι.
Εκεί βρίσκεται η ελευθερία μας.
=======
Μερικές γενικές αλήθειες που θα μας βοηθήσουν να δεχτούμε τις πιθανές αλλαγές ή και απώλειες:
- Ζούμε σε ένα σύμπαν νομοτέλειας και αγάπης που επιτρέπει να συμβεί σ’ εμάς μόνον ό,τι είναι ακριβώς αυτό που εξυπηρετεί την εξέλιξή μας. Η αλλαγή ή η απώλεια μπορεί να έχουν «καρμικές ρίζες» ή να βασίζονται σε «συμβόλαια ψυχής».
- Η αλλαγή ή η απώλεια μπορεί επίσης να καθρεφτίζουν όψεις του ευτού μας, που είναι ώρα να δούμε και να θεραπεύσουμε ή να εξελίξουμε.
Στις δυο παραπάνω περιπτώσεις το Χο ’οπονοπόνο θα είναι πολύ χρήσιμο (και βέβαια EFT και Σεντόνα.)
- Έχουμε τη δύναμη να υπερβούμε ό,τι μπορεί να συμβεί.
- Η αξία, η ασφάλεια και η ελευθερία μας είναι δεδομένα της εσωτερικής πνευματικής φύσης μας. Δεν κινδυνεύουν ποτέ από αλλαγές ή απώλειες.
- Η αποδοχή μιας αλλαγής ή απώλειας είναι ο τρόπος απελευθέρωσης από την αρνητική επίδραση που έχει πάνω μας. (Η μη αποδοχή μάς δεσμεύει με αρνητικά συναισθήματα που εμποδίζουν την ηρεμία, ευτυχία, υγεία και αγάπη μας. Και επίσης δεν μαθαίνουμε το μάθημα για το οποίο έχουμε επιλέξει την κατάσταση. Άρα θα συνεχίσει μέχρι να το μάθουμε).
- Η αποδοχή και η αγάπη μας δεν αποκλείουν το δικαίωμα και την υποχρέωσή μας να καθορίζουμε όρια με αγάπη σε σχέση με το τι μπορούμε να δώσουμε και τι μπορούμε να δεχτούμε.
- Η αποδοχή και η αγάπη μάς συνδέουν με την αληθινή πνευματική φύση μας και αυτό είναι θεραπευτικό στο σώμα και το νου μας αλλά και στους άλλους.
- Η τετραδιάσταση πραγματικότητα που βιώνουμε είναι μια προσωρινή πραγματικότητα όπου βιώνουμε την ψευδαίσθηση της ξεχωριστής ύπαρξης για να αξιοποιήσουμε την ελεύθερη βούληση μας για να συνδεθούμε με την αληθινή ενάρετη πνευματική φύση μας. Τίποτε από ό,τι συμβαίνει δεν είναι αληθινό – είναι όπως τα όνειρα μας. Όταν θα φύγουμε από το σώμα μας, θα είναι όπως όταν ξυπνάμε από ένα όνειρο.
- Η αληθινή πνευματική φύση μας είναι τόσο μεγάλη και ολοκληρωμένη που είναι αστείο να επιτρέπουμε σε μια αλλαγή ή απώλεια να μας ενοχλήσει. Αυτό που είμαστε είναι ένα μεγαλείο σε σχέση με αυτά που ο νους μας δίνει σημασία και χάνει την ηρεμία και την ευτυχία του.
ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ
- ΝΑ ΦΕΡΟΥΜΕ ΣΤΟ ΝΟΥ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ, Ή ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΟΤΙ ΘΑ ΧΑΣΟΥΜΕ.
- ΝΑ ΔΕΧΤΟΥΜΕ ΟΤΙ Ο ΝΟΥΣ ΜΑΣ ΝΙΩΘΕΙ ΕΤΣΙ.
- ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΕ ΤΟ ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΟ, ΠΟΝΟΣΩΜΑ, ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΠΑΙΔΙ, ΑΝΩΤΕΡΟ ΕΑΥΤΟ, ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΙΟΥ ΝΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΕΜΠΟΔΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΗΡΕΜΙΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ “ΑΥΤΟ¨.
- ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ EFT, BSFF, ΧΟ’ΟΠΟΝΟΠΟΝΟ, ΣΕΝΤΟΝΑ ΚΑΙ ΕΞΙΣΟΡΡΟΠΗΣΗ.
- ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΕΜΨΥΧΩΤΙΚΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ.
Α. ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ___;
Β. ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ___;
Γ. ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΣΦΑΛΕΣ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ___;
Δ. ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΣΥΜΦΕΡΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ___;
