Δώδεκα Μονοπάτια προς την  Ανώτερη Συνειδητότητα

Του  Ρόμπερτ Ηλία Νατζέμυ

«Τα δώδεκα μονοπάτια», είναι μια ιδέα που γράφτηκε το 1974 από τον Ken Keyes. Ο Ken Keyes έχει γράψει 15 βιβλία για την ευτυχία. Έχει γυρίσει όλο τον κόσμο, μιλώντας για την ευτυχία. Είναι παράλυτος και στα χέρια και στα πόδια. Δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει ούτε τα χέρια, ούτε τα πόδια του. Παρ’ όλα αυτά, λέει ότι μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι, εκτός κι αν έχουμε προσκόλληση σε κάτι που μας λείπει, που στη δική του περίπτωση είναι η χρήση των χεριών και των ποδιών του.

 

Στα βιβλία, «Η Ψυχολογία της Ευτυχίας» και «Αυτογνωσία», θα βρείτε πολλές ακόμα λεπτομέρειες για το θέμα.

 

Η ιδέα του Ken Keyes, με την οποία συμφωνώ απόλυτα, δεν ξεκίνησε από αυτόν. Ξεκίνησε πριν από 2.500 χρόνια, από ένα σοφό που λεγόταν Patanjali, ο οποίος έχει γράψει ένα πολύ μικρό βιβλίο με 200 φράσεις μόνο, εξηγώντας πώς μπορεί ο άνθρωπος να φωτιστεί. Σε αυτό το βιβλίο, μιλάει για τις πέντε αιτίες του ανθρώπινου πόνου, γιατί δηλαδή ο άνθρωπος υποφέρει.

 

Εξηγεί, ότι ο άνθρωπος δεν είναι σώμα, αλλά πνεύμα αιώνιο, μια συνειδητότητα που υπάρχει πριν από το σώμα, και θα υπάρχει μετά από το σώμα, αλλά όσο είναι ενσαρκωμένο, παθαίνει μια μορφή αμνησίας ή άγνοιας, και χάνει την επίγνωση της φύσης του. Μπορεί να πιστεύει ότι είναι πνεύμα, αλλά στην πορεία δεν το βιώνει. Είναι άλλο να πιστεύουμε ότι είμαστε πνεύμα, και άλλο να βιώνουμε την αιώνια μας ύπαρξη, αξία, και ελευθερία που έχουμε σαν πνεύμα.

 

Παθαίνοντας αυτή την αμνησία, είναι σαν το ηλεκτρικό ρεύμα που περνάει μέσα από τη λάμπα, και την ώρα που περνάει στην λάμπα, νομίζει ότι είναι η λάμπα, και ξεχνάει ότι είναι ρεύμα, και ότι η ύπαρξή του είναι ανεξάρτητη από τη λάμπα.

 

Καθώς εκφράζεται μέσα από αυτήν, νιώθει και πιστεύει ότι είναι η λάμπα. Νιώθει ότι είναι ξεχωριστή από τις άλλες λάμπες, συγκρίνει τον εαυτό της με τις άλλες λάμπες, νιώθοντας ανώτερη ή κατώτερη. Νιώθει κίνδυνο, και φοβάται πάρα πολύ ότι θα τελειώσει η λάμπα.

Κι όμως το ρεύμα, δεν ήταν ποτέ η λάμπα. Με την ίδια έννοια, εμείς δεν ήμασταν ποτέ το σώμα. Έχουμε ένα σώμα, και είναι σημαντικό να το αγαπήσουμε και να το φροντίσουμε με κάθε τρόπο, με σωστή διατροφή, με άσκηση, με αναπνοή, με χαλάρωση, με περπάτημα. Άλλο να λέμε, έχουμε ένα αυτοκίνητο που το αγαπάμε και το φροντίζουμε, και άλλο όταν είμαστε μέσα στο αυτοκίνητο, να νομίζουμε ότι είμαστε το αυτοκίνητο.

 

Επειδή έχουμε αμνησία, ταυτιζόμαστε αποκλειστικά με το σώμα και το νου ,και λέμε : «Είμαι αυτό». Αυτή η αποκλειστική ταύτιση με το σώμα και το νου, δημιουργεί φόβο: φόβο για τον πόνο, και φόβο για το τέλος της ύπαρξης. Ξέρουμε ότι το σώμα μπορεί να πονέσει, και ξέρουμε ότι το σώμα θα σταματήσει να υπάρχει. Το ίδιο και ο νους. Φοβόμαστε για το συναισθηματικό πόνο, ειδικά την απόρριψη και τη μοναξιά, και φοβόμαστε για το τέλος του νου.

 

Αυτός ο φόβος, μάς κάνει να προσπαθούμε να βρούμε την ευτυχία μας, την αξία, την ασφάλεια, την πληρότητα, την απόλαυση, μέσα από πράγματα έξω από εμάς. Και τι κάνουμε; Προσκολλιόμαστε. Προσκολλιόμαστε σε ανθρώπους, σε ουσίες, σε αντικείμενα, σε γλυκά, σε χρήματα, στο τσιγάρο, στο κομπιούτερ. Αποκτάμε προσκόλληση σε πράγματα έξω από τον εαυτό μας, για να βιώσουμε την ευτυχία μας. Για να βιώσουμε ότι αξίζουμε, ότι είμαστε ασφαλείς, ότι είμαστε ελεύθεροι, ότι η ζωή μας έχει νόημα.

 

Αυτές οι προσκολλήσεις, δεν λύνουν το πρόβλημα, γιατί δεν μπορούμε να ελέγξουμε τίποτα από αυτά που είναι έξω από μας. Δεν μπορούμε να ελέγξουμε τους ανθρώπους, δεν μπορούμε να ελέγξουμε τι θα γίνει, και τι θα έχουμε. Οι συνθήκες αλλάζουν. Το βιώνουμε αυτό σήμερα στην Ελλάδα, με την οικονομική κρίση, όπου παροχές που ήταν αυτονόητες, δεν υπάρχουν πια.

 

Η προσκόλληση, όχι μόνο δεν λύνει το πρόβλημα, αλλά τελικά το αυξάνει. Γιατί; Επειδή τώρα έχουμε άγχος, αν θα μπορούμε να αποκτήσουμε αυτό που θέλουμε. Έχουμε άγχος, αν θα το κρατήσουμε, όταν το αποκτήσουμε. Νιώθουμε θυμό, προς τους ανθρώπους που θεωρούμε ότι μας εμποδίζουν να αποκτήσουμε αυτό, στο οποίο είμαστε προσκολλημένοι, ή που μας παίρνουν αυτό στο οποίο είμαστε προσκολλημένοι. Νιώθουμε ζήλια, προς τους ανθρώπους που έχουν αυτό που θέλουμε, και δεν το έχουμε εμείς. Και όταν τελικά αποκτήσουμε αυτό που θέλουμε, δεν ησυχάζουμε, επειδή νιώθουμε φόβο μήπως το χάσουμε. Η αλήθεια είναι, ότι δεν μπορούμε να απολαύσουμε έναν άνθρωπο ή ένα πράγμα, στο οποίο είμαστε προσκολλημένοι. Όταν είμαστε εξαρτημένοι από κάποιον, υποβόσκει μέσα στο υποσυνείδητό μας κάποια αίσθηση κινδύνου, επειδή φοβόμαστε, μήπως χάσουμε αυτό τον άνθρωπο, μήπως χάσουμε αυτή την παροχή ευτυχίας.

 

Τα Επτά Κέντρα Συνειδητότητας

 

Μέσα στα δώδεκα μονοπάτια συναντάμε την έννοια των επτά κέντρων. Αυτά τα κέντρα είναι κέντρα συνειδητότητας, κέντρα ενέργειας, και κέντρα κινήτρων. Ανάλογα από ποιο κέντρο λειτουργούμε κάθε στιγμή, έχουμε ένα άλλο κίνητρο και, ανάλογα με το κίνητρό μας, η ενέργειά μας εστιάζεται σε κάποιο κέντρο. Τα επτά κέντρα είναι: Tης ασφάλειας, της απόλαυσης της κυριαρχίας ή επιβεβαίωσης, της αγάπης, της αφθονίας, της συνειδητής επίγνωσης και της κοσμικής συνειδητότητας. Ας δούμε αυτά τα επτά κέντρα με λεπτομέρεια.

 

Το κέντρο της ασφάλειας.

Όταν λειτουργούμε από αυτό το κέντρο, και δεν νιώθουμε εσωτερική ασφάλεια, η κάθε μας ενέργεια, η κάθε μας επικοινωνία με ανθρώπους, η κάθε μας ανάγκη να αποκτήσουμε χρήματα, ή οτιδήποτε στη ζωή μας, γίνεται με απώτερο σκοπό να νιώσουμε ασφάλεια. Το κίνητρό μας είναι η ασφάλεια. Έχουμε προσκολλήσεις για ασφάλεια σε ανθρώπους, σε εμπειρίες, σε αγαθά, σε αντικείμενα, στο φαγητό, σε ουσίες, σε καταστάσεις, στην ερωτική επαφή, στην περιουσία μας, στα χρήματα, σε θέσεις, και ακόμα στο να υπηρετούμε άλλους ανθρώπους ή να είμαστε «καλοί». Υπάρχει περίπτωση να έχουμε καλοσύνη, και να προσφέρουμε υπηρεσία, αλλά το βασικό κίνητρο να είναι η ασφάλεια.

Μπορεί να θέλουμε να τον «δεσμεύσουμε» με την «αγάπη» μας. Δεν είναι πάντα η αντίδραση   ή δεν είναι η πράξη, που δείχνει το κέντρο από το οποίο λειτουργούμε, αλλά είναι το βασικό κίνητρο με το οποίο κάνουμε ό,τι κάνουμε.

 

Δεύτερο κέντρο συνειδητότητας είναι το κέντρο της απόλαυσης.

Η απόλαυση μάς ξεκουράζει, φέρνει το νου στο παρόν και, όσο είμαστε στο παρόν, ξεχνάμε το παρελθόν, ξεχνάμε το μέλλον. Εθιζόμαστε στις απολαύσεις, για να ξεκουραστούμε και να βιώσουμε ευχαρίστηση. Μπορεί να έχουμε προσκόλληση απόλαυσης σε ανθρώπους, σε εμπειρίες, σε αγαθά, σε αντικείμενα, στο φαγητό, σε καταστάσεις, στην ερωτική επαφή, στην περιουσία, στα χρήματα, σε ουσίες, σε τσιγάρα, σε γλυκά, ποτά, τζόγο, τηλεόραση και θεάματα.

 

Το τρίτο κέντρο είναι το κέντρο μέσα από το οποίο αναζητάμε επιβεβαίωση της κυριαρχίας μας ή των δυνάμεών μας.

Αυτό το κάνουμε κυρίως, μέσα από ανθρώπους, χρήματα, την επαγγελματική μας θέση, ή κάποια κοινωνική θέση. Δηλαδή νιώθουμε ότι αξίζουμε, ότι έχουμε δύναμη, ότι είμαστε «σπουδαίοι». Επίσης, παίρνουμε επιβεβαίωση όταν κάποιος κάνει αυτό που του λέμε.

 

Όταν λέμε, «σε αγαπώ» μέσω της ενέργειας των τριών πρώτων κέντρων, εννοούμε ότι « σε αγαπώ», επειδή η παρουσία σου ή ο τρόπος που λειτουργείς, με κάνει να νιώθω ασφάλεια ή απόλαυση ή επιβεβαίωση. «Αν αύριο δεν λειτουργήσεις μ’ αυτό τον τρόπο, που επιβεβαιώνει την αξία μου, ή που μου δίνει ασφάλεια, ή απόλαυση, δεν θα νιώθω την ίδια αγάπη». Και μάλιστα, αν δίνει σε κάποιον άλλο, αυτά που έδινε μέχρι τώρα σ’ εμάς, δεν τον αγαπάμε αλλά νιώθουμε μίσος. Τότε δεν είναι ακριβώς αγάπη αυτό που νιώθουμε.

 

Μπορεί να νιώθουμε αγάπη, να έχουμε αγάπη μέσα μας, αλλά αυτή η αγάπη είναι αναμεμειγμένη με ανάγκη, με προσκόλληση. Πολλές φορές, αυτό που μπερδεύουμε για αγάπη, είναι η ευχαρίστηση που νιώθουμε, όταν κάποιος ικανοποιεί κάποιες ανάγκες μας. Το ερώτημα είναι, αν θα συνεχίσουμε να τον αγαπάμε, όταν δεν ικανοποιεί πια τις ανάγκες μας, ή όταν μας εμποδίζει να τις ικανοποιήσουμε.

 

Μόνον τότε θα ξέρουμε αν είναι αγνή αγάπη, ή αν είναι αγάπη μαζί με ανάγκη.

Συνεπώς νιώθουμε αγάπη, όταν ο άλλος κάνει αυτά που του λέμε, όταν συμφωνεί μαζί μας, όταν μας χρειάζεται. Νιώθουμε ότι αποκτάμε αξία και νόημα, όταν μας χρειάζεται. Μερικοί γονείς δυσκολεύονται να επιτρέψουν στα παιδιά τους, να μην τους χρειάζονται. Επίσης, «αγαπάμε» τον άλλον, όταν συγκρινόμαστε θετικά μαζί του.

 

Όλα αυτά είναι προϋποθέσεις, που υπάρχουν στο νου μας ,για να νιώθουμε άνοιγμα και αγάπη προς τους ανθρώπους, όταν λειτουργούμε από τα πρώτα τρία κέντρα συνειδητότητας. Τότε η ενέργειά μας είναι εγκλωβισμένη στα πρώτα τρία κέντρα συνειδητότητας. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κάτι κακό, είναι η ανθρώπινη φύση, είναι ανθρώπινο, αλλά υποφέρουμε. Δεν είναι κάτι κακό, δεν είμαστε αμαρτωλοί, δεν είμαστε απορριπτέοι. Είναι η φύση του ανθρώπου,       σ’ αυτό το στάδιο της εξέλιξής του, αλλά είναι ένα χαμηλότερο επίπεδο του εαυτού μας, όπου αμφιβάλλουμε για τον εαυτό μας, και προσπαθούμε να επιβεβαιώσουμε την αξία μας, και να βρούμε ασφάλεια, μέσα από εξωτερικές συνθήκες.

 

Οι περισσότεροι από εμάς, είμαστε εγκλωβισμένοι σ’ αυτά τα τρία πρώτα κέντρα ενέργειας, και όταν δεν ικανοποιούνται οι προσκολλήσεις μας, χάνουμε την αίσθηση της ασφάλειας, της ηρεμίας, της ευτυχίας και της αγάπης μας. Καταλήγουμε σε αμυντικές συμπεριφορές, και στρατηγικές, με την ελπίδα να έχουμε αυτά που θέλουμε.

 

Ίσως έχετε ακούσει για τις στρατηγικές των ρόλων του απόμακρου, του θύματος, του τρομοκράτη, του ανακριτή. Κάνουμε αυτά, με την ελπίδα να αναγκάσουμε τον άλλο να μας δώσει αυτά που θέλουμε. Έτσι, δημιουργούμε σχέσεις αλληλεξάρτησης και όχι σχέσεις με αγνή αγάπη, χωρίς ανάγκες. Όταν δεν ικανοποιούνται οι προσκολλήσεις μας, πονάμε, νιώθουμε αδικία, φοβόμαστε και θυμώνουμε, επειδή ο άλλος δεν είναι όπως τον χρειαζόμαστε να είναι, για να νιώθουμε ασφάλεια, ικανοποίηση, επιβεβαίωση και ελευθερία. Οι προσκολλήσεις, μας κάνουν να υποφέρουμε. Στα τραγούδια και στα κινηματογραφικά έργα, παρουσιάζουν την ιδέα ότι υποφέρουμε επειδή αγαπάμε. Δεν αληθεύει αυτό.

 

Η αγάπη ποτέ δεν δημιουργεί πόνο.

 

Η ανάγκη δημιουργεί πόνο, η εξάρτηση δημιουργεί πόνο.

Δεν πονάμε επειδή αγαπάμε τον άλλον, πονάμε όταν δεν έχουμε αυτό που χρειαζόμαστε από αυτόν. Ακόμα και αν ο άλλος φύγει από το σώμα του, μπορούμε να τον αγαπάμε, και χωρίς να έχουμε επαφή με το σώμα και την μορφή του. Πονάμε, επειδή μας λείπει το σώμα του. Μας λείπει το γεγονός ότι δεν μπορούμε να τον αγγίξουμε, να επικοινωνήσουμε, να μιλήσουμε. Δεν είναι η αγάπη μας για τον άλλο που μας πονάει, είναι η ανάγκη μας. Η ανάγκη της προσωπικότητας, για την παρουσία του άλλου.

 

Όταν μέσα από τα δώδεκα μονοπάτια, ή οποιοδήποτε σύστημα εξέλιξης, αρχίζει η ενέργειά μας να ανεβαίνει στο τέταρτο κέντρο, το κέντρο της αγάπης, και να ελευθερώνεται από τα πρώτα τρία κέντρα συνειδητότητας, για πρώτη φορά βιώνουμε αγάπη χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς ο άλλος να μας δίνει πράγματα που εμείς πιστεύουμε ότι πρέπει να έχουμε απ’ αυτόν, για να νιώθουμε αξία ή ασφάλεια. Συνήθως με το πρώτο άτομο που το νιώθουμε αυτό, είναι με το παιδί μας. Εκεί καταφέρνουμε να συνεχίσουμε να αγαπάμε, ακόμη κι όταν ο άλλος δεν μας δίνει πάντα αυτό που χρειαζόμαστε. Ούτε σ’ αυτό τα σημείο βέβαια το καταφέρνουν όλοι, αλλά είναι το πρώτο σημείο που ίσως το καταφέρουν.

 

Η αγάπη είναι σαν το χρυσό, που παίρνουμε από τη γη, και έχει μέσα του και άλλα μέταλλα. Αυτά τα άλλα μέταλλα είναι οι ανάγκες μας. Μέσα από τη φωτιά της σχέσης, όπου αγαπάμε κάποιον, κι εκείνος καμιά φορά λειτουργεί με τρόπο που μας ενοχλεί, έχουμε την ευκαιρία να ξεχωρίσουμε την αγάπη, από τα άλλα μέταλλα που είναι οι ανάγκες.

 

Έχουμε την ελεύθερη βούληση, να εξαγνίσουμε την αγάπη μας ή όχι. Κάθε φορά που πονάμε, κάθε φορά που θυμώνουμε ή που στενοχωριόμαστε, είναι μια ευκαιρία να ξεχωρίσουμε την αγάπη από την ανάγκη, να καταλάβουμε ότι η ανάγκη είναι αυτό που μας ενοχλεί, και όχι η αγάπη.

 

Προσοχή: αυτό δεν σημαίνει πως δεν μπορούμε να πούμε όχι στον άλλο, δεν σημαίνει πως δεν μπορούμε να καθορίσουμε όρια με τον άλλο, και σε κάποιες ακραίες καταστάσεις, αν ο άλλος είναι πάρα πολύ βίαιος, ανήθικος ή επιθετικός, δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να απομακρυνθούμε από τον άλλον. Απλώς σημαίνει, πως διατηρούμε αγάπη για τον άλλο. Η αγάπη λοιπόν δεν πονάει, η ανάγκη πονάει, και θέλουμε μέσα από τις σχέσεις να εξαγνίσουμε την αγάπη.

 

Όταν η ενέργεια ανεβαίνει ακόμα πιο ψηλά, φθάνει στο κέντρο του λαιμού, που είναι το κέντρο της αφθονίας.

 

Εδώ αρχίζουμε να νιώθουμε ενότητα, όχι μόνο με το παιδί μας, όχι μόνο με την οικογένειά μας, αλλά με ένα πολύ μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας. Ίσως στην αρχή, με τους ανθρώπους από την ίδια θρησκεία, ή χώρα, ή πολιτικό κόμμα ή αθλητική ομάδα. Καθώς προχωράμε όμως,   ο κύκλος της ταύτισής μας μεγαλώνει, και περιλαμβάνει ανθρώπους από όλες τις θρησκείες, όλες τις εθνικότητες, όλα τα οικονομικά ή εκπαιδευτικά επίπεδα. Συντονιζόμαστε με αυτό που υπάρχει πίσω από όλες αυτές τις «ετικέτες» των ανθρώπων.

 

Σε μερικούς ανθρώπους, ο κύκλος της ταύτισής τους δεν συμπεριλαμβάνει ούτε τον ίδιο τον εαυτό τους. Δεν αγαπούν τον εαυτό τους, ούτε τον φροντίζουν. Σε άλλους, ο κύκλος ταύτισης περιλαμβάνει τον εαυτό τους, και κανέναν άλλο. Οι περισσότεροι άνθρωποι όμως, ταυτίζονται με τον εαυτό τους, και την οικογένειά τους.

 

Υπάρχει ο κύκλος της ταύτισης, και ο κύκλος της δράσης. Ταύτιση σημαίνει ότι νιώθω ενότητα, ότι ενδιαφέρομαι, και δράση σημαίνει ότι κάνω και κάτι για να τους φροντίσω. Μερικοί από εμάς έχουμε ένα τεράστιο κύκλο ταύτισης, αλλά μικρό κύκλο δράσης.

 

Το θέμα είναι σιγά-σιγά η δράση μας, να φθάσει εκεί που ταυτιζόμαστε. Σε άλλους περιλαμβάνει φίλους και γνωστούς, σε άλλους, αυτούς που ανήκουν στην ίδια θρησκεία και χώρα, και μετά όλους και όλα, και όλο το σύμπαν, συμπεριλαμβάνοντας όχι μόνο τους ανθρώπους, αλλά και τα ζώα, τα φυτά, τη φύση, τα ποτάμια, τις θάλασσες.

 

Ταυτιζόμαστε με όλα, αρχίζουμε να βιώνουμε τον εαυτό μας, σαν ένα μέρος του συνόλου, και μας ενδιαφέρει η ζωή μας να μη βλάπτει πουθενά το σύνολο. Μας ενδιαφέρει ο τρόπος που ζούμε, να συμβάλλει στο καλό του συνόλου.

 

Όταν είμαστε σ’ αυτή την κατάσταση, αρχίζει να συμβαίνει κάτι πολύ ωραίο. Αρχίζουμε να έχουμε τη συμπαράσταση του σύμπαντος. Γίνονται θαύματα. Δεν χρειάζεται να κάνουμε καμία προσπάθεια επιβίωσης. Είμαστε υπηρέτες του σύμπαντος, και το σύμπαν πάντα φροντίζει για την επιβίωσή μας, για τις ανάγκες μας και παύουμε να κυνηγάμε να γεμίσουμε απ’ έξω, έχουμε εσωτερική πληρότητα. Έχουμε και την επιβεβαίωση που χρειαζόμαστε, και τα χρήματα που χρειαζόμαστε, και το σπίτι που χρειαζόμαστε, και όλα αυτά που χρειαζόμαστε για να ζούμε αξιοπρεπώς, και να κάνουμε το έργο μας. Όλα αυτά έρχονται με ένα μαγικό τρόπο, επειδή εμείς εργαζόμαστε για το καλό του συνόλου. Γι’ αυτό λέγεται «το κέντρο της αφθονίας».

 

Όταν η ενέργεια ανεβαίνει ακόμα πιο ψηλά, στο τρίτο μάτι, στο κέντρο του μετώπου, γινόμαστε παρατηρητές , με ηρεμία και με πνευματική αγάπη για όλους, ανεξάρτητα από ανάγκες και συμπεριφορές.

 

Βλέπουμε τους άλλους σαν ψυχές. Εδώ η αγάπη δεν εκφράζεται όπως εκφράζεται πολλές φορές στο σινεμά, ή στα τραγούδια, γιατί αυτού του είδους η αγάπη, αντιπροσωπεύει την εγκλωβισμένη ψυχή.

Βλέπουμε τον άλλο σαν ψυχή. Δεν έχουμε ιδιαίτερη ανάγκη να βολεύουμε το « εγώ» του άλλου, ή να βοηθάμε το «εγώ» του άλλου, να βολεύεται μέσα στη ζωή. Μας ενδιαφέρει πιο πολύ η εξέλιξη του άλλου, γιατί δεν τον βλέπουμε σαν «εγώ» ή σαν «σώμα». Τον βλέπουμε σαν μια ψυχή στην εξέλιξη, και αυτό μας ενδιαφέρει. Και έτσι μπορεί να μην παίζουμε σε αυτό το επίπεδο, τα διάφορα παιχνίδια του «εγώ». Εδώ είμαστε πιο ειλικρινείς ,συντονισμένοι πάντα στην ποιότητα της αγάπης. Δεν θα λέμε στον άλλο πάντα αυτά που θέλει να ακούσει, θα πούμε την αλήθεια, αλλά με αγάπη.

 

Όταν φτάνει στο πάνω μέρος του κεφαλιού– είναι ένα τεράστιο κέντρο που μας ενώνει με όλους και με όλα –γινόμαστε συμπαντική συνειδητότητα ,και βιώνουμε την ενότητα με όλους τους ανθρώπους, και όλη τη φύση, και όλο το σύμπαν.

 

Εδώ δεν μπορούμε καν να μιλάμε για αγάπη, όπως εμείς αντιλαμβανόμαστε την αγάπη, γιατί δεν υπάρχουν δύο. Είναι σαν αυτό που έλεγε ο Χριστός, «Είμαι μέσα σας, είστε μέσα μου, εγώ είμαι μέσα στον Πατέρα, ο Πατέρας είναι μέσα μου». Δεν υπάρχουν δυο διαφορετικά όντα , για να αγαπιούνται, ή όχι. Είμαστε ο άλλος. Είμαστε ένα με όλους.

Τα Δώδεκα Μονοπάτια προς την Ανώτερη Συνειδητότητα.

 

Προχωράμε τώρα στα δώδεκα μονοπάτια, που υπάρχουν για να μας βοηθήσουν να απελευθερώσουμε την ενέργειά μας, τη συνειδητότητά μας, από τα τρία πρώτα κέντρα, και να την ανεβάσουμε στο 4^ο, 5^ο, 6^ο και 7^ο κέντρο.

 

Το πρώτο μονοπάτι, στο οποίο θα αναφερθώ, είναι το μονοπάτι που λέει : Ανακαλύπτουμε, με ποιον τρόπο οι προσκολλήσεις μου, διαστρεβλώνουν την αντίληψή μου, για τους ανθρώπους και τις καταστάσεις γύρω μου.

 

Κάθε φορά που έχουμε μια προσκόλληση, ή που έχουμε οποιαδήποτε πεποίθηση, αυτή η πεποίθηση μας κάνει να βλέπουμε μόνον αυτό που συμφωνεί με την πεποίθησή μας. Το έχετε δει. Ανθρώπους που βλέπουν αυτό που πιστεύουν, και δεν βλέπουν αυτό που υπάρχει μπροστά τους. Η προσκόλληση όμως, μας κάνει να καταχωρούμε όλους τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες: Αυτούς που μας βοηθούν να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας, και αυτούς από τους οποίους νιώθουμε απειλή να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας. Είναι οι «καλοί» και οι «κακοί». Η αντίληψή μας διαστρεβλώνεται. Δυσκολευόμαστε να δούμε με αγάπη τον άνθρωπο που θεωρούμε ότι ο τρόπος, με τον οποίο λειτουργεί, μας εμποδίζει. Μας εμποδίζει να κοιμηθούμε, ή να έχουμε τα χρήματα που χρειαζόμαστε, ή να έχουμε την επαγγελματική μας θέση, ή τον σύντροφο που θέλουμε. Μπορούμε να δούμε αυτό τον άνθρωπο αντικειμενικά; Μπορούμε να δούμε αντικειμενικά αυτόν που συνέχεια μας κάνει χάρες; Μάλλον όχι.

 

Δηλαδή οι προσκολλήσεις μας ,διαστρεβλώνουν την αντίληψή μας.

Πώς θα απελευθερωθούμε; Με αυτοπαρατήρηση, με ερωτηματολόγια που μας βοηθούν να δούμε πιο καθαρά τι συμβαίνει, με ημερολόγια που γράφουμε σε τρίτο πρόσωπο, για να αποστασιοποιηθούμε από το «εγώ» μας.

 

Επίσης είναι πολύ σημαντική η ομαδική ανάλυση. Πρώτον ο τρόπος που λειτουργούμε, δεν είναι αυτός που νομίζουμε. Μέσα από την ομάδα, λειτουργούμε διαφορετικά, έχουμε κάποια αντικειμενικότητα γύρω μας, και η ομάδα μας βοηθάει να δούμε τον εαυτό μας. Γενικά, βλέπουμε τον έξω κόσμο, μέσα από τις πεποιθήσεις ,που προέρχονται από την εθνικότητα, τη θρησκεία, το φύλο, τη φυλή, τις οικονομικές μας πεποιθήσεις, την παιδεία, την εμφάνιση, το επάγγελμα. Όλα αυτά χρωματίζουν, φιλτράρουν και την αντίληψή μας και τη δημιουργία μας. H αντίληψη και η δημιουργία μας ,επηρεάζονται από τις πεποιθήσεις μας.

 

Η εργασία μας στην αυτογνωσία, είναι να καθαρίσουμε όλα αυτά τα φίλτρα που διαστρεβλώνουν την αντίληψή μας, και να βλέπουμε αυτό που υπάρχει, που είναι ένα ον του φωτός, μια έκφραση του Θείου, σε ένα προσωρινό σώμα.

 

Δεν γίνεται να απελευθερωθούμε από όλες τις προσκολλήσεις σε μια μέρα. Από ποιές προσκολλήσεις θέλουμε να απελευθερωθούμε; Από αυτές που μας δημιουργούν πόνο. Όπου υποφέρετε, όπου νιώθετε στενοχώρια, αδικία, λύπη, θυμό, πίσω από αυτό υπάρχει κάποια προσκόλληση. Οι προσκολλήσεις από τις οποίες χρειάζεται να απελευθερωθούμε σε κάθε στάδιο της ζωής μας, είναι μπροστά μας, δεν χρειάζεται να τις ψάξουμε. Είναι αυτά που εμποδίζουν την ηρεμία και την ευτυχία μας.

 

Να ρωτήσουμε τον εαυτό μας, «πότε δε νιώθουμε καλά; Σε ποιες περιπτώσεις; Σε τι είμαστε προσκολλημένοι;» Στην αγάπη του άλλου, στην επιβεβαίωση από τον άλλο, στην εμφάνισή μας, στο χρήμα, σε αυτή τη θέση;

Σε τι είμαστε προσκολλημένοι; Στο να είναι ο άλλος καλά; Ποια είναι η προσκόλληση που αυτή τη στιγμή δεν μας επιτρέπει να είμαστε καλά; Τι πιστεύουμε που μας κάνει να είμαστε προσκολλημένοι, και να υποφέρουμε, αν δεν το έχουμε; Χρειάζεται να θέλουμε να απελευθερωθούμε.

 

Το δεύτερο μονοπάτι: Ελευθερώνουμε τον εαυτό μας από προσκολλήσεις που προκαλούν οδύνη, και μας εμποδίζουν από την αγάπη.

 

Το πρώτο μονοπάτι λέει: εντοπίζω τις προσκολλήσεις, το δεύτερο λέει: απελευθερώνομαι.     Είναι μια δήλωση πρόθεσης, και μια δήλωση ικανότητας, ότι θέλουμε και μπορούμε να το κάνουμε. Η επιθυμία είναι: «θέλω να απελευθερωθώ από τις προσκολλήσεις που με κάνουν να υποφέρω και πιθανόν να κάνουν και άλλους να υποφέρουν μαζί μου».

Τα βιβλία Η Ψυχολογία της Ευτυχίας και Αυτογνωσία, μας βοηθούν να εντοπίσουμε τις προσκολλήσεις. Υπάρχουν επίσης δυο βιβλία, που μας βοηθούν να απελευθερωθούμε, με τις τεχνικές της ενεργειακής ψυχολογίας. Λέγονται Ενεργειακή Ψυχολογία και Αντιμετωπίζοντας Δύσκολες Εποχές, και περιέχουν αυτές τις τεχνικές: EFT, BSFF, TAT, Μέθοδο Σεντόνα, Χο’οπονοπόνο και Ακούγοντας την Καρδιά. Όλες αυτές είναι τεχνικές, που βοηθούν να βρούμε την προσκόλληση, και κατόπιν να εφαρμόσουμε τις τεχνικές για να απελευθερωθούμε απ’ αυτήν.

 

Ο Καζαντζάκης το είχε καταλάβει αυτό. «Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβάμαι τίποτα, είμαι ελεύθερος.»

Το ελπίζω εδώ, σημαίνει δεν έχω καμία προσκόλληση, δεν έχω κάτι που ελπίζω ότι θα γίνει. Δεν έχω κάποια προσκόλληση, που χρειάζεται να ικανοποιηθεί. Αφού δεν φοβάμαι και δεν έχω προσκόλληση, είμαι ελεύθερος. Εκεί είναι η ελευθερία μου, χωρίς φόβο και χωρίς προσκόλληση.

 

Τρίτον: Καλωσορίζουμε τα μαθήματα της ζωής μας, που μας κάνουν να συνειδητοποιήσουμε ποιες προσκολλήσεις χρειάζεται να επαναπρογραμματίσουμε.

Δεν μαθαίνουμε μόνο μέσα από δυσάρεστα γεγονότα. Δεν θέλω να δημιουργήσω μια τέτοια σκεπτομορφή. Μακάρι να μαθαίναμε μέσα από ευτυχία και ευημερία, και όλα να ήταν όπως τα θέλουμε. Αλλά όταν κάτι δεν είναι όπως το θέλουμε, έχουμε δύο επιλογές: Ή να υποφέρουμε, να νιώθουμε αδικημένοι, να νιώθουμε στενοχωρημένοι, φοβισμένοι, και πιθανόν θυμωμένοι, ή να αξιοποιήσουμε αυτή την ευκαιρία για εξέλιξη. Να αναρωτηθούμε: «Τι μπορούμε να μάθουμε εδώ; Γιατί αυτή η εμπειρία υπάρχει στη ζωή μας; Ποιο είναι το μάθημα που εμπεριέχεται σε αυτό που συμβαίνει;»

 

Τα πεδία από τα οποία μαθαίνουμε είναι:

α) το σώμα – θέματα υγείας και εμφάνισης.

β) τα οικονομικά και επαγγελματικά.

γ) οι σχέσεις και

δ) τα απρόοπτα γεγονότα, όπως ο θάνατος αγαπημένου, απώλεια χρημάτων, ένα γεγονός που πρέπει να αντιμετωπίσουμε, π.χ. ένα ατύχημα.

Αυτά είναι τα τέσσερα μεγάλα σχολεία στη ζωή μας.

Ένα παράδειγμα: τι θα μπορούσαμε να μάθουμε μέσα από μια αρρώστια;

 

Να αλλάξουμε τη διατροφή μας, να αλλάξουμε τον τρόπο ζωής μας, να απελευθερωθούμε από αρνητικές σκέψεις και συναισθήματα.

Αν κάνουμε αυτά τα τρία πράγματα, όχι μόνο βελτιώνουμε την υγεία μας, αλλά αυξάνουμε τη συνειδητότητά μας. Αλλάζοντας αυτά, θα έχουμε πολύ περισσότερη διαύγεια και δύναμη του νου. Δεν είναι μόνο το να γίνουμε καλά. Η εξέλιξή μας, είναι αυτό που μας ενδιαφέρει.

 

Η αρρώστια μπορεί να είναι μια θαυμάσια ευκαιρία για την εξέλιξή μας.

 

Τι άλλο;

*Να μάθουμε να είμαστε πιο ταπεινοί και συμπονετικοί.

*Να μάθουμε να δεχόμαστε αγάπη και φροντίδα. Ίσως μερικοί έχουν δυσκολία με αυτό.

*Να εμβαθύνουμε περισσότερο στο νόημα της ύπαρξης. Να επανεξετάσουμε τους στόχους και τις αξίες μας.

 

Άλλα μαθήματα μπορεί να είναι:

*Να αναπτύξουμε διανοητικές δυνάμεις και θετική προβολή.

*Να παίζουμε πιο ενεργητικό ρόλο στην κατάσταση της υγείας μας και της ζωής μας.

*Να αφεθούμε στη θέληση της ψυχής μας.

*Να συγκεντρωνόμαστε περισσότερο στην επαφή μας με το Θείο και

*Να συνειδητοποιήσουμε πως δεν είμαστε το σώμα μας.

 

Καθετί που συμβαίνει, μπορεί να είναι μια θαυμάσια ευκαιρία, να μάθουμε και να εξελιχτούμε   ή κάτι πολύ δυσάρεστο, ανάλογα με το πώς το αντιμετωπίζουμε.

 

Από έναν χωρισμό, τι μπορούμε να μάθουμε;

 

*Να δούμε πώς συμβάλλαμε και εμείς σ’ αυτή την κατάληξη. «Τι ρόλο έπαιξα και εγώ;»

*Να μάθουμε να αγαπάμε τον άλλο ανεξάρτητα από τη συμπεριφορά του.

*Να διαπιστώσουμε ότι μπορούμε να ζήσουμε και χωρίς τον άλλον. Αν 7 δισεκατομμύρια άτομα μπορούν να ζήσουν χωρίς αυτόν, μπορούμε και εμείς.

*Να αναπτύξουμε μεγαλύτερη εσωτερική δύναμη.

*Να βελτιώσουμε την εικόνα του εαυτού μας, κάτι που παίζει μεγάλο ρόλο στις σχέσεις μας.

*Να καθοδηγήσουμε τις ενέργειές μας σε μια πνευματική κατεύθυνση.

 

Το τέταρτο μονοπάτι: Έχουμε πάντα ότι χρειάζομαι σε αυτή τη στιγμή.

 

Το πέμπτο μονοπάτι: Η ζωή μας είναι ένας καθρέφτης που αντανακλά τα πιστεύω μας, τους προγραμματισμούς, τις σκέψεις, τα λόγια και τις πράξεις μας, πίσω σε εμάς.

 

Αναφερόμαστε στους νόμος της έλξης, του καθρεφτίσματος και της συμπαθητικής δόνησης. Ο κόσμος γύρω μας είναι ένα πεδίο άπειρων πιθανοτήτων. Αυτό που κάνει το πεδίο πιθανοτήτων να γίνει μια συγκεκριμένη πραγματικότητα, είναι οι πεποιθήσεις μας, και κυρίως τα συναισθήματά μας. Έλκουμε αυτά που πιστεύουμε, και για τα οποία έχουμε έντονα συναισθήματα. Αν φορέσουμε ροζ γυαλιά αυτή τη στιγμή, όλα θα είναι ροζ. Ίσως φοράμε γυαλιά οπού είναι γραμμένο: «δεν με αγαπάει κανένας, δεν θα με αγαπάει κανένας από εσάς.» ή «ποτέ δεν κάνω κάτι σωστά, ότι και να κάνω δεν βλέπω τίποτα σωστό.»

 

Αυτές οι πεποιθήσεις από τα παιδικά μας χρόνια, χρωματίζουν την αντίληψή μας, και μας αναγκάζουν να βλέπουμε πράγματα που ήδη πιστεύουμε, και να μην βλέπουμε πράγματα που δεν πιστεύουμε. Έχω δει τόσους ανθρώπους που δεν μπορούν να πιστέψουν, ότι οι άλλοι τους αγαπούν, ή ότι αξίζουν, ή ότι είναι καλοί, επειδή προγραμματίστηκαν στα παιδιά τους χρόνια με αυτή την αμφιβολία. Είναι μια ψευδαίσθηση, και πολλές φορές δεν θέλουν να αφήσουν αυτή την ψευδαίσθηση.

 

Ένα άλλο παράδειγμα είναι μια «ιστορία» που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο. Μια γυναίκα παρατηρεί, ότι η νέα γειτόνισσα στο διπλανό σπίτι, όποτε απλώνει τα ρούχα της, είναι βρόμικα και απορεί .Το σχολιάζει στον άντρα της λέγοντας, «Ξέρεις, δεν καθαρίζει καλά τα ρούχα της η γυναίκα αυτή, δεν ξέρω τι πρόβλημα έχει». Και μετά από καιρό, μια μέρα κοιτάζοντας έξω, βλέπει τα ρούχα καθαρά και λέει: «Τι ωραία, η γυναίκα έμαθε να καθαρίζει τα ρούχα της». Και απαντάει ο άντρας της: «Όχι, καθάρισα τα παράθυρά μας σήμερα».

 

Όλοι έχουμε παράθυρα σκονισμένα, με διάφορες πεποιθήσεις, βλέπουμε ένα σωρό ελαττώματα στους άλλους , που δεν έχουν καμία σχέση με αυτούς. Έχουν σχέση με τα παράθυρά μας.

Ας τα καθαρίσουμε.

 

Επομένως, εφόσον η ζωή είναι καθρέφτης, θέλουμε να οραματιστούμε τη ζωή μας, την υγεία μας, τις σχέσεις μας, την ευημερία μας, όπως ακριβώς τα θέλουμε, χωρίς να επεμβαίνουμε στην ελεύθερη βούληση των άλλων; Θα πρότεινα να το κάνουμε, όχι μόνο για εμάς, αλλά για όλους. Να οραματιστούμε ότι όλοι είναι σε επαφή με το φως μέσα τους.

 

Η σκέψη μας είναι μια μεγάλη δύναμη, στη δημιουργία της πραγματικότητας. Δώστε 5 λεπτά κάθε μέρα, αν όχι περισσότερο, για να οραματιστείτε τη ζωή που θέλετε για τον εαυτό σας, και για τους άλλους. (Όμως μην οραματιστείτε τι θα κάνουν οι άλλοι. Μόνο δείτε τους μέσα σε φως, σε επαφή με τον ανώτερο εαυτό τους.)

 

Το έκτο μονοπάτι: Δέχομαι τον εαυτό μου πλήρως, ακόμη και τις προσκολλήσεις και τις αδυναμίες μου, τις οποίες μετασχηματίζω σε προτιμήσεις και σε δυνάμεις.

 

Δεχόμαστε τον εαυτό μας με όλες τις αδυναμίες του. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί όταν κάποιος ξεκινάει ένα τέτοιο δρόμο, και παίρνει την ευθύνη για τη δημιουργία της πραγματικότητάς του, κινδυνεύει να νιώσει μεγάλη αυτοαπόρριψη και ενοχή για την πραγματικότητα που έχει δημιουργήσει μέχρι τώρα. Μέχρι τώρα είχε την άνεση ότι φταίνε οι άλλοι. «Αφού φταίνε οι άλλοι, εγώ δεν έχω καμία συμμετοχή στην πραγματικότητά μου, είμαι το θύμα και είμαι ήρεμος.»

 

Τώρα που δεχόμαστε την ευθύνη που ζητάει αυτός ο δρόμος, μπαίνουμε στη σκέψη ότι, αφού δεν φταίνε οι άλλοι, φταίμε εμείς. Δεν είναι έτσι.

Δεν φταίει κανένας. Είναι εμπειρίες που επιλέξαμε για να μάθουμε και να εξελιχθούμε.

 

Έχουμε δημιουργήσει μέχρι τώρα στη ζωή μας, ακριβώς την πραγματικότητα που χρειαζόμασταν σαν ερέθισμα, για την εξέλιξή μας. Έχουμε ελεύθερη βούληση, και δεν είμαστε αναγκασμένοι να μάθουμε απολύτως τίποτα. Μπορούμε να βυθιστούμε στο θυμό, στη στενοχώρια, στην αδικία και να μη μάθουμε απολύτως τίποτα.

 

Δεχόμαστε λοιπόν και αγαπάμε τον εαυτό μας, στο στάδιο της εξέλιξης που βρισκόμαστε, με όλα τα ελαττώματά του. Ένα παράδειγμα. Αν ζωγραφίζουμε έναν πίνακα, και ο πίνακας είναι στη μέση και δεν έχει τελειώσει, είναι απορριπτέος; Πρέπει να μισούμε τον πίνακα, να τον απορρίψουμε να τον σιχαινόμαστε; Ή μήπως είναι καλύτερα να τον δεχθούμε σαν αυτό που μπορεί, και πρέπει να είναι, κατά τη διαδικασία της τελειοποίησής του; Εμείς και οι άλλοι άνθρωποι γύρω μας, είμαστε «μισοτελειωμένοι πίνακες». Είμαστε όλοι σε μια διαδικασία εξέλιξης. Αν μπορούσαμε να είμαστε αλλιώς, θα ήμασταν. Ας αγαπήσουμε τον εαυτό μας με τα ελαττώματά μας, ας αγαπήσουμε τους άλλους με τα ελαττώματά τους.

 

Όμως δεν τελειώνουμε εκεί. Μετασχηματίζουμε τις προσκολλήσεις και τα ελαττώματα σε προτιμήσεις και δυνάμεις. Δεν σταματάμε να ζωγραφίζουμε, επειδή δεχόμαστε τον μισοτελειωμένο πίνακα. Δεν λέω ότι δεν θα τον τελειώσουμε. Είναι δυο πράγματα: δεχόμαστε τον πίνακα οπού είμαστε εμείς, στη φάση που βρισκόμαστε, αλλά συνεχίζουμε να ζωγραφίζουμε. Με τι ζωγραφίζουμε; Με το σύστημα των πεποιθήσεών μας.

 

Οι πεποιθήσεις και τα συναισθήματα μας είναι η αιτίες της πραγματικότητάς μας. Χρειάζεται να τις αλλάξουμε. Αλλάζοντας τις πεποιθήσεις, θα αλλάξουν τα συναισθήματα, θα αλλάξει η υγεία, θα αλλάξει αυτό που έλκουμε, θα αλλάξουν οι συμπεριφορές των άλλων ανθρώπων προς εμάς. Όλη η δύναμή μας είναι η αλλαγή του συστήματος πεποιθήσεων και αυτό είναι το θέμα σε όλο το σεμινάριο αυτογνωσίας.

 

Η αποδοχή αυτή, χρειάζεται να είναι ανεξάρτητη από τέσσερα βασικά πράγματα: Από τη γνώμη των άλλων, από την εμφάνιση μας, από το πώς συγκρίνομαι με τους άλλους, και από τα αποτελέσματα που έχουμε. Κολλάμε σε πολλά, αλλά αυτά είναι τα τέσσερα κύρια σημεία: Τι νομίζουν ο άλλοι, πώς είναι η εμφάνισή μας, το αποτέλεσμα των προσπαθειών μας, και το πώς συγκρίνουμε με τους άλλους. Και ο καθένας συγκρίνει τον εαυτό του με τον άλλο, σε ένα άλλο επίπεδο: Εμφάνιση, μαγείρεμα, χρήματα, γνώσεις, ο καθένας κάνει διαφορετικές επιλογές.

 

Το ένατο μονοπάτι : Ισορροπούμε τον εαυτό μας πριν δράσουμε.

Αποφεύγουμε να δρούμε, όταν είμαστε συναισθηματικά φορτισμένοι. Αυτό είναι μια καλή συμβουλή. Πόσες φορές δεν έχουμε μετανιώσει γι’ αυτό που είπαμε, για τον τρόπο που μιλήσαμε, ή επειδή δεν κάναμε κάτι; Αν μπορούσαμε, έστω και λίγο να περιμένουμε για να έρθουμε στο κέντρο μας, όλα θα ήταν διαφορετικά. Υπάρχουν τρόποι να το κάνουμε, υπάρχουν ασκήσεις, αναπνοές, διαλογισμός, χαλάρωση, εκτόνωση, υπάρχει ο χορός, το περπάτημα, η μουσική, το γράψιμο, η ενεργειακή ψυχολογία. Βρείτε τον τρόπο που θα σας βοηθήσει να επιστρέψετε στην ηρεμία, πάρτε αποφάσεις και μετά επικοινωνήστε.

 

Το έβδομο μονοπάτι : (έβαλα πρώτα το ένατο γιατί το έβδομο λέει):

Επικοινωνούμε ανοικτά και ειλικρινά με τους άλλους ανθρώπους, ώστε να μπορέσουμε να διαλύσουμε τα συναισθήματά μας του διαχωρισμού και της ξεχωριστότητας.

 

Θέλουμε να μοιραστούμε με τον άλλο τα συναισθήματα μας, ότι είμαστε στενοχωρημένοι, ότι είμαστε θυμωμένοι, πως νιώθουμε αδικημένοι ,αλλά να το κάνουμε με συνειδητότητα, από το κέντρο μας. Άλλο να πούμε σε κάποιον, « είμαι θυμωμένος μαζί σου», και άλλο να τον βρίζουμε και να τον πληγώσουμε.

 

Πρώτα ερχόμαστε στο κέντρο μας, και μετά μαθαίνουμε να κάνουμε αυτό που λέγεται «εγώ-μήνυμα». Το «εγώ-μήνυμα», είναι τρόπος επικοινωνίας όπου εξηγούμε στον άλλο τι νιώθουμε, τι χρειαζόμαστε, και γιατί το χρειαζόμαστε, χωρίς να τον κριτικάρουμε, να τον κατηγορούμε ή να τον ταπεινώνουμε.

 

Η άλλη μέθοδος είναι η «ενεργητική ακρόαση» όπου μαθαίνουμε να ακούμε τον άλλον, όταν δεν νιώθει καλά. Όταν ο άλλος δεν είναι καλά κάνουμε « ενεργητική ακρόαση», όταν εμείς δεν είμαστε καλά, κάνουμε « εγώ μήνυμα».

 

Και στις δυο περιπτώσεις, χρειάζεται αυτοανάλυση, για να γνωρίσουμε τον εαυτό μας.

 

Το όγδοο μονοπάτι: Προσφέρουμε βοήθεια στους άλλους, με αγάπη και συμπόνια, έχοντας την επίγνωση ότι μαθαίνουν από τα προβλήματά τους.

 

Είναι πολύ σημαντικό. Θέλουμε πάντα να προσφέρουμε βοήθεια με αγάπη. Θέλουμε όμως να θυμόμαστε, ότι τα προβλήματά τους είναι δώρα του σύμπαντος προς αυτούς, για την εξέλιξή τους. Πώς θα βρούμε αυτή την ισορροπία; Να δώσουμε αγάπη και βοήθεια. Όμως να γνωρίζουμε, και να θυμόμαστε το έξης: Αν η κάμπια θέλει να βγει από το κουκούλι, και εμείς σαν «καλός άνθρωπος που βοηθά», προσεκτικά σχίσουμε το κουκούλι, για να βγει η πεταλούδα με πιο εύκολο τρόπο, μετά από αυτό, δεν μπορεί να πετάξει. Γιατί μόνο αν εξασκήσει τα φτερά της, πιέζοντας το κουκούλι, τα υγρά του σώματός της μπαίνουν μέσα στα φτερά, και τα δυναμώνουν για να μπορούν να πετάξουν.

 

Αν συνέχεια λύνουμε τα προβλήματα των άλλων, και ειδικά με τα παιδιά μας, δεν τους επιτρέπουμε να βιώσουν τα δικά τους «φτερά», για να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες τις ζωής τους. Άλλο είναι η στήριξη, άλλο είναι να αναλαμβάνουμε την επίλυση. Άλλο να σπρώξουμε το αυτοκίνητο μέχρι να πάρει μπρος, και άλλο να το σπρώξουμε μέχρι τον προορισμό του. Πρέπει να βρούμε αυτή την ισορροπία. Ούτε να είμαστε αδιάφοροι, και να μη μας ενδιαφέρει το ότι ο άλλος χρειάζεται βοήθεια, ούτε να αναλάβουμε την επίλυση. Είναι αυτό που λένε: « άλλο να δώσω ψάρι στον άνθρωπο, και άλλο να του δείξω πώς να ψαρεύει».

 

Το δέκατο μονοπάτι: Ηρεμούμε τις ασταμάτητες διαταραχές του νου, ώστε να έχουμε πιο καθαρή εμπειρία και ένωση με τον κόσμο γύρω μας.

Όταν σταματούν οι διακυμάνσεις του νου, το πνεύμα βιώνει την αληθινή του φύση. Δεν βιώνουμε την αληθινή μας φύση, επειδή δεν σταματάει ποτέ ο νους. Αυτά τα μονοπάτια και οι τεχνικές, όπως ο διαλογισμός, οι αναπνοές, η προσευχή, η χαλάρωση, ο στοχασμός, η σωστή διατροφή, όλα αυτά θα βοηθήσουν την ενέργειά μας να ανέβει και θα αρχίσουμε να έχουμε λιγότερη φλυαρία στο νου μας, λιγότερες προσκολλήσεις να προστατεύσουμε.

 

Όσο περισσότερες προσκολλήσεις έχουμε, τόσο μεγαλύτερη η ανάγκη να σκεφτόμαστε πώς θα τις ικανοποιήσουμε, και τόσο λιγότερη η πιθανότητα ηρεμίας και ευτυχίας.

 

Όσο λιγότερες προσκολλήσεις έχουμε, τόσο πιο πιθανόν είναι να μπορούμε να είμαστε καλά. Τις προσκολλήσεις δεν τις καταργούμε. Τις μετατρέπουμε σε προτιμήσεις. Δεν είμαστε χωρίς επιθυμίες. Έχουμε προτιμήσεις, αλλά δεν έχουμε την ψευδαίσθηση ότι δεν μπορούμε να είμαστε καλά, χωρίς αυτές. Έτσι δεν υποφέρουμε. Προτιμούμε και κάνουμε ότι μπορούμε ηθικά, για να δημιουργήσουμε αυτό που θέλουμε. Το ζητάμε, εργαζόμαστε γι’ αυτό, το οραματιζόμαστε, κάνουμε έξυπνες ενέργειες για να το δημιουργήσουμε.

 

Το ενδέκατο μονοπάτι : Έχουμε συνεχή επίγνωση ποιο από τα επτά κέντρα συνειδητότητας δρα περισσότερο.

 

Αισθανόμαστε την ενέργεια, την αντίληψη, την αγάπη, και την εσωτερική μας ειρήνη να μεγαλώνουν, καθώς ανοίγουν, διευρύνονται αυτά τα κέντρα.

 

Εφαρμόζοντας το μονοπάτι, κάνοντας διαλογισμό, κάνοντας διάφορες τεχνικές, μελετώντας τις πνευματικές αλήθειες, απελευθερωνόμαστε από το φόβο, από την αμφιβολία για την αξία μας και την ασφάλειά μας, και αρχίζουμε να βιώνουμε εσωτερική πληρότητα, και σταδιακά η ενέργειά μας απελευθερώνεται, και αρχίζουμε να βιώνουμε τα ανώτερα κέντρα συνειδητότητας.

 

Το δωδέκατο μονοπάτι : Ο καθένας, μαζί και ο εαυτός μας, είναι ένα αφυπνιζόμενο ον, που εξελίσσεται σε ανώτερα επίπεδα συνειδητότητας και αγάπης.

 

Είμαστε όντα σε διαδικασία τού να αφυπνισθούμε πνευματικά. Το παιδί μας, ο σύντροφός μας, όλοι οι άνθρωποι γύρω μας, (μαζί και οι εφοριακοί, οι βουλευτές, οι τρομοκράτες, οι πρόσφυγες, όλοι), είναι σε διαδικασία πνευματικής αφύπνισης.

 

Δεν υπάρχει ένα ον, που να μην είναι στην διαδικασία της εξέλιξης. Μπορεί να μην το ξέρει, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι. Όλοι είμαστε σ’ αυτήν την διαδικασία.

 

Θέλουμε σταδιακά να βλέπουμε έτσι όποιον κοιτάμε, όποια μορφή και αν έχει, όποια εθνικότητα, ανεξάρτητα αν είναι διάσημος ή άγνωστος, φτωχός ή πλούσιος. Να βλέπουμε μόνον αυτό: μια μοναδική έκφραση του θείου, μια οικουμενική συνειδητότητα, σε μια προσωρινή εκδήλωση, και να νιώθουμε μια ενότητα με αυτό το ον.

 

Αυτό σημαίνει να απελευθερωθούμε, όπως είπαμε στην αρχή, από όλες αυτές τις πεποιθήσεις που μας κάνουν να βάζουμε τους ανθρώπους σε κατηγορίες, και να βλέπουμε τον καθένα, σαν μια μοναδική έκφραση της θείας συνειδητότητας ,που κάνει το καλύτερο που μπορεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να βάλουμε όρια, ότι δεν μπορούμε να πούμε όχι, ότι δεν μπορούμε ακόμα να τον πάμε στο δικαστήριο.

 

Με την βοήθεια αυτών των 12 σκέψεων, μπορούμε να βρούμε την ευτυχία μέσα μας. Αυτός είναι ο προορισμός μας.

 

Να Είστε Πάντα Καλά.

 

 

 

 

 

Αντιμετωπίζοντας την  Aρνητικότητα των Aνθρώπων

Πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την αρνητικότητα των ανθρώπων, όταν συναντάμε μια συμπεριφορά που μας στεναχωρεί; Μία έρευνα που είχαν κάνει με το ερώτημα «με ποιο τρόπο θα ήθελες να αντιμετωπίζεις την αρνητικότητα των άλλων;».

Υπήρχαν 3 πιθανές απαντήσεις:

Να έχω περισσότερη αυτοπαραδοχή,

Να έχω αυτογνωσία ή

Να απομακρύνομαι από «τοξικούς ανθρώπους»,

72 % επιλέξανε το τρίτο.

Δεν θέλανε καθόλου αυτογνωσία, ούτε αυτοπαραδοχή, «να φύγει από την ζωή μου».

Ο «τοξικός άνθρωπος» είναι μια έκφραση του θείου που τυχαίνει να είναι στην ζωή μας για κάποιον λόγο. Αν όμως είναι το παιδί σας, ο σύντροφός σας, ο γονιός σας, ο γείτονάς σας, κάποιος που είναι κοντά σας και δεν μπορείτε, τι θα κάνετε; Το plan «Α» για το 72% είναι να μην έχουν επαφή μ’ αυτό τον άνθρωπο.

Το plan «Β» είναι να μάθουμε να είμαστε καλά. Και με ποιόν τρόπο μπορούμε να είμαστε καλά; Μερικές συμπεριφορές που μπορεί να ενοχλήσουν είναι η κριτική, η επιθετικότητα, τα ψέματα, το κουτσομπολιό, τα παράπονα, η άρνηση και όταν δεν συμφωνούν μαζί μας ή δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες μας.

Ποια είναι τα πιθανά μαθήματα σε αυτές τις περιπτώσεις;

Η κοσμοθεωρία πίσω από αυτό που θα σας πω, λέει ότι δεν είμαστε αυτά τα σώματα, ούτε είμαστε ο νους, αλλά είμαστε μια αιώνια συνειδητότητα που βρίσκεται στην διαδικασία της εξέλιξης. Η εξέλιξη της ικανότητάς μας να βιώσουμε την αληθινή μας φύση, μέσα στις 4 διαστάσεις και να μπορούμε να την εκφράσουμε. Αυτή είναι η πρόκληση της ανθρώπινης ύπαρξης. Σαν πνεύμα είμαστε αιώνιοι, σαν προσωπικότητα έχουμε μια διάρκεια από κάποια δευτερόλεπτα έως 100 χρόνια. Ο λόγος που βρισκόμαστε σε αυτή την διάσταση είναι, μέσα από την ελεύθερη βούληση, να μπορούμε να θυμηθούμε την αληθινή μας φύση και να την εκφράσουμε.

Να την εκφράσουμε μέσα από μία ενάρετη ζωή, με αγάπη, με αλήθεια, με δικαιοσύνη, με σεβασμό, με ειλικρίνεια, με όλες τις ιδιότητες που θα θέλαμε να έχουν οι άλλοι προς εμάς. Θέλουμε να μας αγαπάνε, να μας λένε την αλήθεια, να μας σέβονται. Τότε τι σημαίνει εξέλιξη; Εξέλιξη είναι να γίνουμε εμείς αυτό που θα θέλαμε ο άλλος να είναι. Μέσα σε αυτό το πείραμα, η ζωή μας δίνει ευκαιρίες να κάνουμε αυτό. Μία από αυτές τις μεγάλες ευκαιρίες είναι όταν κάποιος μας συμπεριφέρεται δυσάρεστα. Αυτό είναι μια θαυμάσια εμπειρία να μπορούμε να συντονιστούμε με ένα ανώτερο μέρος του εαυτού μας που δεν θυμώνει, που δεν στεναχωριέται, που δεν φοβάται, που δεν μειώνεται, που δεν θίγεται.

Τότε υπάρχει το εγώ που πονάει, υποφέρει, θίγεται, φοβάται και υπάρχουμε εμείς σαν συνειδητότητα πίσω και πάνω από το νου, που δεν έχουμε κανένα πρόβλημα γιατί είμαστε ασφαλείς, μέσα στην αξία μας, μέσα στην ασφάλειά μας, μέσα στο νόημα της ύπαρξής μας. Όλη η διαδικασία είναι να μπορούμε να απελευθερωθούμε από το φόβο και την ανασφάλεια του εγώ και να μπορούμε να συνδεθούμε με την αληθινή μας πνευματική φύση, που έχει αυτή την πραότητα, αυτή την ηρεμία, αυτή την δύναμη. Έχουμε πολλά ερεθίσματα στη ζωή που μας βοηθάνε με αυτό.

Ένα ερέθισμα είναι η υγεία μας – η σωματική μας κατάσταση, ένα άλλο είναι η εργασία μας – η επιβίωσή μας, τα οικονομικά, επαγγελματικά. Ένα άλλο είναι τα διάφορα γεγονότα στη ζωή μας. Αλλά το νούμερο ένα, από το οποίο μαθαίνουμε, είναι η συμπεριφορά των ανθρώπων γύρω μας. Εδώ υπάρχει η μεγαλύτερη ευκαιρία να ελευθερωθούμε από το εγώ, από τον φόβο και να συντονιστούμε με την ανώτερή μας φύση.

Δεν είναι θέμα καλού ή κακού. Δεν είμαστε κακοί αν δεν το καταφέρουμε και στις δύο περιπτώσεις είμαστε μέσα στην αγάπη του Θείου. Η αγάπη του θείου είναι δεδομένη, ότι και να καταφέρουμε. Και να μην καταφέρουμε να συγχωρούμε, και να μην καταφέρουμε να αγαπάμε, η αγάπη του θείου είναι η ίδια. Οπότε να φύγουμε από την ταύτιση αυτής της διαδικασίας της εξέλιξης με το καλό και το κακό, με την αγάπη ή όχι, με την ευλογία ή όχι. Η αγάπη, η αποδοχή και η ευλογία του Θείου και του Σύμπαντος είναι αμετάκλητη, ανεξάρτητα αν το καταφέρουμε ή όχι. Απλώς μας συμφέρει.

Δεν είναι θέμα καλού και κακού, είναι θέμα ελευθερίας. Είμαστε ελεύθεροι από την στιγμή που μπορούμε να είμαστε καλά ότι και να κάνει ο άλλος. Είναι θέμα ελευθερίας. Είμαστε ελεύθεροι να είμαστε ήρεμοι; Είμαστε ελεύθεροι να αγαπάμε; Είμαστε ελεύθεροι να ακούσουμε; Αν η απάντηση είναι «όχι πάντα», τότε δεν είμαστε ελεύθεροι. Είμαστε εγκλωβισμένοι σε διάφορους προγραμματισμούς που δε μας επιτρέπουν να βιώσουμε ούτε την ηρεμία, ούτε την ευτυχία, ούτε την αγάπη που θα θέλαμε να βιώσουμε στην ζωή μας. Άρα είναι θέμα ελευθερίας, δεν είναι θέμα καλού ή κακού.

Είναι θέμα αλήθειας ή ψέματος. Όταν είμαστε συντονισμένοι με την αλήθεια δεν φοβόμαστε, δεν πληγωνόμαστε. Όταν είμαστε συντονισμένοι με τους προγραμματισμούς που έχουμε από τα παιδικά μας χρόνια, ότι η αξία μας μετριέται με τη γνώμη των άλλων, ότι κινδυνεύουμε από τον άλλον, ότι χρειαζόμαστε κάποιον άλλον για να είμαστε ασφαλείς, αυτοί οι προγραμματισμοί χαλάνε την ευτυχία μας. Αν ήμασταν συντονισμένοι με την αλήθεια δεν θα είχαμε κανένα πρόβλημα με την αρνητικότητα των άλλων γύρω μας.

Οι άλλοι μας δίνουν μια μεγάλη ευκαιρία για εξέλιξη, που σημαίνει απελευθέρωση και μία μόνιμη ηρεμία και ευτυχία επειδή τώρα η ευτυχία μας δεν εξαρτιέται πάνω στο τι θα κάνουν οι άλλοι. Μέσα σε όλο αυτό το τρόπο σκέψης, υπάρχει και η ασφάλεια που νιώθουμε επειδή μπορούμε να καθορίσουμε όρια με αγάπη. Δυστυχώς, έχουμε γεννηθεί μέσα σε μια κοινωνία που λέει «Αν αγαπάς κάποιον κάνεις ότι σου ζητάει· ακόμα αν είναι εις βάρος σου ή είναι εις βάρος του. Αν αγαπάς κάποιον τον αφήνεις να κάνει ότι θέλει και αν δεν τον αφήνεις να κάνει ότι θέλει δεν τον αγαπάς». Κατά την γνώμη μου, όλα αυτά είναι ψευδαισθήσεις που δεν βοηθάνε τον άλλον. Δεν είναι αγάπη να αφήσουμε κάποιον να λειτουργεί άδικα και ανήθικα. Δεν τον βοηθάμε σαν ψυχή.

Δεν τον βοηθάμε όταν τον αφήσουμε να είναι ανεύθυνος. Μέσα από την ασφάλεια του γεγονότος, ότι δεν είναι έλλειψη αγάπης να καθορίζουμε όρια με αγάπη, νιώθουμε πιο ασφαλείς. Τώρα μπορούμε να αγαπάμε πιο εύκολα. Τώρα μπορούμε να συγχωρούμε. Γιατί όταν δεν νιώθουμε αυτή την ικανότητα να πούμε «όχι» με αγάπη ή «ναι» με αγάπη, χρειάζεται να βγαίνουμε από την αγάπη για να πούμε όχι. Θυμώνουμε με τον άλλον που μας βάζει στη θέση να χρειάζεται να πούμε «όχι». Δεν θέλουμε να το πούμε γιατί φοβόμαστε να χάσουμε την αγάπη του, φοβόμαστε ότι θα μας χαρακτηρίσει όχι καλούς. Φοβόμαστε ότι θα έχουμε ενοχές.

Τότε φεύγουμε από την αγάπη και μπαίνουμε στο θυμό για να μπορούμε να πούμε όχι. Δεν θα χρειαζόταν να βγούμε αν νιώθαμε ότι έχουμε το δικαίωμα και δεν είμαστε κακοί αν χρειάζεται κατά καιρούς να καθορίζουμε τα όρια, σε σχέση με ποιες συμπεριφορές μπορούμε να δεχτούμε από τον άλλον και τι είναι αυτό που μπορούμε εμείς να κάνουμε για τον άλλον. Πιστεύω, ότι είναι ωραίο να κάνουμε πράγματα για τους άλλους ανθρώπους, και να κάνουμε ότι μπορούμε. Όταν μπορούμε, ας θυσιάσουμε δικές μας ανάγκες με αγάπη και όχι από το φόβο της απόρριψης ή της σύγκρουσης και όχι από πρέπει ή από κάποιο ρόλο του θύματος ή οτιδήποτε. Καλά κάνουμε όταν από αγάπη μπορούμε να θυσιάσουμε αυτό που θέλουμε εμείς και να κάνουμε αυτό που θέλει ο άλλος. Αυτό είναι πνευματικό, είναι ωραίο. Όταν όμως το κίνητρο δεν είναι από αγάπη αλλά από φόβο ή από ρόλο ή πρέπει, δεν είναι αρετή, είναι φόβος, είναι παζάρι. Παζαρεύουμε την ελευθερία μας για να έχουμε την αγάπη του άλλου.

Μερικές προτάσεις για την αντιμετώπιση της αρνητικότητας των άλλων:

1. «Να θυμηθούμε ότι εμείς δημιουργούμε την πραγματικότητά μας. Οι άλλοι δεν είναι υπεύθυνοι γι’ αυτό που νιώθουμε».

Εδώ υπάρχουν δύο σκέλη: το πρώτο σκέλος είναι να πιστεύουμε ότι εμείς δημιουργούμε τις συνθήκες που επιτρέπουμε στον άλλον να κάνει αυτό που κάνει. Αυτές οι συνθήκες δημιουργούνται από εξελικτικές επιλογές. Αυτό σημαίνει ότι θέλαμε να εξελιχθούμε μέσα από αυτό το ερέθισμα. Επίσης, καθρεφτίζουν τις πεποιθήσεις που υπάρχουν στο υποσυνείδητό μας, π.χ. αν σαν παιδί δεν πήραμε αγάπη αλλά πήραμε απόρριψη ή δεν μας σεβάστηκαν ή αγνόησαν τις ανάγκες μας, το λογικό συμπέρασμα που υπάρχει στο υποσυνείδητό μας είναι ότι «εγώ δεν αξίζω αγάπη, δεν αξίζω να με σέβονται, δεν θα με λογαριάζουν οι άνθρωποι και οι άνθρωποι θα μου επιτίθενται γιατί αυτό αξίζω, φταίω εγώ που μου επιτίθενται.» Αν δεν έχουμε διορθώσει αυτές τις πεποιθήσεις στο υποσυνείδητο σήμερα, έλκουμε από ανθρώπους αυτές τις συμπεριφορές μέσα από τους νόμους του καθρεφτίσματος ή της συμπαθητικής δόνησης.

Εμείς επιλέγουμε και δημιουργούμε τις συμπεριφορές των ανθρώπων που υπάρχουν γύρω μας με τον τρόπο που έχουμε λειτουργήσει εμείς στο παρελθόν, με την απόφασή μας να μάθουμε συγκεκριμένα μαθήματα από τη συμπεριφορά τους και με το καθρέφτισμα των λανθασμένων πεποιθήσεων στο υποσυνείδητο. «Πως θα καταλάβουμε ποιο από τα τρία είναι;» Δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι να μάθουμε το μάθημα για το οποίο υπάρχει το ερέθισμα. Τότε ελευθερωνόμαστε. Ο νόμος της αιτίας και αποτελέσματος δεν είναι μια μορφή τιμωρίας και ούτε είναι κάτι που αν υποφέρουμε αρκετά θα τελειώσει, σαν μία ποινή ενός εγκληματία που πάει στη φυλακή 3 χρόνια ή 10 χρόνια και μετά είναι ελεύθερος. Δεν λειτουργεί ο νόμος έτσι. Δεν είναι τιμωρία, είναι εκπαιδευτική ευκαιρία. Τελειώνει όταν μάθουμε το μάθημα. Αν δεν μάθουμε το μάθημα, μπορεί να υποφέρουμε 50 χρόνια αλλά δεν τελειώνει. Χρειάζεται να μάθουμε το μάθημα. Το πρώτο μάθημα είναι να είμαστε καλά, με αυτό που συμβαίνει.

Μπορεί να μην συμφωνήσετε μαζί μου, μπορεί να είναι δύσκολο, γιατί ζούμε σε μια κοινωνία που δεν μας λέει ότι εμείς έλκουμε τη συμπεριφορά των ανθρώπων γύρω μας. Μας λέει ότι οι άλλοι φταίνε και εμείς φταίμε για αυτούς.

Το δεύτερο σκέλος είναι, ότι είμαστε υπεύθυνοι τουλάχιστον για αυτό που νιώθουμε με αυτό που κάνει ο άλλος. Αν το σκεφτείτε δεν μπορείτε να το αρνηθείτε, γιατί 100 άτομα δημιουργούν άλλα συναισθήματα με το ίδιο ερέθισμα. Αυτό που γίνεται μέσα στο νου μας και την καρδιά μας και σε όλο το σύστημά μας ορίζεται όχι από το ερέθισμα αλλά τι σημασία δίνουμε σε αυτό και πως το ερμηνεύουμε. Εκεί τουλάχιστον, αν το σκεφτείτε, θα χρειαστεί να συμφωνήσετε μαζί μου, γιατί ο διπλανός δεν δίνει την ίδια σημασία και δεν το ερμηνεύει με τον ίδιο τρόπο, λέει «δεν βαριέσαι, έχει πρόβλημα ο άνθρωπος. Μη σκας» και εμείς λέμε τα ίδια στον άλλον όταν το ερέθισμα δεν μας απασχολεί ιδιαίτερα. Τότε τουλάχιστον ας δεχτούμε την ευθύνη για τα συναισθήματα που νιώθουμε με το ερέθισμα που μας δίνει ο άλλος.

2. «Οι άλλοι δημιουργούν τη δική τους πραγματικότητα. Δεν είμαστε υπεύθυνοι για τα συναισθήματά τους».

Είμαστε όμως υπεύθυνοι για τις πράξεις μας, τις σκέψεις μας, τα λόγια μας. Είμαστε υπεύθυνοι και αυτά δημιουργούν τη ζωή μας, δημιουργούν τις συνέπειες στη ζωή μας. Γιατί είναι σημαντικό αυτό; Γιατί πολλές συγκρούσεις, πάρα πολλές συγκρούσεις και τσακωμοί που έχουμε με τους άλλους ανθρώπους είναι επειδή δεν έχουμε φύγει από την πεποίθηση ότι είμαστε υπεύθυνοι γι’ αυτό που νιώθουν. Χρειάζεται να ελευθερωθούμε από αυτή την ιδέα ότι εμείς είμαστε υπεύθυνοι για τα συναισθήματα των άλλων. Αλλιώς νιώθουμε ότι πρέπει με κάποιον τρόπο να αναγκάζουμε τον άλλον να είναι αλλιώς, για να μπορούμε να νιώθουμε εμείς εντάξει. Είναι πολύ σημαντικό να μπορούμε να πάρουμε εμείς την ευθύνη για τα συναισθήματά μας και να επιτρέπουμε στον άλλον να έχει την ευθύνη για τα δικά του.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ζητάμε μια άλλη συμπεριφορά από τον άλλον και δεν σημαίνει ότι εμείς δεν προσπαθούμε να συμπεριφερόμαστε με τρόπο ώστε να μη στεναχωρηθεί ο άλλος. Τον σεβόμαστε, τον αγαπάμε και κάνουμε ότι μπορούμε. Όταν επιλέγει, παρόλο που εμείς δεν θέλουμε καθόλου να τον στεναχωρήσουμε, αλλά επιλέγει να στεναχωρηθεί έτσι κι αλλιώς, ας μη νιώθουμε την ευθύνη. Ας του επιτρέψουμε να έχει την ευθύνη για τα συναισθήματα που επιλέγει να δημιουργεί, παρόλο που εμείς δεν έχουμε κανένα κίνητρο να στεναχωρήσουμε τον άνθρωπο αυτόν.

3. «Να δεχτούμε και να είμαστε ευτυχισμένοι με τα πράγματα, όπως είναι, καθώς κάνουμε ότι μπορούμε ηθικά να τα αλλάξουμε, αν θέλουμε».

Υπάρχει ένα πολύ σημαντικό σεμινάριο για το θέμα: «Η Αποδοχή και η Δύναμη της Αποδοχής». Δεχόμαστε ότι η τωρινή μας πραγματικότητα είναι σοφή. Είναι αυτή που μπορεί να είναι λογαριάζοντας τις τρείς συνθήκες που σας ανέφερα: το Κάρμα, Επιλογή Ψυχής και Καθρέφτισμα. Οι τωρινές συνθήκες είναι ακριβώς οι συνθήκες που χρειαζόμαστε εμείς για να έχουμε το ερέθισμα για να κάνουμε το επόμενο βήμα στην εξέλιξή μας. Αν δεν το δεχόμαστε, δυστυχώς μέσα από το νόμο της έλξης , ότι δεν δεχόμαστε, ότι απορρίπτουμε, όπου νιώθουμε αρνητικά συναισθήματα, έχουμε περισσότερες πιθανότητες να έλκουμε αυτά στη ζωή μας. Η λύτρωσή μας είναι να σταματήσουμε να συμμετέχουμε σε αυτή την πραγματικότητα με το να το δεχτούμε σαν αποτέλεσμα νομοτέλειας του σύμπαντος και σαν ευκαιρία εξέλιξης. Να σταματήσουμε να το απορρίπτουμε, να μη νιώθουμε αδικία ή θυμό, και να ρωτήσουμε τον εαυτό μας :«Τι μπορώ να μάθω εδώ; »

4. «Να θυμόμαστε ότι σαν θεϊκή συνειδητότητα αξίζουμε πάντα σεβασμό και αγάπη ανεξάρτητα από τις σκέψεις, τα λόγια και την συμπεριφορά των άλλων ή ακόμη και του εαυτού μας».

Επίσης μια σημαντική πληροφορία είναι, ότι ένα μεγάλο μέρος του πόνου που βιώνουμε από την συμπεριφορά των άλλων, είναι γιατί πιστεύουμε ότι χάνουμε την αξία μας. Από τον τρόπο που μιλάνε, από την κριτική τους, από την επιθετικότητά τους, από την απόρριψή τους. Είναι μια ψευδαίσθηση. Δεν έχει καμία σχέση η αξία μας με τη δική τους συμπεριφορά, με τα δικά τους λόγια. Η αξία μας είναι δεδομένη, σαν εκφράσεις, ακτίνες του θείου στην υλική διάσταση. Έχουμε προγραμματιστεί να πιστεύουμε ότι η αξία μας μειώνεται ή κινδυνεύει από τα λόγια και τις πράξεις των άλλων. Αν μπορούμε να μάθουμε αυτό το μάθημα, το 50% από τις φορές που στεναχωριόμαστε θα εξαφανιστούν. Ο άλλος έχει πρόβλημα.

Πότε είναι ο άλλος επιθετικός και επικριτικός; όταν είναι ευτυχισμένος; Όχι. Έχει πρόβλημα, δε νοιώθει καλά και απορρίπτει , θυμώνει και υψώνει τη φωνή του και μιλάει υποτιμητικά, ειρωνικά. Δεν το κάνει αυτό επειδή είναι ευτυχισμένος, επειδή έχει δίκιο, το κάνει επειδή δε νιώθει καλά. Δεν είναι ικανοποιημένος, είναι φοβισμένος, αδικημένος, στεναχωρημένος. Να το θυμόμαστε αυτό. Όταν βλέπουμε τον άλλον να συμπεριφέρεται έτσι μπορούμε να σκεφτούμε 3 ερωτήσεις.

α. «Τι νοιώθει; Τι νοιώθει που τον κάνει να συμπεριφέρεται έτσι;» Σίγουρα δεν είναι ευτυχισμένος, έχει κάποιο πρόβλημα , κάποιο ενεργειακό ή συναισθηματικό μπλοκάρισμα .

β. «Τι μπορώ να μάθω εδώ; Αυτοπεποίθηση; Αυτοπαραδοχή; Κατανόηση; Αποταύτιση; Συγχώρεση; Καθορισμό ορίων; Να κάνω ένα εγώ μήνυμα; Τι μπορώ να μάθω εδώ;»

γ. «Ποιος θέλω να είμαι απέναντι σε αυτό το ερέθισμα; Να τον βρίζω; Να του επιτίθεμαι; Να μην του απαντάω; Να κάνω ενεργητική ακρόαση; Να ρωτήσω τι νοιώθει; Τι συμβαίνει; Αν μπορώ να τον βοηθήσω; Να του πω ότι τον αγαπώ; Τι να κάνω;».

Υπάρχει το βιβλίο «Ποιος Θέλω να Είμαι» και σε κάθε ερέθισμα σας προσφέρει περίπου 20 πιθανότητες. Αυτή είναι η μόνη ελευθερία μας. Η μόνη ελευθερία μας είναι πως ανταποκρινόμαστε προς τα ερεθίσματα. Τα ερεθίσματα που υπάρχουν σήμερα στη ζωή μας είναι το αποτέλεσμα αυτών των τριών παραγόντων: Κάρμα, Επιλογή Ψυχής και Καθρέφτισμα.

Η δύναμή μας να δημιουργήσουμε μια άλλη πραγματικότητα, είναι να αντιδράμε προς αυτά διαφορετικά. Να πάρουμε αυτή την ευκαιρία για να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε και που νιώθουμε και να ανταποκρινόμαστε προς αυτό το ερέθισμα διαφορετικά. Μία ζωή ανταποκρινόμαστε μηχανικά σαν ρομπότ, και παράγουμε τα ίδια συναισθήματα και συμπεριφορές και απαντάμε με τον ίδιο τρόπο, ή απομακρυνόμαστε ή κάνουμε μούτρα ή επίθεση. Ο μόνος τρόπος να δημιουργήσουμε μία άλλη πραγματικότητα διαφορετική από την πραγματικότητα που έχουμε αυτή τη στιγμή, είναι να το βλέπουμε διαφορετικά, να νιώθουμε διαφορετικά και να ανταποκρινόμαστε διαφορετικά.

Μια μεγάλη βοήθεια μας προσφέρει εδώ η Ενεργειακή Ψυχολογία, που θα αναφέρουμε σε λίγο.

Ας εδραιώσουμε το αίσθημα της αξίας μας και ας καταλάβουμε ότι δεν κινδυνεύει καθόλου από την αντίληψη, τα λόγια ή την συμπεριφορά του άλλου. Τώρα, εδώ να προσέξουμε δύο παγίδες: Ότι αξίζουμε ανεξάρτητα από τη γνώμη των άλλων, δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε ελαττώματα. Απλώς αξίζουμε με τα ελαττώματα μας ,επίσης και οι άλλοι αξίζουν με τα ελαττώματα τους τη δική μας αγάπη και σεβασμό. Και δεύτερον, δεν σημαίνει ότι είμαστε ανώτεροι από κανέναν, αλλά ούτε κατώτεροι.

Είμαστε όλοι ακτίνες της θείας συνειδητότητας, όλοι αξίζουμε αγάπη και σεβασμό.

5. «Να θυμόμαστε επίσης ότι σαν αιώνια όντα είμαστε πάντα ασφαλείς».

Δύο ευάλωτα σημεία: Αξία και Ασφάλεια. Αν είχαμε ξεκαθαρίσει την αξία και την ασφάλειά μας ,ότι και να έκανε ο άλλος δε θα είχαμε πρόβλημα. Έχουμε πρόβλημα από αυτά τα δύο. Όταν νιώθουμε ότι ο τρόπος που λειτουργεί βάζει σε κίνδυνο την αξία μας ή την ασφάλειά μας και μπορούμε να προσθέσουμε εδώ και την ελευθερία μας, μας περιορίζει την ελευθερία ή την απόλαυσή μας και ακόμα και το νόημα της ύπαρξής μας.

6. «Να καλλιεργούμε κατανόηση για τους άλλους και τον εαυτό μας καθώς είμαστε όλοι σε μία διαδικασία εξέλιξης».

Να συνειδητοποιήσουμε ότι ο άλλος ίσως έχει πρόβλημα από τα παιδικά του χρόνια. Πιθανόν να είναι δυστυχισμένος ή φοβισμένος ή πληγωμένος και συμπεριφέρεται έτσι. Ελέγχεται από τις προσκολλήσεις και τις ανάγκες του. Και εδώ είναι πολύ σημαντικό να ασκήσουμε την διάκριση στο νου μας μεταξύ του άλλου και της συμπεριφοράς του. Μπορούμε να διατηρήσουμε την αποδοχή και την αγάπη για το ον καθώς διαπραγματευόμαστε μια άλλη συμπεριφορά από αυτόν τον άνθρωπο. Δηλαδή απορρίπτουμε την συμπεριφορά αλλά όχι το ον, τον άνθρωπο. Αυτό είναι πολύ σημαντικό για τα παιδιά. Να εξηγήσουμε στα παιδιά, πως όταν θυμώνουμε δεν χάνουμε την αγάπη μας για αυτά. Αγαπάμε το παιδί, αλλά δεν μας αρέσει η τη συμπεριφορά του και για ποιους λόγους δεν αγαπάμε αυτή την συγκεκριμένη συμπεριφορά. Τι φοβόμαστε ή τι πιστεύουμε γι’ αυτό.

7. «Έχουμε κάνει εξελικτικές επιλογές να εξελιχθούμε μέσα από αυτή την εμπειρία». Αυτή την εμπειρία για κάποιο λόγο την έχουμε επιλέξει, να έχουμε επαφή με έναν άνθρωπο που λειτουργεί με τον τρόπο που είναι δυσάρεστος για το νου μας, για το εγώ μας. Είναι μια επιλογή που έχουμε κάνει για να μπορούμε να εξελιχθούμε.
8. “Να αξιοποιήσουμε εμψυχωτικές ερωτήσεις, ρωτώντας γιατί νιώθουμε ηρεμία, αξία, ασφάλεια, αγάπη ή ευτυχία ακόμα και όταν ή παρόλο που ο άλλος συμπεριφέρεται έτσι”.

Είναι μια όμορφη άσκηση. Μπορείτε να την κάνετε γραπτά. Επιλέγετε τη συμπεριφορά που σας στεναχωρεί. Συνειδητοποιείτε πως νιώθετε όταν ο άλλος συμπεριφέρεται έτσι και μετά ρωτάτε τον εαυτό σας «Τι θα ήθελα να νιώθω; Ηρεμία; Αδιαφορία; Ασφάλεια; Αξία; Αγάπη, Δύναμη; Τι θέλω να νιώθω; Κατανόηση;» Μετά δημιουργείτε μια εμψυχωτική ερώτηση που λέει «Γιατί νιώθω ηρεμία ή ασφάλεια ή την αξία μου ακόμα και όταν ο άλλος με απορρίπτει, ακόμα και όταν ο άλλος μιλάει επιθετικά, ακόμα και όταν ο άλλος μου λέει ότι κάνω λάθος;». Και μετά γράφουμε από κάτω από την ερώτηση όλους τους λόγους, λογικούς, πρακτικούς και πνευματικούς λόγους που μπορούμε να νιώθουμε την ηρεμία μας, να νιώθουμε την αξία μας, να νιώθουμε την ασφάλειά μας, ακόμα και όταν ο άλλος δεν συμπεριφέρεται όπως θα θέλαμε να συμπεριφερθεί.

Είναι μια εύκολη και αποτελεσματική μέθοδος που μπορείτε να την εφαρμόζετε για όποιο ερέθισμα σας απασχολεί. Και μία απάντηση που μπορείτε να βάλετε πάντα είναι «Με συμφέρει. Με συμφέρει να είμαι ήρεμος, με συμφέρει να είμαι ευτυχισμένος ακόμη και όταν συμβαίνει αυτό».

9. «Να μην το πάρουμε προσωπικά. Ο άλλος έχει πρόβλημα, δεν μπορεί να ελέγξει τον εαυτό του»

Πολύ συχνά παίρνουμε προσωπικά θέματα που δεν είναι προσωπικά. Πιστεύουμε ότι ο άλλος κάνει κάτι για να μας στεναχωρήσει. Δεν είμαι πεπεισμένος για αυτό. Αυτό μπορεί να συμβαίνει 5 % από τις φορές. Ο άλλος κάνει κάτι επειδή έχει ανάγκη να το κάνει. Έχει προγραμματιστεί να λειτουργεί έτσι, να μιλάει έτσι, αυτοαμύνεται, προσπαθεί να προστατεύσει τον εαυτό του, να ικανοποιήσει τις ανάγκες του και εμείς το παίρνουμε σαν να το κάνει μόνο και μόνο για να μας στεναχωρήσει. Αν το σκεφτούμε σε βάθος, πιθανόν να μην αληθεύει. Θα υπάρχουν φορές που ήμασταν από την άλλη πλευρά, και κάναμε πράγματα επειδή εμείς πιστεύαμε σε αυτά, έχουμε συνηθίσει να λειτουργούμε έτσι, ικανοποιούμε ανάγκες και ο άλλος υποφέρει ή θίγεται και νομίζει ότι το κάνουμε για να τον στεναχωρήσουμε. Πιθανόν να το έχετε βιώσει. Δεν είχαμε κίνητρο να τον στεναχωρήσουμε, απλώς κάναμε αυτό που είχαμε ανάγκη να κάνουμε. Ας μην τα παίρνουμε τα πράγματα τόσο προσωπικά.

10. «Ίσως έχουμε κάτι να διορθώσουμε στη σκέψη, στην έκφραση, στη συμπεριφορά και στον τρόπο ζωής μας».

Εδώ θα χρειαστεί να χωρίσουμε το περιεχόμενο του τι λέει ο άλλος, από τον τρόπο που το λέει. Όταν κάποιος λέει κάτι επικριτικά, επιθετικά δεν ακούμε καν το περιεχόμενο. Κλείνουμε τα «παντζούρια» και αμυνόμαστε και ετοιμάζουμε την απάντησή μας. Ο άλλος είναι μία μορφή του Σύμπαντος, του Θείου που μας μιλάει. Μπορεί ο τρόπος του να είναι εντελώς λάθος, αλλά μπορεί να έχει να μας πει κάτι σημαντικό. Ας μην το αποκλείουμε. Και ακόμα αν έχει κάτι να μας πει, δεν σημαίνει ότι δεν αξίζουμε. Ας θυμηθούμε ότι είμαστε στο στάδιο της εξέλιξης , και είναι απόλυτα φυσικό να έχουμε ελαττώματα. Φυσικά και δεν τα κάνουμε όλα σωστά. Ας πάρουμε την ευκαιρία να ακούσουμε τι λέει ο άλλος, μόνο όφελος μπορούμε να έχουμε από αυτό. Αν έχει δίκιο, έχουμε την ευκαιρία να διορθώσουμε ότι μπορούμε και αν δεν έχει δίκιο, έχουμε την ευκαιρία τώρα να βιώσουμε την αξία μας, παρόλο που ο άλλος λέει ότι δεν είμαστε εντάξει. Έχουμε την ευκαιρία να μάθουμε κάτι μέσα από αυτό που λέει, αλλά για να το καταφέρουμε αυτό χρειάζεται να ξεχωρίσουμε το περιεχόμενο από τον τρόπο.

11.«Να ψάξουμε το πιθανό καθρέφτισμα και τον μηχανισμό με τον οποίο επηρεαζόμαστε».

Ίσως καθρεφτίζεται ο φόβος μας για την επιθετικότητα ή ο φόβος για την κριτική ή τα συναισθήματα και οι πεποιθήσεις μας. Ίσως η πεποίθηση ότι «δεν είμαι καλός, ότι δεν αξίζω.» Μπορεί να καθρεφτίζονται οι προσκολλήσεις μας. Ίσως η συμπεριφορά του θίγει κάποια προσκόλληση μας. Ίσως έχουμε ενοχές, που έλκουν την συγκεκριμένη συμπεριφορά του άλλου, που ενεργοποιούν τις ενοχές μας, σαν ευκαιρία να απελευθερωθούμε από αυτές. Ίσως μας καθρεφτίζει μία προβολή ή προκατάληψη που έχουμε. Υπάρχει ένα ολόκληρο μάθημα πάνω σε αυτό όπου αναφερόμαστε σε περίπου 20 στοιχεία που υπάρχουν μέσα μας που καθρεφτίζονται στη συμπεριφορά του άλλου. Ίσως συμπεριφερόμαστε προς τον εαυτό μας έτσι.

Επίσης, πιθανόν να καθρεφτίζει ότι δεν σεβόμαστε εμείς τον εαυτό μας, κριτικάρουμε τον εαυτό μας, απορρίπτουμε τον εαυτό μας. Ο άλλος καθρεφτίζει αυτό που κάνουμε εμείς και θυμώνουμε μαζί του. Είναι ο καθρέφτης μας. Μας δείχνει ότι εμείς κριτικάρουμε τον εαυτό μας, ότι εμείς δεν σεβόμαστε τις ανάγκες μας, δεν παίρνουμε χρόνο για τις ανάγκες μας και θυμώνουμε μαζί του όταν κάνει το ίδιο σε μας ή στον εαυτό του.

Εδώ η μέθοδος που χρησιμοποιούμε είναι το Ho΄oponopono, όπου ζητάμε να ελευθερωθούμε από ότι υπάρχει μέσα μας που προδιαθέτει τον άλλον να συμπεριφερθεί με τον τρόπο αυτό. Να ρωτήσουμε «Τι μας καθρεφτίζει;». Τι συναισθήματα μας καθρεφτίζει, ποιες πεποιθήσεις, ποιους φόβους, ποιες ενοχές, ποιες δικές μας συμπεριφορές μπορεί να καθρεφτίζει;

12. «Να επικοινωνήσουμε με εγώ μήνυμα και να καθορίσουμε όρια με αγάπη και σταθερότητα, αγάπη με πνευματική διάκριση».

Είναι και ένα μάθημα αυτό. Να έχουμε αρκετό αυτοσεβασμό, να μη φοβόμαστε τη σύγκρουση, να μη φοβόμαστε την απόρριψη και να εξηγούμε στον άλλον τι νιώθουμε και τι χρειαζόμαστε.

Στο «εγώ μήνυμα» εξηγούμε στον άλλον τι χρειαζόμαστε από αυτόν, επικοινωνούμε τις ανάγκες και συναισθήματά μας. Το «εσύ μήνυμα» είναι κάτι εντελώς διαφορετικό, όπου λέμε στον άλλον ότι είναι λάθος, ασκούμε κριτική.

Στο «εγώ μήνυμα» δεν λέμε «είσαι λάθος», λέμε «εγώ νιώθω έτσι, εγώ χρειάζομαι να με προσέχεις, χρειάζομαι να με δεχτείς, χρειάζομαι να μου μιλάς με έναν ήρεμο και σεβαστό τρόπο».

13. «Ενεργητική ακρόαση. Να βοηθήσουμε τον εαυτό μας και τον άλλον να καταλάβουμε τι νιώθει και τι χρειάζεται».

Τα δύο εργαλεία της αποτελεσματικής επικοινωνίας είναι το «εγώ μήνυμα» και η ενεργητική ακρόαση. Το «εγώ μήνυμα» το χρησιμοποιούμε όταν εμείς έχουμε πρόβλημα.

Την «ενεργητική ακρόαση» την χρησιμοποιούμε όταν ο άλλος έχει πρόβλημα. Όταν ο άλλος μας κριτικάρει ή μας επιτίθεται ποιος έχει το πρόβλημα; Ο άλλος. Ο άλλος έχει το πρόβλημα, δεν είναι καλά.

Γενικά δεν έχουμε μάθει να επικεντρωνόμαστε σε αυτό. Επικεντρωνόμαστε στο ότι εμείς δεν νιώθουμε καλά τώρα. Δε χρειάζεται να πούμε κάτι, δε χρειάζεται να απαντήσουμε σε κάτι.

Είναι αρκετό να ρωτήσουμε τον άλλον «τι νιώθει, τι χρειάζεται, μήπως έχουμε κάνει κάτι, τι μπορούμε να κάνουμε για να νιώσει καλύτερα».

Δεν χρειάζεται εδώ «εγώ μήνυμα», όταν ο άλλος είναι θυμωμένος, χρειάζεται «ενεργητική ακρόαση», να τον ακούσουμε και μετά μπορούμε να πούμε «ξέρεις όμως, όταν μου μιλάς μ’ αυτό τον τρόπο στεναχωριέμαι εγώ, χάνω τη διάθεση να επικοινωνήσω μαζί σου, χάνω τη διάθεση να συνεργαστώ μαζί σου. Θα παρακαλούσα από εδώ και πέρα, όταν έχεις μια ανάγκη να μου την εκφράζεις ξεκάθαρα, χωρίς κριτική, χωρίς επιθετικότητα».

Είναι ένας συνδυασμός από αυτές τις δύο τεχνικές «εγώ μήνυμα» και «ενεργητική ακρόαση» που μπορούμε να καλλιεργήσουμε μια πολύ πιο σωστή επικοινωνία.

Γίνονται μαθήματα πάνω σε αυτό και υπάρχουν 4 βίντεο στο ιντερνέτ για την αποτελεσματική επικοινωνία. Αν δεν τα βρείτε στείλτε μας ένα e-mail για να σας τα στείλουμε.

 

14. «Να συνειδητοποιήσουμε πιθανές εσωτερικές συγκρούσεις».

Ο άλλος καθρεφτίζει εκτός από τον φόβο μας, την ενοχή μας, τις προκαταλήψεις μας και τις εσωτερικές μας συγκρούσεις. Τι σημαίνει αυτό; Έχουμε δύο κομμάτια του εαυτού μας που συγκρούονται, έχουν διαφορετικές ανάγκες και υπάρχει μία πάλη μέσα μας. Ο άλλος όταν μας καθρεφτίζει αυτό, θα καθρεφτίζει ένα μέρος του εαυτού μας που συγκρούεται με το άλλο και όταν λειτουργεί μ’ αυτό τον τρόπο, εμείς θα έχουμε σύγκρουση μαζί του επειδή έχουμε σύγκρουση με τον εαυτό μας.

Αν ήμασταν ξεκάθαροι, δεν θα είχαμε πρόβλημα. Αυτό που μας καθρεφτίζει είναι ένα μέρος του εαυτού μας, με το οποίο συγκρουόμαστε και μετά έχουμε πρόβλημα με τον άλλον, που δεν θα είχαμε, αν είχαμε λύσει την εσωτερική μας σύγκρουση.

15. «Να δούμε τον άλλον σαν δάσκαλο, σαν την τέλεια ευκαιρία για εξέλιξη».

Όχι δάσκαλο για μίμηση. Δάσκαλο για να μάθουμε να συνδεόμαστε με τον ανώτερο εαυτό, παρόλο που, να το προσέξετε αυτό: όταν κάποιος συμπεριφέρεται μ’ έναν τρόπο που μας στεναχωρεί έχουμε την εξής τάση, να ξεχάσουμε όλα τα θετικά του. Να βλέπουμε μόνο τα αρνητικά και να μην έχουμε μια αντικειμενική αντίληψη για τον άλλον. Κάθε πρωί μπορούμε να φέρνουμε στο νου μας 5 θετικές ιδιότητες του άλλου.

Μπορεί αυτές οι ιδιότητες να μη μας ωφελούν σε κάτι, μπορεί να είναι καλός μάγειρας, μπορεί να είναι καλός οδηγός, μπορεί να είναι καλός στα μαθηματικά, μπορεί να είναι εύσπλαχνος στους άλλους, ακόμη και όταν είναι τσιγκούνης μαζί μας, δεν έχει σημασία, σημασία έχει ότι έχει θετικές ιδιότητες και είναι πολύ σημαντικό να ισορροπήσουμε στο νου μας αυτή την εικόνα που έχουμε για τον άλλον άνθρωπο.

Αν έχετε πρόβλημα με κάποιον άνθρωπο προτείνω την εξής άσκηση: να κλείσετε τα μάτια σας, να ηρεμήσετε με κάποιον τρόπο, να φέρετε στο νου σας τον άλλον, να φέρετε στο νου σας 5 θετικές ιδιότητές του, να κάνετε Ho΄oponopono (αν δεν ξέρετε τι σημαίνει αυτό κοιτάξτε ή στείλτε μήνυμα να σας στείλουμε το link για αυτό) όπου ζητάτε να απελευθερωθείτε από ότι υπάρχει μέσα σας που μπορεί να έλκει αυτή τη συμπεριφορά, όποια συμμετοχή και αν έχετε.

Στο τέλος, να τον οραματιστείτε με φως μέσα του και γύρω του και να ευχηθείτε το ανώτερο καλό για αυτόν. Είναι το πιο σημαντικό που μπορείτε να κάνετε.

Το επαναλαμβάνω: Φέρτε τον στο νου, θυμηθείτε 5 θετικές ιδιότητες του, να αλλάξει λίγο η διάθεσή σας, κάντε Ho΄oponopono, (μάθετε τη μέθοδο από την ιστοσελίδα μας, ζητήστε να απελευθερωθείτε από ότι υπάρχει μέσα σας που έλκει αυτό το πράγμα, αυτό το ερέθισμα) και οραματιστείτε τον άλλον σε φως και ευχηθείτε να είναι καλά. Αυτό είναι το πιο αποτελεσματικό που μπορείτε να κάνετε.

16. «Να θεραπεύσουμε παιδικά βιώματα που μας κάνουν ευάλωτους».

Θιγόμαστε, στεναχωριόμαστε, πονάμε και φοβόμαστε όχι επειδή αντικειμενικά κινδυνεύουμε από κάτι αλλά επειδή το παιδί μέσα μας πιστεύει ότι κινδυνεύει. Έτσι, χρειάζεται η εργασία και η θεραπεία με το εσωτερικό παιδί. (Είναι πολύ σημαντικό σεμινάριο αν δεν το έχετε κάνει 5 φορές αξίζει να κάντε ξανά και ξανά. Υπάρχει πολύ πράγμα μέσα στο υποσυνείδητο, που χρειάζεται να διορθωθεί. Και ο ποιο αποτελεσματικός τρόπος είναι το σεμινάριο για την θεραπεία του εσωτερικού παιδιού).

17. «Να κάνουμε Ho΄oponopono και να οραματιστούμε στο φως τον άλλον».
18. «Να βοηθήσουμε τον άλλον να νιώσει ασφάλεια μαζί μας».

Η συμπεριφορά του είναι αμυντική. Όλες οι αρνητικές συμπεριφορές είναι αμυντικές. Ακόμη και όταν κάνει μούτρα ή δεν μας μιλάει, μας επιτίθεται και μας κριτικάρει. Μάλλον δεν το κάνει αυτό με ένα παιδί 2 μηνών, ούτε με ένα κουταβάκι 2 μηνών, όπου προφανώς νιώθει ασφάλεια. Μία μεγάλη πρόκληση στην εξέλιξή μας είναι να γίνουμε τόσο αθώοι, χωρίς πονηριά, χωρίς φόβο και αμυντικούς μηχανισμούς, τόσο ανοιχτοί και καθαροί όπως ένα παιδί 2 μηνών. Χωρίς αμυντικούς μηχανισμούς. Τότε θα νιώθει ασφάλεια και δεν θα αμύνεται με τον τρόπο που αμύνεται.

19. «Να συγχωρούμε τον άλλον και τον εαυτό μας».

Το αντίθετο από την συγχώρεση είναι να διατηρούμε αρνητικά συναισθήματα. Τα αρνητικά συναισθήματα έλκουν αυτά για τα οποία νιώθουμε αρνητικά. Ευχάριστα συναισθήματα έλκουν αυτά για τα οποία νιώθουμε ευχάριστα. Αν δεν συγχωρούμε τον άλλον και διατηρούμε αρνητικά συναισθήματα έλκουμε ξανά και ξανά το ίδιο και αν φύγει αυτός θα βρούμε κάποιον άλλον, που θα έλκουμε ακριβώς την ίδια συμπεριφορά. Το πρόβλημα όμως δεν είναι με τον άλλον, είναι με τη συμπεριφορά του και θα έλκουμε από εδώ και από εκεί παρόμοιες συμπεριφορές, μέχρι να μη νιώθουμε ότι μας θίγει αυτή η συμπεριφορά, να μη στεναχωριόμαστε.

20. «Να αγαπήσουμε χωρίς όρους τον άλλον και τον εαυτό μας».

Όταν θα έχουμε κάνει όλη αυτή την εσωτερική εργασία και δε θα έχουμε καθόλου ταύτιση με το εγώ μας, θα μπορούμε να συγχωρούμε και να αγαπάμε. Μπορούμε να το εξασκήσουμε και συγχρόνως να αφαιρέσουμε τα εμπόδια ,αντιστάσεις και ψυχολογική αντιστροφή. Οι φιλόσοφοι έχουν προσεγγίσεις για αυτό. Το ένα είναι ότι αυτές οι αρετές είναι μέσα μας και το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να τα ξαναθυμηθούμε. Να αφαιρέσουμε τα εμπόδια ,για να βιώσουμε την αγάπη μέσα μας – που σημαίνει να φύγουμε από το φόβο και την άμυνα.

Το δεύτερο είναι, ότι χρειάζονται εξάσκηση, γιατί δεν θεωρούνται φυσικές ιδιότητες. Και ως εκ τούτου, χρειάζεται κάποιος να κάνει εξάσκηση, να εκπαιδευτεί στην αγάπη, στη συγχώρεση, στην τιμιότητα. Εγώ πιστεύω και στα δύο. Είναι μέσα μας έμφυτα. Αυτά που μας εμποδίζουν είναι οι προγραμματισμοί και οι ψευδαισθήσεις μας αλλά μπορούμε και να τα εξασκήσουμε.

21. «Να αναρωτηθούμε ποιο είναι το μάθημά μας εδώ».

Σίγουρα το βασικό μάθημα είναι πρώτα απ΄ όλα να είμαστε καλά με ότι συμβαίνει. Να δεχτούμε την κατάσταση σαν σοφή, σαν δίκαια, σαν τέλεια ευκαιρία για εξέλιξη. Μετά, να σκεφτούμε τι χρειάζεται να κάνουμε εκτός από αυτό. Να επικοινωνούμε; Να καθορίζουμε όρια; Να αλλάξουμε κάποια πράγματα σχετικά με το τρόπο της ζωής μας, κάποιες συμπεριφορές; Τι χρειάζεται να κάνουμε εκτός από το να μπορούμε να είμαστε καλά.

22. «Να ψάξουμε για πιθανή υποσυνείδητη αντιστροφή».

Τι είναι αυτό; Το «Πονόσωμα» είναι κομμάτι του υποσυνείδητου που τείνει να θέλει να βιώσει αυτό που έχει συνηθίσει να βιώνει. Και αν έχουμε βιώσει απόρριψη ή επιθετικότητα ή απογοήτευση ή αδικία υπάρχει ένα μέρος του υποσυνείδητου, αλλά και του ενδοκρινικού συστήματος, που αναζητάει αυτή την εμπειρία. Σε ασκήσεις που κάνουμε σε αυτή την περίπτωση, ζητάμε από τους ανθρώπους να φαντάζονται πως ο άλλος αλλάζει και είναι άψογος, είναι τέλειος, συμπεριφέρεται πολύ όμορφα, με πάρα πολύ αγάπη προς εμάς. Υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που συνειδητοποιούν ότι κάτι τους λείπει, δεν νιώθουν άνετα, έχουν συνηθίσει την κατάσταση αυτή, και υπάρχει ένα κομμάτι τους που αναζητάει και βρίσκει τον τρόπο να βιώσει αυτό το δυσάρεστο. Το γνωστό δυσάρεστο είναι πιο ασφαλές για αυτά τα άτομα από το άγνωστο όμορφο. Είναι γεγονός αυτό. Και αν είμαστε στο ρόλο του θύματος ή του αδικημένου ισχύει ακόμη περισσότερο.

23. «Να συνειδητοποιήσουμε αν έχουμε μια συμπεριφορά που δεν βοηθάει».

Θυμάμαι μια γυναίκα που είπε «Εγώ σήμερα κατάλαβα γιατί δε μου εκφράζεται ο άντρας μου, διότι ότι και να πει θα του πω ότι δεν έχει δίκιο». Η συμπεριφορά της δεν τον βοηθάει. Ή συναντάω ανθρώπους που λένε «Θέλω τον άλλον να είναι πιο υπεύθυνος». Αλλά αυτοί είναι στο ρόλο του «υπερυπεύθυνου» ή «τελειομανή» και ότι κι αν κάνει ο άλλος δεν τους ικανοποιεί ο τρόπος του και δεν έχουν την υπομονή να αφήσουν τον άλλον να το κάνει με τον δικό του τρόπο και χρόνο. Τον προλαβαίνουν, το κάνουν αυτοί και άλλη μια φορά επιβεβαιώνονται, ότι ο άλλος είναι ανεύθυνος. Δηλαδή με το να κριτικάρουν τον τρόπο που κάνει αυτό που κάνει, με το να μην του αφήνουν ποτέ τον χρόνο να το κάνει, αυτού του είδους η συμπεριφορά δεν βοηθάει. Καλό είναι να ρωτήσουμε τον εαυτό μας «Αυτή η συμπεριφορά που δέχομαι από τον άλλον μήπως καθρεφτίζει μια δική μου συμπεριφορά;». Δε χρειάζεται να είναι η ίδια, μπορεί να είναι κάτι άλλο που ελκύει αυτό.

24. «Να αφήσουμε την προσκόλληση ή την ανάγκη που δημιουργεί το πρόβλημα».

Στενοχωριόμαστε μόνο όταν νιώθουμε ότι μια προσκόλληση ή ανάγκη μας κινδυνεύει. Ίσως η προσκόλληση για την έγκριση του άλλου, στη συμφωνία του άλλου, στο παιδί μας να λειτουργήσει όπως εμείς χρειαζόμαστε να λειτουργήσει για να νιώθουμε καλά εμείς. Όταν πιστεύουμε ότι οι προσκολλήσεις μας κινδυνεύουν, αναστατωνόμαστε. Νιώθουμε και λειτουργούμε επιθετικά και στεναχωριόμαστε. Καμιά φορά, υπάρχουν συμβάσεις ψυχής με τους ανθρώπους που είναι κοντά μας, να μην ικανοποιήσουν τις προσκολλήσεις μας μόνο και μόνο επειδή σαν ψυχές στην εξέλιξη είναι ώρα να απελευθερωθούμε από αυτές τις προσκολλήσεις.

Σε τέτοιες περιπτώσεις υπάρχει το ενδεχόμενο, ότι και να κάνουμε, να μην αλλάξει ο άλλος. Γιατί έχουμε συμφωνήσει πνευματικά «Μη μου δώσεις αυτά που θέλω εξωτερικά. Επιτέλους θέλω να νιώθω την αξία μου μέσα μου, επιτέλους θέλω να νιώθω ασφάλεια μέσα μου». Εμείς νιώθουμε αδικία εδώ, ίσως ο άλλος νιώθει και ενοχή και όταν θα φύγουμε από τη σκηνή (της Γης) θα πούμε «Τι ωραία που έπαιξες αυτό τον ρόλο και δε με δέχτηκες ποτέ, και δε μου είπες ποτέ ένα καλό λόγο. Ευχαριστώ πάρα πολύ για τη βοήθεια». Έχουμε την ελεύθερη βούληση να χρησιμοποιούμε ή να μην χρησιμοποιούμε αυτές τις ευκαιρίες.

Αυτό δε σημαίνει ότι δεν κάνουμε «εγώ μήνυμα» και ότι δεν ζητάμε αυτό που χρειαζόμαστε. Ζητάμε, χωρίς να κάνουμε επίθεση, χωρίς να κάνουμε κριτική, χωρίς να παίζουμε το θύμα. Με καθαρά λόγια εξηγούμε τι χρειαζόμαστε. Εξηγούμε με σταθερότητα. Ένα από τα επόμενα μαθήματα είναι ότι η αντιμετώπιση δεν χρειάζεται να είναι σύγκρουση. Έχουμε δύο εικόνες στο νου μας για τη διαφορά των αναγκών, έχουμε την υποχώρηση και την επίθεση. Αυτό έχουμε δει σαν παιδιά. Ο ένας επιτίθεται, ο άλλος υποχωρεί. Δεν έχουμε δει τη διαπραγμάτευση με αυτοσεβασμό και με σεβασμό για τον άλλον. Η διαπραγμάτευση δεν χρειάζεται να είναι σύγκρουση. Σημαίνει ότι «Είμαι εδώ, έχω αποφασίσει ότι αξίζω μια διαφορετική συμπεριφορά, τη χρειάζομαι, θα συνεχίσω να επιμένω σε αυτό. Ούτε υποχωρώ, ούτε επιτίθεμαι, ούτε σε βρίζω, ούτε σου μιλάω αρνητικά αλλά είμαι εδώ, σταθερά».

25. «Να καταλάβουμε ότι ήμασταν, είμαστε και πάντα θα είμαστε ελεύθεροι».

Εδώ είναι μια άλλη αιτία σύγκρουσης. Νιώθουμε ότι ο άλλος εμποδίζει την ελευθερία μας. Δεν αληθεύει. Εμείς εμποδίζουμε την ελευθερία μας από τον φόβο ή από τον ρόλο ή από την προσκόλληση που έχουμε. Δεν μπορεί κανένας να μας αναγκάσει να κάνουμε κάτι. Εμείς υποχωρούμε και κάνουμε αυτό που θέλει ο άλλος και δεν κάνουμε αυτό που θέλουμε εμείς επειδή φοβόμαστε μη χάσουμε την αγάπη του, φοβόμαστε να συγκρουστούμε μαζί του ή να χάσουμε το μισθό μας, αν πρόκειται για εργοδότη. Δηλαδή δεν υπάρχει καταπίεση, υπάρχει παζάρι. Παζαρεύουμε την ελευθερία μας για να έχουμε αυτό που θέλουμε και δεν θέλουμε να χάσουμε. Υπάρχουν φορές που μπορεί να μην το ζητάει καν ο άλλος. Εμείς καταπιέζουμε τον εαυτό μας με το θέλουμε να είμαστε η «σωστή γυναίκα» ή «ο καλός άνθρωπος». Οι άλλοι δεν το ζητούν και μπορεί και να μην το θέλουν. Ίσως δεν χρειάζονται απαραίτητα να καθαρίζει συνεχώς το σπίτι, ούτε να μαγειρεύει. Αυτή είναι στο ρόλο της. Και θυμώνει κιόλας «Με καταπιέζετε!». Κανείς δεν την καταπιέζει, το ερμηνεύει με αυτόν το τρόπο. Κανείς δεν μπορεί να την καταπιέσει, αν δεν το επιτρέψει η ίδια να συμβεί. «Σου είπαμε ότι πρέπει να είναι όλα καθαρά και ότι πρέπει να μαγειρεύεις κάθε μέρα;» Υπάρχουν φορές που καταπιέζουμε τον εαυτό μας από κάποιον ρόλου που παίρνουμε και χρεώνουμε και τους άλλους με την καταπίεση. Είμαστε πάντα ελεύθεροι. Η μόνη λύση για αυτό είναι ή να κάνουμε αυτό που ζητάει ο άλλος με αγάπη και όχι από φόβο και όχι από ρόλο ή να μην το κάνουμε με αγάπη εξηγώντας γιατί δεν θέλουμε να το κάνουμε. Όμως να κάνουμε πράγματα και να χρεώνουμε τους άλλους δεν είναι αληθινό, είναι παιχνίδι. Ας πάρουμε την ευθύνη. Ας επιλέξουμε να το κάνουμε, αν μας αρέσει να το κάνουμε. Είναι περιττό να μαζεύουμε παράπονο και στεναχώρια.

26. «Να μάθουμε να λέμε όχι με αγάπη και να μάθουμε να λέμε ναι με αγάπη». Καμιά φορά το μάθημά μας είναι να μην κάνουμε αυτό που θέλουμε εμείς, να αγαπάμε τον άλλον και να κάνουμε από αγάπη αυτό που θέλει ο άλλος. Και αυτό είναι μάθημα.
27. «Να υπερβούμε προσκολλήσεις». Το αναφέραμε νωρίτερα.
28. «Να εφαρμόσουμε συνέπειες».

Έχουμε δυσκολία και εκεί. Υπάρχουν φορές που μετά από την ενεργητική ακρόαση και μετά από το «εγώ μήνυμα», αρκετές φορές και μετά από την πάροδο αρκετών χρόνων , που έρχεται η ώρα να πούμε: «Ξέρεις, θα πρέπει να εφαρμόσουμε κάποιες συνέπειες εδώ». Τώρα ποιες συνέπειες είναι αυτές εσείς θα πρέπει να αποφασίσετε, μάλλον σε συνεργασία με τον άλλον, αλλά υπάρχουν φορές που και αυτό είναι ένα μάθημα. Συνέπεια για το καλό του άλλου, και για το δικό μας καλό.

29. «Να αποταυτιστούμε από τους ρόλους που δημιουργούν το πρόβλημα».

Η προσκόλληση είναι η αιτία των δυσάρεστων συναισθημάτων. Αυτό που δημιουργεί την προσκόλληση είναι ο ρόλος με τον οποίο έχουμε ταυτιστεί. Ταυτιζόμενοι με το ρόλο του παιδιού χρειαζόμαστε από το «γονιό» κάποια συγκεκριμένα πράγματα. Ταυτιζόμενοι με το ρόλο του γονιού χρειαζόμαστε από και για το «παιδί» κάποια συγκεκριμένα πράγματα. Να είναι καλά, να έχει υγεία, να είναι ευτυχισμένο, να είναι επιτυχημένο στα μάτια της κοινωνίας, να μας σέβεται, να μας ακούει, να ζει σύμφωνα με τις δικές μας αντιλήψεις.

Παίζοντας το ρόλο του συντρόφου έχουμε συγκεκριμένες απαιτήσεις: Να μας ακούει, να μας σέβεται, να μας αγαπάει αποκλειστικά. Να είναι σεβαστός στους άλλους, να είναι καλά. Από τους γονείς έχουμε συγκεκριμένες προσκολλήσεις: Να μας δέχονται, να μας αγαπούν, να μας στηρίζουν, να μας δώσουν την περιουσία τους. Κάθε ταύτιση με κάθε ρόλο δημιουργεί προσκολλήσεις. Υπάρχει ένα σεμινάριο για αυτό με περίπου 150 προσκολλήσεις, που δημιουργούνται από τους ρόλους τους οικογενειακούς, τους επαγγελματικούς, το ρόλο του σωτήρα, το ρόλο του έξυπνου, το ρόλο του ξερόλα, το ρόλο του δυνατού, προσκολλήσεις πολλές.

Όταν κινδυνεύουν αυτές οι προσκολλήσεις πονάμε, υποφέρουμε, δεν νιώθουμε καλά και θεωρούμε τον άλλον ότι είναι η αιτία που εμείς δεν είμαστε καλά. Χρειάζεται να απελευθερωθούμε από αυτούς τους ρόλους και να μην είμαστε στον ρόλο γονιού – παιδιού ή παιδιού – γονιού, αλλά στον ρόλο του ενήλικα με ενήλικα, ψυχής με ψυχή, αδερφές ψυχές. Ας απελευθερωθούμε από την προσκόλληση του ρόλου του γονιού τουλάχιστον μετά τα 21^ο έτος της ηλικίας του παιδιού (στην Ελλάδα μετά τα 40 χρόνια) Ας προσπαθήσουμε να δούμε τα παιδιά μας σαν αδελφές ψυχές στην εξέλιξη. Όχι πια «Τι έφαγες σήμερα; Πως βγαίνεις έτσι;» Το παιδί είναι πνεύμα.

Κάποια στιγμή χρειάζεται να φύγουμε από αυτούς τους ρόλους. Δεν είναι το παιδί μας, είναι μια αδελφή ψυχή, με την οποία συμφωνήσαμε προσωρινά, σε αυτή τη ζωή, να παίξουμε αυτούς τους ρόλους. Στην προηγούμενη μπορεί να ήταν ο γονιός μας ή ο αδελφός μας ή ο σύντροφός μας. Είναι προσωρινοί ρόλοι. Η ταύτιση της αξίας και της ασφαλείας μας με τους ρόλους εμποδίζουν πολλά πράγματα. Είμαστε εδώ, να παίξουμε αυτούς τους ρόλους για τρείς λόγους: να μάθουμε, να προσφέρουμε και να δημιουργήσουμε. Δεν είμαστε εδώ να βρούμε την αξία μας και την ασφάλειά μας μέσα από αυτούς τους ρόλους. Εκεί το χαλάμε. Προσπαθούμε να βρούμε την αξία μας μέσα από το παιδί μας, να βρούμε την αξία μας μέσα από τον σύντροφό μας, μέσα από το γονιό, μέσα από το επάγγελμα. Οι ρόλοι υπάρχουν για να μάθουμε, να εξελιχθούμε, να προσφέρουμε και να δημιουργήσουμε. Όχι να πάρουμε, ούτε να προσπαθούμε να βρούμε την αξία μας μέσα από αυτούς.

30. «Να δώσουμε στους άλλους με αγάπη και μαζί με αυτό να μάθουμε να εκφράζουμε αγάπη με θετικά συναισθήματα και πράξεις».

Νομίζουμε ότι οι άνθρωποι γύρω μας είναι ενήλικες. Δεν είναι. Είναι συναισθηματικά παιδιά σε μεγάλα σώματα. Χρειάζονται επιβεβαίωση, χρειάζονται αναγνώριση, χρειάζονται αγάπη, χρειάζονται ευγνωμοσύνη. Βιώνουμε πολύ περισσότερη αγάπη, ευγνωμοσύνη, αναγνώριση και θετικά συναισθήματα από όσα εκφράζουμε. Ειδικά αν υπάρχει ανταγωνισμός ή αν έχουμε κάποια στεναχώρια. Είναι πολύ σημαντικό να εκφράσουμε αυτά τα θετικά συναισθήματα «Σε αγαπάω, σε εκτιμώ, βλέπω ότι κάνεις αυτό πολύ ωραία, νιώθω πολύ όμορφα μαζί σου, ομορφαίνεις τη ζωή μου, σ’ ευχαριστώ που είσαι κοντά μου». Μιλήστε με το σύντροφό σας ευγενικά και όμορφα, πείτε μία λίστα με πράγματα που θαυμάζεται σε αυτόν. Φοβάστε μην καβαλήσει το καλάμι; Φοβάστε μην πάρει δύναμη στον πόλεμο του ποιος έχει δίκιο; Ας τα αφήσουμε όλα αυτά. Όλες αυτές οι στρατηγικές δεν μας οδηγούν πουθενά, είναι μια ψευδαίσθηση. Θέλετε να πάρετε αγάπη; Δώστε την, Εκφράστε την, γίνεται εσείς Αγάπη, Εκφράστε θετικά συναισθήματα.

31. «Να ζητήσουμε εσωτερική καθοδήγηση».

Ειδικά σε σχέση με ποιο μάθημα έχουμε στη συγκεκριμένη περίπτωση. Να κάνουμε προσευχή ή να πούμε «Θεέ μου, καθοδήγησέ με τι είναι το μάθημά μου εδώ; Τι να κάνω σε αυτή την περίπτωση, πώς να χειριστώ αυτή την κατάσταση;» Περιμένετε καθοδήγηση στα όνειρά σας, όταν ξυπνάτε το πρωί, σε ένα βιβλίο, μία ιστοσελίδα, στην επικοινωνία σας με κάποιον. Θα σας έρθει η καθοδήγηση – είναι μέσα μας.

32. «Να αφήσουμε τους άλλους να ακολουθήσουν την δική τους εσωτερική φωνή».

Υπάρχει ο ορισμός της αγάπης που είναι «Να θέλω ο άλλος να είναι ευτυχισμένος με τον τρόπο που οδηγείται ο ίδιος να είναι ευτυχισμένος». Να είναι ο άλλος ευτυχισμένος με τον τρόπο που οδηγείται από μέσα του. Να μην απαιτούμε να ακολουθήσει έναν δρόμο που εμείς έχουμε στο νου μας. Δεύτερον, να είναι ευτυχισμένος μέσα από οποιονδήποτε και όχι απαραίτητα μέσα από μας. Δεν μας αρέσει να είναι ευτυχισμένος μέσα από κάποιον άλλον. Θέλουμε να βρει την ευτυχία του μέσα από εμάς. Αυτό δεν είναι αγάπη, αυτό είναι ανάγκη. Η αγάπη σημαίνει να θέλω να είναι ευτυχισμένος με από όποιον τρόπο οδηγείται από μέσα του –και όχι με τον τρόπο που θεωρούμε εμείς, ή μέσα από εμας ή μέσα από οποιονδήποτε άλλον άνθρωπο.

33. «Να μάθουμε να ακούμε τους άλλους όταν μας μιλάνε».

Χρειάζεται να ακούσουμε. Μην προετοιμάζετε τι θα πείτε και μην νομίζετε ότι πάντα ξέρετε τι θα πει. Επανειλημμένα ξεκινάω μία κουβέντα και κάποιος με διακόπτει και αυτό που «απαντάει» δεν έχει καμία σχέση με αυτό που θέλω να πω. Καμία σχέση. Ας έχουμε την αίσθηση της ασφάλειας. Ασφάλεια χρειάζεται. Να έχουμε ηρεμία, δεν χρειάζεται να σκεφτούμε τι θα πούμε. Ας ακούσουμε τι έχει να μας πει. Ακούγοντας, μόνο κέρδος μπορούμε να αποκομίσουμε.

34 «Να δούμε και τα δικά μας ελαττώματα»

Πολύ σημαντικό και αυτό. Ο Χριστός είπε: «Όποιος δεν έχει αμαρτήσει ας ρίξει την πρώτη πέτρα». Κάποιος με ρώτησε σε ένα σεμινάριο «Άρα μπορώ να ρίξω την δεύτερη;» και του είπα «Ναι, αλλά δεν υπάρχει κανένας να ρίξει την πρώτη. Τότε δεν υπάρχει περίπτωση. Δεν υπάρχει κανένας που να μην έχει ελαττώματα». Ας δούμε τα ελαττώματά μας, ας βάλουμε λίγο νερό στο κρασί μας. Δεν είναι τόσο απαράδεκτος ο άλλος. Και εμείς έχουμε τα ελαττώματά μας.

35. «Να διατηρήσουμε υψηλή και αρμονική ενέργεια».

Πολύ σημαντικό. Σωστή διατροφή, άσκηση, αναπνοή, χαλάρωση, τεχνικές διαλογισμού, οραματισμού, για να διατηρούμε υψηλή ενέργεια. Έχοντας υψηλά επίπεδα ενέργειας, πολύ λιγότερα πράγματα μας ενοχλούν.

36. «Να εφαρμόσουμε την ενεργειακή ψυχολογία, να ελευθερωθούμε από δυσάρεστα συναισθήματα και ενεργειακά μπλοκαρίσματα».

Πολύ σπουδαίο, αν δεν τα γνωρίζετε ήδη, στείλτε μας ένα e-mail και ζητήστε το δωρεάν πακέτο με όλα τα μαθήματα για την ενεργειακή ψυχολογία. Είναι τεράστιο δώρο να απελευθερωθούμε από αρνητικά συναισθήματα.

37. «Να κάνουμε περισυλλογή, στοχασμό, προσευχή και διαλογισμό, καθώς και οραματισμό».

Γιατί χρειάζεται; Γιατί έχουμε μια πνευματική γνώση στο νου και έχουμε το συναισθηματικό μας κόσμο στο ηλιακό πλέγμα και δεν επικοινωνούν. Αλλιώς τα ξέρουμε φιλοσοφικά, αλλιώς ερμηνεύουμε τα ερεθίσματα, και διαφορετικά συναισθήματα δημιουργούμε. Η περισυλλογή και ο στοχασμός επάνω σε αυτές τις έννοιες, μας επιτρέπουν να δούμε τι σημαίνει συγχώρεση, τι σημαίνει κατανόηση, τι σημαίνουν όλα αυτά που διαβάσαμε και τι σημαίνει σε σχέση με τη γυναίκα μας, το παιδί μας, το γονιό μας, το συνεργάτη μας. Πρέπει να τα ενώσουμε αυτά, να ενώσουμε τις γνώσεις που πιθανόν πιστεύουμε, αλλά δεν έχουμε φιλτράρει ακόμα μέσα στην καθημερινότητα. Ας δώσουμε χρόνο να το σκεφτούμε αυτό.

38. «Να επικεντρωθούμε στις πνευματικές αλήθειες και να τις εφαρμόσουμε στις σκέψεις, τα λόγια και στις πράξεις μας.
39. Να θυμηθούμε ότι η δική μας αλλαγή είναι η μεγαλύτερη προσφορά προς τους άλλους».

Θέλετε να αλλάξετε την κοινωνία; Δεν νομίζω ότι θα βρούμε ένα άλλο κόμμα ή πολιτικό σύστημα που θα την αλλάξει. Τα έχουμε δοκιμάσει. Το μόνο πράγμα που θα την αλλάξει, είναι η αλλαγή της φύσης του ανθρώπου.

Η μόνη δύναμη που έχουμε εμείς να αλλάξουμε την φύση του ανθρώπου είναι να αλλάξουμε τον εαυτό μας. Αλλάζοντας τον εαυτό μας αλλάζουμε το μέρος του υποσυνείδητού μας που είναι συνδεδεμένο με το υποσυνείδητο των άλλων ή αυτό που λέγεται και «μορφογενετικό πεδίο» ή «συλλογικό υποσυνείδητο».

Η δύναμη που έχουμε είναι να αλλάξουμε τον εαυτό μας, να αλλάξουμε τον τρόπο που ανταποκρινόμαστε προς τα ερεθίσματα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να κάνουμε «εγώ μηνύματα»,η να καθορίζουμε τα όρια μας. Να ενωθούμε σε ομάδες, να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε την κοινωνία. Να προσπαθήσουμε, να κάνουμε ομάδες, να αλλάξουμε την κοινωνία, αλλά να αλλάξουμε συγχρόνως και με προτεραιότητα τον εαυτό μας. Μόνο έτσι θα λειτουργήσει.

Να Είστε Πάντα καλά.

 

Το εσωτερικό μας περιεχόμενο

Οι πεποιθήσεις, τα συναισθήματα, οι προγραμματισμοί, οι ανάγκες, οι επιθυμίες, οι φόβοι, οι προσκολλήσεις και οι συμπεριφορές μας, όλα αντανακλώνται πίσω σε μας μέσα από τη συμπεριφορά των άλλων και την ίδια τη ζωή. Ακολουθεί ένας κατάλογος κάποιων όψεων του εαυτού μας που μπορεί να αντανακλώνται πίσω σε μας μέσα από τη συμπεριφορά του άλλου ή την κατάσταση.

Σημείωση: Το Χο’οπονοπόνο δεν απαιτεί να γνωρίζουμε τι υπάρχει μέσα μας που χρειάζεται να καθαριστεί.

Η παρουσία οποιουδήποτε από τα παρακάτω μπορεί εύκολα να προσελκύσει αντίστοιχες συμπεριφορές και καταστάσεις.

1. Όταν νιώθουμε αρνητικά συναισθήματα γι’ αυτό που συμβαίνει, το έλκουμε ώστε να μπορούμε να απελευθερωθούμε από τα συναισθήματα αυτά.

 

2. Όταν έχουμε συγκεκριμένες περιοριστικές πεποιθήσεις για τους άλλους και γι’ αυτό που συμβαίνει ή όταν αντιλαμβανόμαστε κάποιον ή κάτι σαν κακό, λάθος, άδικο κλπ., το έλκουμε σαν ευκαιρία να απελευθερωθούμε από τις αντιλήψεις αυτές.

 

Έχουμε, όμως, ελεύθερη βούληση να αξιοποιήσουμε τις ευκαιρίες αυτές ή όχι. Αυτή η ελευθερία ισχύει για όλα τις ευκαιρίες που αναφέρονται σε αυτή την λίστα.

 

3. Η δική μας συμπεριφορά μέχρι τώρα προς αυτόν τον άνθρωπο ή προς άλλους στο παρελθόν αντανακλάται πίσω σε μας στο παρόν, ώστε να μπορούμε να μάθουμε απ’ αυτήν και να αναθεωρούμε αν θέλουμε να συνεχίσουμε με τις συμπεριφορές αυτές.

 

4. Οι φόβοι μας έλκουν και δημιουργούν πραγματικότητες. Ιδιαίτερα οι φόβοι μας σχετικά με την αξία, ασφάλεια, ελευθερία, ικανοποίηση ή έλεγχο. Η ευκαιρία εδώ είναι να υπερβούμε τους φόβους αυτούς.

 

5. Επίσης έλκουμε αυτό που προσδοκούμε από τους άλλους και τη ζωή. Αν έχουμε προκαταλήψεις σχετικά με το πως οι άλλου θα συμπεριφέρονται, αυξάνουμε την πιθανότητα να συμπεριφέρονται έτσι. Έχουμε εδώ την ευκαιρία να απελευθερωθούμε και να δούμε τους άλλους σαν την πρώτη φορά και να πιστεύουμε στην ικανότητα τους να λειτουργούν διαφορετικά.

 

6. Οι αμφιβολίες γι’ αυτό που αξίζουμε περιορίζουν την πραγματικότητά μας σ’ αυτό που πιστεύουμε ότι αξίζουμε. Έχουμε την ευκαιρία να καταλάβουμε ότι αξίζουμε αγάπη και σεβασμό όπως είμαστε.

 

7. Ο τρόπος που συμπεριφερόμαστε προς τον εαυτό μας κάνει τους άλλους να μας συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο. Ώρα να αλλάξουμε την συμπεριφορά μας προς τον εαυτό μας. Να σεβόμαστε τον εαυτό μας.

 

8. Οι ανεπίλυτες παιδικές εμπειρίες τείνουν να επαναλαμβάνονται στη ζωή μας μέχρι να καταφέρουμε να τις θεραπεύσουμε. Θα χρειαστεί να κάνουμε εργασία με το εσωτερικό παιδί.

 

9. Οι ρόλοι, με τους οποίους ταυτιζόμαστε για νόημα, αξία και ασφάλεια, μπορούν να προσελκύσουν καταστάσεις ζωής και αντίστοιχες συμπεριφορές από άλλους – ώστε να μπορούμε να απελευθερωθούμε από τις ψευδαισθήσεις και τους περιορισμούς αυτών των ρόλων. Μπορεί να παίζουμε κάποιους από τους ακόλουθους ρόλους: α. το θύμα, β. τον τρομοκράτη, γ. το δάσκαλο, δ. το γονιό, ε. το παιδί, στ. τον έξυπνο, ζ. το σωστό, η. τον αντιδραστικό, θ. το δυνατό – χωρίς ανάγκες, ι. το δίκαιο, -ια. τον καλό, ιβ. τον υπεύθυνο, ιγ. τον πρόθυμο, ιδ. τον αδύναμο, ιε. τον πνευματικό, ιστ. το δικαστή, ιζ. τον απόμακρο, ιη. τον ανακριτή, ιθ. κάποιον άλλο ρόλο.

 

10. Εκείνες οι ανάγκες και οι προσκολλήσεις που περιορίζουν την ηρεμία, ευτυχία, αγάπη ή εξέλιξή μας μπορεί να αντικατοπτρίζονται σε διάφορες καταστάσεις ζωής και συμπεριφορές, ώστε να έχουμε την ευκαιρία να απελευθερωθούμε απ’ αυτές.

 

11. Η τάση μας να νιώθουμε ενοχή έλκει συμπεριφορές και καταστάσεις που διεγείρουν τους προγραμματισμούς μας, ώστε να μπορέσουμε να απελευθερωθούμε απ’ αυτούς.

 

12. Φέρνουμε στη ζωή μας οτιδήποτε κρίνουμε, επικρίνουμε, απορρίπτουμε ή για το οποίο έχουμε προκαταλήψεις.

 

13. Έλκουμε οτιδήποτε μας κάνει να νιώθουμε ζήλια, πόνο, θυμό, πίκρα, αδικία ή οποιοδήποτε άλλο αρνητικό συναίσθημα, ώστε να έχουμε την ευκαιρία να απελευθερωθούμε από τις ψευδαισθήσεις που δημιουργούν αυτά τα συναισθήματα.

 

14. Έλκουμε οτιδήποτε δεν μπορούμε να συγχωρήσουμε στους άλλους ή στον εαυτό μας.

 

15. Όταν συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους άλλους, τους φέρνουμε στην πραγματικότητά μας.

 

16. 16. Οι δικές μας εσωτερικές συγκρούσεις και η αυτοαμφισβήτηση έλκουν συγκεκριμένες συμπεριφορές από τους άλλους που φέρνουν αυτά τα συναισθήματα στην επιφάνεια για να επιλύσουμε τις συγκρούσεις αυτές.
17. Όταν δεν επικοινωνούμε καθαρά, σταθερά και χωρίς κριτική ή κατηγορία, δημιουργούμε πραγματικότητες στις οποίες δεν παίρνουμε αυτό που χρειαζόμαστε.

 

18. Αν έχουμε εθιστεί σε μια πραγματικότητα, έχουμε την τάση να μείνουμε σ’ αυτήν λόγω του φόβου της αλλαγής.
19. Αν φοβόμαστε ή πιστεύουμε υποσυνείδητα ότι δεν αξίζουμε την ευτυχία, αφθονία, υγεία, αγάπη κλπ., θα εμποδίσουμε τις θετικές πραγματικότητες.

 

Αυτές και άλλες όψεις του εσωτερικού μας κόσμου μπορούν πολύ εύκολα να είναι παράγοντες της πραγματικότητας που συν-δημιουργούμε.

=========================

Δείτε παρακάτω την ολοκληρωμένη εξήγηση

Χο’οπονοπόνο, πώς να Μεταμορφώσουμε την Πραγματικότητά μας Εξαγνίζοντας τον Εαυτό μας

Η αρχαία Χαβανέζικη θεραπευτική τεχνική, που ονομάζεται Χο’οπονοπόνο (Ho’oponopono), μας ζητά να αναλάβουμε 100% την ευθύνη για οτιδήποτε εμφανίζεται στην πραγματικότητά μας – για οτιδήποτε αντιλαμβανόμαστε ή τραβάει την προσοχή μας. Σ’ αυτή τη διαδικασία εξαγνίζουμε τον εαυτό μας και την προσωπική μας συμβολή σ’ αυτό που αποκαλούμε «πραγματικότητα μας», η οποία είναι προσωπική, κοινωνική και παγκόσμια. Αλλάζουμε τον κόσμο αλλάζοντας τον εαυτό μας. Είναι ταυτόχρονα μια μέθοδος επίλυσης προβλημάτων, θεραπείας του εαυτού μας, των άλλων, καθώς και των καταστάσεων. Είναι, επίσης, ένα μέσο για πνευματική εξέλιξη και φώτιση.

 

Παρουσιάζουμε εδώ μια σύντομη επεξήγηση. Μπορείτε να βρείτε περισσότερες λεπτομέρειες στο:

www.armonikizoi.com/greek

 

Η διαδικασία είναι απλή:

 

1. Συνειδητοποιούμε ή θυμόμαστε πως οτιδήποτε παρατηρούμε ή μας επηρεάζει, με οποιονδήποτε τρόπο, βρίσκεται εκεί επειδή καθρεφτίζει κάτι από μέσα μας – κυρίως τις προσωπικές μας μνήμες, πεποιθήσεις, συναισθήματα και προγραμματισμούς.

 

Έλκουμε αυτή τη συγκεκριμένη πραγματικότητα, επειδή είναι καιρός να απελευθερωθούμε από εκείνο το μέρος του εαυτού μας που έλκει και συμβάλλει στην συν-δημιουργία αυτής της πραγματικότητας με κάποιον τρόπο. Η συγκεκριμένη πραγματικότητα μπορεί να είναι άτομα ή καταστάσεις που φαίνονται να μην είναι καλά – να μην είναι αρμονικά. Ή θα μπορούσε να είναι κάτι που μας ενοχλεί προσωπικά – όπως η συμπεριφορά κάποιου ή μια παγκόσμια κατάσταση.

 

2. Έχοντας πάρει την ευθύνη για την πραγματικότητα μας, ζητάμε τώρα συγχώρεση από εκείνο το άτομο, την κατάσταση ή τη συμπεριφορά, για τη συμμετοχή μας στη συγκεκριμένη πραγματικότητα που έχει πέσει στην αντίληψή μας.

 

Αντί να ζητήσουμε συγχώρεση, μπορούμε απλά να ευχαριστήσουμε αυτό το άτομο ή την κατάσταση για την ευκαιρία για αυτογνωσία και εξέλιξη που μας έχει προσφέρει μέχρι τώρα.

 

Σημείωση: Είναι εξαιρετικά απίθανο ότι θα κατανοούμε ποια είναι η «συμβολή» μας σ’ αυτό που συμβαίνει. Θα μπορούσε να προέρχεται βαθιά από το υποσυνείδητό μας ή από άλλες βαθύτερες διαστάσεις του εαυτού μας, για τις οποίες δεν έχουμε επίγνωση. Η «αιτία μέσα μας» μπορεί απλά να είναι το γεγονός ότι δεν μπορούμε να αντιληφθούμε το Θείο μέσα σε μας ή τους άλλους ή μέσα σ’ αυτό που συμβαίνει κι έτσι του επιτρέπουμε να μας ενοχλεί.

 

3. Αισθανόμαστε τότε και εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη, και αν μπορούμε, την αγάπη μας προς «αυτό» που μας ενοχλούσε ή φαινόταν να μην είναι «καλό ή αρμονικό». Κάνοντας αυτό, αναζητούμε να αισθανθούμε αποδοχή, αγάπη, ενότητα και καλές ευχές γι’ αυτό το άτομο, το γεγονός ή την κατάσταση.

 

4. Τότε χρειάζεται να νιώσουμε αγάπη και αποδοχή για τον εαυτό μας όπως είμαστε και να αφήσουμε κάθε ενοχή ή αυτοαπόρριψη σε σχέση μ’ αυτόν ή οποιοδήποτε άλλο λόγο.

 

5. Στην συνέχεια απελευθερώνουμε αυτό το άτομο, την κατάσταση ή το γεγονός – οτιδήποτε μας ενοχλεί – από την ανάγκη μας να είναι έτσι για την εξέλιξή μας. Του δίνουμε την άδεια να αλλάξει. Μπορούμε να οραματιστούμε ότι μετατρέπεται σε φως.

 

6. Τότε ευχαριστούμε το Θείο που διαλύει αυτές τις μη φωτισμένες μνήμες, τάσεις, φόβους και πεποιθήσεις μέσα στο φως της αγνής θεϊκής συνειδητότητας – που στην πραγματικότητα είναι η αρχική τους κατάσταση.

 

Αν είναι δυνατόν, μπορούμε να παραμείνουμε για λίγο σε μια κατάσταση κενού ή εσωτερικού φωτός, καθώς επιτρέπουμε στο Θείο να μας καθαρίσει από οτιδήποτε μπορεί να έλκει αυτή την ανεπιθύμητη πραγματικότητα.

 

100% Ευθύνη;;;

 

Αυτήν την έννοια της ευθύνης είναι μάλλον δύσκολο για τους περισσότερους από μας να την αφομοιώσουμε. Πως μπορούμε να αναλάβουμε την ευθύνη για τις ανεύθυνες ή ανήθικες πράξεις των άλλων ανθρώπων; Τέτοιες αντιδραστικές σκέψεις είναι φυσιολογικό να έρχονται στο νου όταν μας ζητείται να πιστέψουμε και να εφαρμόσουμε αυτό το επαναστατικό σύστημα.

 

Επίσης, πώς να συμβιβάσουμε αυτήν την αλήθεια με μια άλλη εξίσου προφανή και ισάξια αλήθεια, ότι ο καθένας μας είναι ο αποκλειστικός δημιουργός της πραγματικότητάς του και ότι οι άλλοι δεν δημιουργούν την πραγματικότητά μας, καθώς κι εμείς δεν δημιουργούμε τη δική τους; Αυτές οι αλήθειες μοιάζουν ασυμβίβαστες.

 

Κι όμως, εκατομμύρια άνθρωποι έχουν βρει το Χο’οπονοπόνο μια αληθινά μεγαλειώδη τεχνική που οδηγεί τελικά στην αγνότητα, την αγάπη και την ελευθερία από την αρνητικότητα. Αλλά το πιο εντυπωσιακό είναι ότι στην πραγματικότητα αλλάζει τον εξωτερικό κόσμο.

 

Ας παίξουμε με ιδέες που μπορεί να μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε πώς μπορεί να επιδρά.

 

Το Συλλογικό Υποσυνείδητό μας

 

Έχουμε πολλά κοινά συναισθήματα, πεποιθήσεις και τρόπους λειτουργίας, όπως τέθηκε σαν υπόθεση από τον Καρλ Γιούνγκ στη θεωρία του για το Συλλογικό Υποσυνείδητο. Μοιραζόμαστε πολλούς προγραμματισμούς, φόβους, συναισθήματα και επιθυμίες. Μπορεί απλά όλοι να επηρεαζόμαστε ο ένας από το υποσυνείδητο του άλλου. Σήμερα, πολλά πειράματα δείχνουν ότι μπορούμε να επηρεαστούμε από τα συναισθήματα των άλλων, ακόμη κι αν συνειδητά δεν έχουμε επίγνωση του τι συμβαίνει. Αυτό είναι ιδιαίτερα αληθινό για ανθρώπους με τους οποίους έχουμε στενό συναισθηματικό δεσμό.

 

Η Κβαντική Φυσική έχει δείξει ότι ισχύει το ίδιο για τα μόρια που είχαν επαφή σε κάποιο σημείο στην ιστορία τους. Οτιδήποτε συμβαίνει στο ένα επηρεάζει αμέσως το άλλο.

 

Οι ψυχολόγοι έχουν επίσης επίγνωση του «φαινομένου των συγκοινωνούντων δοχείων», που διατείνεται ότι οι άνθρωποι είναι σαν δοχεία με νερό που συνδέονται στη βάση τους με ένα σωλήνα. Όταν πιέζουμε το νερό στο ένα δοχείο, θα ανέβει στο άλλο. Είναι γνωστό ότι σε μια συντροφική ή οικογενειακή κατάσταση τα καταπιεσμένα συναισθήματα του ενός ατόμου μεταφέρονται στα άλλα μέλη και συχνά εκφράζονται απ’ αυτά. Οτιδήποτε κι αν κάνουμε, το δικό μας «υδάτινο σύστημα» θα επηρεάσει τους άλλους που συνδέονται μαζί μας μ’ αυτόν τον τρόπο. Επηρεάζουμε τους άλλους με την αόρατη συναισθηματική σύνδεσή μας μαζί τους.

 

Κοινωνικά παραδείγματα

 

Επίσης συμμετέχουμε και επηρεαζόμαστε από τα κοινά παραδείγματα της κοινωνίας, στην οποία γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε. Όταν αποδεχόμαστε και δρούμε σύμφωνα μ’ αυτά τα παραδείγματα, τα μεγενθύνουμε για όλους τους άλλους. Επομένως, επιτρέποντας να περιορίζεται ο εαυτός μας από το σύστημα πεποιθήσεων των άλλων, υποστηρίζουμε αυτό το σύστημα πεποιθήσεων. Αν πιστεύουμε ότι κινδυνεύουμε από εκείνους που διαφέρουν από μας (σε φυλή, θρησκεία, κοινωνική τάξη), τότε συν-δημιουργούμε αυτήν την πραγματικότητα. Αν πιστεύουμε ότι δεν υπάρχουν αρκετά αγαθά για όλους μας, συν-δημιουργούμε αυτήν την πραγματικότητα. Αν πιστεύουμε ότι η ζωή είναι δύσκολη και δεν πρέπει να εμπιστευόμαστε τους ανθρώπους, συμβάλλουμε σ’ αυτήν την πραγματικότητα.

 

Το κοινό μας Μορφογενετικό Πεδίο

 

Η θεωρία του βιολόγου Ρούπερτ Σέλντρεϊκ για το μορφογενετικό πεδίο προσθέτει μια βιολογική διάσταση σ’ αυτό. Ο βιολόγος αυτός θεωρεί ότι το σώμα και ο νους μας παίρνουν τις πληροφορίες τους από μια κοινή δεξαμενή γνώσεων και τάσεων, που υπάρχει σε ένα πεδίο όπου όλοι μας έχουμε πρόσβαση. Όταν κάποιος από μας κάνει μια αλλαγή στον τρόπο ζωής του, στα συναισθήματα, στον τρόπο σκέψης του, αυτό επηρεάζει σε κάποιο βαθμό την κατάσταση του κοινού μας πεδίου και αυτό κάνει το νέο τρόπο σκέψης ή αντίδρασης περισσότερο διαθέσιμο και περισσότερο πιθανό για όλους, όσοι μοιράζονται αυτό το πεδίο. Αυτό ισχύει για όλα τα συναισθήματα, πεποιθήσεις και συμπεριφορές, αρνητικές και θετικές. Όταν παραμένουμε στις παλιές, μη φωτισμένες πεποιθήσεις και συμπεριφορές, αυτό επηρεάζει όλους τους άλλους που μοιράζονται αυτό το πεδίο. Είμαστε συν-υπεύθυνοι γι’ αυτό που συμβαίνει. Από την άλλη, οι θετικές αλλαγές μας επιτρέπουν στους άλλους να κάνουν το ίδιο.

 

Το ατομικό αιτιατό σώμα μας

 

Φιλοσοφικά συστήματα μάς διδάσκουν ότι ο καθένας μας έχει ένα ατομικό άυλο πνευματικό «αιτιατό σώμα», όπου αποθηκεύονται όλες οι μνήμες, τάσεις, ιδιότητες και ικανότητες της ψυχής του μαζί με όλους τους φόβους του και άλλα συναισθήματα. Όλες οι θετικές και αρνητικές τάσεις μας βρίσκονται εκεί. Κατά τη γέννησή μας, αυτό θα καθορίσει το είδος του φυσικού σώματος που θα έχουμε, όπως και τις συνθήκες της γέννησής μας και τις συναισθηματικές και νοητικές τάσεις μας. Αυτά επηρεάζουν, αλλά δεν καθορίζουν αποκλειστικά, τα σπουδαιότερα γεγονότα της ζωής μας. Έλκουμε την πραγματικότητα που σε μεγάλο βαθμό μορφοποιείται από το περιεχόμενο του αιτιατού μας σώματος. Αυτό, όμως, δεν δημιουργεί ένα συμπαγές πεπρωμένο, επειδή κάθε στιγμή προσθέτουμε και αφαιρούμε ιδιότητες από το αιτιατό πεδίο, όταν αλλάζουμε τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε, σκεπτόμαστε, δρούμε και αντιδρούμε.

Το αιτιατό σώμα είναι επίσης η εξήγηση γιατί τα παιδιά δεν γεννιούνται χωρίς τάσεις. Φέρουμε μαζί μας τάσεις από το «σώμα» αυτό. Οι γονείς απλώς δυναμώνουν ή αποθαρρύνουν τις τάσεις.

 

Όταν εφαρμόζουμε Χο’οπονοπόνο ή και άλλες μεθόδους μεταβολής της αντίληψης και της αντίδρασης, αλλάζουμε το περιεχόμενο του συνειδητού και υποσυνείδητου νου μας καθώς και το αιτιατό μας σώμα. Ζητούμε και επιτρέπουμε σε όλες τις τάσεις του αιτιατού σώματός μας, οι οποίες μπορεί να συμβάλλουν σ’ αυτό που αντιλαμβανόμαστε και που μας επηρεάζει, να απομακρυνθούν και να διαλυθούν και να μεταμορφωθούν για άλλη μια φορά σε αγνή συνειδητότητα.

 

Οικουμενική συνειδητότητα

 

Όλες οι σκέψεις, μνήμες, δράσεις και αντιδράσεις, καθώς και όλα τα φυσικά αντικείμενα και όντα και οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ τους είναι απλά εκδηλώσεις της μίας οικουμενικής συνειδητότητας. Αυτό είναι παρόμοιο με το γεγονός ότι όλες οι εικόνες σε μια κινηματογραφική ταινία ή στην οθόνη της τηλεόρασης είναι προσωρινές εκδηλώσεις του ενός λευκού φωτός που μόνο προσωρινά παίρνει αυτές τις μορφές – του «καλού», του «κακού», του τρυφερού, του μισητού, του ορυκτού, του φυτού, του ζώου, των ανθρώπων και όλων των αλληλεπιδράσεων ανάμεσα τους.

 

Το λευκό φως της τηλεόρασης, όταν δεν παίζει τίποτα, είναι το μηδενικό σημείο από το οποίο όλα εμφανίζονται και στο οποίο όλα ξανά-διαλύονται. Στο Χο’οπονοπόνο ζητάμε από το Θείο να διαλυθούν όλες οι τάσεις, που μπορεί να συνεισφέρουν σ’ αυτό που μας απασχολεί.

 

Το κοινό αιτιατό σώμα μας

 

Παρόμοια με το μορφογενετικό πεδίο, μοιραζόμαστε όλοι ένα κοινό οικουμενικό αιτιατό σώμα. Αυτό το κοινό αιτιατό σώμα συμπεριλαμβάνει όλες τις κοινές τάσεις μας, οι οποίες επηρεάζουν την ανθρωπότητα και τον πλανήτη σαν σύνολο. Έτσι, όταν απελευθερωνόμαστε από το θυμό, το φόβο ή την ενοχή, κάνουμε αυτές τις τάσεις λιγότερο διαθέσιμες στο κοινό αιτιατό σώμα. Τότε η αγάπη, η κατανόηση, η υπευθυνότητα και η γαλήνη γίνονται περισσότερο διαθέσιμες.

 

Το Χο’οπονοπόνο και όλες οι μορφές ενεργειακής ψυχολογίας όπως το EFT, TAT, TFT, BSFF, η μέθοδος Σεντόνα, το Ακούγοντας την Καρδιά, Ο θεραπευτικός Κώδικας, ο διαλογισμός, η προσευχή και πολλές άλλες μέθοδοι μάς επιτρέπουν να αντιλαμβανόμαστε και να αντιδρούμε διαφορετικά. Όταν διαλύονται οι παλιές μνήμες και οι προγραμματισμοί μας, τότε ελαττώνονται επίσης και από όλη την ανθρωπότητα σαν σύνολο.

 

Πνευματικές διδασκαλίες

 

Όλες οι θρησκείες διδάσκουν την έννοια της θεϊκής δικαιοσύνης. Ο καθένας παίρνει ακριβώς αυτό που δικαιούται, βασισμένο δίκαια σε ό,τι έχει κάνει στο παρελθόν μέχρι τώρα. Στη Χριστιανοσύνη αυτό εκφράζεται στα λόγια, «Όπως σπείρεις, έτσι θα θερίσεις», «Όπως κρίνετε, έτσι θα κριθείτε». Επίσης, όταν ο Χριστός θεράπευσε τον παράλυτο, του είπε, «Σήκω και περπάτα, οι αμαρτίες σου έχουν συγχωρεθεί», δηλώνοντας ότι ήταν παράλυτος λόγω κάποιων προηγούμενων λαθών του.

 

Σύμφωνα μ’ αυτές τις πνευματικές διδασκαλίες, κανείς δεν θα μπορούσε να μας βλάψει, αν οι οικουμενικοί νόμοι της τέλειας δικαιοσύνης δεν του το επέτρεπαν. Επομένως, αν το σύμπαν επιτρέπει σε κάποιον να μας συμπεριφερθεί με αρνητικό τρόπο, το μοναδικό μας συμπέρασμα μπορεί να είναι ότι, παρόλο που αυτό φαίνεται εντελώς άδικο και λάθος, είναι επιτρεπτό και, άρα, πρέπει να υπάρχει κάποια πνευματική ευκαιρία σε αυτό που συμβαίνει.

 

Η επόμενη ερώτηση είναι πώς επηρεάζουμε ο ένας τον άλλον και πώς δημιουργείται η ατομική και συλλογική πραγματικότητά μας.

 

Δημιουργία της πραγματικότητας μέσα από ερμηνεία και προβολή

 

Δημιουργούμε την υποκειμενική πραγματικότητά μας ανάλογα με τον τρόπο που ερμηνεύουμε συμπεριφορές, καταστάσεις και γεγονότα. Δυστυχώς πολύ συχνά δεν αντιλαμβανόμαστε αυτό που υπάρχει, αλλά «προβάλουμε» πάνω σε αυτό , αυτά που έχουμε προγραμματιστεί να πιστεύουμε ότι υπάρχουν. Το σύστημα πεποιθήσεών μας λειτουργεί σαν φίλτρο, που υποκειμενικά και συλλογικά ερμηνεύει οτιδήποτε γίνεται αντιληπτό με τρόπο που επιβεβαιώνει αυτό που ήδη πιστεύουμε και αγνοεί αυτό που δεν πιστεύουμε.

 

Για παράδειγμα, αν πιστεύουμε ότι οι άλλοι θα μας απορρίψουν και δεν μας αγαπούν, θα ερμηνεύσουμε τα λόγια ή τις πράξεις τους σαν μια μορφή απόρριψης και σαν έλλειψη αγάπης για μας, ακόμη κι όταν δεν είναι αλήθεια. Κατά καιρούς ίσως να έχουμε εκπλαγεί ανακαλύπτοντας ότι οι άνθρωποι έχουν παρερμηνεύσει τις πράξεις μας, πιστεύοντας ότι είχαμε κίνητρα και συναισθήματα που ποτέ δεν είχαμε. Το ίδιο κάνουμε κι εμείς. Προβάλλουμε σε ανθρώπους και καταστάσεις κίνητρα και κινδύνους που απλά δεν υπάρχουν.

 

Δημιουργία της πραγματικότητας μέσα από την έλξη και το καθρέφτισμα

 

Ο δεύτερος παράγοντας στην δημιουργία της ατομικής πραγματικότητάς μας είναι ο τρόπος που έλκουμε τα γεγονότα που συμβαίνουν στη ζωή μας.

 

Έλκουμε καταστάσεις στην πραγματικότητα μας με διάφορους τρόπους:

 

α. Το παρελθόν. Οι προηγούμενες σκέψεις, πράξεις, επιλογές, συναισθήματα και λόγια είναι αιτίες της τωρινής πραγματικότητάς μας.

 

β. Το παρόν. Οι τωρινές μας σκέψεις, πεποιθήσεις, προσδοκίες, φόβοι, ενοχές και άλλα συναισθήματα και συμπεριφορές δημιουργούν την τωρινή πραγματικότητά μας μέσα από «τους νόμους της αντανάκλασης και της έλξης». Οι άλλοι και η ίδια η ζωή αντανακλούν πίσω σε μας το περιεχόμενο του νου και της συμπεριφοράς μας σε όλα τα επίπεδα. Αν απορρίπτουμε τον εαυτό μας, φοβόμαστε ή περιμένουμε την απόρριψη, ή απορρίπτουμε τους άλλους, τότε έλκουμε απόρριψη. Αν σκεφτόμαστε, μιλάμε ή ενεργούμε ανταγωνιστικά ή εγωιστικά, τότε έλκουμε το ίδιο. Βασικά έλκουμε οτιδήποτε φοβόμαστε, αγαπάμε, επιθυμούμε και μισούμε, καθώς και ό,τι περιμένουμε και ό,τι κάνουμε.

 

Είναι σοφό που η ζωή καθρεφτίζει πίσω σε μας τις δικές μας σκέψεις, συναισθήματα, πεποιθήσεις, ρόλους και συμπεριφορές, προσφέροντας μας την ευκαιρία να κοιτάξουμε μέσα μας και να απελευθερωθούμε απ’ αυτές τις πλευρές του εαυτού μας που έλκουν αυτό που μας δυσαρεστεί. Σε τέτοια περίπτωση, το μάθημά μας είναι να ανακαλύψουμε αυτό που καθρεφτίζεται και να το μεταμορφώσουμε. Διαφορετικά θα συνεχίσουμε να έλκουμε την τωρινή πραγματικότητά μας.

 

Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι η δύναμη και η ευκαιρία για θετική αλλαγή βρίσκονται στο παρόν και πουθενά αλλού. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε το παρελθόν, αλλά μπορούμε να αλλάξουμε την αντίληψή μας για το παρελθόν και επομένως την επίδρασή του σε μας στο παρόν. Δεν γνωρίζουμε το μέλλον, αλλά μπορούμε να το διαμορφώσουμε με τις επιλογές μας στην παρούσα στιγμή.

 

Μερικοί άνθρωποι αποδέχονται αρνητικές πραγματικότητες, πιστεύοντας ότι είναι κάποιο «κάρμα» που πρέπει να υπομείνουν. Δεν υπάρχει κανένα όφελος από τα βάσανα ή την τιμωρία, αν δεν μάθουμε κάτι από την εμπειρία και αν αυτό δεν οδηγήσει σε αλλαγή. Η έννοια ότι πρέπει να υποφέρουμε για τα λάθη του παρελθόντος δεν έχει αξία, αν ο πόνος δεν γίνει ευκαιρία για εξέλιξη.

 

γ. Οι επιλογές της ψυχής μας. Ο τρίτος παράγοντας που καθορίζει τη φύση των γεγονότων που συμβαίνουν στη ζωή μας είναι οι «επιλογές της ψυχής μας». Εμείς, σαν ψυχές, επιλέγουμε πριν ακόμη από τη γέννησή μας ότι θα θέλαμε ή θα χρειαζόμασταν να μάθουμε κάποια μαθήματα σαν μέρος της διαδικασίας εξέλιξής μας. Όταν περνάμε δύσκολους καιρούς, μπορεί να μην είναι επειδή ήμασταν «κακοί» στο παρελθόν, αλλά επειδή έχουμε επιλέξει να μάθουμε συγκεκριμένα μαθήματα.

 

Με το Χο’οπονοπόνο αποδεσμεύουμε αυτά τα άτομα, με τα οποία έχουμε κάνει αυτά τα «συμβόλαια», από την ανάγκη να συνεχίσουν να παίζουν τους ρόλους τους που μας δοκιμάζουν, επειδή έχουμε μάθει το μάθημα, το οποίο είναι να αναλάβουμε την ευθύνη για την πραγματικότητά μας και να τους αγαπάμε.

 

Επομένως, εμείς και όλοι οι άλλοι δημιουργούμε την ατομική και συλλογική πραγματικότητά μας μέσα από:

 

α. Τις προηγούμενες πεποιθήσεις, επιλογές, πράξεις, λόγια και συμπεριφορές.

 

β. Τις τωρινές πεποιθήσεις, λόγια, προσδοκίες, επιλογές, πράξεις και συμπεριφορές.

 

γ. Τις αποφάσεις της ψυχής μας να μάθουμε ορισμένα μαθήματα.

 

δ. Τον τρόπο που το προγραμματισμένο σύστημα πεποιθήσεών μας ερμηνεύει αυτό που συμβαίνει.

 

Πώς επηρεάζουμε ο ένας τον άλλον;

 

Η συμπαθητική δόνηση είναι νόμος της φυσικής που αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι αν έχουμε δύο κιθάρες ή δύο πιάνα και χτυπήσουμε μια χορδή στο ένα απ’ αυτά, τότε η χορδή του άλλου, που είναι συντονισμένη στην ίδια συχνότητα με την χορδή που χτυπήσαμε στο πρώτο, θα επηρεαστεί και θα αρχίσει να δονείται. Μια δόνηση της μιας θα επηρεάσει την άλλη μόνον αν είναι συντονισμένη στην ίδια συχνότητα. Αν αυτή είναι συντονισμένη σε άλλη συχνότητα δεν θα διεγερθεί τόσο.

 

Με τον ίδιο τρόπο μπορούμε να φανταστούμε ότι επηρεάζουμε ο ένας τον άλλον με συνειδητές και υποσυνείδητες συχνότητες που εκπέμπουμε. Εμείς και οι άλλοι δεν θα επηρεαζόμασταν, αν δεν είχαμε κάτι μέσα μας που διεγείρεται από αυτό που συμβαίνει ή που εκπέμπεται από τον άλλον. Αργότερα θα ερευνήσουμε πιθανές όψεις της ψυχολογίας μας που μπορεί να διεγείρουν όψεις των άλλων και τανάπαλι.

 

Εμείς δημιουργούμε το ερέθισμα – εκείνοι δημιουργούν την πραγματικότητά τους.

Εκείνοι δημιουργούν το ερέθισμα – εμείς δημιουργούμε την πραγματικότητά μας.

 

Είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε ότι είμαστε υπεύθυνοι μόνο για τα συνειδητά και υποσυνείδητα δεδομένα μας στο παρελθόν και το παρόν, αλλά όχι γι’ αυτό που στην πραγματικότητα συμβαίνει στον άλλον. Αυτό είναι δική του δημιουργία.

 

Η μοναδική δύναμή μας έγκειται στο να καθαρίσουμε τον εαυτό μας και να απομακρύνουμε (ή να ζητήσουμε από το θείο να απομακρύνει) εκείνες τις όψεις που έχουν επηρεάσει ή προσελκύσει, μέσω συμπαθητικής δόνησης, αρνητικές πραγματικότητες για τον εαυτό μας και τους άλλους. Το Χ0’οπονοπόνο είναι η διαδικασία για να σταματήσουμε τις δικές μας χορδές να δονούνται σ’ εκείνες τις συχνότητες, ώστε να σταματήσουμε να προσθέτουμε στην πραγματικότητα των άλλων. Εξαγνίζουμε τη δική μας συμβολή στην πραγματικότητα γύρω μας.

 

Επηρεαζόμαστε από τους άλλους με τον ίδιο τρόπο. Όταν οι «παλλόμενες χορδές» των άλλων διεγείρουν κινήσεις μέσα σε μας, εκείνοι είναι το ερέθισμα, αλλά είναι το δικό μας πρόγραμμα δόνησης που μας κάνει να επηρεαζόμαστε και να δημιουργούμε τη δική μας ατομική πραγματικότητα.

 

Κβαντική φυσική – Η κατάληξη του κύματος

 

Η κβαντική φυσική μάς λέει ότι ένα φωτόνιο ή ένα ηλεκτρόνιο είναι στην πραγματικότητα ένα κύμα πιθανοτήτων μέχρι να υπάρξει ένας παρατηρητής που προκαλεί αυτό το κύμα να «καταλήξει» σε ένα συγκεκριμένο σωματίδιο σε συγκεκριμένο χώρο και χρόνο. Φαίνεται ότι ο παρατηρητής προκαλεί το κύμα πιθανοτήτων να αφήσει την κατάσταση των πολλών πιθανοτήτων και να γίνει μία πραγματικότητα όπως τη γνωρίζουμε.

 

Θα μπορούσαμε να φανταστούμε ότι κάτι παρόμοιο συμβαίνει ανάμεσα σε μας τους ίδιους και τη ζωή. Η ζωή είναι κύμα πιθανοτήτων, που υπάρχουν όλες μαζί μέσα σε μία ανεκδήλωτη κατάσταση. Σ’ αυτήν την κατάσταση τίποτα δεν είναι ακόμη σχηματισμένο. Όλα είναι πιθανά. Μνήμες και προγράμματα δεν περιορίζουν ακόμη αυτήν τη συνειδητότητα-ενέργεια.

 

Μόλις η αγνή συνειδητότητα αρχίσει να εκφράζεται μέσα από τον προγραμματισμένο νου μας, περιορίζεται και τείνει να έλκει ό,τι είναι σε συμφωνία με τις μνήμες και τους προγραμματισμούς μας. Οι πεποιθήσεις και τα συναισθήματά μας κάνουν την απεριόριστη άμορφη συνειδητότητα να μετασχηματιστεί σε αυτό που αποκαλούμε πραγματικότητά μας – με ανθρώπους, πράξεις και γεγονότα, που είναι όλα αντανακλάσεις και ανταποκρίσεις στο εσωτερικό μας περιεχόμενο.

 

Το Χο’οπονοπόνο είναι μια διαδικασία ξεκαθαρίσματος του εσωτερικού περιεχομένου μας, ώστε να πάψουμε να διαστρεβλώνουμε την έκφραση αυτής της αγνής συνειδητότητας στη ζωή μας. Όταν ζητάμε από τους άλλους συγγνώμη, δεν είναι επειδή τους έχουμε βλάψει κάπου ή επειδή κάναμε λάθος. Είναι επειδή αναγνωρίζουμε ότι εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε την πραγματικότητά μας και όχι αυτοί. Επίσης συνειδητοποιούμε ότι κάτι στους δικούς μας προγραμματισμούς τούς έχει φέρει στην επίγνωσή μας και μας έκανε να τους παρατηρήσουμε και ίσως να νιώσουμε κάποια συναισθήματα για ό,τι συμβαίνει ή για ό,τι εκείνοι κάνουν.

 

Μόλις συνειδητοποιήσουμε ότι είναι η εσωτερική μας πραγματικότητα που κάνει την εξωτερική πραγματικότητα να εκδηλωθεί και να μας επηρεάσει, τότε απαλλασσόμαστε από το συναίσθημα ότι είμαστε τα θύματα ή ότι οι άλλοι είναι υπεύθυνοι για την πραγματικότητά μας. Αναλαμβάνουμε 100% την ευθύνη για τη δική μας πραγματικότητα. Αντιλαμβανόμαστε ότι ο μόνος τρόπος να αλλάξουμε αυτήν την πραγματικότητα είναι να απελευθερωθούμε από οτιδήποτε υπάρχει μέσα μας που έλκει αυτήν – ακόμη κι αν δεν γνωρίζουμε τι θα μπορούσε να είναι αυτό.

 

Το εσωτερικό μας περιεχόμενο

 

Οι πεποιθήσεις, τα συναισθήματα, οι προγραμματισμοί, οι ανάγκες, οι επιθυμίες, οι φόβοι, οι προσκολλήσεις και οι συμπεριφορές μας, όλα αντανακλώνται πίσω σε μας μέσα από τη συμπεριφορά των άλλων και την ίδια τη ζωή. Ακολουθεί ένας κατάλογος κάποιων όψεων του εαυτού μας που μπορεί να αντανακλώνται πίσω σε μας μέσα από τη συμπεριφορά του άλλου ή την κατάσταση.

 

Σημείωση: Το Χο’οπονοπόνο δεν απαιτεί να γνωρίζουμε τι υπάρχει μέσα μας που χρειάζεται να καθαριστεί.

 

Η παρουσία οποιουδήποτε από τα παρακάτω μπορεί εύκολα να προσελκύσει αντίστοιχες συμπεριφορές και καταστάσεις.

 

1. Όταν νιώθουμε αρνητικά συναισθήματα γι’ αυτό που συμβαίνει, το έλκουμε ώστε να μπορούμε να απελευθερωθούμε από τα συναισθήματα αυτά.

 

2. Όταν έχουμε συγκεκριμένες περιοριστικές πεποιθήσεις για τους άλλους και γι’ αυτό που συμβαίνει ή όταν αντιλαμβανόμαστε κάποιον ή κάτι σαν κακό, λάθος, άδικο κλπ., το έλκουμε σαν ευκαιρία να απελευθερωθούμε από τις αντιλήψεις αυτές.

 

Έχουμε, όμως, ελεύθερη βούληση να αξιοποιήσουμε τις ευκαιρίες αυτές ή όχι. Αυτή η ελευθερία ισχύει για όλα τις ευκαιρίες που αναφέρονται σε αυτή την λίστα.

 

3. Η δική μας συμπεριφορά μέχρι τώρα προς αυτόν τον άνθρωπο ή προς άλλους στο παρελθόν αντανακλάται πίσω σε μας στο παρόν, ώστε να μπορούμε να μάθουμε απ’ αυτήν και να αναθεωρούμε αν θέλουμε να συνεχίσουμε με τις συμπεριφορές αυτές.

 

4. Οι φόβοι μας έλκουν και δημιουργούν πραγματικότητες. Ιδιαίτερα οι φόβοι μας σχετικά με την αξία, ασφάλεια, ελευθερία, ικανοποίηση ή έλεγχο. Η ευκαιρία εδώ είναι να υπερβούμε τους φόβους αυτούς.

 

5. Επίσης έλκουμε αυτό που προσδοκούμε από τους άλλους και τη ζωή. Αν έχουμε προκαταλήψεις σχετικά με το πως οι άλλου θα συμπεριφέρονται, αυξάνουμε την πιθανότητα να συμπεριφέρονται έτσι. Έχουμε εδώ την ευκαιρία να απελευθερωθούμε και να δούμε τους άλλους σαν την πρώτη φορά και να πιστεύουμε στην ικανότητα τους να λειτουργούν διαφορετικά.

 

6. Οι αμφιβολίες γι’ αυτό που αξίζουμε περιορίζουν την πραγματικότητά μας σ’ αυτό που πιστεύουμε ότι αξίζουμε. Έχουμε την ευκαιρία να καταλάβουμε ότι αξίζουμε αγάπη και σεβασμό όπως είμαστε.

 

7. Ο τρόπος που συμπεριφερόμαστε προς τον εαυτό μας κάνει τους άλλους να μας συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο. Ώρα να αλλάξουμε την συμπεριφορά μας προς τον εαυτό μας. Να σεβόμαστε τον εαυτό μας.

 

8. Οι ανεπίλυτες παιδικές εμπειρίες τείνουν να επαναλαμβάνονται στη ζωή μας μέχρι να καταφέρουμε να τις θεραπεύσουμε. Θα χρειαστεί να κάνουμε εργασία με το εσωτερικό παιδί.

 

9. Οι ρόλοι, με τους οποίους ταυτιζόμαστε για νόημα, αξία και ασφάλεια, μπορούν να προσελκύσουν καταστάσεις ζωής και αντίστοιχες συμπεριφορές από άλλους – ώστε να μπορούμε να απελευθερωθούμε από τις ψευδαισθήσεις και τους περιορισμούς αυτών των ρόλων. Μπορεί να παίζουμε κάποιους από τους ακόλουθους ρόλους: α. το θύμα, β. τον τρομοκράτη, γ. το δάσκαλο, δ. το γονιό, ε. το παιδί, στ. τον έξυπνο, ζ. το σωστό, η. τον αντιδραστικό, θ. το δυνατό – χωρίς ανάγκες, ι. το δίκαιο, -ια. τον καλό, ιβ. τον υπεύθυνο, ιγ. τον πρόθυμο, ιδ. τον αδύναμο, ιε. τον πνευματικό, ιστ. το δικαστή, ιζ. τον απόμακρο, ιη. τον ανακριτή, ιθ. κάποιον άλλο ρόλο.

 

10. Εκείνες οι ανάγκες και οι προσκολλήσεις που περιορίζουν την ηρεμία, ευτυχία, αγάπη ή εξέλιξή μας μπορεί να αντικατοπτρίζονται σε διάφορες καταστάσεις ζωής και συμπεριφορές, ώστε να έχουμε την ευκαιρία να απελευθερωθούμε απ’ αυτές.

 

11. Η τάση μας να νιώθουμε ενοχή έλκει συμπεριφορές και καταστάσεις που διεγείρουν τους προγραμματισμούς μας, ώστε να μπορέσουμε να απελευθερωθούμε απ’ αυτούς.

 

12. Φέρνουμε στη ζωή μας οτιδήποτε κρίνουμε, επικρίνουμε, απορρίπτουμε ή για το οποίο έχουμε προκαταλήψεις.

 

13. Έλκουμε οτιδήποτε μας κάνει να νιώθουμε ζήλια, πόνο, θυμό, πίκρα, αδικία ή οποιοδήποτε άλλο αρνητικό συναίσθημα, ώστε να έχουμε την ευκαιρία να απελευθερωθούμε από τις ψευδαισθήσεις που δημιουργούν αυτά τα συναισθήματα.

 

14. Έλκουμε οτιδήποτε δεν μπορούμε να συγχωρήσουμε στους άλλους ή στον εαυτό μας.

 

15. Όταν συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους άλλους, τους φέρνουμε στην πραγματικότητά μας.

 

16. 16. Οι δικές μας εσωτερικές συγκρούσεις και η αυτοαμφισβήτηση έλκουν συγκεκριμένες συμπεριφορές από τους άλλους που φέρνουν αυτά τα συναισθήματα στην επιφάνεια για να επιλύσουμε τις συγκρούσεις αυτές.
17. Όταν δεν επικοινωνούμε καθαρά, σταθερά και χωρίς κριτική ή κατηγορία, δημιουργούμε πραγματικότητες στις οποίες δεν παίρνουμε αυτό που χρειαζόμαστε.

 

18. Αν έχουμε εθιστεί σε μια πραγματικότητα, έχουμε την τάση να μείνουμε σ’ αυτήν λόγω του φόβου της αλλαγής.
19. Αν φοβόμαστε ή πιστεύουμε υποσυνείδητα ότι δεν αξίζουμε την ευτυχία, αφθονία, υγεία, αγάπη κλπ., θα εμποδίσουμε τις θετικές πραγματικότητες.

 

Αυτές και άλλες όψεις του εσωτερικού μας κόσμου μπορούν πολύ εύκολα να είναι παράγοντες της πραγματικότητας που συν-δημιουργούμε.

 

Είμαστε όλοι σε διαδικασία εξέλιξης

 

Σαν ψυχές στη διαδικασία του να γίνουμε πιο ώριμοι και φωτισμένοι συναισθηματικά, νοητικά και πνευματικά, έλκουμε προς τον εαυτό μας καταστάσεις που μας προσφέρουν την ευκαιρία να μάθουμε τα επόμενα μαθήματα που χρειαζόμαστε στην εξελικτική πορεία μας. Φυσικά, έχουμε ελεύθερη βούληση να μάθουμε από αυτές τις καταστάσεις ή όχι. Έχουμε την επιλογή να κρατηθούμε στον πόνο, το φόβο, την ενοχή και το θυμό, ή να απελευθερωθούμε απ’ όλα αυτά, καθώς αναβαθμίζουμε την αντίληψή μας για την πραγματικότητα και προχωρούμε προς τη συγχώρεση, την αυτοπαραδοχή, την αγάπη και την ειρήνη.

 

Μερικές από τις καταστάσεις που έλκουμε έχουν σκοπό να μάθουμε αυτά τα μαθήματα. Μπορεί, σαν ψυχές, να έχουμε επιλέξει να συμβεί αυτό, επειδή μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε για να απελευθερωθούμε από το φόβο και από τις παλιές δυσλειτουργικές πεποιθήσεις και να προχωρήσουμε μπροστά.

 

Σ’ αυτές τις περιπτώσεις είμαστε υπεύθυνοι όχι επειδή έχουμε βλάψει κάποιον, αλλά επειδή το έχουμε επιλέξει σαν μια διαδικασία εξέλιξης. Σε τέτοια περίπτωση μπορούμε να ζητήσουμε συγχώρεση ή απλά «να ελευθερώσουμε τον άλλον ή την κατάσταση ζωής» από την ανάγκη μας να είναι έτσι, επειδή έχουμε πια μάθει το μάθημα ότι είμαστε υπεύθυνοι και μπορούμε να αγαπάμε οποιονδήποτε ή οτιδήποτε κι αν είναι. Έχοντας μάθει την αγάπη, δεν χρειαζόμαστε πια το μάθημα.

 

Είμαστε όλοι Μία Πνευματική Συνειδητότητα

 

Οι περισσότερες θρησκείες διδάσκουν ότι τελικά είμαστε όλοι ένα με το Θείο και ότι μέσα στο Θείο είμαστε ένα. Ο Άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής επαναλαμβάνοντας τα λόγια του Χριστού λέει, «Είμαι μέσα σας και είστε μέσα μου και είμαι μέσα στον Πατέρα και ο Πατέρας είναι μέσα σε μένα». Οι ανατολικές θρησκείες δίνουν ακόμη μεγαλύτερη έμφαση ξεκαθαρίζοντας ότι στην πραγματικότητα είμαστε όλοι εκφράσεις της μίας θεϊκής συνειδητότητας. Είμαστε μία συνειδητότητα, που μοιάζει να έχει διαχωριστεί σε πολλές, όπως το φως του προβολέα φαίνεται πάνω στην οθόνη του κινηματογράφου να διασπάται σε πολλά διαφορετικά όντα και τις αλληλεπιδράσεις τους. Είμαστε όλοι προβολές της μίας θεϊκής συνειδητότητας, η οποία τελικά αλληλεπιδρά με τον εαυτό της μέσα από τις πράξεις μας.

 

Εντούτοις, έχουμε την ελεύθερη βούληση και δύναμη να εμποδίσουμε την αγνότητα αυτής της έκφρασης και είμαστε στη διαδικασία εξαγνισμού και εξέλιξης της ικανότητάς μας να εκφράσουμε την αληθινή πνευματική μας φύση. Όλοι μαζί εξελισσόμαστε και η επιτυχία του καθενός στη διαδικασία ωφελεί όλους μας. Ταυτόχρονα η άρνηση του καθενός επηρεάζει όλους μας.

 

Το Χο’οπονοπόνο είναι μια διαδικασία, στην οποία αναγνωρίζουμε ότι δεν είμαστε ακόμη φωτισμένοι και ακόμη έλκουμε πραγματικότητες βασισμένες στην άγνοια, τις μνήμες και τους προγραμματισμούς. Γνωρίζοντας το, ζητάμε συγχώρεση από τα φαινόμενα που έλκουμε και ξανα-εγκαθιστούμε την κατάσταση της αγάπης, η οποία βασίζεται στην αλήθεια ότι είμαστε όλοι ένα. Μετά ευχαριστούμε το Θείο που απομακρύνει από μας οτιδήποτε μπορεί να υπάρχει εκτός από την αγάπη.

 

Συμπέρασμα

 

Το Χο’οπονοπόνο είναι μια διαδικασία στην οποία αντιλαμβανόμαστε ότι:

1. Έλκουμε οτιδήποτε υπάρχει μέσα στην πραγματικότητά μας για κάποιον λόγο – δεν είναι τυχαίο.
2. Είμαστε συν-δημιουργοί όλων όσα συμβαίνουν ατομικά και κοινωνικά.
3. Καθετί είναι όπως θα έπρεπε να είναι αυτή τη στιγμή – σαν ερέθισμα να το διορθώσουμε μέσα στον εαυτό μας.
4. Μπορούμε να διορθώσουμε τον εαυτό μας και, κάνοντας το, να επηρεάσουμε τους άλλους και το σύνολο.
5. Δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε τι διορθώνουμε μέσα μας. Δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε τι υπάρχει μέσα μας που συνηχεί με αυτό που τραβά την προσοχή μας.
6. Τα αίτια της πραγματικότητάς μας είναι είτε στο υποσυνείδητο όπως μνήμες, προγραμματισμοί, είτε μαθήματα που έχουμε επιλέξει να μάθουμε.
7. Η λύση είναι η απομάκρυνση των εσωτερικών αιτίων για μας και για τους άλλους.
8. Όταν ελευθερώνουμε τον εαυτό μας από κάθε όψη που συμμετέχει σ’ αυτό που συμβαίνει, τότε αυτό που συμβαίνει λειτουργεί λιγότερο εξαιτίας μας και περισσότερο εξαιτίας των μαθημάτων των άλλων.
9. Η απελευθέρωση από μνήμες και προγραμματισμούς επιτρέπει στην έμπνευση και τη φώτιση να έρθουν.
10. Η λύση είναι αγάπη για τους άλλους και τον εαυτό μας.
11. Αυτός είναι ο σκοπός της ζωής – ο δρόμος προς τη φώτιση.

 

************

 

Μια πιθανή διατύπωση για το Χο’οπονοπόνο μπορεί να είναι:

 

Αγαπητέ/ή ____________ (άνθρωπος, κατάσταση, συμπεριφορά, ζώο, κοινωνία, ομάδα κλπ.)

 

Συνειδητοποιώ ότι είμαι συν-δημιουργός αυτής της κοινής πραγματικότητας.

 

Ζητώ συγχώρεση για οτιδήποτε μέσα μου μπορεί να συμβάλει σ’ αυτήν την κατάσταση.

 

Σε ευχαριστώ για όλες τις ευκαιρείς για εξέλιξη που δίνεις

 

Σε ευγνωμονώ και Σ’ αγαπώ.

 

Αγαπώ τον εαυτό μου.

 

Σε απελευθερώνω από την ανάγκη μου να είσαι έτσι για τη δική μου εξέλιξη.

 

Ευχαριστώ το Θεό που απομακρύνει από μένα ότι μπορεί να συμβάλει σ’ αυτήν την πραγματικότητα.

 

 

 

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Ωφεληθείτε από όλα τα δώρα σας

Αγαπημένα Αδέλφια,

Εύχομαι να είστε εσείς και οι οικογένειες σας όλοι πολύ καλά.Σας ευχαριστούμε για την βοήθεια σας να βελτιώσουμε τις συντροφικές σχέσεις

Ελπίζουμε ότι ήδη έχετε όφελος από την αυτο ανάλυσης σας μέχρι τώρα.

Στάδιο 4 είναι να μελετήσετε και ωφεληθείτε από τα δώρα που σας στέλνουμε

Εδώ είναι τα δώρα σας με τα οποία μπορείτε να συνεχίστε την εξέλιξη σας.

Προτείνω να σώσετε το email αυτο για να το βρείτε εύκολο

ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ

 

1. ΔΥΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ

α. ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ

β. ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ ΣΑΣ.

https://www.armonikizoi.com/el/2020/forgiveness

=========

2. TO ΦΥΛΛΑΔΙΟ– ΣΧΕΣΕΙΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ – 100 σελίδες

https://www.armonikizoi.com/download/sx1

==========

ΔΥΟ ΑΚΟΜΑ ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ

ΒΕΛΤΙΩΝΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΑΣ  –  ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΜΕ 5 ΜΑΘΗΜΑΤΑ

Για να δείτε το φυλλάδιο για το σεμινάριο αυτό, κάντε δεξί κλικ πάνω στην λέξη “εδώ” και κατεβάστε το αρχείο στο κομπιούτερ σας και μετά ανοίξτε το εκεί σαν αρχείο pdf.εδώ

https://www.armonikizoi.com/download/belt_sxeseis

ΤΑ ΒΙΝΤΕΟ

ΒΕΛΤΙΩΝΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΑΣ ΝΟ 1

http://www.youtube.com/embed/zkNO7PN_oK4

ΒΕΛΤΙΩΝΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΑΣ ΝΟ 2

http://www.youtube.com/embed/qqgoyRTjbgY

ΒΕΛΤΙΩΝΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΑΣ ΝΟ 3

http://www.youtube.com/embed/dElb8K5ea0I

ΒΕΛΤΙΩΝΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΑΣ ΝΟ 4

http://www.youtube.com/embed/e_aC7vZmpX4

ΒΕΛΤΙΩΝΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΑΣ ΝΟ 5

http://www.youtube.com/embed/_RsEzL1RsNA

===========

ΠΙΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ – ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΜΕ 4 ΜΑΘΗΜΑΤΑ

Για να δείτε το φυλλάδιο για το σεμινάριο αυτό, κάντε δεξί κλικ πάνω στην λέξη “εδώ” και κατεβάστε το αρχείο στο κομπιούτερ σας και μετά ανοίξτε το εκεί σαν αρχείο pdf. εδώ

https://www.armonikizoi.com/download/epikoinonia

Μάθημα 1

http://www.youtube.com/embed/Hgtc9vhl4TQ

Μάθημα 2

http://www.youtube.com/embed/IHgpIszfZ-w

Μάθημα 3

https://youtu.be/n9B9vh15Ups

Μάθημα 4

http://www.youtube.com/embed/5_Os8gomMOg

===========

ΔΩΡΕΑΝ ΒΙΒΛΙΑ

 

ANΘPΩΠINH APMONIA –

https://www.armonikizoi.com/download/aa

 

ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ –

https://www.armonikizoi.com/download/agapi_syx

 

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΝΤΑΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΕΠΟΧΕΣ

https://www.armonikizoi.com/2020/antim

 

ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ – ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ

https://www.armonikizoi.com/download/theos-2

 

==========

 

ΕΠΙΣΗΣ θα βρείτε εδώ πενήντα σχετικά άρθρα 

https://www.armonikizoi.com/el/2025/vs

 

ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΣΤΑΔΙΟ 3

ΣΕ ΑΥΤΟ ΘΑ ΚΑΝΕΤΕ ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ
ΕΥΤΥΧΙΑ, ΗΡΕΜΙΑ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΗ ΣΑΣ.

 

Ελπίζουμε να τολμήσετε να το κάνετε.

Σαν δώρο, θα σας στείλουμε δύο ΑΚΟΜΑ ηλεκτρονικά βιβλία δωρεάν

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΝΤΑΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΕΠΟΧΕΣ
ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ – ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ

Επίσης θα σας στείλουμε δωρεάν 2 σεμινάρια
1. ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ
2. ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ ΣΑΣ.

ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΔΩΡΑ ΣΑΣ ΓΙΑ ΣΤΑΔΙΟ Δ

Από ευγνωμοσύνη για την βοήθεια σας με το δεύτερο ερωτηματολόγιο, σας στέλνουμε εδώ το λινκ για δυο βιβλία:

ANΘPΩΠINH APMONIA – https://www.armonikizoi.com/download/aa
ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ – https://www.armonikizoi.com/download/agapi_syx

 

ΕΡΩΤΣΗΕΙΣ ΓΙΑ ΣΤΑΔΙΟ ΤΡΙΑ

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΜΟΥ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ 1 & 2 ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΑ ΑΚΟΛΟΥΘΑ

ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΟΥ ΑΝΑΓΚΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ

ΠΟΥ ΔΕΝ ΙΚΑΝΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΟΣΟ ΘΑ ΗΘΕΛΑ.

Καθώς απαντάτε τις παρακάτω ερωτήσεις σχετικά με τις δικές ανάγκες ή τις ανάγκες των άλλων, μπορείτε να σκεφθείτε μερικές από τις ανάγκες στην σύντομη λίστα αναγκών εδώ.

Πιθανές ανάγκες

Σκεφθείτε ανάγκες όπως

1. Αγάπη
2. Σεβασμός.
3. Κατανόηση.
4. Αποδοχή
5. Αναγνώριση
6. Εμπιστοσύνη.
7. Ελευθερία
8. Υποστήριξη
9. Να εισακούγομαι
10. Δικαιοσύνη,
11. Συνεπεία
12. Ειλικρίνεια
13. Να Προσέχει τον εαυτό του/της.
14. Να τηρεί τις συμφωνίες μας.
15. Εκφράζει ευγνωμοσύνης
16. Προσεχή
17. Να είναι υπεύθυνος (η).
18. Να Σέβεται τις ανάγκες και τα πράγματα μου.

============

ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΡΩΤΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

30.Θα ήθελα περισσότερη τρυφερή επαφή.

31.Θα προτιμούσα να είναι λιγότερο εξαρτημένος (η) από εμένα

32.Θα ήθελα περισσότερη ερωτική επαφή.

33.Θα ήθελα λιγότερη ερωτική επαφή.

34.Θα ήθελα διαφορετική ερωτική επαφή.

35.Θα ήθελα να μιλάμε περισσότερο.

36.Θα ήθελα να μιλάμε λιγότερο.

37.Θα ήθελα να κάνουμε περισσότερα μαζί.

38.Θα ήθελα να έχω περισσότερο χρόνο μόνος μου.

 

1. ΣΤΑΔΙΟ 3

   ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ

   ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΣΑΣ

   ΦΥΛΟ
   

   ΗΛΙΚΙΑ
   

   ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ (Έξω ή μέσα από το σπίτι, με ή χωρίς χρήματα)
   

   ΠΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΙΣΤΕ / ΗΣΑΣΤΑΝ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΣΧΕΣΗ
   

   EMAIL ΣΑΣ
   

   ΕΧΩ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΤΟ 3 ΧΡΟΝΟ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ.
   ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΤΟ 3 ΧΡΟΝΟ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ

   ΟΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΜΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ

   1.ΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΠΟΥ ΕΧΩ ΤΩΡΑ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ.
   2.ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΜΙΑ ΨΥΧΗ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑ.
   3.ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΜΙΑ ΨΥΧΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΑΠΟΧΩΡΙΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ.

   Αν θέλετε, μοιραστείτε μαζί μας εδώ πιθανά σεμινάρια που έχετε παρακολουθήσει στην Αρμονική Ζωή ή αλλού.

   ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΜΟΥ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ 1 & 2 ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΑ ΑΚΟΛΟΥΘΑ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΟΥ ΑΝΑΓΚΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΙΚΑΝΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΟΣΟ ΘΑ ΗΘΕΛΑ.
   

   1. ΝΑ ΜΑΘΩ ΝΑ ΕΚΦΡΑΖΩ ΤΙΣ ΑΚΟΛΟΥΘΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΕ ΗΡΕΜΙΑ ΚΑΙ ΕΓΩ ΜΗΝΥΜΑΤΑ (Κάντε εδώ μια λίστα από ανάγκες που θα θέλετε εκφράζετε στους άλλους πιο αποφασιστικά αλλά με ηρεμία και αγάπη.(Όμως σεβασμό, συνέπεια του λόγου, να σε προσέχουν όταν μιλάς κτλ. Δείτε τη παραπάνω λίστα)
   

   2. ΝΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΚΟΛΟΥΘΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΒΟΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ. (Ίσως με ενεργειακή ψυχολογία και εμψυχωτικές ερωτήσεως κ.α.) (Κάντε εδώ μια λίστα από ανάγκες που θα θέλετε να απελευθερωθείτε. Δείτε τη παραπάνω λίστα)
   

   3. ΝΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΩ ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΘΑΝΑ ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΕΜΠΟΔΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΝΑ ΕΧΩ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ . (π.χ. ρόλος του θύματος, το πονόσωμα, πεποιθήσεις ότι δεν αξίζω, είμαι ένοχος (η), φόβος για ευτυχία, πεποίθηση ότι έτσι είναι οι ανθρώποι.)
   

   4. ΝΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΚΟΛΟΥΘΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΜΠΟΔΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΝΑ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΘΕΙ ΣΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΟΥ . (π.χ. ρόλος του θύματος, ο ρόλος του δυνατού, ρόλος του κριτή, δεν σέβομαι δικές μου ανάγκες, δεν σέβομαι τις ανάγκες του άλλου. κ.α.)
   

   ΤΩΡΑ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΙΚΑΝΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΟΣΟ ΘΑ ΗΘΕΛΑ.

   5. ΝΑ ΚΑΝΩ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΝΟΜΑΙ ΣΤΙΣ ΑΚΟΛΟΥΘΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ/ΤΗΣ.(Κάντε εδώ μια λίστα από ανάγκες του άλλου που θέλετε να κάνετε μεγαλύτερη προσπάθεια να ικανοποιήσετε. Δείτε τη παραπάνω λίστα)
   

   6. ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΗΡΕΜΟΣ, ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ Ή ΕΝΟΧΗ ΓΙΑ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΕΠΙΛΕΓΩ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΝΟΜΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΤΙΣ ΑΚΟΛΟΥΘΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ. (Σε σχέση με ποιές ανάγκες του άλλου)
   

   7. ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΕΞΗΓΗΣΩ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟΝ, ΟΤΙ ΠΑΡΟΛΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΑΓΑΠΩ ΚΑΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ, ΟΤΙ ΔΕΝ ΝΙΩΘΩ ΚΑΛΑ ΜΕ ΤΟ ΝΑ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΝΟΜΑΙ ΣΤΙΣ ΑΚΟΛΟΥΘΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ.(Σε σχέση με ποιές ανάγκες του άλλου)
   

   8. ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΛΥΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΠΩΣ ΝΑ ΙΚΑΝΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΑΚΟΛΟΥΘΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΠΙΒΑΡΥΝΟΜΑΙ ΕΓΩ. (Σε σχέση με ποιές ανάγκες του άλλου)
   

   9. ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΝΑΛΥΣΗ, ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΕΚΦΡΑΣΩ / ΕΞΗΓΗΣΩ / ΔΗΛΩΣΩ ΣΤΟ ΤΩΡΙΝΟ Ή ΠΑΛΙΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΤΑ ΑΚΟΛΟΥΘΑ. (ΕΙΤΕ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΕΝΑ ΣΩΜΑ Ή ΟΧΙ)
   

   ΑΛΛΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ
   

   ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΑΣ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΜΑΣ. ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ
   

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΑΣ.

ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ

 

ΠΩΣ ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ ΟΤΙ ΘΑ ΕΝΙΩΣΑ ΑΝ ΗΜΟΥΝ Ο ΑΛΛΟΣ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΣΧΕΣΗ

ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΑΤΕ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΔΥΟ ΤΗΣ ΑΥΤΟ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗΣ ΣΑΣ.

 

Χαιρόμαστε που απαντήσετε το ερωτηματολόγιο σχετικά με τις ανάγκες σας.

Πιστεύουμε ότι αυξήθηκε η αυτογνωσία σας με την άσκηση αυτή.

Τώρα έχετε την ευκαιρία να «διπλιάζεστε» το πεδίο της συνειδητότητας με το φανταστείτε πως θα νιώσετε αν ήσασταν το άλλος σε αυτήν την σχέση.

Είναι αυτο που ο Ken Keyes (συγγραφέας 13 βιβλίων για την Ευτυχία) ονομάζει The Consciousness Doubler – η άσκηση που διπλιάζει το πεδίο της συνειδητότητας.

Έχετε πολλά να κερδίσετε και τίποτε να χέσετε (εκτός από το βόλεμα του εγώ).

Ελπίζουμε να τολμήσατε να το κάνετε.

Εδω είναι τα δώρα σας για στάδιο ένα

https://www.armonikizoi.com/el/2025/vs

Σαν δώρο για σταδιο δυο, θα σας στείλουμε ηλεκτρονικά βιβλία δωρεάν

1. Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΑΡΜΟΝΙΑ
2. Η ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ Η ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΣΑΣ.

Πατηστε εδω για το σταδιο δυο

https://s.surveyplanet.com/f59tuapb

ΑΝ ΕΧΕΤΕ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΧΡΟΝΟ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΤΕ

https://s.surveyplanet.com/ii8jbyey

ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΣΤΗΝ ΜΥΡΡΙΝΟΥΝΤΑ

ΣΑΒΒΑΤΟ 31 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

Δηλώστε μέχρι 25/12/25

στην

Όλγα Τσιμπανούλη olga.armonikizoi@gmail.com

EΛATE NA KAΛΩΣOPIΣOYME MAZI TH NEA XPONIA ME AΓAΠH, ENOTHTA &     XAPA ΣTHN MYPPINOYNTA 31/12/ 24

Ο σκοπός της εκδήλωσης είναι να καλωσορίσουμε το νέο χρόνο με πνευματικότητα,

Θετικότητα και ευτυχία.

Δείτε λεπτομέρειες εδώ

Η Εκδήλωση είναι μόνο για αυτούς που έχουν παρακολουθήσει ή παρακολουθούν τώρα τα σεμινάρια ή μαθήματα στην Αρμονική Ζωή.

Είναι απαραίτητο να κρατήσετε την θέση σας με email στην Όλγα Τσιμπανούλη στο olga.armonikizoi@gmail.com ή τηλεφωνικά στο 22990 40314 ή 6 μέχρι τις 25/12

Οι θέσεις είναι περιορισμένες. 

 

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ (ΠΕΡΙΠΟΥ)

8:00 μ.μ.  ΨAΛMOI &  ΔIAΛOΓIΣMOΣ

8:40  ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ TOY 2025  & AΠOΦAΣEIΣ ΓIA 2026

9:20  ΟΡΑΜΑΤΙΣΜΟΣ – ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ  –

10:00 ENA EΛAΦPΥ ΣNAK

10:30  ΠAIXNIΔIA & XOPOΣ – ΔIAΣKEΔAΣH

11:20   ΨAΛMOI – ΔIAΛOΓIΣMOΣ

12:00   TA KAΛANTA

12:20 π.μ. TO KOΨIMO THΣ ΠITAΣ

Aν θέλετε, φέρτε μαζί σας λίγο φαγητό (χορτοφαγικό) για μετά τις 12.

Οι εκδηλώσεις είναι δωρεάν αλλά δεχόμαστε προσφορές από Αγάπη και Ευγνωμοσύνη.

ΠΩΣ ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ ΟΤΙ ΘΑ ΕΝΙΩΣΑ ΑΝ ΗΜΟΥΝ Ο ΑΛΛΟΣ TOTE ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΣΧΕΣΗ

ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΑΤΕ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΔΥΟ ΤΗΣ ΑΥΤΟ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗΣ ΣΑΣ.

 

Χαιρόμαστε που απαντήσετε το ερωτηματολόγιο σχετικά με τις ανάγκες σας.

Πιστεύουμε ότι αυξήθηκε η αυτογνωσία σας με την άσκηση αυτή.

Τώρα έχετε την ευκαιρία να «διπλιάζεστε» το πεδίο της συνειδητότητας με το φανταστείτε πως θα νιώσετε αν ήσασταν το άλλος σε αυτήν την σχέση.

Είναι αυτο που ο Ken Keyes (συγγραφέας 13 βιβλίων για την Ευτυχία) ονομάζει The Consciousness Doubler – η άσκηση που διπλιάζει το πεδίο της συνειδητότητας.

Έχετε πολλά να κερδίσετε και τίποτε να χάσετε (εκτός από το βόλεμα του εγώ).

Εδω είναι τα δώρα σας για στάδιο ένα

https://www.armonikizoi.com/el/2025/vs

Ελπίζουμε να τολμήσατε να το κάνετε.

Σαν δώρο στο στάδιο δύο, θα σας στείλουμε ηλεκτρονικά βιβλία δωρεάν

1. Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΑΡΜΟΝΙΑ
2. Η ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ Η ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΣΑΣ.

================

 Πατήστε εδώ για να απαντήσετε στο στάδιο δυο

https://s.surveyplanet.com/f59tuapb

ΑΝ ΕΧΕΤΕ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΤΟ ΤΡΙΟ ΧΡΟΝΟ ΑΥΤΟΓΝΣΙΑΣ, ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΑΝ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

https://s.surveyplanet.com/ii8jbyey

Βελτιωμένες Σχέσεις

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΥ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΑΤΕ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ

ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΔΩΡΑ ΣΑΣ

TO ΦΥΛΛΑΔΙΟ – ΣΧΕΣΕΙΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ – 100 σελίδες

ΠΡΟΣΟΧΗ

Οι ιστοσελίδες που αναφέρονται στο φυλλάδιο είναι παλιές και τα βρείτε τα περισσότερα από τα κείμενα παρακάτω.

==========

ΒΕΛΤΙΩΝΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΑΣ  –  ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΜΕ 5 ΜΑΘΗΜΑΤΑ

Για να δείτε το φυλλάδιο για το σεμινάριο αυτό, κάντε δεξί κλικ πάνω στην λέξη “εδώ” και κατεβάστε το αρχείο στο κομπιούτερ σας και μετά ανοίξτε το εκεί σαν αρχείο pdf.εδώ

ΒΕΛΤΙΩΝΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΑΣ ΝΟ 1

http://www.youtube.com/embed/zkNO7PN_oK4

ΒΕΛΤΙΩΝΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΑΣ ΝΟ 2

http://www.youtube.com/embed/qqgoyRTjbgY

ΒΕΛΤΙΩΝΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΑΣ ΝΟ 3

http://www.youtube.com/embed/dElb8K5ea0I

ΒΕΛΤΙΩΝΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΑΣ ΝΟ 4

http://www.youtube.com/embed/e_aC7vZmpX4

ΒΕΛΤΙΩΝΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΑΣ ΝΟ 5

http://www.youtube.com/embed/_RsEzL1RsNA

===========

ΠΙΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ – ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΜΕ 4 ΜΑΘΗΜΑΤΑ

Για να δείτε το φυλλάδιο για το σεμινάριο αυτό, κάντε δεξί κλικ πάνω στην λέξη “εδώ” και κατεβάστε το αρχείο στο κομπιούτερ σας και μετά ανοίξτε το εκεί σαν αρχείο pdf. εδώ

Μάθημα 1

http://www.youtube.com/embed/Hgtc9vhl4TQ

Μάθημα 2

http://www.youtube.com/embed/IHgpIszfZ-w

Μάθημα 3

https://youtu.be/n9B9vh15Ups

Μάθημα 4

http://www.youtube.com/embed/5_Os8gomMOg

===========

ΑΡΘΡΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΧΣΕΙΣ

1. ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
2. Ακούγοντας την Καρδιά
3. Μια εναλλακτική αντιμετώπιση προς το “BULLYING”
4. ΑΚΕΡΑΙΟΤΗΤΑ – ΦΙΛΟΤΙΜΟ
5. ΔΩΡΑ ΓΙΑ ΣΑΣ – ΦΥΛΛΑΔΙΑ ΚΑΙ ΒΙΒΛΙΑ
6. ΠΩΣ NA ANTIMETΩΠIΣOYME THN AΠΩΛEIA TΩN AΓAΠHMENΩN MAΣ
7. ΧΟ’ΟΠΟΝΟΠΟΝΟ
8. ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ
9. ΑΥΤΟΠΑΡΑΔΟΧΗ ΚΑΙ ΑΘΩΟΤΗΤΑ
10. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΠΟ ΚΟΝΤΡΟΛ & ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ
11. Βελτιωμένες Σχέσεις
12. ΠΙΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
13. Η ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ
14. Η ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΜΑΣ
15. H ΔOKIMAΣIA THΣ ΣXEΣHΣ
16. H Συγχώρεση στα Μαθήματα Θαυμάτων
17. Ο ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ
18. Τα Νοητικά και Πνευματικά Οφέλη της Αγάπης
19. Αλληλοεξάρτηση ή Αλληλοσυμπαράσταση;
20. ΠΩΣ NA ANTIMETΩΠIΣOYME THN AΠΩΛEIA TΩN AΓAΠHMENΩN MAΣ
21. ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΗΝ ΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ ΜΕΣΑ ΣΟΥ
22. Όταν δεν νιώθεις καλά, πήγαινε στην σελίδα αυτή
23. Οι ανάγκες μας και οι ανάγκες των άλλων
24. Οι διαφορές των δύο φύλων
25. Αποτελεσματική επικοινωνία
26. Πιο αποτελεσματική επικοινωνία μεταξύ συντρόφων
27. Πως να αντιμετωπίζουμε αρνητικούς ανθρώπους
28. Δώδεκα βήματα για τη δημιουργία σχέσεων συνειδητής αγάπης
29. Πότε δυσκολευόμαστε να αγαπάμε;
30. Η συνύπαρξη και επικοινωνία με κάποιον που παίζει το ρόλο του θύματος
31. Η συνύπαρξη με “απόμακρους”
32. Η συνύπαρξη με “ανακριτές”
33. Η συνύπαρξη με αυτούς που παίζουν το ρόλο του «τρομοκράτη»
34. Τα πέντε βήματα της συγχώρεσης
35. Το “Παιγνίδι της Αγάπης”
36. Σχέσεις των συζύγων στον γάμο
37. Διακοπή της έγγαμης συμβίωσης – λύση του γάμου – διατροφή
38. Σχέσεις γονέων και τέκνων – επιμέλεια και διατροφή
39. Η τεχνική του επαναπροσδιορισμού
40. Τι τύπος εργαζόμενου είστε;
41. Βοηθώντας τους άλλους να φύγουν με αξιοπρέπεια και γαλήνη

Σχέσεις συνειδητής αγάπης

1. Βελτιωμένες Σχέσεις
2. ΠΙΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
3. Κεφάλαιο 02: Γιατί ξεκινάμε μια σχέση
4. Κεφάλαιο 03: Μερικά βασικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα ζευγάρια
5. Κεφάλαιο 10: Το σεξ, ο έρωτας και η αγάπη στον πνευματικό δρόμο
6. Κεφάλαιο 12: Η αποκάλυψη της αγάπης
7. Κεφάλαιο 16: πιο αποτελεσματική επικοινωνία μεταξύ συντρόφων
8. Κεφάλαιο 17: πως να αντιμετωπίζουμε αρνητικούς ανθρώπους
9. Κεφάλαιο 18: οι ανάγκες των παιδιών
10. Κεφάλαιο 19: πιο αποτελεσματική επικοινωνία με τα παιδιά μας
11. Κεφάλαιο 21: τι τύπος εργαζόμενου είστε;
12. Κεφάλαιο 22: το κλειδί της αληθινής ευτυχίας