Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑΣ

 

ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ:

 

1. ΕΙΝΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΥΛΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ

 

2. ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΥΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ ΜΕ ΤΟ ΘΕΙΟ

 

3. ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΗΓΗ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗΣ ΚΑΙ ΟΜΟΡΦΙΑΣ

 

4. ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΗΓΗ ΠΛΗΡΟΤΗΤΑΣ

 

5. ΕΙΝΑΙ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ – LOGO THERAPY JOSEPH FRANKL

 

6. ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΡΟΚΛΗΣΗ – Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ

 

7. Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΗΣ ΣΥΚΙΑΣ

 

8. Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΤΑΛΕΝΤΩΝ

 

9. ΕΙΝΑΙ ΒΑΣΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ ΟΛΩΝ – ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ.

 

2 % ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΝΗΛΙΚΕΣ ΕΧΟΥΝ ΥΨΗΛΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ

10. ΕΙΝΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΔΕΧΤΗΚΑΜΕ ΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΜΑΣ ΘΕΙΑΣ ΦΥΣΗΣ.

 

11. ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΦΙΛΜ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΤΟ ΘΕΙΟ ΦΩΣ ΕΚΦΡΑΖΕΤΑΙ.

 

12. Ο ΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΟΠΟΙΑ Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ ΕΚΦΡΑΖΕΤΑΙ. (ΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΒΟΥΛΗΣΗ)

 

13. ΕΜΕΙΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΜΕ ΤΙΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ, ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΜΑΣ.

 

14. ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΤΡΟΠΟΣ ΣΥΝΔΕΣΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΗΓΗ ΜΑΣ.

 

15. ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΝΙΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΑΥΤΗ ΟΤΑΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΜΕ – ΧΟΡΕΥΟΥΜΕ, ΤΡΑΓΟΥΔΑΜΕ, ΠΑΙΖΟΥΜΕ.

 

16. ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΘΕΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΜΕΝΟΙ ΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ.

 

ΕΜΠΟΔΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ:

 

1. Η ΙΔΕΑ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΤΙ Ή ΟΤΙ ΚΑΤΙ ΕΧΕΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΧΡΙΣΗ.

 

2. ΕΛΛΕΙΨΗ ΑΥΤΟ-ΠΑΡΑΔΟΧΗΣ ΑΥΤΟ ΠΕΠΟΙΘΗΣΗΣ.

 

3. ΦΟΒΟΣ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ Ή ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ.

 

4. ΤΕΛΕΙΟΜΑΝΙΑ    

 

5. ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ

 

6. Η ΙΔΕΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΟΣ ΑΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΛΥΤΕΡΑ Ή ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΗΔΗ ΚΑΝΕΙ.

 

7. Η ΙΔΕΑ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΙΑ ΜΕΓΑΛΟΙ ΣΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ.

 

8. Η ΙΔΕΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΦΑΙΝΟΜΑΣΤΕ ΠΙΑ ΣΟΒΑΡΟΙ.

 

9. ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ

 

10. ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΝΑ ΕΠΙΚΕΝΤΡΩΘΩ ΣΤΟ ΠΑΡΟΝ.

 

11. ΕΛΛΕΙΨΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ.

 

12. ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

 

ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ ΜΑΣ:

1. ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΟΥΜΕ ΕΝΑ ΔΥΝΑΤΟ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΝΟΥ.

 

2. ΝΑ ΥΠΕΡΒΟΥΜΕ ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΙΚΕΣ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ Ή ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ.

 

3. ΝΑ ΕΛΕΥΘΕΡΩΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΑΠΟΔΟΧΗ ΚΑΙ ΕΓΚΡΙΣΗ.

 

4. ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΟΜΑΣΤΕ ΟΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ.

 

5. ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΤΟ «BRAINSTORMING».

 

6. ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΟΥΜΕ ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΜΠΝΕΥΣΗΣ.

 

7. ΝΑ ΠΡΟΣΕΞΟΥΜΕ ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ.

 

8. ΝΑ ΑΓΑΠΑΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΜΕ.

 

9. ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ – ΝΑ ΕΡΘΟΥΜΕ ΣΕ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΠΗΓΗ.

 

10. ΝΑ ΖΗΤΑΜΕ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ.

 

11. ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ – ΝΑ ΚΟΛΥΜΠΑΜΕ

 

12. ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ.
13. ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΟ «DHARMA», ΤΟ ΛΟΓΟ ΥΠΑΡΞΗΣ ΜΑΣ.

 

14. ΝΑ ΕΥΧΗΘΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΛΟ ΟΛΩΝ.
15. ΝΑ ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΟΥΜΕ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΓΙΝΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ.

 

ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ Ή ΟΧΙ

Κήπος

Εργασία

Προσευχή

Μαγείρεμα

Περπάτημα

Επικοινωνία

Διασκέδαση

Καθαριότητα

Κάθε μορφή Τέχνης

===================

 

 

 

 

Αποδοχή των Αποτελεσμάτων

(και του εαυτού μας με τα αποτελέσματά μας)

 

Οι προγραμματισμοί μας, ότι η αξία μας εξαρτάται από την «επιτυχία» μας ή από τα αποτελέσματα των προσπαθειών μας, μάς εμποδίζουν να αποδεχτούμε τον εαυτό μας και τα αποτελέσματά μας, όταν αυτά δεν είναι όπως επιθυμούμε.

 

Ανάλογα με τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας, μπορεί να κατευθύνουμε το νου, την ενέργεια και το χρόνο μας προς διάφορους στόχους όπως:

 

1.      Οικονομική επιτυχία, το να έχουμε αρκετή αφθονία για να ικανοποιούμε τις ατομικές και οικογενειακές ανάγκες μας.

2.      Να μεγαλώσουμε και να αναθρέψουμε τα παιδιά μας και να τα κάνουμε ευτυχισμένους «επιτυχημένους» ανθρώπους.

3.      Να πετύχουμε στην εργασία ή στο επάγγελμα.

4.      Να μορφωθούμε στο σχολείο.

5.      Να αναμετρηθούμε σε αθλήματα ή άλλα παιχνίδια.

6.      Να μαγειρέψουμε ένα πετυχημένο γεύμα.

7.      Να κάνουμε κάποιο τύπο δημιουργικής προσπάθειας ή ερμηνείας.

8.      Να είμαστε στην ώρα μας.

9.      Να διατηρούμε ένα καθαρό σπίτι.

10.   Να ανταγωνιζόμαστε επαγγελματικά με άλλους.

11.   Να εφαρμόσουμε ένα πρόγραμμα υγείας ή πνευματικής ανάπτυξης.

12.   Να βελτιώσουμε ή να ηρεμήσουμε το νου μας.

13.   Να υπηρετούμε τις ανάγκες των άλλων και να είναι ικανοποιημένοι μαζί μας.

14.   Να βελτιώσουμε την κοινωνία μας.

15.   Να μάθουμε κάτι νέο.

16.   Να χάσουμε ή να πάρουμε βάρος.

17.   Να δημιουργήσουμε υγεία.

18.   Να αποκτήσουμε φίλους.

19.   Να είμαστε αποδεχτοί και αγαπητοί από τους άλλους.

20.   Συμπληρώστε ό,τι άλλο θέλετε __________________________________________

 

Αυτοί οι στόχοι μπορεί να βελτιώσουν την ποιότητα της ζωής μας ατομικά και συλλογικά, ενώ συγχρόνως θα μας επιτρέψουν να αυξήσουμε τη γνώση μας και να αναπτύξουμε σωματικές, νοητικές και συναισθηματικές ικανότητες. Είναι σημαντικές προσπάθειες.

 

Το πρόβλημα δεν είναι οι προσπάθειές μας, αλλά ότι είμαστε προγραμματισμένοι να πιστεύουμε πως η αξία μας αυξάνεται όταν έχουμε τα αποτελέσματα που νομίζουμε ότι πρέπει να έχουμε στη συγκεκριμένη προσπάθεια. Αισθανόμαστε ότι αξίζουμε όταν «πετυχαίνουμε» και ότι δεν αξίζουμε όταν δεν τα καταφέρνουμε.

 

Αυτό δημιουργεί πολλά ερωτήματα. Πώς θα τα απαντούσες;

 

Αν κάνω μια πολύ καλή προσπάθεια, ίσως την καλύτερη δυνατή, αλλά δεν «πετυχαίνω» (που σημαίνει δεν έχω το αποτέλεσμα που έχω κατά νου), τότε αξίζω λιγότερη αγάπη και σεβασμό απ’ ό,τι θα άξιζα αν «πετύχαινα»;

 

Αν κάποιος κάνει πολύ λίγη προσπάθεια και δεν νοιάζεται πραγματικά, αλλά κατορθώνει το αποτέλεσμα που εγώ επιθυμώ, τον κάνει αυτό να αξίζει περισσότερο;

 

Αν κάνω μια πολύ πρόχειρη προσπάθεια αλλά έχω το αποτέλεσμα που επιθυμώ, αξίζω περισσότερο απ’ ό,τι αν κάνω μια πολύ καλή προσπάθεια αλλά δεν έχω το επιθυμητό αποτέλεσμα;

 

Είναι το επιθυμητό αποτέλεσμα πραγματικά αυτό που μπορούμε να ονομάσουμε επιτυχία; Για παράδειγμα, αν πετύχω να πλουτίσω ή να γίνω διάσημος αλλά είμαι δυστυχισμένος με τη ζωή μου, είναι αυτό επιτυχία;

 

Αν έχω χρήματα αλλά δεν έχω αγάπη, υγεία ή μια ζωή με νόημα, είμαι επιτυχημένος;

 

Για πόσο καιρό μετά την «επιτυχία» αξίζω; Διαρκεί αυτό για πάντα; Και αν έχω μια επιτυχία και μετά δεν έχω ένα νέο επιθυμητό αποτέλεσμα, ποιο είναι πιο σημαντικό, η προηγούμενη «επιτυχία» μου ή η πρόσφατη «αποτυχία» μου; Πώς θα έπρεπε να μετρήσω την αξία μου;

 

Ποιος αξίζει περισσότερο, αυτός που πετυχαίνει πολλούς στόχους αλλά με ανήθικο τρόπο ή αυτός που είναι ηθικός αλλά δεν πετυχαίνει τόσους στόχους;

 

Τι μας κάνει να αξίζουμε, το πόσα πολλά κατορθώνουμε ή η κατάσταση του νου μας στη διαδικασία; Αν είμαι γεμάτος άγχος και έχω καλύτερα αποτελέσματα, είναι καλύτερο από το να είμαι ήρεμος αλλά με λιγότερα αποτελέσματα;

 

Τα αποτελέσματα των προσπαθειών μου βασίζονται μόνο στις προσπάθειές μου ή υπάρχουν και άλλοι παράγοντες, όπως το κάρμα, οι επιλογές της ψυχής να μάθω ορισμένα μαθήματα ή η κατάσταση της κοινωνίας αυτή τη στιγμή;

 

Επίσης, αν το αποτέλεσμα που αναζητώ είναι για κάποιον άλλον (όπως το παιδί ή ο σύντροφός μου) μπορώ να παρακάμψω την ελεύθερη βούλησή του και τα μαθήματα που σαν ψυχή έχει επιλέξει να μάθει; Μπορώ να δημιουργήσω την πραγματικότητα μιας άλλης ύπαρξης;

 

Μπορούμε να μετρήσουμε την αξία μας με το αν μια άλλη ύπαρξη, όπως το παιδί μας, εκπληρώνει τις προϋποθέσεις μας για το πώς θα έπρεπε να είναι για να αξίζουμε εμείς;

 

Είναι αυτό αγάπη ή ανάγκη να βρούμε την αξία μας μέσα από κάποιον άλλο; Αξίζω περισσότερο επειδή το παιδί μου εκπληρώνει τις προϋποθέσεις μου για να αποδεχτώ εγώ τον εαυτό μου; Αν κάνω την καλύτερη προσπάθεια με αγάπη και φροντίδα μόνο για την ευτυχία του παιδιού μου, αλλά το παιδί μου έχει να ακολουθήσει έναν άλλο δρόμο σ’ αυτή τη ζωή, αξίζω ή όχι; Τι είναι πιο σημαντικό, τα κίνητρά μου και οι προσπάθειες ή τα αποτελέσματα που πιστεύω ότι πρέπει να έχω για να αξίζω στο ρόλο του γονιού;

 

Αν κάποιος άλλος γονιός είναι αδιάφορος και αγνοεί το παιδί του ή ακόμη και το κακοποιεί, αλλά το παιδί γίνεται πολύ επιτυχημένο οικονομικά και κοινωνικά, και εγώ νοιάζομαι και αγαπώ το παιδί μου, αλλά αυτό δεν πετυχαίνει κοινωνικά, ποιος αξίζει περισσότερο;

 

Ίσως χρειάζεται να αναθεωρήσουμε αυτή την αντίληψη και να αφήσουμε το άγχος που δημιουργεί, καθώς και την τάση να γίνουμε ανταγωνιστικοί ή μη συνεργάσιμοι σε μια προσπάθεια να αποδείξουμε την «αξία» μας.

 

Το να μην έχουμε τα ακριβή αποτελέσματα που θέλουμε είναι απλώς μια διαδικασία μάθησης που μας επιτρέπει να μάθουμε και να γίνουμε πιο αποτελεσματικοί στην ικανότητά μας να δημιουργήσουμε την πραγματικότητα που αναζητούμε. Η επιτυχία δεν καθορίζει την αξία μας.

 

Η αξία μας βασίζεται στην εσώτερη αμετάβλητη ουσία μας ως θεϊκές υπάρξεις μέσα σ’ αυτά τα προσωρινά φυσικά οχήματα. Δεν μπορεί να αυξηθεί ή να μειωθεί. Είναι αμετάβλητη.

 

Η επίτευξη των στόχων και η «επιτυχία» δεν μας κάνει να αξίζουμε περισσότερο απ’ ό,τι πριν από αυτό το αποτέλεσμα. Είμαστε το ίδιο ον. Αξίζουμε την ίδια αγάπη και σεβασμό όπως και πριν από αυτό το επίτευγμα.

 

Η «επιτυχία» μπορεί να κάνει τη ζωή μας πιο ευχάριστη και άνετη, αλλά δεν μας κάνει να αξίζουμε περισσότερη αγάπη και σεβασμό. Εμείς και οι άλλοι αξίζουμε το ίδιο όταν «πετυχαίνουμε» και όταν δεν «πετυχαίνουμε».

 

Και κάτι άλλο. Δεν είμαι σίγουρος ότι οι άλλοι μας αγαπούν περισσότερο επειδή πετυχαίνουμε. Μπορεί στην πραγματικότητα να μας αγαπούν λιγότερο, επειδή νιώθουν κατώτεροι, εκτός κι αν είναι πολύ σίγουροι για τον εαυτό τους. Δεν λέω ότι θα έπρεπε να αποφεύγουμε την επιτυχία. Αλλά, απλώς, να αναζητούμε να δημιουργήσουμε την επιθυμητή πραγματικότητά μας επειδή αυτό εκπληρώνει το σκοπό της ζωής μας και μας δίνει μια αίσθηση νοήματος και όχι επειδή έχουμε την ψευδαίσθηση ότι η αξία μας εξαρτάται απ’ αυτή την επιτυχία.

 

Δύο βαθύτερα ερωτήματα που αναφέρθηκαν παραπάνω:

«Πώς γνωρίζουμε ότι το αποτέλεσμα που θέλουμε είναι το καλύτερο για εμάς μακροχρόνια;»

«Ποιοι είναι οι παράγοντες που καθορίζουν το αποτέλεσμα που έχουμε όταν κάνουμε μια προσπάθεια;»

 

Ο νους μας είναι προγραμματισμένος να αναζητά εξωτερικές λύσεις για το εσωτερικό πρόβλημα και έτσι γεμίζουμε το εσωτερικό κενό μας και τις αμφιβολίες μας με εξωτερικές συνθήκες.

 

Για παράδειγμα, ο προγραμματισμένος νους μας σπάνια αναζητά να αναπτύξει εσωτερική αίσθηση αξίας, ασφάλειας και νοήματος, αλλά μάλλον προσπαθεί να δημιουργήσει εξωτερικές συνθήκες που προσωρινά επιβεβαιώνουν την αξία και ασφάλειά μας. Επομένως, προκύπτει το ερώτημα, «Τι είναι καλύτερο για εμένα μακροχρόνια, να πετύχω και να βασίσω την αξία μου σ’ αυτή την επιτυχία ή να μην έχω το αποτέλεσμα που θέλω και να αναπτύξω μια εσωτερική αίσθηση αξίας και ασφάλειας;»

 

Αυτά δεν αποκλείουν το ένα το άλλο. Αλλά όσο πιστεύουμε ότι δεν αξίζουμε και δεν είμαστε ασφαλείς εκτός κι αν πετύχουμε σ’ αυτή την εξωτερική προσπάθεια, τότε δεν θα βιώσουμε ποτέ σαν ψυχές τον αληθινό πνευματικό εαυτό μας. Άρα, ποια είναι η αληθινή «επιτυχία» σ’ αυτή την περίπτωση;.

 

Επίσης, αναφέρθηκε ήδη, «Τι είναι πιο σημαντικό, η ποιότητα των προσπαθειών μας ή τα αποτελέσματα;» Μπορεί να ζούμε σε μια κοινωνία που θα απαντούσε, «τα αποτελέσματα», αλλά αυτό είναι ψευδαίσθηση, βασισμένη στην πνευματική μας άγνοια και επιπολαιότητα.

 

Δεν θα πάρουμε μαζί μας κανένα αποτέλεσμα όταν θα αφήσουμε το φυσικό επίπεδο. Εντούτοις, θα πάρουμε μαζί μας τις ικανότητες, το χαρακτήρα, τις αρετές και τη γνώση που αναπτύσσουμε κατά την προσπάθειά μας προς αυτούς τους στόχους. Όσον αφορά τον αληθινό εξελισσόμενο εαυτό μας, τα αποτελέσματά μας μέσα σ’ αυτή τη διάσταση του χρόνου και του χώρου είναι ασήμαντα σε σχέση με τα νοητικά και πνευματικά οφέλη που κερδίζουμε με τις προσπάθειές μας ανεξάρτητα από την επιτυχία μας ή τα αποτελέσματα. Ούτε η αξία μας ούτε η ασφάλειά μας σαν ψυχές αυξάνεται ή μειώνεται από τα αποτελέσματα.

 

Επίσης, χρειάζεται να μπορούμε να αποδεχτούμε και να αντιμετωπίσουμε τα εμπόδια ή τις καθυστερήσεις που εμφανίζονται στο δρόμο μας. Το πρώτο βήμα είναι να αποδεχτούμε ότι υπάρχει κάποιος λόγος γι’ αυτό. Ένας λόγος θα μπορούσε να είναι το να είμαστε σε ειρήνη μαζί τους και να έχουμε πίστη πως το σύμπαν γνωρίζει καλύτερα. Σε τέτοια περίπτωση, μπορούμε είτε να περιμένουμε είτε να συνεχίσουμε στον ίδιο ρυθμό, χρησιμοποιώντας αυτή την ευκαιρία για να μάθουμε υπομονή, αλλά επίσης και επιμονή. Το να στεναχωριόμαστε θα δημιουργήσει μόνο την ανάγκη για περισσότερα εμπόδια και θα μας κάνει λιγότερο εστιασμένους και αποτελεσματικούς. Το να αποδεχτούμε γαλήνια πως υπάρχει κάποια σοφία πίσω από τα εμπόδια και τις καθυστερήσεις δεν μας σταματά από το να συνεχίσουμε τις προσπάθειές μας.

 

Ένα άλλο θέμα που μπορεί να προκύψει σε σχέση με τα αποτελέσματα είναι ότι δεν παίρνουμε πίστωση γι αυτά ούτε χρειάζεται να μοιραστούμε την πίστωση γι’ αυτά. Εφόσον αποδεχόμαστε ότι το σύμπαν γνωρίζει τι κάνει και ότι αυτό είναι ευκαιρία εξέλιξης για να αφήσουμε τις ανάγκες του εγώ μας, μπορούμε να ζητήσουμε με αγάπη και σταθερότητα να αποδοθεί δικαιοσύνη. Δεν χρειάζεται να χάσουμε την ηρεμία μας. Μπορούμε να εμπιστευτούμε ότι κάθε γεγονός και κατάσταση είναι ευκαιρία μάθησης.

 

Θα θέλουμε, επίσης, να αποδεχτούμε τα «λάθη» μας ως απολύτως φυσικά σε κάθε διαδικασία μάθησης ή δημιουργίας. Τα αποτελέσματα, στα οποία είμαστε συνήθως προσκολλημένοι, είναι αυτό που χρειάζεται το εγώ μας για να νιώθει ασφάλεια και αξία. Κάθε άλλο αποτέλεσμα το ονομάζουμε λάθος. Πολλές επιστημονικές ανακαλύψεις έχουν γίνει από τέτοια «λάθη». Και μαθαίνουμε πολλά για τον εαυτό μας και για το πώς να βελτιώσουμε την προσέγγιση στην προσπάθειά μας. Τα λάθη είναι ευκαιρίες μάθησης. Ας τα αναγνωρίσουμε, ας τα αποδεχτούμε και ας τα χρησιμοποιήσουμε θετικά.

 

Είμαστε δημιουργοί

Από την άλλη, είμαστε εδώ για να μάθουμε, να δημιουργήσουμε, να εκδηλώσουμε και να υπηρετήσουμε. Ο Χριστός το εξήγησε μέσα από διάφορες παραβολές. Τους ζήτησε να κόψουν τη συκιά που δεν έκανε καρπούς. Τους είπε για τον υπηρέτη που δεν χρησιμοποίησε τα τάλαντά του και το αφεντικό που του τα πήρε και τα έδωσε σε άλλους που τα χρησιμοποίησαν. (Όπως λέμε, χρησιμοποίησέ το αλλιώς το χάνεις.)

 

Είμαστε εδώ στο φυσικό κόσμο για να δημιουργούμε και να εκδηλώνουμε και να μάθουμε να το κάνουμε με όλο και πιο ισχυρούς και εξελιγμένους τρόπους. Επίσης, είμαστε εδώ για να εξελίξουμε τα κίνητρά μας για δημιουργία και εκδήλωση, από το να το κάνουμε για τον εαυτό μας στο να το κάνουμε για το σύνολο.

 

Επομένως, δεν είμαστε εδώ για να τεμπελιάζουμε ή να αδιαφορούμε για την επίτευξη στόχων. Όμως, θέλουμε να είμαστε βέβαιοι πως είναι στόχοι μας και όχι κάτι που αναζητούμε μόνο για να έχουμε έγκριση από τους γονείς μας ή την κοινωνία.

 

Αυτή είναι μια ευαίσθητη ισορροπία, να έχουμε ενθουσιασμό και να δίνουμε όλη την ενέργεια και τη δημιουργικότητά μας προς τους στόχους μας, χωρίς να έχουμε προσκόλληση σ’ αυτούς για την αξία ή την ασφάλειά μας. Μερικοί δεν δίνουν αρκετό χρόνο και ενέργεια στους στόχους τους. Άλλοι αφιερώνονται στους στόχους τους, αλλά βρίσκονται σε κατάσταση άγχους και ίσως ακόμη και ανταγωνισμού με τους άλλους. Καμία από τις δύο προσεγγίσεις δεν είναι επιθυμητή.

 

Τώρα, για το ερώτημα, τι καθορίζει τα αποτελέσματά μας:

1.   Προφανώς η τακτική μας, η συγκέντρωσή μας και η ποιότητα της προσπάθειας θα παίξουν σημαντικό ρόλο.

2.   Επίσης, τα καρμικά μαθήματά μας μπορεί να αυξήσουν ή να μειώσουν την πιθανότητα επίτευξης των επιθυμητών αποτελεσμάτων.

3.   Το ίδιο ισχύει για τα μαθήματα που η ψυχή έχει επιλέξει να μάθει. Τα αποτελέσματα που επιθυμούμε μπορεί να συγκρούονται με τα μαθήματα που έχουμε επιλέξει να μάθουμε.

4.   Τα αποτελέσματα μπορεί, επίσης, να επηρεάζονται από τις υποσυνείδητες πεποιθήσεις μας ως προς το αν αξίζουμε ή όχι μια ευτυχισμένη πραγματικότητα, γεμάτη υγεία και αγάπη. Επίσης, από το αν το υποσυνείδητό μας νιώθει ή όχι πως το συγκεκριμένο αποτέλεσμα είναι καλό και ασφαλές.

5.   Ακόμη, τα αποτελέσματα μπορεί να επηρεάζονται από τις κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές συνθήκες γύρω μας.

6.   Αν το αποτέλεσμα που αναζητούμε είναι για κάποιον άλλον, τότε θα επηρεάζεται από τα συγκεκριμένα μαθήματα και τις καταστάσεις της ζωής που η άλλη ψυχή έχει επιλέξει για τη διαδικασία εξέλιξής της.

 

Από αυτή την ανάλυση μπορούμε να δούμε ότι η προσπάθειά μας είναι ένας σημαντικός, αλλά σε πολλές περιπτώσεις ίσως μικρός παράγοντας στον καθορισμό του αποτελέσματος που αναζητούμε. Γι’ αυτό το λόγο, θα ήταν παράλογο να μετράμε την αξία μας με τα αποτελέσματα και όχι με την αγνότητα και την ποιότητα των προσπαθειών μας.

 

Χρειάζεται να αναπτύξουμε την ικανότητα να δίνουμε όλο τον εαυτό μας με ενθουσιασμό σε κάθε προσπάθεια αποδεχόμενοι σε κάθε στάδιο τον εαυτό μας και τα αποτελέσματά μας, ενώ συνεχίζουμε να κατευθύνουμε την ενέργειά μας προς τους στόχους μας, αν επιλέγουμε να το κάνουμε.

 

Κάποια βήματα προς την επιτυχία των στόχων μας είναι:

1.   Να αναπτύξουμε επικοινωνία με τον εσώτερο εαυτό μας και να ξεκαθαρίσουμε τις ανάγκες και τους στόχους μας.

2.   Να αφήσουμε όλα τα εμπόδια προς την αφοσίωσή μας στην προσπάθεια.

3.   Να κάνουμε την καλύτερη προσπάθεια.

4.   Να οραματιζόμαστε και να βιώνουμε συναισθηματικά πως έχουμε ήδη πετύχει.

5.   Να αφήσουμε την προσκόλλησή μας στο αποτέλεσμα και να έχουμε πίστη πως θα συμβεί ό,τι είναι καλύτερο για εμάς και τους άλλους, εφόσον κάνουμε αυτό που μας αναλογεί.

6.   Να βάλουμε νοερά το επιθυμητό αποτέλεσμα μέσα σε μια σφαίρα φωτός και να το προσφέρουμε στο θείο, εμπιστευόμενοι τη σοφία του σύμπαντος.

7.   Να συνειδητοποιήσουμε πως η αξία, η ασφάλεια και το νόημα της ζωής μας βρίσκονται μέσα μας και δεν έχουν καμία σχέση με το αποτέλεσμα ή τη γνώμη των άλλων για το αποτέλεσμα.

 

Χρειάζεται, επίσης, να πιστεύουμε τα ακόλουθα:

1.   Πως αξίζουμε την επιτυχία σ’ αυτή την προσπάθειά μας.

2.   Πως η επιτυχία είναι δυνατή.

3.   Πως είμαστε ικανοί να το πετύχουμε.

4.   Πως η επιτυχία ή το επιθυμητό αποτέλεσμα είναι καλό και ασφαλές για εμάς και τους άλλους.

5.   Πως είμαστε έτοιμοι να κάνουμε μια σοβαρή προσπάθεια.

6.   Πως όλες οι όψεις της ύπαρξής μας συμφωνούν να πετύχουμε.

7.   Πως ό,τι και να συμβεί θα είναι μακροχρόνια το καλύτερο για την εξέλιξή μας.

8.   Πως μπορούμε να ζήσουμε ευτυχισμένη και αποδοτική ζωή, ακόμη κι αν δεν έχουμε αυτό το συγκεκριμένο αποτέλεσμα.

 

Γιατί δεν θα κάναμε την καλύτερη προσπάθειά μας;

1.      Μπορεί να φοβόμαστε μήπως κάνουμε λάθος ή να φοβόμαστε ότι δεν θα πετύχουμε, κι έτσι να μην ριψοκινδυνεύουμε να κάνουμε προσπάθεια. Αν δεν κάνουμε προσπάθεια, δεν μπορούμε να αποτύχουμε.

 

2.      Μπορεί να φοβόμαστε ότι δεν θα είμαστε τόσο καλοί όσο οι άλλοι ή και καλύτεροι απ’ αυτούς.

 

3.      Μπορεί να πιστεύουμε πως είναι «έξυπνο» να μην κάνουμε προσπάθεια – ειδικά αν μπορούμε να πληρωθούμε χωρίς να κάνουμε καμία προσπάθεια.

 

4.      Νιώθουμε καταπίεση όταν κάνουμε προσπάθεια ή εφαρμόζουμε κάποιο είδος πειθαρχίας.

 

5.      Μπορεί να μην μας αρέσει το επάγγελμά μας ή η εργασία που κάνουμε.

 

6.      Μπορεί να έχουμε χαμηλή ενέργεια σαν αποτέλεσμα, σε κάποιες περιπτώσεις, ενός μη ισορροπημένου τρόπου ζωής.

 

7.      Μπορεί να έχουμε συναισθηματικά προβλήματα που μας εμποδίζουν να απολαύσουμε την προσπάθεια.

 

8.      Μπορεί να μην έχουμε βρει ακόμη το σκοπό της ζωής μας που μας εμπνέει.

 

9.      Μπορεί να έχουμε προγραμματιστεί πως δεν είμαστε έξυπνοι ή ικανοί ή άξιοι.

 

10.   Μπορεί να φοβόμαστε πως δεν θα έχουμε τέλεια αποτελέσματα.

 

Θα θέλουμε να βρούμε μια ισορροπία ανάμεσα στο να κάνουμε την καλύτερη προσπάθεια και να είμαστε ελεύθεροι από την προσκόλληση στο αποτέλεσμα. Πώς μπορούμε να το κάνουμε;

 

Ποιοι θα ήταν κάποιοι λόγοι να κάνουμε προσπάθεια ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα;

Ακολουθούν μερικές απαντήσεις:

 

1.   Πιστεύουμε στην ίδια την προσπάθεια και θεωρούμε ότι αξίζει να κατευθύνουμε το χρόνο, τη σκέψη, την ενέργειά μας και ίσως οικονομικούς πόρους προς αυτό το σκοπό, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα.

 

2.   Κάνοντάς την, μπορούμε να εκφράσουμε τις αξίες και τα ιδανικά μας, ανεξάρτητα από την επιτυχία.

 

3.   Η ίδια η προσπάθεια είναι μια ευκαιρία να αναπτύξουμε σωματικά, συναισθηματικά, νοητικά και πνευματικά προτερήματα.

 

4.   Αισθανόμαστε ότι, για να κάνουμε αυτή την προσπάθεια, έχουμε καθοδήγηση από μέσα μας ή από τον ανώτερο εαυτό μας.

 

5.   Η ίδια η δημιουργική διαδικασία μάς δίνει χαρά.

 

6.   Η ίδια η προσπάθεια μάς δίνει νόημα και σκοπό.

 

7.   Έχουμε πίστη πως το τελικό αποτέλεσμα, οποιοδήποτε κι αν είναι, θα είναι το καλύτερο για εμάς στη διαδικασία της εξέλιξής μας.

 

8.   Μ’ αυτό τον τρόπο, θα είμαστε συμφιλιωμένοι με τη συνείδησή μας πως έχουμε τουλάχιστον κάνει την καλύτερη προσπάθειά μας.

 

Και ακόμη κι αν δεν έχουμε τα αποτελέσματα που ελπίζουμε:

1.   Θα έχουμε περισσότερη πληροφόρηση και θα έχουμε μάθει πως η συγκεκριμένη προσέγγισή μας μπορεί να μην είναι ο καλύτερος τρόπος να έχουμε το αποτέλεσμα που επιθυμούμε. Λέγεται πως ο Τόμας Έντισον προσπάθησε με 10.000 τρόπους να δημιουργήσει έναν ηλεκτρικό λαμπτήρα πριν ανακαλύψει έναν τρόπο που λειτουργούσε καλά.

 

2.   Θα έχουμε τώρα μια ευκαιρία να βιώσουμε την αξία μας ανεξάρτητα από τα αποτελέσματά μας.

 

3.   Μπορούμε τώρα να μάθουμε ότι μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι χωρίς αυτό το συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Μπορούμε να μετατρέψουμε την προσκόλλησή μας σε προτίμηση.

 

4.   Μπορούμε να αναπτύξουμε ακόμη πιο δημιουργικές προσεγγίσεις προς το στόχο μας.

 

5.   Μπορούμε να αφήσουμε το συναίσθημα της ήττας και να διατηρήσουμε τον ίδιο ενθουσιασμό και να συνεχίσουμε την προσπάθεια.

 

6.   Μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν θα πάρουμε κανένα αποτέλεσμα μαζί μας. Θα πάρουμε μόνο τη γνώση, τις ιδιότητες, τις ικανότητες και τις αρετές που αναπτύξαμε κατά τη διαδικασία ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα.

 

7.   Είμαστε, και πάλι, συμφιλιωμένοι με το γεγονός ότι έχουμε προσπαθήσει.

 

Ας μάθουμε, επομένως, να είμαστε ενθουσιώδεις και δημιουργικοί σε όλες τις προσπάθειές μας, ενώ ταυτόχρονα αποδεχόμαστε με ηρεμία τα αποτελέσματά μας σαν τα καλύτερα, τουλάχιστον αυτή τη στιγμή, και αποδεχόμαστε τον εαυτό μας ως θεϊκή ύπαρξη ανεξάρτητα από τα αποτελέσματά μας.

 

Ακολουθούν μερικοί λόγοι να είμαστε άνετοι με τις ευθύνες, την εργασία, τις προσπάθειες και τα αποτελέσματά μας σε κάθε κατάσταση:

1.      Επειδή έχω κάνει, κάνω και θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ σε σχέση με αυτά.

2.      Επειδή ζω σε ένα σύμπαν αγάπης και όλα θα καταλήξουν με τον ανώτερο δυνατό τρόπο για εμένα, τους αγαπημένους μου και τις ευθύνες και τις αρμοδιότητές μου.

3.      Επειδή η αξία και η ασφάλειά μου είναι δεδομένες σαν έκφραση του θείου.

4.      Επειδή όλα είναι απλώς εμπειρίες με ευκαιρίες να αντιληφθώ και να εκφράσω την αληθινή μου φύση.

5.      Επειδή είμαι πνεύμα αιώνιο και όλα αυτά είναι προσωρινά.

6.      Επειδή οι αγαπημένοι μου είναι αιώνια όντα που έχουν γεννηθεί, ζήσει και φύγει από τα σώματά τους εκατοντάδες φορές και έχουν τη δύναμη να επιβιώσουν και να αντιμετωπίσουν ό,τι μπορεί να προκύπτει.

7.      Επειδή το άγχος και ο φόβος μου δεν λύνουν κανένα πρόβλημα και δεν προσφέρουν τίποτα στους άλλους.

8.      Επειδή το άγχος και οι φόβοι μου έλκουν ακριβώς αυτά που φοβάμαι και δεν με εξυπηρετούν.

9.      Επειδή προτιμώ να εργάζομαι και να σκέφτομαι με διαύγεια για να βρω λύσεις και όχι να αγχώνομαι και να φοβάμαι.

10.  Επειδή είμαστε όλοι αγαπημένα παιδιά το Θεού.

11.  Επειδή κάνω και θα κάνω με ηρεμία κάθε στιγμή αυτά που μπορώ να κάνω για να επιλυθούν τα θέματα μου, καθώς είμαι ήρεμος και αισιόδοξος για το αποτέλεσμα.

12.  Επειδή μόνο η προσπάθεια είναι κάτω από τον έλεγχο μου και όχι το αποτέλεσμα.

13.  Επειδή κάθε αποτέλεσμα είναι και θα είναι το τέλειο για την εξέλιξή μου.

14.  Επειδή η θετική σκέψη και η ευγνωμοσύνη, ότι θα γίνει πράγματι αυτό που είναι καλύτερο, είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να γίνει αυτό που επιθυμώ.

15.  Επειδή είμαι δημιουργός και μπορώ να δημιουργήσω αυτό που χρειάζομαι.

16.  Επειδή οι αγαπημένοι μου είναι δημιουργοί και μπορούν να δημιουργήσουν αυτά που χρειάζονται.

17.  Επειδή η εμπιστοσύνη στη δύναμη και την εσωτερική καθοδήγηση των αγαπημένων μου είναι το μεγαλύτερο δώρο και συμπαράσταση που μπορώ να τους δώσω.

18.  Επειδή βλέπω το φως πίσω από όλους και όλα και είμαι ελεύθερος από το φόβο για τον ονειρικό αυτό κόσμο.

19.  Επειδή ο Χριστός έχει υποσχεθεί πως όλοι αξίζουμε την αφθονία. «Μην αγχώνεστε για το αύριο. Δεν βλέπετε πως ο Θεός φροντίζει για τα λουλούδια και τα πουλιά; Εσείς είστε πολύ πιο σημαντικοί στα μάτια Του. Κάντε το έργο του Θεού και όλα θα σας δοθούν».

20.  Ο Χριστός το εξηγεί, όταν λέει στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, κεφάλαιο Ζ’ : «Ζητήστε και θα σας δοθεί, γυρέψτε και θα το βρείτε, χτυπήστε την πόρτα και θα σας ανοιχτεί…. Αν λοιπόν εσείς,…. γνωρίζετε να δίνετε καλά πράγματα στα παιδιά σας, πολύ περισσότερο ο ουράνιος Πατέρας σας θα δώσει αγαθά σ’ εκείνους που τα ζητούν!»

21.  Επειδή έχω στεναχωρηθεί και φοβηθεί χιλιάδες φορές και τελικά δεν έγινε αυτό που φοβόμουν και, ακόμα κι αν έγινε, μπόρεσα να τα ξεπεράσω όλα με το χρόνο.

22.  Επειδή είμαστε όλοι αθάνατες ψυχές σε προσωρινά σώματα και θα φύγουμε από εδώ έτσι κι αλλιώς.

23.  Επειδή η αγάπη είναι πάντα η λύση.

24.  Επειδή με ηρεμία είμαι πολύ πιο αποτελεσματικός στο να βρίσκω λύσεις.

 

 

Αποδοχή των Γονιών μας όπως Είναι

 

Οι γονείς μας είναι αδελφές ψυχές σε διαδικασία μάθησης και εξέλιξης. Δεν είναι τέλειοι. Έχουμε επιλέξει αυτές τις ψυχές να παίξουν το ρόλο των γονιών μας σ’ αυτή τη ζωή, ώστε να εξελιχθούμε αμοιβαία μέσα από τις αλληλεπιδράσεις μας.

 

Οι γονείς μας δεν δημιουργούν την πραγματικότητά μας και δεν είναι υπεύθυνοι γι’ αυτήν. Εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε την πραγματικότητά μας με τον τρόπο που ερμηνεύουμε διάφορα ερεθίσματα και αντιδρούμε σ’ αυτά, συμπεριλαμβάνοντας και τα ερεθίσματα από τους γονείς και τους δασκάλους μας και σήμερα από τους συντρόφους και τα παιδιά μας.

 

Οι εξελισσόμενες ψυχές που έχουν παίξει ή ακόμη παίζουν τους ρόλους των γονιών μας έχουν κάνει και κάνουν το καλύτερο που μπορούν, λαμβάνοντας υπόψη τα βιώματα της παιδικής ηλικίας τους, τους φόβους, τις πεποιθήσεις, τις ψευδαισθήσεις, την αυτοαμφισβήτησή τους και επίσης τις «συμφωνίες ψυχής» που έχουμε κάνει πριν ενσαρκωθούμε. Ακόμη και πριν ενσαρκωθούν εκείνοι.

 

Αυτές οι συμφωνίες ψυχής συμπεριλαμβάνουν εμπειρίες που επιλέγουμε για να μάθουμε τα μαθήματα που χρειαζόμαστε, ώστε να προάγουμε την πραγμάτωσή μας και την έκφραση της αληθινής πνευματικής φύσης μας. Μπορεί να επιλέξουμε βιώματα απόρριψης ή εγκατάλειψης για να αναπτύξουμε μια εσωτερική αίσθηση αξίας και ασφάλειας ή δύναμης.

 

Μπορεί να επιλέξουμε να έχουμε ελεγκτικούς γονείς για να μάθουμε να βιώνουμε εσωτερική ελευθερία και να καθορίζουμε όρια.

 

Εκείνες οι ψυχές που έπαιξαν το ρόλο των γονιών μας μπορεί να έχουν πολλά ελαττώματα, ανάλογα με το ποιους έχουμε επιλέξει και πώς έχουμε συμφωνήσει να παίξουν τους ρόλους τους. Αλλά, στις περισσότερες περιπτώσεις, μας έχουν επίσης στηρίξει για πολλά χρόνια με στέγη, τροφή, προστασία και εκπαίδευση. Πολύ πιθανόν να μας έχουν δώσει πολύ περισσότερα από κάθε άλλη ψυχή. Επίσης, μας έχουν δώσει πολύ περισσότερα από όσα τους έχουμε δώσει εμείς.

 

Δεν μπορούμε να περιμένουμε απ’ αυτούς να είναι τέλειοι. Είναι όσο καλοί μπορούν, λαμβάνοντας υπόψη το δικό μας (όχι το δικό τους) επίπεδο εξέλιξης και τα μαθήματα που έχουμε επιλέξει να μάθουμε. Όταν έχουμε μάθει τα μαθήματά μας και δεν χρειαζόμαστε πια περισσότερες προκλήσεις, θα τους απελευθερώσουμε σαν ψυχές προς μια ανώτερη έκφραση του εαυτού τους.

 

Χρειάζεται να ενηλικιωθούμε και να τους δούμε σαν ίσους και να ελευθερωθούμε από την ανάγκη για αποδοχή, επιβεβαίωση ή στήριξη εκ μέρους τους. Δεν είναι πραγματικά γονείς μας, είναι αδελφές εξελισσόμενες ψυχές, οι οποίες παίζουν προσωρινά αυτούς τους ρόλους.

 

Χρειάζεται να πάρουμε πλήρη ευθύνη για τη ζωή μας, που εμείς έχουμε δημιουργήσει. Δεν έχουν δημιουργήσει εκείνοι τη ζωή μας. Εμείς έχουμε δημιουργήσει τη δική μας ζωή με τις υποκειμενικές αντιδράσεις μας στις δικές τους πράξεις, συμπεριφορές και πεποιθήσεις. Εκείνοι δίνουν το ερέθισμα, αλλά εμείς έχουμε δημιουργήσει το χαρακτήρα μας και τη ζωή μας με την αντίδρασή μας σ’ αυτό το ερέθισμα.

 

Επίσης, έχουμε ενσαρκωθεί με έναν ήδη διαμορφωμένο χαρακτήρα, τον οποίο έχουμε αναπτύξει με βάση τις προηγούμενες εμπειρίες της ψυχής σ’ αυτή τη διάσταση. Οι γονείς μας δεν δημιουργούν το χαρακτήρα μας. Ενσαρκωνόμαστε με δημιουργημένες από πριν τάσεις. Οι πράξεις και οι συμπεριφορές των «γονιών» μας απλώς αυξάνουν ή ελαττώνουν τις τάσεις που φέρνουμε μαζί μας. Αυτό αληθεύει και για τις θετικές και για τις αρνητικές ιδιότητές μας.

 

Συνήθως, ερχόμαστε επανειλημμένα αντιμέτωποι με οτιδήποτε απορρίπτουμε και δεν μπορούμε να αποδεχτούμε στους γονείς μας. Σχεδόν πάντοτε βρίσκουμε τα ίδια χαρακτηριστικά στους συντρόφους και επίσης στα παιδιά μας. Μετά, αν δεν θεραπεύσουμε την τάση μας για απόρριψη, πλήγωμα, φόβο ή θυμό, θα βρούμε εκείνα τα ίδια χαρακτηριστικά στον εαυτό μας. Θα βρεθούμε να φερόμαστε προς τα παιδιά μας με τρόπους που έχουμε απορρίψει στους γονείς μας και έχουμε ορκιστεί να μην το κάνουμε ποτέ.

 

Αυτό είναι πραγματικά χρήσιμο, καθώς μας επιτρέπει να κατανοήσουμε ότι καλοπροαίρετοι άνθρωποι, όπως εμείς, μπορούν σε συνθήκες στρες να συμπεριφερθούν με τον τρόπο που το έκαναν οι γονείς μας. Αυτό μάς επιτρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι οι γονείς μας δεν είχαν καμία πρόθεση να μας βλάψουν, αλλά ήταν σε κατάσταση στρες και φόβου.

 

Το παρελθόν μας είναι τέλειο. Έχουμε πάρει και δώσει ακριβώς τις ευκαιρίες για αμοιβαία εξέλιξη. Αν θέλουμε να βιώσουμε το παρόν όπως είναι, θα χρειαστεί να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους για όλα όσα έχουν συμβεί.

 

Η κατανόηση, η αποδοχή, η αγάπη και η στήριξη των γονιών μας είναι βασικό μάθημα στη συναισθηματική, νοητική και πνευματική διαδικασία εξέλιξής μας. Δεν χρειάζεται να έχουμε την έγκρισή τους ή να ζήσουμε τη ζωή μας σύμφωνα με τις δικές τους πεποιθήσεις. Η εξέλιξη επιτρέπει τις πεποιθήσεις μας να εξελίσσονται πέρα από τις πεποιθήσεις των γονιών μας και της κοινωνίας. Άρα, ας τους αποδεχόμαστε και ας τους αγαπάμε χωρίς να χρειαζόμαστε την αποδοχή και την αγάπη τους.

 

Ένα τελευταίο θέμα σε σχέση με τους γονείς μας είναι αυτά που κληρονομούμε από αυτούς. Οι περισσότεροι από εμάς δεν παίρνουμε απολύτως τίποτα υλικό από τους γονείς μας. Για εκείνους τους λίγους που παίρνουν περιουσίες ή χρήματα κατ’ αυτό τον τρόπο, αυτό μπορεί να είναι πηγή σύγκρουσης και αρνητικών συναισθημάτων ανάμεσα στους κληρονόμους. Μερικοί μπορεί να χάσουν την αγάπη τους προς τους γονείς τους και άλλους συγγενείς, ακόμη και να πάψουν να επικοινωνούν, επειδή νιώθουν πως τους έχουν κλέψει.

 

Αυτό είναι λυπηρό και, επίσης, μια σοβαρή δοκιμασία της πνευματικής και συναισθηματικής ωριμότητάς μας. Αν πιστεύουμε πως θα έπρεπε να πάρουμε περισσότερα, τότε μπορούμε να επικοινωνήσουμε και με αγάπη να διαπραγματευτούμε με κάθε νόμιμο και σεβαστό τρόπο. Αν στο τέλος δεν πάρουμε αυτό που θέλουμε, έχουμε την ευκαιρία εξέλιξης να μπορούμε να αγαπάμε και να είμαστε ευτυχισμένοι για τους συγγενείς μας ή άλλους που έχουν πάρει «περισσότερα» από εμάς.

 

Οι γονείς μας δεν μας χρωστούν τίποτα. Κανείς δεν μας χρωστά τίποτα. Είμαστε εδώ για να δημιουργήσουμε και όχι για να απαιτούμε από τους άλλους να μας δώσουν αυτό που εκείνοι έχουν δημιουργήσει. Αν μια κληρονομιά γίνεται τελικά δική μας για να τη χρησιμοποιήσουμε, τότε ας τη χρησιμοποιήσουμε με σοφία και γενναιοδωρία. Αν πιστεύουμε ότι θα έπρεπε να πάρουμε περισσότερα, τότε πρέπει να κατανοήσουμε ότι το σύμπαν δεν κάνει λάθη, και ότι έχουμε πάρει αυτό που πραγματικά μάς αξίζει σύμφωνα με τους συμπαντικούς νόμους της δράσης και της αντίδρασης.

 

Αυτά τα θέματα είναι πνευματικές δοκιμασίες, που μοιάζουν πάρα πολύ με την παραβολή των εργατών στον αγρό, κατά τον Ματθαίο 20:16. Ένας κτηματίας (ο Θεός ή οι συμπαντικοί νόμοι) προσλαμβάνει εργάτες για το κτήμα του στις 6 πμ, στις 10 πμ, στις 12 το μεσημέρι, στις 3 μμ και στις 5 μμ και τους πληρώνει όλους το ίδιο ποσό. Όταν εκείνοι που δούλεψαν περισσότερο διαμαρτύρονται, τους ρωτά, «Γιατί διαμαρτύρεστε; Δεν σας έδωσα αυτό που συμφωνήσαμε όταν ξεκινήσατε την εργασία; Γιατί σας ενδιαφέρει τι συμφωνίες έχω κάνει με τους άλλους;»

 

Ερχόμαστε όλοι σ’ αυτή τη ζωή με συμφωνίες ψυχής που σχετίζονται με τις πράξεις μας πριν από τη γέννησή μας και επίσης με τα μαθήματα που έχουμε επιλέξει να μάθουμε μέσα από διάφορες εμπειρίες. Γι’ αυτούς τους λόγους έχουμε επιλέξει να πάρουμε ή να μην πάρουμε μια κληρονομιά, ανεξάρτητα από το νόμο ή απ’ αυτό που πιστεύουμε πως είναι δίκαιο ή πιστεύουμε ότι αξίζουμε. Κάνουμε αυτές τις επιλογές για να έχουμε την ευκαιρία να μάθουμε πνευματικά μαθήματα και να θέσουμε την αγάπη πάνω από τα χρήματα.

 

Επίσης, μπορεί να έχουμε το μάθημα να διαπραγματευόμαστε με σεβασμό προς τον εαυτό μας και τους άλλους για ό,τι πιστεύουμε πως δικαιωματικά αξίζουμε σύμφωνα με τους ανθρώπινους νόμους. Αλλά αυτό που αληθινά αξίζουμε και αυτό που είναι πραγματικά το καλύτερο για τη διαδικασία εξέλιξής μας δεν είναι πάντοτε αυτό που είναι σωστό σύμφωνα με τους ανθρώπινους νόμους. Μπορεί να έχουμε καρμικά χρέη προς εκείνους που παίρνουν περισσότερα υλικά. Μπορεί να έχουμε κλέψει ή εξαπατήσει και τώρα βιώνουμε τα αποτελέσματα.

 

Άρα, μπορούμε να διαπραγματευόμαστε με αγάπη και σεβασμό για το καθετί που αξίζουμε νόμιμα. Αν στο τέλος δεν πάρουμε αυτό που θέλουμε, ας το αποδεχτούμε και ας είμαστε ευτυχισμένοι για την ευκαιρία να μάθουμε αυτό το υπέροχο πνευματικό μάθημα της συγχώρεσης και της αγάπης προς τους άλλους, οι οποίοι έχουν παίξει ένα ρόλο σ’ αυτό το θεατρικό έργο. Ας έχουμε πίστη πως το αποτέλεσμα είναι δίκαιο και μια ιδανική ευκαιρία για την πνευματική μας εξέλιξη.

 

Επιπλέον, χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε πως δεν χρειάζεται να δημιουργήσουμε περιουσίες για να δώσουμε στα παιδιά μας. Είναι αιώνιες υπάρξεις που έχουν ενσαρκωθεί για να εξελιχθούν και να δημιουργήσουν τη δική τους πραγματικότητα. Δίνοντάς τους πάρα πολλά υλικά, μπορεί να τους αρνηθούμε την ευκαιρία να ανακαλύψουν και να χρησιμοποιήσουν τη δική τους δημιουργική δύναμη. Μπορεί να χάσουν τον αυτοσεβασμό και την αυτοπεποίθησή τους. Μπορεί ακόμη να είναι αγνώμονες για όσα έχουν πάρει. Είναι καλύτερα να αφιερώνουμε ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά παρά να τα αγνοούμε για να δημιουργήσουμε την κληρονομιά που θέλουμε να τους αφήσουμε.

 

Με παρόμοιο τρόπο, τα «παιδιά» μας δεν είναι παιδιά μας. Είναι αθάνατες υπάρξεις, με τις οποίες έχουμε συμφωνήσει να παίξουμε αυτούς τους ρόλους. Τους χρωστάμε αγάπη και στήριξη κατά τα πρώτα χρόνια τους. Δεν τους χρωστάμε υλικά. Έχουν τη δύναμη να επιβιώσουν και να δημιουργήσουν.

 

Ας κατανοήσουμε, αποδεχτούμε, συγχωρήσουμε και αγαπήσουμε τους γονείς μας όπως είναι – ακόμη κι αν έχουν φύγει από το σώμα τους. Ας νιώθουμε ευγνωμοσύνη για όλα όσα μας έχουν δώσει, τα οποία είναι πολλές φορές περισσότερα από όσα μας έχει δώσει οποιαδήποτε άλλη ψυχή.

 

Η αποδοχή των γονιών μας είναι βασικό βήμα για την αποδοχή του εαυτού μας.

 

Η Αποδοχή των Παιδιών Μας Όπως Είναι

 

Η μεγαλύτερη προσκόλληση μας είναι τα παιδιά μας. Η ευτυχία μας εξαρτάται πάνω στο αν είναι καλά, ευτυχισμένα και επιτυχημένα (με δικούς μας όρους). Είμαστε ενεργειακά συνδεμένοι μαζί τους και δυσκολευόμαστε να ξεχωρίσουμε τον εαυτό μας συναισθηματικά από αυτά. Είναι η μεγαλύτερη πηγή μας ευτυχίας, απόλαυσης και νοήματος, αλλά και της στεναχώριας, της απογοήτευσης και του πόνου.

 

Δυσκολευόμαστε να δεχτούμε τον εαυτό μας και τα παιδιά μας, όταν οι ανάγκες μας για τα παιδιά μας και από τα παιδιά μας δεν ικανοποιούνται. Ακολουθούν μερικές από τις ανάγκες αυτές:

 

Να μας δέχονται, να μας σέβονται και να μας αγαπούν.

Να μας υπακούν.

Να έχουν υγεία.

Να συμφωνούν με μας.

 

Να δέχονται και να εφαρμόζουν τις προτάσεις μας.

Να είναι καλά, ευτυχισμένα και επιτυχημένα.

Να νιώθουν ευγνωμοσύνη για όλα αυτά που τους έχουμε δώσει.

Να μας προτιμούν περισσότερο από άλλους γονείς και σωτήρες.

Να μας χρειάζονται.

Να μας έχουν εμπιστοσύνη.

Να φροντίζουν τον εαυτό τους.

Να μας ακούν, να σέβονται τις συμβουλές μας.

Να είναι ικανοποιημένα μαζί μας.

Να εκπληρώνουν τις δικές μας ανάγκες και όνειρα.

Να γίνουν αποδεχτά στην κοινωνία.

Να ακούν τις συμβουλές μας σχετικά με τις επιλογές τους στη ζωή.

Να ζήσουν κοντά μας και να μας στηρίζουν όταν έχουμε ανάγκη.

Και άλλες…

 

Αυτές οι προσκολλήσεις, που απορρέουν από την ταύτισή μας με το ρόλο του γονιού, δημιουργούν φόβο για τα παιδιά μας. Νιώθουμε ενοχή, όταν δεν είναι καλά και ευτυχισμένα. Νιώθουμε απόρριψη, υποτίμηση, ντροπή και θυμό, όταν δεν συμπεριφέρονται σωστά. Τα συγκρίνουμε με άλλα παιδιά και το εγώ μας νιώθει περηφάνια όταν τα καταφέρνουν καλύτερα και αυτοαπόρριψη όταν δεν τα καταφέρνουν.

 

Όταν τα αισθήματά μας της ευτυχίας, της αξίας και του νοήματος βασίζονται στις συμπεριφορές αυτών των αιώνιων ψυχών που παίζουν τους ρόλους των παιδιών μας, φυσικά νιώθουμε την ανάγκη να τα ελέγχουμε και να τα πιέζουμε στο «καλούπι» που χρειαζόμαστε να είναι, έτσι ώστε να μπορούμε να νιώθουμε άξιοι και ασφαλείς στο ρόλο του «γονιού». Δυσκολευόμαστε να τα δεχτούμε όπως είναι.

 

Όταν αποτυχαίνει η συμβουλή μας και η λογική συζήτησή μας μαζί τους, τότε προσφεύγουμε στην κριτική, τη σύγκριση, την τρομοκρατία, την απόρριψη, την κατηγορία και διάφορες άλλες δυσάρεστες – για μας και για εκείνα – συμπεριφορές, σε μια απελπισμένη προσπάθεια να τα κάνουμε να συμπεριφέρονται και να λειτουργούν με τρόπους, που πιστεύουμε ότι θα δημιουργήσουν το αποτέλεσμα που χρειαζόμαστε, για να νιώθουμε εντάξει ως «γονείς».

 

Φυσικά, αγαπάμε αυτές τις ψυχές που παίζουν τους ρόλους των «παιδιών» μας και θέλουμε να είναι ευτυχισμένες. Αλλά η αγάπη μας ανακατεύεται με την ανάγκη μας να τις ελέγχουμε ώστε να τις «προστατεύσουμε», αλλά επίσης και για να νιώθουμε ότι αξίζουμε στο ρόλο του γονιού.

 

Πραγματικά έχουμε ευθύνη μέχρι μια ηλικία να τις προστατεύουμε και να τις καθοδηγούμε, αλλά επίσης χρειάζεται να μάθουμε να σεβόμαστε τις αιώνιες ψυχές μέσα σ’ αυτά τα σώματα, και τις εμπειρίες που έχουν επιλέξει σαν ευκαιρίες εξέλιξης. Μερικές από τις επιλογές τους θα μας αρέσουν και άλλες όχι.

 

Όταν το εγώ μας απαιτεί από αυτές τις ψυχές να λειτουργούν και να συμπεριφέρονται με τρόπους που καθησυχάζουν τους φόβους μας, τις ανησυχίες μας, τις προσδοκίες μας και τα ανεκπλήρωτα όνειρά μας, εκείνες καταλαβαίνουν ενστικτωδώς ότι το «ενδιαφέρον» μας είναι επίσης (όχι απόλυτα) κατά ένα μέρος για να ικανοποιήσουμε τις δικές ανάγκες μέσα από αυτές τις ψυχές. Αυτό προκαλεί αντίσταση και αντίδραση.

 

Ο Αϊνστάιν έχει πει ότι «Είναι τρελό να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα, όταν κάνεις τα ίδια πράγματα». Ως γονείς, αυτό κάνουμε συνήθως. Συνεχίζουμε να κριτικάρουμε, να τρομοκρατούμε, κατηγορούμε και απορρίπτουμε, περιμένοντας διαφορετικά αποτελέσματα, όταν είναι ξεκάθαρο ότι δεν θα γίνει ποτέ. Το αποτέλεσμα είναι ένα βαθύ χάσμα ανάμεσα σ’ εμάς και τα παιδιά μας. Συχνά φερόμαστε με τρόπους που φερόντουσαν οι γονείς μας, παρόλο που ορκιστήκαμε ότι ποτέ δεν θα το κάναμε. Όμως, παρατηρούμε τον εαυτό μας να λέει τα ίδια λόγια και να φέρεται με τον ίδιο τρόπο με τους γονείς μας. Ή ίσως, επειδή δεν θέλουμε να είμαστε σαν εκείνους, έχουμε φθάσει στο αντίθετο άκρο. Και ούτε αυτό δουλεύει.

 

Όταν επικοινωνούμε με τα παιδιά μας μόνο μέσα από το ρόλο του γονιού, αυτά νιώθουν ότι τα υποτιμούμε. Σε κάποιο σημείο χρειάζονται να τα αναγνωρίσουμε σαν «ίσες ενήλικες ψυχές» με δική τους εσωτερική καθοδήγηση. Μπορεί να δίνουμε στα παιδιά μας χρήματα, κληρονομιές, αγάπη, προσοχή και ό,τι άλλο χρειάζονται, αλλά, αν τελικά δεν τα θεωρούμε ίσες ψυχές με δική τους εσωτερική καθοδήγηση, τους αρνούμαστε το σημαντικότερο πράγμα – την ελευθερία τους να είναι τα πνευματικά όντα που είναι.

 

Οι ρόλοι γονιός-παιδί και παιδί-γονιός ανήκουν στο εγώ και όχι στην ψυχή. Είναι πολύτιμοι και σημαντικοί ρόλοι, μέσα από τους οποίους μαθαίνουμε την αγάπη, τη συγχώρεση και τη θυσία. Ως γονείς, έχουμε πολλά πνευματικά μαθήματα να μάθουμε που δεν έχουν τίποτα να κάνουν με το αν τα παιδιά μας είναι ευτυχισμένα, υγιή ή επιτυχημένα ούτε αν μας σέβονται και μας αγαπούν. Αυτοί δεν είναι οι μοναδικοί τρόποι να μετρήσουμε την επιτυχία μας.

 

Είμαστε εδώ για να μάθουμε να δίνουμε, να θυσιάζουμε χρόνο και ενέργεια, χρήμα, ανάγκες και προσκολλήσεις για το καλό αυτών των ψυχών που παίζουν τους ρόλους των παιδιών μας. Δεν είμαστε εδώ για να τα στηρίζουμε σε προχωρημένη ηλικία. Δεν μας χρωστούν τίποτα. Αν νιώθουμε ότι μας χρωστούν, τότε δεν έχουμε θυσιάσει και προσφέρει τίποτα. Αν το σχέδιό μας είναι να μας φροντίσουν αργότερα στη ζωή, τότε δεν έχουμε προσφέρει τίποτα – τα βλέπουμε σαν μια επένδυση. Ίσως να τους χρωστούμε πολλά από προηγούμενη ζωή και έχουμε κάνει μια συμφωνία να τους τα δώσουμε και μετά εκείνα να μας αγνοήσουν.

 

Ο σκοπός αυτού του ρόλου δεν είναι να αναζητούμε την αξία μας μέσα από το παιδί. Είμαστε ψυχές, οι οποίες παίζουν προσωρινά το ρόλο του γονιού αυτών των αδελφών ψυχών, που παίζουν τους ρόλους των παιδιών μας. Μπορεί να ήταν γονείς μας σε προηγούμενη ζωή. Η αξία μας δεν αυξάνεται επειδή τα παιδιά μας είναι καλά και δεν μειώνεται όταν δεν είναι καλά ή δεν μας σέβονται. Η χρησιμοποίηση των παιδιών μας σαν μέσο σύγκρισης του εαυτού μας με τους άλλους είναι μια εγωιστική χρήση του ρόλου. Επίσης, δεν αξίζουμε περισσότερο όταν μας υπακούν και λιγότερο όταν δεν το κάνουν. Ούτε όταν συμφωνούν ή διαφωνούν. Ούτε όταν τα καταφέρνουν καλύτερα ή χειρότερα από άλλα παιδιά.

 

Μια άλλη εγωιστική χρήση του ρόλου είναι να πιέζουμε να παιδιά μας να πετύχουν αυτό που εμείς δεν κατορθώσαμε. Μια άλλη, επίσης, είναι να χρειαζόμαστε να μας χρειάζονται και να τα ενθαρρύνουμε υποσυνείδητα να παραμείνουν εξαρτημένα από εμάς, όταν έχουν μεγαλώσει και είναι πάνω από 25 χρονών. Η ανάγκη μας, να συνεχίσουμε να τα θεωρούμε παιδιά και να τα πιέζουμε να ζουν κοντά μας και να μας επισκέπτονται συχνά, είναι επίσης μια εγωιστική ανάγκη και όχι σχέση μεταξύ αιώνιων ψυχών.

 

Η ενοχή είναι ένα άλλο συνηθισμένο συναίσθημα στους γονείς. Συχνά αισθανόμαστε ντροπή, ενοχή και αυτοαπόρριψη, όταν τα «παιδιά» μας δεν είναι καλά. Η λανθασμένη πεποίθηση εδώ (που συχνά ενθαρρύνεται από τους ψυχολόγους) είναι ότι εμείς είμαστε οι δημιουργοί της ζωής των παιδιών μας. Αυτή είναι εσφαλμένη θεώρηση. Το γεγονός ότι τέσσερα παιδιά μέσα στην ίδια οικογένεια αντιδρούν με εντελώς διαφορετικούς τρόπους, που κλιμακώνονται από το να είναι καλά, ισορροπημένα και ευτυχισμένα μέχρι να έχουν τάσεις αυτοκτονίας, το αποδεικνύει ξεκάθαρα. Παιδιά γονιών με καλές προθέσεις και αγάπη έχουν στραφεί στα ναρκωτικά και έχουν πεθάνει απ’ αυτά. Παιδιά με ανεύθυνους γονείς, γεμάτους μίσος, τα έχουν καταφέρει πολύ καλά σε όλα τα επίπεδα.

 

Ο καθένας από εμάς συμβάλλει στην πραγματικότητα του παιδιού μας, μαζί με τον άλλο γονιό (ή την απουσία του άλλου γονιού), το εκπαιδευτικό σύστημα, τις κοινωνικές επιρροές, την τηλεόραση, τα περιοδικά, το διαδίκτυο και, σημαντικότερα απ’ όλα, τις τάσεις, τις ποιότητες, το κάρμα και τις επιλογές ζωής που αυτή η ψυχή έχει φέρει μαζί της στη γέννηση.

 

Μην παρεξηγήσετε αυτό που λέω. Στο ρόλο του γονιού είμαστε εδώ για να μάθουμε να αγαπάμε, να σεβόμαστε, να καθοδηγούμε και να στηρίζουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αυτές τις αιώνιες ψυχές, οι οποίες έχουν συμφωνήσει να είναι τα «παιδιά» μας. Αυτή είναι η δοκιμασία μας, η ευκαιρία μας να μάθουμε πραγματικά να θυσιαζόμαστε, να υπηρετούμε και να αγαπάμε χωρίς όρους. Αυτή είναι μια εξαιρετική ευκαιρία να μάθουμε να φερόμαστε στους άλλους (τα παιδιά μας) όπως θα θέλαμε να μας φέρονται. Είμαστε υπεύθυνοι για κάθε σκέψη, λόγο και πράξη μας. Μέσα από το νόμο της αιτίας και του αποτελέσματος, του κάρμα, θα πάρουμε πίσω την ουσία αυτών των σκέψεων, λόγων και πράξεων. Αν είμαστε ιδιοτελείς και χωρίς αγάπη, θα έχουμε την ευκαιρία στο μέλλον, να υποστούμε αυτή τη συμπεριφορά από άλλους. Είμαστε απόλυτα υπεύθυνοι για καθετί που κάνουμε και το σύμπαν θα βοηθήσει την εξέλιξή μας επιτρέποντάς μας να βιώσουμε τα αποτελέσματα της συμπεριφοράς μας.

 

Αλλά δεν είμαστε καθόλου υπεύθυνοι για την πραγματικότητα των παιδιών μας. Δεν είμαστε υπεύθυνοι για την εσωτερική και εξωτερική πραγματικότητα που δημιουργούν σε ανταπόκριση προς την συμπεριφορά μας. Αυτή είναι 100% δική τους ευθύνη και δημιουργία. Καμία ψυχή δεν δημιουργεί την πραγματικότητα μιας άλλης. Σ’ αυτή την περίπτωση δεν θα υπήρχε ελεύθερη βούληση. Αν αυτό ήταν δυνατόν, ο Χριστός θα είχε φωτίσει όλη την ανθρωπότητα και θα είχε τελειώσει τη διαδικασία της εξέλιξης.

 

Εμείς, ως γονείς, χρειάζεται να απελευθερωθούμε από την ψευδαίσθηση ότι έχουμε δημιουργήσει την πραγματικότητα των παιδιών μας. Το αποτέλεσμα είναι η αίσθηση του εγώ ότι είμαστε ανώτεροι, επειδή τα παιδιά μας τα κατάφεραν στη ζωή τους ή η αίσθηση ενοχής και ντροπής του εγώ, επειδή δεν τα κατάφεραν. Και οι δύο είναι ψευδαισθήσεις του εγώ και μας κρατούν κλεισμένους μέσα στο εγώ.

 

Το αίσθημα ενοχής δημιουργεί έναν άλλο κύκλο ατυχών και οδυνηρών γεγονότων. Όταν νιώθουμε ενοχή, η αντίδρασή μας είναι να καταπιέζουμε τα παιδιά μας να αλλάξουν, ώστε να μπορούμε να νιώσουμε καλύτερα. Το να αγαπάμε τα παιδιά μας και να θέλουμε να είναι καλά και ευτυχισμένα είναι φυσικό και καλό. Όμως, το να χρειαζόμαστε να είναι καλά για να πάψουμε εμείς να νιώθουμε ένοχοι είναι ανάγκη του εγώ. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στην αλληλεξάρτηση και την αγάπη.

 

Αν εκείνες οι ψυχές που παίζουν τους ρόλους των παιδιών μας έχουν την τάση, μπορεί να χρησιμοποιήσουν την ενοχή μας για να μας ελέγχουν και μερικές φορές για να μας τιμωρήσουν. Αυτό δεν είναι καλό για την εξέλιξή τους σε υπεύθυνα όντα. Θα παίζουν με την ψευδαίσθησή μας της ενοχής και θα μας κατηγορούν, καταφέρνοντας να πάρουν οτιδήποτε θέλουν από μας. Αυτό μπορεί να συνεχιστεί για πολλά χρόνια, ακόμη κι όταν το «παιδί» είναι πάνω από 40 χρονών.

 

Μια άλλη παγίδα, στην οποία μπορεί να πέσουμε καθώς παίζουμε το ρόλο του γονιού, είναι να εξαρτιόμαστε από τα παιδιά μας όταν γεράσουμε και ίσως να αρχίσουμε να τα εκβιάζουμε συναισθηματικά να ζήσουν κοντά μας, ίσως και μαζί μας, και να μας φροντίζουν. Μπορεί να αδιαφορήσουμε για τις προσωπικές τους ανάγκες και να απαιτούμε να θυσιάσουν τις δικές τους ανάγκες και ενδιαφέροντα για να είναι μαζί μας και να μας φροντίζουν. Είναι εξαιρετικά σημαντικό να τα επιτρέψουμε να επιλέξουν αν θέλουν να είναι κοντά μας και αν θέλουν να μας υπηρετούν. Δεν μας «χρωστούν» τίποτα. Εμείς πήραμε από τους γονείς μας και εκείνα πήραν από μας και θα δώσουν στα παιδιά τους.

 

Θέλουμε να νοιάζονται για εμάς από αγάπη ή από ενοχή; Θέλουμε να ελέγχουμε τους άλλους κάνοντάς τους να νιώθουν ενοχή και καταπίεση και πίκρα, ή θέλουμε να χαίρονται να είναι μαζί μας και να μας βοηθούν όποτε μπορούν; Είναι φυσικό και σωστό να μας βοηθήσουν. Αυτό είναι ένα από τα μαθήματά τους. Αν μας υπηρετούν από ενοχή και συναισθηματικό εκβιασμό, τότε δεν θα έχουν μάθει, αλλά ούτε κι εμείς. Αν κάνουν θυσίες από αγάπη και ελεύθερη βούληση, χωρίς να παίζουμε με την ενοχή τους, θα έχουν μάθει το μάθημά τους, κι εμείς το ίδιο.

 

Ως αιώνιες ψυχές που παίζουμε το ρόλο του γονιού, ένα από τα κυριότερα μαθήματά μας είναι να ξέρουμε πότε να αφήνουμε και να επιτρέπουμε τις ψυχές, που παίζουν το ρόλο των παιδιών μας, να κάνουν τις δικές τους επιλογές και λάθη, για να μάθουν απ’ αυτά. Υπάρχει ένα σημείο, όπου το να συνεχίσουμε να παίζουμε το ρόλο του γονιού σε μια ψυχή που η σωματική ηλικία της είναι πάνω από 25 (η ψυχική μας ηλικία είναι αιώνια), μπορεί να έχει αρνητικά αποτελέσματα και για τους δυο μας. Είναι πιθανό να συνεχίσουμε να παίζουμε αυτό το ρόλο, επειδή χρειαζόμαστε να μας χρειάζονται. Χρειάζεται να διακρίνουμε ανάμεσα στην αγάπη και την ανάγκη του εγώ να βρει νόημα στο να είμαστε απαραίτητοι στους άλλους.

 

Το εγώ μας μπορεί να έχει την ανάγκη να μας υπακούν οι άλλοι και να ακούν τις συμβουλές μας. Μπορεί, επίσης, να τους χρειαζόμαστε για να εκπληρώσουν τα όνειρά μας, τα οποία μπορεί να είναι και δικά τους, αλλά μπορεί και όχι. Σε κάθε περίπτωση, σε κάποιο σημείο χρειάζεται να απαλλαγούμε από αυτόν το ρόλο και να επιτρέψουμε σ’ αυτές τις αδελφές ψυχές, να ζήσουν τη ζωή τους σύμφωνα με τη δική τους εσωτερική καθοδήγηση.

 

Μπορεί, επίσης, να χρειάζεται να σεβαστούμε ότι κάποιες ψυχές έχουν επιλέξει να βιώσουν πόνο και απογοήτευση για να ανακαλύψουν πού βρίσκεται η ευτυχία τους και μετά να προχωρήσουν σε σοφότερες επιλογές. Είναι απίθανο ότι θα μπορούσαν να μάθουν αυτό το μάθημα, απλά ακούγοντάς μας.

 

Αυτό το μάθημα δεν είναι εύκολο, όταν τα «παιδιά» μας είναι χαμένα σε κάποιο είδος αυτοϋπονόμευσης, όπως ναρκωτικά, έγκλημα ή διατροφικές διαταραχές. Μπορεί να χρειαστεί να δώσουμε περισσότερο χρόνο για ενθάρρυνση και στήριξη. Αλλά δεν μπορούμε να πάρουμε την ευθύνη της θεραπείας τους. Δεν μπορούμε να σώσουμε τους άλλους, ιδιαίτερα όταν δεν θέλουν να σωθούν. Και ιδιαίτερα όταν η αυτοκαταστροφή τους έχει σχεδιαστεί για να μας τιμωρήσει ή να μας εγκλωβίσει στο να πάρουμε την ευθύνη για τη ζωή, το χώρο, την τροφή και τα έξοδά τους.

 

Πολλές ομάδες, που κατέχουν τη γνώση για το πώς να βοηθήσουν εθισμένα άτομα, προτείνουν να πάψουμε να τους παρέχουμε στέγη, τροφή και χρήματα, μέχρι να αποφασίσουν να αλλάξουν. Αυτό ονομάζεται «σκληρή αγάπη». Δείχνουμε αγάπη και φροντίδα, αλλά δεν δίνουμε στέγη, τροφή και χρήματα, για να τους δώσουμε την ευκαιρία να ωριμάσουν και να πάρουν την ευθύνη για τη ζωή τους και να γίνουν υπεύθυνα μέλη της οικογένειάς μας και της κοινωνίας. Αυτό δεν είναι συμβουλή για το τι θα έπρεπε να κάνετε εσείς προσωπικά, αν ήσασταν σε τέτοια θέση ως γονιός. Όμως, είναι πληροφορία που μπορεί να θέλετε να λάβετε υπόψη σας. Πολλοί έχουν πάρει αυτό το δρόμο. Άλλοι δεν μπορούν να το κάνουν. Το ερώτημα είναι γιατί θα έπρεπε ή δεν θα έπρεπε να πάρουμε αυτό το δρόμο. Θυμηθείτε τη δήλωση του Αϊνστάιν, «Είναι τρελό να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα, όταν κάνεις τα ίδια πράγματα».

 

Αυτό μας φέρνει στην ύψιστη συμφωνία ανάμεσα σε ψυχές που ενσαρκώνονται ως γονιός και παιδί. Όταν έχουμε μια αδελφή ψυχή που έχει ενσαρκωθεί ως παιδί μας σ’ αυτή τη ζωή, το να αφήσει το σώμα της πριν από μας είναι η πιο οδυνηρή ανθρώπινη εμπειρία, ακόμη πιο οδυνηρή και από την απώλεια ενός μέλους του σώματός μας. Προσφέρει, όμως, μια θαυμάσια ευκαιρία για πνευματική εξέλιξη και πολλές ψυχές επιλέγουν αυτή την εμπειρία και πριν την ενσάρκωση συμφωνούν ότι θα συμβεί. Θυμηθείτε ότι κάθε μέρα πάνω από 50.000 ψυχές στο ρόλο του παιδιού αφήνουν τις ψυχές στο ρόλο του γονιού. Αυτό δεν είναι καμία θυσία για τις ψυχές που φεύγουν. Δεν χάνουν τίποτα, αλλά επιστρέφουν με χαρά στην ελευθερία και την ομορφιά του πνευματικού βασιλείου. Είναι οι τυχερές σ’ αυτή τη συμφωνία. Η θυσία είναι για τις ψυχές που έχουν συμφωνήσει να παραμείνουν και να αντιμετωπίσουν το συναισθηματικό πόνο που δημιουργείται από την προσκόλληση και τις πεποιθήσεις ότι αυτή η συγκεκριμένη ψυχή είναι το παιδί μου και δεν μπορώ να είμαι ευτυχισμένος χωρίς αυτό το παιδί.

 

Εμείς, ως οι ψυχές που παραμένουν, οι οποίοι παίζουμε το ρόλο του γονιού, έχουμε τώρα την ευκαιρία να ερευνήσουμε και να ανακαλύψουμε την αληθινή πνευματική φύση τη δική μας και του «παιδιού» μας και να συνειδητοποιήσουμε ότι το νόημα της ζωής και η ευτυχία είναι μέσα μας και όχι στις ψυχές που έχουν φύγει και οι οποίες είναι πολύ καλά στην ανώτερη πνευματική πραγματικότητά τους. Εδώ υπάρχουν τόσα πολλά πιθανά μαθήματα.

 

Ακολουθούν κάποια πιθανά μαθήματα:

 

Δεν είμαστε αυτό το σώμα και οι ψυχές που παίζουν το ρόλο των παιδιών μας δεν είναι το σώμα τους. Είναι άμορφες, θεϊκές ψυχές που προσωρινά παίζουν αυτούς τους ρόλους.

 

Έχουμε συμφωνήσει και οι δύο γι’ αυτό το γεγονός. Δεν είναι λάθος. Κανείς δεν φταίει. Δεν θα μπορούσε να γίνει τίποτα για να το αποφύγουμε. Το έχουμε επιλέξει αμοιβαία πριν να έρθουμε σ’ αυτή τη διάσταση.

 

Μπορούμε να συνεχίσουμε να βιώνουμε αυτήν την αγάπη χωρίς την παρουσία του φυσικού σώματος, ακριβώς όπως θα κάναμε αν ο αγαπημένος μας ήταν σε άλλη χώρα μακριά και δεν θα είχαμε τη δυνατότητα να συναντηθούμε στο μέλλον. Θεωρήστε ότι αιώνες πριν, θα μπορούσε κάποιος να έχει αφήσει το φυσικό επίπεδο μήνες πριν μάθουμε για το γεγονός. Θα νιώθαμε καλά, πιστεύοντας ότι ήταν εστιασμένος σ’ αυτό το επίπεδο, παρόλο που δεν θα ήταν. Επιτρέψαμε στον εαυτό μας να είναι ευτυχισμένος με την ιδέα ότι εκείνος ήταν ακόμη εδώ, ενώ δεν ήταν. Όλα είναι μια ιδέα. Επιτρέπουμε στον εαυτό μας να είναι ευτυχισμένος κάτω από ορισμένες νοερές συνθήκες και αρνούμαστε να είμαστε ευτυχισμένοι όταν αυτές οι συνθήκες δεν πληρούνται. Εμείς επιλέγουμε τις συνθήκες.

 

Το μάθημά μας είναι να συνεχίσουμε να ζούμε μια ευτυχισμένη, δημιουργική και γεμάτη νόημα ζωή, αγαπώντας και υπηρετώντας το σύντροφό μας, τα άλλα παιδιά μας και αυτούς που έχουν ανάγκη.

 

Εμείς, ως «Πνευματικοί γονείς» προς «Πνευματικά παιδιά»

 

Ως ψυχές, κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε ώστε να παίξουμε αυτό το ρόλο υπεύθυνα με αγάπη, σεβασμό και ανιδιοτέλεια. Μέσα απ’ αυτό το ρόλο, μαθαίνουμε, προσφέρουμε και υπηρετούμε προσωρινά. Για να δημιουργήσουμε μια ψυχής-προς-ψυχή σχέση με τα παιδιά μας, πρέπει να τα θεωρούμε όχι παιδιά μας, αλλά θεϊκές υπάρξεις που έχουν ενσαρκωθεί για να εξελιχθούν, να υπηρετήσουν και να δημιουργήσουν. Χρειάζεται να τιμήσουμε τη θεϊκότητά τους, ακόμη και πέρα από την εμφανή αρχική ανημποριά τους. Χρειάζεται να τα προστατεύουμε όταν είναι μικρά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να τα τιμούμε και να μαθαίνουμε απ’ αυτά.

 

Πολλοί από μας θεωρούμε ότι τα παιδιά μας δεν ξέρουν και χρειάζονται συνεχή καθοδήγηση και έλεγχο. Οι περισσότεροι θεωρούμε τα παιδιά σαν άδεια δοχεία που χρειάζεται να γεμίσουν με πληροφορία. Όμως, δεν είναι «άδεια δοχεία», αλλά αιώνιες υπάρξεις, οι οποίες εκατοντάδες φορές έχουν ενσαρκωθεί, ωριμάσει, δημιουργήσει οικογένειες, εργαστεί σε διάφορα επαγγέλματα, ανήκοντας σε διάφορες κοινωνικές τάξεις, πολιτικά συστήματα, κοινωνίες και θρησκείες, έχουν μεγαλώσει παιδιά και έχουν αφήσει τη φυσική διάσταση μόνο για να επιστρέψουν ξανά.

 

Επίσης, φέρνουν μαζί τους τη γνώση του λόγου για τον οποίο έχουν ενσαρκωθεί και τι χρειάζεται να κάνουν με τη ζωή τους, μέχρι φυσικά εμείς και το εκπαιδευτικό μας σύστημα να τα πείσουμε ότι δεν ξέρουν τίποτα και ότι θα έπρεπε να κάνουν ό,τι τους λέμε για να είναι ασφαλή και να αξίζουν σ’ αυτόν τον κόσμο. Τότε ξεχνούν τον πραγματικό σκοπό της ενσάρκωσής τους και διδάσκονται από τις επιπόλαιες κοινωνικές αξίες μας όσον αφορά στην εμφάνιση και τις εξωτερικές πηγές αξίας, ασφάλειας, απόλαυσης και ευτυχίας. Πιστεύουμε ότι τα βοηθάμε να προσαρμοστούν στην κοινωνία, αλλά στην πραγματικότητα, σε πολλές περιπτώσεις, τα αποθαρρύνουμε από την εσωτερική τους γνώση και το λόγο ύπαρξης τους. Μπορεί να έχουν τη δύναμη να βρουν την αλήθεια τους αργότερα στη ζωή, αλλά μπορεί και όχι.

 

Είναι σαν θεϊκοί σπόροι, οι οποίοι σαν όλους τους άλλους σπόρους έχουν κωδικοποιημένη στον πυρήνα της ύπαρξής τους τη γνώση τού τι προορίζονται να κάνουν και να γίνουν. Δεν θα προσπαθούσαμε ποτέ να πούμε σε ένα σπόρο καρπουζιού να γίνει καλαμπόκι ή το αντίθετο. Κάθε σπόρος έχει όλη τη γνώση που χρειάζεται για να αναπτυχθεί στην όμορφη ύπαρξη που προορίζεται να γίνει. Εμείς δεν χρειάζεται να αναμιχθούμε σ’ αυτό. Τους ποτίζουμε, τους δίνουμε τροφή, φως και χώρο να μεγαλώσουν για να γίνουν αυτό που γνωρίζουν πώς να είναι. Το να αντιλαμβανόμαστε αυτές τις θεϊκές ψυχές μ’ αυτόν τον τρόπο, μας επιτρέπει να τις προστατεύουμε, να τις στηρίζουμε, να τις αγαπάμε, να τις ενθαρρύνουμε να εκφραστούν και να τις βοηθάμε να θυμηθούν αυτό που έχουν έρθει να κάνουν. Μπορούμε να τους προσφέρουμε όσες πληροφορίες και γεγονότα χρειάζονται και θα μπορούσαν να εξυπηρετήσουν το σκοπό τους, αλλά δεν πρέπει ποτέ να παρεμβαίνουμε στην εσωτερική καθοδήγησή τους, που θα τους πει αν χρειάζονται αυτή την πληροφορία και τι χρειάζεται να κάνουν μ’ αυτήν.

 

Ως πνευματικοί γονείς, είμαστε εδώ για να προσφέρουμε ενθάρρυνση και χώρο ώστε αυτές οι ψυχές να θυμηθούν την αλήθεια τους και τότε μπορούμε να τις στηρίξουμε στη διαδικασία πραγματοποίησης του σκοπού της ζωής τους. Θα υπάρξουν στιγμές, που θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουμε το εγώ τους, όταν συμπεριφέρονται ανάρμοστα, με τρόπους που δεν θα ήθελαν να τους φέρονται οι άλλοι. Αυτές οι στιγμές απαιτούν επικοινωνία και αμοιβαία συμφωνία για τις φυσικές συνέπειες, αν αυτές οι συμπεριφορές επαναλαμβάνονται συχνά.

 

Ως ψυχικοί γονείς, θα αναπτύξουμε απεριόριστη υπομονή και αγάπη. Το να εφαρμόζουμε φυσικές συνέπειες (όχι τιμωρία) δεν έρχεται με κανένα τρόπο σε σύγκρουση με την αγάπη χωρίς όρους και την κατανόηση. Θα χρειαστεί συχνά να διακρίνουμε ανάμεσα σ’ αυτές τις ψυχές και τη συμπεριφορά τους. Μπορούμε να τους εξηγήσουμε ότι τους αγαπάμε βαθιά, αλλά νιώθουμε φόβο, άγχος, πόνο, ακόμη και θυμό με κάποιες από τις συμπεριφορές τους.

 

Δεν υπάρχει τέλειος τρόπος για να διευκολύνουμε αυτές τις ψυχές στην υγεία, ευτυχία και αυτοεκπλήρωσή τους. Αυτό που απαιτείται από μας σ’ αυτό το ρόλο θα εξαρτηθεί από το πόσοι πολλοί παράγοντες συμπεριλαμβάνονται στο αμοιβαίο κάρμα και τις επιλογές των ψυχών μας. Αυτό που μπορεί να δουλεύει για κάποιες ψυχές, δεν θα δουλεύει για άλλες.

 

Μπορεί να θέλουμε να θυμηθούμε τα ακόλουθα:

 

Είμαστε μπροστά σε μια αιώνια συνειδητότητα – μια θεϊκή ύπαρξη.

 

Είμαστε εδώ για να μάθουμε όσο και για να διδάξουμε.

 

Χρειάζεται να αφιερώνουμε ποιοτικό χρόνο στα παιδιά μας. Η προσοχή είναι μια από τις κυριότερες πηγές ενέργειας και αξίας. Αν δεν την παίρνουν με θετικό τρόπο, μπορεί να την αναζητήσουν με αρνητικό τρόπο, όπως με μια αρρώστια ή αρνητική συμπεριφορά.

 

Τα παιδιά μας χρειάζονται αποδοχή και επιβεβαίωση ως υπάρξεις, όχι επειδή έχουν κάνει κάτι καλό ή κάνουν ό,τι θέλουμε, αλλά απλά ως οι υπάρξεις που είναι, ανεξάρτητα από το τι κάνουν και δεν κάνουν ή το πώς συγκρίνονται με τους άλλους.

 

Χρειάζονται αλήθεια, ακόμη κι όταν δεν συμβιβάζεται με το δικό μας ή το δικό τους εγώ. Γνωρίζουν πότε δεν τους λέμε την αλήθεια.

 

Αξίζουν να τους εξηγούμε το γιατί εμείς ή εκείνα δεν μπορούν να κάνουν κάτι. Ένα απλό «όχι» είναι έλλειψη σεβασμού.

 

Είναι εξαιρετικά σημαντικό να κρατάμε το λόγο μας σε σχέση και με ευχάριστα και με δυσάρεστα θέματα. Αν υποσχόμαστε κάτι καλό και δεν το τηρούμε, αυτό θα αποβεί τραυματική εμπειρία, που θα τους κάνει να χάσουν την εμπιστοσύνη τους σ’ εμάς και στο λόγο μας. Το ίδιο ισχύει αν δηλώσουμε ότι θα υπάρξει συνέπεια αν γίνει ή δεν γίνει κάτι. Όταν δεν το τηρούμε, πάλι θα χάσουν την εμπιστοσύνη τους σ’ εμάς και στο λόγο μας.

 

Χρειάζεται να μάθουμε να ακούμε. Οι περισσότεροι από εμάς γνωρίζουμε πώς να δίνουμε συμβουλές, κάτι που σπάνια φέρνει τα αποτελέσματα που θέλουμε. Το να ακούμε και να θέτουμε τις κατάλληλες ερωτήσεις είναι πιο ισχυρό εργαλείο για να τους βοηθήσουμε να φθάσουν στα δικά τους συμπεράσματα και την εσωτερική τους σοφία.

 

Αν θέλουμε να φέρονται με σεβασμό, θα χρειαστεί να τους σεβόμαστε. Μην ξεγελιέστε από τα μικρά τους σώματα. Είναι μεγάλα όντα και αξίζουν σεβασμό, όπως κι εμείς.

 

Δεν υπάρχει καλύτερη διδασκαλία από το δικό μας παράδειγμα. Δεν μπορούμε να τους διδάξουμε αυτοπεποίθηση, σεβασμό, υπευθυνότητα, αγάπη, ειρήνη, ευτυχία, συνειδητότητα ή όποια άλλη ποιότητα, αν δεν τις έχουμε ενστερνιστεί.

 

Δεν είμαστε οι γονείς αυτών των ψυχών, αλλά μάλλον αδελφές ψυχές στη διαδικασία εξέλιξης.

 

Αυτές οι ψυχές δεν είναι ποτέ υπεύθυνες για τη δική μας πραγματικότητα κι εμείς δεν είμαστε ποτέ υπεύθυνοι για τη δική τους.

 

Είμαστε εδώ για να τους προστατεύουμε μέχρι κάποιο σημείο, αλλά όταν συνεχίζουμε να το κάνουμε μετά απ’ αυτό, είναι επιζήμιο για όλους μας.

 

Τελικά χρειάζεται να δημιουργήσουμε μια σχέση ισότητας, ώστε να προχωρήσουν και να γίνουν ώριμα όντα και όχι παιδιά πια.

 

Έχουμε επιλέξει αυτή τη σχέση για να μάθουμε κατανόηση, αγάπη χωρίς όρους, συγχώρεση, σεβασμό και θυσία.

 

Είμαστε σ’ αυτή τη σχέση για να μάθουμε να μην ζητάμε και να θέλουμε να είναι οι άλλοι ευτυχισμένοι με τον τρόπο που καθοδηγούνται από μέσα τους, άσχετα αν συμπεριλαμβάνει κι εμάς ή αν ευθυγραμμίζεται με τις προσδοκίες και τις ανάγκες μας.

 

Σ’ αυτή τη σχέση μαθαίνουμε το νόημα τού να κάνουμε το καλύτερο και να αφήνουμε τα αποτελέσματα στο Θεό ή στο σύμπαν. Μαθαίνουμε να μην αξιολογούμε τον εαυτό μας θετικά ή αρνητικά, ανάλογα με τα «αποτελέσματά» μας. Τα αποτελέσματα δεν είναι δικά μας, αλλά ανήκουν σ’ εκείνες τις ψυχές που παίζουν το ρόλο των παιδιών μας.

 

Το να αγαπάμε και να προσφέρουμε χωρίς προσκόλληση, απαίτηση ή προσδοκία ανταπόδοσης είναι το κλειδί για όλες τις σχέσεις και για την εξέλιξη και φώτισή μας. Μπορούμε να εκφράζουμε τις ανάγκες μας, αλλά χρειάζεται να μάθουμε να αγαπάμε, ακόμη κι όταν δεν ικανοποιούνται. Με τον ίδιο τρόπο έχουμε το δικαίωμα να μας αγαπούν, ακόμη κι όταν δεν ικανοποιούμε τις ανάγκες των άλλων.

 

Ένα από τα μαθήματα των γονιών είναι να μπορούν να λένε «όχι» με αγάπη. Θα υπάρξουν στιγμές που τα «παιδιά» θα θελήσουν να δοκιμάσουν εμπειρίες που είναι επικίνδυνες για τα ίδια ή για άλλους. Θα χρειαστεί να πούμε «όχι» για να τα προστατέψουμε. (Μετά από κάποια ηλικία, το «όχι» δεν έχει νόημα, επειδή είναι, ούτως ή άλλως, σε θέση να κάνουν ό,τι θέλουν). Επειδή νιώθουμε άβολα να λέμε «όχι» και φοβόμαστε ότι θα χάσουμε την αγάπη τους, συχνά το λέμε με θυμό. Δεν χρειάζεται να το κάνουμε έτσι. Μπορούμε να μάθουμε να νιώθουμε άνετα με το «όχι» και να το λέμε με αγάπη και καθαρή εξήγηση του λόγου για τον οποίο δεν μπορούμε να συναινέσουμε σ’ αυτό που κάνουν. Αξίζει να τους δίνουμε εξηγήσεις και νιώθουν ότι τους σεβόμαστε όταν αφιερώνουμε χρόνο να τους τις δώσουμε. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Το να λέμε «Όχι, επειδή το είπα», δημιουργεί μια ισχυρή αντιπαράθεση, η οποία σημαίνει ότι «είσαι ασήμαντος και δεν αξίζεις μια εξήγηση». Αυτό δεν θα βοηθήσει και είναι πολύ καταστροφικό.

 

Ένας λόγος που μερικοί από μας δεν έχουμε την υπομονή να εξηγούμε είναι ότι η ενέργειά μας είναι χαμηλή και έχουμε τόσα πολλά να κάνουμε. Το να κρατάμε υψηλή ενέργεια είναι σημαντικό μέρος της σχέσης γονιού-παιδιού και όλων των σχέσεων. Πολλές ψυχές έχουν βρει ότι η υγιεινή διατροφή, η καθημερινή άσκηση, οι τεχνικές αναπνοής και οι μέθοδοι χαλάρωσης, όπως και ένας ύπνος κατά τη διάρκεια της ημέρας, μπορούν να βοηθήσουν να κρατηθεί η ενέργεια σε επίπεδο απαιτούμενο για να έχουμε περισσότερη υπομονή και αγάπη.

 

Χωρίς αυτή την υπομονή και την εσωτερική ειρήνη, απλά δεν μαθαίνουμε τα μαθήματα που έχουμε έρθει να μάθουμε μέσα απ’ αυτό το ρόλο. Κάνοντας τις κινήσεις του γονιού με θυμωμένο ή μπερδεμένο τρόπο, απλά θα δημιουργήσουμε κάρμα και αρνητικές αντιδράσεις στο μέλλον.

 

Τελικά, το να είσαι γονιός απαιτεί αυτογνωσία. Υπάρχουν σεμινάρια που μπορούν να βοηθήσουν.

 

=====

 

Οι Αποδοχή των Συντρόφων μας Όπως Είναι

 

Οι ερωτικές σχέσεις είναι μια σημαντική πηγή πνευματικών μαθημάτων. Μπορούν, επίσης, να είναι συναισθηματικές παγίδες του εγώ. Είναι, συνήθως, καρμικές ή επιλογές της ψυχής, στις οποίες έχουμε αποφασίσει να σχετιστούμε με μια άλλη ψυχή που θα μας βοηθήσει να εξελιχθούμε με ευχάριστους και δυσάρεστους τρόπους.

 

Όταν θεωρούμε μια άλλη ψυχή ως ερωτικό σύντροφό μας, φυσιολογικά αποκτάμε προσκόλληση σ’ αυτή την ψυχή, αρχίζοντας να προσδοκούμε ορισμένες συμπεριφορές και αναπτύσσοντας ένα κατάλογο αναγκών που χρειαζόμαστε και συχνά απαιτούμε να ικανοποιήσει για να νιώθουμε καλά και να τον / την δεχτούμε και αγαπάμε.

 

Κάποιες προσκολλήσεις από το σύντροφό μας που αναπτύσσουμε μέσα σε τέτοιες σχέσεις είναι:

1. Να μας αποδέχεται και να συμφωνεί μαζί μας.
2. Να τηρεί τις συμφωνίες μας.
3. Να είναι καλά και ευτυχισμένος.
4. Να είναι ευχαριστημένος από μας.
5. Να είναι ειλικρινής και να μην μας λέει ψέματα.
6. Να νοιάζεται για μας περισσότερο από τους άλλους.
7. Να παρουσιάζει μια θετική εμφάνιση στους άλλους.
8. Να σέβεται τις ανάγκες μας.
9. Να μας βοηθά να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας.
10. Να είναι ερωτικά πιστός σ’ εμάς και σε κανέναν άλλο.
11. Να μας βάζει πάνω από τους άλλους.
12. Να μας συμπεριφέρεται με τον τρόπο που θα ήθελε να του συμπεριφερόμαστε.
13. Να μας προσέχει όταν μιλάμε.
14. Να μας αφήνει ελεύθερους να είμαστε αυτό που είμαστε και να κάνουμε ό,τι χρειαζόμαστε για να είμαστε ευτυχισμένοι.
15. Να μας βοηθά, όταν χρειαζόμαστε βοήθεια.
16. Να μας φέρεται με σεβασμό μπροστά στους άλλους.
17. Να είναι ευγενικός και φιλικός με τους φίλους και τους συγγενείς μας.
18. Να μας εκφράζει με λόγια την αγάπη του/της.
19. Να βρίσκεται σωματικά στη ζωή μας – να μη μας αφήσει ή πεθάνει.
20. Να φροντίζει τον εαυτό του/της.
21. Να μας έχει εμπιστοσύνη.
22. Και πολλά, πολλά περισσότερα.

 

Γενικά δεν θεωρούμε τον εαυτό μας αιώνια ψυχή σε μια σχέση με μια άλλη αιώνια ψυχή, αλλά σαν ένα εγώ που ανήκει στον άλλον ή με ένα άλλο εγώ που ανήκει σ’ εμάς. Η ταύτισή μας με το ρόλο του ερωτικού συντρόφου του άλλου μάς κάνει να είμαστε προσκολλημένοι στο να έχουμε και συχνά να απαιτούμε όλα τα παραπάνω από το συγκεκριμένο άτομο. Δεν είμαστε τόσο προσκολλημένοι στο να τα έχουμε από ξένους για να νιώθουμε καλά.

 

Όταν ο αγαπημένος μας δεν ικανοποιεί τις ανάγκες μας, νιώθουμε πλήγωμα, προδοσία, θυμό και ίσως σε περιπτώσεις μίσος. Αυτές οι προσκολλήσεις βασίζονται στην πεποίθηση ότι η αξία και η ασφάλειά μας εξαρτώνται από αυτή την αδελφή ψυχή, με την οποία ταυτιζόμαστε τώρα, και είναι υποχρεωμένη να ικανοποιεί όλες τις ανάγκες μας, και δεν μπορούμε να είμαστε καλά και ευτυχισμένοι αν δεν το κάνει.

 

Πιστεύουμε ότι χάνουμε την αξία μας και μειωνόμαστε, όταν αυτός ο συγκεκριμένος άνθρωπος, με τον οποίο έχουμε ταυτιστεί, δεν ικανοποιεί αυτές τις προσκολλήσεις. Η προσκόλληση να έχουμε αυτή τη συμπεριφορά από αυτό το συγκεκριμένο άνθρωπο μάς δημιουργεί αρνητικά συναισθήματα και συχνά καταστρέφει τη σχέση.

 

Υπάρχουν, εντούτοις, 7 δισεκατομμύρια άλλοι άνθρωποι πάνω στον πλανήτη που μπορούν να είναι ευτυχισμένοι χωρίς να παίρνουν αγάπη, προσοχή ή στήριξη από αυτόν το συγκεκριμένο άνθρωπο. Πώς μπορούν εκείνοι να είναι ευτυχισμένοι και να νιώθουν την αξία τους χωρίς αυτή την αδελφή ψυχή, με την οποία εμείς έχουμε κάνει αυτό το νοερό και πνευματικό συμβόλαιο; Πώς μπορούμε εμείς να είμαστε ευτυχισμένοι χωρίς να παίρνουμε ό,τι χρειαζόμαστε από τις αδελφές ψυχές, με τις οποίες εκείνοι έχουν συμβόλαια;

 

Είναι απόλυτα φυσιολογικό να έχουμε αυτές τις προσδοκίες από τον αγαπημένο μας. Είναι ακόμη πιο σημαντικό να προσπαθούμε να φερόμαστε εμείς με τους προαναφερθέντες τρόπους στον αγαπημένο μας. Το να το κάνουμε είναι η ευκαιρία μας για συναισθηματική ωριμότητα, πνευματική εξέλιξη, καθώς και προσωπική ελευθερία και γαλήνη του νου. Η εξέλιξή μας εξαρτάται από το να είμαστε αυτό που θα θέλαμε να είναι οι άλλοι και να επιτρέπουμε στους άλλους να το καθρεφτίζουν, αν και όταν μπορούν. Η ζωή και οι στενές σχέσεις πάντοτε καθρεφτίζουν πίσω σ’ εμάς αυτό που χρειάζεται να μάθουμε.

 

Η προσκόλλησή μας σε πολύ συγκεκριμένες συμπεριφορές από τον ερωτικό σύντροφό μας είναι η αιτία πόνου και σύγκρουσης σε τέτοιες σχέσεις, όταν εκείνος δεν είναι αρκετά φωτισμένος ώστε να είναι όσο τέλειος χρειαζόμαστε. Θα υπάρξουν φορές, όταν εμείς και ο άλλος θα είμαστε κουρασμένοι, ταραγμένοι, νιώθοντας απομακρυσμένοι, πληγωμένοι ή προδομένοι, που δεν θα μπορούμε να φερθούμε με ιδανικό τρόπο. Όπως θα θέλαμε οι άλλοι να κατανοούν ότι δεν μπορούμε πάντα να είμαστε αυτό που θα θέλαμε και θέλουμε να μας συγχωρούν γι’ αυτό, θα ήταν σωστό να κάνουμε το ίδιο και να κατανοούμε να δεχτούμε και συγχωρούμε τους άλλους όταν κι εκείνοι δεν μπορούν.

 

Η ταύτισή μας εδώ είναι με το ρόλο του ερωτικού συντρόφου και τα συναισθήματα είναι πολυάριθμα, εξαρτώμενα από τον άλλο, την κατάσταση και τη συμπεριφορά. Μπορεί να νιώθουμε πόνο που δεν μας προσέχει, απόρριψη και υποτίμηση όταν μας κριτικάρει ή φωνάζει, αδικία όταν μας λέει ψέματα ή μας κακοποιεί, καταπίεση όταν απαιτεί από εμάς, προδοσία όταν προσέχει περισσότερο άλλους, διαλυμένοι αν έχει ερωτικές σχέσεις με άλλους, πόνο και χαμένοι αν μας αφήσει ή πεθάνει. Θα νιώθουμε, επίσης, αξία, ασφάλεια, ηρεμία, ευτυχία και αγάπη όταν μας συμπεριφέρεται όπως το εγώ μας χρειάζεται, ή εναλλακτικά όταν αρχίζουμε να λειτουργούμε ως ψυχές και όχι ως εγώ.

 

Όλα αυτά τα αρνητικά συναισθήματα βασίζονται στην πεποίθηση ότι η αξία, ασφάλεια, ελευθερία, ευτυχία και ο σκοπός της ζωής μας εξαρτώνται κατά κάποιο τρόπο από την ύπαρξη, αποδοχή, αφοσίωση, αγάπη, ευτυχία, υγεία και συμπεριφορά αυτής της συγκεκριμένης ψυχής προς εμάς. Μερικοί έχουν περάσει από διάφορες τέτοιες σχέσεις και έχουν δώσει αυτή τη δύναμη σε κάθε νέο σύντροφο και τώρα αδιαφορούν για το τι κάνει ένας πρώην σύντροφος. Δίνουμε σε κάθε άτομο και κατάσταση τη δύναμη να μας κάνει ευτυχισμένους ή να υποφέρουμε. Η δύναμη δεν βρίσκεται στον άλλον ή στην κατάσταση. Αυτό δημιουργείται από την ταύτισή μας, τις πεποιθήσεις και τις προσκολλήσεις μας.

 

Αν κάποιος μας υπνώτιζε και μας έλεγε ότι ένας άλλος άνθρωπος ήταν ο ερωτικός σύντροφός μας, τότε θα ήμασταν εξαρτημένοι από αυτόν και προσκολλημένοι σε ορισμένες συμπεριφορές του. Το εγώ μας δεν ικανοποιείται ακόμη κι αν παίρνουμε αγάπη, σεβασμό, στήριξη, ενθάρρυνση και αποδοχή από δέκα άλλους ανθρώπους, το θέλει από τη συγκριμένη ψυχή.

 

Είναι φυσιολογικό να προσδοκούμε από τους αγαπημένους μας να μας φέρονται με τους προαναφερθέντες τρόπους. Έτσι θα αλληλεπιδρούσαν δύο αφυπνισμένες ψυχές. Αλλά μέχρι να φωτιστούμε, δεν είμαστε δύο ψυχές, αλλά δύο εγώ που συγχρωτίζονται. Το εγώ από τη φύση του είναι ιδιοτελές και ενδιαφέρεται περισσότερο για τις δικές του ανάγκες παρά για τις ανάγκες του άλλου.

 

Όταν εξαρτιόμαστε από τους άλλους για τα αισθήματά μας αξίας, ασφάλειας και ευτυχίας, αισθανόμαστε την ανάγκη να τους ελέγξουμε για να πάρουμε αυτό που χρειαζόμαστε απ’ αυτούς. Ακολούθως παραπονιόμαστε, διαφωνούμε, κριτικάρουμε, κατηγορούμε, καταδικάζουμε, ακόμη και απειλούμε ή παίζουμε το θύμα, για να πάρουμε ό,τι χρειαζόμαστε από τους άλλους. Φυσικά και οι άλλοι κάνουν το ίδιο μ’ εμάς και συγκρουόμαστε.

 

Εκτός από τη σύγκρουση αναγκών, τα εγώ μας διαφωνούν επίσης για το «ποιος έχει δίκιο». Αυτός είναι ένας αιώνιος ανταγωνισμός ανάμεσα σε εγώ που σχετίζονται. Συχνά δεν θυμόμαστε καν ποιο είναι το θέμα της σύγκρουσης, επειδή βασικά θέλουμε απλά ο άλλος να παραδεχτεί ότι έχουμε δίκιο και αυτός άδικο. Επειδή τα εγώ μας έχουν έλλειψη δικής τους ενέργειας και αξίας, αναζητούν να τα πάρουν από τους άλλους μέσα απ’ αυτά τα παιχνίδια.

 

Έχουμε αυτή την ιδέα της τέλειας σχέσης αγάπης στο νου μας, επειδή αυτή είναι η μοίρα μας, αυτό που αναζητούμε να γίνουμε. Το γεγονός ότι ο άλλος δεν μας δίνει όλα όσα θέλουμε είναι μέρος της διαδικασίας εξέλιξης από το εγώ στην ψυχή. Όταν ο άλλος δεν ικανοποιεί τις προσκολλήσεις μας, έχουμε την επιλογή να γίνουμε πικροί και να θυμώσουμε ή να συνεχίσουμε να αγαπάμε. Αυτή η τριβή ανάμεσα στα εγώ είναι μια ευκαιρία για εξέλιξη.

 

Όταν ο σύντροφός μας ή οποιοσδήποτε άλλος δεν ικανοποιεί τις ανάγκες μας, χρειάζεται να θέσουμε τις ακόλουθες ερωτήσεις;

 

1. Είναι πιθανό να μην έχουμε εξηγήσει αρκετά αποτελεσματικά τις ανάγκες μας και το πώς νιώθουμε όταν δεν ικανοποιούνται και γιατί είναι τόσο σημαντικές για μας; Έχουμε επικοινωνήσει καθαρά και με αγάπη, χωρίς να ρίχνουμε φταίξιμο, να κριτικάρουμε, να απορρίπτουμε ή να κατηγορούμε; Αν η απάντηση είναι όχι, τότε ίσως να χρειάζεται να μάθουμε αποτελεσματική επικοινωνία.

 

2. Μήπως υπάρχουν μέρη του υποσυνειδήτου μας που μπορεί να εμποδίζουν την ικανοποίηση αυτής της ανάγκης; Ίσως πιστεύουμε κρυφά ότι δεν την αξίζουμε ή ότι δεν μπορεί να συμβεί. Ίσως φοβόμαστε ότι, αν πάρουμε αυτό που χρειαζόμαστε, θα χάσουμε κάτι άλλο, όπως το ρόλο του θύματος ή την ελευθερία μας. Μήπως υποσυνείδητα φοβόμαστε ότι θα είμαστε υποχρεωμένοι στον άλλο αν ικανοποιήσει την ανάγκη μας; Μήπως θέλουμε κρυφά να έχουμε κάτι να παραπονιόμαστε;

 

3. Θα μπορούσε η συμπεριφορά μας να εμποδίζει τους άλλους να συμμορφωθούν με τις ανάγκες μας; Ίσως η κριτική μας να τους εμποδίζει να ανοιχτούν. Ή ίσως η τάση μας να κάνουμε καθετί γρήγορα και με άγχος να τους εμποδίζει να συμμετέχουν. Μήπως είμαστε ανταγωνιστικοί και έτσι κάνουμε τους άλλους να νιώθουν την ανάγκη να αντιδράσουν ενάντια σ’ αυτό που θέλουμε; Μήπως χρειαζόμαστε να έχουμε πάντα δίκιο, δημιουργώντας την ίδια ανάγκη στον άλλον; Μήπως η συμπεριφορά μας ενθαρρύνει ή αποθαρρύνει τους άλλους από το να θέλουν να συμμορφωθούν με τις ανάγκες μας; Δείχνουμε ενδιαφέρον και θέλουμε να ικανοποιήσουμε τις δικές τους ανάγκες;

 

4. Μήπως είναι καιρός να υπερβούμε αυτή την ανάγκη; Ίσως να είναι μια ευκαιρία να μάθουμε να είμαστε ευτυχισμένοι χωρίς την ικανοποίηση αυτής της ανάγκης. Μπορεί να έχουμε κάνει μια επιλογή της ψυχής για τη μη ικανοποίηση αυτής της συγκεκριμένης ανάγκης από αυτό το άτομο, ώστε να αφήσουμε αυτή την προσκόλληση και την ψευδαίσθηση ότι δεν μπορούμε να είμαστε καλά αν δεν πάρουμε αυτό που θέλουμε και έτσι να πλησιάσουμε περισσότερο στη φύση της ψυχής μας, η οποία στην πραγματικότητα δεν έχει προσκολλήσεις.

 

Όταν οι ανάγκες και οι προσκολλήσεις μας δεν ικανοποιούνται από το σύντροφο, τους γονείς, τα παιδιά, τους φίλους, τους συνεργάτες, χρειάζεται να θέσουμε στον εαυτό μας τις παραπάνω ερωτήσεις και να ανακαλύψουμε μήπως εμείς συμβάλλουμε σ’ αυτή την κατάσταση ή γιατί μπορεί να έχουμε επιλέξει αυτή την εμπειρία μάθησης και ποιο μπορεί να είναι το μάθημά μας.

 

Για να βιώσουμε την πνευματική μας φύση, χρειάζεται να μεταμορφώσουμε τις προσκολλήσεις σε προτιμήσεις. Όταν προτιμούμε κάτι, τότε μας αρέσει, εκφράζουμε την επιθυμία μας γι’ αυτό, κάνουμε οτιδήποτε είναι ηθικά δυνατό για να το πραγματοποιήσουμε στη ζωή μας, αλλά ξέρουμε στο πίσω μέρος του νου μας ότι μπορούμε να είμαστε καλά και ευτυχισμένοι αν δεν το έχουμε.

 

Μετατρέποντας τις προσκολλήσεις μας σε προτιμήσεις, μπορούμε να δημιουργήσουμε τις σχέσεις που επιθυμούμε, χωρίς το φόβο ότι μπορεί να μην έχουμε ό,τι θέλουμε ή ότι εφόσον το έχουμε μπορεί να το χάσουμε.

 

Εμείς, ψυχές, ως «πνευματικοί» ερωτικοί σύντροφοι

 

Μια πολύ περίεργη συμπεριφορά του εγώ είναι ότι τείνει να καλλιεργεί αρνητικά συναισθήματα προς εκείνες τις ψυχές με τις οποίες ήμασταν κάποτε πολύ κοντά. Αυτό είναι αληθινά ένα παράξενο φαινόμενο. Ερωτευόμαστε, νοιαζόμαστε για τον άλλον, μοιραζόμαστε το σπίτι και το κρεβάτι μας μαζί του, ίσως έχουμε παιδιά μαζί του και απολαμβάνουμε πολλές ευχάριστες εμπειρίες μαζί. Μ’ αυτές τις ψυχές έχουμε μοιραστεί πολύ περισσότερα παρά με κάθε άλλη ψυχή πάνω στη γη. Ανεξάρτητα από την απογοήτευση, το πλήγωμα ή την προδοσία που τελικά νιώσαμε, αυτές είναι ψυχές που μας έχουν επίσης προσφέρει, τουλάχιστον μέχρι κάποια στιγμή στη σχέση μας, πολύ περισσότερα από άλλους στη ζωή μας, προς τους οποίους δεν έχουμε αυτά τα αρνητικά συναισθήματα.

 

Οι πρώην σύντροφοι μας μπορεί να μας έχουν πληγώσει με διάφορους τρόπους, αλλά μας έχουν επίσης προσφέρει πολύ περισσότερα από το 99,999 τοις εκατό των άλλων ανθρώπων πάνω στον πλανήτη. Μία από τις πιο οδυνηρές εμπειρίες για τα περισσότερα εγώ είναι να βλέπουν τον πρώην σύντροφο ευτυχισμένο με κάποιον άλλο άνθρωπο. Γιατί να είναι δυστυχισμένο το εγώ μας επειδή ο πρώην μας αγαπά κάποιον άλλον;

 

Η απάντηση είναι προφανώς ότι το εγώ μας έχει έλλειψη αίσθησης αξίας και εσωτερικής ασφάλειας και απειλείται από την ιδέα ότι ο πρώην μας μπορεί να είναι ευτυχισμένος με κάποιον άλλον. Η λογική του εγώ μας εδώ είναι ότι, αν μπορεί να είναι ευτυχισμένος με άλλον και όχι με μας, τότε εμείς φταίμε κα δεν αξίζουμε. Θέλουμε να φταίει ο άλλος. Η πραγματικότητα είναι ότι δεν υπάρχει φταίξιμο. Αυτές είναι εμπειρίες που έχουν συμφωνηθεί και από τους δύο για την πνευματική μας εξέλιξη.

 

Αυτή η λανθασμένη λογική είναι πηγή μεγάλου πόνου. Εμείς, ως ψυχές, δεν γοητευόμαστε από μια άλλη ψυχή επειδή είναι καλύτερη ή πιο άξια από τους άλλους. Σε κάποιες περιπτώσεις, ούτε καν επειδή την αγαπάμε περισσότερο. Γοητευόμαστε επειδή έχουμε ένα συμβόλαιο ψυχής για να μάθουμε κάτι μαζί. Αυτό που ονομάζουμε έρωτα είναι το εσωτερικό συμβόλαιο ψυχής που μας σπρώχνει προς την άλλη ψυχή, με την οποία έχουμε κάτι να μοιραστούμε, να μάθουμε ή να δημιουργήσουμε. Ο έρωτας είναι ένα μέρος από αυτό, αλλά αυτός ο έρωτας είναι συνήθως υπό τον όρο ότι ό άλλος πρέπει να ικανοποιεί τις ανάγκες μας. Αυτό είναι προϊόν της ανασφάλειας και της αυτοαμφισβήτησης του εγώ μας.

 

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να μείνουμε με τον σύντροφο μας, αν μας χτυπά, μας λέει ψέματα ή μας απατά. Αν και σε μερικές σχέσεις που είναι καρμικές ή επιλογές της ψυχής μπορεί να αποφασίσουμε να μείνουμε για να μάθουμε κάτι. Αλλά αυτό δεν είναι πάντοτε το μάθημα. Μερικές φορές, όταν έχουμε κάνει ό,τι μπορούμε για να θεραπεύσουμε μια σχέση και ο άλλος εξακολουθεί να συμπεριφέρεται με ανήθικους και άδικους τρόπους, να μας φέρεται με τρόπο που δεν θα ήθελε να του φερόμαστε, μπορεί να χρειάζεται να τον αφήσουμε και να δημιουργήσουμε τη ζωή που αξίζουμε.

 

Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι χρειάζεται να καλλιεργούμε αρνητικά συναισθήματα ή μίσος για τον άλλο ή να μιλάμε άσχημα γι’ αυτόν (ιδιαίτερα στα παιδιά μας). Χρειάζεται να πάρουμε το 50% της ευθύνης (όχι του φταιξίματος) και να συγχωρήσουμε και να αγαπάμε αυτή την ψυχή, με την οποία έχουμε κάνει αυτά τα συμβόλαια. Και να ευχόμαστε το καλύτερο γι’ αυτήν, ακόμη κι αν είναι με κάποιον άλλον.

 

Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να ζήσουμε μαζί τους, αλλά το μάθημα της ψυχής μας είναι να τους αγαπάμε, να ευχόμαστε να είναι καλά και να τους βοηθάμε αν το χρειάζονται. Εμείς, ως ψυχές, τους αγαπάμε οτιδήποτε κι αν έχουν κάνει, ακόμη κι όταν το εγώ μας δεν νιώθει αγάπη.

 

Η Αγνή Αγάπη

 

Ως αδελφές ψυχές, έχουμε τη δική μας εσωτερική πηγή ασφάλειας, αξίας, δύναμης και νοήματος. Δεν χρειάζεται να τα πάρουμε από τον άλλον. Μπορούμε τώρα να δεχτούμε και να αγαπάμε τους άλλους όπως είναι. Δεν μπορούμε να αγαπάμε τους άλλους αγνά όσο είμαστε εξαρτημένοι απ’ αυτούς. Όταν είμαστε εξαρτημένοι και ο άλλος δεν μας δίνει αυτό που θέλουμε, χάνουμε την αγάπη μας και νιώθουμε πόνο, προδοσία, απόρριψη και θυμό.

 

Η αγνή αγάπη στην πραγματικότητα έρχεται από τη δύναμη και την ανεξαρτησία. Δεχόμαστε και αγαπάμε το σύντροφό μας, (γονιό ή παιδί μας) ακόμη κι όταν δεν μας δίνει αυτό που χρειαζόμαστε. Θέλουμε να είναι ευτυχισμένος και ικανοποιημένος με τους τρόπους που καθοδηγείται από μέσα του. Βέβαια θα του εκφράζουμε τις ανάγκες και τα συναισθήματά μας, αλλά παίρνουμε απόλυτη ευθύνη για την πραγματικότητα και τα συναισθήματά μας. Επίσης, αφήνουμε στον άλλο την ευθύνη για τις δικές του δημιουργίες και τα δικά του συναισθήματα.

 

Αντιλαμβανόμαστε τους άλλους ως ίσους. Όχι ως ανώτερα όντα, που χρειαζόμαστε την έγκρισή τους. Ούτε ως αδύναμα και απληροφόρητα όντα που χρειάζονται την καθοδήγησή μας. Επικοινωνούμε χωρίς να παίζουμε ρόλους, όπως του θύματος, του απόμακρου, του ανακριτή ή του τρομοκράτη. Εξηγούμε καθαρά και με ειλικρίνεια ενήλικα προς ενήλικα αυτά που χρειαζόμαστε και αυτά που νιώθουμε, χωρίς να ρίχνουμε φταίξιμο ή να κριτικάρουμε. Ενδιαφερόμαστε να μάθουμε πώς νιώθουν και χαιρόμαστε να τους βοηθάμε να αισθάνονται ευτυχισμένοι.

 

Χαιρόμαστε να κάνουμε πράγματα για τους άλλους και να συμμετέχουμε στην ευτυχία τους. Το να ικανοποιούμε τις ανάγκες τους είναι τόσο σημαντικό για μας όσο το να ικανοποιούμε τις δικές μας. Επίσης, το να ικανοποιούμε τις ανάγκες μας είναι εξίσου σημαντικό με το να ικανοποιούμε τις δικές τους. Σεβόμαστε και θαυμάζουμε τους άλλους, αλλά επίσης και τον εαυτό μας. Σεβόμαστε και αυτούς και τον εαυτό μας.

 

Τους αντιλαμβανόμαστε ως ψυχές με τις οποίες έχουμε κάνει αυτό το συμβόλαιο αμοιβαίας στήριξης του ενός από τον άλλο στη διαδικασία εξέλιξής μας. Αυτό σημαίνει ότι λέμε την αλήθεια με αγάπη, ακόμη κι όταν μπορεί να μην αρέσει στο εγώ τους. Επίσης, σημαίνει ότι ακούμε αυτό που λένε, χωρίς να θιγόμαστε και να αμυνόμαστε. Είμαστε σίγουροι ότι κάθε λέξη και πράξη τους είναι μια ευκαιρία για εξέλιξη. Μερικές φορές αυτή η εξέλιξη σημαίνει να κάνουμε υπομονή, να μην παίρνουμε τα πράγματα προσωπικά, να τους κατανοούμε, να τους συγχωρούμε και να τους αγαπάμε. Άλλες φορές θα σημαίνει να εξηγούμε καθαρά και με αγάπη τι μπορούμε να αποδεχτούμε και τι δεν μπορούμε. Το να τους αγαπάμε δεν σημαίνει ότι επιτρέπουμε στο εγώ τους να μας φέρεται με τρόπους που δεν θα ήθελαν να τους φερόμαστε. Το να τους αγαπάμε σημαίνει να τους φερόμαστε όπως θα θέλαμε να μας φέρονται.

 

Αγάπη σημαίνει να τους στηρίζουμε όταν μας χρειάζονται, αλλά επίσης να τους ενθαρρύνουμε να πάρουν την ευθύνη για τη δημιουργία της δικής τους θετικής πραγματικότητας. Αγάπη σημαίνει να τους αποδεχόμαστε όπως είναι και να αναγνωρίζουμε τις θετικές τους ιδιότητες. Σημαίνει να τους επιτρέπουμε να προχωρήσουν και να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους, ακόμη κι όταν μπορεί να μην είναι δικά μας όνειρα. Σημαίνει να τους στηρίζουμε και να τους ενθαρρύνουμε να πραγματοποιήσουν τους στόχους τους.

 

Το να τους αγαπάμε είναι μονόπλευρη επιλογή. Δεν βασίζεται στο τι πρόκειται να κάνουν. Το να τους αγαπάμε ως ψυχή σημαίνει να επιλέγουμε να τους αγαπάμε ακόμη κι όταν δεν μπορούν να ανταποδώσουν την αγάπη, ακόμη κι όταν είναι ιδιοτελείς. Σημαίνει να βλέπουμε πέρα από το ιδιοτελές και φοβισμένο εγώ και να βιώνουμε την αγάπη μέσα μας γι’ αυτό που πραγματικά είναι – μία θεϊκή ύπαρξη που μας προσφέρει μια ευκαιρία να γίνουμε μεγαλύτεροι, λιγότερο μικροπρεπείς, λιγότερο φοβισμένοι και να αγαπάμε ως ψυχή. Το να αγαπάμε ως ψυχές ωφελεί εμάς πολύ περισσότερο από τους άλλους, παρόλο που δίνει στους άλλους την ευκαιρία να αφήσουν τα παιχνίδια του εγώ τους. Δεν είναι σίγουρο ότι εκείνοι θα κάνουν αυτή την επιλογή. Δεν σημαίνει πάντοτε ότι θα ανταποδώσουν την αγάπη μας ως ψυχές, επειδή μπορεί να χρειάζεται να μάθουμε περισσότερα μαθήματα πριν αυτό αποβεί προς όφελός μας.

 

Το γεγονός είναι ότι αξίζουμε να μας αποδέχονται, να μας σέβονται και να μας αγαπούν χωρίς όρους ακριβώς όπως είμαστε. Αλλά μπορεί να έχουμε κάνει συμβόλαιο με τις άλλες ψυχές να δοκιμάσουν την αγάπη μας με διάφορους τρόπους. Έτσι, οι άλλοι μπορεί να μην είναι πάντα ελεύθεροι και ικανοί να ανταποκριθούν με αγνή αγάπη, μέχρι να μάθουμε τα μαθήματά μας.

 

Το να αγαπάμε αγνά σημαίνει να αγαπάμε την ουσία μέσα στους άλλους και να εμπιστευόμαστε την εσωτερική τους καθοδήγηση, όταν τους παρασύρει σε αμφίβολους και επικίνδυνους δρόμους. Φυσικά, έχουμε κάθε δικαίωμα να εκφράσουμε τις ανησυχίες μας, αλλά απλώς δεν μπορούμε ποτέ να ξέρουμε τι χρειάζεται να βιώσει αυτή η ψυχή, για να κάνει το επόμενο βήμα στην εξέλιξή της. Μερικές φορές οι άλλοι χρειάζεται να βιώσουν οι ίδιοι τις συνέπειες των επιλογών τους για να μάθουν απ’ αυτές.

 

Το να αγαπάμε τους άλλους σημαίνει να αφήσουμε το παρελθόν και να συγχωρήσουμε οτιδήποτε, καθώς θυμόμαστε ότι είμαστε οι μοναδικοί δημιουργοί της πραγματικότητάς μας. Σημαίνει να αντιλαμβανόμαστε κάθε στιγμή τον άλλον με μηδενική ιστορία, σαν να τον βλέπουμε για πρώτη φορά. Η συγχώρεση του εαυτού μας είναι εξίσου ουσιαστική για τη διαδικασία.

 

Όταν αγαπάμε ο ένας τον άλλον, ως ψυχές, γινόμαστε δύο δυνατές ίσες υπάρξεις που είμαστε μαζί επειδή σεβόμαστε, θαυμάζουμε, αγαπάμε και νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλον και όχι επειδή δεν μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι μόνοι μας ή χωρίς τον άλλον. Μια τέτοια σχέση εξυπηρετεί τη διαδικασία εξέλιξης μας, αλλά είναι επίσης μια δημιουργική διαδικασία, μέσα από την οποία μπορούμε να προσφέρουμε περισσότερα στους γύρω μας.

 

Η επιλογή είναι δική μας. Μπορούμε να συμμετέχουμε ως εγώ ή ως ψυχές στις σχέσεις μας. Δεν έχει σημασία τι κάνει ο άλλος. Μπορούμε να είμαστε σε μια πνευματική σχέση, ακόμη κι όταν οι άλλοι λειτουργούν από το εγώ τους.

 

 

 

 

 

Περίληψη 15^ου μαθήματος 6^ου χρόνου αυτογνωσίας

 

Στο μάθημα αυτό, αναφέρεται πως ο οραματισμός του ιδανικού εαυτού, είναι ο προορισμός μας.

Για να βιώσουμε τις ιδιότητες του ιδανικού εαυτού, χρειάζεται να βρούμε την αλήθεια, να αλλάξουμε τις πεποιθήσεις.

Αυτά τα ιδανικά τα φέρνουμε με την γέννα. Μπορεί όμως να είναι καρμικές καταστάσεις από άλλες ζωές. Ενώ γεννιόμαστε με αγάπη, κάνουμε στην πορεία συμβιβασμούς.

Το μάθημα εστιάζεται μέσω πιθανών απαντήσεων, σε ένα βαθύτερο στοχασμό, για το ποιος θέλω να είμαι απέναντι στις προκλήσεις.

 

 

ΤΡΙΤΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ

ΜΑΘΗΜΑ : 15

ΘΕΜΑ :    ΥΓΕΙΑ

 

Όπως εχει υποθεί αρκετές φορές , στα μαθήματα αυτογνωσίας, υπάρχουν 4 πεδία μέσα από τα οποια εξελισσόμαστε περισσότερο και μαθαίνουμε. Αυτά είναι :

1. Από τις σχέσεις μας
2. Από την κατάσταση της Υγείας μας
3. Από τα Οικονομικά /Επαγγελματικά μας
4. Από τα απρόοπτα γεγονότα /καταστάσεις που έρχονται τυχαία στη ζωή μας

Στην Εσώτερη Ουσία μας είμαστε Υγεία. Έχουμε Υγεία. Κάθε έλλειψη της Υγείας στο σώμα μας είναι αποτέλεσμα :

• Διαταραχών που δημιουργούνται από τις λανθασμένες πεποιθήσεις μας, τους προγραμματισμούς μας, τις κυτταρικές μνήμες, τις ενεργειακές δομές που δημιουργούνται από τις λανθασμένες ερμηνείες μας.
• Από τις καρμικές αιτίες
• Από τις επιλογές ψυχής

 

 

Το Αυτόνομο νευρικό μας σύστημα έχει 2 βασικές λειτουργίες:

• Το παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα : φροντίζει αυτόματα να γίνεται ομαλά η λειτουργία των κυττάρων , των οργάνων και γενικά κάθε λειτουργία του συστήματος μας.
• Το Συμπαθητικού νευρικό σύστημα το οποίο λειτουργεί μέσα από το άγχος, το φόβο, το στρες και την αίσθηση του κινδύνου.. Όταν αυτό το κομμάτι λειτουργεί τότε όλο το σύστημα μας, τα κύτταρα μας μπαίνουν σε κατάσταση ΑΜΥΝΑΣ, ΜΑΧΗΣ και ΦΥΓΗΣ. Επειδή πιστεύουμε λανθασμένα ότι είμαστε σε κίνδυνο και χρειάζεται να προστατευτούμε. Αυτό δημιουργείται από τις πεποιθήσεις και τους φόβους που κουβαλάμε μέσα μας.   Τότε το παρασυμπαθητικού υπολειτουργεί , αδυνατεί να ασχοληθεί με την Αυτοθεραπεία και την ίαση .

 

Το υποσυνειδητο μας έχει προγραμματιστεί με πολύ άγχος και ανασφάλεια. Αυτή η ανασφάλεια μας μεταφέρεται στα κύτταρο μας , στον οργανισμό μας. Αυτή η ανασφάλεια δημιουργεί στο Συμπαθητικό σύστημα την αίσθηση του κινδύνου εκεί που πολλές φορές δεν υπάρχει και το κάνει να μπαίνει σε κατάσταση στρες , άγχους, άμυνας για να προστατευτεί , εμποδίζοντας ετσι το παρασυμπαθητικό να κάνει τις λειτουργίες αυτοθεραπείας.

Επιστημονικές έρευνες μας λένε πως με την σωστή διαχείριση και τεχνικές μπορούμε να ηρεμήσουμε το Συμπαθητικό σύστημα μας , και να μπορέσει και πάλι το Παρασυμπαθητικό να λειτουργεί ομαλά με την Αυτοθεραπεία και ίαση που χρειάζεται.

 

 

Η ΓΗΡΑΝΣΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΥΤΤΑΡΙΚΗΣ ΓΗΡΑΝΣΗΣ

• Τελομερή
  Ο μηχανισμός που ρυθμίζει τη σταδιακή γήρανση των κυττάρων μας βρίσκεται στην άκρη των χρωμοσωμάτων και Ονομάζεται τελομερές. Σε κάθε διαίρεση του κυττάρου, τα τελομερή μικραίνουν, μέχρι τελικά να χάσει το κύτταρο τη δυνατότητα να πολλαπλασιάζεται και πεθαίνει. Η μείωση του μήκους των τελομερών αναδεικνύεται ως προγνωστικός δείκτης για την ανάπτυξη ασθενειών και την πορεία νοσημάτων συμπεριλαμβανομένων διαφόρων μορφών καρκίνου.
• Το ένζυμο τελομεράση
  Στο σώμα μας όμως υπάρχει και ένα ένζυμο που αναστέλλει τη συρρίκνωση των τελομερών, ητελομεράση.
  Τα τελομερή δημιουργούνται και διατηρούνται από το ένζυμο της τελομεράσης,
  Η τελομεράση επιμηκύνει τα τελομερή, επιβραδύνει και είναι πιθανό να αναστέλλει τη γήρανση των κυττάρων.
  .
  Παράγοντες που ενεργοποιούν τη δράση της τελομεράσης και της Υγείας στο σώμα μας.    Συνδυασμός των πιο κάτω :
• Υγιεινή Διατροφή
• Άσκηση – Γιόγκα
• Αναπνοές
• Χαλάρωση
• Διαλογισμός
• Θετικός οραματισμός
• Τεχνικές : Επαφή με το Ενεργειακό μας σώμα, το Ακούγοντας την καρδιά, ο Θεραπευτικός Κώδικας και το Χοοπονοπονο.

 

 

Ένας βασικός τρόπος να έρθουμε σε επαφή με την Υγεία μέσα μας είναι να κάνουμε χαλάρωση καθημερινά να αφήσουμε όλες τις σκέψεις και τα συναισθήματα και να έρθουμε σε επαφή με τη Υγεία που υπάρχει μέσα μας και μετά επιτρέπω στην Υγεία να εκδηλώνεται στη ζωή μου και στο σώμα μου.

 

ΤΕΧΝΙΚΗ : ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΟ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟ ΣΩΜΑ

Είμαστε τελείως χαλαροί και ρωτάω το πρόβλημα. Πότε και πως δημιουργήθηκε Αναζητούμε πληροφορίες , εικόνες, συναισθήματα, κάποια φωνούλα, κάποια σκέψη να δούμε από πού δημιουργήθηκε αυτό το θέμα αυτό το μπλοκάρισμα στο σώμα μου.

Στόχος της άσκησης να βρούμε τους παράγοντες που εμποδίζουν την Υγεία και την Ζωντάνια του σώματος.

Βρίσκω το συναισθήματα που δημιούργησαν το Θέμα ( να βρω τους παράγοντες χωρίς να δημιουργώ μέσα μου ενοχές )

 

Σημ. Όλα τα συναισθήματα αποθηκεύονται στα κύτταρα μας, στο σώμα μας. Αν αποθηκευτούν πολλά χρόνια οδηγεί σε δυσλειτουργία του ενεργειακού μας συστήματος που θα έχει σαν αποτέλεσμα την Σωματική δυσλειτουργία

 

ΤΕΧΝΙΚΗ : ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ

O Alex Lloyd συστήνει να γίνεται θεραπεία για τα συναισθήματα που έχουμε σε σχέση με το θέμα.

Στο σημερινό μάθημα/άσκηση εργαζόμαστε και με τα συναισθήματα που έχουμε για το γεγονός ότι δεν έχω την Υγεία που Επιθυμώ

Εργαζόμαστε και για τα συναισθήματα που έχουν δημιουργήσει αυτό το μπλοκάρισμα.

 

Bruce Lipton

Το DNA μας αλλάζει και οι αλλαγές μεταφέρονται στους απογόνους μας.

Μπορούμε να αλλάξουμε την λειτουργία του DNA . Επικοινωνώ με τα κύτταρα και νιώθω ότι Φως μπαίνει μέσα στα κύτταρα και αυτό το Φως θεραπεύει την λειτουργία του DNA και θεραπεύει και την κυτταρική μνήμη

 

 

 

ΤΕΧΝΙΚΗ ΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ

ΕFT + XO OΠΟΝΟΠΟΝΟ ΣΕ ΣΥΝΔΙΑΣΜΟ ΜΕ ΚΩΔΙΚΑ

Φέρτε στο νου σας μια σωματική κατάσταση που θέλετε να βελτιώσετε :

• Τι νιώθετε για το γεγονός ότι έχετε αυτό το σωματικό θέμα
• Ποια συναισθήματα μπορεί να έχουν παίξει ρόλο στη δημιουργία αυτού του θέματος

 

 

 

ΕΡΓΑΣΙΑ ΓΙΑ ΟΜΑΔΑ

Τετράδιο Εργασίας : Σελίδα 58

Τι σκοπεύετε να κάνετε για την καλυτέρευση της Υγείας σας και τους λόγους.

Ποια εμπόδια έχετε βρει ν εφαρμόσετε ένα πρόγραμμα για Υγεία

 

 

Τετράδιο Εργασίας : Σελίδα 56 + 57

Εμψυχωτικές Ερωτήσεις και Απαντήσεις για Υγεία

 

 

 

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ

1. Ποιες είναι οι παράγοντες που ορίζουν την υγεία μας;
2. Ποιες αλλαγές και ενέργειες θέλεις να κάνεις σχετικά με την υγεία σου;
3. Ποιες πεποιθήσεις θέλεις να καλλιεργήσεις σχετικά με την υγεία σου.

 

 

 

 ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ COVID-19  

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ – ΙΑΤΡΟΣ

(Μια διορθωση: τα εμβολια της Astra-Zeneka και της Johnson & Johnson ειναι με την παλια τεχνολογία και όχι m-RNA.)

Ένα χρόνο μετά την έναρξη της εμφάνισης του COVID-19 θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις μου για το τι συνέβει, που βρισκόμαστε σήμερα και ποια είναι η προοπτική.

Ο ιός είναι ένας πραγματικός ιός, ο οποίος, από τα στοιχεία που έχω συλλέξει, ξεκίνησε από την απομόνωσή του μετά από έρευνες σε άγριες νυχτερίδες σε εργαστήριο της Wuhan της Κίνας. Το πιο πιθανό σενάριο είναι να ξέφυγε από το εργαστήριο και ενώ συνέχιζε να προκαλεί θανάτους στην περιοχή, δεν ανακοινώθηκε κάτι από το καθεστώς της Κίνας, με αποτέλεσμα να χαθεί ο έλεγχος. Σε ορισμένους κύκλους αναφέρεται ότι χρησιμοποιήθηκε ως βιολογικό όπλο από την Κίνα στα πλαίσια ενός παγκόσμιου οικονομικού πολέμου. Ενδιαφέρον στοιχείο είναι οτι η Κίνα έχει αναφέρει δυσανάλογο με τον πληθυσμό της αριθμό θανάτων, εφάρμοσε όμως και μία αυστηρή πολιτική απαγορεύσεων-λοκντάουν.

Έκτοτε παρακολουθήσαμε οι διάφορες χώρες να παίρνουν διαφορετικά μέτρα, είτε κάνοντας αρχικό αυστηρό λοκντάουν, όπως η Ελλάδα, είτε κρατώντας μία χαλαρή πολιτική όπως η Σουηδία, οι ΗΠΑ, η Μεγάλη Βρετανία και η Βραζιλία, είτε κινούμενες ανάμεσα. Το λοκντάουν έχει μία λογική, γιατί αν ο ιός μεταδίδεται από άνθρωπο που νοσεί σε κάποιον άλλο εντός 10-14 ημερών, θα μπορούσαμε να εξαφανίσουμε τον ιό μέσα σε 20-28 μέρες αυστηρού λοκντάουν με μαζικά κυλιόμενα τέστ με την προϋπόθεση ότι κλείνουμε τα σύνορα, κάτι που πέτυχαν η Νέα Ζηλανδία και η Ταϊβάν (έχουν το πλεονέκτημα ότι είναι νησιωτικές χώρες). Όσο αυτό όμως δεν γίνεται σε παγκόσμια κλίμακα (που θα μπορούσε να αποφασιστεί μέσω του ΟΗΕ), με το δεδομένο ότι υπάρχει μετακίνηση ατόμων μεταξύ των χωρών είναι αδύνατο να διατηρηθεί όποιο καλό αποτέλεσμα σε βάθος χρόνου.

Από την άλλη πλευρά μία προσέγγιση χωρίς περιορισμούς και χωρίς ταυτόχρονη δυνατότητα θεραπείας, έχει το προσωρινό αποτέλεσμα μιας οικονομίας ανοιχτής, αλλά με αβέβαια απώτερα αποτελέσματα, λόγω της ταχύτερης μετάδοσης μέσα στον πληθυσμό. Η εφαρμοζόμενη πολιτική ανοίγματος και κλεισίματος της οικονομίας ανάλογα με τα κρούσματα είναι αποτυχημένη, γιατί δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα στη ρίζα του και αντίθετα το συντηρεί, δημιουργώντας τεράστια προβλήματα σε ατομικό, ψυχολογικό, κοινωνικό, υγειονομικό και οικονομικό επίπεδο.

Από ιατρικής άποψης οι συστάσεις έχουν μεταβληθεί από την αρχή της πανδημίας. Πλέον έχει γίνει επίσημη σύσταση (και εφαρμόζεται σε διαφορετικό βαθμό ανάλογα με τη χώρα), η χρήση μάσκας σε εξωτερικούς και τους περισσότερους εσωτερικούς χώρους, η διατήρηση φυσικής απόστασης τουλάχιστον 1,5 μέτρου και η χρήση αντισηπτικών και καλού πλυσίματος των χεριών μετά από επαφή με αντικείμενα, επιφάνειες και ανθρώπους που θεωρούνται πιθανώς μολυσμένοι. Θα μπορούσαμε να συζητήσουμε την αναγκαιότητα για την έκταση της χρήσης των μέτρων αυτών, αλλά δεν είναι ο σκοπός αυτού το κειμένου.

Η θνητότητα όσων νοσούν κυμαίνεται ανάλογα με τη χώρα, αλλά βρίσκεται σίγουρα κάτω από το 2,5% με βάση τα τεστ που γίνονται και το 96% περίπου των ανθρώπων που πεθαίνουν, είναι είτε με υποκείμενα νοσήματα είτε πάνω από 70 ετών (που συνήθως υπάρχει αρχόμενη εκφύλιση όλων των λειτουργιών του σώματος, δεδομένων των συνθηκών ζωής στον σύγχρονο κόσμο). Η θνητότητα μέχρι τα 50 είναι πρακτικά σχεδόν μηδενική και αν δεν δοθεί θεραπεία, κοντά στο 0,5 % μεταξύ 50 και 70 ετών, το οποίο περιλαμβάνει ανθρώπους με υποκείμενα νοσήματα. Το πρόβλημα στην περίπτωση αυτή είναι ότι οι υπολογισμοί είναι βασισμένοι σε πολλά αμφιλεγόμενα στοιχεία.

Κατά βάση χρησιμοποιείται η μέθοδος PCR για τη διάγνωση του κορονοιού και γίνεται κυρίως σε οργανωμένα εργαστήρια, όπως το Ινστιτούτο Παστέρ στην Ελλάδα. Πρόσφατα ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) παραδέχτηκε ότι πιθανόν να βγαίνουν περισσότερα θετικά αποτελέσματα από ότι συμβαίνει στην πραγματικότητα, αφού χρησιμοποιούνται δεκάδες φυγοκεντρίσεις (40 ή και περισσότερο, ενώ το ενδεικνυόμενο είναι οι 17) οι οποίες βρίσκουν υπολείμματα διαφόρων τύπων ανενεργών κορονοϊών (υπάρχουν 7 διαφορετικοί κορονοϊοί), θετικοποιούν το αποτέλεσμα και μειώνεται σημαντικά η αξιοπιστία του τεστ. Ο ΠΟΥ έχει κάνει σύσταση να μειωθούν οι φυγοκεντρίσεις, άρα αναμένεται να μειωθούν τα αναφερόμενα ημερήσια κρούσματα μέσα στο επόμενο διάστημα. Επίσης έχει αποφασιστεί σε παγκόσμιο ιατρικό επίπεδο, ότι αν κάποιος πεθάνει, έχοντας θετικό τέστ (και όχι απαραίτητα συμπτώματα κορονοϊού) να θεωρείται ότι πέθανε από COVID-19. Έτσι αν κάποιος πεθάνει λόγω ατυχήματος, εμφράγματος, μικροβιακής λοίμωξης, είτε απλώς επειδή δεν τα κατάφερε να ζήσει μετά από ένα βαρύ χειρουργείο και τυχαίνει να έχει κορονοϊό (με το αμφιλεγόμενο τεστ PCR) θεωρείται κρούσμα. Δημιουργείται λοιπόν μία εικόνα μίας τρομερής πανδημίας που θερίζει, ενώ δεν είναι έτσι. Έχει αποδειχτεί ότι έχει μειωθεί η καταγραφή θανάτων από πολλές παθολογικές καταστάσεις, όπως εμφράγματα ή εγκεφαλικά, ή έχουν σχεδόν μηδενιστεί οι εποχικές γρίπες και ιώσεις, αφού αποδίδονται στον COVID-19. Στην Γερμανία το 2020, χρονιά της πανδημίας, διαπιστώθηκαν λιγότεροι συνολικά θάνατοι από κάθε αιτία, σε σχέση με το 2019.

Σίγουρα ο COVID-19 είναι μία μορφή σοβαρής γρίπης που ταλαιπωρεί το ανοσοποιητικό σύστημα και προκαλεί φλεγμονές και σε κάποιο πολύ μικρό ποσοστό θάνατο, όπως όλα τα παθογόνα (μικρόβια και ιοί), αλλά δεν είναι η αιτία για τόσο μεγάλο αριθμό θανάτων. Σε περιπτώσεις χρόνιων φλεγμονών και παρουσίας άλλων παθογόνων σε λανθάνουσα κατάσταση, αυτοάνοσων νοσημάτων ή καρκίνου, το ανοσοποιητικό σύστημα ήδη είναι σε πλήρη χρόνια δραστηριότητα και αποδυναμωμένο και ο κορονοϊός μπορεί να το πιέσει ακόμα περισσότερο.

Βρισκόμαστε στο δεύτερο κύμα μετά από μία ύφεση μέσα στο καλοκαίρι και αυτή τη στιγμή ιατρικώς υπάρχουν λίγες δυνατότητες αντιμετώπισης. Επίσημα, για αυτούς που νοσούν πιο σοβαρά, δεν υπάρχει θεραπεία, παρά μόνο υποστήριξη με οξυγόνο, αντιβιοτικά, κορτιζόνη και κάποια άλλα φάρμακα, και σε κάποιες περιπτώσεις πειραματικές θεραπείες με μονοκλωνικά αντισώματα, πλάσμα ή αντι-ιοικά φάρμακα και την ελπίδα το σώμα να ανταποκριθεί και να αναρρώσει. Όσοι κάνουν αναπνευστική ή πολυοργανική ανεπάρκεια, καταλήγουν σε εντατική και πολλοί από αυτούς πεθαίνουν.

Υπάρχουν κάποιοί γιατροί και ορισμένες κλινικές που υποστηρίζουν ότι έχουν βρει αποτελεσματικές θεραπείες εδώ και αρκετό καιρό, χρησιμοποιώντας πρωτόκολλα που έχουν αναρτηθεί στο διαδίκτυο, με συνδυασμούς γνωστών και φθηνών φάρμακα (όπως η υδροξυχλωροκίνη, η αζιθρομυκίνη, η βουδεσονίδη και ο ψευδάργυρος), τα οποία έχουν αναφερόμενη επιτυχία γύρω στο 95%. Για κάποιο λόγο όμως δεν γίνεται καμία αναφορά ούτε σύσταση από τους επίσημους φορείς, αφήνοντας στους ιδιώτες γιατρούς ή μεμονωμένες κλινικές την εφαρμογή τους, με τον κίνδυνο να αφαιρεθεί η άδεια εξάσκησης επαγγέλματος λόγω «κακής άσκησης ιατρικής», εφόσον δεν υπάρχει επίσημη σύσταση. (Τον Απρίλιο του 2020, ο ΠΟΥ έβγαλε ανακοίνωση σύμφωνα με την οποία η υδροξυχλωροκίνη, η οποία χρησιμοποιείται επί δεκαετίες σε ρευματολογικές καταστάσεις, ακόμα και σε παιδιά, δεν είναι ασφαλής και σταμάτησαν όλες οι έρευνες).

Οι ανωτέρω θεραπείες είναι αποτελεσματικές, εφόσον γίνει διάγνωση και έναρξη της αγωγής μέσα στα πρώτα 2-3 24ωρα. Μετά η αποτελεσματικότητά της μειώνεται. Η επίσημη σύσταση είναι, όποιος διαπιστώνεται θετικός, ακόμα και αν έχει ήπια συμπτώματα, να παραμένει στο σπίτι του, καθυστερώντας την όποια παρέμβαση. Ένα μικρό μέρος όσων νοσήσουν, θα εμφανίσουν συμπτώματα αναπνευστικής ή πολυοργανικής ανεπάρκειας αρκετές μέρες μετά, οπότε θα είναι ήδη αργά. Επίσης δεν γίνεται γρήγορη διάγνωση, είτε γιατί τα επίσημα τεστ είναι ακριβά (πάνω από 50-70 ευρώ), είτε γιατί οι απαντήσεις καθυστερούν 1-2 24ωρα, είτε γιατί γίνονται στα νοσοκομεία και ο κόσμος αποθαρρύνεται να μεταβεί, επειδή φοβάται μήπως κολλήσει εκεί, αν είναι στην πραγματικότητα αρνητικός στον COVID-19. Υπάρχουν rapid tests, που με μικρό κόστος (εφόσον ο γιατρός ή το κέντρο τα έχουν προμηθευτεί) και ανεκτή αξιοπιστία, οδηγούν σε γρήγορη διάγνωση.

Επίσης μελέτες έχουν δείξει ότι τα υψηλά επίπεδα βιταμίνης D, άνω των 50 ng/ml (και όχι τα 30 ng/ml που θεωρείται το κατώτερο φυσιολογικό όριο), σχεδόν μηδενίζουν τις διασωληνώσεις και όσο πιο χαμηλά τα επίπεδά της, τόσο μεγαλύτερος ο κίνδυνος. Η βιταμίνη D ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα, δρώντας άμεσα στα αντίστοιχα κύτταρα. Δυστυχώς ένα πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού, κοντά στο 80%, έχει χαμηλά επίπεδα βιταμίνης D. Tη βιταμίνη D προσλαμβάνουμε από τον ήλιο μεταξύ Μαρτίου και τέλος Σεπτεμβρίου, τις μεσημεριανές ώρες γύρω από τις 12 και απαιτείται μικρή διάρκεια έκθεσης, γύρω στα 20 λεπτά ημερησίως. Λόγω του τρόπου ζωής μας και του φόβου να πάθουμε καρκίνο του δέρματος (ο οποίος αυξάνεται στην υπερβολική έκθεση στον ήλιο και στην χρήση δερματικών προϊόντων και ορισμένων αντιηλιακών), υπάρχει επιδημία έλλειψης βιταμίνης D, παρότι ζούμε σε μία χώρα με μεγάλη ηλιοφάνεια. Χρειάζεται μεγαλύτερη ενημέρωση και απαίτηση από τον προσωπικό γιατρό για επίτευξη και διατήρηση υψηλών επιπέδων βιταμίνης D με σκευάσματα που ευτυχώς συνταγογραφούνται. Επίσης μελέτες έχουν δείξει ότι συνδυασμός βιταμίνης D (3.500-5.000 μονάδες την ημέρα), βιταμίνης C (1000 mg την ημέρα ή 3 φορές την ημέρα στη διάρκεια της νόσου ή άλλης ίωσης), ψευδαργύρου (20-50 mg την ημέρα), μαγνησίου (200-400 mg την ημέρα) και σελήνιου (100 mg την ημέρα) ως προφύλαξη, μειώνουν μέχρι και 95% την πιθανότητα σοβαρής νόσησης. Δυστυχώς αυτές οι πληροφορίες δεν έχουν περάσει στο ιατρικό κόσμο, πόσο μάλλον στο ευρύ κοινό.

Με το δεδομένο οτι συνεχίζουμε χωρίς επίσημη θεραπεία και με μέτρα που δεν λύνουν το πρόβλημα και απλά το αντιμετωπίζουν προσωρινά και ουσιαστικά το συντηρούν με διακυμάνσεις, εμφανίστηκε η λύση του εμβολίου. Τα εμβόλια για να είναι ασφαλή περνάνε από πολλές δοκιμές, πρώτα σε πειραματόζωα (στα οποία φαίνονται πιο γρήγορα οι πιθανές παρενέργειες, επειδή ζούν πολύ λιγότερο και οι οποίες δεν έγιναν για τον κορονοϊό), μετά από μικρό αριθμό εθελοντών και στο τέλος σε μεγάλο αριθμό μερικών χιλιάδων ανθρώπων. Η διαδικασία απαιτεί χρόνο, ώστε να υπάρχει ασφάλεια. Στην συγκεκριμένη περίπτωση των εμβολίων που διατίθενται, δεν συνέβει αυτό. Αντίθετα, χρησιμοποιείται για πρώτη φορά παγκοσμίως σε μεγάλη κλίμακα, πειραματικό φάρμακο, με τεχνολογία messenger-RNA, σύμφωνα με την οποία εισάγεται γενετικό υλικό που παράγει πρωτεϊνη, που είναι μέρος του ιού, ώστε να αναγκάσει το ανοσοποιητικό σύστημα να δημιουργήσει αντισώματα. Ήδη 2 εταιρίες η Pfizer και η Moderna, έχουν πάρει κατά προτεραιότητα έγκριση στην Ευρωπαϊκή Ένωση (και σε πολλές άλλες χώρες, όπως οι ΗΠΑ), και έχουν ξεκινήσει οι εμβολιασμοί στο υγειονομικό προσωπικό, τις δομές ηλικιωμένων και τους μεγαλύτερους σε ηλικία, ενώ άλλες 2 εταιρίες (Astra Zeneca και Johnson & Johnson) που το εμβόλιά τους δεν έχουν πάρει έγκριση ακόμα στην ΕΕ, χρησιμοποιούν την ίδια τεχνολογία. Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχουν στοιχεία για τις πιθανές απώτερες παρενέργειες των εμβολίων αυτών, ενώ ήδη έχουν αναφερθεί θάνατοι και παραλύσεις σε διάφορες χώρες, λίγες μέρες μετά τη χορήγησή τους. Hδη το 2002-2005 για έναν αντίστοιχο κορονοϊό με 78 % ομοιότητα με τον COVID-19, η προσπάθεια για δημιουργία εμβολίου απέτυχε λόγω σοβαρών παρενεργειών. Δημιούργησε έντονη αντίδραση του ανοσοποιητικού και τελικά θανάτους στα πειραματόζωα. Επίσης, δεν υπάρχει λογική στα εμβόλια αυτά, αφού με τα συνηθισμένα εμβόλια, γίνεται το ίδιο με μεγαλύτερη ασφάλεια.

Δυστυχώς κανείς δεν μπορεί να επιλέξει ποιο εμβόλιο θέλει να κάνει και μέχρι να γίνει η έγκριση των άλλων εμβολίων και η χορήγησή τους στον πληθυσμό, θα απαιτήσει τουλάχιστον 1-2 μήνες. Πέρα από τον φόβο που διαχέεται παντού μέσα από τα ΜΜΕ και προέρχεται από πολλές διαφορετικές πηγές, υπάρχει και ο εκβιασμός ότι αν κάποιος δεν κάνει το εμβόλιο, δεν θα μπορεί να ταξιδέψει ή να εργαστεί στο μέλλον. Επίσης αρχίζει και περνάει η πληροφορία για ένα ακόμα πιο επικίνδυνο στέλεχος του ιού, για το οποίο δεν είμαστε σίγουροι οtι θα καλύπτεται από τα εμβόλια που κυκλοφορούν και ίσως χρειαστούν και άλλα εμβόλια στο μέλλον. Τα εμβόλια επίσης δεν οδηγούν στη κατάργηση των περιοριστικών μέτρων (μάσκες, απόσταση, καραντίνες), γιατί όποιοι έχουν κάνει το εμβόλιο, μπορούν να νοσήσουν και να το μεταδώσουν στους άλλους, απλώς κάποιοι από αυτούς θα περάσουν τον κορονοϊό με πιο ήπια συμπτώματα. Επομένως πρέπει να φτάσουμε στον εμβολιασμό τουλάχιστον 70% του πληθυσμού (ο γιατρός Φάουτσι μίλησε πρόσφατα για 75-90% κάλυψη του πληθυσμού για να επιτευχθεί η ανοσία της αγέλης), ώστε να σταματήσουν και τα περιοριστικά μέτρα. Ήδη διαπιστώνονται ελλείψεις εμβολίων από πολλές εταιρίες και πηγαίνει πίσω ο προγραμματισμός. Με αυτό το ρυθμό είναι απίθανο να ολοκληρωθεί ο εμβολιασμός πριν το φθινόπωρο.

Είναι λοιπόν γενικά τα εμβόλια για τον κορονοϊό η καλύτερη, αποτελεσματική και οριστική λύση; Μήπως, ενισχύοντας το ανοσοποιητικό μας σύστημα μέσα από μία καλή διατροφή, αποτοξίνωση, βιταμίνες, λιγότερο φυσικό και συναισθηματικό στρες, χαλάρωση και διαλογισμό, άσκηση, καλό ύπνο και σωστή και άμεση αντιμετώπιση, αν συμβεί να κολλήσουμε τον ιό, είναι καλύτερη λύση και πιο αποτελεσματική, όχι μόνο για τον κορονοϊό, αλλά για τα περισσότερα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζουμε ή μπορεί να αντιμετωπίσουμε στο μέλλον; Κάτω από αυτές τις συνθήκες, τα δεδομένα και τις πληροφορίες (μεταξύ των οποίων και αυτού του κειμένου), καθένας είναι υπεύθυνος να αποφασίσει για τον εαυτό του, για το τι είναι το καλύτερο για αυτόν στην παρούσα φάση και στο μέλλον.

Βρισκόμαστε σε μία κρίσιμη στιγμή για την ανθρωπότητα. Ο κορονοϊός είναι μία μεγάλη παγκόσμια και ατομική δοκιμασία. Το κείμενο δεν έχει σαν στόχο να μιλήσει για πνευματικές αλήθειες ή να κάνει αυτογνωσία. Όμως ο καθένας μας μπορεί να επιλέξει, είτε να συνδεθεί με το φόβο και την παραπλάνηση, τον θυμό, την χωριστικότητα σε σχέση με το τι πιστεύει ο ίδιος και οι άλλοι άνθρωποι και ότι συμβαίνει σήμερα στον κόσμο σε μεγάλη κλίμακα σε όλα τα επίπεδα της ζωής, είτε να επιλέξει την γνώση και την αλήθεια, την αισιοδοξία και την ελπίδα, την πίστη, την εσωτερική δύναμη οτι δημιουργεί την πραγματικότητά του, την σύνδεση με τους άλλους, την αποδοχή της διαφορετικότητας, και το κυριότερο την αγάπη. Ας συνδεθούμε με το φως, που πάντα αργά ή γρήγορα νικάει!

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ  ΙΑΤΡΟΣ

ΕΜΨΥΧΩΤΙΚΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤHN ΕΥΗΜΕΡΙΑ

Θα χρειαστεί να απελευθερωθούμε από τις περιοριστικές πεποιθήσεις σχετικά με την ευημερία, τον πλούτο και την αφθονία.

Α. Μερικές από τις κοινές αρνητικές πεποιθήσεις σχετικά με τον πλούτο και τα χρήματα:

1. Τα χρήματα είναι η ρίζα όλων των κακών.
2. Τα χρήματα δεν μπορούν να φέρουν την ευτυχία. Θα φέρουν δυστυχία.
3. Τα χρήματα μπορούν να αποκτηθούν μόνο μέσα από σκληρή εργασία.
4. Ένας πλούσιος δεν μπορεί να είναι πνευματικός άνθρωπος.
5. Το χρήμα είναι βρόμικο, δεν είναι πνευματικό.
6. Οι άνθρωποι που έχουν χρήματα έχουν διαφθαρεί και χάνουν τη συμπόνια και την αγάπη τους.
7. Δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε πολλά χρήματα και πλούτο με ηθικό τρόπο.
8. Δεν αξίζω την αφθονία και τον πλούτο.
9. Δεν είναι πνευματικό να επιθυμώ περισσότερα απ’ όσα έχω.
10. Η αφθονία δεν είναι για μένα.
11. Τα χρήματα δεν φυτρώνουν στα δέντρα, δεν έρχονται εύκολα, αλλά μόνο με μόχθο.
12. Οι άλλοι θα με φθονούν αν έχω πολλά ή περισσότερα από αυτούς.
13. Δεν μπορούμε να έχουμε και αφθονία και αγάπη και υγεία. Αν έχουμε το ένα δεν θα έχουμε τα άλλα.
14. Δεν μπορεί να υπάρχει διαρκή ευτυχία.
15. Έχοντας χρήματα δημιουργείται το άγχος του να τα προστατεύω και να ξέρω πως να τα χειρίζομαι σωστά.

Άλλα _________________________________________________________________________________

______________________________________________________________________________________

Τι είδος σχέση είναι αυτή;

Η σχέση σας με το χρήμα είναι σαν οποιαδήποτε άλλη σχέση που έχετε. Εάν συμπεριφέρεστε στο σύζυγό σας ή στους φίλους σας φτωχά, αν μιλάτε άσχημα για αυτούς, ή ακόμα κι αν αισθάνεστε ένοχοι για την επιθυμία σας να τους έχετε τριγύρω σας, πόσο καιρό νομίζετε ότι θα μείνουν μαζί σας; Μάλλον όχι για πολύ. Τα χρήματα, συμπεριφέρονται ακριβώς με τον ίδιο τρόπο.

 

Β. Κάποιες εναλλακτικές θετικές πεποιθήσεις μπορεί να είναι:

1. «Ο καλύτερος τρόπος για να βοηθήσεις τους φτωχούς είναι να μην είσαι ένας από αυτούς».
2. 2. Τα χρήματα είναι μια μορφή οικουμενικής πνευματικής ενέργειας που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για ιδιοτελείς ή ανιδιοτελείς σκοπούς.
3. Δεν είναι ούτε καλά ούτε κακά. Είναι μια ουδέτερη ενέργεια που γίνεται θετική ή αρνητική δύναμη στο σύμπαν από τον τρόπο που χρησιμοποιείται.
4. Τα χρήματα στα χέρια εξελιγμένων και ανιδιοτελών ανθρώπων μπορούν να κάνουν θαύματα για όλους.
5. Τα ίδια τα χρήματα μπορεί να μην φέρνουν ευτυχία, αλλά, σε συνδυασμό με την αγάπη, την ειρήνη και μια ζωή γεμάτη νόημα, μπορούν να προσθέσουν στην ευτυχία.
6. Πολλοί άνθρωποι, κάνοντας αυτό που αγαπούν, έχουν προσελκύσει χρήμα και αφθονία με χαρά και χωρίς προσπάθεια.
7. Όλοι αξίζουμε την αφθονία. Ο Χριστός το εξηγεί όταν λέει στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, κεφάλαιο Ζ΄: «Ζητήστε και θα σας δοθεί, γυρέψτε και θα το βρείτε, χτυπήστε την πόρτα και θα σας ανοιχτεί…. Αν λοιπόν εσείς,…. γνωρίζετε να δίνετε καλά πράγματα στα παιδιά σας, πολύ περισσότερο ο ουράνιος Πατέρας σας θα δώσει αγαθά σ’ εκείνους που τα ζητούν!»
8. Σαν παιδιά του Θεού, σαν εκφράσεις του θείου, σαν θεϊκή συνειδητότητα που προβάλλεται στη φυσική διάσταση, όλοι αξίζουμε να πάρουμε τα καλύτερα απ’ όσα έχει να μας προσφέρει ο υλικός κόσμος.
9. Η δημιουργία είναι όψη του ανώτερου εαυτού μου και μέρος της εξέλιξης μου.
10. Σαν εργάτης του φωτός γνωρίζω πως να αξιοποιήσω τα χρήματα για το ανώτερο δυνατό καλό.

Άλλα _________________________________________________________________________________

______________________________________________________________________________________

 

Σάτυα Σαϊ Μπάμπα

Αυτός ο σημαντικός πνευματικός δάσκαλος δημιούργησε τρία πολύ μεγάλα και καλά εξοπλισμένα νοσοκομεία και πέντε πανεπιστήμια, καθώς και εγκαταστάσεις παροχής νερού για πάνω από 600 χωριά. Όλα αυτά από δωρεές που πέρασαν από τα χέρια του. Αυτός ο ίδιος έμενε σ’ ένα μικρό δωμάτιο 30 τετραγωνικών μέτρων και έζησε μόνο για να υπηρετεί αυτούς που τον χρειάζονταν. Όλες οι υπηρεσίες, οι εγχειρήσεις, τα φάρμακα, η τροφή και τα μαθήματα σ’ αυτά τα νοσοκομεία και τα πανεπιστήμια δίνονται δωρεάν. Κανείς δεν πληρώνει τίποτα. Αυτή είναι η δύναμη της δημιουργίας των χρημάτων. Ένας πνευματικός και ανιδιοτελής άνθρωπος μπορεί να κάνει θαύματα με τα χρήματα.

 

Αφήνοντας την προσκόλληση

Το κλειδί εδώ είναι να μην είμαστε προσκολλημένοι σ’ αυτό που έχουμε ή θέλουμε. Η απόλαυση της αφθονίας και η προσκόλληση σ’ αυτήν για να πάρουμε αξία, ασφάλεια ή πληρότητα δεν είναι το ίδιο πράγμα. Κάποιος μπορεί να μην έχει αφθονία και να είναι απόλυτα προσκολλημένος σ’ αυτήν και δυστυχισμένος που δεν έχει. Ένας άλλος μπορεί να έχει πολλά, αλλά να μην εξαρτάται από αυτά που έχει για να βιώσει την εσωτερική του αξία, ασφάλεια και πληρότητα.

Το πρόβλημα με τα χρήματα και τα πλούτη δεν είναι στο να τα έχουμε, αλλά στο να ζούμε με την ψευδαίσθηση ότι η αξία ή η ασφάλειά μας εξαρτώνται απ’ αυτά. Αυτό ισχύει εξίσου για όσους έχουν και για όσους δεν έχουν.

 

Γ. ΕΜΨΥΧΩΤΙΚΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ που έλκουν αυτά που θέλουμε και αξίζουμε:

1. Γιατί είμαι τόσο ευλογημένος και πλούσιος σε όλα;
2. Γιατί έχω πάντα με ένα θαυματουργικό τρόπο όσα πραγματικά χρειάζομαι;
3. Γιατί νιώθω την ίδια αξία, ασφάλεια και ευτυχία με και χωρίς χρήματα;
4. Γιατί μου αξίζει να τα έχω όλα;
5. Γιατί έχω την πίστη ότι πάντα θα έχω ότι πραγματικά χρειάζομαι;
6. Γιατί νιώθω πάντα την αγάπη και τη φροντίδα του Θεού σε κάθε περίπτωση – ακόμα και στις δυσκολίες;
7. Γιατί αντιλαμβάνομαι τα χρήματα σαν πνευματική ενέργεια με την οποία μπορώ να κάνω καλό;
8. Γιατί αξίζω μια τόσο όμορφη πραγματικότητα με τόσες πολλές πηγές χαράς;
9. Γιατί τα χρήματα έρχονται σε μένα τόσο εύκολα;
10. Γιατί έλκω όλα τα καλά από το σύμπαν;
11. Γιατί ανακαλύπτω δημιουργικούς τρόπους να μοιράζομαι την αφθονία μου;
12. Γιατί χαίρομαι να βοηθάω άλλους με αυτά που έχω;
13. Γιατί χαίρομαι να προσφέρω το μερίδιο μου προς το καλό του συνόλου πληρώνοντας τους φόρους μου;
14. Γιατί η πνευματική μου εξέλιξη συνοδεύει την οικονομική δύναμη μου;
15. Γιατί μπορώ να είμαι και πλούσιος και ευτυχισμένος/η ταυτόχρονα;
16. Γιατί δίνω άδεια στον εαυτό μου να έχω αφθονία ακόμα όταν οι άλλοι δεν έχουν;
17. Γιατί είναι τόσο εύκολο να εκφράσω την πνευματικότητα μου με το να έχω οικονομική αφθονία;

Άλλα _________________________________________________________________________________

ΠΙΘΑΝΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Τώρα επέλεξε μια από τις ερωτήσεις πιο πάνω, που σε συνδέουν με την πραγματικότητα που επιθυμείς.

_______________________________________________________________________________________

1. Ποιες είναι οι όψεις της πραγματικότητας σου σήμερα που υποστηρίζουν ότι στέκει και είναι αλήθεια η ερώτηση; (Σελ. 4)

α. ___________________________________________________________________________________________________

β. ___________________________________________________________________________________________________

γ. ___________________________________________________________________________________________________

2. Ποιοι είναι οι λόγοι λογικοί και πνευματικοί που από δω και πέρα είναι φυσικό και ορθό η επιθυμητή πραγματικότητα σου να είναι (ακόμα περισσότερο) ακριβώς όπως την θέλεις; (Σελ. 4)

α. ___________________________________________________________________________________________________

β. ___________________________________________________________________________________________________

γ. ___________________________________________________________________________________________________

δ. ___________________________________________________________________________________________________

ε. ___________________________________________________________________________________________________

στ. ___________________________________________________________________________________________________

3. Ποιες αντιστάσεις (υποσυνείδητες) μπορεί να υπάρχουν μέσα σου προς την προσπάθεια ή προς την επιτυχία του στόχου; Ίσως σε σχέση με την αξία σου, την ασφάλεια σου ή την ελευθερία σου;

α. ___________________________________________________________________________________________________

β. ___________________________________________________________________________________________________

4. Φαντάσου ότι ήδη νιώθεις αυτό που θέλεις ή ότι έχεις πετύχει το στόχο σου και ολοκλήρωσε τις ακόλουθες φράσεις:

α. Τώρα δεν νιώθω πια _______________________ή ____________________________ή ____________________________

β. Τώρα νιώθω πιο εύκολα ________________________+ ____________________________+ ________________________

γ. Τώρα πια δεν χρειάζεται να _____________________________________________________________________________

και ούτε να ____________________________________________________________________________________________

δ. Τώρα είμαι ελεύθερος/η να _____________________________________________________________________________

και επίσης να __________________________________________________________________________________________

ε. Μια άλλη αλλαγή είναι ________________________________________________________________________________

5. Ποιες είναι οι ενέργειες που θα κάνεις για να εδραιώσεις αυτήν την πραγματικότητα που δηλώνεις με την ερώτηση σου;

α. ___________________________________________________________________________________________________

 

 

Αλήθειες που Διευκολύνουν την Αποδοχή

 

Τι χρειάζεται να κατανοούμε για να αποδεχόμαστε περισσότερο τον εαυτό μας, τα γεγονότα, τις καταστάσεις στην ζωή, τους ανθρώπους και τις συμπεριφορές τους;

 

1. Όσο περισσότερο μαθαίνουμε να κατανοούμε και να αποδεχόμαστε τον εαυτό μας όπως είμαστε, τόσο ευκολότερο θα είναι να αποδεχόμαστε τους άλλους και την ζωή με τον ίδιο τρόπο.

 

2. Να θυμόμαστε ότι είμαστε όλοι σ’ ένα στάδιο εξέλιξης και ότι η άγνοια (πνευματική), οι φόβοι και οι αδυναμίες μας μάς ελέγχουν.

 

3. Όταν μαθαίνουμε και αποδεχόμαστε τους νόμους της δημιουργίας, παύουμε να νιώθουμε φόβο, αδικία, άγχος, θυμό ή ενοχή και ντροπή.

 

α. Η πραγματικότητα είναι ένα πεδίο ενέργειας ή ένα πεδίο πιθανοτήτων. Οι συνειδητές και υποσυνείδητες πεποιθήσεις μας επηρεάζουν τους ανθρώπους, τα γεγονότα και τις καταστάσεις μέσα στην πραγματικότητά μας προς τη μορφή που παίρνουν. Εμείς είμαστε οι αποκλειστικοί δημιουργοί της πραγματικότητας μας.

 

β. Σύμφωνα με το νόμο της έλξης, όσο περισσότερο απορρίπτουμε κάποιον ή κάτι (συμπεριλαμβάνοντας κάποιες όψεις του εαυτού μας), για τόσο περισσότερο χρόνο θα υπάρχει μέσα στην πραγματικότητά μας.

 

γ. Έλκουμε και δημιουργούμε την πραγματικότητά μας με το νόμο της αιτίας και αποτελέσματος με τις προηγούμενες σκέψεις, λόγια και πράξεις μας.

 

δ. Οι επιλογές μας ως ψυχή να μάθουμε ορισμένα μαθήματα καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό την πραγματικότητα μας.

 

ε. Η πραγματικότητά μας δεν είναι αυτό που συμβαίνει έξω από μας, αλλά μάλλον το πώς ερμηνεύουμε κάθε κατάσταση με τους υποκειμενικούς προγραμματισμούς μας που αναπτύχθηκαν στα παιδικά μας χρόνια.

 

4. Εμείς, λόγω των υποσυνείδητων προγραμματισμών, δίνουμε σε καθετί τη σημασία που έχει για μας και τότε τη δύναμη να μας κάνει ευτυχισμένους ή δυστυχισμένους.

 

5. Ο καθένας και το καθετί είναι θεία φωτεινή συνειδητότητα που παίρνει προσωρινή μορφή.

 

6. Είμαστε όλοι μια ενέργεια και μια συνειδητότητα. Είμαστε θεϊκά όντα σε διαδικασία εξέλιξης της ικανότητάς μας να εκφράσουμε τη θεϊκότητά μας μέσα από αυτό το σώμα και το νου.

 

7. Το θείο / σύμπαν παίρνει προσωρινά τη μορφή των ανθρώπων ή των καταστάσεων που μας ενοχλούν, επειδή είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόμαστε για να καθοδηγηθούμε προς την ανακάλυψη της αληθινής θεϊκής ταυτότητάς μας.

 

8. Έχουμε αποδεχτεί αυτή την πρόκληση να θυμηθούμε την αληθινή μας ταυτότητα ενώ είμαστε μέσα στο σώμα. Όλα τα γεγονότα και τα ερεθίσματα γύρω μας βρίσκονται εκεί μόνο γι’ αυτό το σκοπό.
9. Να θυμόμαστε, ότι δεν θα θέλαμε οι άλλοι να μας κριτικάρουν ή να μας απορρίπτουν.

 

10. Αναπτύσσοντας αγάπη χωρίς όρους για τους άλλους και τον εαυτό μας, θα βιώσουμε την ηρεμία και την ευτυχία που θέλουμε και αξίζουμε.
11. Η αντίσταση προς αυτά που έχουν συμβεί ήδη είναι μάταιη. Ας δεχτούμε ότι έχει γίνει σαν ευκαιρία να ανακαλύψουμε δυνάμεις και αρετές μέσα μας, καθώς κάνουμε ενέργειες και καθορίζουμε όρια ώστε να μην ξανά συμβούν.

 

12. Όλα έχουν συμβεί σύμφωνα με σοφία και δικαίους πνευματικούς νόμους και εμείς είμαστε οι αποκλειστικοί δημιουργοί της πραγματικότητας μας. Υπάρχει λόγος που το κάθε τι συμβαίνει.

 

13. Η αθανασία μας πέρα από την αποχώρησή μας από αυτό το φυσικό σώμα είναι μια σημαντική αλήθεια να θυμόμαστε.

 

14. Να ζούμε εστιασμένοι στο παρόν και όχι στο παρελθόν ή στο μέλλον, είναι μια σίγουρη συνταγή για ευτυχία.

 

15. Μέσα στην αποδοχή όλων, όπως είναι, σαν σκαλοπάτι προς κάτι μεγαλύτερο, χρειάζεται να αποδεχόμαστε τη δυσκολία μας να αποδεχτούμε.

 

===================

 

Ακολουθούν κάποιες προτάσεις για το πώς να χρησιμοποιήσουμε την ενέργειά μας θετικά:

 

1. Να ανακαλύψουμε από τι κρατιόμαστε και σε τι αντιστεκόμαστε ή τι απορρίπτουμε.

 

2. Να αποδεχτούμε τον εαυτό μας και πώς νιώθουμε προς οτιδήποτε απορρίπτουμε.

 

3. Να κάνουμε κάποιο συνδυασμό από EFT, BSFF, Χο’οπονοπονο, Σεντόνα, Εξισορρόπηση, Θεραπευτικό Κώδικα και Ακούγοντας την Καρδία. Να έρθουμε σε επαφή με το μέρος του εαυτού μας που δεν χρειάζεται τίποτα από το ερέθισμα και είναι καλά ότι και να συμβεί.

 

4. Να οραματιστούμε και να βιώσουμε τον νέο εαυτό μας με τις νέες πεποιθήσεις και εσωτερική άξια και ασφάλεια νιώθοντας το φως και την δύναμη μέσα μας και πόσο μικρό είναι το ερέθισμα σε σχέση με το μεγαλείου του αληθινού εαυτού μας.

 

5. Ο διαλογισμός και άλλες μέθοδοι επαφής με την ηρεμία και τη σοφία του εσώτερου εαυτού μας θα αυξήσει την ικανότητά μας να νιώθουμε αρκετά ασφαλείς.

 

6. Καθώς νιώθουμε πιο ασφαλείς μέσα μας, θα αφήσουμε το φόβο και το άγχος και θα γίνουμε περισσότερο δεκτικοί και λιγότερο ελεγκτικοί.

 

7. Χρειάζεται να αποδεχόμαστε το γεγονός ότι η πρώτη μας αντίδραση μπορεί να μην είναι η αποδοχή και μετά να εργαστούμε πάνω στη σύνδεση με αλήθειες και μεθόδους που μας βοηθούν να κινηθούμε προς την αποδοχή και την ηρεμία. Μ’ αυτό τον τρόπο, ακόμη και η αρχική αντίδρασή μας της απόρριψης γίνεται μια εμπειρία μάθησης που μας συνδέει με κάτι ανώτερο.

 

 

 

 

ΤΑ 12 ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΝΩΤΕΡΗ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ

ΤΟΥ KEN KEYES

ΜΕ ΤΟΝ ΡΟΜΠΕΡΤ ΗΛΙΑ ΝΑΤΖΕΜΥ

ΣΑΣ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΜΕ ΕΔΩ ΤΑ ΠΡΩΤΑ 6 ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤA 11 ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΤΟΥ  ΣΕΜΝΑΡΙΟΥ

ΜΑΖΙ ΜΕ ΠΟΛΛΑ ΒΙΝΤΕΟ ΚΑΙ  ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΑΣ ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ

Η σελίδα αυτή υπάρχει για να τη χρησιμοποιήσετε για τον εαυτό σας και την οικογένεια σας.

Καλό είναι να καταχωρήσετε την σελίδα αυτή στα αγαπημένα σας ή στους σελιδοδείκτες στην εφαρμογή που θα χρησιμοποιήσετε για να δείτε τα Βίντεο μαθήματα – ώστε να τη βρίσκετε αμέσως όποτε τη θελήσετε. Πως να τα δείτε στο ίντερνετ;

1. Κάντε κλικ στο μάθημα που θέλετε να ακούσετε στην σειρά.

2. Όταν ανοίγει το παράθυρο, κάντε κλικ κάτω δεξιά από την εικόνα για να γεμίσει όλη την οθόνη σας, σαν να το βλέπετε στο DVD  player.

3. Μπορείτε να παρακολουθήσετε το μάθημα όσες φορές θέλετε ώστε να το καταλάβετε. Μπορείτε επίσης, να πιάσετε το «μπαλάκι» από κάτω στο παράθυρο και να προχωρήσετε το μάθημα μπροστά ή πίσω για να δείτε αυτό που θέλετε. (περιμένετε να αντιδράσει το Youtube σύμφωνα με την ταχύτητα της σύνδεσής σας.)

4. Θα χαρούμε να τα μοιραστείτε με την οικογένεια σας στο σπίτι σας, αλλά σας παρακαλούμε να μην δώσετε τις ηλεκτρονικές διευθύνσεις σε άλλους, για ευνόητους λόγους. Αν έχουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα και δεν μπορούν να προσφέρουν τις πολύ χαμηλές προσφορές που ζητάμε, τότε ας μας στείλουν μια επιστολή, ζητώντας να κάνουμε εξαίρεση.

Ευχόμαστε τα μαθήματα, οι διδασκαλίες και οι εσωτερικές ασκήσεις να σας φέρουν μεγαλύτερη ακόμα υγεία, αυτογνωσία, ηρεμία, ευτυχία, επιτυχία και εξέλιξη στη ζωή σας. Για άλλες γνώσεις και στήριξη πηγαίνετε στο https://www.armonikizoi.com/greek Αν έχετε ερωτήσεις στείλτε ένα μήνυμα στο armoniki@holisticharmony.com ή ren@otenet.gr ή τηλεφωνήστε στο 22990 40314,    6.

Να είστε πάντα καλά.

===================

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΕΝΤΑΤΙΚΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ 20/11/22   

Η ΠΡΩΤΗ ΑΣΛΗΣΗ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ

Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΣΚΗΣΗ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ

 

==============

TO ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΟΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΣΤΟ ΧΑΛΑΝΔΡΙ

TO ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΤΟΥ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ – ΜΕΡΟΣ 1  TO ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΤΟΥ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ – ΜΕΡΟΣ 1

Μάθημα Νο 1 Βίντεο  ΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑΣ https://youtu.be/99YMwxvU-xU

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΠΟΥ ΔΕΙΞΑΜΕ ¨ΠΟΙΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΙΣΑΙ;

ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΑΣΚΗΣΗ ΜΑΘΗΜΑ ΝΟ. 1 ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ

========

Μάθημα Νο 2 Βίντεο  ΤΑ 12 ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ https://youtu.be/A7Q3aa0dSG4 

ΟΙ ΑΣΚΗΣΕΙΣ

1. EFT

2. MΕΘΟΔΟ ΣΕΝΤΟΝΑ

========

ΜΑΘΗΜΑ  ΝΟ 3.  Βίντεο ΕΜΨΥΧΩΤΙΚΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

https://youtu.be/7dJGW4OwZkA

1. ΕΜΨΥΧΩΤΙΚΗ ΕΡΩΤΗΣΗ

========

ΜΑΘΗΜΑ  ΝΟ 4. Βίντεο ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΖΩΗΣ

 

https://youtu.be/a6-TcUqLi1M

1. ΑΚΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΖΩΗΣ

 

========

ΜΑΘΗΜΑ  ΝΟ 5 Βίντεο Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ 

όπως γράφτηκε στο μαθημα

με πιο καθαρό βίντεο από το You tube

•   Ζώντας πέρα από τα Όρια

 

1. ΧΟ’ΟΠΟΝΟΠΟΝΟ

========

ΜΑΘΗΜΑ  ΝΟ 6 Βίντεο Η ΑΥΤΟΠΑΡΑΔΟΧΗ

Μαθημα 6

ΕΜΨΥΧΩΤΙΚΗ ΕΡΩΤΗΣΗ

=============

ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ 5 ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ 

 

#993300;”>==================================================

ΒΙΝΤΕΟ ΜΕ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ  ΓΙΑ ΤΑ 12 ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ 

1.   Ζώντας πέρα από τα Όρια
2. Η πιο άσχημη γυναίκα στον κόσμο – ΤΙ ΜΑΣ ΟΡΙΖΕΙ;

==================================================

ΤΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΟΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΑ ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ

==================================================

ΟΜΙΛΙΑ 10/2/17 ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗ ΓΙΑ ΤΑ 7 ΚΕΝΤΡΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑΣ με τον Ρομπερτ Ηλια Νατζεμυ

==================================================

Η ΟΜΙΛΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΒΡΑΔΥ 3/2/2017 ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ

Η ΕΞΗΓΗΣΗ ΣΑΒΒΑΤΟ ΠΡΩΙ 4/2/2017 ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ

Η ΕΞΗΓΗΣΗ ΣΑΒΒΑΤΟ ΒΡΑΔΥ 4/2/2017 ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ

Η ΕΞΗΓΗΣΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΩΙ 5/2/2017 ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ

Η ΕΞΗΓΗΣΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΩΙ 5/2/2017 ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ

ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ

EFT & ΣΕΝΤΟΝΑ

ΣΕΝΤΟΝΑ – ΕΜΨΥΧΩΤΙΚΗ ΕΡΩΤΗΣΗ

ΣΕΝΤΟΝΑ & ΧΟ’ΌΠΟΝΟΠΟΝΟ

ΣΕΝΤΟΝΑ & ΧΟ’ΌΠΟΝΟΠΟΝΟ ΕΜΨΥΧΩΤΙΚΗ ΕΡΩΤΗΣΗ<
=========================

 

ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΣΤΗΝ ΛΕΜΕΣΟ, ΚΥΠΡΟ 

ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

EFT

SEDONA

EΜΨΥΧΩΤΙΚΗ ΕΡΩΤΗΣΗ

ΜΑΘΗΜΑ ΖΩΗΣ

ΧΟ’ΟΠΟΝΟΠΟΝΟ

AYTOΠΑΡΑΔΟΧΗ/a>

==================================================

ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΕΙΣΓΩΓΗ ΟΜΙΛΙΑ

ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ

EFT KAI SEDONA

ΕΜΨΥΧΩΤΙΚΗ ΕΡΩΤΗΣΗ

ΧΑΛΑΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΖΩΗΣ

ΧΟ’ΟΠΟΝΟΠΟΝΟ

ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ no 2

==========================================

ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΣΤΗΝ ΧΙΟ

==========================================

ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ 1

ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ 2

EFT

SEDONA

ΕΜΨΥΧΩΤΙΚΗ ΕΡΩΤΗΣΗ

ΧΟ’ΟΠΟΝΟΠΟΝΟ

==========================================

ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ 13 ΚΑΙ 14/2/ 2016 – ΤΑ ΒΙΝΤΕΟ

ΣΑΒΒΑΤΟ ΜΕΡΟΣ 1 https://youtu.be/98pmeW6wu88

ΣΑΒΒΑΤΟ ΜΕΡΟΣ 2 https://youtu.be/ndDv2LQmY4g

ΣΑΒΒΑΤΟ ΜΕΡΟΣ 3 + ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΡΟΣ 1 https://youtu.be/CUdTplfIfRI

(ΠΡΟΣΟΧΗ – ΕΝΑ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΝΟ 3 ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟ ΠΡΩΤΟΥ)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΡΟΣ 2 https://youtu.be/p1VAiKeP_sA

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΡΟΣ 3 https://youtu.be/hlaXOhZtmhk

=====================================
ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ

ΤΟ EFT

ΣΕΝΤΟΝΑ

ΕΜΨΥΧΩΤΙΚΗ ΕΡΩΤΗΣΗ

ΧΟ’ΟΠΟΝΟΠΟΝΟ

Ο ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ

========================================

 ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ

ΚΕΦΑΛΑΙΑ 7 & 8 ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ 12 ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ

ΚΕΦΑΛΑΙO 14 ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

========================================================
ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ

Μάθημα Αυτογνωσίας Πρώτου χρόνου νο 29 – Αποτελεσματική Επικοινωνία Νο1
http://youtu.be/460DqJ3jVXE

Μάθημα Αυτογνωσίας Πρώτου χρόνου νο 30 – Αποτελεσματική Επικοινωνία Νο2
http://youtu.be/zKt-uvmlEIA

Μάθημα Αυτογνωσίας Πρώτου χρόνου νο 31 – Αποτελεσματική Επικοινωνία Νο3
http://youtu.be/kmBnyFP7Uic

Μάθημα Αυτογνωσίας Πρώτου χρόνου νο 32 – Αποτελεσματική Επικοινωνία Νο4
http://youtu.be/6tKnYZFNNEU

========================================================
Πολύτιμη βοήθεια.
========================================================

ΒΙΝΤΕΟ ΓΙΑ ΒΟΗΘΕΙΑ

BE503 – EFT1 A+B

https://www.youtube.com/watch?v=-JTHRFFikGY

ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΣΕ 8 ΜΑΘ 

NO 1 ΕΙΣΑΓΩΓΗ – ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

http://youtu.be/1NWSDThli4I

NO 2 Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΣΕΝΤΟΝΑ

http://youtu.be/WFPFExXZcGc

NO 3 XO’OΠΟΝΟΠΟΝΟ

http://youtu.be/kdbWHzbLxcs

ΝΟ 4 – ΕΜΨΥΧΩΤΙΚΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

http://youtu.be/vead_KR4uY8

ΝΟ 5 – EFT, εξσσορρπιηση, κωδικας

http://youtu.be/iRBfImlVt3g

ΝΟ 6 – TAT

https://www.youtube.com/watch?v=tlJCLsc21XI

ΝΟ 7 – BSFF

http://youtu.be/rz2obx8aaXk

ΝΟ 8 ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ

http://youtu.be/d-DGt6AqW0c

======================

Healing Code links

 

Healing Code 01 – Ο Βασικός Κώδικας

http://youtu.be/1JVEKmIQ7O0

HEALING CODE 02 – Ασφάλεια

http://youtu.be/A6xG9cMR4Bo

HEALING CODE 03 – Αυτό-Παραδοχή

http://youtu.be/P3xCRNPM7c8

HEALING CODE 04 – Ελευθερία

http://youtu.be/RkQhPex4srM

HEALING CODE 05 – Αυτό- Συγχώρεση

http://youtu.be/_KttePR85NY

HEALING CODE 06 – Χο’οπονοπονο

http://youtu.be/wl_jECh5flI

============================

Νέο – Βοήθεια στην παρακολούθηση των βίντεο του Ρ. Η. Νατζέμυ στο Youtube.

https://www.armonikizoi.com/el_downloads?did=894

Αυτογνωσία 1 χρόνος

Μάθημα Αυτογνωσίας Πρώτου χρόνου νο 1

https://youtu.be/sIm_HyTqqA4

Μάθημα Αυτογνωσίας Πρώτου χρόνου νο 2 + 3 – Δίνουμε για να το δούμε σπίτι

https://youtu.be/4JRSMu2bkWU

Μάθημα Αυτογνωσίας Πρώτου χρόνου νο 4 (2) Στην Αλήθεια το δεύτερο Μάθημα

https://youtu.be/Pw9SGs_QGv0

Μάθημα Αυτογνωσίας Πρώτου χρόνου νο 5 (3) Στην Αλήθεια το τρίτο Μάθημα

https://youtu.be/mUS2jZGcMWk

Μάθημα Αυτογνωσίας Πρώτου χρόνου νο 6

https://youtu.be/_1JeacCMCsQ

Μάθημα Αυτογνωσίας Πρώτου χρόνου νο 7

https://youtu.be/xYNPk_2bFo0

Μάθημα Αυτογνωσίας Πρώτου χρόνου νο 8

https://youtu.be/o2_sVOjsORM

Μάθημα Αυτογνωσίας Πρώτου χρόνου νο 9

https://youtu.be/KS0Y0RNTTOA

Μάθημα Αυτογνωσίας Πρώτου χρόνου νο 10

https://youtu.be/m4M0D8iPRs4

==========================

Αν έχετε σοβαρά ψυχολογικά ή σωματικά προβλήματα να ρωτήστε πάντα τον γιατρό , ψυχίατρο ή ψυχολόγο σας πριν εφαρμόσετε τεχνικές.

============================

Τι λένε για το EFT οι θεραπευτές σ’ όλο τον κόσμο ( Η εμπειρία μας είναι ότι οι άλλες τεχνικές που αναφέρονται εδώ έχουν όμοια αποτελέσματα επίσης.)

«Το EFT προσφέρει μεγάλα θεραπευτικά οφέλη.» Deepak Chopra, MD

«Χρησιμοποιώ συχνά το EFT στους ασθενείς μου με σπουδαία αποτελέσματα.» «Κάποια μέρα το ιατρικό επάγγελμα θα ξυπνήσει και να κατανοήσει ότι τα ανεπίλυτα συναισθηματικά θέματα είναι η κύρια αιτία του 85% όλων των ασθενειών. Τότε, το EFT θα είναι ένα από τα κυριότερα θεραπευτικά εργαλεία …. όπως είναι και για μένα.» Eric Robins, MD, συγγραφέας του «Τα Χέρια σου Μπορούν να σε Θεραπεύσουν»

«Το EFT υπήρξε για μένα η μοναδικά αποτελεσματική τεχνική που έχω χρησιμοποιήσει στα 45 χρόνια που ασκώ την ψυχιατρική. Είχα επιτυχία με τον πανικό, το κοινωνικό άγχος και πολλές άλλες διαταραχές.» Curtis Steele, MD, Canada

«Στα 50 χρόνια που ασκώ την ψυχιατρική, το EFT έχει αποδειχτεί μία από τις πιο γρήγορες και αποτελεσματικές τεχνικές που έχω ποτέ χρησιμοποιήσει.» Henry Altenberg, MD, USA

«Το EFT είναι στην κορυφή της νέας θεραπευτικής κίνησης.»Candace Pert, PhD, συγγραφέας του «Μόρια Συναισθήματος»

«Το EFT, απομακρύνοντας το συναισθηματικό τραύμα, βοηθάει επίσης στη θεραπεία των σωματικών συμπτωμάτων.» Norm Shealy, MD, συγγραφέας του «Ψυχική Ιατρική»

«Το EFT προορίζεται να γίνει το κορυφαίο θεραπευτικό εργαλείο για τον 21ο αιώνα.» Cheryl Richardson, συγγραφέας του «Το Αλάθητο Άγγιγμα της Χάρης»

«Το EFT είναι μια απλή, ισχυρή διαδικασία που μπορεί να επηρεάσει βαθιά τη δραστηριότητα, υγεία και συμπεριφορά των γονιδίων.» Bruce Lipton, PhD, συγγραφέας του «Η Βιολογία της Πεποίθησης»

«Το EFT είναι απλό, αποτελεσματικό και έχει καταπληκτικά αποτελέσματα. Νομίζω ότι θα έπρεπε να διδάσκεται στο Δημοτικό σχολείο.» Donna Eden, συγγραφέας του «Η Υπόσχεση της Ενεργειακής Ψυχολογίας»

«Το EFT δουλεύει σπουδαία με μένα. Είναι η 13η νύχτα που κοιμάμαι χωρίς πόνο ινομυαλγίας και αυτό είναι φαινόμενο για μένα. Από το 1991, από την έφοδο αυτής της ασθένειας, δεν είχα δύο συνεχόμενες νύχτες χωρίς πόνο. Το εκτιμώ πάρα πολύ. Ένα μεγάλο Ευχαριστώ.» Janet Cole

«Εκτός από ποικίλα συναισθηματικά θέματα, έχω χρησιμοποιήσει το EFT με εντυπωσιακά αποτελέσματα για πολλά σωματικά προβλήματα, όπως Κήλη, Καντιτίαση και Ρευματοειδή Αρθρίτιδα. Η διαδικασία είναι απαλή και συχνά ωφελεί εκεί που άλλες μέθοδοι αποτυχαίνουν.» Raul Vergini, MD Italy

«Έχω βρει το EFT τόσο χρήσιμο που έχει γίνει το βασικό εργαλείο της πρακτικής μου. Το έχω χρησιμοποιήσει με επιτυχία για ένα μακρύ κατάλογο συναισθηματικών θεμάτων, ακόμη και για παρανοϊκή σχιζοφρένεια. Το ενδιαφέρον είναι ότι, όταν υποχωρούν τα συναισθηματικά προβλήματα, συχνά ανακουφίζονται συγχρόνως και σωματικές ασθένειες. Το έχω δει να συμβαίνει με τα συμπτώματα της ινομυαλγίας καθώς και με προβλήματα κατάποσης, πόνους της μέσης, αιμορροΐδες, οξύτητα, αναπνευστικά προβλήματα, στομαχικό πόνο, κολπίτιδα, πονοκεφάλους, πόνους των αρθρώσεων και στομαχικά προβλήματα.» Sonia Novinsky, Ph.D., Brazil

Ακολουθεί ένας μερικός κατάλογος ψυχοσωματικών προβλημάτων τα οποία έχουν ανταποκριθεί θετικά στο EFT:

φ Απώλεια βάρους φ Άγχος/Κρίσεις Πανικού φ Διατροφικές Διαταραχές φ Θέματα Σχέσεων φ Αντιμετώπιση του Θυμού φΠαιδική Συμπεριφορά φ Δυσλεξία φ Αλλεργίες φ Σύνδρομο Καρπιαίου Σωλήνα φ Άσθμα φ Αϋπνία φ Πολλαπλή Χημική Ευαισθησία φ Αντιμετώπιση του Πόνου φ Γυναικολογικά Προβλήματα φ Ανδρικά Προβλήματα φ Αυτοπαραδοχή/Αυτοεκτίμηση φ Αφθονία φ Αθλητική Απόδοση φ Πνευματική Σύνδεση φ Φοβίες φ Τραύματα Πολέμου φ Τραύματα Σεξουαλικής Κακοποίησης φ Εθισμοί φ Κατάθλιψη φ Υπέρταση φ Ινομυαλγία ?Ημικρανίες ? Χρόνια Κόπωση ? Επίμονη/Σπαστική Διαταραχή ?Καρκίνος ? Ασθένεια Πάρκινσον ? Μυϊκή Δυστροφία ?Σκλήρυνση κατά Πλάκας ? Ρευματοειδής Αρθρίτιδα ? Κυστική Ίνωση ? Διαβήτης ? Ηπατίτιδα C ? Νόσος ALS-Lou Gehrig

Αρμονική Ζωή

Γρίβα 23, Χαλάνδρι

2106818220, 210 6818151

22990 40314, 5, 6

www.armonikizoi.com/greek

armoniki@holisticharmony.com

 

ΠΡΩΤΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ ΠΕΡΙΛΗΨΕΙΣ

 

ΜΑΘΗΜΑ 16

 

ΘΕΜΑ :   ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΕΞΕΛΙΞΗ ΚΑΙ ΑΛΛΑΓΗ ( ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ )

 

Υπάρχουν 4 δυνάμεις που λειτουργούν σε αντίθεση με την αλλαγή που επιθυμούμε να κάνουμε.

1. Η αδράνεια και η συνήθεια των παλιών μας σκεπτομορφών για τον εαυτό μας , για τους άλλους, για τη ζωή και το Θεό , που κρυσταλλώνουν το νου και δε μας επιτρέπουν να αλλάξουμε.
2. Η αντίδραση που εκδηλώνουμε σε κάθε πίεση η έλεγχο. Πολλοί Άνθρωποι που επιθυμούν να κάνουν μια αλλαγή, πιστεύουν στη αλλαγή αυτή, αλλά επειδή τους το ζητούν κάποιοι άλλοι δεν το κάνουν από αντίδραση γιατί νιώθουν καταπίεση. Υπάρχουν φορές που πεισμώνουμε και παρόλο που ξέρουμε ότι κάτι είναι πολύ καλό για μας δεν το κάνουμε μόνο και μόνο επειδή κάποιος μας λέει να το κάνουμε .
3. Ο φόβος της αλλαγής , ο φόβος για το άγνωστο. Θέλουμε να αλλάξουμε πιστεύουμε ότι η ζωή μας θα γίνει καλύτερη αλλά επειδή η αλλαγή οδηγεί σε κάτι άγνωστο τη φοβόμαστε
4. Άλλες επιθυμίες μας. ( Σύγκρουση Αξιών και αναγκών ) . Μπορεί να θέλουμε π.χ. να βάλουμε τη διατροφή μας σε μια τάξη αλλά να μας αρέσουν οι έντονες γεύσεις. Έχουμε επιθυμία γα αλλαγή αλλά και επιθυμίες που μας εμποδίζουν να την πραγματοποιήσουμε.

 

Τετράδιο Εργασίας :   Σελίδα 142 : Αναφορά και επεξήγηση για την Ροη της μεταμόρφωσης

 

Τετράδιο Εργασίας :   Σελίδα 143 : Επεξήγηση μαθήματος

 

 

ΘΕΜΑ ΓΙΑ ΟΜΑΔΑ : Τετράδιο Εργασίας σελίδα 144

Να γίνει βιωματικά στην ομάδα ζωντανά ή στο Internet ZΟΟΜ γίνεται με breakdown rooms

Στη ομάδα συζήτηση τι νοιώσαμε/ βιώσανε λέγοντας την φράση τους

Τι νιώσανε / βιώσανε ακούγοντας τον άλλο να λέει την φράση του

 

 

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ

 

1. Ποια είναι η ψυχολογική αντιστροφή;
2. Ποια είναι τα εμπόδια προς το να είμαστε ευτυχισμένοι;
3. .Τι είναι αυτό που φοβόμαστε ότι θα γίνει ή θα χάσουμε αν είμαστε πολύ καλά;
4. .Ποιες είναι μερικές λύσεις για την αντίσταση αυτή;