Ερωτηματολόγιο Νο. 10

Τι βλέπω

Τι αισθάνομαι

Τι παρατηρώ

 

Α. Σημείωσε μερικά θέματα των ενδιαφερομένων / μαθητών:

1. ……..
2. ……..
3. ……..
4. ……..
5. ……..

Διάλεξε ένα απ’ αυτά για ανάλυση:

 

 

1. Τι έχεις παρατηρήσει στον άλλον σχετικά με:

α. Τον τρόπο που σκέφτεται

β. Τη θέση που έχει πάνω στο θέμα

γ. Πώς αντιλαμβάνεται τον εαυτό του

δ. Πώς αντιλαμβάνεται τους άλλους

ε. Πώς πλησιάζει το θέμα

 

 

2. Τι λέει η διαίσθησή σου για:

α. Τι είναι αυτό που τον έχει εμποδίσει μέχρι τώρα

β. Πώς μπορεί να προχωρήσει σε σχέση με το θέμα αυτό

 

 

3. Τι αισθάνεσαι όταν εργάζεσαι με τον άνθρωπο αυτόν;

 

 

4. Πώς πιστεύεις ότι μπορείς να βοηθήσεις τον άνθρωπο αυτόν;

 

 

5. Υπάρχει κάτι που σκέφτεσαι / νιώθεις / πιστεύεις που δυσκολεύεσαι να μοιραστείς με τον άλλον; Αν ναι, τι και για ποιο λόγο;

 

 

6. Τι θα ήθελες να μοιραστείς με τον άλλον από αγάπη και διάθεση να τον βοηθήσεις;

α. Σε σχέση με τον εαυτό του;

β. Σε σχέση με τον σκοπό του;

γ. Σε σχέση με τον τρόπο που προσπαθεί να πραγματοποιήσει το σκοπό του;

δ. Άλλα

 

 

 

7. Υπάρχει πιθανότητα κάποια συναισθήματα, αντιλήψεις ή συμπεράσματά σου να είναι επηρεασμένα από τα δικά σου βιώματα ή πεποιθήσεις; Αν ναι, ποια;

 

 

 

8. Τελικά, τι θα ήθελες να μοιραστείς με τον άλλον; Δοκίμασε εδώ και τώρα να φανταστείς ότι είναι μπροστά σου και πες (γράψε) αυτό που θέλεις

Ερωτηματολόγιο Νο. 9

Ερωτήσεις για να απομακρύνουμε τα εμπόδια προς μια ειλικρινή επικοινωνία χωρίς ρόλους και προκαταλήψεις

 

Α. Οι παρατηρήσεις σας μέχρι τώρα:

1. Πότε έχεις παρατηρήσει να έχεις δικές σου αντιλήψεις σε σχέση με το τι θα έπρεπε να κάνει ή να επιλέξει ο ενδιαφερόμενος; Σκέψου τις ακόλουθες κατηγορίες για να δεις ποια θέση τείνεις να παίρνεις συνήθως:

 

α. Θέματα σχέσεων: Τείνεις να παίρνεις τη θέση

Του άνδρα ή της γυναίκας;

Των παιδιών ή των γονέων;

Του δυνατού ή του αδύναμου;

Του υπεύθυνου ή αυτού που νιώθει καταπίεση;

Άλλα;

 

β. Θέματα εργασίας

 

γ. Θέματα υγείας

 

δ. Θέματα χρημάτων

 

ε. Θέματα δύναμης – εξουσίας

 

στ. Άλλα θέματα

 

 

 

2. Πότε έχεις παρατηρήσει τον εαυτό σου να νιώθει αναστατωμένος με έναν ενδιαφερόμενο;

 

3. Πότε έχεις παρατηρήσει τον εαυτό σου να προσπαθεί να πιέσει έναν ενδιαφερόμενο σε σχέση με κάτι (αντίληψη, ενέργεια, αλλαγή κλπ);

 

4. Ποια συναισθήματα τείνεις να κρύβεις από τον ενδιαφερόμενο;

 

5. Πότε – αν ποτέ – νιώθεις τα ακόλουθα συναισθήματα όταν εργάζεσαι με έναν ενδιαφερόμενο;

α. Θυμό

β. Φόβο

γ. Σύγχυση

δ. Ενοχή

ε. Απόρριψη από αυτόν

στ. Αγανάκτηση

ζ. Άλλα συναισθήματα

 

 

6. Σε ποιες άλλες περιπτώσεις κρίνεις ότι μπορείς να βελτιώσεις τη διαύγεια, αντικειμενικότητα και καθαρότητα της επικοινωνίας;

 

 

 

 

 

 

Β. Σημείωσε μερικά από τα θέματα του ενδιαφερομένου σου.

Κάνε μια λίστα με τουλάχιστον τρία από αυτά:

 

 

 

Επίλεξε ένα από αυτά τώρα για ανάλυση:

 

 

Σχετικά με το θέμα αυτό, ποια πιστεύεις ότι είναι η πιο καλή κατάληξη για τον ενδιαφερόμενο. Περίγραψε το επιθυμητό αποτέλεσμα γι’ αυτόν:

 

 

 

1. Γιατί αναζητάς αυτό το συγκεκριμένο αποτέλεσμα γι’ αυτόν;

 

 

2. Τι πιστεύεις ότι θα γίνει αν δεν πραγματοποιηθεί;

 

 

3. Τι πιστεύεις ότι θα κερδίσει όταν πραγματοποιηθεί;

 

 

4. Πώς θα αντιληφθείς τον εαυτό σου, αν ο ενδιαφερόμενος δεν πετύχει το αποτέλεσμα αυτό;

 

 

5. Πώς θα αντιληφθείς τον ενδιαφερόμενο, αν δεν πετύχει το αποτέλεσμα αυτό;

 

 

6. Πιστεύεις ότι το αποτέλεσμα που επιθυμείς για τον ενδιαφερόμενο είναι το καλύτερο για όλους σε όλες τις περιπτώσεις;

 

 

7. Πιστεύεις ότι η εξέλιξη και επιτυχία του ενδιαφερόμενου μπορούν να πραγματοποιηθούν μόνο μέσα από συγκεκριμένο αποτέλεσμα και όχι μέσα από κάποιο άλλο;

 

 

8. Αν θα μπορούσε ο ενδιαφερόμενος να εξελιχθεί ή να ωφεληθεί μέσα από κάποια άλλα αποτελέσματα, που θα του διδάξουν τα ίδια ή και άλλα μαθήματα, ποια εναλλακτικά αποτελέσματα και μαθήματα θα ήταν αυτά;

 

 

Τώρα, αν θέλεις, μπορείς να κάνεις την ίδια ανάλυση για άλλα θέματα του ενδιαφερομένου σου

 

 

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΣΥΗ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΩΝ

ΝΑ ΠΑΡΑΔΩΘΟΥΝ ΣΤΟΝ ΣΥΝΤΟΝΙΣΗ ΣΑΣ. 

ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΦΟΜΟΙΩΣΗ ΝΟ. 1

 

 

1. EΞΗΓΗΣΕ ΤΗΝ ΒΑΣΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ. ΣΚΕΨΟΥ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕ :

 

Α . ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Β. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΩΘΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΟΤΙ ΚΑΝΕΙ

Γ. ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Δ. ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΙΚΑΝΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ

Ε. ΠΩΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΓΕΝΙΚΑ ΝΑ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ

ΣΤ. ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

. Ζ. ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ :

1. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΟΡΙΖΕΙ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ
2. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΤΗΝ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΠΟΥ ΒΙΩΝΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ
3. ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΝΑ ΒΙΩΣΕΙ ΜΙΑ ΠΙΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

 

2. ΕΞΗΓΗΣΕ ΤΙΣ ΑΚΟΛΟΥΘΕΣ ΕΝΝΟΙΕΣ.

 

1. EPEΘIΣMA
2. ΠEΠOIΘHΣH / ΠPOΓPAMMATIΣMOΣ

Γ. ΣKEΠTOMOPΦH

Δ. ΣYNAIΣΘHMA

Ε. ANTIΔPAΣH

ΣΤ. ΠPOΣKOΛΛHΣH

Ζ. ΠPOTIMHΣH

Η. AYTOΓNΩΣIA (ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ;)

Θ. ΨΥΧΗ

Ι.   ΠΝΕΥΜΑ

Κ. ΨΥΧΗ

Λ.   ΝΟΥΣ

Μ. ΕΞΕΛΙΞΗ

Ν. ΘΕΟΣ

 

3. ΑΝΑΦΕΡΣΟΥ ΣΤΙΣ ΠΕΝΤΕ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΚΡΙΝΕΙΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΑ ΣΑΝ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΕΞΗΓΗΣΕ ΓΙΑΤΙ ΚΡΙΝΕΙΣ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ.

 

 

4. ΣXETIKA ME THN EYTYXIA TOY ANΘPΩΠOY:
5. ΠOTE EINAI ENAΣ ANΘPΩΠOΣ EYTYXΙΣΜΕΝΟΣ;
6. ME ΠOIOYΣ TPOΠOYΣ ANAZHTANE OI ANΘPΩΠOI THN EYTYXIA TOYΣ;

Γ. ΠOIA EINAI TA EMΠOΔIA ΠPOΣ THN EYTYXIA TOY ANΘPΩΠOY;

Δ. ΠOIEΣ EINAI OI ΛYΣEIΣ;                                        

END

ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΦΟΜΟΙΩΣΗ ΝΟ. 2

 

 

1. ΝΑ ΣΧΟΛΙΑΣΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΑΚΟΛΟΥΘΕΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗ ΑΚΡΟΑΣΗ ΕΞΗΓΩΝΤΑΣ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ:

 

Α.   Να ενδιαφέρεσαι για τον άλλο και να θέλεις πραγματικά να τον βοηθήσεις

Β. Να μην έχεις προκαταλήψεις.

Γ.   Να απελευθερωθούμε από την τάση μας να δίνουμε συμβουλές.

Δ.   Να κατανοήσουμε τους μηχανισμούς του ανθρώπινου νου .

 

 

2. ΕΞΗΓΗΣΕ ΜΕΡΙΚΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΑΒΟΥΜΕ ΥΠΟΨΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΘΕΤΙΚΗ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ

 

3. ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΩΡΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΧΝΙΚΗ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗΣ ΑΚΡΟΑΣΗΣ ΚΑ ΓΙΑΤΙ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΠΙΟ ΑΣΦΑΛΗΣ ΣΑΝ ΤΡΟΠΟΣ ΑΝΑΛΥΣΗΣ

 

4. ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΕΛΙΚΟΣ ΣΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗΣ ΑΚΡΟΑΣΗΣ.

 

5. ΕΞΗΓΗΣΕ ΕΔΩ ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΝΑ ΒΡΕΙ ΤΙΣ ΘΕΤΙΚΕΣ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΔΥΝΑΜΩΣΕΙ.

 

6. ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΑ ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΟΥΜΕ ‘ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΡΕΘΙΣΜΑ

 

7. ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ ΕΡΕΘΙΣΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ ΤΟΥ ΕΡΕΘΙΣΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΗ.

 

8. ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΕΤΑΞΥ ΕΝΟΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΝΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΓΕΝΟΥΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ

 

9. ΓΡΑΨΕ ΜΕΡΙΚΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΗΘΕΛΕΣ ΝΑ ΡΩΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ Ο ΑΛΛΟΣ

 

10.ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΕΝΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ;

     

11. ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΝ ΟΙ ΡΙΖΙΚΕΣ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ

     

12. ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΤΑΝ Ο ΑΛΛΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙ ΤΙΣ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ

 

13. ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ ΜΑΣ.

     

14. ΠΩΣ ΔΙΑΦΕΡΕΙ Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΟ ΠΑΙΔΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥ ΕΝΗΛΙΚΑ

     

15. ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΜΙΑ ΠΙΟ ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΤΟΥ ΒΙΩΜΑΤΑ
16. ΜΙΛΗΣΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ ΤΗΝ ΛΕΞΗ < ΓΙΑΤΙ > ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΑ ΠΡΟΣΕΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΧΡΟΙΑ ΤΗΣ ΦΩΝΗΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΜΕ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΤΗΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ
17. ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΙΑ ΤΩΝ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΩΝ ΠΟΥ Ο ΑΛΛΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ.

 

18. ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΕΙ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΛΥΣΕΙΣ ΣΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ

        

 

19. ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΗΘΕΛΕΣ ΝΑ ΡΩΤΗΣΕΙΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΝΑ ΜΑΘΕΙ

.   

20. ΕΞΗΓΗΣΕ ΕΔΩ ΤΗΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΤΑΙ ΠΙΟ ΚΑΤΩ ΣΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗ ΑΚΡΟΑΣΗ

 

1. ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ
2. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΕΡΕΘΙΣΜΑ
3. ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ      3^Α. ΑΛΛΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ. Το συναίσθημα γίνεται Ερέθισμα
4. ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ   5^α.   ΑΛΛΕΣ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ.
5. ΔΕΥΤΕΡΟΓΕΝΕΙΣ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ
6. ΡΙΖΙΚΕΣ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ   7^Α. άλλες ΡΙΖΙΚΕΣ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ
7. ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ   8^Α ΑΛΛΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ
8. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
9. ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ – ΑΛΛΑΓΕΣ – ΓΙΑΤΙ
10. ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΜΟΥ
11. ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΛΛΑΞΩ

 

 =========== 

ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΦΟΜΟΙΩΣΗ ΝΟ. 3

 

 

1. ΕΞΗΓΗΣΕ ΠΩΣ ΘΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙΣ

 

Α. Άτομα που έχουν πιεστεί από φίλους η, συνήθως από συγγενείς να αναζητήσουν τη βοήθεια σου, παρόλο που δεν το θέλουν καθόλου. Έτσι δεν ενδιαφέρονται πραγματικά να κάνουν αλλαγές στον εαυτό τους.

Β. Άτομα που θέλουν απλώς να έχουν κάποιον άνθρωπο να μιλήσουν και τίποτα  περισσότερο, χωρίς κανένα ενδιαφέρον να λύσουν το πρόβλημα.

Γ. ‘Άτομα που θέλουν να λυθεί το πρόβλημα από κάποιους άλλους, χωρίς καμιά δική τους προσπάθεια.

Δ. ‘Άτομα που θέλουν να κρατήσουν τα προβλήματα τους.

 

 

2. ΕΞΗΓΗΣΕ ΤΟΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΚΟΛΟΥΘΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΑΛΛΑΓΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ.

Α. Όταν μερικοί μπορεί να έχουν εγκλωβιστεί στο να αντιστέκονται σε αυτά που θέλουν οι άλλοι

Β. Η αδράνεια της συνήθειας

Γ. Συγκρουόμενες επιθυμίες και ανάγκες

Δ. Φοβάται ότι αν ξεπεράσει το πρόβλημα θα χάσει κάτι πολύ σημαντικό

 

3. ΕΞΗΓΗΣΕ ΜΕΡΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΜΕΡΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΟΤΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΣΥΜΦΕΡΕΙ

Α.   ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΚΑΛΑ

Β.   ΝΑ ΠΕΤΥΧΟΥΝ

Γ. ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

 

4. ΕΞΗΓΗΣΕ ΜΕΡΙΚΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ, ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙΣ ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΚΑΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΚΑΛΑ ΑΛΛΑ ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ
5. ΕΞΗΓΗΣΕ ΤΟ ΡΟΛΟ ΤΗΣ ΑΝΑΝΕΩΣΗΣ ΤΗΣ ΒΙΟΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΝΕΥΡΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ
6. ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΚΥΡΙΕΣ ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΕ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΑΝΑΝΕΩΣΕΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΥ ΤΟΥ
7. ΠΩΣ ΘΑ ΟΔΗΓΟΥΣΕΣ ΚΑΠΟΙΟΝ ΝΑ ΒΡΕΙ ΤΗΝ ΘΕΤΙΚΗ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΔΥΝΑΜΩΣΕΙ

 

8. ΠΟΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΞΟΥΜΕ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΟΔΥΝΑΜΩΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΘΕΤΙΚΗ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ

 

9. ΕΞΗΓΗΣΕ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΔΥΝΑΜΩΣΟΥΜΕ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΟ .
10. ΚΑΝΕ ΕΝΑΝ ΚΑΤΑΛΟΓΟ ΜΕ ΜΕΡΙΚΕΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΕΙΣ
11. ΠΩΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΩΝ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΡΑΠΤΕΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΕΙΣ
12. ΕΞΗΓΗΣΕ ΤΗΝ ΤΕΧΝΙΚΗ ΟΠΟΥ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΓΡΑΦΕΙ ΠΕΝΤΕ ΛΟΓΟΥΣ ΓΙΑΤΙ ΑΛΗΘΕΥΕΙ ΜΙΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ. ΠΩΣ ΔΙΑΦΕΡΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΡΑΠΤΕΣ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΕΙΣ.

 

 ==========

ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΦΟΜΟΙΩΣΗ – ΣΤΑΔΙΟ ΙΙ – ΑΝ ΕΧΕΤΕ ΑΓΧΟΣ ΚΑΝΤΕ EFT

 

1. ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΝΑ ΔΙΟΡΘΩΣΟΥΜΕ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ

 

2. ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΒΑΣΙΚΕΣ ΕΝΝΟΙΕΣ ΣΤΙΣ ΦΡΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΔΙΟΡΘΩΣΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗΣ

 

3. ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΣΚΕΤΟ –ΠΕΔΙΟ ΟΤΑΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ.

 

4. ΠΟΤΕ ΑΞΙΟΠΟΙΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΕΧΝΙΚΗ ΟΠΟΥ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΥΛΑΝΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΤΩΜΑ ΩΣ ΤΟ ΤΑΒΑΝΙ

                                                                                                                                                                          

5. ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΕΝΤΕ ΚΑΤΗΦΟΡΙΕΣ ΟΨΕΩΝ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΜΦΑΝΙΣΤΟΥΝ ΟΤΑΝ ΚΑΝΟΥΜΕ EFT ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ

 

6. ΓΡΑΨΤΕ ΠΕΝΤΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΟΛΛΕΣ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ

 

7. ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΣΤΑΔΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΘΩΣ ΕΦΑΡΜΟΖΕΙ EFT ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΜΕΣΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

 

8. ΠΟΙΑ ΑΛΛΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΨΑΞΟΥΜΕ ΟΤΑΝ ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΘΥΜΟ Ή ΤΟ ΜΙΣΟΣ

 

9. ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΘΕΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ ΟΤΑΝ ΕΡΓΑΖΟΜΑΣΤΕ ΣΕ ΣΤΟΧΟΥΣ.

 

10. ΠΩΣ ΕΡΓΑΖΟΜΑΣΤΕ ΠΑΝΩ ΣΕ ΣΤΟΧΟΥΣ ΜΕ EFT

 

11. ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΕΥΣΗΣ

 

12. ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΝΑ ΠΕΤΥΧΟΥΜΕ ΣΤΟΧΟΥΣ

 

13. ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΦΡΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΟΤΑΝ ΕΡΓΑΖΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΦΟΒΟΥΣ Ή ΦΟΒΙΕΣ

 

14. ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΘΕΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΡΕΙΑΣΤΟΥΜΕ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΟΥΜΕ ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΥΓΕΙΑΣ

 

15. ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ EFT

 

16. ΠΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΟΥΜΕ ΟΤΑΝ ΕΡΓΑΖΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΕΘΙΣΜΟΥΣ.

 

17. ΠΟΙΕΣ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΝ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΑΓΑΠΗΣ ΠΡΟΣ ΑΛΛΟΥΣ.

 

18. ΠΟΙΕΣ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΕΜΠΟΔΙΣΟΥΝ ΝΑ ΣΥΓΧΩΡΕΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ.

 

19. ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΙΚΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΟΤΑΝ ΕΝΑΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΜΑΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ Η ΜΑΣ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΕΙ

 

 

20. ΠΟΙΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΕΝΑΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ

 

21. ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΞΑΡΤΗΣΗ

 

22. ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΑ ΕΡΓΑΣΤΟΥΜΕ ΣΕ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΡΟΛΟΥΣ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΓΥΡΩ ΜΑΣ

 

23. ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΑ ΘΕΡΑΠΕΥΣΟΥΜΕ ΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΠΑΙΔΙ

 

 

24. ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΟΣΕΧΤΙΚΟΙ ΟΤΑΝ ΕΡΓΑΖΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΠΑΙΔΙ

     

 

25. ΠΟΙΕΣ ΑΠΟΤΥΧΙΕΣ ΕΧΕΤΕ ΜΕ ΤΟ ΕFT

 

26. ΠΟΙΕΣ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ ΕΧΕΤΕ ΜΕ ΤΟ EFT.

=========

 

ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΦΟΜΟΙΩΣΗ – ΣΤΑΔΙΟ ΙΙΙ

 

Εξήγησε τις ακόλουθες τεχνικές :

 

Α.   Πως γίνονται   – βήμα βήμα

Β.   Σε ποιες περιπτώσεις είναι πιο ωφέλιμες

 

1.. ΕFT για τα συναισθήματα ή για σωματικά προβλήματα

 

2   ΕFT με επιλογές

 

3. Θετικές εναλλακτικές πεποιθήσεις

 

4. Εξισορρόπηση εγκεφάλου

 

5. Χο οπονοπονο

 

6. Σεντόνα

 

7. Ακούγοντας την καρδιά

 

8. BSFF

 

9. TAT

 

10. Θεραπευτικός Κώδικας

 

 

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΩΝ

ΜΑΘΗΜΑ 55

 

Σήμερα είναι το 55ο μάθημα για την εκπαίδευση συντονιστών και προχωράμε στην έβδομη δεξιότητα του προπονητή ζωής που είναι :

ΕΒΔΟΜΗ ΔΕΞΙΟΤΗΤΑ

ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ.

Ότι κάθε περίπτωση , κάθε άνθρωπος, κάθε κατάσταση και κάθε πρόβλημα του κάθε ανθρώπου και εμείς, όλο το σύμπαν είναι τέλειο. Όλο το σύμπαν είναι τέλειο σαν ερέθισμα για το επόμενο βήμα για τον άνθρωπο αυτό, για την εξέλιξή του. Αυτή η ικανότητα να αναγνωρίσουμε αυτό που υπάρχει,- ο άλλος, η συμπεριφορά του, τα προβλήματά του, οι καταστάσεις που έχει έλξει- , σαν τέλειο, μας δίνει την δυνατότητα να μην είμαστε σε αντίθεση με αυτό που υπάρχει και να μην χάνουμε ενέργεια με αρνητικά συναισθηματα προς τον άνθρωπο γι αυτά που κάνει ή δεν κάνει , με λύπη προς τον άνθρωπο και στενοχώρια και οίκτο για τον άνθρωπο, που όπως ξέρετε , μόνο δυναμώνει το πρόβλημά του. Όταν εγώ νιώθω πόνο ή οποιοδήποτε αρνητικό συναίσθημα, λύπη, οίκτο γι΄ αυτό που περνάει ο άλλος, δίνω ενέργεια σε αυτό που δημιουργεί αυτά τα συναισθήματα. Τότε είναι πολύ σημαντικό- καθώς είμαστε απέναντι από κάποιον είτε σε ομάδα είτε σε προσωπικό ραντεβού- να συνειδητοποιήσουμε ότι τίποτα γύρω από αυτόν τον άνθρωπο και τίποτα γύρω από την ζωή του και τίποτα από το γεγονός οτι έρχεται σ’εμάς δεν είναι τυχαίο ή λάθος. Είναι όλα τέλεια. Η ψυχή αυτή έχει επιλέξει αυτή την συγκεκριμένη δοκιμασία που περνάει ή τον συγκεκριμένο στόχο, έχει επιλέξει τα παιδικά βιώματα, έχει επιλέξει τισ προσκολλήσεις που έχει αυτή την στιγμή που ίσως την τον εμποδίζουν, έχει επιλέξει εμάς κι εμείς έχουμε επιλέξει αυτόν. Μας σώζει πάρα πού ενέργεια, επειδή χάνουμε πάρα πολύ ενέργεια με την αντίσταση και με την μη αποδοχή του τι υπάρχει.

Το δευτερο σημαντικό εδώ είναι ότι όταν εμείς το βλέπουμε σαν τέλειο και μόνον τότε μπορουμε να βοηθήσουμε τον άλλο να το βλέπει σαν τέλειο. Και να μην το βλέπει σαν αδικία, σαν πρόβλημα, σαν καταστροφή ή σαν κάτι που δεν μπορεί να καταφέρει στην ζωή του. Δηλαδή εμείς με αυτή την αίσθηση και αυτή την πίστη, μπορούμε να βοηθήσουμε τον άλλο να απελευθερωθεί από την αντίσταση που νιώθει προς τον εαυτό του και προς τις συνθήκες της ζωής του την συγκεκριμμενη στιγμή. Και μόνον τότε ελευθερώνεται η ενέργειά του προς την λύση. Όσο ο άνθρωπος αντιστέκεται προς την πραγματικότητά του, ή αντιστέκεται προς το παρελθόν του, ή αντιστέκεται και απορρίπτει τον ίδιο τον εαυτό του, δεν μπορεί να προχωρήσει . Είναι μία πολύ σημαντική συνειδητοποίηση. Αυτή η συνειδητοποίηση , όπως έχουμε συζητήσει άλλες φορές, δεν πρέπει να οδηγήσει σε αδιαφορία. Δεν σημαίνει ότι είμαστε αδιάφοροι. Βιώνουμε απέραντη αγάπη και απέραντη διάθεση να βοηθήσουμε τον άλλο. Αλλά τον βοηθάμε με το να να δεί ότι αυτό που συμβαίνει είναι κάτι που έχει δημιουργήσει, κάτι που έχει επιλέξει, κάτι που συντηρεί αυτή την στιγμή. Και να τον βοηθήσουμε να δεχτεί και τον εαυτό του και την κατάσταση όπως είναι σαν πρώτο βήμα. Λέμε Ο.Κ. Τώρα τί μπορύμε να κάνουμε. Ναι , τώρα συζητάμε έχοντας δεχτεί ότι όλα αυτά υπάρχουν και εσύ εισαι με τις αδυναμίες που εχεις. Τώρα τί κάνουμε από εδώ. Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να βοηθήσουμε τον άνθρωπο να αποκτά εναλλακτικές αντιλλήψεις. Όπως ξέρετε από όσα έχουμε πει μέχρι τώρα το παν στην πνευματική εξέλιξη και στην φώτιση και στην λύση των προβλημάτων είναι η εναλακτική αντίληψη. Γιατί το μόνο πράγμα που δημιουργεί την πραγματικότητά μας και εσωτερικά και εξωτερικά και έλκει καταστάσεις είναι οι πεποιθήσεις μας. Δεν υπάρχει άλλη αιτία της πραγματικότητας . H αιτία της πραγματικότητας είναι οι πεποιθήσεις. Ότι αν οι πεποιθήσεις μου μου έχουν δημιουργήσει μία πραγματικότητα, ή αν οι πεποιθήσεις μου με εμποδίζουν να αγαπήσω μία πραγματικότητα ή ν΄αλλάξω μία πραγματικότητα, όλο το κλειδί είναι: Πώς μπορώ να δω αλλιώς αυτό που συμβαίνει. Και η προσπάθειά μας σ΄αυτή την δεξιότητα είναι να βοηθήσουμε τον άλλο άνθρωπο να δει τις ευκαιρίες και τα πιθανά μαθήματα και το πιθανό κέρδος- πού υπάρχει;- σ΄αυτό που συμβαίνει. Πώς αλλιώς μπορείς να δεις αυτό που συμβαίνει; Πώς μπορείς να αξιοποιήσεις αυτό που συμβαίνει σαν ευκαιρία για την καλλιέργειά σου, για την ανάπτυξή σου , για το ένα μάθημα μέσα στην ζωή σου;

Τώρα θα υπάρχουν πολλές φορές που και εμείς οι ίδιοι δεν θα μπορούμε να δούμε για ποιόν λόγο ο άνθρωπος έχει ένα συγκεκριμένο εμπόδιο ή πρόβλημα στην ζωή του, ή γιατί έχει έλξει τόσες ατυχίες. Υπάρχουν άνθρωποι που είναι μαγνήτες ατυχία στην ζωή τους. Απορείς κάθε έξι μήνες κάτι συνταρακτικό θα γίνει στην ζωή τους. Μπορεί να μην μπορούμε πάντα να καταλάβουμε αλλά μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι υπάρχει λόγος. Και μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι ο λόγος βρίσκεται μέσα του, στις επιλογές του σαν ψυχή και μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι αυτό έχει ένα ώφελος μέσα του. Μπορεί να μην ξέρουμε ποιό ακτριβώς είναι το ώφελος, για ποιό λόγο έχει επιλέξει σαν ψυχή να περνάει αυτά που περνάει, αλλά μπορεί να είναι ένα δεδομένο στον νου μας. Πολλές φορές λέω σε κάποιον: Eγώ δεν μπορώ να ξέρω γιατί επέλεξες, γιατί συμβαίνει αυτό σ’εσένα αλλά ξέρω ένα πράγμα. Γεννήθηκες για να είσαι ευτυχισμένος. Και αυτή την στιγμή χρειάζεται να δούμε αν χρειάζεται να μάθεις να είσαι ευτυχισμένος με αυτό όπως είναι και να απελευθερωθείς απο ότι σε εμποδίζει να είσαι ευτυχισμένος με αυτό όπως είναι ή να εξετάσουμε τί μπορείς να κάνεις για να το αλλάξεις. Έχουμε αυτές τις δύο πιθανότητες. Δεν έχουμε άλλες πιθανότητες. Ή μαθαίνεις να το αλλάξεις αυτό που δεν σου αρέσει ή μαθαίνεις να είσαι ευτυχισμένος ακόμη εκεί που σημαίνει ακόμη ετοιμοθάνατος να είσαι πανευτυχής. – Δεν του το λέω αυτό , το λέω σ’εσάς-…..γελια. Ακόμη να κοιμάσαι στο πάρκο γιατί δεν έχεις σπίτι, δεν έχεις φαϊ και δεν έχεις τίποτα να είσαι ευτυχής. Aκόμα στην φυλακή να είσαι ευτυχής. Η δυνατότητα υπάρχει. Η δυνατότητα της ανθρώπινης ευτυχίας υπάρχει σε κάθε περίπτωση Και μέσα από τα χρόνια θα δείτε ότι υπάρχουν άνθρωποι που είναι ευτυχισμένοι σε περιπτώσεις που οι άλλοι δεν είναι καθόλου- ίδιες περιπτώσεις- και άλλοι που θα έπρεπε να είναι ευτυχισμένοι γιατί έχουν τα πάντα αλλά δεν είναι. Η ευτυχία έχει πολύ λίγο να κάνει με τις εξωτερικές συνθήκες. Έχει σχέση με μία εσωτερική στάση ζωής. Σ’αυτή την δεξιότητα είμαστε εδώ για να βοηθήσουμε τον άνθρωπο να καλλιεργήσει αυτή την ικανότητα. Να τα βλέπει όλα σαν τέλεια. Πότε μπορούμε να το κάνουμε αυτό; Όχι μόνο όταν βλέπουμε την δική του πραγματικότητα σαν τέλεια αλλά όταν βλέπουμε και την δική μας πραγματικότητα σαν τέλεια. Για του δείξουμε ότι η δική του πραγματικότητα είναι τέλεια πρέπει να δούμε και την δική μας πραγματικότητα τέλεια, είναι αυτοδημιούργητη, είναι δοσμένη από το Θείο, από το σύμπαν,είναι αυτό ακριβώς που χρειαζόμαστε για το επόμενο βήμα στην εξέλιξή μας. Τώρα για να δούμε τον ενδιαφερόμενο σαν τέλειο, πιθανόν θα χρειαστούμε να αλλάξουμε εστίαση και να μην εστιαζόμαστε στην προσωπικότητά του ή στις προσπάθειές του αλλά στο πνεύμα που υπάρχει από πίσω. Και γενικά είναι χρήσιμο αυτό. Με τον σύντροφο, με τα παιδιά, με τους φίλους, με όλους, με τους πολιτικούς, με τους άπορους. Να θυμηθούμε ότι πίσω από κάθε φαινόμενο υπάρχει ένα θείο πνεύμα και να εστιαστούμε σε αυτό. Το έχω πει πολλές φορές όταν εστιαζόμαστε σε αυτό,-θείο πνεύμα- δυναμώνω αυτό στον άνθρωπο.Όταν εστιάζομαι στην προσωπικότητά του και σ’αυτό που μ’ενοχλεί, δυναμώνω αυτό που μ’ενοχλεί. Κι όταν εστιάζομαι σ’αυτό που λυπάμαι, δυναμώνω αυτό που λυπάμαι.Είναι πολύ σημαντικό να βλέπω τον άλλο σαν θεία συνειδητότητα σε μία πορεία εξέλιξης Μέσα στην πορεία θα πρέπει να έχουμε ευαισθησία προς την δυσκολία του ενδιαφερόμενου να δει είτε τον εαυτό του είτε την κατάσταση σαν τέλειο. Και δεν θα χρησιμοποιούμε την λέξη τέλειο, αλλά αποδεκτό, χρήσιμο για την εξέλιξη, ευκαιρία. Την λέξη τέλειο δεν είναι ανάγκη να την χρησιμοποιήσουμε. Θα πρέπει να παίξουμε, γιατί αν εμείς εισάγουμε αυτή την αντίληψη πολύ νωρίς τον χάνουμε. Δεν καταλαβαίνει ο άλλος. Τί μου λέει τέλειο; Ο άνδρας μου με απατάει, το παιδί μου παίρνει ναρκωτικά, δεν έχουμε χρήματα,…τί λέει τέλειο… θα βρω κάποιον άλλο να με βοηθήσει, αυτός δεν καταλαβαίνει, είναι αναίσθητος. Τότε πρέπει να βρείτε την κατάληλη στιγμή που μπορείτε να εισάγετε αυτή την αντίληψη. Ίσως χρειάζεται μία εισαγωγή στην φιλοσοφία της ζωής σας. Ίσως χρειάζεται ένα DVD να δώσετε, ένα κεφάλαιο από τα βιβλία για τα μαθήματα της ζωής. Τί εννοώ; Δεν σημαίνει ότι δεν είναι ωραίο, ότι δεν είναι δύσκολο, δεν σημαίνει ότι είναι ευχάριστο. Το βλέπω από μία άλλη οπτική γωνία, ότι είμαστε σε μία πορεία εξέλιξης και ότι υπάρχει μία δικαιοσύνη, μία σοφία στο σύμπαν. Αν είναι Χριστιανός, αν είναι ανθρωπος με θρησκευτικές αντιλήψεις, υπάρχουν κάποια κομμάτια στην Καινή Διαθήκη που δεν αφήνουν αμφιβολία. Όπου λέει ότι δεν κινείται τρίχα στο κεφάλι του ανθρώπου αν δεν το επιτρέψει ο Θεός(ο Παύλος το λέει) . Τότε ο Θεός επιτρέπει σ’αυτά να συμβούν στην ζωή σου για κάποιον λόγο. Και είναι από αγάπη και μέσα σ’αυτό υπάρχει κάποια κρυφή ευκαιρία, κάποια ευκαιρία για εξέλιξη. Ίσως χρειαστεί να εξηγήσουμε την διαφορά μεταξύ της προσωπικότητας και της ανασφάλειας της προσωπικότητας,με την ψυχή και την επιθυμία της ψυχής για εξέλιξη και απελευθέρωση από την προσκόλληση. Το Εγώ θέλει την ικανοποίηση των προσκολλήσεων, η Ψυχή θέλει την απελευθέρωση από τις προσκολλήσεις. Αυτό που είναι ευχαρίστηση για το Εγώ είναι φυλακή για τη Ψυχή.Μπορεί να χρειαστεί να εξηγήσουμε κάποιες τέτοιες έννοιες. Κάτι άλλο που μπορούμε να κάνουμε εδώ είναι ή να μοιραστούμε εμείς περιπτώσεις που εμείς ήμασταν π’αρα πολύ στενοχωρημένοι, ίσως φοβισμένοι ,νιώθοντας αδικημένοι και πώς γύρισε αυτό και τώρα το βλέπουμε θετικά και τί κερδίσαμε ή τί μάθαμε. Ή μπορούμε να ρωτήσουμε τον ίδιο αν είχε εμπειρίες στο παρελθόν όπου τα πράγματα ήταν πολύ δυσάρεστα , αλλά τώρα βλέπει ότι κέρδισε κάτι απ’αυτό, ότι έμαθε κάτι απ’αυτό. Είναι σπάνιο να το καταλαβαίνουμε μέσα στην δοκιμασία, αλλά κοιτώντας πίσω.Κι αν μπορούμε να βοηθήσουμε τον άνθρωπο να θυμηθεί αρκετές τέτοιες περιπτώσεις που κοιτάει πισω και βλέπει ότι εκεί έμαθε κάποια πράγματα, δυνάμωσε τον εαυτό του,ότι και να’ναι, τότε ίσως μπορούμε να τον βοηθήσουμε να δει αυτό που συμβαίνει τώρα με τα ίδια μάτια

Γιατί είναι σημαντική αυτή η δεξιότητα;

Κατ’αρχάς χρειάζεται από εμάς πολύ πίστη και σιγουριά γύρω από αυτές τις αλήθειες. Και χρειάζεται σιγουριά για την δική μας ζωή όχι μόνο για την ζωή του άλλου. Απαιτείται απο εμάς να δούμε τα πάντα σαν τέλεια στην ζωή μας και τα πάντα σαν ευκαιρία της εξέλιξης. Δοκιμάστε απόψε, κάντε μία λίστα από όλα τα πράγματα που σας ενοχλούν στην ζωή σας. Συμπεριφορές ανθρώπων, οικονομικές καταστάσεις, εμπόδια, γεγονότα και γράψτε:     ΑΥΤΟ ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΟ, ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΔΩΡΟ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΕΞΕΛΙΞΗ

Και δοκιμάστε να το κάνετε αυτό με το κάθε τι που υπάρχει στην ζωή σας. Θα τα δείτε όλα σαν τέλεια και όλα σαν δώρα αγάπης από το σύμπαν για την εξέλιξή μας.

Το πρώτο πράγμα που κάποιος κάνει όταν δεν γίνεται αυτό που θέλει- αυτό που θέλει το Εγώ- είναι να κάνει ένα από τα δύο συμπεράσματα: ή 1) ότι δεν υπάρχει Θεός. Δεν υπάρχει γιατί προσευχήθηκα να ζήσει ο σύντροφός μου ή το παιδί μου και δεν με άκουσε ο Θεός ,άρα δεν υπάρχει ή 2) υπάρχει αλλά δεν με αγαπάει και με τιμωρεί. Δεν είναι εύκολο για τον άνθρωπο να βλέπει τις δυσκολίες σαν αγάπη. Ότι αυτή η δυσκολία δεν είναι μία τιμωρία από τον Θεό, δεν είναι μία τιμωρία από το σύμπαν. Είναι η υπέρτατη αγάπη. Είναι αγάπη επειδή είναι ακριβώς αυτό που χρειάζομαι, για τον μόνο λόγο που υπάρχω εδώ στον πλανήτη. Και αυτό είναι η συνειδητοποίηση του αληθινού εαυτού. Μέσα από αυτό το γεγονός θα στριμωχτώ και θα αναγκαστώ να συνειδητοποιήσω την αληθινή μου φύση. Όχι μέσα από τα ευχάριστα γεγονότα. Τώρα , επιτυχίες μπορεί να μας βοηθήσουν να συνειδητοποιήσουμε την δύνα μη της δημιουργίας, της υλοποίησης που υπάρχει μέσα μας, αλλά ότι συμβαίνει στην ζωή μας και τα ευχάριστα και τα δυσάρεστα είναι αγάπη. Και είναι πολύ σημαντικό για μας να πούμε ευχαριστώ. Όσο πιο πολύ εμείς μπορούμε να πούμε ευχαριστώ για τον άνθρωπο αυτό που με δοκιμάζει, ευχαριστώ γι’αυτή την οικονομική κατάσταση, ευχαριστώ γι’αυτό το πρόβλημα υγείας,ευχαριστώ για ότι υπάρχει, τότε πραγματικά θα μπορούμε να εφαρμόσουμε αυτή την δονηση, δονητικά να μεταφέρουμε αυτή την αντίληψη στον άλλο. Τί αποτέλεσμα έχει. Δίνουμε δύναμη στον άλλο, να μην βουλιάζει στην αρνητικότητα, να μην βουλιάζει στην απαισιοδοξία, στην αισθηση της απελπισίας. Του δίνουμε μία αλήθεια για να κρατηθεί και να βλέπει αυτό που συμβαίνει στην ζωή του διαφορετικά. Σαν ευκαιρία και όχι σαν πρόβλημα, ή ταλαιπωρία, ή αδικία, ή ότι άλλο μπορεί να υπάρχει. Τότε η ενέργεια του ανθρώπου μπορεί να στοχεύει προς το να βρει λύσεις. Δυστυχώς τις περισσότερες φορές η ενέργεια του ανθρώπου σκορπίζεται σε αρνητικά συναισθήματα και δεν προχωρά ούτε προς την αποδοχή ούτε προς την αλλαγή. Μένει στην άρνηση , όπου ούτε μπορεί να δεχτεί αυτό που συμβαίνει, ούτε προσπαθεί να κάνει κάτι καλύτερο, να διορθώσει αυτό που συμβαίνει. Έτσι συνέχεια ψάχνουμε για τις ευκαιρίες και τις θετικές όψεις των καταστάσεων των περιπτώσεων που φέρνουν οι άνθρωποι, και πώς μπορεί να τα αξιοποιήσει. Υπάρχει λιγότερος φόβος, περισσότερη θετική ενέργεια, ο νους είναι πιο καθαρός.

Μερικά από τα λάθη που μπορούμε να κάνουμε είναι:

1) Να τον σπρώχνουμε πρόωρα σ’αυτή την κατάσταση- όπως είπα νωρίτερα-Δεν είχε την ευκαιρία ακόμη να εκφράσει τα συναισθήματά του, δεν έχει εκτονώσει αυτά που έχει να πει .Κι εγώ κάνω αυτό το λάθος πολύ συχνά, γιατί το κάνω εγώ στον εαυτό μου. Δεν είναι λάθος για μένα ,αλλά είναι λάθος για τον άλλο. Μέσα σε 5΄΄ είμαι στο. Τώρα τί είναι το μάθημα; Κι όταν το κάνω αυτό σε κάποιον που δεν είχε την ώρα να πει όλη την ιστορία του και τί νιώθει και όλα αυτά… που εγώ λέω μάθημα είναι…τί μου λες όλα αυτά… Τον άλλο τον χάνω. Θέλει ν’ακούσει κάποιος όλη την ιστορία. Τί σημασία έχει η ιστορία; Ότι και να συμβαίνει είναι αυτό που επέλεξες, αυτό που δημιουργείς. Τί μπορείς να μάθεις εδώ; Ποιό είναι το μάθημά σου. Δεν έχω πολύ υπομονή πιά , καθώς έχουν περάσει τα χρόνια δηλαδή, γι’αυτό δεν κάνω πολλά ραντεβού, δεν έχω την υπομονή πιά…μπλα…μπλα…μπλα….Συνέχεια μου λένε θέλουμε περισσότερο χρόνο στο σεμινάριο. Και λέω τί να τον κάνετε; Το μόνο που κάνετε είναι να βεβαιώσετε το Εγώ σας ότι εγώ έχω αυτό, εγώ έχω το άλλο. Δεν είναι αυτό το Εγώ. Κάποια στιγμή πρέπει ν’αλλάξει. Και όχι να συζητώ τί έχει γίνει αλλά τί έχω να μάθω αυτή την στιγμή. Εγώ αφού είμαι ανίκανος να κάνω αυτό , δεν θα κάνω πολλά ραντεβού. Αν έρχεστε σ’εμένα, να ξέρετε ότι σε 5΄θα πάμε στο μάθημα και δεν θέλω ν’ακούσω πολλές ιστορίες. Εγώ δεν έχω πρόβλημα, εσείς έχετε πρόβλημα. Δεν έχω πρόβλημα αν πάτε σε κάποιον άλλο.

(κάποιος από τους εκπαιδευόμενους λέει) Σαν το τζίνι του παραμυθιού , του λέω πες μου αν ειχαμε ένα τζίνι ,πες του τί θέλεις να γίνει. Έτσι γλυτώνω χρόνο, τα βάζω σε μία σειρά, πες μου τί θέλεις

Ηλίας

Μερικοί όμως δεν θα σε αφήσουν τόσο ελεύθερο, λένε την ιστορία τους, είναι επαγγελματίες παριαπονιάρηδες, θέλουν να πούνε τα παράπονα

2) Άλλο λάθος είναι ότι ψάχνουμε πολύ γρήγορα για λύσεις και δεν αφήνουμε αρκετό χρόνο για να δούμε ακριβώς τί συμβαίνει

3) Άλλο λάθος είναι ότι εμείς οι ίδιοι δεν πιστεύουμε ότι όλα είνα τέλεια και προσπαθούμε να πείσουμε τον άλλο ότι είναι τέλεια αλλά δεν βλέπουμε την κατάστασή του, ούτε την δική μας κατάσταση σαν τέλειες

Και 4) λάθος είναι ότι εμπλεκόμαστε στο δράμα του, στην περίπτωσή του. Ίσως μας θυμίζει κάτι που περνάμε εμείς και παρασυρόμαστε με μία ταύτιση. Και δεν μπορούμε να δούμε το τέλειο γιατί δεν το βλέπει ο ίδιος κι εμείς έχουμε παρασυρθεί μέσα στον δικό του κόσμο. Και μέσα από τον δικό του κόσμο δεν μπορούμε να δούμε το τέλειο. Είναι πολύ σημαντική αυτή η ευαισθησία. Ενδιαφερόμαστε αλλά να είμαστε πάντα με την επίγνωση ότι όλα είναι τέλεια, όλα τα έχει δημιουργήσει, όλα τα έχει επιλέξει και τί κάνουμε τώρα, πού είναι το δώρο, πού είναι το κέρδος εδώ.

Τώρα οι ερωτήσεις γι’αυτή την δεξιότητα είναι στην σελίδα 229Α που σας δώσαμε σήμερα: Μερικές ερωτήσεις για ν’ανακαλύψουμε τα θετικά μίας υπόθεσης

Επέλεξε ένα θέμα ή μία κατάσταση στην ζωή σου που δεν είναι που δεν είναι ευχάριστα, ή δεν είναι όπως θα ήθελες να είναι.Μπορεί να είναι μία σχέση, μία κατάσταση υγείας, μία οικονομική κατάσταση, μία επαγγελματική κατάσταση, μπορεί να είναι και μία κοινωνική κατάσταση

1. Πώς αλλιώς θα μπορούσες να το δεις πιο θετικά;
2. Ποιά θετική ευκαιρία θα μπορούσες να δεις σ’αυτό;
3. Τί θετικό θα μπορούσες να αποκομίσεις από αυτό που συμβαίνει;
4. Αν όντως υπάρχει μία τάξη στο σύμπαν και αυτό που συμβαίνει εδώ είναι αυτό που επέλεξες — Επειδή εξυπηρετεί κάποιο ανώτερο καλό — ποιό μπορεί να είνα το κέρδος για; σένα ;
5. Λένε ότι κάθε κακό έρχεται με κάποιο καλό. Τί καλό μπορείς να δεις εδώ για σένα ή για τους άλλους;
6. Αν μπορούμε να δούμε το ποτήρι μισοάδειο ή μισογεμάτο , πώς θα μπορούσες να δεις το ποτήρι εδώ μισογεμάτο;
7. Αν η ζωή δίνει όντως στον καθένα αυτό που χρειάζεται για να εξελίσεται ,για ποιόν λόγο μπορεί να σου δίνει αυτό τώρα;
8. Τί είναι τέλειο σ’αυτό που συμβαίνει;
9. Αν αυτό που γίνεται ήτα ένα βήμα ή ερέθισμα προς μία θετική ή τέλεια εμπειρία ή αλλαγή, τότε σετί θα μπορούσε να σε οδηγήσει αυτή η κατάσταση ;
10. Μπορείς να θυμηθείς μία περίπτωση που τα πράγματα ήτα άσχημα αλλά μετά βγήκαν σε καλό ;
11. Θέλεις να δεις αυτό που συμβαίνει θετικά ; Αν ναί , πώς θα μπορούσες να το δεις ;

Τώρα θα χωρίσετε σε ζευγάρια. Ο καθένας από εσάς θα επιλέξει κάτι στην ζωή του που τείνει να μην το βλέπει σαν τέλειο, τον συντροφό του προπάντως, το παιδί του, τον εαυτό του, κάτι, την οικονομική του κατάσταση ή την υγεία του, ότι μπορεί να είναι και ο άλλος θα τον ρωτήσει αυτές τις ερωτήσεις για να μπορέσουμε να δούμε τί απαντήσεις προέρχονται από μέσα σας. Τί ερωτήσεις έχετε πριν προχωρήσουμε σ’αυτή την άσκηση με το να βλέπουμε το τέλειο.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Μπορούμε και για πράγματα του παρελθόντος;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Αν δεν το βλέπουμε ακόμα τέλειο

ΕΡΩΤΗΣΗ: Αν το βλέπουμε τέλειο έχουμε λύσει τα προβλήματά μας

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ναι. Κάτι που ακόμα δεν βλέπουμε τέλειο.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Δεν καταλαβαίνω την ερώτηση 5. κάθε κακό έρχεται και με ένα καλό

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Κάθε κακό έχει ένα καλό μέσα του. Καταλαβαίνετε ότι καλό και κακό δεν υπάρχουν. Υπάρχουν μόνο τέλεια ερεθίσματα για την εξέλιξη. Άλλη ερώτηση. Κώστα

ΕΡΩΤΗΣΗ: Το είπες κι εσύ στην αρχή. είναι έτσι οι ερωτήσεις που μπορεί κάποιος να πει όχι, όχι, όχι

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ή να πει δεν ξέρω. Εντάξει. αυτός έχει την ευθύνη για την πραγματικότητά του. Όχι εμείς.Και αν είναι πρόωρο και δεν είναι γι’αυτόν η ώρα να το βλέπει θετικά, θα το δεχτούμε κι αυτό σαν τέλειο. Άλλος. Σόνια

ΕΡΩΤΗΣΗ: Εγώ όλα αυτά τα πιστεύω και μπορουν να βοηθήσουν κάποιους άλλους….τον εαυτό μου δεν μπορώ να βοηθήσω….(.γέλια)

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Κάθε μέρα να απαντάς σ’αυτές τις ερωτήσεις ή να πάρεις τηλέφωνο έναν άλλο συντονιστή απ’εδώ και να κάνετε ενεργητική ακρόαση. Άλλη ερώτηση πριν κάνουμε ζευγάρια, ναι

ΕΡΩΤΗΣΗ: Είχες πει παλιά ότι αυτός που έρχεται σ’εμάς, θα ,έχει ανάλογα θέματα

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Όχι πάντα, αλλά συχνά έχει ανάλογα θέματα, ναι

ΕΡΩΤΗΣΗ: Που σημαίνει ότι είναι πολύ εύκολο να εμπλακούμε εμείς σ’αυτό

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ναι είναι μία παγίδα να ταυτιστούμε

ΕΡΩΤΗΣΗ: Να ταυτιστούμε…ναι.. οπότε είπες ότι είναι λάθος να εμπλεκόμαστε εμείς σ’αυτό. Πώς θα γίνεται να έρθει κάποιος, να έχει το ίδιο θέμα και να μην ταυτιστούμε;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ακριβώς αυτό είναι η μεγάλη ευκαιρία,είναι πιο εύκολο έχοντας κάποιον απέναντί μου που έχει το ίδιο πρόβλημαπου έχω , να δω το δικό μου πρόβλημα πιο αντικειμενικά γιατί ξεκάθαρα στην αρχή τουλάχιστον βλέπω και το δικό του πρόβλημα πιο αντικειμενικά απ’όσο βλέπω το δικό μου. Γιατί είναι άλλος άνθρωπος και έχοντάς τον απέναντί μου είναι η τέλεια ευκαιρία να μάθω και να δω και το δικό του και το δικό μου πιο αντικειμενικά. Και ο τρόπος για να μην ταυτιστούμε είναι αυτή η απλή συνειδητοποίηση. Ότι έχουμε το έχουμε δημιουργήσει και επιλέξει. Υπάρχουν δύο αιτίες της πραγματικότητάς μας:1)Οι επιλογές μας, σκεπτομορφές, συναισθήματα,πεποιθήσεις και   2) Οι αποφάσεις της ψυχής. Ότι έχω στην ζωή μου ή το έχω δημιουργήσει με το σύστημα πεποιθήσεών μου, με την συμπεριφορά μου, με τον τρόπο που νιώθω και σκέφτομαι, ή σαν ψυχή στην εξέλιξη έχω επιλέξει αυτό. Δεν υπάρχει άλλη αιτία της πραγματικότητας. Χρειάζεται να θυμάμαι αυτή την αλήθεια. Αυτό θα με βοηθήσει.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Το ένα μπορούμε να το αλλάξουμε, το άλλο να το δεχτούμε;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Μπορούμε να αλλάξουμε και τις επιλογές της ψυχής με Ho’oponopono και τέτοιες τεχνικές… Σ’ελευθερώνω απότην ανάγκη να είσαι έτσι για την εξέλιξή μου….Αν μπορούμε ν’αγαπήσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους και αυτό που υπάρχει, δεν υπάρχει πια η ανάγκη να υπάρχουν οι συνθήκες που σαν ψυχή τις επιλέξαμε. τις επιλέξαμε μόνο για να μάθουμε. Και την στιγμή που το μαθαίνω, μπορεί να τελειώσει αυτό. Τώρα σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να χρειαστεί να δεχτώ κάποια πράγματα ,πιθανόν αλλά άλλα ίσως όχι. Τίποτε άλλο πριν κάνετε ζευγάρια; Ο.Κ. Σκορπιστείτε, μιλήστε χαμηλά, ο ένας θα ρωτήσει τον άλλο. θα έχετε περίπου 15΄ο καθένας

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΚΑΙ ΚΑΝΤΕ ΤΗΝ ΑΣΚΗΣΗ

Τώρα υπάρχει καμμία απορία για την έβδομη ικανότητα; Το να τα δούμε όλα τέλεια και να βοηθήσουμε τον ενδιαφερόμενο να δει όσο το δυνατόν περισσότερο τέλειο τον εαυτό του, την κατάσταση την ζωή του . Υπάρχει καμμία απορρία, διαπίστωση; Μπορέσατε να δείτε τα θετικά; Σας βοήθησε η άσκηση να δείτε θετικά; Eντάξει.

 

ΟΓΔΟΗ ΔΕΞΙΟΤΗΤΑ

ΕΣΤΙΑΖΟΜΑΣΤΕ Σ’ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ

Θα δείτε ότι οι δεξιότητες αυτές λένε καμμιά φορά αντιφατικά πράγματα. Υπάρχει μία άλλη δεξιότητα που λέει ότι απλώς έχουμε περιέργεια και δεν εστιαζόμαστε πουθενά ,απλώς ακούμε , ενδιαφερόμαστε, δεχόμαστε διάφορες πληροφορίες από τον άλλο.Το άλλο εδώ λέει ότι εστιαζόμαστε και προσπαθούμε να δούμε και να δώσουμε ενέργεια σε αυτό που είναι πιό σημαντικό. Τώρα έχει δύο όψεις αυτό.

Η πρώτη όψη είναι να συνειδητοποιήσουμε τί είναι πιό σημαντικό και η δεύτερη όψη είναι να δώσουμε την ενέργειά μας εκεί. Και τί είναι σημαντικό; Μπορεί να είναι άλλο όταν έρχεται ο άνθρωπος που μπορεί να θέλει μία επιφανειακή επιτυχία σε κάτι και άλλο ένας βαθύτερος στόχος, που είναι να βιώσει μέσα του την αξία, την ασφάλεια, να γνωρίσει τον εαυτό του. Μπορεί να έρχεται σ’εμάς και να λέει :Θέλω να βρω τον ιδανικό σύντροφο. Αλλά όλο αυτό να ταυτίζεται με μία βαθειά αμφισβήτιση που έχει για την αξία του, για το αν μπορεί ν’αρέσει και όλο αυτό. Άλλο ο ένας στόχος το να βρει σύντροφο και άλλο ο στόχος   να γνωρίζει την αξία του, ν’αλλάξει πεποιθήσεις και να γίνει ο ίδιος αυτό που θέλει να γίνει. Τότε εστιαζόμενοι πρώτα σ’αυτό που είναι σημαντικό σημαίνει ότι κοιτάμε πιό βαθειά , πιό πίσω από τις ανάγκες και στόχους που μας δίνει. Τον τελευταίο λόγο βέβαια θα τον έχει ο ίδιος. Αλλά εμείς μπορούμε να προτείνουμε ότι ίσως να χρησιμεύει να κοιτάξουμε και αυτό, ιδιαίτερα τώρα με τον νόμο της έλξης, όπου είναι πολύ εύκολο να δώσουμε το DVD και να καταλάβει ο άνθρωπος πώς θα έλξει τον ιδανικό σύντροφο ή το χρήμα, ή τίποτα απο αυτά αν δεν βιώνει την αξία του, αν δεν πιστεύει ότι το αξίζει, αν δεν απελευθερωθεί από φόβους που έχει γι’αυτό που θέλει να έλξει. Τότε μας οδηγεί σε μία εποχή που για την επιτυχία οποιουδήποτε στόχου είναι λογικό ότι θα ασχοληθούμε με εσωτερικές καταστάσεις. Η δεύτερη όψη της δεξιότητας αυτής είναι ότι καθώς προχωράμε με τον άνθρωπο μπορεί ν’αλλάξουν οι στόχοι του. Καθώς πετυχαίνουμε έναν στόχο,τότε έχουμε τον επόμενο και τον επόμενο και τον επόμενο….. Εδώ είναι όμοιο με την ικανότητα του συντονιστή να κρατάει την συζήτηση στην τάξη. Κι έχουμε πάντα αυτή την ισορροπία. Πώς την κρατάω σε τάξη, στον στόχο χωρίς να είναι στεγνό, χωρίς να είναι ψυχρό,χωρίς ο άλλος να νιώθει ότι γίνεται μία ανάκριση, να νιώθει ότι υπάρχει ζωντάνια. Για μένα το κλειδί σ’αυτό είναι όταν παύετε να βλέπετε την ενεργητική ακρόαση σαν τεχνική και παύετε να έχετε οποιαδήποτε αμφιβολία, άγχος ή έννοια για το τί πρέπει να ρωτήσω.Όταν αυτή η περιέργεια για πεποιθήσεις, για συναισθήματα, για διευκρινίσεις, για παιδικά βιώματα είναι ένα φυσικό πράγμα. Άρα δεν υπάρχει καθόλου μία τεχνική εδώ αλλά είμαστε στον στόχο. Ξέρουμε ότι για να βοηθήσουμε τον άνθρωπο αυτό θέλουμε να βρούμε τις πεποιθήσεις. Ή τις πεποιθήσεις που τον κάνουν να μην είναι καλά μ’αυτό που συμβαίνει, ή τις πεποιθήσεις που τον εμποδίζουν να το αλλάξει. Ίσως και τις πεποιθήσεις που τον έχουν κάνει να δημιουργήσει αυτή την κατάσταση από την αρχή. Τότε είμαστε στον στόχο ,είμαστε στο κέντρο μας. Πάντα αυτό θα γίνει μέσα από ερωτήσεις που θα ζητήσουμε από τον ίδιο να μας πει τί είναι σημαντικό γι αυτόν σήμερα; Όταν απαντάει η επόμενη ερώτηση μας είναι: και πες μου γιατί είναι σημαντικό αυτό για σένα σήμερα; Τί είναι αυτό που θα έχεις αν πετύχεις τον στόχο αυτό ; και τί είναι αυτό που θα χάσεις αν δεν τον πετύχεις; Εντάξει; Δηλαδή αυτό είναι πάντα η βασική μας ερώτηση. Τί είναι αυτό που θα κερδίσεις , τί είναι αυτό που θα χάσεις. Τώρα όπως έχω εξηγήσει στο σεμινάριο για το μυστικό και είναι πολύ ενδιαφέρον ότι βρήκα την ίδια εξήγηση προχθές μελετώντας τους επτά νόμους της υλοποίησης του Τσόπρα και το ίδιο με τον Wayn Dyer, δεν έχω διαβάσει τα βιβλία τους, τώρα πριν από ένα μήνα άρχισα να τα διαβάζω, και βλέπω ότι έχουμε καταλήξει ακριβώς στις ίδιες αντιλήψεις εκατό τις εκατό, καμμία διαφορά. Γιατί αυτό που έλεγα εγώ ήταν λίγο διαφορετικό από το έργο. Αλλά βρήκα ακριβώς συμφωνία με τον Copra και τον Dyer και αυτό είναι. Δεν μπορείς να πραγματοποιήσεις κάτι όσο είσαι προσκολλημένος σε αυτό. Δηλαδή η προσκόλληση σημαίνει ότι έχω φόβο να μη γίνει . Και όταν έχω φόβο μήπως δεν γίνει , τότε εμποδίζω να γίνει

ΕΡΩΤΗΣΗ: Τί σημαίνει ότι έχω φόβο να μη γίνει;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Φοβάμαι ότι δεν θα μπορώ να είμαι καλά αν δεν γίνει αυτό που θέλω. Δεν θα έχω αξία, δεν θα έχω ασφάλεια, δεν θα έχω πληρότητα. Δεν είμαι ελεύθερος, είμαι εξατρημένος από ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Εγώ το εξηγώ και αλλιώς. Ίσως κάποιες προσκολλήσεις που έχουμε, μπορούμε να τις πραγματοποιήσουμε παρόλο που είμαστε προσκολλημένοι , επειδή δεν έχουμε κάνει μία απόφαση σ’αυτη την ενσάρκωση ν’απελευθερωθούμε από αυτη την ψευδαίσθηση. Η ψευδαίσθηση ότι αξίζω μόνο κάτω από τέτοιες περιπτώσεις, είμαι ασφάλής κάτω από τέτοιες περιπτώσεις. Και σαν ψυχή κάποιες ψυχές έχουν επιλέξει ν’απελευθερωθούν από αυτές τις ψευδαισθήσεις και άλλες όχι. Θα ζήσουν αυτή την ζωή και θα έχουν αυτά στα οποία είναι προσκολλημένοι. ‘Ομως αν σαν ψυχή έχω αποφασίσει να προχωρήσω σ’αυτή την ζωή και ν’απελευθερωθώ από την ψευδαίσθηση ότι ,δεν αξίζω χωρίς σύντροφο, ή δεν είμαι ασφαλής χωρίς χρήματα,ή δεν είμαι ασφαλής χωρίς στήριξη από έναν συγκεκριμένο άνθρωπο, ήδη οι νόμοι της εξέλιξης θα εμποδίζουν την ικανοποίηση αυτής της ψευδαίσθησης, μέχρι να απελευθερωθώ από αυτήν.Κι όταν απελευθερωθώ από αυτό και ξέρω ότι και θα αξίζω και θα είμαι ασφαλής και χωρίς αυτό, τότε μένω με ένα πράγμα, την επιθυμία γι’αυτό . Και δεν έχω τον φόβο να μην το έχω. Και δεν στέλνω αυτά τα δύο μηνύματα. Γιατί αλλιώς στέλνουμε δύο μηνύματα που το ένα ακυρώνει το άλλο.Έλκω αυτό που θέλω και έλκω αυτό που φοβάμαι. Συγκρούονται. Άρα για να μπορώ να πραγματοποιήσω αυτό που θέλω χρειάζεται ν’απελευθερωθώ από την προσκόλληση. Τότε έχουμε κάποιον που έρχεται σ’εμάς και λέει: –Θέλω αυτό. Και ρωτάμε: –Τί θα κερδίσεις αν έχεις αυτό; –Τότε θ’αξίζω, τότε θα είμαι ασφαλής. Τότε χρειάζεται να συζητήσουμε με τον άνθρωπο. – Εντάξει θα βάλουμε αυτόν τον στόχο ,αλλά μήπως μαζί να βάλουμε και τον στόχο να νιώθεις την αξία σου και την ασφάλεια ανεξάρτητα απ’αυτό; Τί λες;   Καταλαβαίνετε;   Δηλαδή του προσφέρετε…- Εντάξει, θα δουλέψουμε σ’αυτό, αλλά φοβάμαι ότι αυτή η πεποίθηση, -ότι μόνο τότε θα είσαι καλά, -θα λειτουργήσει σαν εμπόδιο ώστε να πραγματοποιήσεις αυτό που θέλεις. Θα μείνουμε με την επιθυμία, θα μείνουμε με την πρόθεση, θα κάνουμε ότι χρειάζεται να κάνουμε ώστε να πραγματοποιήσεις αυτόν τον στόχο με πρόγραμμα, αλλά συγρόνως να βάλουμε και στόχο να νιώθεις καλά ανεξάρτητα από το τί θα γίνει; Τότε με αυτό τον τρόπο θα δοκιμάσετε τους στόχους του ανθρώπου. Και μπορείτε να δουλέψετε παράλληλα και με τον εξωτερικό στόχο αλλά και με τους εσωτερικούς στόχους . Δεν συγκρούονται, δεν συγκρούεται η ικανότητα να νιώθω καλά χωρίς ένα σύντροφο με το να πραγματοποιώ (τον στόχο) να έχω σύντροφο. Το ένα βοηθάει τον άλλο, δεν το εμποδίζει. Γιατί η εξάρτηση και η προσκόλληση εμποδίζουν.

Σ’αυτή την δεξιότητα, προσέχουμε, όχι μόνο αυτό που λέει ο άνθρωπος, αλλά και τον τόνο της φωνής του, τα συναισθήματα που φαίνεται να έχει από πίσω, και προσπαθούμε να καταλάβουμε μήπως υπάρχει και κάτι άλλο εκτός από αυτό που λέει. Δεν μπορούμε ποτέ να είμαστε σίγουροι. Και μπορούμε να ρωτήσουμε πάντα λέγοντας στον άλλο: – Ξέρεις θέλω να μοιραστώ μαζί σου αυτά που ένιωσα αυτή την στιγμή , αλλά να ξέρεις, εγώ δεν μπορώ να ξέρω καλύτερα από ΄σένα. Άρα να νιώσεις απόλυτη ελευθερία να αγνοήσεις αυτό που σου λέω… Αλλά μήπως …αυτό; Μήπως έχεις μία εσωτερική σύγκρουση επάνω στο θέμα αυτό; Μήπως υπάρχει ένα μέρος του εαυτού σου που το θέλει αλλά και που το φοβάται;   Ή που νιώθει ότι δεν το αξίζει; Για να διευκρινίσουμε τί; Τον στόχο. Προσπαθούμε και τότε η πρώτη ενέργεια είναι πολύ ξεκάθαρη; Ποιοί είναι οι στόχοι μας. Και η δεύτερη ενέργεια σ’αυτό είναι: Να είμαστε πάνω στον στόχο μας. Με τις ερωτήσεις μας να μην πλατιάσουμε, να μην φύγουμε.Που έρχεται εντελώς κόντρα με την άλλη δεξιότητα , ότι προχωράμε με περιέργεια, εντάξει;   Που σημαίνει ότι υπάρχουν στιγμές που το ένα είναι καλύτερο και υπάρχουν στιγμές που το άλλο είναι καλύτερο. Χρειάζεται να έχετε διαίσθηση. Να ξέρετε πού βρίσκεστε με τον άνθρωπο. Πολύ φυσικά οι πρώτες συναντήσεις θα περιέχουν περισσότερο – προχωράω με περιέργεια – και μετά από πέντε , έξι, εφτά συναντήσεις με τον άνθρωπο , θα περιέχει πολύ περισσότερο εστιάζομαι στον στόχο Είναι πολύ φυσικό σιγά, σιγά να μεταφέρεται η έμφαση.

Τα λάθη που μπορεί να γίνονται μ’αυτή την δεξιότητα είναι:

1) Προχωράμε γρήγορα και προσπαθούμε να βρούμε λύσεις χωρίς να έχουμε διευκρινίσει ποιός είναι ο πιό σημαντικός στόχος. Γι’αυτό θα πάρουμε λίγο χρόνο στην αρχή συζητώντας στόχους και επιθυμίες και ζητώντας από τον άλλο να διευκρινίσει: – Εντάξει έχουμε αυτούς τους δέκα στόχους. Ποιό είναι το πιό σημαντικό για σένα σήμερα να δουλέψουμε; Και να έχει την λίστα του κι εμείς να έχουμε την λίστα του με ποιούς στόχους έχει , αλλά δεν θα δώσουμε έμφαση σήμερα

2) Το άλλο λάθος είναι ότι παρασυρόμαστε με διάφορα θέματα και ξεφεύγουμε από τον στόχο που μπορεί να γίνει αν έχει άλλο στόχο. Και να λέει , όχι τελικά θέλω κάτι άλλο. Δικαίωμά του, εμείς είμαστε υπάλληλοι, αυτός είναι ο εργοδότης, ότι θέλει, ότι θέλει ο άλλος, εμείς είμαστε εκεί για να τον υπηρετούμε και αυτός έχει την απόλυτη ευθύνη. Η αποτυχία είναι δική του, η επιτυχία είναι δική του , δεν είναι δική μας. Ούτε η επιτυχία, ούτε η αποτυχία.

3) Τρίτο λάθος είναι ότι δεν βοηθάμε αρκετά τον άλλο να εστιάζεται στον στόχο του. Δηλαδή αν εξετάσουμε τους επιτυχημένους ανθρώπους στην ζωή, θα δούμε ότι ανάμεσα σε άλλα πράγματα, έχουν την ικανότητα να κατευθύνουν την ενέργειά τους σε συγκεκριμένους στόχους και να μην σπαταλάνε ενέργεια σε άλλες κατευθύνσεις. Καταλαβαίνετε; Δηλαδή οι άνθρωποι που έχουν κάνει πραγματικά μεγάλα έργα στην κοινωνία, είναι άνθρωποι που δέκα ώρες την ημέρα ασχολήθηκαν με αυτό, πολύ πιθανόν δεν είχανε πολύ κοινωνική επαφή ,πολύ πιθανόν δεν σκορπίσανε την ενέργειά τους σε πολλές άλλες κατευθύνσεις. Τότε ένα πολύ μεγάλο μυστικό της πραγμάτωσης ενός στόχου είναι η ικανότητα του ανθρώπου ν’αφήνει πράγματα. Όταν συζητάμε με τον άνθρωπο λέμε: δεν είναι μόνο τί θα κάνεις προς τον στόχο αυτό αλλά και τί θ’αφήσεις ώστε να έχεις χρόνο, ή χρήματα, ή ενέργεια για να πετύχεις αυτόν τον στόχο. Τότε είναι σημαντικό μέρος της βοήθειας που θα δώσουμε στον άνθρωπο αυτό είναι το τί θα κάνει και το τί θ’αφήσει. Ποιές δραστηριότητες μπορείς ν’αφήσεις ώστε να έχεις και περισσότερο χρόνο και περισσότερα χρήματα , αν ο στόχος χρειάζεται χρήματα και τί άλλο θα κάνεις ώστε να εστιάζεσαι εκεί.

4) Ένα άλλο λάθος που κάνουμε είναι ότι δεν νιώθουμε άνετα να ρωτήσουμε βαθύτερες ερωτήσεις. Σαν τις ερωτήσεις που σας έλεγα τώρα:   -Τί θα κερδίσεις; Δεν αμφισβητούμε, είναι πραγματικά ερώτηση ενός αγνού παιδιού. Δεν ξέρω τί θα κερδίσει. Δεν είναι δεδομένο ότι η πραγμάτωση του στόχου αυτού θα τον κάνει ευτυχισμένο. Εγώ δεν ξέρω γιατί τον θέλει. Δεν αμφισβητώ ότι είναι ο καλύτερος στόχος γι’αυτόν ,ή ότι είναι σημαντικός, απλώς χρειάζομαι να ξέρω. Γιατί όταν ρωτάω αυτό εκτός από το να βάλω τον άλλο να σκεφθεί αν πραγματι είναι ο πιό σημαντικός στόχος, κάνω και κάτι άλλο. Μαζεύω για τον άνθρωπο κίνητρα. Κάθε φορά που απαντάει θα έχω αυτό και το άλλο και το άλλο , τον κάνουμε να συνειδητοποιεί το κέρδος του να αφοσιωθεί στον στόχο αυτό. Τότε όταν κάνω τέτοιες ερωτήσεις -τί θα κερδίζεις ; τί θα χάσεις ; τί θα έχεις ; – κάνουμε δύο πράγματα. α) Τον αναγκάζουμε να ψάξει να δει αν πράγματι αξίζει αυτός ο στόχος και       β) Του δίνει ενέργεια να βρει κίνητρα, ναι θα έχω αυτά τα πράγματα άρα είναι σημαντικό για μένα, άρα θέλω να δώσω την ενέργειά μου εκεί.

5) Και ένα άλλο λάθος που μπορεί να κάνουμε είναι να νομίζουμε ότι ξέρουμε εμείς καλύτερα ποιός είναι ο πιο σπουδαίος στόχος γι’αυτόν αυτή την εποχή. . Αυτό θα ήταν ένα λάθος. Μπορεί να είναι το πιο σπουδαίο αλλά μπορεί να μην είναι αυτό που χρειάζεται ο ίδιος αυτή την στιγμή. Ανθρωποι χρειάζονται πολλες φορές να ικανοποιήσουν επιφανειακές και εξωτερικές ανάγκες για να τις απομυθοποιήσουν. Και πολλές φορές το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μένουμε στην επιφάνεια, να πραγματοποιήσει αυτόν τον στόχο , να τον χορτάσει , αυτή η ικανοποίηση και τότε φυσικά θα ωριμάσει και θα ζητήσει κάτι βαθύτερο. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να συζητήσουμε κάτι άλλο, αλλά όλα θα εξαρτηθούν πάνω σε τί πραγματικά τον ενδιαφέρει. Μπορεί να μην τον ενδιαφέρει αυτή την στιγμή να βιώσει αυτοαναγνώριση. Μπορεί να θέλει αναγνώριση από μία γυναίκα , από έναν αντρα. Πρέπει να περάσει από αυτό. Ή πέντε γυναίκες, ή πέντε άντρες. Μπορεί να χρειαστεί να περάσει από αυτό το πράγμα κι εμείς είμαστε εκεί για να τον βοηθήσουμε. Κάποια στιγμή θ’αντιληφθεί ότι: δεν είναι εκεί η ευτυχία μου, δεν είναι εκεί η αξία μου. Και φυσικά θα υπάρχουν άνθρωποι που θα είναι έτοιμοι να εστιάζονται πιό βαθειά μέσα τους και θα υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι όχι. Εμείς θα προσφέρουμε τους εναλλακτικούς στόχους , αλλά τον τελευταίο λόγο θα τον έχει ο άλλος. Και δεν συγκρούονται να είναι και μαζί. Θα δουλέψουμε και εσωτερικά και εξωτερικά. Αλεξάνδρα

ΕΡΩΤΗΣΗ – Να ρωτήσω κάτι. Αν αυτός είναι εστιασμένος σε επιφανειακούς στόχους σημαίνει ότι πρέπει να βιώσει αυτή την κατάσταση, να την απολαύσει και να την απομυθοποιήσει για να φθάσει ή δεν θα φθάσει…

ΑΠΑΝΤΗΣΗ – Αν πραγματοποιείται, αν είναι κάτι εφικτό να πραγματοποιηθεί, μπορεί να προσπαθήσει και μετά να νιώθει καλά και χωρίς να το πραγματοποιήσει. Οι πιθανότητες της εξέλιξης της ανθρώπινης ψυχής είναι άπειρες . Εμείς όμως θ’ακολουθήσουμε αυτό που λέει. Θα του εξηγήσουμε ότι μπορεί να είναι καλά και χωρίς να πραγματοποιήσει τον στόχο, ότι αυτή η δυνατότητα υπάρχει μέσα του και ότι δεν εμποδίζει , και μάλλον μπορεί να βοηθήσει την πραγμάτωση του εξωτερικού στόχου, αλλά θ’ακούσουμε την δική του απόφαση, ότι θέλει ο ίδιος.

ΕΡΩΤΗΣΗ – Ναι αλλά για να το απομυθοποιήσει, σημαίνει ότι το ζει, τα υλικά αγαθά , θα πρέπει να τα δει, να τα έχει και να τα απομυθοποιήσει μετά. Γιατί έτσι αν βλέπει τους άλλους μπορεί να νομίζει ότι μέσα εκεί είναι καλά.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ – Μερικοί άνθρωποι γιατί μπορεί κάποιος να έχει ικανοποιήσει την ανάγκη ήδη δεκαπέντε φορές και να μην απελευθερώνεται από την ιδέα. Σαν τον άνδρα 65 χρονών που θέλει πάλι να βρει μία νέα κοπέλλα και να νιώσει την αξία του μέσα από αυτό. Καταλαβαίνεις, δηλαδή έχει άφθονες ευκαιρίες να συνειδητοποιήσει ότι η αξία του δεν βρίσκεται εκεί. Τότε υπάρχουν άνθρωποι που χορταίνουν μέσα από το βίωμα και άλλοι που δεν χορταίνουν , που δεν αλλάζει , δεν συνειδητοποιούν κάτι. Δεν είναι για μας να του πούμε τί θα κάνει. Στο μόνο σημείο που εγώ μπορεί να κάνω μία μικρή επέμβαση αλλά πάλι αφήνω την απόφασηστον άλλο , ερχονται πολλοί άνθρωποι που έχουν δημιουργήσει παράλληλες σχέσεις . Και τους λέω: Ξέρεις , αμφιβάλλω αν θα βρεις την ευτυχία σου μέσα απ’αυτό. Το μόνο πράγμα που λέω. Δοκίμασέ το , δεν είναι θέμα ηθικής, είναι θέμα καθαρά ενεργειακό , αφιβάλλω. Καλύτερα να ξεκαθαρίσεις στο μυαλό σου ποιά θέλεις , γιατί είναι ένα μπέρδεμα. Όλα τ’άλλα…. αν ήθελε να σκοτώσει κάποιον…..( γέλια…)… Είναι σπάνιες περιπτώσεις…..

Οι ερωτήσεις γι’αυτή την δεξιότητα είναι στην σελίδα 229 δεξία κάτω:

1) Τί είναι για σένα το πιό σημαντικό θέμα που θα ήθελες να βελτιώσεις ή να λύσεις στην ζωή σου αυτή την εποχή ;

2) Γιατί αυτό είναι σημαντικό ; Τί είναι αυτό που πιστεύεις ότι θα έχεις κερδίσει ή αποκτήσει με αυτό ; Ποιά ανάγκη σου θα ήθελες να ικανοποιήσεις περισσότερο;

3) Αν μάθαινες ότι θα πέθαινες σε πέντε χρόνια , ποιό είναι αυτό που είναι πιό σημαντικό για σένα; Είναι μία ερώτηση που βοηθάει τον άνθρωπο να σκεφτεί τί πραγματικά είναι σημαντικό όταν σκέφτεται τον θάνατο.

4) Αν όντως οι αξίες μας και οι ανάγκες μας εξελλίσονται, ποιές είναι οι πιό σημαντικές αξίες σου και ανάγκες σήμερα; Μαζί με την εξέλιξη των ανθρώπων υπάρχει και η εξέλιξη των αναγκών και των αξιών.

5) Αν μπορούσες να ικανοποιήσεις μία μόνο ανάγκη την εποχή αυτή , ποιά θα ήταν;   Τότε επέλεξε , έχεις δεκαπέντε ανάγκες, ποιά είναι πιο σημαντική αυτή την στιγμή.Απ’όλα αυτά που έχουμε συζητήσει , ας τα βάλουμε σε μιά ιεραρχία. Ποιό είναι το πιό σημαντικό που θέλεις ν’ασχοληθούμε τώρα; Και το επόμενο ποιό είναι; Τί είναι αυτό που πραγματικά θέλεις να κάνεις;

Είναι μία σειρά από απλές ερωτήσεις που βοηθάει τον άλλο να κάνει μία ιεράρχηση στις ανάγκες του κι εμείς τον βοηθάμε σ’αυτό. Κάποια ερώτηση; Βέβαια όλε αυτές τις εργασίες καλό είναι να τις κάνουμε με τον εαυτό μας. Κάντε το αυτό με τον εαυτό σας. Καμία ερώτηση επάνω στην όγδοη ικανότητα; Ότι εστιαζόμαστε σε ότι είναι πιό σημαντικό και προσέξτε αυτό το πιό σημαντικό είναι κινούμενο. Την άλλη εβδομάδα κάτι άλλο μπορεί να είναι πιό σημαντικό και την άλλη εβδομάδα κάτι άλλο

ΕΡΩΤΗΣΗ – Οπότε τί κάνουμε πάμε στο άλλο;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ – Ρωτάμε τον άνθρωπο. Θέλεις ν’αφήσουμε το άλλο; σκέψου έχεις κι αυτό. Τί θέλεις; πες μου εσύ , είσαι ο αρχηγός εδώ κι εσύ έχεις όλη την ευθύνη για το τί είναι πιό σημαντικό για σένα. Τώρα αν βλέπουμε ότι το παρακάνει και κάθε εβδομάδα αλάζει, τότε κάνουμε λίγη ενεργητική ακρόαση πάνω στο τί πραγματικά θέλει. Άλλη ερώτηση για την όγδοη ικανότητα ;

Προτείνω αυτή την άσκηση να την απαντήσετε στο σπίτι σας για τους στόχους σας. Ποιοί είναι οι πιό σημαντικοί στόχοι στην ζωή σας αυτή την στιγμή. Να μάθετε να το κάνετε στον εαυτό σας. Και μετά ρωτήστε τον εαυτό σας : Δίνετε ενέργεια σ’αυτό ; Γιατί δυστυχώς υπάρχει ένα χάσμα μεταξύ των αξιών και των πράξεων μας περιπου δέκα χρόνια. Οι ενέργειές μα σήμερα αντιστοιχούν σε αξίες που είχαμε πριν δέκα χρόνια. Και οι αξίες μας που εξελλίσονται τώρα, μάλλον θα γίνουν πράξη σε δέκα χρόνια. Το καταλαβαίνετε αυτό; Έρχεται μία νέα αντίληψη μία αξία, αλλά πολύ σπάνια αυτό γίνεται αλλάγή στο παρόν στο πώς ξοδεύω τον χρόνο μου, τα χρήματα , πώς ζω την ζωή μου. Δείτε αυτό το χάσμα μεταξύ αυτού που είναι σημαντικό και του τί κάνετε με τον χρόνο, τί κάνετε με τα χρήματα, τί κάνετε με την ενέργειά σας. Είναι προς τους νεώτερους στόχους σας ή προς τους παλιούς; Σκεφθείτε αυτό. Κατι άλλο;

(μιλάει μία εκπαιδευόμενη)

Εμένα με έχει βοηθήσει πάρα πολύ, γιατί ήταν πάρα πολλοί οι στόχοι μου, και είδα ότι έτσι δεν έφερνα το αποτέλεσμα που ήθελ. Κι έτσι εστιάστηκα σ’ένα-δύο και όταν παρουσιαζόταν κάποιος και με προκαλλούσε για άλλο, έλεγα ωπ! δίνω την ενέργειά μου εκεί. Κι αυτό μ’έχει βοηθήσει πολύ να φέρω σε κάποιους στόχους αποτέλεσμα. το είδα, έγινα παρατηρητής του εαυτού μου και είδα ότι δουλεύει. Αλλιώς τίποτα. Μένοντας στον στόχο,μπαίνανε παρακλάδια,αλλά τίποτα. Ξαναγύριζα στον στόχο.

 

 

 

Δεξιότητα 8

Εστιαζόσαστε σε ό,τι είναι πιο σημαντικό

Hones in on what is most important

 

Ερωτήσεις που βοηθούν να καταλάβουμε τι είναι πιο σημαντικό για τον ενδιαφερόμενο

 

1. Ποιο είναι για εσένα το πιο σημαντικό θέμα που θα ήθελες να βελτιώσεις ή να λύσεις στη ζωή σου αυτή την εποχή;
2. Γιατί είναι σημαντικό αυτό; Τι είναι αυτό που πιστεύεις ότι θα κερδίσεις ή θα αποκτήσεις με αυτό;
3. Ποια ανάγκη σου θα ήθελες να ικανοποιήσεις περισσότερο;
4. Αν μάθαινες ότι θα πέθαινες σε πέντε χρόνια, τι θα ήταν πιο σημαντικό για εσένα;
5. Αν όντως οι αξίες και οι ανάγκες μας εξελίσσονται, ποιες είναι οι πιο σημαντικές αξίες και ανάγκες σου σήμερα;
6. Αν μπορούσες να ικανοποιήσεις μία μόνο ανάγκη την εποχή αυτή, ποια θα ήταν;
7. Από όλα αυτά που έχουμε συζητήσει, βάζοντας σε μια ιεραρχία, ποιο είναι το πιο σημαντικό με το οποίο θα ήθελες να ασχοληθούμε τώρα; Και το επόμενο ποιο είναι;
8. Τι είναι αυτό που πραγματικά θέλεις να κάνεις;

 

Δεξιότητα 7

Αναγνωρίζουμε την τελειότητα της κάθε κατάστασης

Recognizes perfection in any situation

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

Για μία κατάσταση που δεν είναι ευχάριστη ή όπως θα θέλαμε να είναι

 

1. Πώς θα μπορούσες να το δεις πιο θετικά;
2. Ποια θετική ευκαιρία θα μπορούσες να δεις σ ’αυτό;
3. Τι θετικό θα μπορούσες να αποκομίσεις από αυτό που συμβαίνει;
4. Αν όντως υπάρχει μία τάξη στο σύμπαν και αυτό που συμβαίνει εδώ είναι αυτό που επέλεξες — επειδή εξυπηρετεί κάποιο ανώτερο καλό — ποιο μπορεί να είναι το κέρδος για σένα;
5. Λένε ότι κάθε κακό έρχεται με κάποιο καλό. Τι καλό μπορείς να δεις εδώ για σένα ή για τους άλλους;
6. Αν μπορούμε να δούμε το ποτήρι μισοάδειο ή μισογεμάτο, πώς θα μπορούσες να δεις το ποτήρι εδώ μισογεμάτο;
7. Αν η ζωή δίνει όντως στον καθένα αυτό που χρειάζεται για να εξελίσσεται,για ποιο λόγο μπορεί να σου δίνει αυτό τώρα;
8. Τι είναι τέλειο σ’ αυτό που συμβαίνει;
9. Αν αυτό που γίνεται ήταν ένα βήμα ή ένα ερέθισμα προς μία θετική ή τέλεια εμπειρία ή αλλαγή, τότε σε τι θα μπορούσε να σε οδηγήσει αυτή η κατάσταση;
10. Μπορείς να θυμηθείς μία περίπτωση που τα πράγματα ήταν άσχημα αλλά μετά βγήκαν σε καλό;
11. Θέλεις να δεις αυτό που συμβαίνει θετικά; Αν ναι, πώς θα μπορούσες να το δεις;

 

ΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΟΥ ΦΥΛΛΑΔΙΟΥ

1. ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΚΑΤΑ ΚΑΙΡΟΥΣ ΜΕΙΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ Ή ΤΗΝ ΗΡΕΜΙΑ ΜΟΥ 3
2. ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΠΟΝΟΣΩΜΑ 4
3. ANAΛYΣH ΣYNAIΣΘHMATΩN BAΣIΣMENA ΣTO ΣΩMA 5
4. ΛOΓOI NA EIMAI EYΓNΩMΩN KAI EYTYXIΣMENOΣ (H) 6
5. ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΕΧΩ ΝΙΩΣΕΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΑΓΑΠΗ Ή ΚΑΙ ΗΡΕΜΙΑ 7
6. ΕΜΠΟΔΙΑ ΣΤΟ ΒΙΩΜΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΜΑΣ ΦΥΣΗΣ 8
7. ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΝΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΔΥΣΑΡΕΣΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ 9
8. ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ 10
9. ΠΟΤΕ ΔΥΣΚΟΛΕΥΕΣΑΙ ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ ΚΑΠΟΙΟΝ; 11
10. Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ 12
11. Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΝΟΣΩΜΑ & ΣΥΝΔΕΣΗΣ ΜΕ ΑΝΩΤΕΡΗ ΦΥΣΗ 13
12. ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΛΕΓΩ ΝΑ ΑΓΑΠΑΩ 14
13. ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΣΤΗ 15
14. ΔΙΚΕΣ ΜΟΥ ΕΜΨΥΧΩΤΙΚΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ & ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ 16
15. ΠΙΘΑΝΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΕΜΨΥΧΩΤΙΚΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ 17
16. ΠΟΤΕ ΔΥΣΚΟΛΕΥΕΣΑΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ, ΜΙΛΑΣ Ή ΝΑ ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΕΣΑΙ ΜΕ ΗΡΕΜΙΑ; 18
17. ΠΟΤΕ ΔΥΣΚΟΛΕΥΕΣΑΙ ΝΑ ΔΕΧΤΕΙΣ Ή ΝΑ ΕΚΦΡΑΖΕΙΣ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ; 19
18. Ο ΙΔΑΝΙΚΟΣ ΕΑΥΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΡΟΛΟΥΣ ΜΟΥ 20
19. ΣΕ ΠΟΙEΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ 21
20. ΕΠΕΛΕΞΕ ΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΟΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ 22
21. IΔANIKOΣ EAYTOΣ / Η ΙΔΑΝΙΚΗ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ 23
22. ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΜΑΣ 26
23. Η ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΝΟ 27
24. Η ΤΑΣΗ ΜΑΣ ΝΑ ΚΡΙΝΟΥΜΕ 28
25. ΠΩΣ NA ANTIΜETΩΠIΣOYME ΤΗΝ ΑPNHTIKΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ANΘPΩΠΩΝ 29
26. ΧO’ΟΠΟΝΟΠΟΝΟ ΓΙΑ ΣYMΠEPIΦOPEΣ ΠOY ΙΣΩΣ MAΣ EΝOXΛOYN 30
27. ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΠΟΥ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ, ΑΠΟΔΟΧΗ, ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ 31
28. ΑΥΤΟ-ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ – ΑΠΟ ΕΝΟΧΗ ΚΑΙ ΝΤΡΟΠΗ 32
29. ΑΛΛΑΓΗ ΤΑΥΤΙΣΗΣ 33
30. ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΩ 34
31. ΣΥΓΧΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ, ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΦΕΡΟΝΤΑΙ ΑΣΧΗΜΑ 37
32. ΟΙ ΑΝΩΤΕΡΕΣ ΠΙΘΑΝΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΥΛΛΑΒΩ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ _____ 39

ΟΙ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΕΛΙΔΕΣ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΣΕ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΜΟΡΦΗ

33. Η ΑΛΛΑΓΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΛΗΨΗΣ 40
34. ΕΜΨΥΧΩΤΙΚΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ 41
35. ΕΧΕΤΕ Ή ΘΕΛΕΤΕ ΨΕΥΤΙΚΗ Ή ΑΛΗΘΙΝΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ; 43
36. ΠΟΙΟΣ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ, ΟΤΑΝ Ο ΑΛΛΟΣ ΔΙΑΦΩΝΕΙ, ΜΕ ΚΡΙΝΕΙ Η ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ; 44
37. ΘΕΤΙΚΕΣ ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ 45
38. ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ 46
39. Η ΕΥΘΥΓΡΑΜΜΙΣΗ ΤΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ ΜΑΣ ΣΚΕΨΕΙΣ, ΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΞΕΙΣ 47
40. ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΛΕΓΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΤΑΠΕΙΝΟΣ (Η)… 49
41. ΠΟΙΟΣ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΥΘΥΝΟΙ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΥΣΥΝΕΙΔΗΤΟΙ; 50
42. ΠΟΙΟΣ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ, ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΒΛΑΠΤΟΥΝ ΕΜΕΝΑ Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥΣ ΜΟΥ; 51
43. ΠΟΙΟΣ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ, ΟΤΑΝ ΕΧΟΥΜΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ Η ΣΥΓΚΡΟΥΟΜΕΝΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ; 52
44. ΔΙΚΕΣ ΣΑΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΠEPI IΔANIKΩN 53
45. TA ΙΔΑΝΙΚΑ MAΣ ΓIA TON EAYTO MAΣ 54
46. ΔΥΟ ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΕΣ 55
47. ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΘΩΟΤΗΤΑ ΜΑΣ 56
48. Η ΧΩΡΙΣ ΟΡΟΥΣ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ / ΘΕΙΟΥ 58
49. Η ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ 59
50. Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ 60
51. IΔANIKOΣ EAYTOΣ – ΠΙΘΑΝΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ 61
52. ΠΙΘΑΝΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΜΙΑ ΟΜΑΔΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ 64
53. Η ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ 67
54. Ο ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΩΝ 68
55. ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΑΣΚΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΣΗ ΤΩΝ ΣΤΟΧΩΝ 71

Τι είναι Ελευθερία

του Ρόμπερτ Ηλία Νατζέμυ

 

Ελευθερία είναι η απουσία εσωτερικών ή εξωτερικών εμποδίων προς την ικανοποίηση των ύψιστων πιθανών αναγκών μας ή της ευτυχίας μας.

 

Ευτυχία είναι μια κατάσταση που βιώνουμε όταν οι ανάγκες μας ικανοποιούνται και δεν νιώθουμε την πίεση ή τον πόνο μιας ανικανοποίητης ανάγκης. Μία ανάγκη μπορεί να είναι σωματική, υλική, συναισθηματική, κοινωνική, νοητική ή πνευματική. Μπορούμε να είμαστε το ίδιο δυστυχισμένοι από την έλλειψη ικανοποίησης των συναισθηματικών ή πνευματικών αναγκών όσο και των σωματικών αναγκών μας.

 

Οι ανάγκες μας μπορεί να αφορούν και σ’ αυτά που θέλουμε για άλλους, όπως για την οικογένεια, τους φίλους, την κοινωνία, το περιβάλλον και τον πλανήτη.

 

Οι ανάγκες μας μπορεί να ικανοποιηθούν από μας τους ίδιους, τους άλλους ή από το «Σύμπαν», το Θεό ή τη «Ζωή». Όταν δεν ικανοποιούνται οι ανάγκες μας, νιώθουμε πόνο, πλήγωμα, δυστυχία, αδικία, πίκρα, απογοήτευση, αποθάρρυνση, προδοσία, καταπίεση, θυμό, ακόμη και μίσος και εκδικητικότητα προς αυτούς που πιστεύουμε ότι μας εμποδίζουν.

 

Όταν οι ανάγκες μας ικανοποιούνται νιώθουμε ευτυχισμένοι, ασφαλείς, ευγνώμονες και γεμάτοι αγάπη προς αυτούς που μας βοηθούν.

 

«Ελευθερία» είναι η ικανότητα να κατευθύνουμε τις ενέργειές μας χωρίς εμπόδια προς την ικανοποίηση όλων των κατηγοριών αναγκών που αναφέρονται παραπάνω.

 

Μπορούμε να χωρίσουμε τα εμπόδια της ελευθερίας σε εξωτερικά και εσωτερικά. Εντούτοις, θα δούμε τελικά πως όλα είναι εσωτερικά εμπόδια, γιατί ένα εξωτερικό εμπόδιο μπορεί να περιορίσει την ελευθερία μας μόνον εφόσον φοβόμαστε τις συνέπειες αυτής της εξωτερικής πίεσης ή απειλής, όπως τη γνώμη των άλλων ή το να χάσουμε τη δουλειά μας. Στην πραγματικότητα τα μοναδικά εμπόδιά μας προς την ελευθερία, την ευτυχία και την αγάπη είναι ο φόβος και η ενοχή και, φυσικά, η πεποίθησή μας ότι δεν είμαστε ελεύθεροι.

 

Ελευθερία για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα

 

Ένα είδος ελευθερίας που όλοι αναζητούμε είναι η ελευθερία για τα ανθρώπινα δικαιώματα κάθε ανθρώπινης ύπαρξης – χωρίς εξαίρεση. (Εκτός ίσως από εκείνους που χάνουν προσωρινά κάποια από αυτά τα δικαιώματα επειδή έχουν κάνει κατάχρηση της ελευθερίας τους με τρόπο επικίνδυνο για τους άλλους και βρίσκονται στη φυλακή.)

 

1. Ελευθερία κίνησης από τόπο σε τόπο χωρίς εμπόδια από τις κρατικές αρχές.
2. Ελευθερία να σκεφτόμαστε, πιστεύουμε και εκφραζόμαστε σύμφωνα με την εσωτερική μας καθοδήγηση.
3. Θρησκευτική, πνευματική και πολιτική ελευθερία.
4. Ελευθερία να έχουμε ίσες ευκαιρίες στην εργασία, στη δημιουργία και στην έκφραση του εαυτού μας.
5. Ίσες ευκαιρίες για εκπαίδευση, εργασία, οικονομική ανάπτυξη και έκφραση.
6. Ίσες ευκαιρίες ικανοποίησης βασικών αναγκών όπως τροφή, νερό, στέγη και μεταφορά.
7. Ελευθερία συνάθροισης με άλλους με σκοπό την εξερεύνηση κοινών ενδιαφερόντων.
8. Ίση αντιμετώπιση και προστασία από το νομικό, υγειονομικό και εκπαιδευτικό σύστημα.
9. Ελευθερία έκφρασης.

 

Ελευθερία αντιμέτωπη με τα δικαιώματα και τις ανάγκες των άλλων

 

Είναι λογικό και νόμιμο οι ελευθερίες μας να μην βλάπτουν τους άλλους. Επομένως όλες οι ελευθερίες μας υπόκεινται στη βασική προϋπόθεση ότι δεν θα κάνουμε ποτέ σε κάποιον αυτό που δεν θα θέλαμε να κάνει αυτός σε μας. Άρα είμαστε ελεύθεροι να εκφραζόμαστε όπως νιώθουμε, αλλά με την προϋπόθεση ότι δεν θα συμπεριφερόμαστε στους άλλους με τρόπο που δεν θα θέλαμε να συμπεριφέρονται εκείνοι σε μας.

 

Αυτό μάς φέρνει στο βασικό ερώτημα του αν αναφερόμαστε στην «ελευθερία της προσωπικότητας ή στην ελευθερία της ψυχής». Υπάρχουν φορές που η ψυχή μας έχει διαφορετικές ανάγκες από την προσωπικότητα. Μερικές από τις ανάγκες της προσωπικότητας είναι: ασφάλεια, ικανοποίηση, επιβεβαίωση, δύναμη, αποδοχή, αναγνώριση, πλούτος, υλικά αγαθά, ανωτερότητα και άλλες. Η προσωπικότητά μας χρειάζεται αυτά τόσο πολύ, που συχνά είναι πρόθυμη να αγνοήσει τις πιθανές συνέπειες στους άλλους και στο περιβάλλον. Η προσωπικότητά μας είναι πολύ απομονωμένη και μερικές φορές ξεχωρισμένη και εύκολα ξεχνάει την ύψιστη ενότητά μας με όλα. Επομένως είναι ικανή στο όνομα της «ελευθερίας ικανοποίησης των αναγκών της» να πάρει αποφάσεις που βλάπτουν τους άλλους και το περιβάλλον και τελικά κι αυτήν την ίδια.

 

Γι’ αυτόν το λόγο η ανθρώπινη ελευθερία μόνον τώρα μετά από τόσους πολλούς αιώνες εμφανίζεται βαθμιαία σαν ένας σημαντικός παράγοντας στην ανθρώπινη συνειδητότητα. Η ιστορία μας μέχρι τώρα ήταν η ιστορία πολύ λίγης ελευθερίας για τον κοινό άνθρωπο. Αυτή η ελευθερία λείπει ακόμη σε πολλά μέρη του κόσμου που τα κυβερνούν δικτάτορες. Ένας άλλος παράγοντας που οδηγεί στη σημερινή ελευθερία είναι αυτός της οικονομικής ελευθερίας, που επιτρέπει σε πολλούς ανθρώπους να ικανοποιούν πολλές ανάγκες που δεν είχαν ποτέ ικανοποιηθεί στο παρελθόν. Μέχρι σήμερα δεν είχαμε τη συναισθηματική, νοητική και πνευματική ωριμότητα να χρησιμοποιήσουμε την ελευθερία μας με τρόπο που είναι ωφέλιμος ταυτόχρονα σε μας, στους άλλους και στο περιβάλλον. Αυτό απαιτεί πνευματική διαύγεια, λιγότερη ξεχωριστότητα και μεγαλύτερη ταύτιση με τους άλλους και το σύνολο. Μόνον τότε μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την ελευθερία μας με τρόπο που θα μας αποφέρει πραγματικά την ευτυχία που αναζητούμε.

 

Μας δίνεται τώρα η ευκαιρία να χρησιμοποιήσουμε σοφά αυτό το νέο δώρο της ελευθερίας με διαύγεια, αγάπη και σοφία.

 

«Αντιδραστική Ελευθερία»

 

Ένα άλλο πρόβλημα είναι ότι έχουμε προγραμματιστεί να πιστεύουμε ότι οι άλλοι – η κυβέρνηση, οι σύντροφοί μας, οι γονείς μας και άλλες εξωτερικές δυνάμεις – μάς περιορίζουν, μάς καταπιέζουν και μάς εμποδίζουν να έχουμε ό,τι χρειαζόμαστε. Αυτό είναι ιδιαίτερα αληθινό αν έχουμε υποστεί καταπίεση ή περιορισμό σαν παιδιά.

 

Τότε έχουμε την τάση να συσχετίζουμε την ελευθερία με συγκεκριμένες δραστηριότητες όπως:

 

1. Να είμαστε «ελεύθεροι» να τρώμε ό,τι θέλουμε και όποτε το θέλουμε.
2. Να είμαστε «ελεύθεροι» να ξοδεύουμε όσα χρήματα θέλουμε.
3. Να είμαστε «ελεύθεροι» να καπνίζουμε και να πίνουμε όσο θέλουμε.
4. Να είμαστε «ελεύθεροι» να κάνουμε ό,τι θέλουμε ανεξάρτητα από το πώς αυτό επιδρά στους άλλους.
5. Να είμαστε «ελεύθεροι» να έχουμε σεξουαλική επαφή με οποιονδήποτε θέλουμε.
6. Να είμαστε «ελεύθεροι» να λέμε όχι όταν οι άλλοι ζητούν κάτι από μας.
7. Να είμαστε «ελεύθεροι» να αγνοούμε τις ανάγκες των άλλων.
8. Να είμαστε «ελεύθεροι» να παραβαίνουμε τους κανόνες και να αγνοούμε τους νόμους.
9. Να είμαστε «ελεύθεροι» να μην εργαζόμαστε όταν θα έπρεπε να εργαστούμε.
10. Να είμαστε «ελεύθεροι» να μην κάνουμε αυτό που μας έχει ζητηθεί.

• Να είμαστε «ελεύθεροι» από ευθύνες και τις πιθανές τους συνέπειες.

Σύγχυση σχετικά με την Ελευθερία

Αυτές οι «αντιδραστικές ελευθερίες» προφανώς δεν είναι πραγματικές ελευθερίες. Η πραγματική ελευθερία σε πολλές περιπτώσεις θα ήταν το αντίθετο. Για παράδειγμα:

1. Ελευθερία να τρώμε αυτό που εξυπηρετεί πραγματικά την υγεία μας.
2. Ελευθερία να χρησιμοποιούμε τα χρήματά μας με τρόπο που πραγματικά μας φέρνει μακρόχρονη ευτυχία.
3. Ελευθερία να μην καπνίζουμε και να μην πίνουμε, ώστε να δημιουργήσουμε περισσότερη υγεία και ευτυχία.
4. Ελευθερία από υποσυνείδητες αντιδραστικές ενέργειες που βασίζονται στο παρελθόν, ώστε να μπορούμε να νιώθουμε ενότητα με τους άλλους και να συμπεριφερόμαστε με τρόπο που ωφελεί τον εαυτό μας και τους άλλους ταυτόχρονα.
5. Ελευθερία να χρησιμοποιούμε τη σεξουαλικότητά μας με τρόπο που δημιουργεί σχέσεις αγάπης γεμάτες νόημα και διάρκεια.
6. Ελευθερία να μπορούμε να πούμε «ναι» όταν θα θέλαμε πραγματικά να ανταποκριθούμε στην ανάγκη κάποιου.
7. Ελευθερία να σεβόμαστε τις ανάγκες των άλλων με τον τρόπο που θα θέλαμε και αυτοί να σέβονται τις δικές μας.
8. Ελευθερία να σεβόμαστε και να ζούμε σύμφωνα με τους νόμους, που υπάρχουν για να προστατεύουν το σύνολο και να δημιουργούν κοινωνική ισότητα και αρμονία.
9. Ελευθερία να εργαζόμαστε ευσυνείδητα με αγάπη, όπως θα θέλαμε να κάνουν και οι άλλοι που εργάζονται για μας.
10. Ελευθερία να ανταποκριθούμε με αγάπη προς όσους ζητούν κάτι από μας.

• Ελευθερία να αναλάβουμε ευθύνες και να απολαύσουμε τις δημιουργικές μας ικανότητες χωρίς φόβο αποτυχίας ή συνεπειών.

Η Πραγματικότητα της Ελευθερίας

Η πραγματικότητα είναι ότι είμαστε και πάντα ήμασταν ελεύθεροι να κάνουμε ό,τι έχουμε επιλέξει σε κάθε περίπτωση. Κι αυτό επειδή κάθε στιγμή πήραμε και παίρνουμε αποφάσεις βασισμένες στις ανάγκες, τους φόβους και τους προγραμματισμούς μας. Στην πραγματικότητα ποτέ δεν καταπιεστήκαμε από τους άλλους. Καταπιεστήκαμε από τις ανάγκες, τους φόβους, τις πεποιθήσεις, τους προγραμματισμούς και τις προσκολλήσεις μας. Αυτές είναι οι δυνάμεις που μας καταπιέζουν και μας αναγκάζουν να κάνουμε επιλογές από ενοχή ή φόβο και μετά να νιώθουμε ότι δεν είμαστε ελεύθεροι και έχουμε καταπιεστεί.

Μπορούμε να «εξαναγκαστούμε» ή να «πιεστούμε» να κάνουμε κάτι που δεν θέλουμε, ή να μην κάνουμε κάτι που θέλουμε, μόνον αν φοβόμαστε τις πιθανές συνέπειες της μη συμμόρφωσής μας. Μπορεί να φοβόμαστε ότι θα μας απορρίψουν ή ότι θα χάσουμε την αγάπη κάποιου. Ή ίσως ότι θα χάσουμε τη δουλειά μας ή κάποια πηγή εσόδων. Μπορεί να φοβόμαστε την αντεκδίκηση των άλλων αν κάνουμε ή δεν κάνουμε ό,τι θέλουν. Ή μπορεί να νιώθουμε ότι δεν είμαστε καλοί αν κάνουμε ή δεν κάνουμε ό,τι θα έπρεπε.

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, έχουμε την ελευθερία να επιλέξουμε να χάσουμε την αγάπη τους, τη δουλειά μας ή να διακινδυνεύσουμε να μας βλάψουν, παρά να κάνουμε κάτι με το οποίο δεν συμφωνούμε ή το οποίο δεν συμπίπτει με τις αξίες, τις πεποιθήσεις ή τις ανάγκες μας. Το γεγονός ότι επιλέγουμε να πράξουμε διαφορετικά είναι «ελεύθερη επιλογή». «Θυσιάσαμε την ελευθερία μας» ή «ανταλλάξαμε την ελευθερία μας» για να προστατεύσουμε την αξία, την ασφάλεια ή κάποια άλλη ανάγκη. Θα μπορούσαμε να επιλέξουμε διαφορετικά. Με κάποιον τρόπο χρησιμοποιούμε τους άλλους όσο μας χρησιμοποιούν κι εκείνοι. Συμπεριφερόμαστε έτσι ώστε να πάρουμε ό,τι χρειαζόμαστε ή επιθυμούμε ή έχουμε εθιστεί να παίρνουμε απ’ αυτούς. Συμβαίνει μια αμοιβαία «ανταλλαγή». Τους δίνουμε ό,τι θέλουν για να πάρουμε αυτό που θέλουμε.

Ο Χριστός και ο Σωκράτης διατάχτηκαν να σταματήσουν να διδάσκουν, αλλιώς θα πέθαιναν. Δεν συμμορφώθηκαν. Επέλεξαν να συνεχίσουν να διδάσκουν επειδή δεν φοβήθηκαν τις συνέπειες. Επέλεξαν το θάνατο παρά τον περιορισμό. Έχουμε κι εμείς αυτό το είδος ελευθερίας όταν απομακρύνουμε τους διάφορους φόβους μας και άλλα συναισθήματα που μας κάνουν στην πραγματικότητα να «καταπιέζουμε τον εαυτό μας».

Ένα σημαντικό αποτέλεσμα της συνειδητοποίησης ότι είμαστε ελεύθεροι να μην κάνουμε αυτό που οι δυνάμεις γύρω μας (γονείς, σύντροφος, παιδιά, επαγγελματικό περιβάλλον, θρησκείες, κυβέρνηση) μάς υπαγορεύουν είναι η ικανότητα να επιλέγουμε τότε να κάνουμε αυτό που μας ζητήθηκε από αγάπη και κατανόηση παρά από φόβο.

Όταν νιώθουμε εσωτερική σύγκρουση επειδή «έπρεπε» να κάνουμε ή να μην κάνουμε κάτι, έχουμε δύο πιθανά μαθήματα.

Ένα πιθανό μάθημα θα μπορούσε να είναι να ξεπεράσουμε τους φόβους μας και την έλλειψη αυτοαξίας και να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε ελεύθεροι να πράξουμε σύμφωνα με την εσωτερική μας ώθηση. Σ’ αυτήν την περίπτωση μπορούμε να εργαστούμε με διάφορες μεθόδους όπως EFT, Σεντόνα, Ακούγοντας την Καρδιά κλπ. για να αλλάξουμε την αντίληψή μας σε σχέση μ’ αυτό και να νιώθουμε ασφαλείς να ακολουθήσουμε την καρδιά μας.

Μια άλλη πιθανότητα είναι να χρειάζεται να αφήσουμε τους εθισμούς, προγραμματισμούς, πεποιθήσεις και φόβους που αφορούν στην ελευθερία μας και να μπορούμε να κάνουμε ό,τι μας ζητείται με αγάπη – χωρίς ίχνος καταπίεσης ή μνησικακίας. Σ’ αυτήν την περίπτωση η εξέλιξή μας βρίσκεται στην υπέρβαση – ίσως με κάποιες τεχνικές – όλων των εμποδίων, ώστε να μπορούμε να κάνουμε με αγάπη ό,τι μας ζητείται.

Και οι δύο δρόμοι είναι ισάξιοι και χρειάζεται να μπορούμε να καθορίσουμε ποιο είναι το μάθημά μας σε κάθε περίπτωση. Ένας τρόπος να το κάνουμε είναι να φανταστούμε τον εαυτό μας να κάνει ξεχωριστά την πρώτη επιλογή και μετά τη δεύτερη και να παρατηρήσουμε πώς νιώθουμε μέσα μας. Να ξεκαθαρίσουμε με ποια επιλογή νιώθουμε καλύτερα – με περισσότερη ευτυχία, χαρά και αγάπη. Ένας άλλος τρόπος είναι να αναζητήσουμε να κατανοήσουμε τα κίνητρα και τις ανάγκες που μας οδηγούν σε κάθε επιλογή. Ο φόβος δεν είναι καλός οδηγός. Η αγάπη και η ευτυχία είναι.

Συχνά και μόνο η συνειδητοποίηση ότι είμαστε ελεύθεροι να μην κάνουμε «αυτό που πρέπει ή θα έπρεπε να κάνουμε» μάς επιτρέπει να χρησιμοποιήσουμε την ελευθερία μας για να το κάνουμε. Ένα παράδειγμα είναι μια γυναίκα που γνωρίζω που δεν ήθελε να επισκεφτεί τους συγγενείς του άνδρα της μετά από το θάνατό του. Πιεζόταν απ’ αυτούς ότι, σαν καλή χήρα, θα έπρεπε να τους επισκέπτεται κάθε Κυριακή. Το μισούσε και αγανακτούσε τόσο πολύ αλλά φοβόταν για το τι θα έλεγε ο καθένας τους αν δεν συμμορφωνόταν. (Επίσης την θεωρούσαν υπεύθυνη, επειδή ο άνδρας είχε αυτοκτονήσει).

Μετά από περίπου πέντε λεπτά EFT πάνω στο φόβο της να μην πάει, ελευθερώθηκε από το φόβο της και ένιωσε ελεύθερη να μην τους επισκεφτεί. Έπειτα από πέντε λεπτά συζήτησης, της ζήτησα να κλείσει τα μάτια και να αποφασίσει αν ήθελε να κάνει τώρα αυτό που ήταν ελεύθερη να μην κάνει. Απάντησε, «Ξέρεις, τώρα θέλω να πάω, επειδή νιώθω τον πόνο τους και θέλω να τους βοηθήσω».

Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό γεγονός. Όταν νιώθουμε ότι δεν έχουμε επιλογή – ότι «πρέπει» να κάνουμε κάτι – αισθανόμαστε πίεση, καταπίεση και θυμό. Όταν συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε ελεύθεροι, μπορούμε να κάνουμε το ίδιο πράγμα με αγάπη και αίσθηση ελευθερίας.

Έτσι το γεγονός ότι καθετί που κάνουμε είναι στην πραγματικότητα ελεύθερη επιλογή είναι μια εξαιρετικά σημαντική αλήθεια για να θυμόμαστε. Σε όλη μας τη ζωή κάναμε ελεύθερες επιλογές είτε ανταλλάσσοντας την ελευθερία μας για να πάρουμε ό,τι θέλουμε από τον άλλον είτε κρατώντας την ελευθερία μας και πράττοντας όπως πραγματικά πιστεύουμε και χρειαζόμαστε. Κανένας άλλος δεν ήταν ποτέ υπεύθυνος γι’ αυτές τις επιλογές. Κανένας σήμερα – εκτός από τον εαυτό μας – δεν είναι υπεύθυνος γι’ αυτές τις επιλογές.

Όταν το καταλάβουμε αυτό , μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τους φόβους μας συναινώντας ή μη συναινώντας.

Ποιοι είναι αυτοί οι φόβοι και κάποια άλλα εμπόδια;

Αυτά είναι οι πραγματικοί καταπιεστές μας:

1. Φόβος για το τι σκέφτονται οι άλλοι για μας και τους αγαπημένους μας.
2. Φόβος να χάσουμε τα χρήματά μας ή την πηγή των εσόδων μας.
3. Φόβος αποτυχίας σε κάποια προσπάθεια.
4. Φόβος να κάνουμε λάθος.
5. Φόβος να μείνουμε μόνοι στη ζωή.
6. Φόβος του θανάτου.
7. Φόβος απόρριψης ή κριτικής.
8. Φόβος ότι δεν αξίζουμε και φόβος ότι δεν αξίζουμε να έχουμε ό,τι χρειαζόμαστε ή θέλουμε.
9. Εθισμοί σε συγκεκριμένες πράξεις ή ουσίες όπως το κάπνισμα, το ποτό, ορισμένα είδη τροφής.
10. Εθισμοί σε συγκεκριμένες συναισθηματικές καταστάσεις ή εμπλοκές όπως σύγκρουση, απόρριψη, θυμό, πόνο όντας θύμα και πολλά άλλα.

• Ανάγκη αποδοχής και αγάπης από συγκεκριμένα άτομα και πρότυπα ρόλων.

12. Διάφορες πεποιθήσεις, προγραμματισμοί και ταμπού για το τι μάς επιτρέπεται να κάνουμε και να έχουμε.
13. Πεποιθήσεις για το τι είμαστε ικανοί να πραγματοποιήσουμε.
14. Ο ρόλος του θύματος και του δυστυχισμένου, που δεν μας επιτρέπει να έχουμε ό,τι θέλουμε, γιατί τότε δεν θα ήμασταν το θύμα ή ο δυστυχισμένος.
15. Φόβος τιμωρίας αν δεν κάνουμε αυτό που θέλουν οι άλλοι.
16. Φόβος ότι θα χάσουμε την αξία μας αν κάνουμε ό,τι θέλουν οι άλλοι.
17. Φόβος ότι αν κάνουμε ό,τι ζητούν οι άλλοι από μας, τότε δεν θα είμαστε ελεύθεροι.
18. Φόβος να πούμε «όχι».
19. Φόβος να πούμε «ναι».
20. Φόβος να εκφράσουμε ανάγκες και επιθυμίες.
21. Αίσθημα αδυναμίας και απαξίας αν εκφράσουμε ανάγκες ή επιθυμίες.

Η αληθινή ελευθερία μας μπορεί να αποκτηθεί με την υπέρβαση αυτών των εσωτερικών εμποδίων. Τότε μπορούμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας και ελεύθεροι είτε να πούμε «όχι» σε εξωτερικές δυνάμεις ή να πούμε «ναι» με αγάπη και κατανόηση.

Ποια είναι η πιθανή «κατανόηση» που μπορεί να μας βοηθήσει.

1. Ζούμε σε μια οικογένεια/κοινωνία στην οποία κάθε πράξη και συμπεριφορά έχει επιπτώσεις στο σύνολο. Μπορούμε να επιλέξουμε να υπακούμε στους νόμους και κανόνες που θεωρούμε και συμφωνούμε ότι είναι για το ευρύτερο καλό, ακόμη κι όταν δεν συμπίπτουν με τις προσωρινές ανάγκες ή επιθυμίες μας τη δεδομένη στιγμή. Αυτό είναι μια μορφή συναισθηματικής, νοητικής και πνευματικής ωριμότητας.
2. Πολλαπλασιάζουμε αυτό που θα θέλαμε να κάνουμε επί ένα εκατομμύριο και ρωτάμε, αν σήμερα ένα εκατομμύριο άνθρωποι έκαναν το ίδιο, ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα. (όπως να πετάξουμε σκουπίδια από ένα αυτοκίνητο, να διπλοπαρκάρουμε, να μπούμε μπροστά από άλλους σε μια ουρά, να μην πληρώσουμε τους φόρους μας, να κτίσουμε παράνομα.) Η ελευθερία απαιτεί ωριμότητα και κοινωνική συνείδηση.
3. Αποφεύγουμε με αγάπη να κάνουμε σε κάποιον αυτό που δεν θα θέλαμε να κάνει σε μας.
4. Βάζουμε τον εαυτό μας στη θέση του άλλου και φανταζόμαστε πώς θα αισθανόταν – ή τι χρειάζεται αυτή τη στιγμή.
5. Θυμόμαστε ότι είμαστε ψυχές στη διαδικασία της εξέλιξης και ότι υπάρχουν φορές που η προσωπικότητά μας θέλει ή φοβάται κάτι, το οποίο σαν ψυχές αντιλαμβανόμαστε διαφορετικά. Αυτό φέρνει και πάλι το ερώτημα, «ελευθερία για την ψυχή ή για την προσωπικότητα».

Σαν προσωπικότητες επιθυμούμε ικανοποίηση των προσωρινών αναγκών του σώματος και του νου – συνήθως για να μπορούμε να νιώθουμε ασφάλεια, αξία, απόλαυση, δύναμη ή έλεγχο. Σαν ψυχές επιθυμούμε ελευθερία από αυτές τις ανάγκες και αίσθηση εσωτερικής αξίας, ασφάλειας και δύναμης που μας επιτρέπει να έχουμε πραγματική ελευθερία να είμαστε και να κάνουμε αυτό που πραγματικά μάς οδηγεί στην ανάπτυξη και εξέλιξή μας.

Εσωτερικές συγκρούσεις και Ελευθερία

Το πρόβλημα εσωτερικής σύγκρουσης είναι όταν ένα μέρος του εαυτού μας θέλει να κάνει κάτι και ένα άλλο μέρος του δεν το θέλει. Για παράδειγμα ένα μέρος του εαυτού μας θέλει να κάνει δίαιτα, να σταματήσει να καπνίζει, να αφήσει μια δουλειά, να διαλογίζεται καθημερινά, να ξυπνάει νωρίτερα, να φτιάξει μια σχέση, να συγχωρήσει κάποιον, να ξεκινήσει ένα νέο επάγγελμα, να μετακομίσει σ’ ένα νέο σπίτι, ή οτιδήποτε άλλο, ενώ ένα άλλο μέρος του εαυτού μας φοβάται ή νιώθει καταπιεσμένο απ’ αυτές τις πιθανές πράξεις. Σε παρόμοια περίπτωση είμαστε συγχρόνως ο καταπιεσμένος και ο καταπιεστής.

Παρόμοιες συγκρούσεις αναγκών έλκουν επίσης συμπεριφορές, σχόλια και πιέσεις από άλλους, οι οποίοι απλά καθρεφτίζουν τις δυνάμεις που συγκρούονται μέσα μας. Σ’ αυτήν την περίπτωση αισθανόμαστε ότι οι άλλοι μάς πιέζουν ή συγκρούονται μαζί μας, όταν στην πραγματικότητα είναι απλώς εξωτερικές εκδηλώσεις των δικών μας εσωτερικών συγκρούσεων.

Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι η φαινομενική εξωτερική πίεση θα εξαφανιστεί όταν λύσουμε την εσωτερική μας σύγκρουση. Το πώς γίνεται αυτό εξηγείται με λεπτομέρεια στο βιβλίο μου Σαράμ. Σαν αρχή θα μπορούσαμε να παρατηρήσουμε, κατανοήσουμε, αποδεχτούμε και αγαπήσουμε και τις δύο πλευρές του εαυτού μας και να τις επιτρέψουμε να επικοινωνήσουν σε μια προσπάθεια να βρουν μια κοινή λύση.

Η απελευθέρωση από παιδικές εμπειρίες και συμπεράσματα θα βοηθήσει σ’ αυτήν τη διαδικασία, με τρόπους όπως το EFT, Σεντόνα, Ακούγοντας την Καρδιά και άλλες τεχνικές.

Είμαστε ελεύθερες ψυχές και δημιουργούμε τη ζωή μας με τις επιλογές μας. Όταν κάνουμε επιλογές βασισμένες σε προγραμματισμούς, εθισμούς, ενοχή και φόβο, τότε εσκεμμένα ανταλλάσσουμε την ελευθερία μας για την αίσθηση ασφάλειας και αξίας. Όταν εσωτερικεύουμε αυτές τις ανάγκες και νιώθουμε εσωτερική ασφάλεια και εσωτερική αξία, τότε θα κάνουμε επιλογές βασισμένες στην αγάπη και την αληθινή ελευθερία.

«Όχι» και «Ναι» με Αγάπη

Όπως φαίνεται στο παράδειγμα πιο πάνω, για να μπορούμε να πούμε «ναι», κάποιοι από μας χρειάζεται να μπορούν πρώτα να πουν «όχι». Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται να μπορούμε να νιώθουμε ασφάλεια και αξία, όταν έχουμε εξετάσει αυτό που μας ζητείται και θεωρούμε ότι το «όχι» είναι η κατάλληλη απάντηση. Για να γίνει αυτό σημαίνει απελευθέρωση από την πεποίθηση ότι θα χάσουμε την αγάπη και αποδοχή των άλλων αν δεν κάνουμε ό,τι ζητούν. Αυτή είναι πολύ κοινή πεποίθηση που έχει αναπτυχθεί λογικά από την παιδική μας ηλικία.

Αλλά ας αναρωτηθούμε, «θέλουμε οι άλλοι να κάνουν αυτό που ζητούμε επειδή φοβούνται ότι θα χάσουν την αγάπη μας; Θέλουμε να καταπιέσουν τον εαυτό τους και να είναι δυστυχισμένοι κάνοντας αυτό που εμείς θέλουμε και όχι αυτό που θέλουν οι ίδιοι; Θα χάσουμε την αγάπη μας γι’ αυτούς αν δεν κάνουν αυτό που θέλουμε;» Αν η απάντηση είναι ναι, τότε είναι λογικό να φοβόμαστε ότι θα χάσουμε την αγάπη τους. Αν μπορούμε εμείς να συνεχίζουμε να αγαπάμε τους άλλους ακόμη κι όταν δεν μπορούν ή δεν θέλουν να κάνουν αυτό που θέλουμε, τότε αξίζουμε να συνεχίσουν και αυτοί να μας αγαπούν όταν, από καιρό σε καιρό, δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε στις ανάγκες τους.

Σκεφτείτε το. Θέλουμε την αγάπη και αποδοχή τους, αν μπορούμε να την έχουμε μόνο καταπιέζοντας τον εαυτό μας και κάνοντας μόνον αυτό που θέλουν; Θέλουμε τέτοια αγάπη; Είναι αυτό αγάπη;

Στην πραγματικότητα στις περισσότερες περιπτώσεις, οι άλλοι θα συνεχίσουν να μας αγαπούν – ίσως μετά από μια περίοδο έντασης επειδή νιώθουν πληγωμένοι που δεν συμμορφωθήκαμε με τις ανάγκες τους. Η αγάπη πολύ συχνά υπερισχύει. Είναι μόνον ο φόβος της απόρριψης και ίσως η έλλειψη αγάπης και αποδοχής για τον εαυτό μας που μας καταπιέζουν σε τέτοια περίπτωση.

Έτσι μπορούμε να μάθουμε να νιώθουμε ελεύθεροι να λέμε «όχι» με αγάπη, παρά με θυμό – επειδή αισθανόμαστε αμυντικά και περιμένουμε απόρριψη ή επίθεση από τον άλλον. Όσο πιο ήμερα και με αγάπη μπορούμε να πούμε «όχι», τόσο λιγότερες πιθανότητες υπάρχουν να αντιδράσει ο άλλος αρνητικά. Σε τέτοιες περιπτώσεις είναι επίσης πολύ σημαντικό να εκφράσουμε στον άλλον ότι τον αγαπάμε και θέλουμε να είναι ευτυχισμένος και θα θέλαμε να του δώσουμε αυτό που χρειάζεται, αλλά δεν μπορούμε να το κάνουμε ή επιλέγουμε να μην το κάνουμε αυτή τη στιγμή για τους ακόλουθους λόγους…

Εντούτοις, το να νιώθουμε άνετα να πούμε «όχι» με αγάπη βασίζεται στην ικανότητά μας να μπορούμε να ακούσουμε «όχι» με αγάπη. Αν δεν μπορούμε, θα είναι δύσκολο να μάθουμε αυτό το μάθημα.

Τότε είμαστε πολύ περισσότερο ελεύθεροι να λέμε «ναι» με αγάπη, επειδή, όπως είδαμε, το να μπορούμε να λέμε «όχι» με αγάπη μάς δίνει τη δυνατότητα να λέμε «ναι» με αγάπη.

Τότε τι είναι η Ελευθερία;

Η ελευθερία είναι η απουσία φόβου.

Η ελευθερία είναι η απουσία εθισμών.

Η ελευθερία είναι η απουσία ελπίδας και ανάγκης.

Η ελευθερία είναι βασισμένη στην εσωτερική ασφάλεια, αξία και ικανοποίηση.

Η ελευθερία γεννιέται από την αγάπη και επιτρέπει την αγάπη.

Επομένως ελευθερία είναι η ικανότητα να κάνουμε επιλογές βασισμένες σ’ αυτό που πραγματικά εξυπηρετεί τις ανάγκες μας σαν ψυχές στη διαδικασία της εξέλιξης. Αυτό είναι δυνατόν όταν συνειδητοποιούμε ότι στην πραγματικότητα είμαστε πάντοτε ελεύθεροι και ότι κάθε πράξη, θυσία και αυτοκαταπίεση ήταν ελεύθερη επιλογή.

 

 

 

 

 Πνευματική Αγάπη και Πνευματική Διάκριση

με τον Ρόμπερτ Ηλία Νατζέμυ

 

Υπάρχουν στιγμές που αντιμετωπίζουμε μια εσωτερική σύγκρουση σχετικά με το πώς θα έπρεπε να φερόμαστε στους αγαπημένους μας, όταν μας ζητούν να κάνουμε γι’ αυτούς πράγματα που συγκρούονται με το αίσθημά μας δικαιοσύνης, αξιών και ηθικής ή ίσως με τις ανάγκες μας για χρόνο, ενέργεια και χρήμα.

Για παράδειγμα, μπορεί να μας ζητούν:

1. Να τους δώσουμε χρήματα.
2. Να τους δανείσουμε χρήματα.
3. Να κάνουμε κάτι που είναι δική τους ευθύνη.
4. Να πούμε ένα ψέμα για να τους καλύψουμε.
5. Να πάμε κάπου μαζί τους.
6. Να αποφύγουμε κάποιον ή να κάνουμε συντροφιά σε κάποιον για ορισμένο λόγο.
7. Να αγνοήσουμε κάποια διαδικασία, πρωτόκολλο ή νόμο.
8. Να περάσουμε κάποιο διάστημα μαζί τους.
9. Να κουτσομπολεύουμε κάποιον.
10. Να ασχοληθούμε με δραστηριότητες που μας κάνουν να νιώθουμε άβολα.
11. Να λύσουμε τα προβλήματά τους.

 

Από τη μια, αγαπάμε αυτό το άτομο και θέλουμε να εκφράσουμε την αγάπη μας διευκολύνοντας τις ανάγκες του και βοηθώντας το να είναι καλά και ευτυχισμένο. Από την άλλη, αυτό που μας ζητάει μπορεί να είναι σε σύγκρουση με τις δικές μας ανάγκες, προσκολλήσεις, φόβους, αξίες, ηθική ή αίσθημα δικαιοσύνης.

Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, χρειαζόμαστε «πνευματική αγάπη με πνευματική διάκριση». Χρειάζεται να εκτιμήσουμε αυτό που μας ζητάει να κάνουμε και να το περάσουμε από κάποια φίλτρα.

 

1. Είναι αυτό που μας ζητούν να κάνουμε σύμφωνο με τη συνείδησή μας και τις ηθικές μας αξίες;

Αν ναι, προχωρήστε στις υπόλοιπες ερωτήσεις. Αν όχι, θα χρειαστεί να εξηγήσουμε στους άλλους ότι, ενώ τους αγαπάμε και θέλουμε να είναι ευτυχισμένοι, δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι που μας φέρνει σε σύγκρουση με τη συνείδησή μας. Να τους εκφράσουμε την ελπίδα μας πως μπορούν να καταλάβουν και ότι δεν θα θέλαμε ποτέ να τους ζητήσουμε να κάνουν για μας κάτι που θα τους έβαζε σε σύγκρουση με τη δική τους συνείδηση και πως θα θέλαμε να μας πουν αν αυτό συμβαίνει και πότε.

 

2. Είναι αυτό που μας ζητούν να κάνουμε καλό γι’ αυτούς ή μπορεί να τους βλάψει;

Η απάντηση σ’ αυτήν την ερώτηση δεν είναι πάντα ξεκάθαρη. Αν μας ζητούν να πληρώσουμε για παράνομα ναρκωτικά ή να γίνουμε συνένοχοι σε κάποιο έγκλημα, η απάντηση μπορεί να είναι καθαρά «όχι». Αλλά αν θέλουν να τους δώσουμε σπίτι και χρήματα ενώ αρνούνται να εργαστούν και να αναλάβουν το δικό τους φορτίο ή παίρνουν ναρκωτικά ή πίνουν υπερβολικά, τότε μπορεί να μην είναι τόσο ξεκάθαρη.

Από τη μια πλευρά, μπορεί να τους βοηθάμε στηρίζοντας τους και δίνοντας τους χρόνο να νιώθουν ασφαλείς ενώ επεξεργάζονται τα προβλήματά τους. Από την άλλη, μπορεί να γίνουν εξαρτημένοι και να μην κάνουν τίποτα θετικό για τον εαυτό τους όσο τους καλύπτουμε οικονομικά και τελικά να μην νιώθουν την ανάγκη να αλλάξουν ή να εργαστούν. Αυτό είναι ένα δίλημμα που αντιμετωπίζουν καθημερινά οι περισσότεροι γονείς εθισμένων στα ναρκωτικά παιδιών, καθώς και οικογένειες σε σχέσεις συνεξάρτησης (ίσως με αλκοολικούς).

Μερικοί γονείς βιώνουν αυτό το δίλημμα με παιδιά που θα ήθελαν να είναι αιώνιοι φοιτητές ή αιώνιοι έφηβοι εξαρτώμενοι από τους γονείς τους. Κάποιοι μπορεί να βιώνουν αυτό το πρόβλημα με το σύντροφό τους σε εποχή κρίσης. Μπορεί να έχουμε παρόμοιο πρόβλημα με τους γονείς μας, όταν χάνουν την ενέργειά τους και νιώθουν την ανάγκη να εξαρτώνται από μας ή να τραβούν την προσοχή μας.

Τι κάνουμε; Τους εξυπηρετούμε χωρίς όρια; Θέτουμε όρια; Μήπως τους βλάπτουμε επιτρέποντας τους να στηρίζονται πάνω μας; Μήπως τους βλάπτουμε με το να μην τους βοηθάμε; Τι είναι αληθινή αγάπη σε τέτοια περίπτωση;

 

3. Αν ήμασταν στη θέση των άλλων, τι θα θέλαμε πραγματικά να κάνουμε;

Κάποιοι μπορεί να απαντούσαν, «Θα ήθελα να μην ανταποκριθούν ώστε να αναγκαστώ να έρθω σε επαφή με την εσωτερική μου δύναμη και να προχωρήσω στη ζωή μου». Άλλοι μπορεί να απαντούσαν, «Θα ήθελα να ικανοποιήσουν τις ανάγκες μου για κάποιο χρονικό διάστημα, ώστε να μπορέσω να στηθώ στα δικά μου πόδια». Λίγοι μπορεί να απαντούσαν, «Θα ήθελα να αναλάβουν οι άλλοι τη ζωή μου και να φροντίζουν για όλα, ενώ εγώ είμαι ελεύθερος να μην κάνω τίποτα και να μην έχω ευθύνες». Κάποιοι μπορεί να απαντούσαν, «Χρειάζομαι να νιώσω την αγάπη τους μέσα από την επιείκειά τους αυτή τη στιγμή και μετά θα προχωρήσω».

Έχω δει περιπτώσεις, στις οποίες γονείς λύνουν επανειλημμένα τα οικονομικά προβλήματα των ενηλίκων παιδιών τους, τους δίνουν το σπίτι τους κλπ., και εισπράττουν μόνον απόρριψη και συχνά μίσος από τα παιδιά. Ένας λόγος γι’ αυτό μπορεί να είναι ότι, όταν βοηθάμε κάποιον λύνοντας τα προβλήματά του, στην πραγματικότητα του λέμε (ή ο ίδιος λέει στον εαυτό του), «είσαι αδύναμος, ανίκανος και ανάξιος». Όταν κάνουμε κάτι για τους άλλους, που μπορούν να κάνουν οι ίδιοι, μπορεί τελικά να υπονομεύουμε την αίσθηση της αξίας και αυτοπεποίθησής τους και μπορεί να καταλήξουν να μας μισούν γι’ αυτό. Φυσικά, μπορεί να μας μισήσουν και για το ότι δεν τους βοηθήσαμε.

Σημείωση: Το θέμα εδώ δεν είναι το ερώτημα αν θα μας αγαπούν ή όχι, αλλά ποια είναι η πιο ωφέλιμη ανταπόκριση αγάπης από μας σ’ αυτήν την περίπτωση.

Οι ομάδες των δώδεκα βημάτων προτείνουν στα μέλη της οικογένειας αυτό που αποκαλούν «σκληρή αγάπη». Δείξτε αγάπη, αλλά μην παίζετε τα παιχνίδια τους. Μην τους καλύπτετε. Μην κάνετε ότι δεν υπάρχει πρόβλημα. Να τους αγαπάτε, αλλά να μην στηρίζετε το πρόβλημά τους. Να τους αγαπάτε, αλλά να περιμένετε υπευθυνότητα. Να τους αγαπάτε, αλλά να εφαρμόζετε φυσικές και λογικές κυρώσεις όταν δεν είναι υπεύθυνοι. Να τους εκφράζετε την αγάπη σας τακτικά, ενώ είστε απόλυτα ειλικρινείς για τα συναισθήματα και τις ανάγκες σας.

Το ίδιο πρόβλημα προκύπτει μερικές φορές ανάμεσα σε άρρωστα ή ηλικιωμένα άτομα και αυτούς που τα φροντίζουν. Όταν φροντίζουμε κάποιον δεν είναι πάντα ξεκάθαρο για το πόση βοήθεια χρειάζεται πραγματικά και ποια όρια είναι καλά γι’ αυτόν και για μας. Μας έχει ζητηθεί να εκφράσουμε αγάπη με πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Κάποιοι φροντίζουν τους άλλους με εντελώς μηχανικό τρόπο χωρίς αγάπη. Χρειάζεται να βρεθεί μια ισορροπία. Αγάπη και υπηρεσία, ενώ είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας και τους άλλους γι’ αυτά που πραγματικά νιώθουμε ότι μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτούς και γι’ αυτά που εκείνοι μπορούν να κάνουν για τον εαυτό τους.

 

4. Τους έχω δώσει αρκετές ευκαιρίες; Έχω βοηθήσει αρκετές φορές, αλλά είδα ότι δεν παίρνουν την ευθύνη της ζωής τους; Μήπως νιώθω ότι χρειάζεται να τους δώσω περισσότερες ευκαιρίες;

Η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα είναι ότι δεν τίθεται θέμα αριθμών ή χρόνου, αλλά μάλλον μια αίσθηση του τι έχουμε δώσει. Σε κάποιο σημείο γίνεται ξεκάθαρο ότι έχουμε κάνει αρκετά και ότι μπορούμε να συνεχίσουμε να τους αγαπάμε και να τους στηρίζουμε συναισθηματικά, χωρίς να λύνουμε τα προβλήματά τους ή να συμμορφωνόμαστε με τις ανάγκες τους. Αισθανόμαστε καθαρά ότι μπορούμε να τους βοηθήσουμε πολύ περισσότερο με το να τους επιτρέψουμε να γίνουν πιο αυτεξούσιοι. Μπορούμε να είμαστε πάντα εκεί προσφέροντας αγάπη και υποστήριξη, καθώς τώρα προσπαθούν να βρουν λύσεις στα προβλήματά τους.

Αυτή η ξεκάθαρη αίσθηση συνήθως προέρχεται από μια εκτίμηση της ισορροπίας ανάμεσα στο πόσες φορές και για πόση διάρκεια έχουμε βοηθήσει αυτό το άτομο και τι είδους προσπάθεια έχουμε αντιληφθεί εκ μέρους του.

Χρειάζεται να απελευθερωθούμε από το ρόλο του σωτήρα, του γονιού ή του υπεύθυνου. Σ’ αυτούς τους ρόλους χρειαζόμαστε να μας χρειάζεται ο άλλος. Μπορεί να παραπονιόμαστε ότι δεν κάνουν τίποτα και εξαρτώνται από μας, αλλά υποσυνείδητα τους χρειαζόμαστε να είναι έτσι. Όταν είμαστε απαραίτητοι στους άλλους, κερδίζουμε αξία, ασφάλεια, ακόμη και νόημα στη ζωή μας. Με τον τρόπο αυτόν έχουν πολλοί γονείς υπονομεύσει τα παιδιά τους.

Είναι ανάγκη να διακρίνουμε ανάμεσα στο να βοηθάμε επειδή αγαπάμε κάποιον και να βοηθάμε επειδή αυτό μας κάνει να νιώθουμε άξιοι ή σπουδαίοι ή δυνατοί. Το κάνουμε γι’ αυτόν ή για μας;

Μια άλλη παγίδα είναι να βοηθάμε τους άλλους σε πράγματα που μπορούν να κάνουν μόνοι τους επειδή νιώθουμε ένοχοι. Παίζουν με την ενοχή μας και μας ελέγχουν. Αυτό δεν είναι αγάπη. Είναι ενοχή. Τους βοηθάμε επειδή τους αγαπάμε και πιστεύουμε ότι θα ωφεληθούν απ’ ό,τι κάνουμε ή επειδή αισθανόμαστε ένοχοι και υπεύθυνοι για την πραγματικότητά τους; Σε σχέση με την ενοχή υπάρχει πολύς συναισθηματικός εκβιασμός.

 

5. Βοηθάμε τους άλλους επειδή πιστεύουμε ότι δεν μπορούν να το κάνουν μόνοι τους ή επειδή φοβόμαστε ότι θα πάψουν να μας αγαπούν αν δεν το κάνουμε; Είναι αυτό αγάπη ή φόβος μήπως δεν μας αγαπούν; Αν ήμασταν σίγουροι ότι θα μας αγαπούσαν ακόμη κι αν δεν τους βοηθούσαμε, θα κάναμε αυτό που μας ζητούν;

 

6. Το κάνουμε αυτό επειδή πιστεύουμε ότι είμαστε υπεύθυνοι για την πραγματικότητα των άλλων ή σαν έναν τρόπο να τους βοηθήσουμε να ξεκινήσουν; Λύνουμε τα προβλήματά τους ή τους βοηθάμε να τα λύσουν μόνοι τους; Τους δίνουμε ένα ψάρι ή τους μαθαίνουμε να ψαρεύουν; Μήπως πιστεύουμε ότι οι άλλοι είναι ανίκανοι, ανήμποροι να λύσουν τα προβλήματά τους; Η βοήθειά μας θα έπρεπε να είναι όπως στην περίπτωση κάποιου που το αυτοκίνητό του δεν ξεκινάει. Τον σπρώχνουμε μέχρι να ξεκινήσει η μηχανή και μετά τον αφήνουμε να συνεχίσει μόνος του. Δεν θα ήταν αποτελεσματικό γι’ αυτόν και για μας να συνεχίσουμε να τον σπρώχνουμε εφόσον έχει ξεκινήσει.

 

7. Αντιλαμβάνομαι τους άλλους σαν ψυχές σε εξέλιξη; Αυτό που κάνω βοηθάει τον άλλον να γίνει συναισθηματικά και πνευματικά περισσότερο υπεύθυνος και ώριμος; Ή απλά επιτρέπω στην προσωπικότητα να γίνει πιο ανεύθυνη και εξαρτημένη;

Αυτό δεν είναι πάντα ξεκάθαρο. Οι άλλοι μπορεί τελικά να χρειάζονται φροντίδα για κάποιο χρονικό διάστημα και αυτό μπορεί να είναι ακριβώς ό,τι χρειαζόμαστε εμείς να κάνουμε με αγάπη για τη δική μας εξέλιξη. Όμως, συχνά, ξεπερνάμε τα υγιή για μας και γι’ αυτούς όρια.

Η προσωπικότητά μας αναζητά εξωτερική ασφάλεια και επιδοκιμασία. Σαν ψυχές βιώνουμε ήδη αξία και ασφάλεια. Αν παραχαϊδεύουμε τους άλλους, μπορεί να τους κάνουμε πιο αδύναμους και ακόμη περισσότερο εξαρτημένους από εξωτερικές λύσεις, εμποδίζοντας τη συναισθηματική και πνευματική ωριμότητά τους. Αλλά, αν τους εγκαταλείψουμε σε μια κρίσιμη στιγμή της ζωής τους, αυτή η εγκατάλειψη μπορεί προσωρινά να τους βλάψει.

 

8. Έχουμε αρκετή πρόθεση, χρόνο, ενέργεια ή και χρήματα να κάνουμε ό,τι ζητούν από μας;

Ποιο είναι το μάθημά μας εδώ – να υπερβούμε τα όρια των προθέσεων, χρόνου, ενέργειας και χρημάτων και με αγάπη να δώσουμε περισσότερα από όσα μπορούμε να δώσουμε με ευκολία ή να είμαστε ικανοί να πούμε «όχι» με αγάπη.

Αυτό που κάνουμε συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις είναι να δημιουργούμε αρνητικά συναισθήματα και με κακία να κάνουμε αυτό που θέλουν ή να θυμώνουμε και να χάνουμε την αγάπη μας επειδή οι άλλοι ζητούν περισσότερα από αυτά που μπορούμε και θέλουμε να δώσουμε. Συχνά νιώθουμε την ανάγκη να θυμώνουμε και να κλείνουμε την καρδιά μας, επειδή αισθανόμαστε τόσο άβολα να πούμε όχι και είμαστε σίγουροι ότι θα χάσουμε την αγάπη των άλλων αν δώσουμε λιγότερα.

Χρειάζεται να θυμόμαστε ότι η αγάπη απαιτεί αλήθεια και ότι έχουμε κάθε δικαίωμα να μας αγαπούν όταν δεν μπορούμε να συμβιβαστούμε με τις ανάγκες ή τις απαιτήσεις των άλλων. Αν μπορούμε να αγαπούμε τους άλλους ακόμη και όταν δεν ικανοποιούν τις ανάγκες μας, τότε μπορούμε να νιώθουμε άνετα όταν εκφράζουμε με αγάπη την επιλογή μας να μην ανταποκριθούμε στις ανάγκες των άλλων. Όταν εκπέμπουμε αγάπη, θα υπάρχει αγάπη.

Χρειάζεται να καθορίσουμε ποιο είναι το μάθημά μας σε κάθε συγκεκριμένη στιγμή, εξετάζοντας πόσο σημαντικές είναι οι ανάγκες των άλλων, πόσο αληθινό είναι ότι δεν μπορούν να βρουν άλλες λύσεις και πόση ενέργεια, χρόνο, χρήμα και πρόθεση έχουμε για να ανταποκριθούμε τη δεδομένη στιγμή. Εφόσον κάνουμε αυτήν την εκτίμηση, ή κάνουμε με αγάπη αυτό που μας ζητούν και έτσι παίρνουμε ενέργεια από την αγάπη μας για να το κάνουμε, ή εξηγούμε με αγάπη ότι δεν μπορούμε ή επιλέγουμε να μην τους βοηθήσουμε προς το παρόν και τους λόγους της απόφασής μας.

 

9. Μπορούμε να το κάνουμε με αγάπη; Ή θα το κάνουμε από ευθύνη ή από φόβο ότι δεν είμαστε καλοί ή από φόβο ότι θα χάσουμε την αγάπη τους ή από φόβο για το τι θα πουν οι άλλοι;

Αυτό είναι ένα ουσιαστικό ερώτημα. Αν απαντήσουμε «όχι δεν μπορώ να το κάνω με αγάπη και χαρά», ίσως είναι το μάθημά μας να είμαστε ικανοί να εξηγήσουμε με αγάπη στον άλλον ότι προτιμούμε να μην κάνουμε ό,τι μας ζήτησε και τους λόγους που δεν το κάνουμε.

Όμως, το μάθημά μας μπορεί να είναι ακριβώς το αντίθετο. Μπορεί να χρειάζεται να απαλλαγούμε από εσωτερικά εμπόδια που δεν μας αφήνουν να κάνουμε με αγάπη και χαρά ό,τι μας ζητείται.

Μπορεί να χρειάζεται να:

1. Απελευθερωθούμε από προγραμματισμούς ότι μας καταπιέζουν, μας ελέγχουν, μας χρησιμοποιούν ή ότι μας φέρονται άδικα.
2. Απαλλαγούμε από πίκρα ή θυμό προς αυτό το άτομο για παλιές πράξεις του.
3. Αυξήσουμε τα επίπεδο ενέργειάς μας ώστε να μπορούμε να υπηρετούμε με χαρά.
4. Απαλλαγούμε από προσκολλήσεις και εθισμούς σε ανέσεις ή κάποια συνήθεια που δεν μας αφήνει χρόνο ή ενέργεια να υπηρετήσουμε τους άλλους.
5. Απαλλαγούμε από φόβους που αφορούν στα χρήματα, την ενέργεια και το χρόνο μας και να μπορούμε να βάλουμε τις ανάγκες του άλλου πάνω από τους φόβους μας.
6. Συνειδητοποιήσουμε ότι το θείο μάς ζητά να υπερβούμε αυτή τη στιγμή τις προσωπικές μας ανάγκες και να βοηθήσουμε τον άλλον.
7. Κάνουμε στους άλλους αυτό που θα θέλαμε να κάνουν εκείνοι σε μας, αν ήμασταν στην ίδια κατάσταση.

Μόνον εσείς μπορείτε να γνωρίζετε ποιο είναι το μάθημά σας.

Η αληθινή αγάπη περιλαμβάνει και τα δύο, να είμαστε ελεύθεροι να υπηρετούμε με αγάπη και χαρά και επίσης να μπορούμε να λέμε όχι με αγάπη.

 

Θέμα κινήτρων και συναισθημάτων

 

Ο βασικός παράγοντας, που θα μας οδηγήσει στην αποδοχή των πράξεων μας, είναι τα κίνητρα και τα συναισθήματα που έχουμε όταν δίνουμε ή δεν δίνουμε στον άλλον ό,τι μας ζητά. Η αγνότητα των συναισθημάτων μας θα έπρεπε να είναι ο οδηγός μας. Αν τα συναισθήματά μας μάς λένε ότι πιστεύουμε πως θα βοηθήσουμε τους άλλους συμβιβαζόμενοι με τις ανάγκες τους και ότι μπορούμε να το κάνουμε με αγάπη και χαρά, τότε αυτό είναι που χρειάζεται να κάνουμε αυτή τη στιγμή. Αυτό μπορεί να αλλάξει μετά από λίγο καιρό. Αν νιώθουμε ότι τελικά δεν βοηθάμε κανέναν και ότι δεν αισθανόμαστε πια αγάπη και χαρά, τότε είναι καιρός για αποτελεσματική επικοινωνία με αγάπη.

Έχουμε εξηγήσει κάποιες όψεις της αποτελεσματικής επικοινωνίας με αγάπη στο κεφάλαιο για τις ευθύνες και την αποτελεσματική επικοινωνία. Με συντομία, εξηγούμε ότι αγαπάμε τον άλλον και θέλουμε πάρα πολύ να τον δούμε ευτυχισμένο και ικανοποιημένο στη ζωή του, αλλά έχουμε καταλήξει ότι δίνοντας του ό,τι μας ζητά τελικά δεν τον βοηθάμε και ότι είμαστε πρόθυμοι να τον στηρίξουμε στη διαδικασία ανεύρεσης εσωτερικών λύσεων.

 

Αγαπώντας αυτούς που δεν φέρονται δίκαια ή ηθικά

 

Έχουμε καλύψει αυτό το θέμα στο κεφάλαιο για τις περιπτώσεις στις οποίες δυσκολευόμαστε να αγαπάμε. Βασικά χρειάζεται να καταλάβουμε ότι η πνευματική αγάπη με διάκριση είναι αγάπη μιας ψυχής για μια άλλη ψυχή, όπως ίσως θα αγαπούσε ένας πνευματικός οδηγός ή δάσκαλος έναν μαθητή ή πνευματικό αναζητητή. Σ’ αυτήν την περίπτωση αγαπάμε τους άλλους και θέλουμε την ύψιστη ευτυχία, ολοκλήρωση και αυτοπραγμάτωσή τους.

Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει και δεν μπορούμε να τους επιτρέψουμε να συμπεριφέρονται με τρόπους που τους απομακρύνουν από την αληθινή τους φύση. Φυσικά, κατανοούμε ότι όλοι έχουμε αδυναμίες και είμαστε σε διαδικασία εξέλιξης και είναι φυσικό για μας να κάνουμε λάθη. Δεν απορρίπτουμε τους άλλους. Συνεχίζουμε να τους αγαπάμε, ενώ ταυτόχρονα τους αντιμετωπίζουμε με περίσκεψη για ορισμένη συμπεριφορά τους.

Αυτή η συμπεριφορά μπορεί να επηρεάζει εμάς, άλλους ή και τους ίδιους. Χρειάζεται να εκφράσουμε το ενδιαφέρον μας με αληθινό τρόπο. Θα χρειαστεί να εξηγήσουμε πώς η συμπεριφορά τους μάς επηρεάζει ή ότι φοβόμαστε πως μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα για τους ίδιους.

Δεν είναι πάντα εύκολο να βρούμε την ισορροπία ανάμεσα στο να αφήσουμε κάτι να περάσει επειδή οι άλλοι είναι σε δύσκολη κατάσταση, και στο να τους αντιμετωπίσουμε με αγάπη. Υπάρχουν φορές, που θα εκτιμήσουμε ότι απλά χρειάζεται να κάνουμε υπομονή. Άλλες φορές, μπορεί να νιώσουμε ότι χρειάζεται για το δικό μας και για το δικό τους καλό να τους αντιμετωπίσουμε σ’ αυτό το θέμα.

Σημείωση: Αντιμετώπιση δεν σημαίνει απόρριψη ή επιθετικότητα. Σημαίνει να εξηγήσουμε σταθερά και με αγάπη πώς νιώθουμε, τι πιστεύουμε και χρειαζόμαστε, ζητώντας μετά από τους άλλους να συζητήσουμε τι μπορούν να κάνουν για να μας βοηθήσουν σ’ αυτήν την κατάσταση. Οι άνθρωποι συχνά συνδέουν την αντιμετώπιση ή τη διαπραγμάτευση με θυμό και σύγκρουση. Δεν χρειάζεται να συγκρουστούμε, όταν συγκρούονται οι ανάγκες μας. Δεν είμαστε οι ανάγκες μας. Μπορεί να έχουμε διαφορετικές ανάγκες, αλλά μπορεί να βρούμε τρόπους που τιμούν εμάς και τους άλλους, αναζητώντας λύσεις που ικανοποιούν όλους μας στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό.

Η πνευματική αγάπη δεν φοβάται την επικοινωνία με τους άλλους σε περίπτωση που αισθανόμαστε ότι η συμπεριφορά τους δεν είναι ευθυγραμμισμένη με το ύψιστο καλό γι’ αυτούς, εμάς ή τρίτους. Από την άλλη, χρειάζεται να είμαστε πολύ προσεκτικοί ότι δεν προβάλλουμε απλά τις δικές μας υποκειμενικές πεποιθήσεις και το σύστημα αξιών μας πάνω στους άλλους. Πολλοί γονείς το κάνουν, συχνά χωρίς αγάπη, επειδή φοβούνται έννοιες και τρόπο ζωής που διαφέρουν από ό,τι έχουν συνηθίσει.

Όπως έχουμε ήδη εξηγήσει, οι ψυχές έχουν μοναδικούς τρόπους εξέλιξης, που μερικές φορές απαιτούν να περάσουν μέσα από δυσάρεστα, ακόμη και ανήθικα μονοπάτια για να φθάσουν στην αλήθεια. Έχουμε το δικαίωμα να εκφράσουμε τη γνώμη και τις προτιμήσεις μας, ακόμη και να σταματήσουμε τη σχέση με τον άλλον, ενώ ταυτόχρονα προσευχόμαστε γι’ αυτόν και του ευχόμαστε ευτυχία και ευημερία. Όμως, δεν μπορούμε να ελέγξουμε τη ζωή του, όπως θα ήθελαν να κάνουν πολλοί από μας.

Έχουν γίνει πολλοί θρησκευτικοί και πολιτικοί πόλεμοι, σκοτωμοί και καταστροφές επειδή οι άνθρωποι πίστευαν ότι αυτοί είχαν την αλήθεια και όχι οι άλλοι. Αυτό δεν είναι αγάπη και δεν έχει τίποτα να κάνει με το Θεό, όπως θα ήθελαν αυτοί οι άνθρωποι να πιστέψουμε.

 

Αντιμετωπίζοντας αυτούς που υποφέρουν

 

Ίσως μια από τις πιο οδυνηρές εμπειρίες είναι να βλέπουμε ένα αγαπημένο μας πρόσωπο να υποφέρει και να γνωρίζουμε ότι υπάρχουν λύσεις, που εκείνος αρνείται να δεχτεί. Μπορεί ακόμη να νιώσουμε απογοήτευση και θυμό επειδή η άρνησή του να βοηθήσει τον εαυτό του ή να αποδεχτεί λύσεις έχει αρνητικές επιπτώσεις σε μας.

Αυτό είναι άλλη μια δοκιμασία στον πνευματικό δρόμο. Μας δίνεται η ευκαιρία να αγαπάμε τους άλλους ακόμη κι όταν κάνουν επιλογές που μας βλάπτουν. Μπορούμε να επικοινωνήσουμε με τους άλλους εκφράζοντας την αγάπη και τον πόνο μας, το φόβο και άλλα συναισθήματά μας, όπως και τη δική μας γνώμη για το τι θα μπορούσαν να κάνουν. Χρειάζεται να το κάνουμε με σεβασμό, χωρίς να χάνουμε την αγάπη μας.

Δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε τη δική τους πραγματικότητα. Ο καθένας είναι υπεύθυνος για τη δημιουργία της πραγματικότητάς του. Αυτό είναι νόμος του σύμπαντος. Αλλιώς, οι μεγάλοι δάσκαλοι και άγιοι θα είχαν απλά αλλάξει και φωτίσει τους μαθητές τους. Ούτε αυτοί ούτε εμείς μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματα των άλλων. Μπορούμε μόνο να προτείνουμε τον τρόπο.

Θα τους κάναμε κακό αν λύναμε τα δικά τους προβλήματα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ιστορία ενός άνδρα που παρατηρούσε πώς μια πεταλούδα προσπαθούσε να απελευθερωθεί από το κουκούλι της. Από αγάπη, σκέφθηκε να βοηθήσει την πεταλούδα και άνοιξε με το μολύβι του μια τρύπα ώστε να μπορέσει να βγει πιο εύκολα. Η πεταλούδα βγήκε πραγματικά πιο εύκολα και έκανε μερικά βήματα αλλά δεν μπόρεσε ποτέ να πετάξει επειδή τα φτερά της δεν είχαν δύναμη.

Το γεγονός είναι ότι χωρίς αυτήν τη «βοήθεια» η πεταλούδα θα είχε κάνει μια μεγάλη προσπάθεια με τα φτερά της, η οποία θα είχε ωθήσει ζωτικούς χυμούς μέσα στα φτερά δίνοντας τους τη δύναμη να πετάξουν. Τώρα δεν θα έχουν ποτέ αυτή τη δύναμη.

Κι εμείς, μερικές φορές, το κάνουμε στους αγαπημένους μας και ιδιαίτερα στα παιδιά μας. Δεν θέλουμε να υποφέρουν και προσπαθούμε να λύσουμε τα προβλήματά τους, αποδυναμώνοντας έτσι τα «φτερά» της αξίας και της αυτοπεποίθησής τους για το υπόλοιπο της ζωής τους, εκτός και αν ασχοληθούν με εσωτερική εργασία.

Είναι γι’ αυτόν το λόγο που οι πνευματικοί δάσκαλοι δεν στεναχωριούνται όταν βλέπουν πνευματικούς αναζητητές να υποφέρουν. Ούτε και προσπαθούν λύσουν τα προβλήματά τους. Στην πραγματικότητα, μερικές φορές δημιουργούν ή αυξάνουν τις δυσκολίες τους, ακριβώς επειδή ξέρουν ότι μέσα από τις δυσκολίες θα αναπτυχθεί η εσωτερική δύναμη του αναζητητή.

Αυτό δεν σημαίνει ότι χρειάζεται να κάνουμε τη ζωή δύσκολη στους αγαπημένους μας. Μπορούμε να τους αγαπάμε και να τους βοηθάμε όσο μπορούμε περισσότερο, αλλά να μην λύνουμε τα προβλήματά τους αντί γι’ αυτούς επειδή δεν αντέχουμε να τους βλέπουμε να υποφέρουν. Χρειάζεται να τους βλέπουμε όχι σαν παιδιά, σύντροφο, γονείς ή συγγενείς, αλλά σαν ψυχές στη διαδικασία της εξέλιξης που επιλέγουν σε κάποιο επίπεδο να μάθουν και να δυναμώσουν τον εσώτερο εαυτό τους. Φυσικά, και εμείς και αυτοί έχουμε την ελεύθερη βούληση να μάθουμε ή να μην μάθουμε από αυτές τις εμπειρίες.

Όταν αγαπάμε με πνευματική διάκριση, θα κατανοήσουμε τον πόνο των γύρω μας και θα έχουμε απεριόριστη συμπόνια, προσπαθώντας να τους προσφέρουμε ουσιαστική βοήθεια. Όμως, θα κατανοήσουμε επίσης ότι όλοι βιώνουν ακριβώς αυτό που χρειάζονται για την εξέλιξή τους. Και ακόμη, θα θυμόμαστε ότι όλα είναι προσωρινά και ο αληθινός εαυτός μας είναι πέρα από τα βάσανά μας.

Όταν βλέπουμε ένα παιδί να κλαίει επειδή έχασε την κούκλα ή το αυτοκινητάκι του, το κατανοούμε και το παρηγορούμε, αλλά δεν φοβόμαστε, γιατί γνωρίζουμε ότι η πραγματική ευτυχία δεν εξαρτάται από αυτά τα παιχνίδια. Στην πνευματική αγάπη συμβαίνει το ίδιο όταν βλέπουμε τους αγαπημένους μας να υποφέρουν. Τους παρηγορούμε, αλλά γνωρίζουμε ότι η ψυχή μέσα τους είναι εντάξει και έχει επιλέξει να περάσει μέσα από αυτή τη διαδικασία.

 

Πίστη και προσευχή για τους άλλους

 

Η πνευματική αγάπη λειτουργεί περισσότερο στο πνευματικό επίπεδο. Προσευχόμαστε για τους άλλους και οραματιζόμαστε ένα εσωτερικό θεϊκό φως να ρέει από το κέντρο της ύπαρξής τους προς το σώμα και το νου τους, θεραπεύοντας τους και δίνοντας τους δύναμη και εσωτερική καθοδήγηση. Σε συνδυασμό με τον καθημερινό οραματισμό μας, θα ήταν καλό να καλλιεργήσουμε ένα αίσθημα εμπιστοσύνης και πίστης στο πνεύμα που εκδηλώνεται στο φυσικό επίπεδο μέσα από αυτούς. Όταν αμφιβάλουμε για τη δύναμη και την καθοδήγησή τους, υπονομεύουμε τη δύναμή τους. Όταν πιστεύουμε στους άλλους, τους βοηθάμε να πιστέψουν στον εαυτό τους.

 

Αγάπη χωρίς όρους

 

Η αγάπη δεν έχει ποτέ όρους. Η αληθινή αγάπη δεν θέτει όρους για να αγαπάει. Μπορεί να εφαρμόζει συνθήκες αποδεκτής συμπεριφοράς σε σχέσεις όπως ο γάμος ή επιχειρήσεις. Μπορούμε να αγαπάμε ακόμη και εκείνους με τους οποίους δεν μπορούμε να έχουμε ή να συνεχίσουμε μια σχέση. Εξηγούμε ότι δεν μπορούμε να συνεχίσουμε τη σχέση και εξακολουθούμε να τους αγαπάμε και να τους ευχόμαστε ό,τι καλύτερο, βοηθώντας τους οποτεδήποτε το χρειάζονται.

Η αγάπη χωρίς όρους είναι οικουμενική – προς όλα τα όντα. Στην αρχή θα τη βιώσουμε προς συγκεκριμένα άτομα. Τα αγαπάμε χωρίς όρους. Δεν τους ζητάμε τίποτα. Σταδιακά, όμως, από τη φύση της αυτή η αγάπη θα επεκταθεί και προς άλλους – όχι σε σωματικό ή συναισθηματικό, αλλά σε πνευματικό επίπεδο σαν αδελφές ψυχές στη διαδικασία της εξέλιξης.

Τους αγαπάμε ανεξάρτητα από τη συμπεριφορά, τις πεποιθήσεις, τις δραστηριότητές τους και από το τι μας προσφέρουν ή όχι. Βιώνουμε χαρά στην παρουσία και την ύπαρξή τους. Τους ευχόμαστε να είναι ευτυχισμένοι με όποιο τρόπο καθοδηγούνται από μέσα τους.

 

Για να αναπτύξουμε αγάπη χωρίς όρους θα χρειαστεί να:

1. Απομακρύνουμε όλους τους φόβους, προσκολλήσεις και άλλα εμπόδια ώστε να μπορούμε να βιώσουμε την αγάπη μέσα μας.
2. Απαλλαγούμε από την ενοχή και τα συναισθήματα απαξίας που εμποδίζουν την αγάπη μας.
3. Συγχωρήσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους για το παρελθόν και να βιώσουμε αγάπη στο παρόν.
4. Ζούμε στο τώρα – στην παρούσα στιγμή. Αυτή είναι ο μόνος χρόνος στον οποίο μπορεί να υπάρχει η αγάπη.
5. Είμαστε αυτάρκεις. Να μην χρειαζόμαστε και απαιτούμε τίποτα από τους άλλους.
6. Απαλλαγούμε από την ανάγκη να κρίνουμε ή να κριτικάρουμε και να επιτρέπουμε στους άλλους και τον εαυτό μας να είμαστε αυτοί που είμαστε.
7. Μάθουμε να ακούμε τις ανάγκες και τις γνώμες των άλλων.
8. Πιστεύουμε στη Θεϊκή δικαιοσύνη και τη σοφία του Σύμπαντος.
9. Κατανοήσουμε ότι είμαστε όλοι δημιουργοί της δικής μας πραγματικότητας.
10. Συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είμαστε το σώμα και ο νους μας.
11. Θεωρούμε τον καθένα σαν το δάσκαλό μας και να αναζητούμε σ’ αυτόν τα μαθήματά μας.
12. Βιώσουμε αγάπη για το Θεό και αγάπη από το Θεό.
13. Δούμε όλους μας σαν ενσαρκώσεις της μιας οικουμενικής συνειδητότητας – Θεού ή όποιο άλλο όνομα αντιλαμβανόμαστε.
14. Θεωρήσουμε όλους σαν παιδιά του Θεού – ο καθένας ένα έργο αγάπης.

 

   

Καταστάσεις στις Οποίες Χάνουμε την Αγάπη μας

με τον Ρόμπερτ Ηλία Νατζέμυ

Θα μπορέσουμε να αγαπάμε τους άλλους πιο ολοκληρωμένα και σταθερά, όταν μπορέσουμε να απελευθερωθούμε από το λαβύρινθο των δυσάρεστων συναισθημάτων και εσωτερικών συγκρούσεων που εμποδίζουν την αγάπη μας. Βασικά, αυτό σημαίνει μεταμόρφωση του φόβου.

Χρησιμοποιούμε τη λέξη «αγάπη» για να περιγράψουμε πολλές μορφές έλξης που αποτελούν διαφορετικές καταστάσεις του νου. Όταν λέμε ότι αγαπάμε κάποιον ή κάτι, ουσιαστικά εννοούμε ότι νιώθουμε καλά όταν είμαστε σε επαφή μ’ αυτό το ον ή το πράγμα. Υπάρχει μια ευχάριστη κατάσταση που μας επιτρέπει να νιώθουμε ασφάλεια, πληρότητα, ευτυχία και εσωτερική γαλήνη.

Εντούτοις, η σύνδεσή μας μ’ αυτό το ον μπορεί να είναι σε διάφορα επίπεδα. Μόνο λίγα από αυτά μπορούν να θεωρηθούν αληθινή αγάπη. Τα πιο πολλά είναι στην πραγματικότητα αγάπη μαζί με ανάγκη και προσκόλληση. Είναι «ένα είδος παζαρέματος της αγάπης», όπου αγαπάμε κάποιον όσο μας δίνει αυτό που θέλουμε και χρειαζόμαστε απ’ αυτόν. Όταν πάψει να μας το δίνει, ή εμποδίζει την ικανοποίησή μας, παύουμε να τον αγαπάμε και γεμίζουμε πόνο, πίκρα, ζήλια και θυμό – όλα αυτά γεννιούνται από το φόβο.

Το πρώτο βήμα είναι να συνειδητοποιήσουμε πότε χάνουμε τα αισθήματά μας αγάπης και ενότητας με τους άλλους. Το ερωτηματολόγιο που ακολουθεί θα μας βοηθήσει:

 

Σε ποιες περιπτώσεις χάνουμε την αγάπη και την ενότητα; Μπορεί να νιώθουμε οποιοδήποτε από τα ακόλουθα συναισθήματα: φόβο, αρνητικότητα, ξεχωριστότητα, δυσφορία, αντιπάθεια, άγχος, ανησυχία, θυμό, μίσος, επιφυλακτικότητα, πίκρα, ζήλια, μνησικακία, απογοήτευση, απόρριψη του εαυτού μας ή του άλλου, κατωτερότητα, ανωτερότητα, ή οποιοδήποτε άλλο συναίσθημα που μας απομακρύνει από τους άλλους.

Μετά από κάθε περίπτωση σημειώνουμε τα συναισθήματα που ίσως νιώθουμε.

1. Όταν οι άλλοι είναι διαφορετικοί, ανήκουν σε άλλη ομάδα ή σε κάποιες ομαδοποιήσεις όπως:

α. Παράξενη εμφάνιση

β. Διαφορετικό πολιτικό κόμμα

γ. Διαφορετική θρησκεία

δ. Διαφορετική κοινωνικοοικονομική ομάδα

ε. Διαφορετικό μορφωτικό ή διανοητικό επίπεδο

στ. Διαφορετική χώρα

ζ. Διαφορετική φυλή

2. Όταν οι άλλοι δεν συμφωνούν μαζί μου. Όταν πιστεύουν ή εκφράζουν διαφορετικές γνώμες ή απορρίπτουν τις δικές μου.
3. Όταν κριτικάρουν εμένα ή πρόσωπα ή ομάδες, που είναι σημαντικές για μένα.
4. Όταν δεν με κατανοούν.
5. Όταν εμποδίζουν εμένα ή πρόσωπα σημαντικά για μένα να ικανοποιήσουμε σημαντικές ανάγκες, δηλαδή φαγητό, στέγη, σεξ, εργασία, ύπνο, χρήματα, διακοπές, διαλογισμό, την αποδοχή και την εκτίμηση από τους άλλους.
6. Όταν δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες μου ή δεν λειτουργούν όπως θα ήθελα (ιδιαίτερα παιδιά, σύζυγοι, συγγενείς και γονείς).
7. Όταν δεν με σέβονται.
8. Όταν πιστεύουν ότι είναι ανώτεροι.
9. Όταν νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα.
10. Όταν μου δίνουν συμβουλές που δεν ζήτησα.
11. Όταν προσπαθούν να με ελέγξουν και να με καταπιέσουν.
12. Όταν χρησιμοποιούν εμένα ή άλλους.
13. Όταν λένε ψέματα και κουτσομπολεύουν.
14. Όταν παίζουν το ρόλο του θύματος και θέλουν προσοχή, κλαίγοντας, παραπονούμενοι, κριτικάροντας κλπ.
15. Όταν δεν φροντίζουν τον εαυτό τους.
16. Όταν είναι αδύναμοι και εξαρτημένοι.
17. Όταν δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους.
18. Όταν κάνουν λάθη.
19. Όταν δεν είναι συνεπείς στο λόγο τους ή στα ραντεβού τους.
20. Όταν είναι τεμπέληδες.
21. Όταν συμπεριφέρονται με εγωιστικό τρόπο, αδιαφορώντας για τις ανάγκες των άλλων.
22. Όταν είναι ψυχροί και αναίσθητοι.
23. Όταν αγνοούν τις ανάγκες μου.
24. Όταν έχουν περισσότερα από μένα, ή έχουν κάτι που ζηλεύω.
25. Όταν ο ερωτικός μου σύντροφος με απατά.
26. Όταν βλάπτουν εμένα ή πρόσωπα σημαντικά για μένα, σωματικά ή συναισθηματικά.
27. Όταν έχουν κακές προθέσεις και ποταπά κίνητρα.

Άλλοι λόγοι.

 

Μπορεί να θέλετε να κάνετε έναν κατάλογο των καταστάσεων και συμπεριφορών που διεγείρουν τα αρνητικά σας συναισθήματα και σας κάνουν να κλείνεστε ή να γίνεστε αμυντικοί ή επιθετικοί.

 

Άτομα	Καταστάσεις ή συμπεριφορές	Συναισθήματα

 

 

Οι Πεποιθήσεις και οι Ανάγκες που Εμποδίζουν την Αγάπη μας

 

Έχοντας επίγνωση των καταστάσεων, στις οποίες χάνουμε την αγάπη μας, είμαστε έτοιμοι να βρούμε το γιατί. Η απάντηση βρίσκεται στις πεποιθήσεις και τα συναισθήματά μας και ιδιαίτερα στους φόβους μας. Χάνουμε την αγάπη μας, όταν φοβόμαστε. Φοβόμαστε, όταν πιστεύουμε ότι κινδυνεύουμε εμείς ή κάποιος σημαντικός για μας.

Για καθεμιά από τις παραπάνω καταστάσεις, όπου χάνουμε την αγάπη μας, χρειάζεται να βρούμε τα ακόλουθα:

 

1. Τι πιστεύω που με κάνει να χάνω την αγάπη και την ενότητά μου μ’ αυτό το άτομο, όταν συμπεριφέρεται μ’ αυτόν τον τρόπο;
2. Τι πιστεύω ή φοβάμαι, που με κάνει να κλείνομαι και να μπαίνω σε άμυνα;
3. Ποιες ανάγκες μου είμαι προγραμματισμένος να πιστεύω ότι κινδυνεύουν σ’ αυτές τις καταστάσεις ή όταν κάποιος φέρεται μ’ αυτόν τον τρόπο;
4. Πώς μπορώ να αντιληφθώ αυτό (τον εαυτό μου, τους άλλους, την κατάσταση και τη ζωή) με διαφορετικά τρόπο, ώστε να διατηρώ τα αισθήματα αγάπης και ενότητας με τον εαυτό μου και τους άλλους;
5. Ποιες μεθόδους μπορώ να εφαρμόσω για να απελευθερωθώ από αυτές τις μηχανικές αμυντικές αντιδράσεις που παρεμβαίνουν στην έμφυτη αγάπη μου για τον εαυτό μου και τους άλλους; (Θα το συζητήσουμε σε επόμενα κεφάλαια.)

 

Στις ερωτήσεις 2 και 3, οι φόβοι μας συνήθως έχουν να κάνουν με τις βασικές μας ανάγκες – ασφάλεια, ικανοποίηση, επιβεβαίωση, έλεγχο, δικαιοσύνη και ελευθερία. Στις περισσότερες περιπτώσεις, χάνουμε την αγάπη μας όταν ερμηνεύουμε ότι η συμπεριφορά των άλλων βάζει κατά κάποιον τρόπο σε κίνδυνο αυτές τις ανάγκες μας.

Ίσως κάποιες απαντήσεις στις προηγούμενες ερωτήσεις μάς βοηθήσουν να καταλάβουμε τις πεποιθήσεις που εμποδίζουν την αγάπη μας σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Οι βασικοί λόγοι, που χάνει κάποιος την αγάπη του, μπορεί να διαφέρουν από τις δοθείσες απαντήσεις. Σε μερικές περιπτώσεις, αναφέρονται οι ανάγκες, που μπορεί να έχουμε προγραμματιστεί να πιστεύουμε ότι κινδυνεύουν. Αυτά που ακολουθούν είναι μόνον κάποιες πιθανότητες.

Σημείωση: το να πιστεύουμε ότι κάποια ανάγκη μας κινδυνεύει δεν σημαίνει ότι πραγματικά είναι σε κίνδυνο. Από πνευματική άποψη οι ανάγκες μας δεν μπορούν ποτέ να είναι σε κίνδυνο, επειδή στην πραγματικότητα έχουμε πάντοτε ασφάλεια, αξία και ελευθερία. Όλα αυτά αποτελούν τη βασική εσωτερική μας φύση.

 

*******

Αγαπώντας αυτούς που είναι διαφορετικοί

 

1. Όταν οι άλλοι είναι διαφορετικοί, ανήκουν σε άλλη ομάδα ή σε συγκεκριμένες ομαδοποιήσεις.

Διδασκόμαστε από την κοινωνία, τη θρησκεία και τα πολιτικά κόμματα να φοβόμαστε και να δυσπιστούμε σε ό,τι είναι διαφορετικό από μας. Μας έχουν πει ότι το διαφορετικό είναι λάθος και επικίνδυνο. Μας έχουν προγραμματίσει να πιστεύουμε ότι μπορεί να υπάρχει μόνο ένα σωστό ή λάθος. Επομένως, αν υπάρχει μια πιθανότητα οι άλλοι, που είναι διαφορετικοί, να είναι σωστοί, τότε εμείς μπορεί να είμαστε λάθος – άρα δεν αξίζουμε και δεν είμαστε ασφαλείς.

Μπορεί να πιστεύουμε ότι είμαστε ασφαλείς μόνο όταν ανήκουμε σε μια ομάδα. Όσοι δεν ανήκουν στην ομάδα μου δεν είναι καλοί και σωστοί και δεν θα έπρεπε να τους αγαπώ.

Βασικά, φοβόμαστε ό,τι διαφέρει. Αυτό μπορεί να είναι ένα άτομο, μια άλλη φυλή, θρησκεία, πολιτικό κόμμα, χώρα, οικονομική επαγγελματική ή κοινωνική τάξη. Είναι ευκολότερο να αγαπάμε αυτούς με τους οποίους νιώθουμε ασφάλεια. Νιώθουμε ασφάλεια με ό,τι είναι οικείο και παρόμοιο με μας. Μας επιβεβαιώνει, επειδή αποδεικνύει ότι είμαστε «σωστοί».

Για να απελευθερωθούμε από αυτό το εμπόδιο της αγάπης, χρειάζεται να αναπτύξουμε εσωτερική αίσθηση ασφάλειας. Μπορούμε να νιώθουμε ασφάλεια όταν συνειδητοποιήσουμε ότι αυτά τα άλλα όντα είναι στην πραγματικότητα μοναδικές εκφράσεις της μιας θεϊκής συνειδητότητας, η οποία εκφράζει τον εαυτό της σαν όλα τα όντα – συμπεριλαμβάνοντας κι εμάς τους ίδιους. Όλοι οι άλλοι είναι αδελφές ψυχές στη διαδικασία της εξέλιξης. Μοιράζονται μαζί μας τις ίδιες ανάγκες, φόβους και προγραμματισμούς. Μαθαίνουν κι αυτοί από τις εμπειρίες τους.

Όλες οι ψυχές είναι έκφραση της μιας θεϊκής συνειδητότητας. (Θα το επαναλαμβάνω ξανά και ξανά.) Η ψυχή παίρνει μια προσωρινή μορφή με σκοπό τη μάθηση, την εξέλιξη, τη δημιουργία και την υπηρεσία. Μπορεί να επιλέξει ένα σώμα από την Αμερική, Ελλάδα, Ρωσία, Τουρκία, Αγγλία, Αυστραλία, Αραβία, Ισραήλ ή Παλαιστίνη. Μπορεί να επιλέξει έναν νου Χριστιανό, Μουσουλμάνο, Εβραίο, Ινδουιστή, Βουδιστή ή άθεο. Μπορεί προσωρινά να εκφραστεί μέσα από ένα αρσενικό ή θηλυκό σώμα. Μπορεί να προχωρήσει μέσα από πλούτο ή φτώχια. Μπορεί να διδαχτεί μέσα από το ρόλο του προϊστάμενου ή του υφιστάμενου, του γραμματέα, του τεχνικού, του εργάτη, του αγρότη, του αστυνομικού, του δικαστή ή ακόμη και το ρόλο του εγκληματία.

Η ψυχή δεν είναι καμιά από αυτές τις προσωρινές ιδιότητες. Η πρόκλησή μας στη ζωή είναι να δούμε πέρα απ’ αυτές τις τεχνητές ετικέτες και να αντιληφθούμε το θεϊκό ον στον καθένα, ανεξάρτητα από όλους τους παράγοντες που μας ξεχωρίζουν.

Χρειάζεται να διευρύνουμε τον κύκλο της ενότητας μας. Μερικοί άνθρωποι έχουν έναν πολύ μικρό κύκλο ταυτότητας. Νιώθουν κοντά και νοιάζονται για πολύ λίγους ανθρώπους. Κάποιοι από μας δεν συμπεριλαμβάνουμε ούτε τον εαυτό μας στον κύκλο της αγάπης μας. Δεν αγαπάμε τον εαυτό μας και δεν νοιαζόμαστε ούτε και κάνουμε το καλύτερο γι’ αυτόν. Άλλοι ταυτίζονται με τον εαυτό τους και με κανέναν άλλον. Δεν νιώθουν κοντά σε κανέναν άλλον. Οι περισσότεροι από μας ταυτιζόμαστε και νιώθουμε άνετα με την οικογένειά μας και για τους υπόλοιπους λέμε «οι άλλοι».

Λίγοι έχουν διευρύνει τον κύκλο των ενδιαφερόντων και της ενότητας προς όλους τους συγγενείς τους και ίσως τους φίλους τους και κάποιους συναδέλφους. Ακόμη λιγότεροι νιώθουν ενότητα με όλους αυτούς που ανήκουν στην ίδια θρησκεία, εθνικότητα, πολιτικό κόμμα ή ίσως αθλητική ομάδα.

Ο τελικός σκοπός μας είναι να διευρύνουμε τον κύκλο της ενότητας για να συμπεριλάβει όλα τα όντα, ανεξάρτητα από θρησκεία, εθνικότητα, φυλή, πολιτικό κόμμα κλπ. και ίσως ακόμη και τα ζώα, τα φυτά και τα έντομα. Αυτός είναι ο σκοπός της ενσάρκωσής μας στη ζωή.

Η πρόκληση της αγάπης είναι να διευρύνουμε τον κύκλο της ενότητας, ταύτισης και αγάπης ώστε να συμπεριλάβει όλα τα όντα. Μόνο ο φόβος και η άγνοια μας εμποδίζουν.

 

 

*******

Αγαπώντας Αυτούς που Διαφωνούν, μας Κρίνουν ή δεν μας Κατανοούν

 

2. 2. Όταν οι άλλοι δεν συμφωνούν μαζί μου. Όταν πιστεύουν ή εκφράζουν διαφορετικές γνώμες ή απορρίπτουν τις δικές μου.
3. 3. Όταν κριτικάρουν εμένα ή πρόσωπα ή ομάδες, που είναι σημαντικές για μένα.
4. Όταν δεν με κατανοούν.

Ας ξεκινήσουμε από το τελευταίο θέμα.

Μπορεί να δυσκολευόμαστε να αγαπάμε αυτούς που δεν μας κατανοούν, επειδή μας ελέγχουν οι ακόλουθες πεποιθήσεις:

α. Αν ήμουν καλός άνθρωπος, θα με κατανοούσαν.

β. Χρειάζομαι να με κατανοούν για να νιώθω ασφαλής, σίγουρος και ότι με αγαπούν.

γ. Είμαι ασφαλής μόνον όταν οι άλλοι με αποδέχονται και με κατανοούν.

δ. Οι άνθρωποι με κατανοούν όταν συμφωνούν μαζί μου.

 

Σημείωση: Υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στην κατανόηση, τη συμφωνία, το ενδιαφέρον και τη συμμόρφωση. Έχει ενδιαφέρον, όταν οι άνθρωποι λένε, «δεν με καταλαβαίνεις», συνήθως εννοούν «δεν συμφωνείς μαζί μου, δεν νοιάζεσαι για τις ανάγκες μου, δεν κάνεις αυτό που θέλω να κάνεις.» Αυτές είναι εντελώς διαφορετικές πραγματικότητες. Άλλο είναι να κατανοώ αυτό που λέει ή χρειάζεται κάποιος. Άλλο είναι να συμφωνώ με αυτόν και διαφορετικό να μπορώ, να ενδιαφέρομαι αρκετά ή να θέλω ή να επιλέγω να του δώσω ή να κάνω αυτό που θέλει.

Έτσι, συνήθως, χάνουμε την αγάπη μας, όχι επειδή ο άλλος δεν μας καταλαβαίνει, αλλά επειδή πιστεύουμε ότι δεν συμφωνεί, δεν ενδιαφέρεται ή δεν είναι πρόθυμος ή ικανός να μας δώσει αυτό που θέλουμε. Όπως ακριβώς θέλουμε να μας αγαπούν όταν δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε με τους άλλους ή να συμμορφωθούμε με τις ανάγκες τους, έτσι και οι άλλοι χρειάζονται να τους αγαπάμε όταν δεν μπορούν να συμβιβαστούν με τις πεποιθήσεις ή τις ανάγκες μας.

Έχουμε την τάση να νιώθουμε απειλή και να χάνουμε την αγάπη μας, όταν οι άλλοι δεν συμφωνούν μαζί μας ή κρίνουν ή απορρίπτουν εμάς ή την αγαπημένη μας οικογένεια, έθνος, θρησκεία ή άλλη ομαδοποίηση. Πιστεύουμε ότι η αξία μας εξαρτάται από το τι πιστεύουν οι άλλοι για μας ή για την ομάδα με την οποία ταυτιζόμαστε. Και νιώθουμε την ανάγκη να προστατεύσουμε την αξία μας από τη διαφορετική γνώμη ή την κριτική των άλλων.

Χρειαζόμαστε την επιδοκιμασία τους για να νιώθουμε ότι αξίζουμε και μπαίνουμε στην άμυνα, περνάμε ακόμη και στην επίθεση, όταν νιώθουμε να «απειλείται» η αξία μας. Αυτό είναι αυξημένο όταν είμαστε προγραμματισμένοι να πιστεύουμε ότι μπορεί να υπάρχει μόνον ένα σωστό και όλες οι άλλες αντιλήψεις και συστήματα είναι λάθος. Φοβόμαστε ότι, αν οι άλλοι είναι σωστοί, τότε εμείς πρέπει να είμαστε λάθος.

Επηρεαζόμαστε από διάφορες γνώμες και κριτικές σε βαθμό που να αμφιβάλουμε για τον εαυτό μας και τους άλλους με τους οποίους ταυτιζόμαστε. Είναι ενδιαφέρον ότι ο φανατισμός γεννήθηκε από την αυτοαμφισβήτηση. Όταν είμαστε σίγουροι γι’ αυτά που πιστεύουμε, δεν απειλούμαστε από την κριτική ή από διαφορετικές αντιλήψεις. Δεν χρειαζόμαστε να αποδείξουμε τίποτα στους άλλους. Δεν χρειάζεται να απαντήσουμε στους άλλους. Απαντάμε μόνο στη συνείδησή μας. Όταν είμαστε σε αρμονία με τον εαυτό μας και τις εσωτερικές μας αξίες, νιώθουμε ασφαλείς με το να είμαστε διαφορετικοί, ακόμη κι αν μας απορρίπτουν.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν νοιαζόμαστε για τους άλλους, τις ανάγκες τους, τα συναισθήματα ή τις πεποιθήσεις τους. Τους αγαπάμε και ενδιαφερόμαστε γι’ αυτούς, τους ακούμε, εκτιμούμε ό,τι μας λένε, επειδή μπορεί να έχουν δίκιο και μπορεί να έχουμε πολλά να κερδίσουμε προσέχοντας τους. Στην πραγματικότητα, οι άλλοι είναι το ίδιο το θείο που μας μιλάει τη δεδομένη στιγμή. Το ερώτημα είναι αν το μάθημά μας βρίσκεται στο να τους ακούσουμε και να αλλάξουμε κάτι στον εαυτό μας, τις πεποιθήσεις ή τον τρόπο ζωής μας, ή στο να συνεχίσουμε να τους αγαπάμε, ενώ ακολουθούμε την εσωτερική μας φωνή, που είναι διαφορετική από τη δική τους.

Μπορούμε να το πετύχουμε πολύ πιο εύκολα, όταν νιώθουμε ασφαλείς μέσα μας, ακόμη κι αν είμαστε διαφορετικοί από τους άλλους και να μην χρειαζόμαστε την επιδοκιμασία τους. Όταν φοβόμαστε ότι θα χάσουμε την αγάπη των άλλων όντας διαφορετικοί, μην έχοντας την επιδοκιμασία τους ή μην προσέχοντας τις υποδείξεις τους, αναπτύσσουμε μια άχρηστη εσωτερική αρνητικότητα – ίσως για να προστατευτούμε από το φανταστικό κίνδυνο της ασυμφωνίας ή της κριτικής.

Αν νιώθουμε σίγουροι μέσα μας, θα τους ακούσουμε και με μαλακό και τρυφερό τρόπο θα τους εξηγήσουμε ότι είμαστε ευγνώμονες και σεβόμαστε τα σχόλιά τους και τις αντιλήψεις τους και ότι θα αναλογιστούμε ό,τι μας είπαν, αλλά ότι τελικά θα πρέπει να ζήσουμε με τις δικές μας εσωτερικές αξίες και πεποιθήσεις.

Μπορούμε να συμφωνήσουμε να έχουμε διαφωνίες και να αγαπάμε ο ένας τον άλλον, ακόμη κι όταν δεν συμφωνούμε. Να απαλλαγούμε από τη συμφωνία σαν προϋπόθεση της αγάπης.

Η ικανότητά μας να το κατορθώσουμε εξαρτάται από το βαθμό που εμείς οι ίδιοι είμαστε απαλλαγμένοι από την ανάγκη να κρίνουμε ή να διαφωνούμε με τους άλλους – ίσως για να «προστατεύσουμε» την αξία μας, την ασφάλειά μας, την ανάγκη ελέγχου ή την ελευθερία μας. Σε κάποιες περιπτώσεις ίσως χρειαστεί να συνειδητοποιήσουμε ότι μια ομαδοποίηση, με την οποία έχουμε ταυτιστεί (η εκκλησία μας, η κυβέρνηση ή άλλες ομαδοποιήσεις), μπορεί να μην λειτουργεί καλά και να έλκει δικαιολογημένη κριτική.

Σημείωση: Όταν λέμε να απαλλαγούμε από την ανάγκη επιδοκιμασίας από τους άλλους και να ακολουθήσουμε τη δική μας συνείδηση, δεν σημαίνει ότι πιστεύουμε ότι είμαστε τέλειοι, ανώτεροι ή αλάνθαστοι ή ότι δεν έχουμε σημεία που χρειάζεται να βελτιωθούν. Απλά σημαίνει ότι κατανοούμε πως όλα τα όντα βρίσκονται σε μια διαδικασία εξέλιξης και ότι αξίζουμε την αγάπη ακόμη κι όταν κάνουμε λάθη και δεν είμαστε τέλειοι. Δεν σημαίνει ότι σταματάμε την προσπάθεια βελτίωσης της συμπεριφοράς μας, των επιλογών και των πράξεών μας. Συνεχίζουμε να παρατηρούμε και να βελτιώνουμε τον εαυτό μας, ενώ συγχρόνως συνειδητοποιούμε ότι εμείς και όλοι οι άλλοι αξίζουμε την αγάπη και το σεβασμό όπως είμαστε στην παρούσα φάση της εξέλιξής μας.

Η εφαρμογή αυτής της φιλοσοφίας απαιτεί να κάνουμε το ίδιο στους άλλους και να τους αγαπάμε και να τους σεβόμαστε με τα λάθη και τις αδυναμίες τους σ’ αυτό το στάδιο της εξελικτικής τους πορείας. Όταν μπορούμε να το κάνουμε, θα μας είναι ευκολότερο να νιώθουμε άνετα και τρυφερά ακόμη και απέναντι σε κριτική και διαφορετικές γνώμες.

 

*******

Αγαπώντας αυτούς που μας εμποδίζουν να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας

 

5. Όταν εμποδίζουν εμένα ή πρόσωπα σημαντικά για μένα να ικανοποιήσουμε σημαντικές ανάγκες, δηλαδή φαγητό, στέγη, σεξ, εργασία, ύπνο, χρήματα, διακοπές, διαλογισμό, την αποδοχή και την εκτίμηση από τους άλλους.

Δεν είναι εύκολο για τους περισσότερους από μας να αγαπάμε αυτούς που ηθελημένα ή ακόμη και αθέλητα εμποδίζουν εμάς ή τους αγαπημένους μας να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας. Είναι φυσικό να νιώθουμε απογοήτευση, πίκρα και θυμό.

Οι βασικές μας ανάγκες είναι:

1. Να είμαστε ασφαλείς και προστατευμένοι από φυσικούς κινδύνους στο παρόν και στο μέλλον.
2. Να απολαμβάνουμε τις ηδονές των αισθήσεων.
3. Να είμαστε αποδεκτοί από τους άλλους – να αποτελούμε μέρος κάποιας ομάδας.
4. Να μας σέβονται και να μας θαυμάζουν – να είμαστε κάτι ιδιαίτερο μέσα στην ομάδα.
5. Να έχουμε δύναμη (έλεγχο) στο περιβάλλον μας – να είμαστε αφεντικά.
6. Να αγαπάμε και να μας αγαπούν.
7. Να δημιουργούμε, να παράγουμε.
8. Να αναπτυσσόμαστε, να μαθαίνουμε και να κατανοούμε. Να ωριμάζουμε σε όλα τα επίπεδα της ύπαρξης.
9. Να βιώνουμε ενότητα με όλους.

Ο πόνος που νιώθουμε όταν δεν μπορούμε να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας είναι το αποτέλεσμα της προσκόλλησής μας σ’ αυτές τις ανάγκες. Κάθε εθισμός είναι πηγή πόνου. Πιστεύουμε ότι πρέπει να έχουμε συγκεκριμένα άτομα, αντικείμενα, απολαύσεις ή καταστάσεις για να αισθανόμαστε αξία, ευτυχία, ασφάλεια και ελευθερία. Η πηγή του πόνου μας και του θυμού μας είναι ο εθισμός μας σε ό,τι πιστεύουμε πως «πρέπει» να έχουμε.

Χάνουμε τη γαλήνη και την αγάπη μας στο βαθμό που εξαρτιόμαστε από τη συγκεκριμένη ανάγκη. Αν απελευθερωθούμε από την προσκόλληση, τότε δεν θα χάνουμε την αγάπη μας. Αν δεν χρειαζόμαστε αποδοχή ή ασφάλεια από τους άλλους, δεν θα χάνουμε την αγάπη μας γι’ αυτούς, όταν αποτελούν «εμπόδια».

Δεν προτείνουμε απαλλαγή από την αποδοχή, την ασφάλεια ή την ελευθερία, αλλά μάλλον από την ανάγκη να τα εισπράξουμε από κάτι έξω από τον εαυτό μας. Χρειαζόμαστε αποδοχή και ασφάλεια και ελευθερία, όταν δεν τα έχουμε. Δεν χρειαζόμαστε ό,τι έχουμε ήδη και δεν μπορούμε να έχουμε ό,τι χρειαζόμαστε – εφόσον το χρειαζόμαστε, γιατί η ανάγκη βασίζεται στην απουσία. Η αίσθηση της ανάγκης είναι το αντίθετο του να το έχω.

Αυτό που προτείνουμε είναι να καλλιεργήσουμε μέσα μας την αίσθηση της αποδοχής, της ασφάλειας και της ελευθερίας, βασισμένη στην ίδια μας την ύπαρξη και όχι σε ό,τι μπορούμε να πάρουμε από έξω. Όταν δεν αμφιβάλουμε για την αξία, την ασφάλεια και την ελευθερία μας, τότε τα έχουμε και δεν χρειαζόμαστε κάποια συγκεκριμένη συμπεριφορά από τους άλλους για να νιώθουμε καλά. Και μπορούμε να τους αγαπάμε ανεξάρτητα από τη συμπεριφορά τους.

Εντούτοις, υπάρχουν φορές που το μάθημά μας είναι να γίνουμε πιο αποτελεσματικοί, πιο διεκδικητικοί στην ικανοποίηση των αναγκών μας. Αυτό θα συζητηθεί.

Όπως θα θυμάστε από το κεφάλαιο για τη δημιουργία της πραγματικότητάς μας, το γεγονός ότι οι άλλοι μπορεί να παρουσιάζονται σαν εμπόδια στην ικανοποίηση των αναγκών μας είναι απλά μια δοκιμασία, που εμείς οι ίδιοι σαν ψυχές έχουμε επιλέξει για να δημιουργήσουμε την ευκαιρία να αναπτύξουμε εσωτερικές αρετές και πνευματικές ποιότητες. Όμως, έχουμε ελεύθερη βούληση και μπορούμε να επιλέξουμε να μην μάθουμε και να παραμείνουμε με την πίκρα, τα συναισθήματα αδικίας και το θυμό ή το μίσος. Η αγάπη είναι μια επιλογή.

Η αντίληψη ότι οι άλλοι κατά καιρούς εμφανίζονται σαν εμπόδια της ευτυχίας μας ή σαν αιτίες του πόνου μας βασίζεται στην ψευδαίσθηση ότι οι άλλοι μπορούν να δημιουργήσουν την πραγματικότητά μας και έχουν τη δύναμη να ενεργούν έξω από τους συμπαντικούς νόμους.

Όπως έχει γράψει ο Απόστολος Παύλος, «ούτε μια τρίχα του κεφαλιού δεν μπορεί να κινηθεί, χωρίς να το επιτρέψει ο Θεός.»

Κάθε γεγονός, ευχάριστο και δυσάρεστο, συμβαίνει λόγω των παρακάτω αιτιών:

1. Το επιτρέπει το σύμπαν.
2. Είναι το φυσικό αποτέλεσμα των προηγούμενων επιλογών μας, των τωρινών μας σκέψεων και των μαθημάτων που έχουμε επιλέξει να μάθουμε αυτή τη στιγμή.
3. Αυτό εξυπηρετεί κατά κάποιον τρόπο τη διαδικασία εξέλιξής μας.
4. Εμείς το έλκουμε και έχουμε κάτι να μάθουμε και να κερδίσουμε αντιμετωπίζοντας το.

 

Πιθανά μαθήματα της ψυχής

Ακολουθούν μερικά από τα πιθανά μαθήματα, που έχουμε επιλέξει σε επίπεδο ψυχής να μάθουμε, όταν δεν μπορούμε να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας.

1. Ίσως χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε ότι οι άλλοι δεν μας εμποδίζουν εσκεμμένα, αλλά απλά ζουν τη ζωή τους σύμφωνα με τις δικές τους ανάγκες, προγραμματισμούς, φόβους ή προβλήματα. Δεν έχουν πρόθεση να μας εμποδίσουν ή να μας βλάψουν.
2. Ίσως να έχουμε αποφασίσει σαν ψυχές ότι είναι ώρα να απελευθερωθούμε από την προσκόλλησή μας στη συγκεκριμένη ανάγκη, όπως για αποδοχή, ασφάλεια ή ελευθερία μέσα από κάποια συγκεκριμένη συμπεριφορά ή κατάσταση. Το μάθημά μας μπορεί να είναι να μετατρέψουμε την προσκόλληση σε προτίμηση, ώστε να μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι ακόμη κι όταν δεν μπορούμε να την ικανοποιήσουμε.

Σημείωση για προσκολλήσεις και προτιμήσεις: Μια προτίμηση μάς επιτρέπει να είμαστε ευτυχισμένοι όταν έχουμε αυτό που προτιμούμε, αλλά να μην βιώνουμε πόνο όταν δεν το έχουμε. Ένας εθισμός δημιουργεί πόνο όταν δεν έχουμε αυτό στο οποίο είμαστε εθισμένοι. Στην πραγματικότητα, όταν έχουμε έναν εθισμό σε κάποιον ή σε κάτι, σπάνια μπορούμε αληθινά να το απολαύσουμε, επειδή ζούμε με το φόβο της απώλειάς του. Όταν φοβόμαστε μήπως χάσουμε αυτό που αγαπάμε, ουσιαστικά ποτέ δεν το απολαμβάνουμε. Νιώθουμε άγχος ότι μπορεί να μην μπορέσουμε να αποκτήσουμε ή να κρατήσουμε αυτό στο οποίο είμαστε εθισμένοι, νιώθουμε ζήλια γι’ αυτούς που έχουν ήδη αυτό που θέλουμε και, φυσικά, θυμό και μίσος γι’ αυτούς που μας «εμποδίζουν».

Επομένως, το μάθημά μας μπορεί να είναι να απαλλαγούμε από την προσκόλληση που μας στερεί την αγάπη γι’ αυτούς που φαίνεται ότι μπορεί να μας εμποδίζουν. Ίσως χρειάζεται να αναρωτηθούμε ποιο είναι σημαντικότερο η προσκόλληση ή το να αγαπάμε αυτό το άτομο. Βέβαια, το να αγαπάμε κάποιον δεν σημαίνει ότι δεν θα του ζητήσουμε αυτό που έχουμε ανάγκη για να είμαστε ευτυχισμένοι.

3. Ίσως χρειάζεται να μάθουμε να έχουμε περισσότερο αυτοσεβασμό και αυτοπεποίθηση και να επικοινωνούμε δυναμικά και σταθερά με τους γύρω μας σε ό,τι αφορά στις ανάγκες μας και στο πόσο αξίζουμε να τις σέβονται. Το μάθημα είναι πιο αποτελεσματική επικοινωνία.

Σ’ αυτήν την περίπτωση χρειάζεται να αποφύγουμε τις παγίδες της αναποτελεσματικής επικοινωνίας:

α. πλήρης έλλειψη επικοινωνίας.

β. απειλές, κριτική, κατηγορίες.

γ. ρόλος του θύματος – εγώ ο καημένος.

Χρειάζεται να μάθουμε να εκφράζουμε καθαρά:

α. Ανάγκες.

β. Γιατί οι άλλοι είναι σημαντικοί για μας.

γ. Πώς νιώθουμε όταν δεν είναι σεβαστές οι ανάγκες μας.

δ. Ποια πρακτικά προβλήματα δημιουργούνται όταν δεν ικανοποιούνται οι ανάγκες μας. (Χάσιμο χρόνου, χρημάτων, ενέργειας, ηρεμίας κλπ.)

 

Περισσότερα για την αποτελεσματική επικοινωνία στο:

www.HolisticHarmony.com/archives/imessages/

 

4. Ίσως εκπέμπουμε υποσυνείδητες πεποιθήσεις ή φόβους που εμποδίζουν τις ανάγκες μας να ικανοποιηθούν. Μερικές μπορεί να είναι:

α. Δεν αξίζω να το έχω.

β. Δεν μου αξίζει η ευτυχία.

γ. Αν αποκτήσω αυτό που θέλω, μπορεί να χάσω κάτι άλλο σημαντικό, όπως ελευθερία, αξία, ασφάλεια κλπ.

Τότε οι άλλοι καθρεφτίζουν τα δικά μας υποσυνείδητα εμπόδια και συμπεριφέρονται με τρόπους που εμποδίζουν την ικανοποίηση των αναγκών μας. Σ’ αυτήν την περίπτωση, χρειάζεται να απελευθερωθούμε από τις αυτοπεριοριστικές υποσυνείδητες πεποιθήσεις.

5. Ίσως το πρόβλημα να είναι η δική μας συμπεριφορά, που προκαλεί τους άλλους να μας φέρονται μ’ αυτόν τον τρόπο.

Αν δεν τους σεβόμαστε, μπορεί να μην μας σέβονται.

Αν αγνοούμε τις ανάγκες τους, μπορεί να κάνουν το ίδιο.

Αν παίζουμε το ρόλο του ανώτερου, του τρομοκράτη, του ανακριτή, του απόμακρου, του παιδιού ή του θύματος, μπορεί να προκαλούμε τους άλλους να συμπεριφέρονται με τον ίδιο ή τον αντίθετο τρόπο.

Αν δεν σεβόμαστε τον εαυτό μας ή τις ανάγκες μας, οι άλλοι δεν θα μας σεβαστούν.

Έτσι, μπορεί να χρειάζεται να αλλάξουμε τη δική μας συμπεριφορά προς τον εαυτό μας και τους άλλους, για να δημιουργήσουμε την ατμόσφαιρα που θα τους επιτρέψει να σεβαστούν τις ανάγκες μας.

Εν κατακλείδι, μπορούμε να αγαπάμε τους άλλους όταν φαίνεται να είναι εμπόδια στην ικανοποίηση των αναγκών μας, αν εμείς:

1. Κατανοούμε ότι οι άλλοι κάνουν μόνον ό,τι το σύμπαν τους επιτρέπει να κάνουν.
2. Κατανοούμε ότι η ζωή μάς δίνει αυτήν την εμπειρία για να μάθουμε και να εξελιχθούμε.
3. Μαθαίνουμε το μάθημά μας.
4. Αγαπάμε και συγχωρούμε τους άλλους.

 

*******

Αγαπώντας αυτούς που δεν φέρονται όπως θα θέλαμε

 

6. Όταν δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες μου ή δεν λειτουργούν όπως θα ήθελα (ιδιαίτερα παιδιά, σύζυγοι, συγγενείς και γονείς).

Η ανασφάλεια μάς δημιουργεί την ανάγκη να ζουν οι άλλοι τη ζωή τους σύμφωνα με τις δικές μας πεποιθήσεις και αξίες. Όταν δεν το κάνουν, νιώθουμε ότι απειλούμαστε επειδή οι πεποιθήσεις μας είναι η βάση της ασφάλειάς μας. Αυτό είναι ακόμη πιο έντονο σε σχέση με την άμεση οικογένεια και ιδιαίτερα με τα παιδιά μας, για τα οποία νιώθουμε υπεύθυνοι.

Μερικοί από μας χάνουμε τα αισθήματα αγάπης και ενότητας προς τα μέλη της οικογένειάς μας, όταν δεν συμφωνούμε με τον τρόπο ζωής τους, το σύντροφό τους, την επαγγελματική επιλογή τους, τις ερωτικές τους προτιμήσεις, τη χρήση ουσιών, τη θρησκεία τους ή ακόμη και τις πολιτικές πεποιθήσεις τους.

Η πρόκληση εδώ είναι να νιώθουμε αρκετά ασφαλείς μέσα μας, ώστε να μπορούμε να αγαπάμε όλους, ανεξάρτητα από αυτές τις προσωπικές επιλογές.

Αυτό είναι ακόμη πιο δύσκολο όταν νιώθουμε υπεύθυνοι για την πραγματικότητά τους, την ευτυχία και την επιτυχία τους – όπως τα αντιλαμβανόμαστε όλα αυτά. Αισθανόμαστε ότι αποτύχαμε και χάνουμε το αίσθημα αξίας και ασφάλειας, επειδή δεν έχουμε πετύχει να κάνουμε τους άλλους όπως πιστεύουμε ότι «θα έπρεπε να είναι». Είναι ντροπή να χάνουμε την αγάπη μας για τους άλλους επειδή δεν κινούνται προς μια διαφορετική κατεύθυνση και δεν μπορούμε να τους ελέγξουμε.

Νιώθουμε ανασφαλείς όταν δεν μπορούμε να ελέγξουμε τους άλλους. Είναι κι αυτό μια δοκιμασία – να είμαστε ικανοί να αγαπάμε και να αποδεχόμαστε αυτούς που δεν μπορούμε να ελέγχουμε και να τους επιτρέπουμε να ακολουθούν την εσωτερική τους καθοδήγηση – ακόμη κι όταν φαίνεται να κινούνται σε επικίνδυνες ή λανθασμένες κατευθύνσεις.

Κάθε ον είναι μια απόλυτα μοναδική έκφραση του θείου. Οι άλλοι μπορεί να έχουν επιλέξει να βρουν ευτυχία και εξέλιξη με τρόπους, που εμείς δεν μπορούμε να καταλάβουμε. Μπορεί ακόμη να χρειάζεται να περάσουν μέσα από διάφορα βιώματα για να ανακαλύψουν από προσωπική εμπειρία πού δεν υπάρχει η ευτυχία τους.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν εκφράζουμε τις δικές μας πεποιθήσεις, συναισθήματα και ανάγκες. Το κάνουμε με σεβασμό στον εαυτό μας και τους άλλους, ενώ διατηρούμε το αίσθημα της αγάπης και της αλήθειας ότι η ζωή τους είναι δική τους ευθύνη και δεν μπορούμε να τη δημιουργήσουμε γι’ αυτούς.

Αυτό το πρόβλημα υπερτονίζεται όταν φοβόμαστε ότι οι επιλογές τους μπορεί να επιφέρουν ντροπή και απόρριψή μας στα μάτια της κοινωνίας. Ίσως χρειαζόμαστε να μοιάζουν στους άλλους, λόγω της προσωπικής μας ανάγκης να είμαστε αποδεκτοί από τον κοινωνικό μας περίγυρο. Πολλά παιδιά έχουν νιώσει ότι οι γονείς τους έδωσαν περισσότερη σημασία σ’ αυτό που πιστεύουν οι άλλοι, παρά στις προσωπικές ανάγκες των παιδιών τους. Όταν συμβαίνει αυτό, νιώθουν ότι δεν τα αγαπούν. Φυσικά και ο γονιός νιώθει ότι δεν τον αγαπούν, γιατί πιστεύει ότι αν το παιδί τον αγαπούσε θα ήταν όπως αυτός χρειάζεται να είναι ώστε να τον αποδέχονται οι άλλοι. Βέβαια, ο γονιός μπορεί να μην το εκφράζει μ’ αυτόν τον τρόπο, αλλά με όρους του «σωστού και του λάθους».

Επομένως, το να αγαπάμε αυτούς που δεν ζουν όπως εμείς πιστεύουμε ότι θα έπρεπε είναι μια ευκαιρία να απελευθερωθούμε από τρία βασικά εμπόδια στη διαδικασία εξέλιξης και στην προσωπική μας ελευθερία.

1. Την πεποίθηση ότι εμείς είμαστε υπεύθυνοι γι’ αυτό που κάνουν και δημιουργούν οι άλλοι.
2. Το φόβο για το τι σκέφτονται οι άλλοι για μας και την οικογένειά μας.
3. Την ανάγκη οι άλλοι να επιβεβαιώσουν το σύστημα πεποιθήσεών μας με το να το κάνουν τρόπο ζωής.

Όταν είμαστε αρκετά ασφαλείς μέσα μας, θα είμαστε ικανοί να αγαπάμε τους άλλους ανεξάρτητα από το αν ζουν σύμφωνα με το δικό μας σύστημα πεποιθήσεων.

Σημείωση: Το να αγαπάμε τους άλλους δεν μας εμποδίζει να αποφασίσουμε ότι δεν μπορούμε να ζούμε ή να συνεργαζόμαστε μαζί τους. Αν οι άλλοι επιλέγουν τρόπους ζωής που θεωρούμε ανήθικους ή βλαβερούς ή ότι θα μας πονέσουν, έχουμε κάθε δικαίωμα να επιλέξουμε να μην τους συναναστρεφόμαστε ή να μην συνεργαζόμαστε μαζί τους. Μπορούμε να τους αγαπάμε και να ευχόμαστε να είναι καλά και ευτυχισμένοι και να τους συντρέχουμε όταν χρειάζονται τη βοήθειά μας.

 

*******

Αγαπώντας αυτούς που δεν μας σέβονται

 

7. Όταν δεν με σέβονται.

Έχουμε ανάγκη να μας σέβονται οι άλλοι, όταν πιστεύουμε ότι:

α. Αν οι άλλοι δεν με σέβονται, δεν είμαι ασφαλής και δεν αξίζω.

β. Δεν μπορώ να είμαι ευτυχισμένος, αν οι άλλοι δεν με σέβονται και δεν με αγαπούν.

Έχουμε ταυτίσει την αξία και την ασφάλειά μας με το σεβασμό των άλλων για μας. Θα είμαστε ικανοί να αγαπάμε τους άλλους, που δεν μας φέρονται με σεβασμό, όταν θα έχουμε αρκετό εσωτερικό αυτοσεβασμό και δεν θα χρειαζόμαστε το δικό τους.

Συχνά είναι λάθος να πιστεύουμε ότι οι άλλοι δεν μας σέβονται. Ερμηνεύουμε ότι δεν μας σέβονται επειδή καπνίζουν ενώ τους έχουμε ζητήσει να μην το κάνουν, επειδή αργούν στα ραντεβού τους, επειδή δεν κρατούν τις συμφωνίες τους, επειδή κάνουν θόρυβο όταν θέλουμε να ξεκουραστούμε. Αν και ερμηνεύουμε αυτή τη συμπεριφορά σαν έλλειψη σεβασμού, είναι οι παρορμήσεις, οι φόβοι και οι ανάγκες τους που τους εμποδίζουν να φερθούν διαφορετικά. Τις περισσότερες φορές δεν έχουν την πρόθεση να είναι ασεβείς και δεν έχουν επίγνωση ότι εμείς ερμηνεύουμε τη συμπεριφορά τους μ’ αυτόν τον τρόπο.

Μπορούμε να το πάρουμε προσωπικά ή απλά να κατανοήσουμε την αδυναμία τους, και να αντιληφθούμε ότι είναι θέμα έλλειψης εσωτερικής δύναμης και όχι έλλειψης σεβασμού προς εμάς. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα έπρεπε να αποδεχτούμε αυτήν τη συμπεριφορά. Χρειάζεται και πάλι να έχουμε διάκριση ανάμεσα στο άτομο και τη συμπεριφορά του. Μπορούμε να συνεχίσουμε να αγαπάμε τον άλλον, ενώ του ξεκαθαρίζουμε ότι χρειαζόμαστε και θέλουμε να έχουμε τη συμπεριφορά που αξίζουμε. Μπορεί να χρειαστεί κατά καιρούς να εφαρμόσουμε κάποιο είδος φυσικής ή λογικής συνέπειας, όταν έχουμε εκφραστεί πολλές φορές αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Έχουμε το δικαίωμα να διακόψουμε την επαφή με αυτούς που δεν μπορούν να συμπεριφέρονται με δικαιοσύνη και σεβασμό. Και όλο αυτό μπορεί να γίνεται, ενώ συνεχίζουμε να τους αγαπάμε, να εκφράζουμε την αγάπη μας και να τους ευχόμαστε το καλύτερο, ακόμη και να τους βοηθάμε όταν είναι απαραίτητο.

Σημείωση: Μπορεί να καθρεφτίζουν τη δική μας έλλειψη σεβασμού.

Αν εμείς οι ίδιοι δεν σεβόμαστε τον εαυτό μας ή τους άλλους, τότε μπορεί οι άλλοι να το αντανακλούν πίσω σε μας. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, χρειάζεται να εξετάσουμε αν η έλλειψη σεβασμού, που αντιλαμβανόμαστε, είναι:

1. Μια προβολή των πεποιθήσεών μας, όπου αντιλαμβανόμαστε έλλειψη σεβασμού όταν στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Χρειάζεται να απελευθερωθούμε από την πεποίθηση και την προσδοκία – του σεβασμού των άλλων.
2. Μια αντανάκλαση της δικής μας έλλειψης αυτοσεβασμού. Χρειάζεται να εμπνεύσουμε στους άλλους το σεβασμό, σεβόμενοι τον εαυτό μας.
3. Ένα καθρέφτισμα της δικής μας έλλειψης σεβασμού προς τους άλλους. Χρειάζεται να σεβόμαστε περισσότερο τους άλλους.

 

*******

Αγαπώντας αυτούς που πιστεύουν ότι είναι ανώτεροι ή ότι ξέρουν περισσότερα

 

8. Όταν πιστεύουν ότι είναι ανώτεροι.
9. Όταν νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα.
10. Όταν μου δίνουν συμβουλές που δεν ζήτησα.

Θα μας ενοχλεί περισσότερο μια τέτοια συμπεριφορά, αν πιστεύουμε ότι:

α. Αν οι άλλοι είναι ανώτεροι, τότε εγώ είμαι κατώτερος.

β. Χάνω την αξία μου, όταν οι άλλοι νομίζουν ότι είναι ανώτεροι.

γ. Πρέπει να προστατεύσω την αξία μου από αυτούς που νομίζουν ότι είναι ανώτεροι από μένα.

δ. Η ασφάλεια και η αξία μου εξαρτώνται από το αν είμαι ανώτερος από τους άλλους.

ε. Χάνω την αξία μου, όταν οι άλλοι μου δίνουν συμβουλές.

στ. Αξίζω λιγότερο, όταν οι άλλοι ξέρουν περισσότερα από μένα.

ζ. Η αξία μου βασίζεται στο πόσα γνωρίζω σε σύγκριση με τους άλλους.

η. Η αξία μου μετριέται με το πώς συγκρίνομαι με τους άλλους.

θ. Οι άλλοι θέλουν να με ελέγχουν με τις συμβουλές τους.

ι. Όταν με συμβουλεύουν είναι σαν να μου λένε ότι είμαι λάθος ή ηλίθιος.

Είναι προφανές ότι χάνουμε τα αισθήματα αγάπης και ενότητας σε τέτοιες περιπτώσεις, επειδή δεν είμαστε σίγουροι για την αξία μας και νιώθουμε ταπεινωμένοι ή ανάξιοι όταν οι άλλοι πιστεύουν ότι είναι ανώτεροι ή γνωρίζουν περισσότερα. Ακόμη κι όταν γνωρίζουν περισσότερα για κάποιο ειδικό αντικείμενο, αυτό δεν τους κάνει ανώτερους ή εμάς κατώτερους. Η προσωπική μας αξία σαν εκφράσεις του θείου αφορά την ύπαρξή μας και όχι την εμφάνιση, τις γνώσεις, τις ικανότητες, τα αποτελέσματα, τον πλούτο ή το τι πιστεύουν οι άλλοι ή το πώς συμπεριφέρονται.

Η συναναστροφή με ανθρώπους που θεωρούν ότι είναι ανώτεροι ή θέλουν να λένε στους άλλους τι να κάνουν είναι μια θαυμάσια ευκαιρία να απελευθερωθούμε από τέτοιες ψευδαισθήσεις και να βιώσουμε την αξία μας ανεξάρτητα από τις πεποιθήσεις ή τη συμπεριφορά των άλλων. Όταν μπορέσουμε να το κάνουμε, θα είμαστε ικανοί να τους αγαπάμε ακόμη κι όταν έχουν την ανάγκη να αυτοεπιβεβαιωθούν ή προσπαθούν να μας ελέγξουν παίζοντας αυτούς τους ρόλους. Μπορούμε να τους βλέπουμε σαν παιδιά που χρειάζονται να νιώθουν σπουδαία και να τους αγαπάμε ακόμη κι όταν δεν αισθανόμαστε την ανάγκη να τους ανταγωνιστούμε ή να κάνουμε αυτό που μας ζητούν.

Αν ένα μικρό παιδί συμπεριφερόταν με τρόπο σαν να προσπαθούσε να φανεί ανώτερο ή να μας πει τι να κάνουμε, θα το βρίσκαμε διασκεδαστικό και θα παίζαμε, χωρίς να νιώθουμε την ανάγκη να υπακούσουμε. Αυτό εδώ είναι το δεύτερο σημαντικό κλειδί – να είμαστε ικανοί να νιώθουμε άνετα μη κάνοντας αυτό που μας λένε οι άλλοι, όταν αισθανόμαστε ότι δεν συμβαδίζει με την εσωτερική μας καθοδήγηση και τις πραγματικές αξίες ή ανάγκες μας. Συχνά χάνουμε την αγάπη μας όταν οι άλλοι μας δίνουν συμβουλές, επειδή δεν νιώθουμε άνετα να μην τις ακολουθήσουμε. Έχουμε συχνά την ανάγκη να δημιουργήσουμε αρνητικά συναισθήματα, ώστε να νιώθουμε πιο άνετα μη κάνοντας αυτό που θέλουν. Δεν χρειαζόμαστε αυτά τα αρνητικά συναισθήματα, αν κατανοήσουμε ότι έχουμε κάθε δικαίωμα να μας αγαπούν οι άλλοι, όταν επιλέγουμε να ακούμε την εσωτερική μας φωνή παρά τη δική τους συμβουλή.

Μπορούμε να το κάνουμε όταν εμείς οι ίδιοι είμαστε ικανοί να αγαπάμε αυτούς που δεν ακολουθούν τις συμβουλές μας και επιλέγουν να ακολουθούν τις δικές τους ανάγκες και αξίες. Αν μπορούμε να αγαπάμε τους άλλους σ’ αυτή την περίπτωση, τότε μπορούμε να νιώθουμε ελεύθεροι να εξηγήσουμε στους άλλους φυσικά και με αγάπη ότι είμαστε ευγνώμονες για τις υποδείξεις τους και ότι θα ακολουθήσουμε τη δική μας εσωτερική καθοδήγηση σ’ αυτό το θέμα. Δεν χρειάζεται να θυμώσουμε για να νιώσουμε ελεύθεροι. Είμαστε ελεύθεροι να διαφωνούμε με αγάπη.

Τα κλειδιά για να αγαπάμε αυτούς που πιστεύουν ότι είναι ανώτεροι ή ότι τα ξέρουν όλα ή που μας συμβουλεύουν είναι ότι:

1. Η αξία μας βασίζεται στην εσώτερη θεϊκή μας φύση και είναι σταθερή και αδιαπραγμάτευτη και δεν μπορεί να συγκριθεί με κανενός άλλου.
2. Είμαστε καλοί και αξιαγάπητοι ακόμη κι όταν δεν μπορούμε ή δεν επιλέγουμε να ακολουθήσουμε τις κατευθύνσεις ή τις συμβουλές των άλλων.
3. Αυτά τα άτομα έχουν συνήθως ανάγκη επιβεβαίωσης και αγάπης – να τους βλέπουμε και να τους αγαπάμε σαν μικρά παιδιά.
4. Η ζωή μάς δίνει σε κάθε περίπτωση ακριβώς αυτό που χρειαζόμαστε για να μάθουμε το επόμενο μάθημα ζωής – σ’ αυτήν την περίπτωση μπορούμε να μάθουμε να νιώθουμε αρκετά ασφαλείς μέσα μας για να αγαπάμε αυτά τα άτομα.

 

*******

Αγαπώντας αυτούς που θέλουν να μας καταπιέζουν και να μας ελέγχουν

 

11. Όταν προσπαθούν να με ελέγξουν και να με καταπιέσουν.
12. Όταν χρησιμοποιούν εμένα ή άλλους.

Χάνουμε την αγάπη μας γι’ αυτούς που θέλουν να μας ελέγξουν, να μας καταπιέσουν ή να μας χρησιμοποιήσουν, όταν πιστεύουμε ότι:

α. Οι άλλοι θέλουν να με ελέγχουν.

β. Πρέπει να κάνω αυτό που θέλουν οι άλλοι για να έχω την αγάπη τους και να νιώθω ασφαλής.

γ. Κινδυνεύω αν δεν κάνω αυτό που θέλουν οι άλλοι.

δ. Δεν μπορώ να αγαπώ κάποιον που δεν κάνει αυτό που θέλω και επομένως οι άλλοι δεν θα με αγαπάνε αν δεν κάνω αυτό που θέλουν.

ε. Είμαι το θύμα.

στ. Δεν θα είμαι καλός άνθρωπος αν πω όχι.

ζ. Είμαι αδύναμος και δεν μπορώ να προστατεύσω τον εαυτό μου.

η. Πρέπει να προστατεύσω την ελευθερία μου από τους άλλους – μην κάνοντας αυτό που θέλουν ή ζητούν.

Καταρχήν μπορεί να μην είναι αλήθεια ότι οι άλλοι προσπαθούν να με ελέγξουν ή να με καταπιέσουν. Αυτό μπορεί να είναι μια υποκειμενική προβολή από το παρελθόν μας, με την οποία παρερμηνεύουμε τα κίνητρά τους. Μπορεί απλά να ζουν τη δική τους ζωή και να προσπαθούν να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους. Μπορεί όχι μόνον να μην θέλουν να μας ελέγξουν, αλλά να νιώσουν έκπληκτοι αν τους πούμε ότι πιστέψαμε πως το ήθελαν.

Συχνά νιώθουμε καταπιεσμένοι λόγω της ανικανότητάς μας να εκφράσουμε τις δικές μας ανάγκες και συναισθήματα. Τότε οι άλλοι δεν έχουν ιδέα για το πώς αισθανόμαστε, επειδή δεν τους αφήνουμε να το γνωρίσουν. Σ’ αυτήν την περίπτωση, το πρόβλημα μπορεί εύκολα να λυθεί με αποτελεσματική επικοινωνία, όπου εκφράζουμε το τι θα θέλαμε και το τι δεν θα θέλαμε να γίνει.

Ίσως ακόμη κάποιοι να θέλουν να κάνουμε κάτι, επειδή επιθυμούν να μας βοηθήσουν και πιστεύουν ότι θα ήταν καλό για μας. Το απώτερο κίνητρό τους είναι να μας βοηθήσουν.

Ακόμη κι όταν οι άλλοι θέλουν να μας ελέγχουν, δεν μπορούν να μας αναγκάσουν να κάνουμε κάτι που δεν θέλουμε, εκτός κι αν χρειαζόμαστε κάτι απ’ αυτούς. Μπορεί να χρειαζόμαστε την επιδοκιμασία τους, την αγάπη τους, χρήματα ή τη δουλειά μας, ή ίσως ακόμη και τη ζωή μας, αν βρίσκεται στα χέρια τους. Έτσι τελικά παζαρεύουμε την ελευθερία μας έναντι αυτού που χρειαζόμαστε από αυτούς. Μπορούμε να είμαστε ελεύθεροι μόνον όταν είμαστε αρκετά ασφαλείς μέσα μας για να κάνουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε ανεξάρτητα από τις συνέπειες. Σ’ αυτήν την περίπτωση, το μάθημά μας μπορεί να είναι να έχουμε εσωτερική δύναμη να κάνουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε με αγάπη και χωρίς φόβο ή αρνητικά συναισθήματα προς τους άλλους.

Σε άλλες περιπτώσεις, ίσως να χρειάζεται να μάθουμε να απαλλαγούμε τελικά από τις ανάγκες μας και να συμμορφωθούμε με τις επιθυμίες των άλλων, με αγάπη και χωρίς αίσθημα θυσίας. Το μάθημά μας μπορεί να είναι να απαλλαγούμε από το φόβο να μας ελέγχουν και να προσφέρουμε με αγάπη αυτό που οι άλλοι χρειάζονται από μας.

Φοβόμαστε μήπως χάσουμε την αγάπη των άλλων, όταν εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε ικανοί να τους αγαπάμε αν δεν κάνουν αυτό που θέλουμε απ’ αυτούς. Αν είμαστε ανίκανοι να τους αγαπάμε όταν λένε όχι, τότε δεν μπορούμε να φανταστούμε ότι θα μας αγαπάνε αν δεν συμμορφωνόμαστε με τις επιθυμίες τους.

Μπορούμε να αγαπάμε αυτούς που προσπαθούν να μας καταπιέσουν όταν κατανοήσουμε ότι:

1. Αυτή η κατάσταση μάς έχει δοθεί σαν ευκαιρία για εξέλιξη.
2. Δεν μπορεί κανείς να μας καταπιέσει εκτός κι αν χρειαζόμαστε κάτι απ’ αυτόν.
3. Το μάθημά μας μπορεί να είναι να μάθουμε να λέμε όχι με αγάπη.
4. Είμαστε ασφαλείς και αξιαγάπητοι ακόμη κι όταν επιλέγουμε να μην κάνουμε αυτό που θέλουν οι άλλοι.
5. Μπορεί να χρειάζεται να μάθουμε να κάνουμε με αγάπη αυτό που χρειάζονται οι άλλοι.

 

*******

Αγαπώντας αυτούς που κουτσομπολεύουν ή λένε ψέματα σε μας ή για μας

 

13. Όταν λένε ψέματα και κουτσομπολεύουν.

Εδώ υπάρχουν διάφορες πιθανότητες.

1. Λένε ψέματα που δεν είναι για μας. Μπορεί να είναι για τον εαυτό τους, άλλους, γεγονότα κλπ.
2. Λένε ψέματα στους άλλους για μας.
3. Κουτσομπολεύουν άλλους.
4. Κουτσομπολεύουν εμάς.

Αυτή είναι άλλη μια πνευματική πρόκληση – να αγαπάμε αυτούς που συμπεριφέρονται μ’ αυτόν τον τρόπο.

Κάθε φορά που βιώνουμε αρνητικά συναισθήματα που επισκιάζουν την έμφυτη αγάπη μας, χρειάζεται να θέσουμε στον εαυτό μας την ερώτηση, «από τι κινδυνεύω εδώ;» Τι είναι αυτό που φοβόμαστε όταν οι άλλοι συμπεριφέρονται με τέτοιο τρόπο;

Μερικοί προγραμματισμοί είναι:

1. Δεν είμαι ασφαλής όταν οι άλλοι μου λένε ψέματα. Δεν υπάρχει τρόπος να κατανοήσω ή να ελέγξω αυτό που συμβαίνει και δεν μπορώ να ξέρω τι να κάνω.
2. Δεν αξίζω όταν οι άλλοι μου λένε ψέματα.
3. Μπορεί να με απορρίψουν και μπορεί να χάσω τον αυτοσεβασμό μου, όταν οι άλλοι με κουτσομπολεύουν και λένε σε τρίτους μυστικά για την προσωπική μου ζωή.
4. Αν κάποιοι λένε ψέματα για μένα, οι άλλοι θα με απορρίψουν και θα χάσω την αγάπη τους.

Βασικά νιώθουμε να απειλείται η ασφάλεια και η αξία μας – κυρίως εξαιτίας του τι θα πιστέψουν οι άλλοι για μας.

Σ’ αυτήν την περίπτωση, για να είμαστε ικανοί να αγαπάμε, χρειάζεται για άλλη μια φορά να ξεκινήσουμε με το αξίωμα ότι αυτό που μας συμβαίνει είναι για κάποιο λόγο και ότι, αν πάρουμε αυτό το μάθημα, θα έχουμε πνευματικά οφέλη.

Πολλά μπορούμε να κερδίσουμε από τα ακόλουθα μαθήματα:

1. Η ζωή μού δίνει ακριβώς αυτό που χρειάζομαι για να απελευθερωθώ από τους φόβους και τους προγραμματισμούς που περιορίζουν την ευτυχία μου και την εικόνα μου για τον εαυτό μου.
2. Η αξία μου είναι εντελώς ανεξάρτητη από τη γνώμη των άλλων για μένα.
3. Αξίζω ακόμη κι όταν οι άλλοι λένε ψέματα σε μένα ή για μένα.
4. Οι άνθρωποι ψεύδονται όταν φοβούνται την αλήθεια. Πρέπει να έχουν κάποιο σοβαρό πρόβλημα για να ψεύδονται.
5. Οι άνθρωποι κουτσομπολεύουν όταν αμφισβητούν τη δική τους αξία και όταν χρειάζονται επιβεβαίωση και προσοχή. Έχουν ανάγκη βοήθειας.
6. Έχω κάθε δικαίωμα να αντιμετωπίζω με αγάπη και σταθερότητα καθέναν που ψεύδεται και κουτσομπολεύει εμένα ή άλλους, απαιτώντας απ’ αυτόν να σταματήσει αυτήν τη συμπεριφορά.
7. Δεν χρειάζεται να θυμώνω ή να κακιώνω μ’ αυτούς που, από φόβο, αυτοαμφισβήτηση και ανάγκη, συμπεριφέρονται με ανήθικους και άδικους τρόπους. Μπορώ να τους αντιμετωπίσω εξίσου δυναμικά με αγάπη, επικοινωνώντας με τον ανώτερο εαυτό τους.
8. Τίποτα δεν μπορεί να συμβεί που δεν είναι καλό για τη διαδικασία εξέλιξής μου.
9. Έχω την εσωτερική δύναμη να διαχειριστώ και να ξεπεράσω κάθε γεγονός ή κατάσταση που μπορεί να προκύψει.

Αν μπορούμε να πιστέψουμε τα παραπάνω, τότε μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τους ψεύτες με αγάπη, συνδεόμενοι με τη δική τους αίσθηση δικαίου, εξηγώντας γιατί είναι τόσο σημαντικό για μας, τους άλλους κι αυτούς τους ίδιους να λένε μόνο αλήθεια για όλα και να μην αναφέρουν ποτέ για κάποιον, ο οποίος δεν είναι παρών, κάτι που δεν θα το έλεγαν μπροστά του.

Μπορούμε να κατανοήσουμε ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν σοβαρά προβλήματα και χρειάζονται βοήθεια και αγάπη. Μπορούμε να τους αγαπάμε και να τους βοηθάμε, ενώ συγχρόνως τους αντιμετωπίζουμε, όποτε απαιτείται, αν δεν είναι ειλικρινείς ή πέφτουν στην παγίδα του κουτσομπολιού.

Σε ακραίες περιπτώσεις, όταν η συμπεριφορά του άλλου γίνεται οδυνηρή ή καταστροφική για μας ή άλλους, έχουμε πάντα τη δυνατότητα να διακόψουμε κάθε επαφή μ’ αυτό το άτομο, ενώ συνεχίζουμε να το αγαπάμε, να προσευχόμαστε γι’ αυτό και να του στέλνουμε καθημερινά φως, ελπίζοντας να αφυπνιστεί και να απελευθερωθεί από το πρόβλημά του.

 

*******

Αγαπώντας όσους είναι αδύναμοι, δεν φροντίζουν τον εαυτό τους

ή παίζουν το ρόλο του θύματος

 

14. Όταν παίζουν το ρόλο του θύματος και θέλουν προσοχή, κλαίγοντας, παραπονούμενοι, κριτικάροντας κλπ.
15. Όταν δεν φροντίζουν τον εαυτό τους.
16. Όταν είναι αδύναμοι και εξαρτημένοι.

Εδώ έχουμε διάφορα ερεθίσματα.

Ανάλογα με το ερέθισμα, μπορεί να παγιδευτούμε από τις ακόλουθες πεποιθήσεις:

1. Είμαι υπεύθυνος για την υγεία, ευτυχία και ευημερία των άλλων.
2. Δεν αξίζω αν οι άλλοι δεν είναι καλά, ευτυχισμένοι και ικανοποιημένοι.
3. Δεν έχω δικαίωμα να είμαι ευτυχισμένος, αν οι άλλοι δεν είναι.
4. Όταν οι άλλοι εξαρτώνται από μένα, αξίζω περισσότερο και η ζωή μου έχει νόημα.
5. Όταν οι άλλοι είναι αδύναμοι ή δεν φροντίζουν τον εαυτό τους, πρέπει εγώ να φροντίσω γι’ αυτούς και τις ευθύνες τους.
6. Ο χρόνος και η ενέργειά μου κινδυνεύουν από αδύναμους και ανεύθυνους ανθρώπους.

Για να αγαπάμε αυτούς που παίζουν το ρόλο του θύματος, χρειάζεται να θυμόμαστε ότι αυτό είναι δική τους επιλογή και δική τους δημιουργία. Δεν είμαστε εμείς υπεύθυνοι για τη δική τους πραγματικότητα. Θα τους βοηθάμε όσο μπορούμε με αγάπη – όχι με αίσθηση υποχρέωσης ή με την ψευδαίσθηση ότι είμαστε υπεύθυνοι για την υγεία, ευτυχία ή ικανοποίησή τους.

Όταν έχουμε να κάνουμε με τέτοια άτομα, έχουμε δύο πιθανά μαθήματα:

1. Να μπορούμε να τους αγαπάμε και να τους βοηθάμε με αγάπη.
2. Να μάθουμε να λέμε «όχι» με αγάπη.

Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, συχνά χάνουμε την αγάπη μας γιατί νιώθουμε άβολα να λέμε «όχι» με αγάπη. Αυτό συμβαίνει επειδή φοβόμαστε ότι δεν θα είμαστε «καλοί» ή ότι θα χάσουμε την αγάπη και την αποδοχή των άλλων, αν το κάνουμε. Προτιμούμε να βρεθούμε σε μια αρνητική κατάσταση και να νιώσουμε θυμό ή μίσος παρά να εξηγήσουμε στους άλλους ότι, παρόλο που τους αγαπάμε και θέλουμε να είναι καλά και ευτυχισμένοι, δεν μπορούμε ή επιλέγουμε να μην κάνουμε αυτό που μας ζητούν.

Κάποιοι από αυτούς που παίζουν αυτούς τους ρόλους, στην πραγματικότητα, δεν μας ζητούν βοήθεια. Εμείς είμαστε εγκλωβισμένοι στο ρόλο του γονιού, του σωτήρα ή του δυνατού και δεν μπορούμε να επιτρέψουμε σε κάποιον κοντινό μας να μην είναι καλά. Μας ενοχλεί. Είναι δικό μας πρόβλημα και θυμώνουμε επειδή δεν μπορούμε να αντέξουμε κάποιος, για τον οποίο «αισθανόμαστε υπεύθυνοι», να μην είναι καλά.

Χρειάζεται να απελευθερωθούμε από την ψευδαίσθηση ότι εμείς δημιουργούμε ή είμαστε υπεύθυνοι για την πραγματικότητά τους. Μερικές φορές κάποιοι άνθρωποι δεν θέλουν λύση στο πρόβλημά τους, αλλά απλά κάποιον να τους ακούσει και να τους κατανοήσει, χωρίς στην πραγματικότητα να λύσει το πρόβλημα.

Η δοκιμασία μας εδώ είναι να είμαστε ικανοί να αγαπάμε και να νιώθουμε άνετα με τους άλλους ακόμη κι όταν επιλέγουν να δημιουργούν μια αρνητική πραγματικότητα για τον εαυτό τους.

Μια άλλη δοκιμασία είναι να είμαστε ικανοί να αγαπάμε αυτούς που είναι αδύναμοι και δεν κάνουν τίποτα για να βοηθήσουν τον εαυτό τους. Συχνά δεν αποδεχόμαστε την αδυναμία στους άλλους όταν δεν μπορούμε να την αποδεχτούμε στον εαυτό μας. Η αδυναμία τους μας θυμίζει τη δική μας και νιώθουμε άβολα. Όταν αποδεχτούμε τη δική μας αδυναμία, είναι ευκολότερο να αποδεχτούμε και των άλλων.

Σε κάθε περίπτωση που χάνουμε την αγάπη μας, χρειάζεται να ρωτήσουμε ποιος είναι ο κίνδυνος που υπάρχει εδώ. Τι έχουμε να χάσουμε, αν ο άλλος δεν νιώθει καλά, δείχνει αδυναμία ή δεν φροντίζει τον εαυτό του. Με ποιο τρόπο πιστεύουμε ότι αυτό είναι επικίνδυνο για την αξία, ασφάλεια, ελευθερία ή ευτυχία μας.

 

*******

Αγαπώντας αυτούς που τεμπελιάζουν, κάνουν λάθη, δεν είναι υπεύθυνοι

ή δεν είναι συνεπείς στο λόγο τους ή στα ραντεβού τους

 

17. Όταν δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους.
18. Όταν κάνουν λάθη.
19. Όταν δεν είναι συνεπείς στο λόγο τους ή στα ραντεβού τους.
20. Όταν είναι τεμπέληδες.

Εδώ χρειάζεται να ρωτήσουμε την ίδια βασική ερώτηση. Ποιος είναι ο κίνδυνος για μένα εδώ; Τι χάνω όταν οι άλλοι τεμπελιάζουν, κάνουν λάθη ή δεν είναι υπεύθυνοι;

Κάποιοι μπορεί να απαντήσουν ότι χρειάζεται να κάνουν περισσότερα για να επανορθώσουν τη δουλειά ή την έλλειψη υπευθυνότητας των άλλων. Άλλοι μπορεί να απαντήσουν ότι, όταν οι ίδιοι είναι ευσυνείδητοι και οι άλλοι τεμπελιάζουν και δεν κάνουν την εργασία που τους αναλογεί, νιώθουν ηλίθιοι και ότι τους εκμεταλλεύονται. Κινδυνεύει η αξία τους. Σε παρόμοιες περιπτώσεις μπορεί να νιώσουμε επίσης και αδικία. Άλλοι μπορεί να νιώθουν ζήλια επειδή είναι περιορισμένοι από τη συνείδησή τους και συγκεκριμένους προγραμματισμούς και δεν μπορούν να επιτρέψουν στον εαυτό τους να μην εργαστεί ή να μην εκπληρώσει τις υποχρεώσεις τους, ακόμη κι όταν είναι άρρωστοι ή πολύ κουρασμένοι. Θυμώνουν μ’ αυτούς που εύκολα επιτρέπουν στον εαυτό τους να μην εργάζεται ή να μην είναι υπεύθυνος, γιατί αισθάνονται απογοητευμένοι από την ίδια την ανικανότητά τους να σεβαστούν τις δικές τους ανάγκες.

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, μπορεί να χρειάζεται να μάθουμε να επικοινωνούμε και να διαπραγματευόμαστε πιο αποτελεσματικά για το δίκιο και γι’ αυτό που χρειαζόμαστε από τον άλλον. Το να αγαπάμε τους άλλους δεν σημαίνει να τους επιτρέπουμε να αμελούν τις υποχρεώσεις τους. Σημαίνει το αντίθετο – επειδή τους αγαπάμε, νιώθουμε υποχρεωμένοι αν τους ενθαρρύνουμε να λειτουργούν από υψηλότερα και όχι από χαμηλά επίπεδα συνειδητότητας.

Φυσικά, υπάρχουν κάποιες φορές που οι άλλοι δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους λόγω σωματικών ή συναισθηματικών προβλημάτων. Χρειάζεται να έχουμε κατανόηση και να τους βοηθάμε – δίνοντας τους τον απαραίτητο χρόνο για να συνέλθουν, πριν να τους ζητήσουμε να αναλάβουν το φορτίο τους.

Παρατηρούμε και πάλι ότι η αγάπη απαιτεί να νιώθουμε άνετα με το να είμαστε ανοικτοί και ειλικρινείς με τους άλλους σε σχέση με το τι πραγματικά αισθανόμαστε και χρειαζόμαστε απ’ αυτούς. Αυτό σημαίνει να ξεπεράσουμε το φόβο ότι θα μας απορρίψουν και ότι θα χάσουμε την αγάπη των άλλων.

Το να αγαπάμε σημαίνει να ξεπεράσουμε όλους τους φόβους – μαζί και το φόβο της απόρριψης.

 

*******

Αγαπώντας αυτούς που φέρονται εγωιστικά ή είναι ψυχροί και αναίσθητοι

 

21. Όταν συμπεριφέρονται με εγωιστικό τρόπο, αδιαφορώντας για τις ανάγκες των άλλων.
22. Όταν είναι ψυχροί και αναίσθητοι.

Γιατί χάνουμε την αγάπη μας όταν οι άλλοι φέρονται εγωιστικά; Ποιος είναι ο κίνδυνος για μας; Μπορεί να απαντήσουμε ότι είναι φυσικό να μην αγαπάμε έναν εγωιστή. Αλλά από τι κινδυνεύουμε εδώ; Χάνουμε αξία, ασφάλεια, ελευθερία, έλεγχο ή ικανοποίηση; Ίσως να μας δυσαρεστεί ο δικός μας εγωισμός που καθρεφτίζεται στη συμπεριφορά των άλλων;

Αν οι άλλοι ήταν πέντε χρονών, θα μας δυσαρεστούσε και θα μας πρόσβαλε η εγωιστική συμπεριφορά τους; Ή θα συνεχίζαμε να τους αγαπάμε, ενώ θα τους εξηγούσαμε ότι αυτή η συμπεριφορά δεν είναι ευχάριστη και ότι θα προτιμούσαμε να μην φέρονται έτσι; Μπορεί να τους αγνοούσαμε επειδή δεν ξέρουν καλύτερα. Θα νιώθαμε κίνδυνο; Τότε γιατί αισθανόμαστε κίνδυνο από έναν εγωιστή ενήλικο; Τι κίνδυνος υπάρχει για μας από έναν ενήλικο που δεν υπάρχει από ένα παιδί;

Η πιθανή απάντηση είναι, «όχι, δεν υπάρχει κίνδυνος από ένα εγωιστή ενήλικο». Είναι πιο πιθανό να χάνουμε την αγάπη μας για τους εγωιστές, επειδή τους θεωρούμε «κακούς» και επειδή μας θυμίζουν τη δική μας εγωιστική πλευρά.

Όταν οι άλλοι είναι εγωιστές και ψυχροί και δεν νοιάζονται, θα μπορούσαμε να τους αγαπάμε εφόσον συνειδητοποιήσουμε ότι αυτή η συμπεριφορά είναι αποτέλεσμα του φόβου τους, του πόνου τους και του εσωτερικού τους κενού. Δεν μπορεί να είναι ευτυχισμένοι μέσα τους για να φέρονται μ’ αυτόν τον τρόπο. Είναι μόνοι και δεν νιώθουν αγάπη και ενότητα με τους γύρω τους.

Χρειάζονται την κατανόηση και την αγάπη μας – όχι την απόρριψη και το μίσος μας. Χρειάζεται να τους δούμε σαν παιδιά που έχουν ανάγκη αγάπης και κατανόησης. Έλκουμε από τους άλλους αυτό που βλέπουμε μέσα τους.

Σ’ αυτήν την περίπτωση, το ζητούμενο είναι να συνδεθούμε με τη θεϊκή συνειδητότητα πίσω από τον απόμακρο και πονεμένο νου τους και να τους αγαπάμε ανεξάρτητα από τη συμπεριφορά τους. Το ζητούμενο είναι να ξεπεράσουμε την προσωπικότητά μας και να συνδεθούμε με τη δική μας ψυχή για να αντιληφθούμε τη δική τους ψυχή και να τους αγαπάμε όπως είναι.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν τους ζητάμε να ενδιαφέρονται περισσότερο για τους άλλους και να προσπαθούν να νοιάζονται και να ανταποκρίνονται στις ανάγκες τους. Μπορούμε να νιώθουμε άνετα ζητώντας το, όταν δεν τους απορρίπτουμε αλλά θέλουμε ειλικρινά να τους βοηθήσουμε να νιώσουν καλύτερα.

 

*******

Αγαπώντας αυτούς που αγνοούν ή δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες μας

 

23. Όταν αγνοούν τις ανάγκες μου.

Γιατί θα έπρεπε οι άλλοι να ανταποκρίνονται ή να ικανοποιούν τις ανάγκες μας; Γιατί να αποτελεί αυτό προϋπόθεση για να τους αγαπάμε; Γιατί να αποτελεί αυτό προϋπόθεση για να νιώθουμε ότι μας αγαπάνε; Εμείς είμαστε ικανοί να ικανοποιούμε και να ανταποκρινόμαστε στις δικές τους ανάγκες; Όταν δεν μπορούμε ή δεν επιλέγουμε να ανταποκριθούμε στις ανάγκες τους, είναι επειδή δεν τους αγαπάμε ή επειδή μας εμποδίζουν οι δικές μας ανάγκες, φόβοι ή διάφορα εσωτερικά εμπόδια;

Ίσως μπορούμε να απαλλαγούμε από αυτήν την προϋπόθεση για να αγαπάμε και να επιλέξουμε να τους αγαπάμε ακόμη κι όταν δεν μπορούν ή επιλέγουν να μην ικανοποιούν τις ανάγκες μας. Αυτό θα ήταν ένα πολύ υψηλότερο επίπεδο αγάπης. Αγάπη χωρίς ικανοποίηση των αναγκών μας για ασφάλεια, αξία, ελευθερία, ευχαρίστηση κλπ. Αγάπη απλά για την αγάπη.

Το να αγαπάμε κάποιον που δεν ικανοποιεί τις ανάγκες μας είναι μια θαυμάσια ευκαιρία να αναπτύξουμε ανιδιοτελή αγάπη. Αυτή είναι η πρόκλησή μας εδώ.

Συχνά πιστεύουμε ότι οι άλλοι δεν μας αγαπάνε, όταν δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες μας. Όμως, είναι πολύ πιθανό ότι μας αγαπάνε αλλά δεν μπορούν να ανταποκριθούν λόγω των δικών τους διαφορετικών αναγκών, αξιών και αντιλήψεων ή επειδή ελέγχονται από διάφορες προσκολλήσεις. Αν κοιτάξουμε μέσα μας, θα ανακαλύψουμε ότι δεν μπορούμε να ικανοποιήσουμε όλες τις ανάγκες των αγαπημένων μας, παρόλο που τους αγαπάμε.

Έχουμε και πάλι κάθε δικαίωμα να εκφράζουμε αποτελεσματικά και να διαπραγματευόμαστε αυτά που χρειαζόμαστε από αυτά τα άτομα. Αλλά αυτό μπορεί να γίνεται χωρίς εκβιασμούς ότι δεν θα τους αγαπάμε αν δεν ανταποκριθούν. Είναι πιο πιθανό να ανταποκριθούν όταν νιώθουν ότι η αγάπη μας είναι ανεξάρτητη από τις πράξεις τους.

 

*******

Αγαπώντας αυτούς που έχουν περισσότερα ή έχουν αυτά που εμείς θέλουμε

 

24. Όταν έχουν περισσότερα από μένα, ή έχουν κάτι που ζηλεύω.

Μερικοί από μας έχουμε την τάση να ζηλεύουμε και αυτό απορροφά την αγάπη και την ευτυχία μας. Μπορεί να μας προκαλέσει τόσο πόνο, που να ευχόμαστε κακό και αποτυχία σ’ αυτούς που ζηλεύουμε. Η αγάπη δεν μπορεί να επιβιώσει σε τέτοιο περιβάλλον.

Όποιος αγαπά, απολαμβάνει την ευτυχία και την επιτυχία των άλλων. Η δοκιμασία μας εδώ είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι ο καθένας μας έχει ακριβώς αυτό που χρειάζεται για να είναι ευτυχισμένος και να ωριμάσει συναισθηματικά και πνευματικά. Αν νιώθουμε ότι θα θέλαμε κάτι περισσότερο, τότε έχουμε κάθε δικαίωμα να γίνουμε πιο δυναμικοί για να το δημιουργήσουμε.

Δεν χρειάζεται να έχουμε αρνητικά συναισθήματα και αρνητικές σκέψεις γι’ αυτούς που έχουν ήδη αυτό που θέλουμε. Μπορούμε απλά να εστιάσουμε τις ενέργειές μας στη δημιουργία αυτού που επιθυμούμε. Δεν χρειάζεται να πάρουμε αυτό που ανήκει σε άλλους, αλλά απλά να δημιουργήσουμε το δικό μας.

Μπορούμε να απελευθερωθούμε από τη ζήλια, όταν συνειδητοποιήσουμε ότι:

1. Είμαστε απόλυτα αγαπητοί και ασφαλείς όπως είμαστε.
2. Είμαστε ακριβώς αυτό που χρειάζεται να είμαστε σ’ αυτή τη στιγμή της διαδικασίας εξέλιξης (Ας αποδεχτούμε τον εαυτό μας όπως είναι, καθώς συνεχίζουμε να βελτιώνουμε το σώμα, το νου και τη ζωή μας.).
3. Η ζωή μας, ο σύντροφός μας, η οικογένειά μας, η εργασία μας, ο χώρος μας κλπ. είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόμαστε αυτή τη στιγμή για την εξέλιξή μας. Ας αποδεχτούμε αυτά που έχουμε, καθώς συνεχίζουμε να δημιουργούμε αυτά που θέλουμε.
4. Όλοι οι άλλοι – ακόμη κι αυτοί που ζηλεύουμε – είναι αδελφές ψυχές στην πορεία της εξέλιξης και είμαστε όλοι εκφράσεις της μίας θεϊκής συνειδητότητας. Στο κέντρο μας είμαστε όλοι ένα.

 

*******

Αγαπώντας τον ερωτικό μας σύντροφο που μας απατά

 

25. Όταν ο ερωτικός μου σύντροφος με απατά.

Αυτό είναι δύσκολο για πολλούς ανθρώπους. Μερικοί, όμως, είναι ικανοί να ξαναβρούν την αγάπη ακόμη κι αν επιλέξουν να μην συνεχίσουν τη σχέση. Αυτό είναι μια δοκιμασία για τα εσώτερα συναισθήματά μας αξίας και ασφάλειας. Και ελέγχει επίσης πόσο πραγματικά πιστεύουμε στις πνευματικές αλήθειες όσον αφορά στη δημιουργία της πραγματικότητάς μας και στη φύση της αληθινής αγάπης.

Τα κύρια εμπόδια της αγάπης προς τον σύντροφο που μας απατά ή μας αφήνει για κάποιον άλλον είναι οι ακόλουθες πεποιθήσεις.

1. Η αξία μας έχει κατά κάποιον τρόπο ελαττωθεί. (Αυτό δεν είναι αλήθεια. Η αξία μας δεν αυξομειώνεται επειδή κάποιος επιλέγει να μας αγαπά αποκλειστικά ή όχι.)
2. Αξίζουμε μόνον αν υπάρχει τουλάχιστον ένα άτομο που μας αγαπά αποκλειστικά και δεν αγαπά κανέναν άλλον με τον ίδιο τρόπο.
3. Είμαστε λιγότερο ασφαλείς χωρίς ερωτικό σύντροφο.
4. Μας έχουν αδικήσει.
5. Δεν θα βρούμε ποτέ κανέναν να μας αγαπήσει μ’ αυτόν τον τρόπο.
6. Θα είμαστε μόνοι και δυστυχισμένοι.
7. Θα υποφέρουμε με τον ίδιο τρόπο σε όλες τις μελλοντικές σχέσεις μας.
8. Δεν αξίζουμε την αγάπη ή δεν είμαστε τυχεροί στην αγάπη.

Αυτή είναι μια θαυμάσια ευκαιρία να απελευθερωθούμε από όλες τις ψευδαισθήσεις γύρω απ’ αυτό το θέμα, που προκαλούν πόνο, και να συνδεθούμε με τις ακόλουθες αλήθειες.

1. Καθετί που μας συμβαίνει είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόμαστε για να μάθουμε το επόμενο μάθημά μας.
2. Η αξία μας βασίζεται στον πνευματικό εαυτό μας και όχι στη συμπεριφορά των άλλων απέναντι μας, ή στο αν μας προτιμούν από τους άλλους ή όχι. Η αξία μας δεν αυξομειώνεται. Είναι αμετάβλητη.
3. Η αληθινή αγάπη επιθυμεί να είναι ο άλλος ευτυχισμένος με όποιον τρόπο κι αν καθοδηγείται (τουλάχιστον προσωρινά) να βρει την ευτυχία. Αν αγαπώ πραγματικά το σύντροφό μου κι αυτός βρίσκει την ευτυχία αλλού, τότε θα έπρεπε να χαίρομαι γι’ αυτόν. (Αυτό δεν σημαίνει ότι χρειάζεται να μοιραζόμαστε το σύντροφό μας – απλά να τον αφήσουμε με αγάπη και τις καλύτερες ευχές – αντί να νιώθουμε θυμό, μίσος κλπ.)
4. Αξίζουμε αγνή αγάπη ακριβώς όπως είμαστε και, εφόσον αυτό είναι ωφέλιμο για την εξέλιξή μας, θα την έχουμε σύντομα.
5. Επιλέγω να συγχωρώ και να αγαπώ. Αυτό είναι το καλύτερο για μένα και τους άλλους.

Έχουμε αφιερώσει ένα ολόκληρο κεφάλαιο στο θέμα της αντιμετώπισης της ερωτικής απογοήτευσης. Αν αυτό το θέμα σας αφορά, μπορεί να θέλετε να το κοιτάξετε τώρα.

 

*******

Αγαπώντας αυτούς που μας βλάπτουν ή έχουν κακές προθέσεις και ποταπά κίνητρα

 

26. Όταν βλάπτουν εμένα, ή πρόσωπα σημαντικά για μένα, σωματικά ή συναισθηματικά.
27. Όταν έχουν κακές προθέσεις και ποταπά κίνητρα.

Η ύψιστη δοκιμασία στον πνευματικό δρόμο είναι να μπορούμε να συγχωρούμε και να αγαπάμε αυτούς που μας βλάπτουν. Ο Ιησούς έδωσε το παράδειγμα πάνω στο σταυρό, ζητώντας από τον Πατέρα Του να συγχωρήσει αυτούς που Τον σταύρωσαν επειδή «δεν γνωρίζουν τι κάνουν». Είχε επίγνωση δύο σημαντικών αληθειών.

1. Δεν μπορούσαν να Του κάνουν κάτι που δεν θα επέτρεπαν οι συμπαντικοί νόμοι για κάποιον υψηλότερο λόγο που αφορούσε είτε τον ίδιο ή την ανθρωπότητα.
2. Οι άνθρωποι μπορούν να βλάψουν τους άλλους μόνον όταν ελέγχονται από την άγνοια και το φόβο τους.

Η απάντηση στο να αγαπάμε αυτούς που μας βλάπτουν ή θέλουν να μας βλάψουν βρίσκεται στο κεφάλαιο Πώς Δημιουργούμε την Πραγματικότητά μας. Χρειάζεται να κατανοήσουμε ότι τίποτα δεν μπορεί να μας συμβεί που δεν είναι ωφέλιμο για την εξέλιξή μας. Αν έχετε αρνητικά συναισθήματα επειδή κάποιος έκανε κάτι σε σας ή στους αγαπημένους σας, προτείνω να ξαναδιαβάσετε αυτό το κεφάλαιο.

Χάνουμε την αγάπη μας, όταν πιστεύουμε ότι οι άλλοι είναι οι δημιουργοί της δικής μας πραγματικότητας ή φταίνε για ό,τι μας συμβαίνει. Το αισθανόμαστε αυτό ιδιαίτερα όταν είμαστε προγραμματισμένοι να πιστεύουμε ότι κινδυνεύουμε και ότι οι άλλοι θέλουν να μας βλάψουν.

Τελικά είναι απίθανο να υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που ξοδεύουν ώρες στη σκέψη να μας βλάψουν. Τις περισσότερες φορές πληγωνόμαστε από ανθρώπους που απλά ελέγχονται από τις ανάγκες, τις προσκολλήσεις, τους φόβους και τους προγραμματισμούς τους – που δεν έχουν ανάγκη ή επιθυμία να μας βλάψουν. Ελέγχονται από τις δικές τους ανάγκες. Θέλουν να καπνίζουν, να πίνουν, να παίρνουν ναρκωτικά, να ανεβαίνουν στην επαγγελματική τους κλίμακα, να αποφεύγουν την εργασία ή την προσπάθεια, να ληστεύουν ένα σπίτι ή ένα αυτοκίνητο, επειδή εξαναγκάζονται από τις εσωτερικές πιέσεις που δεν μπορούν να ελέγξουν. Δεν κάνουν αυτές τις ενέργειες για να βλάψουν ειδικά εμάς.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα έπρεπε να τους σταματήσουμε με όλα τα ηθικά και νομικά μέσα. Έχουμε υποχρέωση προς τον εαυτό μας, την κοινωνία κι αυτούς τους ίδιους. Η αγάπη και η συγχώρεση δεν επιτρέπουν στους ανθρώπους να ζουν και να συμπεριφέρονται ανήθικα και άδικα. Το να αγαπάμε και να συγχωρούμε απλά σημαίνει να κάνουμε μια πολύ σημαντική διάκριση ανάμεσα στο άτομο και τις πράξεις του. Αγαπάμε και συγχωρούμε ενώ συγχρόνως ζητούμε με σταθερότητα δίκαιη και όχι καταστροφική συμπεριφορά.

Σημείωση: Η διαφορά ανάμεσα στο άτομο και τις πράξεις του. Αυτό είναι ένα εξαιρετικά σημαντικό σημείο. Όλοι μας είμαστε ψυχές – αθάνατες εκφράσεις της θεϊκής συνειδητότητας. Όταν εκφραζόμαστε στο υλικό επίπεδο, χάνουμε την επίγνωση της θεϊκής μας φύσης και ταυτιζόμαστε με το προσωρινό μας σώμα και νου. Τότε βιώνουμε φόβο, πόνο, ενοχή, ξεχωριστότητα και κίνδυνο. Τότε γινόμαστε ικανοί για εγωιστικές πράξεις, όπου κάνουμε στους άλλους ό,τι δεν θα θέλαμε να μας κάνουν. Αυτό μπορούμε να το κάνουμε μόνον όταν νιώθουμε ξεχωριστά και όχι ενωμένοι με τους άλλους.

Αυτοί που μας βλάπτουν είναι εκφράσεις του θείου, που έχουν χάσει την επαφή με τον εσώτερο εαυτό τους και ενεργούν από άγνοια και φόβο. Είναι θύματα των προγραμματισμών και της άγνοιάς τους. Η δοκιμασία μας είναι να τους αγαπάμε καθώς, συγχρόνως, με σταθερότητα απαιτούμε να αλλάξουν τη συμπεριφορά τους. Αγαπάμε και συγχωρούμε το ον πίσω από τη συμπεριφορά, ενώ το βοηθάμε να απελευθερωθεί από τη συμπεριφορά του.

Κατά περίπτωση, αυτό μπορεί να σημαίνει ακόμη και το να οδηγήσουμε αυτό το άτομο στο δικαστήριο ή να του επιτρέψουμε να μπει φυλακή, αν δεν μπορεί να ευθυγραμμιστεί με την εσωτερική του αλήθεια. Εξακολουθούμε να το αγαπάμε και να το βοηθάμε, ακόμη και να προσπαθούμε να το θεραπεύσουμε. Δεν έχουμε αρνητικά συναισθήματα, αλλά συνειδητοποιούμε ότι για το καλό όλων, ακόμη και το δικό του, χρειάζεται να το εμποδίσουμε να βλάψει άλλους ανθρώπους.

Ο καθένας μας είναι κατ’ ουσία θεϊκός, αλλά οι πράξεις μας δεν είναι. Χρειάζεται να βρεθεί μια ισορροπία, όπου συνεχίζουμε να αγαπάμε τους άλλους και τον εαυτό μας σαν θεϊκές εκφράσεις, ενώ προσπαθούμε να διορθώσουμε τη συμπεριφορά τη δική μας και των άλλων.

Όταν οι άλλοι έχουν πραγματικά κακές προθέσεις και θα ήθελαν να μας βλάψουν, είναι σημαντικό να θυμόμαστε αυτές τις αλήθειες:

1. Η επιθυμία τους είναι αποτέλεσμα της άγνοιας και του φόβου τους. Πνευματικά, δεν γνωρίζουν τι κάνουν.
2. Δεν μπορούν να το πετύχουν εκτός κι αν εμείς οι ίδιοι υποσυνείδητα ή πνευματικά το έχουμε επιλέξει για την εξέλιξή μας.
3. Αυτό που πραγματικά είμαστε δεν κινδυνεύει ποτέ πραγματικά – είμαστε άφθαρτη συνειδητότητα, πνεύμα.
4. Έχουμε να κερδίσουμε πολλά από την αντιμετώπιση μιας τέτοιας κατάστασης.
5. Η αξία και η ασφάλειά μας είναι οι βάσεις του εσώτερου πνευματικού εαυτού μας και δεν σχετίζονται με ό,τι πιστεύουν ή κάνουν οι άλλοι.
6. Έχουμε το δικαίωμα να αγαπάμε, αλλά σταθερά να προστατεύουμε τον εαυτό μας και τους άλλους. Δεν χρειάζεται να μισούμε για να προστατεύσουμε τον εαυτό μας – μπορούμε να το κάνουμε με αγάπη – χρησιμοποιώντας κάθε απαραίτητο νομικό και ηθικό μέσο.
7. Αυτοί οι άνθρωποι είναι στην πραγματικότητα οι μεγαλύτεροι δάσκαλοί μας και μας βοηθούν στον πνευματικό μας δρόμο.

Σημείωση: Δεν χρειάζεται να ψάχνουμε για ανθρώπους που μας βλάπτουν για να προχωρήσουμε πνευματικά. Ούτε χρειαζόμαστε προβλήματα ή πόνο για να εξελιχθούμε. Αλλά όταν αυτά προκύψουν στη ζωή μας, τότε καλούμαστε να χρησιμοποιήσουμε αυτές τις καταστάσεις για να συνδεθούμε βαθύτερα με την αλήθεια μέσα μας.

Αυτή η αλήθεια είναι ότι:

1. Εμείς και οι αγαπημένοι μας είμαστε αθάνατα άφθαρτα πνεύματα.
2. Τίποτα δεν μπορεί να συμβεί σε μας και τους αγαπημένους μας που να μην είναι ακριβώς ό,τι χρειαζόμαστε για τη διαδικασία εξέλιξής μας.
3. Εμείς και οι αγαπημένοι μας έχουμε την εσωτερική πνευματική δύναμη να αντιμετωπίσουμε και να ξεπεράσουμε κάθε γεγονός ή κατάσταση που προκύπτει. (Έχουμε την ελεύθερη βούληση να το κάνουμε ή όχι.) Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα υποφέρουμε, αλλά ότι θα συνδεθούμε με τη δύναμη και την αλήθεια που θα μας βοηθήσουν να ξεπεράσουμε τον πόνο και να ξαναδημιουργήσουμε ζωή με ευτυχία, δημιουργικότητα και νόημα.

 

Μέθοδοι απελευθέρωσης

 

Αυτό το κεφάλαιο έχει εστιαστεί σε πεποιθήσεις και αντιλήψεις που χρειάζεται να αλλάξουν. Αυτό είναι σημαντικό. Όμως, αυτές οι πεποιθήσεις έχουν ρίζες σε ενεργειακά πρότυπα που δημιουργήθηκαν κατά την παιδική ηλικία και έχουν έκτοτε ενισχυθεί. Γι’ αυτόν το λόγο, θα χρειαστούμε άλλες τεχνικές που διαφοροποιούν τα ενεργειακά πεδία, τα οποία σχετίζονται με αυτές τις καταστάσεις και τα ερεθίσματα.

Καθώς προχωράτε σ’ αυτό το βιβλίο, θα βρείτε κεφάλαια με εξαιρετικά αποτελεσματικές μεθόδους μεταμόρφωσης της συναισθηματικής ενεργειακής μας κατάστασης σε περιπτώσεις που μέχρι τώρα μας έκαναν να υποφέρουμε και να κλείνουμε την καρδιά μας.

Συνιστούμε θερμά να τις μάθετε και να τις χρησιμοποιείτε καλά. Μερικές απ’ αυτές μπορείτε να τις πληροφορηθείτε από την ιστοσελίδα μας (http://www.armonikizoi.com/greek) μέσα από ακουστικούς φακέλους με προφορική καθοδήγηση εφαρμογής αυτών των μεθόδων, όπως και μέσα από τεχνικές καθοδηγούμενης χαλάρωσης και προβολής.