Ευχαριστούμε για την προσφορά σας.

Μπορείτε να κατεβάσετε το ηλεκτρονικό βιβλίο με το να κάνετε δεξί κλικ πιο κάτω.

Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΣΟΥ

Αν έχετε κανένα πρόβλημα, στείλτε μας ένα email στο armoniki@holisticharmony.com

Να είστε καλά.

Κεφάλαιο 36

Εμείς, Ψυχές ως Ερωτικοί Σύντροφοι

 

 

 

(Επειδή οι ρόλοι του συντρόφου, του γονιού και του παιδιού είναι από τις πιο σημαντικές πηγές της ευτυχίας αλλά και της δυστυχίας, σας προσφέρουμε σε αυτό και στα δυο επόμενα κεφάλαια,  κομμάτια από το βιβλίο «Οι Ρόλοι που Παίζουμε σαν Ψυχές στην Εξέλιξη» που αναφέρονται στα θέματα αυτά.)

 

Οι ερωτικές σχέσεις είναι μια σημαντική πηγή πνευματικών μαθημάτων. Μπορούν, επίσης, να είναι συναισθηματικές παγίδες του εγώ. Είναι, συνήθως, καρμικές ή επιλογές της ψυχής, στις οποίες έχουμε αποφασίσει να σχετιστούμε με μια άλλη ψυχή που θα μας βοηθήσει να εξελιχθούμε με ευχάριστους και δυσάρεστους τρόπους.

 

Όταν θεωρούμε μια άλλη ψυχή ως ερωτικό σύντροφό μας, φυσιολογικά αποκτάμε προσκόλληση σ’ αυτή την ψυχή, αρχίζοντας να προσδοκούμε ορισμένες συμπεριφορές και αναπτύσσοντας έναν κατάλογο αναγκών που χρειαζόμαστε και συχνά απαιτούμε να ικανοποιήσει για να νιώθουμε καλά.

 

Κάποιες προσκολλήσεις και ανάγκες από το σύντροφό μας, που αναπτύσσουμε μέσα σε τέτοιες σχέσεις, είναι:

Να μας αποδέχεται και να συμφωνεί μαζί μας.

Να τηρεί τις συμφωνίες μας.

Να είναι καλά και ευτυχισμένος.

Να είναι ευχαριστημένος από μας.

Να είναι ειλικρινής και να μην μας λέει ψέματα.

Να νοιάζεται για μας περισσότερο από τους άλλους.

Να παρουσιάζει μια θετική εμφάνιση στους άλλους.

Να σέβεται τις ανάγκες μας.

Να μας βοηθά να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας.

Να είναι ερωτικά πιστός σε μας και σε κανέναν άλλο.

Να μας βάζει πάνω από τους άλλους.

Να μας συμπεριφέρεται με τον τρόπο που θα ήθελε να του συμπεριφερόμαστε.

Να μας προσέχει όταν μιλάμε.

Να μας αφήνει ελεύθερους να είμαστε αυτό που είμαστε και να κάνουμε ό,τι χρειαζόμαστε για να είμαστε ευτυχισμένοι.

Να μας βοηθά, όταν χρειαζόμαστε βοήθεια.

Να μας φέρεται με σεβασμό μπροστά στους άλλους.

Να είναι ευγενικός και φιλικός με τους φίλους και τους συγγενείς μας.

Να μας εκφράζει με λόγια την αγάπη του.

Να βρίσκεται σωματικά στη ζωή μας – να μη μας αφήσει ή πεθάνει.

Και πολλά περισσότερα.

 

Όταν πιστεύουμε ότι πρέπει να έχουμε από εκείνον τα παραπάνω για να νιώθουμε άξιοι και ασφαλείς, δεν θεωρούμε τον εαυτό μας αιώνια ψυχή σε μια σχέση με μια άλλη αιώνια ψυχή, αλλά σαν ένα εγώ που ανήκει στον άλλον. Η ταύτισή μας με το ρόλο του ερωτικού συντρόφου του άλλου μάς κάνει να είμαστε προσκολλημένοι στο να έχουμε και συχνά να απαιτούμε όλα τα παραπάνω από το συγκεκριμένο άτομο. Δεν είμαστε τόσο προσκολλημένοι στο να τα έχουμε από ξένους για να νιώθουμε καλά.

 

Όταν ο αγαπημένος μας δεν ικανοποιεί τις ανάγκες μας, νιώθουμε πληγωμένοι, προδομένοι, θυμωμένοι και γεμάτοι μίσος. Αυτές οι προσκολλήσεις βασίζονται στην πεποίθηση ότι η αξία και η ασφάλειά μας εξαρτώνται από αυτή την αδελφή ψυχή, με την οποία ταυτιζόμαστε τώρα, που είναι υποχρεωμένη να ικανοποιεί όλες τις ανάγκες μας και δεν μπορούμε να είμαστε καλά και ευτυχισμένοι αν δεν το κάνει.

 

Πιστεύουμε, ότι χάνουμε την αξία μας και μειωνόμαστε, όταν αυτός ο συγκεκριμένος άνθρωπος, με τον οποίο έχουμε ταυτιστεί, δεν ικανοποιεί αυτές τις προσκολλήσεις. Η προσκόλληση να έχουμε αυτή τη συμπεριφορά από αυτόν το συγκεκριμένο άνθρωπο μας δημιουργεί αρνητικά συναισθήματα και συχνά καταστρέφει τη σχέση.

 

Υπάρχουν, εντούτοις, 6,5 δισεκατομμύρια άλλοι άνθρωποι πάνω στον πλανήτη που μπορούν να είναι ευτυχισμένοι χωρίς να παίρνουν αγάπη, προσοχή ή στήριξη από αυτόν το συγκεκριμένο άνθρωπο. Πώς μπορούν εκείνοι να είναι ευτυχισμένοι και να νιώθουν την αξία τους χωρίς αυτή την αδελφή ψυχή, με την οποία εμείς έχουμε κάνει αυτό το νοερό και πνευματικό συμβόλαιο; Πώς μπορούμε εμείς να είμαστε ευτυχισμένοι χωρίς να παίρνουμε ό,τι χρειαζόμαστε από τις αδελφές ψυχές, με τις οποίες εκείνοι έχουν συμβόλαια;

 

Είναι απόλυτα φυσιολογικό να έχουμε αυτές τις προσδοκίες από τον αγαπημένο μας. Είναι ακόμη πιο σημαντικό να προσπαθούμε να φερόμαστε εμείς με τους προαναφερθέντες τρόπους στον αγαπημένο μας. Το να το κάνουμε είναι η ευκαιρία μας για συναισθηματική ωριμότητα, πνευματική εξέλιξη, καθώς και προσωπική ελευθερία και γαλήνη του νου. Η εξέλιξή μας εξαρτάται από το να είμαστε αυτό που θα θέλαμε να είναι οι άλλοι και να επιτρέπουμε στους άλλους να το καθρεφτίζουν, αν και όταν μπορούν. Η ζωή και οι στενές σχέσεις πάντοτε καθρεφτίζουν πίσω σε μας αυτό που χρειάζεται να μάθουμε.

 

Η προσκόλλησή μας σε πολύ συγκεκριμένες συμπεριφορές από τον ερωτικό σύντροφό μας είναι η αιτία πόνου και σύγκρουσης σε τέτοιες σχέσεις, όταν εκείνος δεν είναι αρκετά φωτισμένος ώστε να είναι όσο τέλειος χρειαζόμαστε. Θα υπάρξουν φορές, όταν εμείς και ο άλλος θα είμαστε κουρασμένοι, ταραγμένοι, νιώθοντας απομακρυσμένοι, πληγωμένοι ή προδομένοι, που δεν θα μπορούμε να φερθούμε με ιδανικό τρόπο. Όπως θα θέλαμε οι άλλοι να κατανοούν ότι δεν μπορούμε πάντα να είμαστε αυτό που θα θέλαμε και θέλουμε να μας συγχωρούν γι’ αυτό, θα ήταν σωστό να κάνουμε το ίδιο και να κατανοούμε και να συγχωρούμε τους άλλους όταν κι εκείνοι δεν μπορούν.

 

Η ταύτισή μας εδώ είναι με το ρόλο του ερωτικού συντρόφου και τα συναισθήματα είναι πολυάριθμα, εξαρτώμενα από τον άλλο, την κατάσταση και τη συμπεριφορά. Μπορεί να νιώθουμε πόνο που δεν μας προσέχει, απόρριψη και υποτίμηση όταν μας κριτικάρει ή φωνάζει, αδικία όταν μας λέει ψέματα ή μας κακοποιεί, καταπίεση όταν απαιτεί από μας, προδοσία όταν προσέχει περισσότερο άλλους, διαλυμένοι αν έχει ερωτικές σχέσεις με άλλους, πόνο και χαμένοι αν μας αφήσει ή πεθάνει. Θα νιώθουμε, επίσης, αξία, ασφάλεια, ηρεμία, ευτυχία και αγάπη όταν μας συμπεριφέρεται όπως το εγώ μας χρειάζεται ή εναλλακτικά όταν αρχίζουμε να λειτουργούμε ως ψυχές και όχι ως εγώ.

 

Όλα αυτά τα αρνητικά συναισθήματα βασίζονται στην πεποίθηση ότι η αξία, ασφάλεια, ελευθερία, ευτυχία και ο σκοπός της ζωής μας εξαρτώνται κατά κάποιο τρόπο από την ύπαρξη, αποδοχή, αφοσίωση, αγάπη, ευτυχία, υγεία και συμπεριφορά αυτής της συγκεκριμένης ψυχής προς εμάς. Μερικοί έχουν περάσει από διάφορες τέτοιες σχέσεις και έχουν δώσει αυτή τη δύναμη σε κάθε νέο σύντροφο και τώρα αδιαφορούν για το τι κάνει ένας πρώην σύντροφος. Δίνουμε σε κάθε άτομο και κατάσταση τη δύναμη να μας κάνει ευτυχισμένους ή να υποφέρουμε. Η δύναμη δεν βρίσκεται στον άλλον ή στην κατάσταση. Αυτό δημιουργείται από την ταύτισή μας, τις πεποιθήσεις και τις προσκολλήσεις μας.

 

Αν κάποιος μας υπνώτιζε και μας έλεγε ότι ένας άλλος άνθρωπος ήταν ο ερωτικός σύντροφός μας, τότε θα ήμασταν εξαρτημένοι από αυτόν και προσκολλημένοι σε ορισμένες συμπεριφορές του. Για το εγώ μας, δεν έχει σημασία αν παίρνουμε αγάπη, σεβασμό, στήριξη, ενθάρρυνση και αποδοχή από δέκα άλλους ανθρώπους.

 

Είναι φυσιολογικό να περιμένουμε από τους αγαπημένους μας να μας φέρονται με τους προαναφερθέντες τρόπους. Έτσι θα αλληλεπιδρούσαν δύο αφυπνισμένες ψυχές. Αλλά μέχρι να φωτιστούμε, δεν είμαστε δύο ψυχές, αλλά δύο εγώ που συγχρωτίζονται. Το εγώ από τη φύση του είναι ιδιοτελές και ενδιαφέρεται περισσότερο για τις δικές του ανάγκες παρά για τις ανάγκες του άλλου.

 

Ίσως θα έπρεπε να φανταστούμε ότι το εγώ είναι σαν το ζωάκι μας, ας πούμε το σκυλάκι μας που το πηγαίνουμε βόλτα και κάποιες φορές μαλώνει με άλλα σκυλάκια. Φυσιολογικά θα ζητούσαμε συγγνώμη από τον ιδιοκτήτη του άλλου σκύλου, επειδή του επιτέθηκε το δικό μας. Με τον ίδιο τρόπο, μπορούμε να ζητήσουμε συγγνώμη από την άλλη ψυχή, όταν το εγώ μας κακομεταχειρίζεται το δικό της εγώ.

 

Όταν εξαρτιόμαστε από τους άλλους αισθανόμαστε την ανάγκη να τους ελέγξουμε για να πάρουμε αυτό που χρειαζόμαστε απ’ αυτούς. Επίσης, παραπονιόμαστε, διαφωνούμε, κριτικάρουμε, κατηγορούμε, καταδικάζουμε, ακόμη και απειλούμε ή παίζουμε το θύμα, για να πάρουμε ό,τι χρειαζόμαστε από τους άλλους. Φυσικά και οι άλλοι κάνουν το ίδιο με μας και συγκρουόμαστε.

Εκτός από τη σύγκρουση αναγκών, τα εγώ μας διαφωνούν επίσης για το «ποιος έχει δίκιο». Αυτός είναι ένας αιώνιος ανταγωνισμός ανάμεσα σε εγώ που σχετίζονται. Συχνά δεν θυμόμαστε καν ποιο είναι το θέμα της σύγκρουσης, επειδή βασικά θέλουμε απλώς ο άλλος να παραδεχτεί ότι εμείς έχουμε δίκιο και αυτός άδικο. Επειδή τα εγώ μας έχουν έλλειψη δικής τους ενέργειας και αξίας, αναζητούν να τα πάρουν από τους άλλους μέσα απ’ αυτά τα παιχνίδια.

 

Έχουμε αυτή την ιδέα της τέλειας σχέσης αγάπης στο νου μας, επειδή αυτή είναι η μοίρα μας, αυτό που αναζητάμε να γίνουμε. Το γεγονός ότι ο άλλος δεν μας δίνει όλα όσα θέλουμε είναι μέρος της διαδικασίας εξέλιξης από το εγώ στην ψυχή. Όταν ο άλλος δεν ικανοποιεί τις προσκολλήσεις μας, έχουμε την επιλογή να γίνουμε πικροί και να θυμώσουμε ή να συνεχίσουμε να αγαπάμε. Αυτή η τριβή ανάμεσα στα εγώ είναι μια ευκαιρία για εξέλιξη.

 

Όταν ο σύντροφός μας ή οποιοσδήποτε άλλος δεν ικανοποιεί τις ανάγκες μας, χρειάζεται να θέσουμε τις ακόλουθες ερωτήσεις:

 

Είναι πιθανό να μην έχουμε εξηγήσει τις ανάγκες μας και το πώς νιώθουμε όταν δεν ικανοποιούνται και γιατί είναι τόσο σημαντικές για μας; Έχουμε επικοινωνήσει καθαρά και με αγάπη, χωρίς να ρίχνουμε φταίξιμο, να κριτικάρουμε, να απορρίπτουμε ή να κατηγορούμε; Αν η απάντηση είναι όχι, τότε ίσως να χρειάζεται να μάθουμε αποτελεσματική επικοινωνία.

 

Μήπως υπάρχουν μέρη του υποσυνειδήτου μας που μπορεί να εμποδίζουν την ικανοποίηση αυτής της ανάγκης; Ίσως πιστεύουμε κρυφά ότι δεν την αξίζουμε ή ότι δεν μπορεί να συμβεί. Ίσως φοβόμαστε ότι, αν πάρουμε αυτό που χρειαζόμαστε, θα χάσουμε κάτι άλλο, όπως το ρόλο του θύματος ή την ελευθερία μας. Μήπως υποσυνείδητα φοβόμαστε ότι θα είμαστε υποχρεωμένοι στον άλλο αν ικανοποιήσει την ανάγκη μας; Μήπως θέλουμε κρυφά να έχουμε κάτι να παραπονιόμαστε;

 

Θα μπορούσε η συμπεριφορά μας να εμποδίζει τους άλλους να συμμορφωθούν με τις ανάγκες μας; Ίσως η κριτική μας να τους εμποδίζει να ανοιχτούν. Ή ίσως η τάση μας να κάνουμε καθετί γρήγορα και με άγχος να τους εμποδίζει να συμμετέχουν. Μήπως είμαστε ανταγωνιστικοί και έτσι κάνουμε τους άλλους να νιώθουν την ανάγκη να αντιδράσουν ενάντια σ’ αυτό που θέλουμε; Μήπως χρειαζόμαστε να έχουμε πάντα δίκιο, δημιουργώντας την ίδια ανάγκη στον άλλον; Μήπως η συμπεριφορά μας ενθαρρύνει ή αποθαρρύνει τους άλλους από το να θέλουν να συμμορφωθούν με τις ανάγκες μας; Δείχνουμε ενδιαφέρον και θέλουμε να ικανοποιήσουμε τις δικές τους ανάγκες;

 

Μήπως είναι καιρός να ξεπεράσουμε αυτή την ανάγκη; Ίσως έχουμε ένα μάθημα εδώ και χρειάζεται να μάθουμε να είμαστε ευτυχισμένοι χωρίς την ικανοποίηση αυτής της ανάγκης. Μπορεί να έχουμε κάνει μια επιλογή της ψυχής για τη μη ικανοποίηση αυτής της συγκεκριμένης ανάγκης από αυτό το άτομο, ώστε να αφήσουμε αυτήν την προσκόλληση και την ψευδαίσθηση ότι δεν μπορούμε να είμαστε καλά αν δεν πάρουμε αυτό που θέλουμε και έτσι να πλησιάσουμε περισσότερο στη φύση της ψυχής μας, η οποία στην πραγματικότητα δεν έχει προσκολλήσεις.

 

Όταν οι ανάγκες και οι προσκολλήσεις μας δεν ικανοποιούνται από το σύντροφο, τους γονείς, τα παιδιά, τους φίλους, τους συνεργάτες, χρειάζεται να θέσουμε στον εαυτό μας τις παραπάνω ερωτήσεις και να ανακαλύψουμε πώς μπορεί να συμβάλουμε σ’ αυτή την κατάσταση ή γιατί μπορεί να έχουμε επιλέξει αυτή την εμπειρία μάθησης και ποιο μπορεί να είναι το μάθημά μας.

 

Για να βιώσουμε την ψυχική μας φύση, χρειάζεται να μεταμορφώσουμε τις προσκολλήσεις σε προτιμήσεις. Όταν προτιμούμε κάτι, τότε μας αρέσει, εκφράζουμε την επιθυμία μας γι’ αυτό, κάνουμε οτιδήποτε είναι ηθικά δυνατό για να το πραγματοποιήσουμε στη ζωή μας, αλλά ξέρουμε στο πίσω μέρος του νου μας ότι μπορούμε να είμαστε καλά και ευτυχισμένοι αν δεν το έχουμε.

 

Ένα παράδειγμα είναι το πουλί που αναπαύεται πάνω σ’ ένα κλαδί. Το πουλί απολαμβάνει τη στήριξή του στο κλαδί για να ξεκουραστεί, να φάει, να τραγουδήσει και να κάνει παρέα με άλλα πουλιά. Ένας δυνατός άνεμος φυσάει και το κλαδί κινδυνεύει να σπάσει. Φοβάται το πουλί; Όχι, επειδή ξέρει δύο πράγματα. Πρώτα, ότι έχει δική του εσωτερική δύναμη και μπορεί να πετάξει. Δεύτερο, ότι υπάρχουν και άλλα κλαδιά.

 

Αυτή η αρχή μπορεί να εφαρμοστεί σε όλες τις προσκολλήσεις. Πρώτα, το ότι μπορούμε να «πετάξουμε» σημαίνει ότι μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι χωρίς αυτές. Δεύτερο, ίσως μπορούμε να πάρουμε αυτό που θέλουμε από αλλού.

 

Μετατρέποντας τις προσκολλήσεις μας σε προτιμήσεις, μπορούμε να δημιουργήσουμε τις σχέσεις που επιθυμούμε, χωρίς το φόβο ότι μπορεί να μην έχουμε ό,τι θέλουμε ή ότι εφόσον το έχουμε μπορεί να το χάσουμε. Μπορούμε να δημιουργήσουμε μια ψυχική σχέση με τους άλλους και τη ζωή.

 

Εμείς, ψυχές ως «πρώην» ερωτικοί σύντροφοι

 

Μια πολύ περίεργη συμπεριφορά του εγώ είναι ότι τείνει να καλλιεργεί αρνητικά συναισθήματα προς εκείνες τις ψυχές με τις οποίες ήμασταν κάποτε πολύ κοντά. Αυτό είναι αληθινά ένα παράξενο φαινόμενο. Ερωτευόμαστε, νοιαζόμαστε για τον άλλον, μοιραζόμαστε το σπίτι και το κρεβάτι μας μαζί του, ίσως έχουμε παιδιά μαζί του και απολαμβάνουμε πολλές ευχάριστες εμπειρίες μαζί. Μ’ αυτές τις ψυχές έχουμε μοιραστεί πολύ περισσότερα παρά με κάθε άλλη ψυχή πάνω στη γη. Ανεξάρτητα από την απογοήτευση, το πλήγωμα ή την προδοσία που τελικά νιώσαμε, αυτές είναι ψυχές που μας έχουν επίσης προσφέρει, τουλάχιστον μέχρι κάποια στιγμή στη σχέση μας, πολύ περισσότερα από άλλους στη ζωή μας, προς τους οποίους δεν έχουμε καμία απαίτηση ή αυτά τα αρνητικά συναισθήματα.

 

Οι πρώην εραστές μας μπορεί να μας έχουν πληγώσει με διάφορους τρόπους, αλλά μας έχουν επίσης προσφέρει πολύ περισσότερα από το 99,999 τοις εκατό των άλλων πάνω στον πλανήτη. Κι όμως τους μισούμε, ενώ νιώθουμε ωραία με τους υπόλοιπους. Αυτό είναι προφανώς μια αντίδραση του εγώ, κατά την οποία αγνοούμε το αξίωμα ότι είμαστε οι μοναδικοί δημιουργοί της πραγματικότητάς μας και ότι οι άλλοι είναι ηθοποιοί στο έργο της ζωής μας, το οποίο εμείς έχουμε γράψει και τους έχουμε προσλάβει να παίξουν. Ο μόνος τρόπος που μπορούν να μας βλάψουν είναι στην περίπτωση που το κάρμα μας, οι επιλογές της ψυχής ή το τωρινό σύστημα πεποιθήσεών μας έλκουν αυτό που συμβαίνει και επίσης το ερμηνεύουν με τρόπο που μας πληγώνει. Οι πεποιθήσεις του εγώ μας μάς πληγώνουν.

 

Μία από τις πιο οδυνηρές εμπειρίες για τα περισσότερα εγώ είναι να βλέπουν τον πρώην εραστή με κάποιον άλλο άνθρωπο. Γιατί να είναι δυστυχισμένο το εγώ μας επειδή ο πρώην μας αγαπά κάποιον άλλον; Η απάντηση είναι προφανώς ότι το εγώ μας έχει έλλειψη αίσθησης αξίας και εσωτερικής ασφάλειας και απειλείται από την ιδέα ότι ο πρώην μας μπορεί να είναι ευτυχισμένος με κάποιον άλλον. Η λογική του εγώ μας εδώ είναι ότι αν μπορεί να είναι ευτυχισμένος με άλλον και όχι με μας, τότε εμείς φταίμε και δεν αξίζουμε. Θέλουμε να φταίει ο άλλος. Η πραγματικότητα είναι ότι δεν υπάρχει φταίξιμο. Αυτές είναι εμπειρίες που έχουν συμφωνηθεί και από τους δύο για την πνευματική μας εξέλιξη.

 

Αυτή η λανθασμένη λογική είναι πηγή μεγάλου πόνου. Εμείς, ως ψυχές, δεν γοητευόμαστε από μια άλλη ψυχή επειδή είναι καλύτερη ή πιο άξια από τους άλλους. Σε κάποιες περιπτώσεις, ούτε καν επειδή την αγαπάμε περισσότερο. Γοητευόμαστε επειδή έχουμε ένα συμβόλαιο ψυχής για να μάθουμε κάτι μαζί. Αυτό που ονομάζουμε έρωτα είναι απλά το εσωτερικό συμβόλαιο ψυχής που μας σπρώχνει προς την άλλη ψυχή, με την οποία έχουμε κάτι να μοιραστούμε, να μάθουμε ή να δημιουργήσουμε. Ο έρωτας είναι ένα μέρος από αυτό, αλλά αυτός ο έρωτας είναι συνήθως υπό τον όρο ότι ό άλλος πρέπει να ικανοποιεί τις ανάγκες μας. Αυτό είναι προϊόν της ανασφάλειας και της αυτοαμφισβήτησης του εγώ μας.

 

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να μείνουμε με τον ερωτικό μας σύντροφο, αν μας χτυπά, μας λέει ψέματα ή μας απατά. Αν και σε μερικές σχέσεις που είναι καρμικές ή επιλογές της ψυχής μπορεί να αποφασίσουμε να μείνουμε για να μάθουμε κάτι. Αλλά αυτό δεν είναι πάντοτε το μάθημα. Μερικές φορές, όταν έχουμε κάνει ό,τι μπορούμε για να θεραπεύσουμε μια σχέση και ο άλλος εξακολουθεί να συμπεριφέρεται με ανήθικους και άδικους τρόπους, να μας φέρεται με τρόπο που δεν θα ήθελε να του φερόμαστε, μπορεί να χρειάζεται να τον αφήσουμε και να δημιουργήσουμε τη ζωή που αξίζουμε.

 

Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι χρειάζεται να καλλιεργούμε αρνητικά συναισθήματα ή μίσος για τον άλλο ή να μιλάμε άσχημα γι’ αυτόν (ιδιαίτερα στα παιδιά μας). Χρειάζεται να πάρουμε το 50% της ευθύνης (όχι του φταιξίματος) και να συγχωρήσουμε και να αγαπάμε αυτή την ψυχή, με την οποία έχουμε κάνει αυτά τα συμβόλαια. Και να ευχόμαστε το καλύτερο γι’ αυτήν, ακόμη κι αν είναι με κάποιον άλλον.

 

Μόνον τότε θα έχουμε μάθει τα μαθήματα ψυχής σ’ αυτές τις καταστάσεις. Αλλιώς σ’ αυτή ή την επόμενη ζωή, είναι πιθανό να επαναλάβουμε τις ίδιες σκηνές (με την ίδια ή άλλες ψυχές) μέχρι να μπορούμε να αναπτύξουμε αρκετά την εσωτερική ασφάλεια και την πνευματική επίγνωση για να αγαπάμε αυτούς που μας πλήγωσαν, μας εξαπάτησαν ή μας πρόδωσαν. Αυτά είναι μαθήματα ψυχής και εφαρμόζονται σε όλες τις σχέσεις, με γονείς, ερωτικούς συντρόφους, παιδιά, συγγενείς και συνεργάτες.

 

Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να ζήσουμε μαζί τους, αλλά το μάθημα της ψυχής μας είναι να τους αγαπάμε, να τους ευχόμαστε να είναι καλά και να τους βοηθάμε αν το χρειάζονται. Ακόμη κι όταν το εγώ μας τους μισεί, εμείς ως ψυχές τους αγαπάμε οτιδήποτε κι αν έχουν κάνει.

 

«Εμείς, ως αδελφές ψυχές»

 

Ως αδελφές ψυχές, έχουμε τη δική μας εσωτερική πηγή ασφάλειας, αξίας, δύναμης και νοήματος. Δεν χρειάζεται να τα πάρουμε από τον άλλον. Μπορούμε τώρα να αγαπάμε τους άλλους όπως είναι. Δεν μπορούμε να αγαπάμε τους άλλους αγνά όσο είμαστε εξαρτημένοι απ’ αυτούς. Όταν είμαστε εξαρτημένοι και ο άλλος δεν μας δίνει αυτό που θέλουμε, χάνουμε την αγάπη μας και νιώθουμε πόνο, προδοσία, απόρριψη και θυμό.

 

Η αγνή αγάπη στην πραγματικότητα έρχεται από τη δύναμη και την ανεξαρτησία. Αγαπάμε το σύντροφό μας, (γονιό ή παιδί μας) ακόμη κι όταν δεν μας δίνει αυτό που χρειαζόμαστε. Θέλουμε να είναι ευτυχισμένος και ικανοποιημένος με τους τρόπους που καθοδηγείται από μέσα του. Θα του εκφράζουμε τις ανάγκες και τα συναισθήματά μας. Αλλά αν καθοδηγείται διαφορετικά από μας, το σεβόμαστε και του δίνουμε το χώρο που χρειάζεται για να πειραματιστεί και να μάθει. Παίρνουμε απόλυτη ευθύνη για την πραγματικότητα και τα συναισθήματά μας. Επίσης, αφήνουμε στον άλλο την ευθύνη για τις δικές του δημιουργίες και τα δικά του συναισθήματα.

 

Αντιλαμβανόμαστε τους άλλους ως ίσους. Όχι ως ανώτερα όντα, που χρειαζόμαστε την έγκρισή τους. Ούτε ως αδύναμα και απληροφόρητα όντα που χρειάζονται την καθοδήγησή μας. Επικοινωνούμε χωρίς να παίζουμε ρόλους, όπως του θύματος, του απόμακρου, του ανακριτή ή του τρομοκράτη. Εξηγούμε καθαρά και με ειλικρίνεια ενήλικα προς ενήλικα αυτά που χρειαζόμαστε και αυτά που νιώθουμε, χωρίς να ρίχνουμε φταίξιμο ή να κριτικάρουμε. Ενδιαφερόμαστε να μάθουμε πώς νιώθουν και χαιρόμαστε να τους βοηθάμε να αισθάνονται ευτυχισμένοι.

 

Χαιρόμαστε να κάνουμε πράγματα για τους άλλους και να συμμετέχουμε στην ευτυχία τους. Το να ικανοποιούμε τις ανάγκες τους είναι τόσο σημαντικό για μας όσο το να ικανοποιούμε τις δικές μας. Επίσης, το να ικανοποιούμε τις ανάγκες μας είναι εξίσου σημαντικό με το να ικανοποιούμε τις δικές τους. Σεβόμαστε και θαυμάζουμε τους άλλους, αλλά επίσης και τον εαυτό μας. Σεβόμαστε και αυτούς και τον εαυτό μας.

 

Τους αντιλαμβανόμαστε ως ψυχές με τις οποίες έχουμε κάνει αυτό το συμβόλαιο αμοιβαίας στήριξης του ενός από τον άλλο στη διαδικασία εξέλιξής μας. Αυτό σημαίνει ότι λέμε την αλήθεια με αγάπη, ακόμη κι όταν μπορεί να μην αρέσει στο εγώ τους. Επίσης, σημαίνει ότι ακούμε αυτό που λένε, χωρίς να θιγόμαστε και να αμυνόμαστε. Είμαστε σίγουροι ότι κάθε λέξη και πράξη τους είναι μια ευκαιρία για εξέλιξη. Μερικές φορές αυτή η εξέλιξη σημαίνει να κάνουμε υπομονή, να μην παίρνουμε τα πράγματα προσωπικά, να τους κατανοούμε, να τους συγχωρούμε και να τους αγαπάμε. Άλλες φορές θα σημαίνει να εξηγούμε καθαρά και με αγάπη τι μπορούμε να αποδεχτούμε και τι δεν μπορούμε. Το να τους αγαπάμε δεν σημαίνει ότι επιτρέπουμε στο εγώ τους να μας φέρεται με τρόπους που δεν θα ήθελαν να τους φερόμαστε. Το να τους αγαπάμε σημαίνει να τους φερόμαστε όπως θα θέλαμε να μας φέρονται.

 

Αγάπη σημαίνει να τους στηρίζουμε όταν μας χρειάζονται, αλλά επίσης να τους ενθαρρύνουμε να πάρουν την ευθύνη για τη δημιουργία της δικής τους θετικής πραγματικότητας. Αγάπη σημαίνει να τους αποδεχόμαστε όπως είναι και να αναγνωρίζουμε τις θετικές τους ιδιότητες. Σημαίνει να τους επιτρέπουμε να προχωρήσουν και να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους, ακόμη κι όταν μπορεί να μην είναι δικά μας όνειρα. Σημαίνει να τους στηρίζουμε και να τους ενθαρρύνουμε να πραγματοποιήσουν τους στόχους τους.

Το να τους αγαπάμε είναι μονόπλευρη επιλογή. Δεν βασίζεται στο τι πρόκειται να κάνουν. Το να τους αγαπάμε ως ψυχή σημαίνει να επιλέγουμε να τους αγαπάμε ακόμη κι όταν δεν μπορούν να ανταποδώσουν την αγάπη, ακόμη κι όταν είναι ιδιοτελείς. Σημαίνει να βλέπουμε πέρα από το ιδιοτελές και φοβισμένο εγώ και να βιώνουμε την αγάπη μέσα μας γι’ αυτό που πραγματικά είναι – μία θεϊκή ύπαρξη που μας προσφέρει μια ευκαιρία να γίνουμε μεγαλύτεροι, λιγότερο μικροπρεπείς, λιγότερο φοβισμένοι και να αγαπάμε ως ψυχή.

 

Το να τους αγαπάμε ως ψυχές ωφελεί εμάς πολύ περισσότερο από τους άλλους, παρόλο που δίνει στους άλλους την ευκαιρία να αφήσουν τα παιχνίδια του εγώ τους. Δεν είναι σίγουρο ότι εκείνοι θα κάνουν αυτή την επιλογή. Δεν σημαίνει πάντοτε ότι θα ανταποδώσουν την αγάπη μας ως ψυχές, επειδή μπορεί να χρειάζεται να μάθουμε περισσότερα μαθήματα πριν αυτό να αποβεί προς όφελός μας.

 

Το γεγονός είναι, ότι αξίζουμε να μας αποδέχονται, να μας σέβονται και να μας αγαπούν χωρίς όρους, ακριβώς όπως είμαστε. Αλλά μπορεί να έχουμε κάνει συμβόλαιο με τις άλλες ψυχές να δοκιμάσουν την αγάπη μας με διάφορους τρόπους. Έτσι, οι άλλοι μπορεί να μην είναι πάντα ελεύθεροι και ικανοί να ανταποκριθούν με αγνή αγάπη, μέχρι να μάθουμε τα μαθήματά μας.

 

Το να αγαπάμε ως ψυχή σημαίνει να αγαπάμε την ουσία μέσα στους άλλους και να εμπιστευόμαστε την εσωτερική τους καθοδήγηση, όταν τους παρασύρει σε αμφίβολους και επικίνδυνους δρόμους. Φυσικά, έχουμε κάθε δικαίωμα να εκφράσουμε τις ανησυχίες μας, αλλά απλώς δεν μπορούμε ποτέ να ξέρουμε τι χρειάζεται αυτή η ψυχή να βιώσει, για να κάνει το επόμενο βήμα στην εξέλιξή της. Μερικές φορές οι άλλοι χρειάζεται να βιώσουν οι ίδιοι τις συνέπειες των επιλογών τους για να μάθουν απ’ αυτές.

 

Το να αγαπάμε τους  άλλους σημαίνει να αφήσουμε το παρελθόν και να συγχωρήσουμε οτιδήποτε, καθώς θυμόμαστε ότι είμαστε οι μοναδικοί δημιουργοί της πραγματικότητάς μας. Σημαίνει να αντιλαμβανόμαστε κάθε στιγμή τον άλλον με μηδενική ιστορία, σαν να τον βλέπουμε για πρώτη φορά. Η συγχώρεση του εαυτού μας είναι εξίσου ουσιαστική για τη διαδικασία.

 

Όταν αγαπάμε ο ένας τον άλλον, ως ψυχές, γινόμαστε δύο δυνατές ισότιμες υπάρξεις που είμαστε μαζί επειδή σεβόμαστε, θαυμάζουμε, αγαπάμε και νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλον και όχι επειδή δεν μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι μόνοι μας ή χωρίς τον άλλον. Μια τέτοια σχέση εξυπηρετεί τη διαδικασία εξέλιξης μας, αλλά είναι επίσης μια δημιουργική διαδικασία, μέσα από την οποία μπορούμε να προσφέρουμε περισσότερα στους γύρω μας.

 

Η επιλογή είναι δική μας. Μπορούμε να συμμετέχουμε ως εγώ ή ως ψυχές στις σχέσεις μας. Δεν έχει σημασία τι κάνει ο άλλος. Μπορούμε να είμαστε σε μια ψυχική σχέση, ακόμη κι όταν οι άλλοι λειτουργούν από το εγώ τους.

 

 

Κεφάλαιο 37

Εμείς, ψυχές ως παιδιά

(Επειδή ο ρόλος του παιδιού είναι η πιο μεγάλη πηγή των πεποιθήσεών μας, σας προσφέρουμε εδώ, ένα κομμάτι από το βιβλίο «Οι Ρόλοι που Παίζουμε σαν Ψυχές στην Εξέλιξη» πάνω στο θέμα αυτό.)

Όλοι περνάμε από το ρόλο του παιδιού. Είναι ένας οικουμενικός ρόλος για όλες τις ψυχές. Κάποιοι δεν ωριμάζουν ποτέ και δεν βγαίνουν απ’ αυτόν το ρόλο. Όσο στρεφόμαστε στους άλλους για έγκριση, αποδοχή, αναγνώριση και στήριξη, είμαστε σε κάποιο βαθμό ακόμη στο ρόλο του παιδιού. Δεν έχουμε αναγνωρίσει την εσωτερική ομορφιά, αξία, ασφάλεια, δύναμη και καθοδήγησή μας. Τα περισσότερα εγώ μας λειτουργούν ακόμη σαν ανασφαλή παιδιά.
Όσο δεν παίρνουμε ευθύνη για τη ζωή μας και ρίχνουμε το φταίξιμο για την πραγματικότητά μας στους άλλους, είμαστε ακόμη παιδιά. Όσο φοβόμαστε ακόμη την καταπίεση και επαναστατούμε και αντιδράμε στους κανόνες, τις ευθύνες και τις ιδέες ή τις αντιλήψεις των άλλων, δρούμε ακόμη σαν έφηβοι.
Το να είμαστε ελεύθεροι και αυθόρμητοι δεν έχει σχέση με την αντίδραση ή την επανάσταση. Ελευθερία σημαίνει να υποστηρίζουμε κάτι που πιστεύουμε, άσχετα αν οι άλλοι το υποστηρίζουν ή όχι. Ελευθερία σημαίνει να είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε αυτό που αποτελεί το ύψιστο ενδιαφέρον μας, άσχετα αν οι άλλοι το θέλουν ή όχι. Όταν αντιδράμε, τότε εναντιωνόμαστε σ’ αυτό που θέλουν και πιστεύουν οι άλλοι και χρειάζεται να κάνουμε το αντίθετο, ανεξάρτητα αν είναι προς όφελός μας ή όχι. Συχνά βλάπτουμε τον εαυτό μας και εμποδίζουμε την εξέλιξή μας επειδή είμαστε ακόμη στο ρόλο του παιδιού και αντιλαμβανόμαστε τους άλλους σαν μορφές εξουσίας, προς τις οποίες πρέπει να αντιδράσουμε, ακόμη κι όταν οι αντιδράσεις μας βλάπτουν εμάς.
Μια άλλη παγίδα είναι να φοβόμαστε ότι δεν είμαστε αρκετά δυνατοί, αρκετά σοφοί ή αρκετά καλοί. Όταν το πιστεύουμε, δημιουργούμε μια ανάλογη πραγματικότητα. Φυσικά, αυτό είναι ψευδαίσθηση. Είμαστε θεϊκή συνειδητότητα σε προσωρινό σώμα και νου. Όταν αμφιβάλλουμε για την εσωτερική μας δύναμη και έχουμε έλλειψη αυτοπεποίθησης, συχνά αναζητάμε να δεσμεύσουμε τους άλλους σε σχέσεις αλληλεξάρτησης, υποχρεώνοντάς τους να μας φροντίζουν. Προτιμούμε να μας φροντίζουν οι γονείς μας, παρόλο που είμαστε τώρα ενήλικες.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα με το ρόλο του παιδιού είναι ότι αναζητάμε ακατάπαυστα έγκριση, αποδοχή και αγάπη από άλλους. Φερόμαστε συνεχώς με τρόπο ώστε να πάρουμε επιβεβαίωση από άλλους. Αδιάκοπα παρατηρούμε τις λέξεις, τις εκφράσεις του προσώπου και τη συμπεριφορά ώστε να διακρίνουμε αν μας αποδέχονται και μας εγκρίνουν ή όχι. Πολλοί από μας δεν απελευθερωνόμαστε ποτέ απ’ αυτό και το συνεχίζουμε μέχρι να αφήσουμε το φυσικό μας σώμα. Δίνουμε δύναμη στους άλλους να καθορίσουν πώς νιώθουμε για τον εαυτό μας. Αυτή είναι μια πολύ κουραστική τάση και συχνά μας κάνει να χάνουμε την επαφή με το σκοπό της ζωής μας, τα όνειρά μας και αυτό που είναι πραγματικά σημαντικό για μας. Έχουμε εμμονή με αυτό που χρειάζεται να κάνουμε για να πάρουμε επιβεβαίωση και θαυμασμό από τους άλλους. Είμαστε ακόμη παιδιά που δείχνουμε στους γονείς αυτό που «ζωγραφίσαμε στο σχολείο» για να το θαυμάσουν και να μας πουν πόσο καλό είναι, και επομένως πόσο αξίζουμε. Αυτό είναι ξεκάθαρα ανάγκη του εγώ.
Μια άλλη παιδιάστικη, βασισμένη στο εγώ, συμπεριφορά είναι να χρειαζόμαστε να είμαστε καλύτεροι από τους άλλους ή να είμαστε πρώτοι, με συνέπεια να νιώθουμε κατώτεροι όταν οι άλλοι τα καταφέρνουν καλύτερα. Συχνά τους ζηλεύουμε και δεν μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι με την επιτυχία τους και να την ευχόμαστε. Μπορεί να τους κουτσομπολεύουμε και να αναζητάμε να τους μειώσουμε στα μάτια των άλλων. Αυτό είναι προφανώς μια συμπεριφορά ανάρμοστη για μια ψυχή.
Όταν ταυτιζόμαστε με το ρόλο του παιδιού, μπορεί να αδιαφορούμε για ευθύνες. Τείνουμε να τις αποφεύγουμε και κάνουμε συμφωνίες που δεν τηρούμε. Μπορεί να το κάνουμε, επειδή δεν ενδιαφερόμαστε για το αποτέλεσμα ή από αντίδραση προς την αίσθηση καταπίεσης ή ελέγχου από τους άλλους. Δεν μπορούμε να έχουμε άλλους να εξαρτώνται από μας. Μαζί μ’ αυτό έρχεται η αδιαφορία για το πώς οι πράξεις μας μπορεί να επηρεάζουν τους άλλους. Δεν είμαστε ώριμοι άνθρωποι. Είμαστε ακόμη παιδιά.
Το «φωτισμένο παιδί»
Ο ρόλος του παιδιού περιλαμβάνει, επίσης, πολλές θετικές ιδιότητες, όπως πίστη στους ανθρώπους, ελευθερία έκφρασης, ευαισθησία, απλότητα, ειλικρίνεια, αυθορμητισμό, δημιουργικότητα, χαρά, παιχνιδιάρικη στάση και εκτίμηση της ζωής. Ένα «φωτισμένο παιδί» είναι μια ψυχή, που μέσα στην ενηλικίωσή του έχει διατηρήσει τις θετικές ιδιότητες της παιδικής κατάστασης. Όπως εξήγησε ο Χριστός, δεν μπορούμε να εισέλθουμε στον παράδεισο αν δεν γίνουμε πάλι σαν αθώα παιδιά.
Η παιδική ηλικία είναι ο καιρός της μάθησης, του παιχνιδιού, της αυτοέκφρασης, της χαράς, της ενότητας, της έρευνας και του πειραματισμού με τη ζωή. Αυτές είναι ιδιότητες που θέλουμε να διατηρήσουμε και κατά την ωριμότητά μας.
Ως φωτισμένα παιδιά πιστεύουμε στους ανθρώπους. Αγαπάμε εύκολα, είμαστε ελεύθεροι από φανατισμό και από το να τοποθετούμε τους ανθρώπους σε κατηγορίες. Ο πλούσιος, ο φτωχός, ο μαύρος, ο λευκός, ο Χριστιανός, ο Μουσουλμάνος, ο Εβραίος, ο μορφωμένος, ο αμόρφωτος, ο δυνατός, ο αδύναμος, οι πρόεδροι, οι απλοί πολίτες, ο αστυνομικός, ο πυροσβέστης, ο σωματικά γοητευτικός και ο μη γοητευτικός είναι όλοι εξίσου αγαπητοί σε μας. Δεν έχουμε μάθει ακόμη να δίνουμε σημασία σ’ αυτές τις επιφανειακές όψεις. Δεν μας ενδιαφέρουν η φυλή, η θρησκεία, η κοινωνική τάξη ή οι επαγγελματικές θέσεις. Είμαστε ακόμη αθώοι.
Είμαστε χαρούμενοι, παιχνιδιάρηδες, εφευρετικοί και δημιουργικοί. Μας αρέσει να πειραματιζόμαστε με τη ζωή και δοκιμάζουμε νέους τρόπους προσέγγισης των καταστάσεων. Είμαστε ακόμη ικανοί να νιώθουμε θαυμασμό για το σύμπαν και για όλα όσα βλέπουμε. Μπορούμε να βλέπουμε ανθρώπους και καταστάσεις σαν να είναι για πρώτη φορά και να μην προβάλλουμε πάνω τους τις εμπειρίες του παρελθόντος.

Πιστεύουμε όσα μας λένε οι άνθρωποι. Δεν είμαστε δύσπιστοι και δεν πιστεύουμε πως μας λένε ψέματα ή πως θέλουν κάτι από μας. Πιστεύουμε στα θετικά κίνητρα των ανθρώπων και δεν βλέπουμε συνεχώς ιδιοτελή κίνητρα ή συνομωσίες πίσω από κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα.
Είμαστε ικανοί να φανταστούμε νέες πραγματικότητες. Πιστεύουμε ακόμη στις δυνατότητες της ειλικρίνειας, της φιλίας, της αθωότητας, της φροντίδας για τον άλλο, της ενότητας και της παγκόσμιας ειρήνης. Πιστεύουμε ότι οι άνθρωποι μπορούν να είναι καλοί και να νοιάζονται ο ένας για τον άλλον. Αυτή η αθωότητα και η θετική αντίληψη έλκουν προς εμάς θετικά άτομα και γεγονότα.
Ως φωτισμένα παιδιά, εκφραζόμαστε ανοικτά, απλά και χωρίς παιχνίδια ή ρόλους. Εκφράζουμε τις ανάγκες μας χωρίς παράπονα, κριτική, κατηγορία ή απειλή. Είμαστε ξεκάθαροι για το τι χρειαζόμαστε και δεν έχουμε μάθει ακόμη να νιώθουμε ντροπή ή ενοχή επειδή θέλουμε ή χρειαζόμαστε κάτι. Εύκολα πλησιάζουμε τους άλλους και επίσης εύκολα συγχωρούμε.
Ως φωτισμένα παιδιά, νοιαζόμαστε για τους ηλικιωμένους γονείς μας, αν και όταν μας χρειάζονται. Δεν συσσωρεύουμε μνησικακία για το χρόνο και την ενέργεια που θυσιάζουμε γι’ αυτούς. Το κάνουμε με αγάπη και χαρά. Γι’ αυτό και οι γονείς μας δεν χρειάζεται να παίζουν παιχνίδια μαζί μας και να προσπαθούν να μας ελέγχουν. Επίσης σεβόμαστε το χρόνο και τις ανάγκες μας και προσφέρουμε ό,τι μπορούμε με χαρά και αγάπη και χωρίς ενοχή. Εξηγούμε τα όριά μας, όταν αυτό που μπορούμε να δώσουμε είναι λιγότερο από αυτό που θα ήθελαν οι άλλοι.
Ανακάλυψη εναλλακτικών αντιλήψεων και δημιουργία νέων πραγματικοτήτων
Αξίζω και πάντα άξιζα την αποδοχή, το σεβασμό και την αγάπη, ακόμη κι όταν οι άλλοι δεν μπορούσαν να αναγνωρίσουν την έμφυτη ομορφιά και καλοσύνη μου.
Όταν οι άλλοι δεν μπορούσαν να μου δείξουν την αγάπη και το σεβασμό, που αξίζω και πάντα άξιζα, είναι απλά επειδή εκείνοι υπέφεραν και ήταν δυστυχισμένοι εκείνες τις στιγμές.
Όταν κάποιος είναι θυμωμένος, επιθετικός, με κατηγορεί ή ακόμη και με πληγώνει, είναι επειδή αυτός φοβάται και υποφέρει μέσα του.
Όλοι – ακόμη και οι ενήλικες των παιδικών μας χρόνων – έκαναν το καλύτερο που μπορούσαν κάθε στιγμή, με την ερμηνεία των δικών τους παιδικών εμπειριών που είχε σαν αποτέλεσμα φόβους, προγραμματισμούς, πόνο, θυμό και ενοχή.
Η αξία μου είναι αμετάβλητο γεγονός που δεν μπορεί ποτέ να αυξηθεί ή να μειωθεί από τα λόγια, τις πράξεις ή τα προβλήματα των άλλων.
Στην πραγματικότητα ήμουν πάντοτε ασφαλής σε κάθε περίσταση – η απόδειξη είναι ότι βρίσκομαι εδώ σήμερα.
Σαν ψυχή, πριν από την ενσάρκωση, είχα επιλέξει όλα τα γεγονότα της παιδικής ηλικίας μου, επειδή για κάποιο λόγο (ίσως μια μέρα τον καταλάβω) μού προσφέρουν το τέλειο ερέθισμα για τα μαθήματα και την εξέλιξη που έχω επιλέξει γι’ αυτήν τη ζωή.
Οτιδήποτε μπορεί να έχουν κάνει οι άνθρωποι, που με πλήγωσε, ήταν πάντοτε λόγω της άγνοιάς τους για τη δική τους και τη δική μου αληθινή φύση.
Είμαι μια έκφραση της θεϊκής συνειδητότητας και αυτό το σώμα και ο νους είναι τα προσωρινά οχήματα έκφρασής μου στη γη. Η αξία μου και η ασφάλειά μου δεν εξαρτώνται με κανένα τρόπο από αυτά τα προσωρινά οχήματα έκφρασης.
Όλοι οι ενήλικες της παιδικής μου ηλικίας, ακόμη κι εκείνοι που έπαιξαν το ρόλο των γονιών μου (βιολογικών ή όχι), είναι απλά αδελφές ψυχές στη διαδικασία της εξέλιξης, με τις οποίες έχουμε συμφωνήσει να παίξουμε αυτούς τους ρόλους βάσει ενός πνευματικού συμβολαίου.
Αυτές οι ψυχές που έχω επιλέξει δεν είναι καθόλου τέλειες και βρίσκονται επίσης σε διαδικασία μάθησης. Μαθαίνουμε μαζί εδώ στον υλικό κόσμο. Δεν μπορώ να περιμένω από αυτές να είναι καλύτερες από όσο τους επιτρέπουν οι προγραμματισμοί τους.
Οφείλω αγάπη, φροντίδα και σεβασμό στους γονείς μου, αλλά δεν θα ζήσω τη ζωή μου σύμφωνα με τις δικές τους πεποιθήσεις, όταν αυτές συγκρούονται με τις βαθύτερες αξίες μου. Τους σέβομαι και τους αγαπώ, αλλά ζω τη ζωή μου σύμφωνα με τις δικές μου αξίες.
Δεν ήμουν ποτέ υπεύθυνος για την πραγματικότητα των άλλων. Ο καθένας δημιουργεί τη δική του πραγματικότητα.
Παρόμοια, οι άλλοι δεν ήταν ποτέ υπεύθυνοι για τη δική μου πραγματικότητα.
Είμαι ασφαλής σε κάθε περίπτωση και πάντοτε ήμουν ασφαλής στο παρελθόν, ακόμη κι όταν φοβόμουν.
Αξίζω την αγάπη και την αποδοχή, ακόμη κι όταν κάνω λάθη, τα οποία είναι μέρος της εξελικτικής μου πορείας.
Αξίζω αγάπη και σεβασμό, ακόμη κι όταν δεν κάνω αυτό που θέλουν οι άλλοι. (Φυσικά χρειάζεται να τους αγαπώ κι εγώ, όταν εκείνοι δεν κάνουν αυτό που θέλω εγώ.)
Είμαι ασφαλής μέσα στην αγάπη. Η αγάπη είναι η μεγαλύτερη ισχύς μου.
Αξίζω και πάντοτε άξιζα να με αγαπούν χωρίς όρους, ανεξάρτητα από την ικανότητα των άλλων να μ’ αγαπούν.
Είμαι και πάντοτε ήμουν ασφαλής και αξιαγάπητος, ακόμη κι όταν ήμουν διαφορετικός από τους άλλους ή δεν μπορούσα να ανταποκριθώ στις ανάγκες ή τις απαιτήσεις τους.
Είμαι και πάντοτε ήμουν ασφαλής και αξιαγάπητος, ακόμη κι όταν οι άλλοι ήταν άρρωστοι, δυστυχισμένοι, υπέφεραν, έκριναν, κακοποιούσαν, απέρριπταν, κατηγορούσαν, απειλούσαν, θύμωναν και μισούσαν.
Είμαστε όλοι θεϊκά μοναδικοί και δεν υπήρξε ποτέ, ούτε και τώρα υπάρχει, κανένας λόγος να συγκρίνω τον εαυτό μου με οποιαδήποτε άλλη αδελφή ψυχή στη διαδικασία της εξέλιξης.
Ήταν και είναι πάντοτε απόλυτα φυσικό και αγνό να βιώνω και να εκφράζω τη δοσμένη από το Θεό σεξουαλικότητά μου.
Ανεξάρτητα από την ικανότητα των άλλων να αντιληφθούν την εξυπνάδα και την ικανότητά μου, είμαι σαν όλες τις άλλες ψυχές απόλυτα ικανός να δημιουργήσω τη ζωή που με ικανοποιεί.
Ανεξάρτητα από τη σύγχυση της κοινωνίας και ίσως και του κλήρου πάνω σ’ αυτό το σημείο, ο Θεός πάντοτε αγαπούσε εμένα (και όλους τους άλλους) όπως ήμουν κάθε στιγμή στο παρελθόν – ό,τι κι αν έκανα ή δεν έκανα. Και ακόμη μ’ αγαπάει ακριβώς όπως είμαι σήμερα.

Παρόλο που μπορεί να έχω μάθει στο παρελθόν να ταυτίζω τα χρήματα με την ασφάλεια και την αξία, ήμουν πάντοτε και είμαι και σήμερα ασφαλής και αξίζω, ανεξάρτητα από την οικονομική μου κατάσταση.
Δεν είμαι πια παιδί. Είμαι ενήλικας και μπορώ να δημιουργήσω την πραγματικότητα που επιλέγω.
Τα γεγονότα του παρελθόντος δεν υπάρχουν. Δεν έχουν πια δύναμη πάνω μου, εκτός από τη δύναμη που εγώ τους δίνω. Επιλέγω να αποδέχομαι οτιδήποτε συνέβη, να αγαπώ τον εαυτό μου, να αγαπώ τους άλλους και να αφήνω «αυτό που έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει».
Είμαι και πάντοτε ήμουν ελεύθερος. Σε στιγμές που ένιωσα καταπιεσμένος, η αλήθεια ήταν και είναι ότι αντάλλαξα την ελευθερία μου για ασφάλεια, αποδοχή ή αγάπη. Ήταν μια ελεύθερη επιλογή. Αν τώρα επιθυμώ να κάνω διαφορετικές επιλογές, είμαι ελεύθερος να τις κάνω.

 

Κεφάλαιο 38

Εμείς, Ψυχές ως Γονείς

 

 

Όχι όλες, αλλά οι περισσότερες ψυχές επιλέγουν να μάθουν και να υπηρετήσουν μέσα από το ρόλο του γονιού. Όταν ταυτιζόμαστε με το ρόλο του γονιού, λανθασμένα πιστεύουμε ότι αξίζουμε μόνον όταν τα παιδιά μας είναι καλά, επιτυχημένα, ευτυχισμένα, σεβαστά από τους άλλους και μόνον όταν μας σέβονται και μας υπακούν. Αυτές οι προσκολλήσεις, που απορρέουν από την ταύτισή μας με το ρόλο του γονιού, δημιουργούν φόβο για τα παιδιά μας. Νιώθουμε ενοχή, όταν δεν είναι καλά και ευτυχισμένα. Νιώθουμε απόρριψη, υποτίμηση, ντροπή και θυμό, όταν δεν συμπεριφέρονται σωστά. Τα συγκρίνουμε με άλλα παιδιά και το εγώ μας νιώθει περηφάνια όταν τα καταφέρνουν καλύτερα και αυτοαπόρριψη όταν δεν τα καταφέρνουν.

 

Όταν τα αισθήματά μας της ευτυχίας, της αξίας και του νοήματος βασίζονται στις συμπεριφορές αυτών των αιώνιων ψυχών που παίζουν τους ρόλους των παιδιών μας, φυσικά νιώθουμε την ανάγκη να τα ελέγχουμε και να τα πιέζουμε στο «καλούπι» που χρειαζόμαστε να είναι, έτσι ώστε να μπορούμε να νιώθουμε άξιοι και ασφαλείς στο ρόλο του «Γονιού».

 

Όταν αποτυχαίνει η συμβουλή μας και η λογική συζήτησή μας μαζί τους, τότε προσφεύγουμε στην κριτική, τη σύγκριση, την τρομοκρατία, την απόρριψη, την κατηγορία και διάφορες άλλες δυσάρεστες – για μας και για εκείνα – συμπεριφορές, σε μια απελπισμένη προσπάθεια να τα κάνουμε να συμπεριφέρονται και να λειτουργούν με τρόπους, που πιστεύουμε ότι θα δημιουργήσουν το αποτέλεσμα που χρειαζόμαστε, για να νιώθουμε εντάξει ως «γονείς». Φυσικά, αγαπάμε αυτές τις ψυχές που παίζουν τους ρόλους των «παιδιών» μας και θέλουμε να είναι ευτυχισμένες. Αλλά η αγάπη μας ανακατεύεται με την ανάγκη μας να τις ελέγχουμε ώστε να τις «προστατεύσουμε», αλλά επίσης και για να νιώθουμε ότι αξίζουμε στο ρόλο του γονιού.

 

Πραγματικά έχουμε ευθύνη να τις προστατεύουμε και να τις καθοδηγούμε, αλλά επίσης χρειάζεται να μάθουμε να σεβόμαστε τις αιώνιες ψυχές μέσα σ’ αυτά τα σώματα, οι οποίες έχουν ενσαρκωθεί και επιστρέψει στο πνευματικό βασίλειο χιλιάδες φορές. Αυτές οι ψυχές έχουν κωδικοποιημένο το εντύπωμα της ζωής που επέλεξαν να βιώσουν. Πολλά από αυτά, που αυτές οι ψυχές έχουν επιλέξει, θα εκδηλωθούν μέσα από τη συμπεριφορά τους και κάποια από αυτά είναι κατευθείαν προγραμματισμένα στο υποσυνείδητό τους πριν από τη γέννησή τους, για να αφυπνιστούν από τις διάφορες εμπειρίες ζωής που θα επιλέξουν, είτε μας αρέσει είτε όχι.

 

Όταν το εγώ μας απαιτεί από αυτές τις ψυχές να λειτουργούν και να συμπεριφέρονται με τρόπους που καθησυχάζουν τους φόβους μας, τις ανησυχίες μας, τις προσδοκίες μας και τα ανεκπλήρωτα όνειρά μας, καταλαβαίνουν ενστικτωδώς ότι το «ενδιαφέρον» μας είναι, επίσης (όχι απόλυτα), κατά ένα μέρος για να ικανοποιήσουμε τις δικές μας ανάγκες μέσα από αυτές τις ψυχές. Αυτό προκαλεί αντίσταση και αντίδραση.

 

Ο Αϊνστάιν έχει πει ότι «Είναι τρελό να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα, όταν κάνεις τα ίδια πράγματα». Ως γονείς, αυτό κάνουμε συνήθως. Συνεχίζουμε να κριτικάρουμε, τρομοκρατούμε, κατηγορούμε και απορρίπτουμε, περιμένοντας διαφορετικά αποτελέσματα, όταν είναι ξεκάθαρο ότι δεν θα γίνει ποτέ. Το αποτέλεσμα είναι ένα βαθύ χάσμα ανάμεσα σε μας και τα παιδιά μας. Συχνά φερόμαστε με τους τρόπους που φερόντουσαν οι γονείς μας, παρόλο που ορκιστήκαμε ότι ποτέ δεν θα το κάναμε. Όμως, παρατηρούμε τον εαυτό μας να λέει τα ίδια λόγια και να φέρεται με τον ίδιο τρόπο με τους γονείς μας. Ή ίσως, επειδή δεν θέλουμε να είμαστε σαν εκείνους, έχουμε φθάσει στο αντίθετο άκρο. Και ούτε αυτό δουλεύει.

 

Όταν επικοινωνούμε με τα παιδιά μας μόνο μέσα από το ρόλο του γονιού, αυτά νιώθουν ότι τα υποτιμούμε. Σε κάποιο σημείο χρειάζονται να τα αναγνωρίσουμε σαν «ίσες ενήλικες ψυχές» με δική τους εσωτερική καθοδήγηση. Μπορεί να δίνουμε στα παιδιά μας χρήματα, κληρονομιές, αγάπη, προσοχή και ό,τι άλλο χρειάζονται, αλλά, αν τελικά δεν τα θεωρούμε ισότιμες ψυχές με δική τους εσωτερική καθοδήγηση, τους αρνούμαστε το σημαντικότερο πράγμα – την ελευθερία τους να είναι τα πνευματικά όντα που είναι.

 

Οι ρόλοι γονιός-παιδί και παιδί-γονιός ανήκουν στο εγώ και όχι στην ψυχή. Είναι πολύτιμοι και σημαντικοί ρόλοι, μέσα από τους οποίους μαθαίνουμε την αγάπη, τη συγχώρεση και τη θυσία. Ως γονείς, έχουμε πολλά πνευματικά μαθήματα να μάθουμε που δεν έχουν τίποτα να κάνουν με το αν τα παιδιά μας είναι ευτυχισμένα, υγιή ή επιτυχημένα ούτε αν μας σέβονται και μας αγαπούν. Αυτοί δεν είναι οι μοναδικοί τρόποι να μετρήσουμε την επιτυχία μας.

 

Είμαστε εδώ για να μάθουμε να δίνουμε, να θυσιάζουμε χρόνο και ενέργεια, χρήμα, ανάγκες και προσκολλήσεις για το καλό αυτών των ψυχών που παίζουν τους ρόλους των παιδιών μας. Δεν είμαστε εδώ για να τα στηρίζουμε σε προχωρημένη ηλικία. Δεν μας χρωστούν τίποτα. Αν νιώθουμε ότι μας χρωστούν, τότε δεν έχουμε θυσιάσει και προσφέρει τίποτα. Αν το σχέδιό μας είναι να μας φροντίσουν αργότερα στη ζωή, τότε δεν έχουμε προσφέρει τίποτα – τα βλέπουμε σαν μια επένδυση. Ίσως να τους χρωστούμε πολλά από προηγούμενη ζωή και έχουμε κάνει μια συμφωνία να τους τα δώσουμε και μετά εκείνα να μας αγνοήσουν.

 

Ο σκοπός αυτού του ρόλου δεν είναι να αναζητάμε την αξία μας μέσα από το παιδί. Είμαστε ψυχές, οι οποίες παίζουν προσωρινά το ρόλο του γονιού αυτών των αδελφών ψυχών, που παίζουν τους ρόλους των παιδιών μας. Μπορεί να ήταν γονείς μας σε προηγούμενη ζωή. Η αξία μας δεν αυξάνεται επειδή τα παιδιά μας είναι καλά και δεν μειώνεται όταν δεν είναι καλά ή δεν μας σέβονται. Η χρησιμοποίηση των παιδιών μας σαν μέσο σύγκρισης του εαυτού μας με τους άλλους είναι μια εγωιστική μεταχείριση του ρόλου. Επίσης, δεν αξίζουμε περισσότερο όταν μας υπακούν και λιγότερο όταν δεν το κάνουν. Ούτε όταν συμφωνούν ή διαφωνούν. Ούτε όταν τα καταφέρνουν καλύτερα ή χειρότερα από άλλα παιδιά.

 

Μια άλλη εγωιστική μεταχείριση του ρόλου είναι να πιέζουμε να παιδιά μας να πετύχουν αυτό που εμείς δεν κατορθώσαμε. Μια άλλη, ακόμη, είναι να χρειαζόμαστε να μας χρειάζονται και να τα ενθαρρύνουμε υποσυνείδητα να παραμένουν εξαρτημένα από μας, όταν έχουν μεγαλώσει και είναι πάνω από 25 χρονών. Η ανάγκη μας, να συνεχίσουμε να τα θεωρούμε παιδιά και να τα πιέζουμε να ζουν κοντά μας και να μας επισκέπτονται συχνά, είναι επίσης μια εγωιστική ανάγκη και όχι σχέση μεταξύ αιώνιων ψυχών.

 

Η ενοχή είναι ένα άλλο συνηθισμένο συναίσθημα στους γονείς. Συχνά αισθανόμαστε ντροπή, ενοχή και αυτοαπόρριψη, όταν τα «παιδιά» μας δεν είναι καλά. Η λανθασμένη πεποίθηση εδώ (που συχνά ενθαρρύνεται από τους ψυχολόγους) είναι, ότι εμείς είμαστε οι δημιουργοί της ζωής των παιδιών μας. Αυτή είναι εσφαλμένη θεώρηση. Το γεγονός ότι τέσσερα παιδιά μέσα στην ίδια οικογένεια αντιδρούν με εντελώς διαφορετικούς τρόπους, που κλιμακώνονται από το να είναι καλά, ισορροπημένα και ευτυχισμένα μέχρι να έχουν τάσεις αυτοκτονίας, το αποδεικνύει ξεκάθαρα. Παιδιά γονιών με καλές προθέσεις και αγάπη έχουν στραφεί στα ναρκωτικά και έχουν πεθάνει απ’ αυτά. Παιδιά με ανεύθυνους γονείς γεμάτους μίσος τα έχουν καταφέρει πολύ καλά σε όλα τα επίπεδα.

 

Ο καθένας από μας συμβάλλει στην πραγματικότητα του παιδιού μας, μαζί με τον άλλο γονιό (ή την απουσία του άλλου γονιού), το εκπαιδευτικό σύστημα, την κοινωνική καταπίεση, την τηλεόραση, τα περιοδικά, το διαδίκτυο και, σημαντικότερα απ’ όλα, τις τάσεις, τις ποιότητες, το κάρμα και τις επιλογές ζωής που αυτή η ψυχή έχει φέρει μαζί της από προηγούμενες ζωές.

 

Μην παρεξηγήσετε αυτό που λέω. Στο ρόλο του γονιού είμαστε εδώ για να μάθουμε να αγαπάμε, να σεβόμαστε, να καθοδηγούμε και να στηρίζουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αυτές τις αιώνιες ψυχές, οι οποίες έχουν συμφωνήσει να είναι τα «παιδιά» μας. Αυτή είναι η δοκιμασία μας, η ευκαιρία μας να μάθουμε πραγματικά να θυσιαζόμαστε, να υπηρετούμε και να αγαπάμε χωρίς όρους. Αυτή είναι μια εξαιρετική ευκαιρία να μάθουμε να φερόμαστε στους άλλους (τα παιδιά μας) όπως θα θέλαμε να μας φέρονται. Είμαστε υπεύθυνοι για κάθε σκέψη, λόγο και πράξη μας. Μέσα από το νόμο της αιτίας και του αποτελέσματος, του κάρμα, θα πάρουμε πίσω την ουσία αυτών των σκέψεων, λόγων και πράξεων. Αν είμαστε ιδιοτελείς και χωρίς αγάπη, θα έχουμε την ευκαιρία στο μέλλον, σ’ αυτή ή σε άλλη ζωή, να υποστούμε αυτή τη συμπεριφορά από άλλους. Είμαστε απόλυτα υπεύθυνοι για καθετί που κάνουμε και το σύμπαν θα βοηθήσει την εξέλιξή μας επιτρέποντάς μας να βιώσουμε τα αποτελέσματα της συμπεριφοράς μας.

 

Αλλά δεν είμαστε καθόλου υπεύθυνοι για την πραγματικότητα των παιδιών μας. Δεν είμαστε υπεύθυνοι για την εσωτερική και εξωτερική πραγματικότητα που δημιουργούν σε ανταπόκριση προς τη συμπεριφορά μας. Αυτή είναι 100% δική τους ευθύνη και δημιουργία. Καμία ψυχή δεν δημιουργεί την πραγματικότητα μιας άλλης. Σ’ αυτή την περίπτωση δεν θα υπήρχε ελεύθερη βούληση. Αν ήταν δυνατόν, ο Χριστός θα είχε φωτίσει όλη την ανθρωπότητα και θα είχε τελειώσει τη διαδικασία της εξέλιξης.

 

Εμείς, ως γονείς, χρειάζεται να απελευθερωθούμε από την ψευδαίσθηση ότι έχουμε δημιουργήσει την πραγματικότητα των παιδιών μας. Το αποτέλεσμα είναι η αίσθηση του εγώ ότι είμαστε ανώτεροι, επειδή τα παιδιά μας τα κατάφεραν στη ζωή τους ή η αίσθηση ενοχής και ντροπής του εγώ, επειδή δεν τα κατάφεραν. Και οι δύο είναι ψευδαισθήσεις του εγώ και μας κρατούν κλεισμένους μέσα στο εγώ.

 

Το αίσθημα ενοχής δημιουργεί έναν άλλο κύκλο ατυχών και οδυνηρών γεγονότων. Όταν νιώθουμε ενοχή, η αντίδρασή μας είναι να καταπιέζουμε τα παιδιά μας να αλλάξουν ώστε να μπορούμε να νιώσουμε καλύτερα. Το να αγαπάμε τα παιδιά μας και να θέλουμε να είναι καλά και ευτυχισμένα είναι φυσικό και αξιοθαύμαστο. Όμως, το να χρειαζόμαστε να είναι καλά για να πάψουμε εμείς να νιώθουμε ένοχοι είναι ανάγκη του εγώ. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στην αλληλεξάρτηση και την ψυχική αγάπη.

 

Αν εκείνες οι ψυχές που παίζουν τους ρόλους των παιδιών μας έχουν την τάση, μπορεί να χρησιμοποιήσουν την ενοχή μας για να μας ελέγχουν και μερικές φορές για να μας τιμωρήσουν. Αυτό δεν είναι καλό για την εξέλιξή τους σε υπεύθυνα όντα. Θα παίζουν με την ψευδαίσθησή μας της ενοχής και θα μας κατηγορούν, καταφέρνοντας να πάρουν οτιδήποτε θέλουν από μας. Αυτό μπορεί να συνεχιστεί για πολλά χρόνια, ακόμη κι όταν το «παιδί» είναι πάνω από 40 χρονών.

 

Μια άλλη παγίδα, στην οποία μπορεί να πέσουμε, καθώς παίζουμε το ρόλο του γονιού, είναι να εξαρτιόμαστε από τα παιδιά μας όταν γεράσουμε και ίσως να αρχίζουμε να τα εκβιάζουμε συναισθηματικά να ζήσουν κοντά μας, ίσως και μαζί μας, και να μας φροντίζουν. Μπορεί να αδιαφορήσουμε για τις προσωπικές τους ανάγκες και να απαιτούμε να θυσιάσουν τις δικές τους ανάγκες και ενδιαφέροντα για να είναι μαζί μας και να μας φροντίζουν. Είναι εξαιρετικά σημαντικό να τους επιτρέψουμε να επιλέξουν αν θέλουν να είναι κοντά μας και αν θέλουν να μας υπηρετούν. Δεν μας «χρωστούν» τίποτα. Εμείς πήραμε από τους γονείς μας και εκείνα πήραν από μας και θα δώσουν στα παιδιά τους.

 

Θέλουμε να νοιάζονται για μας από αγάπη ή από ενοχή; Θέλουμε να ελέγχουμε τους άλλους κάνοντάς τους να νιώθουν ενοχή και καταπίεση και πίκρα, ή θέλουμε να χαίρονται που είναι μαζί μας και να μας βοηθούν όποτε μπορούν; Είναι φυσικό και σωστό να μας βοηθήσουν. Αυτό είναι ένα από τα μαθήματά τους. Αν μας υπηρετούν από ενοχή και συναισθηματικό εκβιασμό, τότε δεν θα έχουν μάθει, αλλά ούτε κι εμείς. Αν κάνουν θυσίες από αγάπη και ελεύθερη βούληση, χωρίς να παίζουμε με την ενοχή τους, θα έχουν μάθει το μάθημά τους, κι εμείς το ίδιο.

 

Ως αιώνιες ψυχές που παίζουμε το ρόλο του γονιού, ένα από τα κυριότερα μαθήματά μας είναι να ξέρουμε πότε να αφήνουμε και να επιτρέπουμε τις ψυχές, που παίζουν το ρόλο των παιδιών μας, να κάνουν τις δικές τους επιλογές και λάθη, για να μάθουν απ’ αυτά. Υπάρχει ένα σημείο, όπου το να συνεχίσουμε να παίζουμε το ρόλο του γονιού σε ψυχές που η σωματική ηλικία τους είναι πάνω από 25 (η ψυχική μας ηλικία είναι αιώνια), μπορεί να έχει αρνητικά αποτελέσματα και για τους δυο μας. Είναι πιθανό να συνεχίσουμε να παίζουμε αυτό το ρόλο, επειδή χρειαζόμαστε να μας χρειάζονται. Χρειάζεται να διακρίνουμε ανάμεσα στην αγάπη και την ανάγκη του εγώ να βρει νόημα στο να είμαστε απαραίτητοι στους άλλους.

 

Το εγώ μας μπορεί να έχει την ανάγκη να μας υπακούν οι άλλοι και να ακούν τις συμβουλές μας. Μπορεί, επίσης, να τους χρειαζόμαστε για να εκπληρώσουν τα όνειρά μας, τα οποία μπορεί να είναι και δικά τους, αλλά μπορεί και όχι. Σε κάθε περίπτωση, σε κάποιο σημείο χρειάζεται να απαλλαγούμε από αυτόν το ρόλο και να επιτρέψουμε σ’ αυτές τις αδελφές ψυχές, οι οποίες έχουν ζήσει χιλιάδες ζωές και ίσως ήταν γονείς μας, σύντροφοι, παιδιά ή φίλοι σε προηγούμενες ζωές, να ζήσουν τη ζωή τους σύμφωνα με τη δική τους εσωτερική καθοδήγηση.

 

Μπορεί, επίσης, να χρειάζεται να σεβαστούμε ότι κάποιες ψυχές έχουν επιλέξει να βιώσουν πόνο και απογοήτευση για να ανακαλύψουν πού βρίσκεται η ευτυχία τους και μετά να προχωρήσουν σε σοφότερες επιλογές. Είναι απίθανο ότι θα μπορούσαν να μάθουν αυτό το μάθημα, απλά ακούγοντάς μας.

 

Αυτό το μάθημα δεν είναι εύκολο, όταν τα «παιδιά» μας είναι χαμένα σε κάποιο είδος αυτοϋπονόμευσης, όπως ναρκωτικά, έγκλημα ή διατροφικές διαταραχές. Μπορεί να χρειαστεί να δώσουμε περισσότερο χρόνο για ενθάρρυνση και στήριξη. Αλλά δεν μπορούμε να πάρουμε την ευθύνη της θεραπείας τους. Δεν μπορούμε να σώσουμε τους άλλους, ιδιαίτερα όταν δεν θέλουν να σωθούν. Και ιδιαίτερα όταν η αυτοκαταστροφή τους έχει σχεδιαστεί για να μας τιμωρήσει ή να μας εγκλωβίσει στο να πάρουμε την ευθύνη για τη ζωή, το χώρο, την τροφή και τα έξοδά τους.

 

Πολλές ομάδες, που κατέχουν τη γνώση για το πώς να βοηθήσουν εθισμένα άτομα, προτείνουν να πάψουμε να τους παρέχουμε χώρο, τροφή και χρήματα, μέχρι να αποφασίσουν να αλλάξουν. Αυτό ονομάζεται «σκληρή αγάπη». Δείχνουμε αγάπη και αποδοχή, αλλά δεν δίνουμε χώρο, τροφή και χρήματα, για να τους δώσουμε την ευκαιρία να ωριμάσουν και να πάρουν την ευθύνη για τη ζωή τους και να γίνουν υπεύθυνα μέλη της οικογένειάς μας και της κοινωνίας. Αυτό δεν είναι συμβουλή για το τι θα έπρεπε να κάνετε εσείς προσωπικά, αν ήσασταν σε τέτοια θέση ως γονιός. Όμως, είναι πληροφορία που μπορεί να θέλετε να λάβετε υπόψη σας. Πολλοί έχουν πάρει αυτό το δρόμο. Άλλοι δεν μπορούν να το κάνουν. Το ερώτημα είναι γιατί θα έπρεπε ή δεν θα έπρεπε να πάρουμε αυτό το δρόμο. Θυμηθείτε τη δήλωση του Αϊνστάιν, «Είναι τρελό να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα, όταν κάνεις τα ίδια πράγματα».

 

Αν επιλέξουμε να συνεχίσουμε να υπηρετούμε εκείνες τις ψυχές που επιλέγουν την αυτοϋπονόμευση, ενώ θα μπορούσαν να εργάζονται και να φροντίζουν τον εαυτό τους, πρέπει να ρωτήσουμε αν αυτό είναι η καλύτερη βοήθεια που μπορούμε να προσφέρουμε σ’ αυτή την αιώνια ψυχή ή αν το κάνουμε από ενοχή ή φόβο. Η αγάπη μπορεί να είναι το κίνητρό μας στο να συνεχίσουμε να στηρίζουμε αυτές τις ψυχές και μπορεί να είναι επίσης το κίνητρό μας όταν τους ζητάμε να φύγουν και να πάρουν την ευθύνη για τη ζωή τους. Κανένα άλλο είδος δεν κρατάει τα παιδιά του για πάνω από έναν χρόνο, είτε είναι καλά είτε όχι. Δεν λέμε ότι θα έπρεπε να κάνουμε το ίδιο, αλλά απλώς χρειάζεται να κοιτάξουμε τα κίνητρά μας και το αν πιστεύουμε πραγματικά ότι τους βοηθάμε ή απλά καθυστερούμε την εξέλιξη αυτών των ψυχών.

 

Από την άλλη, μπορεί να έχουμε συμφωνήσει μ’ αυτές τις ψυχές να φέρονται μ’ αυτούς τους τρόπους ώστε να μπορέσουμε να μάθουμε να τους υπηρετούμε μέχρι την αποχώρηση από το σώμα μας. Αυτή μπορεί να είναι καρμική απόφαση και σ’ αυτή την περίπτωση μπορεί να έχουμε επιλέξει να εξελιχθούμε μέσα από συνεχείς θυσίες και υπηρεσία προς αυτούς. Αυτό δεν ισχύει στις περισσότερες περιπτώσεις, όπου η άλλη ψυχή μπορεί να κάνει κάτι για τον εαυτό της και αρνείται. Αλλά προφανώς ισχύει στην περίπτωση, όπου οι ψυχές που παίζουν το ρόλο των παιδιών έχουν συμφωνήσει να είναι σωματικά ή νοητικά ανάπηροι σ’ αυτή τη ζωή. Αυτές είναι αποφάσεις ψυχής που έχουν παρθεί όχι μόνο πριν εκείνες οι ψυχές  μπουν στο φυσικό βασίλειο, αλλά πριν ακόμη μπούμε εμείς. Σε τέτοια περίπτωση, δεν υπάρχει θέμα τού πότε να αφήσουμε αυτές τις ψυχές να αναλάβουν ευθύνη. Έχουμε επιλέξει σ’ αυτή τη ζωή να τις υπηρετούμε μέχρι να αποχωρήσουν απ’ αυτή τη διάσταση.

 

Αυτό μας φέρνει στην ύψιστη συμφωνία ανάμεσα σε ψυχές που ενσαρκώνονται ως γονιός και παιδί. Όταν έχουμε μια αδελφή ψυχή που έχει ενσαρκωθεί ως παιδί μας σ’ αυτή τη ζωή, το να αφήσει το σώμα της πριν από μας είναι η πιο οδυνηρή ανθρώπινη εμπειρία, ακόμη πιο οδυνηρή και από την απώλεια ενός μέλους του σώματός μας. Προσφέρει, όμως, μια θαυμάσια ευκαιρία για πνευματική εξέλιξη και πολλές ψυχές επιλέγουν αυτή την εμπειρία και πριν την ενσάρκωση συμφωνούν ότι θα συμβεί. Θυμηθείτε ότι κάθε μέρα πάνω από 50.000 ψυχές στο ρόλο του παιδιού, αφήνουν τις ψυχές στο ρόλο του γονιού. Αυτό δεν είναι καμία θυσία για τις ψυχές που φεύγουν. Δεν χάνουν τίποτα, αλλά επιστρέφουν με χαρά στην ελευθερία και την ομορφιά του πνευματικού βασιλείου. Είναι οι τυχερές σ’ αυτή τη συμφωνία. Η θυσία είναι για τις ψυχές που έχουν συμφωνήσει να παραμείνουν και να αντιμετωπίσουν το συναισθηματικό πόνο που δημιουργείται από την προσκόλληση και τις πεποιθήσεις ότι αυτή η συγκεκριμένη ψυχή είναι το παιδί μου και δεν μπορώ να είμαι ευτυχισμένος χωρίς αυτό το παιδί.

 

Εμείς, ως οι ψυχές που παραμένουν, οι οποίοι παίζουμε το ρόλο του γονιού, έχουμε τώρα την ευκαιρία να ερευνήσουμε και να ανακαλύψουμε την αληθινή πνευματική φύση, τη δική μας και του «παιδιού» μας και να συνειδητοποιήσουμε, ότι το νόημα της ζωής και η ευτυχία είναι μέσα μας και όχι στις ψυχές που έχουν φύγει και οι οποίες είναι πολύ καλά στην ανώτερη πνευματική πραγματικότητά τους. Εδώ υπάρχουν τόσα πολλά πιθανά μαθήματα.

 

Ακολουθούν κάποια πιθανά μαθήματα:

 

Δεν είμαστε αυτό το σώμα και οι ψυχές που παίζουν το ρόλο των παιδιών μας δεν είναι το σώμα τους. Είναι άμορφες, θεϊκές ψυχές που προσωρινά παίζουν αυτούς τους ρόλους.

 

Έχουμε συμφωνήσει και οι δύο γι’ αυτό το γεγονός. Δεν είναι λάθος. Κανείς δεν φταίει. Δεν θα μπορούσε να γίνει τίποτα για να το αποφύγουμε. Το έχουμε επιλέξει και οι δύο πριν να έρθουμε σ’ αυτήν τη διάσταση.

 

Μπορούμε να συνεχίσουμε να βιώνουμε αυτή την αγάπη χωρίς την παρουσία του φυσικού σώματος, ακριβώς όπως θα κάναμε αν ο αγαπημένος μας ήταν σε άλλη χώρα μακριά και δεν θα είχαμε τη δυνατότητα να συναντηθούμε στο μέλλον. Θεωρήστε ότι αιώνες πριν, θα μπορούσε κάποιος να έχει αφήσει το φυσικό επίπεδο μήνες πριν μάθουμε για το γεγονός. Θα νιώθαμε καλά, πιστεύοντας ότι ήταν εστιασμένος σ’ αυτό το επίπεδο, παρόλο που δεν θα ήταν. Επιτρέψαμε στον εαυτό μας να είναι ευτυχισμένος με την ιδέα ότι εκείνος ήταν ακόμη εδώ, ενώ δεν ήταν. Όλα είναι μια ιδέα. Επιτρέπουμε στον εαυτό μας να είναι ευτυχισμένος κάτω από ορισμένες νοερές συνθήκες και αρνούμαστε να είμαστε ευτυχισμένοι όταν αυτές οι συνθήκες δεν πληρούνται. Εμείς επιλέγουμε τις συνθήκες.

 

Το μάθημά μας είναι να συνεχίσουμε να ζούμε μια ευτυχισμένη, δημιουργική και γεμάτη νόημα ζωή, αγαπώντας και υπηρετώντας το σύντροφό μας, τα άλλα παιδιά μας και αυτούς που έχουν ανάγκη.

Εμείς, ως «ψυχικοί γονείς» προς «ψυχικά παιδιά»

 

Ως ψυχές, κάνουμε το καλύτερο ώστε να παίξουμε αυτό το ρόλο υπεύθυνα με αγάπη, σεβασμό και ανιδιοτέλεια. Μέσα απ’ αυτόν το ρόλο, μαθαίνουμε, προσφέρουμε και υπηρετούμε προσωρινά. Για να δημιουργήσουμε μια ψυχής-προς-ψυχή σχέση με τα παιδιά μας, πρέπει να τα θεωρούμε όχι παιδιά μας, αλλά θεϊκές υπάρξεις που έχουν ενσαρκωθεί για να εξελιχθούν, να υπηρετήσουν και να δημιουργήσουν. Χρειάζεται να τιμήσουμε τη θεϊκότητά τους, ακόμη και πέρα από την εμφανή αρχική ανημποριά τους. Χρειάζεται να τα προστατεύουμε όταν είναι μικρά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να τα τιμούμε και να μαθαίνουμε απ’ αυτά.

 

Πολλοί από μας θεωρούμε ότι τα παιδιά μας δεν ξέρουν και χρειάζονται συνεχή καθοδήγηση και έλεγχο. Οι περισσότεροι θεωρούμε τα παιδιά σαν άδεια δοχεία που χρειάζεται να γεμίσουν με πληροφορία. Όμως, δεν είναι «άδεια δοχεία», αλλά αιώνιες υπάρξεις, οι οποίες εκατοντάδες φορές έχουν ενσαρκωθεί, ωριμάσει, δημιουργήσει οικογένειες, εργαστεί σε διάφορα επαγγέλματα, ανήκοντας σε διάφορες κοινωνικές τάξεις, πολιτικά συστήματα, κοινωνίες και θρησκείες, έχουν μεγαλώσει παιδιά και έχουν αφήσει τη φυσική διάσταση μόνο για να επιστρέψουν ξανά. Φέρνουν μαζί τους τις αναμνήσεις τους από όλα αυτά, τις οποίες μπορούν συχνά να θυμούνται μέχρι ορισμένη ηλικία και, αν δεν τα κοροϊδεύουμε, μπορεί να μας μιλήσουν γι’ αυτές.

 

Επίσης, φέρνουν μαζί τους τη γνώση του λόγου για τον οποίο έχουν ενσαρκωθεί και τι χρειάζεται να κάνουν με τη ζωή τους, μέχρι φυσικά εμείς και το εκπαιδευτικό μας σύστημα να τα πείσουμε ότι δεν ξέρουν τίποτα και ότι θα έπρεπε να κάνουν ό,τι τους λέμε για να είναι ασφαλή και να αξίζουν σ’ αυτό τον κόσμο. Τότε ξεχνούν τον πραγματικό σκοπό της ενσάρκωσής τους και διδάσκονται από τις επιπόλαιες κοινωνικές αξίες μας όσον αφορά στην εμφάνιση και τις εξωτερικές πηγές αξίας, ασφάλειας, απόλαυσης και ευτυχίας. Πιστεύουμε, ότι τα βοηθάμε να προσαρμοστούν στην κοινωνία, αλλά στην πραγματικότητα, σε πολλές περιπτώσεις, τα αποθαρρύνουμε από την εσωτερική τους γνώση και το λόγο ενσάρκωσής τους. Μπορεί να έχουν τη δύναμη να βρουν την αλήθεια τους αργότερα στη ζωή, αλλά μπορεί και όχι.

 

Είναι σαν θεϊκοί σπόροι, οι οποίοι σαν όλους τους άλλους σπόρους έχουν κωδικοποιημένη στον πυρήνα της ύπαρξής τους, τη γνώση του τι προορίζονται να κάνουν και να γίνουν. Δεν θα προσπαθούσαμε ποτέ να πούμε σε ένα σπόρο καρπουζιού να γίνει καλαμπόκι ή το αντίθετο. Κάθε σπόρος έχει όλη τη γνώση που χρειάζεται για να αναπτυχθεί στην όμορφη ύπαρξη που προορίζεται να γίνει. Εμείς δεν χρειάζεται να ανακατευτούμε μαζί τους. Τους ποτίζουμε, τους δίνουμε τροφή, φως και χώρο να μεγαλώσουν για να γίνουν αυτό που γνωρίζουν πώς είναι. Το να αντιλαμβανόμαστε αυτές τις θεϊκές ψυχές μ’ αυτό τον τρόπο, μας επιτρέπει να τις προστατεύουμε, να τις στηρίζουμε, να τις αγαπάμε, να τις ενθαρρύνουμε να εκφραστούν και να τις βοηθάμε να θυμηθούν αυτό που έχουν έρθει να κάνουν. Μπορούμε να τους προσφέρουμε όσες πληροφορίες και γεγονότα χρειάζονται και θα μπορούσαν να εξυπηρετήσουν το σκοπό τους, αλλά δεν πρέπει ποτέ να παρεμβαίνουμε στην εσωτερική καθοδήγησή τους, που θα τους πει αν χρειάζονται αυτή την πληροφορία και τι χρειάζεται να κάνουν μ’ αυτήν.

 

Ως ψυχικοί γονείς, είμαστε εδώ για να προσφέρουμε ενθάρρυνση και χώρο, ώστε αυτές οι ψυχές να θυμηθούν την αλήθεια τους και τότε μπορούμε να τις στηρίξουμε στη διαδικασία πραγματοποίησης του σκοπού της ζωής τους. Θα υπάρξουν στιγμές, που θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουμε το εγώ τους, όταν συμπεριφέρονται ανάρμοστα, με τρόπους που δεν θα ήθελαν να τους φέρονται οι άλλοι. Αυτές οι στιγμές απαιτούν επικοινωνία και αμοιβαία συμφωνία για τις φυσικές συνέπειες, αν αυτές οι συμπεριφορές επαναλαμβάνονται συχνά.

 

Ως ψυχικοί γονείς, θα αναπτύξουμε απεριόριστη υπομονή και αγάπη. Το να εφαρμόζουμε φυσικές συνέπειες (όχι τιμωρία) δεν είναι με κανένα τρόπο σε σύγκρουση με την αγάπη χωρίς όρους και την κατανόηση. Θα χρειαστεί συχνά να διακρίνουμε ανάμεσα σ’ αυτές τις ψυχές και τη συμπεριφορά τους. Μπορούμε να τους εξηγήσουμε ότι τους αγαπάμε βαθιά, αλλά νιώθουμε φόβο, άγχος, πόνο, ακόμη και θυμό με κάποιες από τις συμπεριφορές τους.

 

Δεν υπάρχει τέλειος τρόπος για να διευκολύνουμε αυτές τις ψυχές στην υγεία, ευτυχία και αυτοεκπλήρωσή τους. Αυτό που απαιτείται από μας σ’ αυτό το ρόλο θα εξαρτηθεί από το πόσοι πολλοί παράγοντες συμπεριλαμβάνονται στο αμοιβαίο κάρμα και τις επιλογές της ψυχής μας. Αυτό που μπορεί να δουλεύει για κάποιες ψυχές, δεν θα δουλεύει για άλλες.

Μπορεί να θέλουμε να θυμηθούμε τα ακόλουθα:

 

Είμαστε μπροστά σε μια αιώνια συνειδητότητα – μια θεϊκή ύπαρξη.

 

Είμαστε εδώ για να μάθουμε όσο και για να διδάξουμε.

 

Χρειάζεται να αφιερώνουμε ποιοτικό χρόνο στα παιδιά μας. Η προσοχή είναι μια από τις κυριότερες πηγές ενέργειας και αξίας. Αν δεν την παίρνουν με θετικό τρόπο, μπορεί να την αναζητήσουν με αρνητικό τρόπο, όπως με μια αρρώστια ή αρνητική συμπεριφορά.

 

Τα παιδιά μας χρειάζονται αποδοχή και επιβεβαίωση ως υπάρξεις, όχι επειδή έχουν κάνει κάτι καλό ή κάνουν ό,τι θέλουμε, αλλά απλά ως οι υπάρξεις που είναι, ανεξάρτητα από το τι κάνουν και δεν κάνουν ή το πώς συγκρίνονται με τους άλλους.

 

Χρειάζονται αλήθεια, ακόμη κι όταν δεν συμβιβάζεται με το δικό μας ή το δικό τους εγώ. Γνωρίζουν πότε δεν τους λέμε την αλήθεια.

 

Αξίζουν να τους εξηγούμε το γιατί εμείς ή εκείνα δεν μπορούν να κάνουν κάτι. Ένα απλό «όχι» είναι έλλειψη σεβασμού.

 

Είναι εξαιρετικά σημαντικό να κρατάμε το λόγο μας σε σχέση και με ευχάριστα και με δυσάρεστα θέματα. Αν υποσχόμαστε κάτι καλό και δεν το τηρούμε, αυτό θα αποβεί τραυματική εμπειρία, που θα τους κάνει να χάσουν την εμπιστοσύνη τους σε μας και στο λόγο μας. Το ίδιο ισχύει όταν δηλώνουμε ότι θα υπάρξει συνέπεια αν γίνει ή δεν γίνει κάτι. Όταν δεν το τηρούμε, πάλι θα χάσουν την εμπιστοσύνη τους σε μας και στο λόγο μας.

 

Χρειάζεται να μάθουμε να ακούμε. Οι περισσότεροι από μας γνωρίζουμε πώς να δίνουμε συμβουλές, κάτι που σπάνια φέρνει τα αποτελέσματα που θέλουμε. Το να ακούμε και να θέτουμε τις κατάλληλες ερωτήσεις είναι πιο ισχυρό εργαλείο για να τους βοηθήσουμε να φθάσουν στα δικά τους συμπεράσματα και την εσωτερική τους σοφία.

 

Αν θέλουμε να φέρονται με σεβασμό, θα χρειαστεί να τους σεβόμαστε. Δεν είναι παιδιά. Είναι αιώνιες ψυχές. Έχουν περάσει από τη δική μας τωρινή ηλικία εκατοντάδες φορές σε προηγούμενες ενσαρκώσεις. Μην ξεγελιέστε από τα μικρά τους σώματα. Είναι μεγάλα όντα και αξίζουν σεβασμό, όπως κι εμείς.

 

Δεν υπάρχει καλύτερη διδασκαλία από το δικό μας παράδειγμα. Δεν μπορούμε να τους διδάξουμε αυτοπεποίθηση, σεβασμό, υπευθυνότητα, αγάπη, ειρήνη, ευτυχία, συνειδητότητα ή όποια άλλη ποιότητα, αν δεν την έχουμε ενστερνιστεί.

 

Δεν είμαστε οι γονείς αυτών των ψυχών, αλλά μάλλον αδελφές ψυχές στη διαδικασία της εξέλιξης.

 

Αυτές οι ψυχές δεν είναι ποτέ υπεύθυνες για τη δική μας πραγματικότητα κι εμείς δεν είμαστε ποτέ υπεύθυνοι για τη δική τους.

 

Είμαστε εδώ για να τους προστατεύουμε και να τους κάνουμε, μέχρι κάποιο σημείο, να ξεκινήσουν, αλλά όταν συνεχίζουμε να το κάνουμε μετά απ’ αυτό, είναι επιζήμιο για όλους μας.

 

Παρόλο που δεν φαίνεται έτσι, βαθιά μέσα τους υπάρχει η γνώση για το τι χρειάζεται να κάνουν στη ζωή τους και πού και με ποιον. Είναι καλύτερα να τους ενθαρρύνουμε να ακούν τον εαυτό τους παρά εμάς.

 

Τελικά χρειάζεται να δημιουργήσουμε μια σχέση ισότητας ώστε να προχωρήσουν και να γίνουν ώριμα όντα και όχι παιδιά πια.

 

Έχουμε επιλέξει αυτή τη σχέση για να μάθουμε κατανόηση, αγάπη χωρίς όρους, συγχώρεση, σεβασμό και θυσία.

 

Είμαστε σ’ αυτή τη σχέση για να μάθουμε να μην ζητάμε και να θέλουμε να είναι οι άλλοι ευτυχισμένοι με τον τρόπο που καθοδηγούνται από μέσα τους, άσχετα αν συμπεριλαμβάνει κι εμάς ή αν ευθυγραμμίζεται με τις προσδοκίες και τις ανάγκες μας.

 

Σ’ αυτή τη σχέση μαθαίνουμε το νόημα τού να κάνουμε το καλύτερο και να αφήνουμε τα αποτελέσματα στον Θεό ή στο σύμπαν. Μαθαίνουμε να μην αξιολογούμε τον εαυτό μας θετικά ή αρνητικά, ανάλογα με τα «αποτελέσματά» μας. Τα αποτελέσματα δεν είναι δικά μας, αλλά ανήκουν σ’ εκείνες τις ψυχές που παίζουν το ρόλο των παιδιών μας.

Το να αγαπάμε και να προσφέρουμε χωρίς προσκόλληση, απαίτηση ή προσδοκία ανταπόδοσης, είναι το κλειδί για όλες τις σχέσεις, για την εξέλιξη και τη φώτισή μας. Μπορούμε να εκφράζουμε τις ανάγκες μας, αλλά χρειάζεται να μάθουμε να αγαπάμε, ακόμη κι όταν δεν ικανοποιούνται. Με τον ίδιο τρόπο έχουμε το δικαίωμα να μας αγαπούν, ακόμη κι όταν δεν ικανοποιούμε τις ανάγκες των άλλων.

 

Ένα από τα μαθήματα των γονιών είναι να μπορούν να λένε «όχι» με αγάπη. Θα υπάρξουν στιγμές που τα «παιδιά» θα θελήσουν να δοκιμάσουν εμπειρίες που είναι επικίνδυνες για τα ίδια ή για άλλους. Θα χρειαστεί να πούμε «όχι» για να τα προστατέψουμε. (Μετά από κάποια ηλικία, το «όχι» δεν έχει νόημα, επειδή είναι, ούτως ή άλλως, σε θέση να κάνουν ό,τι θέλουν). Επειδή νιώθουμε άβολα να λέμε «όχι» και φοβόμαστε ότι θα χάσουμε την αγάπη τους, συχνά το λέμε με θυμό. Δεν χρειάζεται να το κάνουμε έτσι. Μπορούμε να μάθουμε να νιώθουμε άνετα με το «όχι» και να το λέμε με αγάπη και καθαρή εξήγηση του λόγου για τον οποίο δεν μπορούμε να συναινέσουμε σ’ αυτό που κάνουν. Αξίζει να τους δίνουμε εξηγήσεις και νιώθουν ότι τους σεβόμαστε όταν αφιερώνουμε χρόνο να τους τις δώσουμε. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Το να λέμε «Όχι, επειδή το είπα», δημιουργεί μια ισχυρή αντιπαράθεση, η οποία σημαίνει ότι «είσαι ασήμαντος και δεν αξίζεις μια εξήγηση». Αυτό δεν θα βοηθήσει και είναι πολύ καταστροφικό.

 

Τα παιδιά μας αξίζουν να καθίσουμε μαζί τους και να εξηγήσουμε ακριβώς τι φοβόμαστε και τι χρειαζόμαστε. Κάνοντάς το, μπορεί κάποιες φορές να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν χρειάζεται να πούμε «όχι», ή ότι μπορεί να βρεθεί μια λύση στην οποία κι εκείνα κι εμείς μπορούμε να πάρουμε ό,τι χρειαζόμαστε. Το να μάθουμε να λέμε «όχι» με αγάπη και με ήρεμο τρόπο γεμάτο σεβασμό, είναι ένα σημαντικό κομμάτι όλων των σχέσεων. Το να νιώθουμε ελεύθεροι να πούμε «όχι» και να συνεχίσουν οι άλλοι να μας αγαπούν είναι, επίσης, μια καλή βάση για να μπορούμε να λέμε «ναι» πιο συχνά.

 

Ένας λόγος που μερικοί από μας δεν έχουμε την υπομονή να εξηγούμε είναι, ότι η ενέργειά μας είναι χαμηλή και έχουμε τόσα πολλά να κάνουμε. Το να κρατάμε υψηλή ενέργεια είναι σημαντικό μέρος της σχέσης γονιού-παιδιού και όλων των σχέσεων. Πολλές ψυχές έχουν βρει ότι η υγιεινή διατροφή, η καθημερινή άσκηση, οι τεχνικές αναπνοής και οι μέθοδοι χαλάρωσης, όπως και ένας ύπνος κατά τη διάρκεια της ημέρας, μπορούν να βοηθήσουν να κρατηθεί η ενέργεια σε επίπεδο απαιτούμενο για να έχουμε περισσότερη υπομονή και αγάπη.

 

Χωρίς αυτή την υπομονή και την εσωτερική ειρήνη, απλά δεν μαθαίνουμε τα μαθήματα που έχουμε έρθει να μάθουμε μέσα απ’ αυτόν το ρόλο. Κάνοντας τις κινήσεις του γονιού με θυμωμένο ή μπερδεμένο τρόπο, απλά θα δημιουργήσουμε κάρμα και αρνητικές αντιδράσεις στο μέλλον.

 

Τελικά, το να είσαι γονιός απαιτεί αυτογνωσία. Υπάρχουν σεμινάρια που μπορούν να βοηθήσουν.

 

 

 

Κεφάλαιο 32

 

Η Ευτυχία μέσα από Εργασία

ή Δραστηριότητα με Νόημα

 

(Μεγάλο μέρος αυτού του κεφαλαίου είναι από το βιβλίο Οικουμενική Φιλοσοφία)

O μέσος άνθρωπος, στην τωρινή εποχή, ζει με περισσότερες ανέσεις από τους βασιλιάδες μερικούς αιώνες νωρίτερα. Kι όμως, οι στατιστικές δείχνουν ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι ευτυχισμένοι με τη ζωή τους.

 

Ο λόγος είναι ότι μας λείπει ένας βαθύτερος λόγος ύπαρξης. Eγώ, προσωπικά, έχω περάσει αυτή την κρίση στα 22 μου, ύστερα από δυο χρόνια δουλειάς ως χημικός μηχανικός σε μια μεγάλη βιομηχανία χημικών. Ήμουν δυστυχισμένος κι έτσι αποφάσισα να ψάξω να βρω κάτι που θα είχε περισσότερο νόημα για μένα. Aυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι μια δουλειά σαν τη δική μου δεν θα ήταν ικανοποιητική για κάποιον άλλο ή ότι δεν άξιζε αυτή καθαυτή σαν δουλειά. Tέτοιες δουλειές συνήθως εκτιμούνται από την κοινωνία και θεωρούνται αξιόλογες από πολλούς. Eξαρτάται απλώς από το τι ήρθε ο καθένας να κάνει σ’ αυτή τη ζωή κι εγώ σίγουρα δεν είχα έρθει για να είμαι χημικός μηχανικός σε κάποια πολυεθνική. Κάτι που μπορεί να είναι ιδανικός ρόλος για κάποιον, μπορεί να είναι δυστυχία και μιζέρια για κάποιον άλλον.

 

Tο να ψάχνεις να βρεις το σκοπό σου στη γη, σημαίνει να ψάχνεις να βρεις το ρόλο που εσύ, σαν μοναδικό άτομο, έχεις έρθει να παίξεις. Eκείνος που τον βρίσκει και τον παίζει με όλη του την καρδιά βρίσκει χαρά και ευτυχία. Aυτοί που δεν τον βρίσκουν ή δεν έχουν το κουράγιο να τον παίξουν, νιώθουν δυστυχία και ένα ανεξήγητο κενό. Δεν έχουν όρεξη για ζωή, οι κινήσεις τους είναι μηχανικές.

 

Σας έχει συμβεί ποτέ να μπείτε σ’ ένα δωμάτιο για να πάρετε κάτι και να ξεχάσετε τι ήταν εκείνο το πράγμα που είχατε έρθει να πάρετε; Eμένα μου έχει τύχει και, επίσης ,παρατήρησα ότι φεύγοντας από το δωμάτιο και ακολουθώντας τον ίδιο δρόμο που είχα πάρει πριν, η μνήμη μου ζωντανεύει και θυμάμαι το αντικείμενο που είχα έρθει να πάρω. Aυτό συμβαίνει και με τη ζωή μας στην υλική διάσταση. Eίμαστε αθάνατες ψυχές που ξαναγυρίσαμε για περιορισμένο χρονικό διάστημα, για να πάρουμε μερικά μαθήματα και να δημιουργήσουμε και να προσφέρουμε. Φτάνοντας όμως στη γη, ξεχάσαμε το λόγο για τον οποίο έχουμε έρθει και σπαταλάμε τη ζωή μας με διάφορες επιπόλαιες χαρές και με το κυνήγι των υλικών αγαθών. Eνδεχομένως, όμως, μια σειρά από γεγονότα, που αντιμετωπίζουμε με τη μορφή προβλημάτων ή δυσκολιών, μας αναγκάζουν να εξετάσουμε τον εσωτερικό μας κόσμο και να ξαναθυμηθούμε το λόγο που ενσαρκωθήκαμε αυτή τη φορά.

 

Η συμφωνία της γης

 

Εμείς που ζούμε στη γη είμαστε σαν τα μέλη μιας τεράστιας οικουμενικής ορχήστρας. O καθένας μας είναι εδώ για να παίξει το μέρος του σωστά. H αρμονία της οικουμενικής συμφωνίας που παίζουμε, και που λέγεται ζωή, εξαρτάται από δύο πράγματα, όσον αφορά τα μέλη της ορχήστρας. Πρώτον ο καθένας μας πρέπει να ξέρει το κομμάτι του και δεύτερο να είναι ικανός να το παίξει. Όλα τα άλλα δημιουργήματα της φύσης, τα ασυνείδητα μέλη αυτής της συμφωνικής ορχήστρας, γνωρίζουν αυτόματα το ρόλο τους και τον παίζουν με τη βοήθεια του «κοσμικού μαέστρου». Όμως, ο άνθρωπος, το τελειότερο δημιούργημα της φύσης, έχει μια άλλη ιδιότητα που λέγεται «ελεύθερη βούληση» και που τον διαχωρίζει από το φυσικό κόσμο και τους νόμους του. Έχει επιλογή να παίξει το κομμάτι του ή, αν δεν θέλει, να μην το παίξει. Έχει όμως και την πρόσθετη ευθύνη να αναπτύξει τις ικανότητές του για να παίξει το μέρος του σωστά. Tη σημερινή εποχή μπορούμε να πούμε ότι τα όργανα της οικουμενικής ορχήστρας είναι ακούρδιστα και φάλτσα, και η εκτέλεση της συμφωνίας παράφωνη και δυσάρεστη στην ακοή. O καθένας παίζει ό, τι τον «συμφέρει» και προσπαθεί να ακουστεί πιο δυνατά από τους άλλους, με αποτέλεσμα τον ανταγωνισμό, την οργή, τη βία, την πείνα, τη φτώχεια και τον πόλεμο. Kι αυτό συμβαίνει γιατί λίγοι συνειδητοποίησαν τον πραγματικό τους ρόλο σ’ αυτή τη συμφωνία και, καθώς είναι δυσαρεστημένοι, ανταγωνίζονται μάλλον παρά συνεργάζονται με τους άλλους. Έτσι, το να βρούμε το ρόλο μας στη ζωή, είναι απαραίτητο όχι μόνο για την προσωπική μας ευτυχία, αλλά και για την αρμονία της κοινωνίας και του κόσμου ολόκληρου.

 

O καθένας μας έχει να διαλέξει ανάμεσα στα πλούτη και το νόημα της ζωής, ανάμεσα στην υλική άνεση και τη δημιουργικότητα, ανάμεσα στην ασφάλεια και την εξέλιξη, ανάμεσα στην ικανοποίηση των απαιτήσεων που έχουν οι άλλοι από μας και την εσωτερική μας φωνή της σοφίας, ανάμεσα στην κοινωνική «επιτυχία» και την κοινωνική ευθύνη – τέλος, ανάμεσα στις επιφανειακές ικανοποιήσεις και την πραγματική εσωτερική ευτυχία. Έχουμε την ελευθερία της επιλογής.

 

Εναρμονίζοντας τη ζωή μας

 

Ας δούμε τί μπορούμε να κάνουμε για να αποκαταστήσουμε την επαφή μας με τον πραγματικό σκοπό της ζωής μας στη γη – πράγμα που θα προσφέρει τόσα καλά σε μας και στην κοινωνία γύρω μας.

 

1. Kατ’ αρχήν, ας απαλλαγούμε από τις κοινωνικές προδιαγραφές όσον αφορά τα επαγγελματικά στερεότυπα.

H κοινωνία δίνει μια ορισμένη αξία σε κάθε επάγγελμα, με βάση τις χρηματικές απολαβές και το γόητρο που συνεπάγεται το καθένα. Δεν είναι όμως ούτε οι απολαβές ούτε το κοινωνικό γόητρο που μας δίνουν την ευτυχία. H κοινωνική φόρμουλα για την επιτυχία είναι βασισμένη πάνω σε μια πολύ επιφανειακή άποψη για την ανθρώπινη φύση. Σαν παιδιά, έχουμε προγραμματιστεί με κέντρο την ανασφάλειά μας σ’ αυτό τον κόσμο και το πώς πρέπει να αγωνιστούμε για να επιζήσουμε. Προγραμματιστήκαμε επίσης με βάση τη γνώμη των άλλων για μας. Πιστεύουμε, ότι οι πράξεις μας πρέπει να έχουν σαν στόχο την απόδειξη στους άλλους, ότι είμαστε σπουδαίοι – έτσι, για να μας ζηλεύουν και να μας θαυμάζουν, ώστε τελικά να μας κάνουν να το πιστέψουμε κι εμείς. Όπως πολλοί άνθρωποι αρχίζουν να καταλαβαίνουν, αυτό είναι μεγάλο λάθος που όχι μονάχα δεν οδηγεί στην επιτυχία, αλλά αντίθετα μας προσθέτει άγχος, φόβο, νευρική υπερένταση και συχνά καταλήγει στην αρρώστια.

Για να βρούμε την πραγματική ευτυχία, θα χρειαστεί να απελευθερωθούμε από τους κοινωνικούς προγραμματισμούς σχετικά με την ευτυχία, την επιβίωση και την επιτυχία. Σε μερικές περιπτώσεις, θα χρειαστεί επίσης να έχουμε τη δύναμη να αντιμετωπίσουμε την οικογένεια και τους συγγενείς, που ίσως να τρομοκρατηθούν με την αλλαγή του τρόπου ζωής μας. H δική μας μεταβολή θα τους αναγκάσει ή να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους για τη ζωή ή να μας απορρίψουν, και το δεύτερο θα είναι πολύ πιο εύκολο γι’ αυτούς. Aν συμβεί κάτι τέτοιο, χρειαζόμαστε πολλή εσωτερική δύναμη και άφθονη αγάπη, έτσι ώστε οι αντιδράσεις τους να μη μας ενοχλούν και συνάμα να έχουμε αρκετή μεγαλοσύνη μέσα μας για να τους συγχωρήσουμε και να προσπαθήσουμε να τους βοηθήσουμε να καταλάβουν, ότι δεν απομακρυνόμαστε από εκείνους ή από τη ζωή, αλλά ότι απλώς θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι, να είμαστε αυτοί που είμαστε στην πραγματικότητα. Kι αφού περάσουμε μια περίοδο αυτοεξέτασης μπορεί να ανακαλύψουμε ότι, σ’ όλη μας τη ζωή, πραγματικά κάναμε αυτό για το οποίο είχαμε γεννηθεί, αλλά απλώς δεν θέλαμε να το παραδεχτούμε.

 

Είναι περίεργο που οι πιο κοινοί ρόλοι μάς δίνουν καμία φορά τα μεγαλύτερα πνευματικά μαθήματα. Aς πάρουμε για παράδειγμα τους ρόλους του πατέρα και της μητέρας, που λίγη σημασία τους δίνουμε στη σημερινή εποχή. Πολλοί πιστεύουν ότι η δουλειά στο γραφείο τούς δίνει μεγαλύτερο κύρος. Kι όμως δεν υπάρχει τίποτε πιο σημαντικό από τη μητρότητα, γιατί το μέλλον του κόσμου εξαρτάται από την ποιότητα των σημερινών παιδιών. O εσωτερικός τους κόσμος και η ποιότητα της υπόστασής τους και της συμπεριφοράς τους είναι το αποτέλεσμα της προσοχής και της αγάπης που είχαν πάρει σαν παιδιά. Πολλοί γονείς πιστεύουν ότι προσφέρουν περισσότερα στα παιδιά τους εξασφαλίζοντάς τους μια καλύτερη μόρφωση. Όμως η ποιότητα του ανθρώπου δεν εξαρτάται μόνο από τη μόρφωσή του, αλλά από το χαρακτήρα του.

 

2. Να ξεπεράσουμε τους φόβους μας, δηλαδή, ότι δεν θα είμαστε ικανοί να εκπληρώσουμε αυτό για το οποίο ήρθαμε, το φόβο μας για το τι θα σκεφτούν οι άλλοι, το φόβο μας για το ότι δεν θα τα βγάλουμε πέρα οικονομικά. Έχουμε εγγύηση από τον Θεό ότι, αν εκτελούμε το έργο Του (το ρόλο μας), οι ανάγκες μας θα καλύπτονται όπως γίνεται με τα πουλιά και με τα λουλούδια. Θα χρειαστεί να ξεπεράσουμε το φόβο ότι δεν είμαστε τέλειοι σ’ αυτό που κάνουμε, το φόβο ότι μπορεί να κάνουμε ένα λάθος.

 

Είναι σημαντικό επίσης να ξεπεράσουμε τους φόβους μας για ορισμένα πράγματα και ορισμένες καταστάσεις, όπως το αεροπλάνο, το ασανσέρ, τα πλοία, τα νοσοκομεία, τη σκόνη, τα μικρόβια, ορισμένες κατηγορίες ανθρώπων, ορισμένα ζώα, κλπ. Oι φόβοι μας στέκονται εμπόδιο στην εκπλήρωση των ρόλων μας. Θέλουμε να γίνουμε εύηχα όργανα της Θείας Θέλησης, ικανά να παίξουμε οποιοδήποτε μέρος μας ζητήσει ο κοσμικός μαέστρος και οι φόβοι μας αποτελούν εμπόδιο σ’ αυτό.

 

Η επιτυχία δεν είναι απαραίτητη

 

Πρέπει επίσης να απελευθερωθούμε από την υπερβολική μας προσκόλληση στην επιτυχία, σαν μέτρο αξίας και ικανότητας. Δεν είναι απαραίτητο να επιτύχουμε. Σημασία έχει τα κίνητρά μας να είναι αγνά και να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Tα αποτελέσματα των προσπαθειών μας δεν εξαρτώνται μόνο από την προσπάθεια αυτή καθαυτή, αλλά κι από ένα σωρό άλλους παράγοντες που έχουν να κάνουν με το παρελθόν μας, την κοινωνία και τον κόσμο ολόκληρο.

 

Ας πάρουμε τα μεγάλα παραδείγματα θάρρους, που μας παραθέτει η ιστορία. Oι άνθρωποι αυτοί, είχαν επιτύχει σύμφωνα με τα δικά μας μέτρα; Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Xριστός απέτυχε; Πόσοι μέσα στα τελευταία δύο χιλιάδες χρόνια έζησαν σύμφωνα με το μήνυμά Του; Ήταν παντογνώστης και ήξερε ότι θα σταυρωθεί. Ήξερε ότι λίγοι άνθρωποι θα ήταν ικανοί να ζήσουν όπως ακριβώς μας το είχε ζητήσει. Kι όμως, πρόσφερε τη ζωή του και τελικά και το σώμα του, για να εκπληρώσει το σκοπό του ρόλου Του. Tο ίδιο και ο Γκάντι, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και ο Σωκράτης. Θεωρούνται επιτυχημένοι αυτοί; Όλοι θανατώθηκαν από τα χέρια της κοινωνίας όπου ζούσαν.

 

Δεν είναι απαραίτητο να επιτύχουμε. Πρέπει μονάχα να είμαστε σίγουροι πως πιστεύουμε σ’ αυτό που κάνουμε, ότι πραγματικά θα προσφέρει κάτι, έστω και μηδαμινό, στην εξέλιξη του ανθρώπου και στην ανακάλυψη του πραγματικού του εαυτού. Aυτή η προσφορά στην ανθρώπινη εξέλιξη μπορεί να εμφανισθεί με διάφορες μορφές, όπως χτίζοντας σπίτια για να ζουν άνθρωποι, καθαρίζοντας τους δρόμους ή ανατρέφοντας παιδιά κι ακόμη συμβάλλοντας στην εκπαίδευση, δημιουργώντας ομορφιά μέσω της τέχνης, μαγειρεύοντας υγιεινές τροφές, βάζοντας τάξη και καθαριότητα στο περιβάλλον ή ακούγοντας κάποιον να μας διηγείται τα προβλήματά του. O κατάλογος είναι ατελείωτος.

 

Είναι σημαντικός ο σανσκριτικός όρος «Ντάρμα». Μια «νταρμική» πράξη είναι εκείνη που βρίσκεται σε αρμονία με τους οικουμενικούς νόμους, πράγμα που σημαίνει ότι προσφέρει κάτι στο σύνολο και δεν βλάπτει κανέναν. Aκολουθεί το νόμο «μην κάνεις στους άλλους ό, τι δεν θέλεις να σου κάνουν εσένα» και από την άλλη θετική πλευρά, «κάνε στους άλλους ό, τι θέλεις να κάνουν σε σένα». Όλοι οι ρόλοι που είναι σε αρμονία με το σύμπαν, είναι σε αρμονία μ’ αυτή την κατευθυντήρια γραμμή.  Eκείνο που δίνει σε μια πράξη την υφή του «ντάρμα» είναι η ανιδιοτέλεια των κινήτρων και η μη προσκόλληση στο αποτέλεσμα. Aυτό αφορά ακόμα και την περίπτωση που το αποτέλεσμα έχει σαν στόχο την ευημερία κάποιου άλλου. Πολλές φορές, μας δημιουργείται άγχος για την έκβαση θεμάτων σε σχέση με άλλους, γιατί πιστεύουμε ότι οι άλλοι είναι αυτό το σώμα και η προσωπικότητα που ξέρουμε και βλέπουμε μπροστά μας. Ξεχνάμε ότι είμαστε αθάνατες ψυχές που πήραμε αυτό το σώμα προσωρινά για να μάθουμε ορισμένα μαθήματα στη γη και ότι τα μαθήματα αυτά προϋποθέτουν να βιώσουμε συγκεκριμένες καταστάσεις ή εμπειρίες.

 

Επομένως, μια «νταρμική» πράξη είναι εκείνη που δεν συνδέεται με προσωπικά κέρδη ή με την έκβαση κάποιου αποτελέσματος. Σημαίνει επίσης ότι είμαστε πρόθυμοι να προσφέρουμε κάποια υπηρεσία χωρίς αναγνώριση. Aναγνωρίζουμε ότι βρήκαμε το «νταρμικό» μας ρόλο στη ζωή, απλώς και μόνο γιατί νιώθουμε ικανοποίηση κάνοντας την πράξη αυτή καθαυτή. Βέβαια, αν χρειάζεται, θα δεχτούμε κάποια αμοιβή για να εξασφαλίσουμε τα προς το ζην για μας και για εκείνους που εξαρτώνται από μας.

 

Επαφή με την εσωτερική μας φωνή

 

Είναι σημαντικό να αναπτύξουμε μια βαθύτερη επαφή με την εσωτερική μας φωνή, μέσω της προσευχής, της σιωπής και του διαλογισμού. Πρέπει να καθησυχάσουμε το νου μας απ’ όλες τις άλλες φωνές που ακούγονται, έτσι ώστε να μπορέσουμε να ξεχωρίσουμε τη μικρή φωνή της εσωτερικής μας σοφίας, που προσπαθεί να ακουστεί. Bαθιά μέσα μας, έχουμε επίγνωση του ρόλου που ήρθαμε να παίξουμε, αλλά είμαστε πολύ γεμάτοι από τις γνώμες των άλλων για να μπορέσουμε να ακούσουμε. Kαλά θα έκανε ο καθένας μας να αποσυρόταν μόνος του για λίγες μέρες κάθε χρόνο, (οπωσδήποτε οι άλλοι θα μπορέσουν να επιζήσουν χωρίς εμάς κι εμείς χωρίς εκείνους). Δεν μιλάμε για τέλεια απομόνωση από την κοινωνία, αλλά για εσωτερική απομόνωση για ένα μικρό χρονικό διάστημα, για να έρθουμε σ’ επαφή με τον πραγματικό μας εαυτό και να μπορέσουμε μετά να προσφέρουμε πολύ περισσότερα στους άλλους. O καθημερινός διαλογισμός, θα μας βοηθήσει να αναπτύξουμε και να διατηρήσουμε την επαφή μ’ αυτή την εσωτερική μας φωνή.

 

Είπαμε ότι η δεύτερη προϋπόθεση για να παίξουμε το ρόλο μας στη συμφωνία της γης, είναι να είμαστε ικανοί να τον παίξουμε. Aυτό γίνεται με το να εναρμονίσουμε το σώμα και το νου. Aν είμαστε συχνά άρρωστοι, κουρασμένοι ή νευρικοί, φοβισμένοι ή ταραγμένοι, δεν μπορούμε να παίξουμε το ρόλο μας, έστω κι αν τον ξέρουμε καλά. Συστήνεται να εφαρμόζουμε τις διάφορες τεχνικές για να φτιάξουμε ένα υγιές σώμα κι έναν καθαρό νου – τεχνικές σαν τις ασκήσεις, τις αναπνοές, την υγιεινή φυσική τροφή, τη βαθιά χαλάρωση και τη θετική σκέψη. Mε την καθημερινή εφαρμογή αυτών των τεχνικών, το σώμα και ο νους μας θα αποκτήσουν την ικανότητα να εκφράζουν αυτή την όμορφη αρμονική συμφωνία που λέγεται ZΩH.

 

Ο θεϊκός παίκτης

 

Είμαστε όλοι όργανα του Oικουμενικού Mαέστρου. Aν πούμε στον Oικουμενικό Mαέστρο: «Όχι, δε θέλω να παίξω αυτή τη μελωδία, δεν μ’ αρέσει, θέλω ένα καλύτερο κομμάτι, έναν ηγετικό ρόλο», τότε δεν είμαστε χρήσιμοι στον οικουμενικό μουσικό που έχει ανάγκη από συνεργάσιμα και ανιδιοτελή όργανα, για να δημιουργήσει την αρμονία του μέσα στα πλαίσια αυτής της τεράστιας ορχήστρας. Tο να βρούμε το ρόλο μας στη ζωή σημαίνει να είμαστε ανοιχτοί σε οποιοδήποτε ρόλο είναι χρήσιμος, εδώ και τώρα.

 

Θα χρειαστούμε ταπεινοφροσύνη για να βρούμε το ρόλο μας. O Xριστός, σαν παράδειγμα ταπεινοφροσύνης, έπλυνε τα πόδια των μαθητών του, δείχνοντας έτσι ότι η ταπεινοφροσύνη είναι απαραίτητη για να περάσουμε μετά σε υψηλότερα πεδία συνειδητότητας. Όταν ο άνθρωπος νιώθει την ιδιαίτερη εσωτερική του αξία, δεν ενδιαφέρεται για την εξωτερική αναγνώριση που θα του εξασφαλίσει ο ρόλος του στη ζωή.

 

Ψάχνοντας για το ρόλο μας στη ζωή, μπορούμε να αναρωτηθούμε: «Πώς μπορώ να βελτιώσω την κατάσταση στη γη πριν φύγω απ’ αυτήν; Tι μπορώ να κάνω για να επικρατήσει περισσότερη υγεία, περισσότερη ευτυχία και περισσότερη αρμονία γι’ αυτούς που ζουν γύρω μου;»  Mπορούμε να προσευχηθούμε για να εξαγνιστούμε και να αναπλαστούμε, καθοδηγούμενοι, στα πλαίσια του ρόλου μας, σαν όργανα αρμονίας πάνω στη γη.

 

Με την προσευχή και την ειλικρινή προσήλωση μπορούμε να γίνουμε μετασχηματιστές πνευματικής ενέργειας σε υλική αρμονία. Σαν τα φυτά που παίρνουν την ηλιακή ενέργεια από τον ήλιο και τη χρησιμοποιούν για να ενώσουν τους υδατάνθρακες με το οξυγόνο και να φτιάξουν σάκχαρα, άμυλα και άλλα θρεπτικά συστατικά, έτσι κι εμείς μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε πνευματική ενέργεια για να δημιουργήσουμε σκέψεις, ιδέες, λόγια και πράξεις που θα έκαναν τον κόσμο καλύτερο.

 

Με τον καθημερινό διαλογισμό μπορούμε να αφομοιώνουμε πνευματική ενέργεια και εσωτερική ηρεμία και να τη διοχετεύουμε στους άλλους γύρω μας με τη μορφή αγάπης, συμπόνιας, κατανόησης και εξυπηρέτησης, κι αυτό θα μας δώσει ευτυχία και εσωτερική αγαλλίαση. Θα είμαστε τριγυρισμένοι από αγάπη και αρμονία, γιατί η ζωή είναι καθρέφτης. Mην περιμένεις όμως ο καθρέφτης να αντικατοπτρίσει τις σημερινές σου πράξεις αμέσως. H ζωή είναι ένας καθρέφτης αργού αντικατοπτρισμού και τώρα καθρεφτίζει τις πράξεις σου του παρελθόντος. Aλλά αν συνεχίσεις να διοχετεύεις αγάπη και συγγνώμη, αν συνεχίσεις να υπηρετείς τους άλλους, κάποια ώρα θα αρχίσεις να έχεις συναίσθηση της χαράς που δίνει η αγάπη, η ενότητα και η αδελφοσύνη σ’ αυτό τον κόσμο.

 

Aκολούθησε την ενόρασή σου. Να έχεις πίστη στη διαίσθησή σου, παρόλο που στην αρχή μπορεί να κάνεις λάθη. Ίσως να ακολουθήσεις ορισμένους δρόμους που οδηγούν σε αδιέξοδο ή να κάνεις ορισμένες υπερβολές. Δεν υπάρχει όμως άλλος τρόπος για να έρθεις σ’ επαφή με την εσωτερική σου φωνή, παρά μονάχα να την πιστέψεις. Στην αρχή μπορεί να είναι η φωνή του «εγώ», σιγά-σιγά όμως θα αποκτήσεις διάκριση και θα είσαι σε θέση να ξεχωρίζεις τη μια φωνή από την άλλη. Πίστεψε ότι είσαι θείο όργανο που βρίσκεσαι εδώ για να επιτελέσεις μια ορισμένη αποστολή, που θα ωφελήσει εσένα και συγχρόνως ολόκληρο τον κόσμο.

 

Δώσε την καρδιά σου στην ανακάλυψη αυτού του ρόλου, μπορεί άλλωστε να τον έχεις κιόλας βρει, κι αυτό θα το καταλάβεις, αν νιώθεις ευτυχία, πληρότητα και αρμονία στον εσωτερικό σου κόσμο και στο περιβάλλον σου. Κάτι τέτοιο, βέβαια, δεν σημαίνει ότι όλος ο κόσμος πρέπει να σ’ αγαπά, αλλά ότι εσύ θα νιώθεις αγάπη για όλους και θα αισθάνεσαι αρμονικά απέναντί τους, αδιάφορο πώς εκείνοι αισθάνονται για σένα. H καλύτερη ένδειξη ότι βρήκαμε το ρόλο μας στη ζωή είναι όταν νιώθουμε ευτυχισμένοι και χαρούμενοι κι όταν χαιρόμαστε το πρωινό ξύπνημα, γιατί η καινούργια μέρα θα μας δώσει ικανοποίηση γι’ αυτό που έχουμε να κάνουμε.

 

Aνακάλυψε και καλλιέργησε τα ταλέντα σου. Θα σε οδηγήσουν στο σκοπό για τον οποίο ήρθες στη γη. Tα ταλέντα σου είναι τα εργαλεία που έφερες μαζί σου σ’ αυτή την ενσάρκωση, για να εκπληρώσεις τα καθήκοντα που έχουν σχέση με το ρόλο σου. H αναγνώριση και η αξιοποίηση των ταλέντων σου θα σε βοηθήσουν να ανακαλύψεις τελικά το ρόλο που ήρθες να παίξεις.

 

Aς ανακεφαλαιώσουμε τώρα τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσουμε για να ανακαλύψουμε το ρόλο μας στη ζωή:

 

1. Nα απελευθερωθούμε από τους κοινωνικούς προγραμματισμούς.

2. Nα ξεπεράσουμε τους φόβους και τις πεποιθήσεις που μας περιορίζουν.

3. Να αποταυτιστούμε από την προσκόλλησή μας στο αποτέλεσμα.

4. Nα δημιουργήσουμε επαφή με την εσωτερική μας φωνή.

5. Να αναπτύξουμε σωματική και νοητική αρμονία.

6. Nα παραδοθούμε στη Θεία Θέληση.

7. Nα προσευχόμαστε καθημερινά να γίνουμε όργανο του Θεού.

8. Να ακολουθούμε τη διαίσθησή μας.

9. Να ανακαλύψουμε και να αναπτύξουμε τα ταλέντα μας.

 

 

 

Κεφάλαιο 33

H Ευτυχία της Προσφοράς

 

 

H ευτυχία είναι ο κύριος στόχος κάθε ανθρώπινης ζωής. Ποιο είναι το ποσοστό των ανθρώπων που έχουν πετύχει στην πρόκληση της ευτυχίας;  Ας κοιτάξουμε κάποια στοιχεία από την ιστοσελίδα «Global Issues» για την πραγματικότητα που έχουμε δημιουργήσει σαν ανθρωπότητα μέχρι τώρα:

http://www.globalissues.org/article/26/poverty-facts-and-stats

 

Ο παράγοντας που δείχνει τις αληθινές μας αξίες είναι ο τρόπος που ξοδεύουμε το χρόνο και τα χρήματά μας. Αυτές οι προτεραιότητες είναι υπεύθυνες για την παρούσα κατάσταση της ανθρωπότητας. Με το τωρινό σύστημα αξιών μας έχουμε δημιουργήσει αυτή την οικονομική κρίση και μια πολύ υποβαθμισμένη πραγματικότητα για τον εαυτό μας και τις αδελφές ψυχές πάνω στον πλανήτη.

 

Εξετάστε τα ακόλουθα στοιχεία σχετικά με τις αξίες μας όπως καθορίζονται από τα έξοδά μας.

Δείτε εδώ τις παγκόσμιες προτεραιότητες σε έξοδα το 1998.

 

Παγκόσμια Προτεραιότητα Δισεκατομμύρια Δολάρια ΗΠΑ   Καλλυντικά στις ΗΠΑ 8  Παγωτό στην Ευρώπη 11  Αρώματα στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ 12  Τροφές για κατοικίδια στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ 17  Επιχειρησιακή διασκέδαση στην Ιαπωνία 35  Τσιγάρα στην Ευρώπη  50  Αλκοολούχα ποτά στην Ευρώπη 105  Ναρκωτικά σ’ όλο τον κόσμο 400  Στρατιωτικός εξοπλισμός σ’ όλο τον κόσμο 780

Τώρα συγκρίνετε τις παραπάνω δαπάνες με αυτές που εκτιμάται ότι θα χρειαζόταν για να έχουμε βασική εκπαίδευση, καθαριότητα, υγιεινή, τροφή και υπηρεσίες υγείας σε όλες τις αναπτυσσόμενες χώρες:

Παγκόσμια Προτεραιότητα Δισεκατομμύρια Δολάρια ΗΠΑ  Βασική εκπαίδευση για όλους 6  Νερό και υγιεινή για όλους 9  Αναπαραγωγική υγεία για όλες τις γυναίκες 12  Βασική υγεία και τροφή 13

 

Με άλλα λόγια, για να έχουμε βασική εκπαίδευση, νερό, υγιεινή, υγεία και βασική τροφή για όλες τις αναπτυσσόμενες χώρες, χρειαζόμαστε μόνο 40 δισεκατομμύρια δολάρια ή το 2,8% από τα 1.418 δισεκατομμύρια δολάρια που ξοδεύουμε σε καλλυντικά, παγωτά, αρώματα, επιχειρησιακή διασκέδαση, τσιγάρα, αλκοόλ, ναρκωτικά και στρατιωτικό εξοπλισμό.

 

Αυτές είναι οι αξίες μας στην πράξη. Φανταστείτε να είχε η οικογένειά σας αυτές τις αξίες και να ξοδεύατε το 90% των οικογενειακών σας χρημάτων σε καλλυντικά, παγωτά, αρώματα, διασκέδαση, τσιγάρα, αλκοόλ, ναρκωτικά και ασφάλεια και να μην έχετε χρήματα για την εκπαίδευση των παιδιών σας, για καθαρό νερό και υγιεινή ή για την υγεία των μελών της οικογένειας.

 

Αυτό είναι που έχουμε επιλέξει εμείς σαν μέλη της οικογένειας της ανθρωπότητας. Αυτός είναι ένας από τους κυριότερους λόγους που περνάμε αυτή την οικονομική κρίση. Η δοκιμασία μας αυτή τη στιγμή είναι να αναθεωρήσουμε τις αξίες μας και τον τρόπο ζωής μας. Η δοκιμασία μας είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε όλοι μοναδικές όψεις της μίας θεϊκής συνειδητότητας, ακριβώς όπως τα κύτταρα στο σώμα μας είναι μοναδικές εκφράσεις της σωματικής μας συνειδητότητας.

 

Πώς γίνεται να έχουμε αποτύχει τόσο οικτρά σαν θεϊκά όντα να δημιουργήσουμε την ομορφιά, αφθονία, ευτυχία, ειρήνη, αγάπη και ενότητα, για τα οποία έχουμε ενσαρκωθεί; Η απάντηση είναι και πάλι η άγνοια, ο φόβος, ο διαχωρισμός, η αποξένωση και η ιδιοτέλεια. Έχουμε την ψευδαίσθηση ότι είμαστε ξεχωριστά σώματα, ότι κινδυνεύουμε από τους άλλους και ότι χρειάζεται να προστατευτούμε απ’ αυτούς.

 

Είμαστε όλοι κύτταρα στο σώμα της ανθρωπότητας. Σαν κύτταρα, σκοπός μας είναι να είμαστε υγιή και ζωντανά για να μπορέσουμε να υπηρετήσουμε ολόκληρο το σώμα, που σημαίνει τα άλλα κύτταρα. Καθένας από μας έχει, σαν κύτταρο, μια μοναδική λειτουργία στο σώμα της ανθρωπότητας. Όταν αδιαφορούμε για τις ανάγκες των άλλων κυττάρων στο ίδιο σώμα, τότε είμαστε σαν τα καρκινικά κύτταρα που οδηγούν το σώμα στη δυσαρμονία, την αρρώστια και το θάνατο.

 

Αν, σαν κύτταρο, συσσωρεύουμε αίμα, θρεπτικές ουσίες ή οξυγόνο έτσι ώστε να μην έχουν τα άλλα κύτταρα στο σώμα, τότε υποφέρουμε όλοι. Σαν κύτταρα στο σώμα της ανθρωπότητας δεν μπορούμε να είμαστε καλά, εκτός κι αν είναι καλά και τα άλλα κύτταρα. Εξαρτιόμαστε τελικά από τα άλλα κύτταρα και η κατάστασή μας συνδέεται άμεσα και έμμεσα με την κατάσταση των άλλων. Η υγεία του σώματος εξαρτάται από το αν όλα τα κύτταρα υπηρετούν ανιδιοτελώς το σώμα. Το σώμα στη συνέχεια υποστηρίζει και δίνει ζωή σε όλα τα κύτταρα. Ένα κύτταρο δεν μπορεί να ζήσει καλά σε ένα άρρωστο σώμα. Και το σώμα θα αρρωστήσει, αν τα κύτταρα δεν εκτελούν τις λειτουργίες τους και υπηρετούν μόνο τις δικές τους ανάγκες. Ποτέ δεν θα δημιουργήσουμε την ευτυχία και την αφθονία που αναζητάμε, μέχρι να έχουμε όλοι ίσες ευκαιρίες για τα ίδια πράγματα.

 

Γίνετε Εργάτες του Φωτός

 

Πώς, λοιπόν, μπορούμε να συνεισφέρουμε στη δημιουργία αφθονίας και για τον εαυτό μας και όλα τα άλλα κύτταρα στο κοινό σώμα της ανθρωπότητας; Χρειάζεται να γίνουμε Εργάτες του Φωτός, οι οποίοι μοιράζονται αγάπη, σοφία και όλα τα είδη υλικής, συναισθηματικής, νοητικής και πνευματικής στήριξης με αυτούς που έχουν ανάγκη. Χρειάζεται να αλλάξουμε τις παρανοήσεις που μας έκαναν να δημιουργήσουμε αυτή τη δυσαρμονική πραγματικότητα. Ας εξετάσουμε μερικές από αυτές.

 

1. Η πεποίθηση ότι δεν υπάρχουν αρκετά για να είμαστε όλοι ευχαριστημένοι είναι ένα βασικό εμπόδιο στην ανθρώπινη ευτυχία. Επειδή πιστεύουμε ότι δεν υπάρχουν αρκετά για όλους, φροντίζουμε για τον εαυτό μας και τους κοντινούς μας ανθρώπους συχνά εις βάρος των άλλων. Αυτό οδηγεί σε ανταγωνισμό, επιθετικότητα, αποθησαύριση, ιδιοτέλεια, απληστία, συσσώρευση τροφής και χρήματος και κτητικότητα, όταν οι άλλοι δεν έχουν τίποτα. Μετά αναρωτιόμαστε γιατί οι άλλοι μάς μισούν και μάς επιτίθενται.

 

Η αλήθεια είναι ότι στη γη υπάρχουν άφθονες πηγές για να είμαστε όλοι ευτυχισμένοι, αλλά δεν είναι σωστά κατανεμημένες. Συγκεντρώνονται σε κάποιες περιοχές και σε άλλες υπάρχει έλλειψη. Το αποτέλεσμα είναι παρόμοιο με αυτό που θα συνέβαινε στο ανθρώπινο σώμα αν το αίμα συσσωρευόταν σε ένα μέρος του σώματος με συνέπεια να μην μπορεί να φθάσει σε άλλα μέρη του. Και οι δύο περιοχές του σώματος, και αυτή με την υπεραιμία και αυτή με την αναιμία, θα είχαν σοβαρό πρόβλημα και θα κινδύνευαν.

 

2. Νιώθουμε σαν ένα κενό δοχείο που χρειάζεται να γεμίσει. Επειδή νιώθουμε άδειοι, με έλλειψη εσωτερικής ευτυχίας, ασφάλειας, ευχαρίστησης και γαλήνης, υποκινούμαστε από την ανάγκη να παίρνουμε, να συσσωρεύουμε, να γεμίζουμε τον εαυτό μας με οτιδήποτε νομίζουμε για την ώρα ότι μπορεί να καλύψει το αίσθημα του κενού. Αυτό που νομίζουμε ότι θα μας ικανοποιήσει αλλάζει σταδιακά καθώς μεγαλώνουμε – από κούκλες και παιχνίδια σε μοτοσικλέτες, το αντίθετο φύλο, γάμο, παιδιά, επαγγελματική επιτυχία, χρήματα και αγαθά, κοινωνική καταξίωση και…. μετά τι;

 

Από τη χιουμοριστική πλευρά υπάρχει στο Διαδίκτυο ένα διάγραμμα.

 

Τι θεωρείται επιτυχία σε κάθε ηλικία;

Στην ηλικία των 2: Να μην τα κάνουν πάνω τους.

Στην ηλικία των 12: Να έχουν φίλους

Στην ηλικία των 18: Να έχουν δίπλωμα οδήγησης.

Στην ηλικία των 20: Να κάνουν σεξ.

Στην ηλικία των 35: Να έχουν χρήματα.

Στην ηλικία των 50: Να έχουν χρήματα.

Στην ηλικία των 60: Να κάνουν σεξ.

Στην ηλικία των 70: Να έχουν δίπλωμα οδήγησης.       

Στην ηλικία των 75: Να έχουν φίλους.

Στην ηλικία των 80: Να μην τα κάνουν πάνω τους.

 

Παραμερίζοντας το χιούμορ, οι κοινές συνταγές επιτυχίας έχουν αποτύχει. Τα έχουμε κάνει όλα. Θα έπρεπε να ήμασταν τώρα ευτυχισμένοι. Αλλά δεν είμαστε. Θα μπορούσαμε να έχουμε πολύ περισσότερη υγεία, επικοινωνία, ηρεμία, ευχαρίστηση, κατανόηση, αγάπη και αφθονία. Μήπως ψάχναμε την ευτυχία με λάθος τρόπο;

 

Κενά δοχεία ή κανάλια που συνδέουν το θείο με την ύλη

 

Μήπως ήταν λάθος η βασική μας υπόθεση για τη φύση της ζωής; Ίσως να μην ήμασταν κενά δοχεία, αλλά στην πραγματικότητα κενοί σωλήνες μέσα από τους οποίους ρέει η ζωή. Σ’ αυτή την περίπτωση, δεν γίνεται να περιμένουμε ότι θα μπορούμε να δημιουργούμε μια στατική κατάσταση, όπου γεμίζουμε με κάτι και παραμένουμε γεμάτοι. Ελπίζαμε ότι θα μπορούσαμε να βάλουμε κάτι στο κενό δοχείο μας π.χ., μια νέα δουλειά, αρκετά χρήματα, μια ευχάριστη εμπειρία, αποδοχή ή αγάπη από τους άλλους, και ότι αυτό θα παρέμενε εκεί κι εμείς θα ήμασταν πάντοτε ευτυχισμένοι μετά απ’ αυτό. Αλλά δεν δουλεύει έτσι.

 

Η ζωή είναι ανάπτυξη, αλλαγή και εξέλιξη. Η προσέγγιση του κενού δοχείου είναι άρνηση της ροής της ζωής. Είναι ζωντανός θάνατος. Το άρπαγμα από το παρελθόν είναι έλλειψη εμπιστοσύνης στη ζωή. Μην επιτρέποντας στη ζωή να ρέει μέσα από μας είναι σαν να μην έχουμε πίστη στη ζωή, στο Θεϊκό Σχέδιο, στην υπόσχεση του Χριστού ότι οι ανάγκες μας θα ικανοποιούνται, αν ζούμε σε αρμονία με τη θέληση του Θεού.

 

Αν, αντιθέτως, φανταστούμε ότι είμαστε ένας κενός σωλήνας, μέσα από τον οποίο ρέουν η ζωή και η Θεία ενέργεια, τότε θα κατανοήσουμε ότι η ασφάλεια, η ευχαρίστηση και η επιβεβαίωση είναι δυναμικές διαδικασίες κατά τις οποίες αυτό, που μας κάνει να νιώθουμε καλά και ικανοποιημένοι, αλλάζει συνεχώς. Μπορούμε τότε να αφήσουμε την ανάγκη να αρπαζόμαστε, να συσσωρεύουμε, να προσπαθούμε να ελέγξουμε καταστάσεις και ανθρώπους. Επειδή πέρσι νιώθαμε ασφαλείς ή ευτυχισμένοι με κάποια συγκεκριμένη εμπειρία ή κατάσταση, δεν σημαίνει ότι πρέπει να κινήσουμε γη και ουρανό για να αρπαχτούμε από αυτή την πηγή του παρελθόντος.

 

Η ανθρώπινη εξέλιξη απαιτεί, επίσης, μια εξέλιξη των αντικειμένων που μας δίνουν το αίσθημα της ασφάλειας και της ευτυχίας. Το αντικείμενο ή η κατάσταση, που επιτρέπουμε να είναι το κλειδί της ευτυχίας και της ευχαρίστησής μας, εξελίσσεται συνεχώς μέχρι το κλειδί να γίνει η ίδια η σχέση μας με το θείο ή με το δικό μας Εσώτερο Εαυτό. Τότε, η αίσθηση της ασφάλειας, ευχαρίστησης και ευτυχίας δεν κινδυνεύουν ποτέ, γιατί δεν εξαρτώνται από κανένα προσωρινό ή μεταβαλλόμενο ερέθισμα.

Διατηρώντας τη ροή

 

Ας υποθέσουμε ότι είμαστε πραγματικά κενοί σωλήνες που είναι συνδεδεμένοι στο ένα άκρο με την Κοσμική Πηγή ζωής και στο άλλο με τη φυσική πραγματικότητα όπως την αντιλαμβανόμαστε γύρω μας. Ας εξετάσουμε τι μπορούμε να κάνουμε για να διατηρήσουμε τη ροή αυτής της κοσμικής ενέργειας ώστε να παίρνουμε πάντοτε με αφθονία από τη Πηγή όλα τα Καλά και τα Αγαθά.

 

Η απάντηση είναι απλή: να αδειάζουμε συνεχώς το υλικό άκρο του σωλήνα. Όσο περισσότερα δίνουμε, όσο πιο πολύ αδειάζουμε το σωλήνα, τόσο περισσότερα μπορούμε να πάρουμε. Δίνοντας στους γύρω μας μια ποσότητα από αυτά που έχουμε, δημιουργούμε ένα εσωτερικό κενό. Τότε αυτό το κενό τραβάει περισσότερη χάρη από την Κοσμική Πηγή και βιώνουμε μια συνεχή κατάσταση αφθονίας χωρίς άγχος, φόβο, ανησυχία, ανταγωνισμό, συναγωνισμό και αίσθημα διαχωρισμού που διακατέχουν την κοινωνία σήμερα.

 

Αυτό μπορεί να μοιάζει με παράλογο συλλογισμό – ότι στην πραγματικότητα μπορούμε να κερδίσουμε περισσότερα δίνοντας παρά παίρνοντας. Και δεν αναφερόμαστε μόνο στο να παίρνουμε πνευματικά, αλλά, επίσης, στο να παίρνουμε χρήματα, τροφή, ασφάλεια, αποδοχή, γνώση, αυτοεκτίμηση, ευχαρίστηση, αγάπη και ευτυχία. Αυτή δεν είναι μια νέα σκέψη. Κάθε θρησκεία μάς έχει πληροφορήσει γι’ αυτή την αλήθεια. Αλλά λίγοι άνθρωποι την έχουν πιστέψει.

 

Κερδίζοντας με την Προσφορά

 

Το να δίνουμε στους άλλους συμπεριλαμβάνει πολλά είδη και επίπεδα δοσίματος. Μπορεί να συμπεριλαμβάνει χρήματα, ρούχα, τροφή, βιβλία, έπιπλα ή άλλα αντικείμενα, ή χρόνο, συμπόνια, ιδέες, αγάπη, φιλία, εργασία, ενέργεια, προσευχή, θετική σκέψη, χαρά, ένα χαμόγελο ή οποιοδήποτε άλλο είδος σωματικής, συναισθηματικής, νοητικής και πνευματικής προσφοράς.

 

Πώς κερδίζουμε δίνοντας κατ’ αυτό τον τρόπο;

 

Ελαττώνουμε τη συγκέντρωση στο εγώ. Αφιερώνοντας λίγες ώρες κάθε βδομάδα για τους άλλους, αρχίζουμε να τοποθετούμε το εγώ στη σωστή του θέση. Απελευθερωνόμαστε από τις ανάγκες του και η ενέργειά μας ρέει προς τα έξω στους άλλους, αντί να πηγαίνει μόνο στη δική μας προσωπική ευχαρίστηση.

 

Ας ξεκαθαρίσουμε ότι δεν συνηγορούμε σε κανένα είδος σύγκρουσης, απόρριψης ή μίσους προς το σώμα, το νου ή το εγώ. Είναι τα αγαπημένα όργανά μας για τη δημιουργία, επικοινωνία, εκδήλωση και αλληλεπίδραση με τους άλλους και τον υλικό κόσμο. Χρειάζεται να τα αγαπάμε, να τα φροντίζουμε και σταδιακά να τα τελειοποιούμε και να τα διδάσκουμε τον πραγματικό σκοπό τους.

 

Δίνοντας μπορούμε να αφήσουμε κάποιες από τις προσκολλήσεις που κυβερνούν τη ζωή μας, αναγκάζοντάς μας να χάνουμε πολλές ώρες στο κυνήγι τους. Χάνουμε, επίσης, ώρες ανησυχώντας αν θα τις ικανοποιήσουμε ή αν θα μπορέσουμε να τις κρατήσουμε. Ή ίσως να νιώθουμε πίκρα προς αυτούς που θεωρούμε εμπόδια για την ικανοποίηση των προσκολλήσεών μας.

 

Αναπτύσσουμε αίσθημα ενότητας και αγάπης με τους άλλους. Όλοι θέλουμε αγάπη. Όταν μας αγαπούν, είμαστε ιδιαίτερα ευτυχισμένοι. Απαιτούμε αγάπη από τους άλλους και παραπονιόμαστε όταν δεν μας αγαπούν. Αλλά ο πιο σίγουρος τρόπος να πάρουμε αγάπη είναι δίνοντάς την! Εκείνοι που δίνουν περισσότερη αγάπη, παίρνουν περισσότερη αγάπη.

 

Αρχίζουμε να νιώθουμε χρήσιμοι και η ζωή μας αποκτά νέο νόημα. Όταν υπηρετούμε τους άλλους, είμαστε γεμάτοι με νέα έμπνευση για ζωή. Συνειδητοποιούμε ότι έχουμε κάτι να προσφέρουμε, ότι η ύπαρξή μας έχει σκοπό, ότι μπορούμε να συνεισφέρουμε με τις μικρές μας δυνάμεις σε μια καλύτερη πραγματικότητα γι’ αυτούς που έχουν ανάγκη. Αν περισσότεροι άνθρωποι προσέφεραν λίγες μόνο ώρες τη βδομάδα, ολόκληρος ο κόσμος θα μεταμορφωνόταν. Αυτό θα συνέβαινε όχι μόνο με την υπηρεσία που θα προσέφεραν, αλλά με την αγάπη που θα εξέφραζαν και με το νέο αίσθημα εμπιστοσύνης που θα αναπτυσσόταν μεταξύ των ανθρώπων. Θα ήταν όλοι πιο ήρεμοι, λιγότερο φοβισμένοι, με περισσότερη ειρήνη με τον εαυτό τους και τους άλλους.

 

Αρχίζουμε να ανακαλύπτουμε από πού αρπαζόμαστε και πού είμαστε ακόμη προσκολλημένοι. Η ανιδιοτελής υπηρεσία μάς βοηθάει να κατανοήσουμε απλά πόσο εγωιστική ή ιδιοτελής είναι η υπηρεσία μας. Όταν αρχίζουμε αυτό το είδος δραστηριότητας, οι περισσότεροι από μας το κάνουμε πιο πολύ για τον εαυτό μας παρά για τους άλλους. Πολλοί κριτικάρουν την ανιδιοτελή υπηρεσία γι’ αυτό το λόγο. Αλλά ο μόνος τρόπος να μάθουμε να κολυμπάμε είναι να πηδήξουμε στο νερό. Με τον ίδιο τρόπο, θα μάθουμε, πού έχουμε προσκολλήσεις ή αν η προσφορά μας είναι υπό όρους ή εγωιστική, περνώντας μέσα από τις διάφορες δοκιμασίες της ανιδιοτελούς υπηρεσίας.

 

Όταν προσφέρουμε για να κάνουμε τους άλλους να μας αγαπήσουν, μπορεί να μας φερθούν πολύ άσχημα ώστε να ανακαλύψουμε ότι δίνουμε με προσδοκίες. Δεν θα το κάνουν συνειδητά. Η ζωή θα τους χρησιμοποιήσει για να μας διδάξει αυτό το μάθημα. Όταν χρησιμοποιούμε αυτή την πράξη για να ανυψώσουμε την εικόνα μας στα μάτια των άλλων, για να κερδίσουμε έγκριση και σεβασμό από τους άλλους, μπορεί να εκπυρσοκροτήσει στο πρόσωπό μας και να μην επιτευχθεί ο σκοπός μας. Αν πιστεύουμε ότι ο άλλος θα έπρεπε να έχει ευγνωμοσύνη γι’ αυτό που έχουμε κάνει, εκείνος μπορεί να μας δείξει ακριβώς το αντίθετο ώστε να αφήσουμε αυτό το κίνητρο. Όταν έχουμε προσκόλληση σε συγκεκριμένα αποτελέσματα των προσπαθειών μας, η ζωή πολύ γρήγορα θα μας διδάξει να αφήσουμε αυτή την προσκόλληση και να κάνουμε αυτή την πράξη απλά και μόνο επειδή πιστεύουμε ότι πρέπει να γίνει. Κάνουμε αυτό που εμπνεόμαστε να κάνουμε και το απολαμβάνουμε. Αυτή είναι η ανταμοιβή μας, η χαρά της πράξης.

 

Μπαίνουμε στην κοσμική ροή του καλού πάνω στη Γη. Όσα περισσότερα προσφέρουμε και τα αφήνουμε, τόσο περισσότερο έρχονται προς εμάς τα πάντα. Η ζωή αρχίζει να μας φέρνει τα χρήματα, ρούχα, τροφή, ευχαρίστηση, σοφία, αποδοχή, φιλία και αγάπη που χρειαζόμαστε για να είμαστε αληθινά ευτυχισμένοι. Όλα αυτά έρχονται σε μας, όχι μέσα από αναζήτηση, αλλά από την προσφορά μας. Νιώθουμε σαν όργανα μιας Ανώτερης Δύναμης, η οποία εργάζεται μέσα από μας για να εκπληρώσει το σκοπό της εδώ πάνω στη γη. Τις ήρεμες στιγμές του διαλογισμού, της προσευχής μας και τελικά και σε στιγμές δραστηριότητας, αρχίζουμε να αισθανόμαστε τη σχέση μας με αυτή την Ανώτερη Δύναμη. Τη νιώθουμε σαν μια πανταχού παρούσα δύναμη που ικανοποιεί πάντοτε τις ανάγκες μας, δίνοντάς μας όσα χρειαζόμαστε για να είμαστε ασφαλείς, ευτυχισμένοι και έτοιμοι να εκπληρώσουμε το σκοπό μας.

 

Γινόμαστε «εργάτες του φωτός» ή μετασχηματιστές της πνευματικής ενέργειας. Ένας μετασχηματιστής μετατρέπει ένα είδος ενέργειας σε ένα άλλο. Τα φυτά παίρνουν την ηλιακή ενέργεια και τη μετασχηματίζουν σε τροφή. Μπορούμε να μετασχηματίσουμε την πνευματική ενέργεια σε ιδέες, σκέψεις, λόγια και πράξεις που φέρνουν αφθονία, ευχαρίστηση, υγεία, ευτυχία και αρμονία σε όλα.

 

Όταν αφιερώνουμε όλο και περισσότερες ώρες και ενέργεια στην ανιδιοτελή υπηρεσία, βρισκόμαστε μέσα σε μια μακάρια ροή ενέργειας, μέσα στην οποία παίρνουμε συνεχώς από μια πνευματική πηγή μέσα μας και δίνουμε έξω στους γύρω μας. Χρειαζόμαστε λιγότερα από τους άλλους. Παίρνουμε υποστήριξη και ασφάλεια από ανώτερα επίπεδα. Γινόμαστε «εργάτες του φωτός» που μοιράζονται αγάπη και ειρήνη μέσα σε μια κοινωνία, η οποία υποφέρει και φοβάται το σκοτάδι που πέφτει σε όλα γύρω.

 

Σαν «εργάτες του φωτός» προσφέρουμε όλα τα αποτελέσματα των προσπαθειών μας στον Θεό. Είμαστε όργανα, όχι οι εκτελεστές, όχι οι σχεδιαστές. Το κατσαβίδι και το σφυρί δεν νοιάζονται για το πώς προχωρά η εργασία. Απλά επιτρέπουν να τα χρησιμοποιούν για το έργο που πρέπει να γίνει. Ούτε κι εμείς χρειάζεται να στεναχωριόμαστε αν η προσπάθειά μας θα έχει αποτέλεσμα. Τα αποτελέσματα εξαρτώνται από πολλούς άλλους παράγοντες εκτός από την προσπάθειά μας. Μπορούμε μόνο να ρωτήσουμε τον εαυτό μας αν αυτό που κάνουμε είναι σωστό και σημαντικό να γίνει. Και τότε το κάνουμε και ξεχνάμε τα αποτελέσματα.

 

Ερχόμαστε σε επαφή με την πραγματική πηγή της ευτυχίας. Η πραγματική ευτυχία έρχεται με τη διάλυση της άγνοιας. Κανένας άνθρωπος, που ταυτίζεται με το σώμα, το νου και το εγώ, δεν μπορεί να βιώσει διαρκή ευτυχία. Η αίσθηση διαχωρισμού είναι ο κυριότερος παράγοντας δυστυχίας και έντασης στον κόσμο σήμερα. Όλες οι θρησκείες και οι πνευματικές φιλοσοφίες διαβεβαιώνουν ότι η αλήθεια είναι ακριβώς το αντίθετο, και ότι είμαστε όλοι προβολές της μίας Οικουμενικής Ύπαρξης που αποκαλούμε Θεό.

 

Στην πραγματικότητα, υπάρχει μόνο ένα Πνεύμα, το οποίο προβάλλεται σαν όλα τα όντα και αντικείμενα που βλέπουμε γύρω μας, με τον ίδιο τρόπο που ο ήλιος καθρεφτίζεται σαν χιλιάδες διαφορετικά είδωλα πάνω σε χιλιάδες υδάτινες επιφάνειες. Όλες αυτές οι εικόνες μοιάζουν διαφορετικές και διαχωρισμένες. Αλλά υπάρχει μόνον ένας ήλιος. Κατά τον ίδιο τρόπο, υπάρχει μόνο ένα Πνεύμα.

 

Αυτό το αίσθημα της εσώτερης ευτυχίας διαπερνά τη ζωή μας, όταν νιώθουμε πνευματική ενότητα με όλα τα όντα, ανεξάρτητα από τις πολιτικές, θρησκευτικές ή κοινωνικές πεποιθήσεις ή υιοθετήσεις τους, άσχετα από την εμφάνιση, την ηλικία ή το φύλο, ανεξάρτητα από τη συμπεριφορά ή τις συνήθειές τους.

 

Αρχίζουμε για πρώτη φορά στη ζωή μας να νιώθουμε αγάπη χωρίς όρους, η οποία είναι η βάση της αληθινής ευτυχίας. Δεν χρειαζόμαστε τίποτα άλλο πια. Οι ανάγκες μας απλοποιούνται. Ξοδεύουμε λιγότερο χρόνο στην αναζήτηση της ικανοποίησης των προσωπικών μας αναγκών, γιατί οι ανάγκες μας ικανοποιούνται πάντοτε από τη Ζωή την ίδια. Είμαστε μέσα στη ροή, πάντοτε απολαμβάνοντας. Είμαστε μέρος της ζωής, όχι αποκομμένοι απ’ αυτήν στον περιορισμένο κύκλο της ταύτισής μας.

 

Το μοίρασμα με τους άλλους και η υπηρεσία αυτών που έχουν ανάγκη είναι η βασική λύση για τα προβλήματα του ατόμου, της κοινωνίας και του πλανήτη. Οι κυβερνήσεις και οι θρησκείες δεν θα λύσουν αυτό το πρόβλημα. Μόνον εμείς, σαν κύτταρα της ανθρωπότητας, μπορούμε να το κάνουμε.

 

Άρα, τι μπορούμε να κάνουμε;

 

Να αναζητήσουμε ομάδες ή αφιλοκερδείς οργανώσεις που υπηρετούν αυτούς που έχουν ανάγκη.

 

Να αφιερώνουμε λίγες ώρες την εβδομάδα σε άτομα ή ομάδες που νιώθουμε την τάση να υπηρετήσουμε ή να βοηθήσουμε με κάποιον τρόπο.

 

Να θυμηθούμε ότι καθένας από μας έχει κάτι μοναδικό να προσφέρει. Όλοι έχουμε την ικανότητα να ακούμε και να δείχνουμε ενδιαφέρον στους άλλους. Μερικοί έχουν χρήματα να δώσουν. Άλλοι έχουν ειδικές γνώσεις όπως ιατρικές ή νομικές ή ξυλουργικές ή υδραυλικές. Άλλοι έχουν την ικανότητα να διαπαιδαγωγούν παιδιά. Μερικοί γνωρίζουν ψυχολογικές τεχνικές για να βοηθήσουν αυτούς που έχουν άγχος ή ψυχολογικά τραύματα. Άλλοι μπορούν να μαγειρεύουν ή ίσως να ψωνίζουν γι’ αυτούς που δεν μπορούν να κινηθούν ελεύθερα. Κάποιος θα μπορούσε να διαβάζει γι’ αυτούς που έχουν πρόβλημα όρασης ή είναι πολύ ηλικιωμένοι ή άρρωστοι για να διαβάζουν μόνοι τους. Υπάρχουν τόσοι πολλοί τρόποι με τους οποίους μπορούμε να θεραπεύσουμε το σώμα της ανθρωπότητας υπηρετώντας τα άλλα κύτταρα του σώματος, έτσι ώστε να κάνουμε αυτό το σώμα ένα υγιεινότερο περιβάλλον για να ζούμε.

 

Να προσευχόμαστε για τους άλλους. Να φανταστούμε ότι έρχονται σε επαφή με τη θεϊκή φωτεινή ενέργεια μέσα τους που τους δίνει δύναμη και εσωτερική καθοδήγηση.

 

Να εφαρμόζουμε Ho’oponopono γι’ αυτούς που πιστεύουμε ότι υποφέρουν ή βασανίζουν τον εαυτό τους ή τους άλλους.

 

Κατ’ αυτό τον τρόπο μπορούμε να γίνουμε εργάτες του φωτός και μέρος της λύσης αντί για μέρος του προβλήματος.

 

 

 

Κεφάλαιο 4

Ευγνωμοσύνη και Ευτυχία

Λίγοι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι η ευγνωμοσύνη είναι το κλειδί για την ευτυχία, την αφθονία και την πνευματική ανάπτυξη – ιδιαίτερα σε καιρούς δοκιμασίας. Οι περισσότεροι βιώνουν περισσότερο πόνο και στεναχώρια γι’ αυτά που δεν έχουν παρά ευγνωμοσύνη γι’ αυτά που έχουν. Όταν στεναχωριόμαστε και παραπονιόμαστε για όσα δεν έχουμε ή για όσα δεν είναι όπως θα θέλαμε, αυτόματα χάνουμε την επίγνωση, την εκτίμηση και την απόλαυση όλων αυτών που έχουμε και τα θεωρούμε δεδομένα. Είμαστε λιγότερο ελεύθεροι να απολαύσουμε αυτά που έχουμε.

 

Σύμφωνα με στατιστικές που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο (τις οποίες δεν μπορώ να αποδείξω ή να αναιρέσω, αλλά μοιάζουν να είναι αληθινές), αν διαβάζετε αυτό το βιβλίο, μπορείτε να θεωρήσετε τον εαυτό σας ανάμεσα στους ευλογημένους και τυχερούς του πλανήτη.

 

Ακολουθούν κάποιοι αριθμοί που θα μπορούσαν να μας κάνουν να συνειδητοποιήσουμε πόσο ευλογημένοι είμαστε.

 

80% από τα αδέλφια μας στη γη ζουν σε συνθήκες φτώχειας.

70% είναι αμόρφωτοι.

50% είναι αναλφάβητοι.

1% έχουν υπολογιστές.

1% έχουν ανώτερη μόρφωση.

Αν έχετε ένα σχετικά υγιές σώμα, είστε σε καλύτερη κατάσταση από το ένα εκατομμύριο ανθρώπους, που είναι άρρωστοι και θα αφήσουν τα σώματά τους μέσα στις επόμενες επτά μέρες.

Αν δεν ζείτε σε συνθήκες πολέμου, πείνας ή στη φυλακή, τότε είστε πολύ πιο τυχεροί από τα 500.000.000 που ζουν σε τέτοιες συνθήκες.

Αν έχετε τροφή, ρούχα, ένα σπίτι και ένα κρεβάτι, τότε είστε σε καλύτερη κατάσταση από το 75% των ψυχών που είναι ενσαρκωμένες σ’ αυτό τον πλανήτη.

Αν έχετε λογαριασμό στην Τράπεζα και χρήματα στην τσέπη σας, τότε βρίσκεστε μέσα στο τυχερό 8% της ανθρωπότητας.

 

Τόσα πολλά από αυτά, που θεωρούμε δεδομένα, δεν είναι έτσι για τους περισσότερους ανθρώπους πάνω στη γη. Υπάρχουν πάρα πολλές ψυχές που ζουν χωρίς πολλά από αυτά που δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε να μην έχουμε.

 

Ευγνωμοσύνη είναι η αναγνώριση της αγάπης που παίρνουμε από το Σύμπαν μέσα από τους αγαπημένους μας, τα υπάρχοντά μας, τις ανέσεις μας και την αφθονία κάθε μορφής.

 

Η αναγνώριση της αφθονίας, που ήδη έχουμε, είναι το πρώτο βήμα για να προσελκύσουμε περισσότερη. Αν είμαστε αγνώμονες για όσα έχουμε ή είμαστε δυστυχισμένοι, παραπονούμενοι ή πικραμένοι, τότε στέλνουμε στο σύμπαν ένα αρνητικό μήνυμα, το οποίο έλκει περισσότερη αρνητικότητα, περισσότερα από αυτά που δεν θέλουμε και λιγότερα από αυτά που θέλουμε.

 

Σε κανέναν δεν αρέσουν οι αγνώμονες άνθρωποι. Κανείς δεν εμπνέεται να δώσει περισσότερα σε έναν αγνώμονα, ούτε ο Θεός, ούτε το σύμπαν.

 

Η ευγνωμοσύνη αυξάνεται με την πνευματική εξέλιξη. Καθώς γινόμαστε πιο συνειδητοί, είναι φυσικό να αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη για τα μικρά πράγματα, όπως το καθαρό πόσιμο νερό και οι καλοί φίλοι. Καθώς εξελισσόμαστε και μαθαίνουμε να εμπιστευόμαστε πιο βαθιά τη σοφία των γεγονότων της ζωής μας, σαν μια ευκαιρία στην πνευματική εξελικτική πορεία μας, τότε αρχίζουμε να νιώθουμε ευγνωμοσύνη ακόμη και για αρχικά δύσκολα ή δυσάρεστα γεγονότα και καταστάσεις.

Είμαστε ευγνώμονες προς τους ανθρώπους που μπορεί να δοκιμάζουν την αγάπη, τη συγχώρεση, την αυτοπαραδοχή ή την κατανόησή μας, γιατί μας δίνουν πολύτιμες ευκαιρίες να αφήσουμε τους φόβους και το εγώ μας και να θυμηθούμε την αληθινή πνευματική μας φύση και, φυσικά, τη δική τους πνευματική φύση.

 

Μπορούμε να μάθουμε να νιώθουμε ευγνωμοσύνη ακόμη και για σωματικά ή οικονομικά προβλήματα, που δοκιμάζουν την εσώτερη αίσθηση ασφάλειας και αξίας μας. Με κανένα τρόπο δεν αναζητούμε τέτοιες εμπειρίες. Αλλά, όταν εμφανίζονται, τις χρησιμοποιούμε με ευγνωμοσύνη.

 

Η ευγνωμοσύνη συνδέεται απευθείας με την αγάπη και την ευτυχία. Βιώνουμε ευτυχία όταν αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη, και ευγνωμοσύνη όταν αισθανόμαστε ευτυχία. Το ίδιο ισχύει και για την αγάπη. Είμαστε πιο ευτυχισμένα και πιο ελεύθερα όντα, όταν αναγνωρίζουμε πόσο τυχεροί και ευλογημένοι είμαστε.

 

Δεν θα το διαβάζατε αυτό, αν δεν είχατε ήδη αρκετή ασφάλεια και αφθονία για να μπορείτε να έχετε το βιβλίο και αρκετό ελεύθερο χρόνο από τις προκλήσεις της επιβίωσης για να καθίσετε και να διαβάσετε αυτές τις σελίδες. Αλλιώς, θα αναζητούσατε ασφάλεια, τροφή, καταφύγιο και κάλυψη άλλων βασικών αναγκών.

 

Χρειάζεται να ανακαλύψουμε τρόπους να θυμόμαστε όλα όσα έχουμε και να συνηθίσουμε να νιώθουμε ευγνωμοσύνη πολλές φορές τη μέρα.

 

Ένας τρόπος είναι η πέτρα ευγνωμοσύνης που αναφέρεται στο βιβλίο και την ταινία «Το Μυστικό». Όμως, θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε αντικείμενο με το οποίο ερχόμαστε σε επαφή πολλές φορές τη μέρα, όπως ένα χαλίκι στην τσέπη μας, ένα «βραχιόλι ευγνωμοσύνης» ή μια «αλυσίδα ευγνωμοσύνης» γύρω από το λαιμό μας. Διαφορετικά ή και επιπρόσθετα μπορούμε να τοποθετήσουμε ένα σύμβολο στο γραφείο, τον καθρέφτη, την τηλεόραση ή το ψυγείο, κάτι που θα μας κάνει να θυμόμαστε όλα όσα αγαπάμε και για τα οποία νιώθουμε ευγνωμοσύνη.

 

Μπορούμε να στήσουμε ένα σύστημα υπενθύμισης από έναν ήχο, από το ρολόι, το κινητό τηλέφωνο ή τον υπολογιστή μας. Ή μπορεί να έχουμε έναν συγκεκριμένο τόπο, από τον οποίο περνάμε κάποιες φορές καθημερινά, που θα μας κάνει να θυμόμαστε. Ή μπορούμε να συνδέσουμε την ευγνωμοσύνη με μια συγκεκριμένη δραστηριότητα, όπως το βούρτσισμα των δοντιών μας, ώστε κάθε φορά που τα βουρτσίζουμε να θυμόμαστε όλα αυτά για τα οποία μπορούμε να νιώθουμε ευγνωμοσύνη.

Όσο πιο συχνά το κάνουμε, τόσο πιο πολύ γίνεται ισχυρή συνήθεια. Η ευγνωμοσύνη είναι ένα συναίσθημα που μεταμορφώνει τη ζωή μας. Νιώθοντας ευγνωμοσύνη για όλα όσα έχουμε – ακόμη και αυτά που αρχικά είναι μερικές φορές δυσάρεστα – μεταμορφωνόμαστε σε ευτυχισμένες όμορφες υπάρξεις. Όταν είμαστε ευτυχισμένοι και ευγνώμονες, προσελκύουμε τους άλλους. Είμαστε ευχάριστοι στην παρέα. Είναι πιο εύκολο να μας αγαπούν, γιατί αγαπάμε ευκολότερα.

 

Έλκουμε από το σύμπαν μια πιο θετική πραγματικότητα. Η ευγνωμοσύνη είναι μία από τις πιο σημαντικές ενέργειες που μπορούμε να εκπέμπουμε, όταν θέλουμε να προσελκύσουμε αυτό που επιθυμούμε.

 

Καλό είναι να κάνετε έναν «κατάλογο ευγνωμοσύνης» και να τον έχετε δίπλα στο κρεβάτι σας, στον οποίο μπορείτε να προσθέτετε, και να τον διαβάζετε κάθε πρωί πριν να σηκωθείτε από το κρεβάτι ή και κάθε βράδυ πριν να κοιμηθείτε.

 

Καθώς κάνετε τον κατάλογό σας, σκεφτείτε κάποια από τα ακόλουθα, που έχουν γραφτεί από δύο άτομα (έναν άνδρα και μια γυναίκα), που έκαναν την άσκηση. Καθώς διαβάζετε αυτόν τον κατάλογο, θυμηθείτε ότι πριν από 150 χρόνια ακόμη και οι βασιλιάδες και οι βασίλισσες δεν απολάμβαναν πολλές από αυτές τις πηγές απόλαυσης και ασφάλειας.

 

Αφού διαβάσετε τον κατάλογο που ακολουθεί, αγνοήστε τον και κάντε το δικό σας κατάλογο, όπως βγαίνει από την καρδιά σας.

 

Αισθάνομαι ευγνωμοσύνη για:

 

Τους γονείς μου που με στήριξαν και με φρόντισαν, μέχρι να μπορώ να επιβιώσω μόνος μου και τότε με άφησαν ελεύθερο.

Τ’ αδέλφια μου, με τα οποία μοιράστηκα και βίωσα τόσα πολλά.

Τα παιδιά μου και όλα τα παιδιά, που μου δίνουν τόση χαρά με την αθωότητα και τις απορίες τους.

Το σύντροφό μου, με τον οποίο μοιραζόμαστε τις προκλήσεις της ζωής – καθώς και τη χαρά και το γέλιο – και στηρίζουμε ο ένας τον άλλον.

Τους παλιούς μου φίλους και ερωτικούς συντρόφους, με τους οποίους μοιράστηκα και έμαθα.

Τους συγγενείς, τους φίλους και τους γνωστούς, με τους οποίους μοιράστηκα τη φιλία.

Τους συνεργάτες, προϊσταμένους και υπαλλήλους, με τους οποίους μοιράστηκα τους κοινούς στόχους του εργασιακού μας περιβάλλοντος.

(Είμαι ευγνώμων για όλες τις προαναφερόμενες ψυχές, με τις οποίες επέλεξα να έχω μια ξεχωριστή σχέση σ’ αυτή τη ζωή, όχι μόνο για τις θετικές στιγμές, αλλά επίσης για εκείνες τις στιγμές που η συμπεριφορά τους μου έδωσε την ευκαιρία να δω τους φόβους, τις προσκολλήσεις και τις αδυναμίες μου, για να μάθω να βάζω τον εαυτό μου στη θέση του άλλου και να κατανοώ, να συγχωρώ και να αγαπώ.)

Τα μάτια μου και την ικανότητα να βλέπω και να παίρνω τόση ευχαρίστηση απ’ αυτόν τον όμορφο κόσμο.

Τα αυτιά μου και την ικανότητα να ακούω τόσους πολλούς ευχάριστους ήχους.

Τη μύτη μου και την ικανότητα να απολαμβάνω ευωδιές κάθε είδους.

Τα γευστικά μου αισθητήρια που μου επιτρέπουν να απολαμβάνω νόστιμες γεύσεις.

Την επιδερμίδα μου που μου επιτρέπει να παίρνω ευχαρίστηση από την αφή.

Τον εγκέφαλο και το νου μου που μου επιτρέπουν να προσλαμβάνω και να ευχαριστιέμαι όλα τα παραπάνω.

Τα ζωάκια μου και όλα τα ζώα και πουλιά, που κάνουν τη ζωή μου ομορφότερη και πιο ευχάριστη.

Το σπίτι μου που με προστατεύει από τον ήλιο, τη βροχή, το χιόνι και τα στοιχεία της φύσης.

Το κρεβάτι μου – όπου αναπαύομαι και ανανεώνομαι με ασφάλεια.

Τα ρούχα που προστατεύουν το σώμα μου.

Τα παπούτσια που προστατεύουν τα πόδια μου.

Την τροφή που συντηρεί το σώμα και το νου μου και μου δίνει απόλαυση.

Το ψυγείο μου που προστατεύει την τροφή μου.

Την κουζίνα μου, όπου μπορώ να ετοιμάσω την τροφή μου.

Όλες τις οικιακές συσκευές, που κάνουν ευκολότερη τη ζωή μου.

Τον υπολογιστή μου που μου δίνει ευχαρίστηση και αποτελεί εργαλείο δημιουργικότητας.

Την τηλεόρασή μου και τις συσκευές DVD και CD, που μου δίνουν τόση πολλή απόλαυση.

Το αυτοκίνητο και άλλες μηχανές, που διευκολύνουν τις ανάγκες μου.

Το τρεχούμενο νερό στο σπίτι μου.

Τον ηλεκτρισμό στο σπίτι μου, που μου επιτρέπει να έχω τις ανέσεις όλων των συσκευών και μηχανημάτων που εξυπηρετούν τις ανάγκες μου.

Όλη τη Φύση – τα δένδρα, τα λουλούδια, τις πεταλούδες, τα ποτάμια, τις παραλίες, τα δάση, τα βουνά, τα πελάγη και τους ωκεανούς, που μου δίνουν τόση γαλήνη και ευχαρίστηση.

Συγκεκριμένους τόπους στη φύση, που αγαπώ ιδιαίτερα.

Όλα τα ζώα και τα άλλα όντα του πλανήτη, που ομορφαίνουν τη ζωή μας.

Τα ντοκιμαντέρ για ζώα και φυτά, που με αφήνουν γοητευμένο και γεμάτο θαυμασμό για τη σοφία και τη δύναμη της φύσης.

Τη μόρφωσή μου που με βοηθά να κατανοήσω τον κόσμο πιο καθαρά.

Τα βιβλία μου, σαν πηγές γνώσης και απόλαυσης.

Το Διαδίκτυο – σαν ένα ανεκτίμητο εργαλείο μάθησης και επικοινωνίας.

Όλους τους δασκάλους, Γκουρού και οδηγούς, που με οδήγησαν στον αληθινό εαυτό μου.

Τη μουσική όλων των ειδών, που με χαλαρώνει, με εμπνέει και με ανυψώνει.

Το χορό, επειδή με κάνει να νιώθω ζωντανός και μου επιτρέπει να εκφράζω μέρη του εαυτού μου που δεν μπορώ να εκφράσω με κανέναν άλλο τρόπο.

Το θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, επειδή ανοίγουν την καρδιά μου και μου επιτρέπουν να αισθάνομαι μέσα από τους άλλους, και με γεμίζουν με συναισθήματα και ευχαρίστηση.

Όλους τους ανθρώπους που έχουν δημιουργήσει τις προαναφερόμενες μορφές διασκέδασης και πληροφόρησης.

Όλα τα χρώματα, υλικά, ρούχα, κοσμήματα και αντικείμενα ομορφιάς.

Τις συγκεκριμένες τροφές που απολαμβάνω ιδιαίτερα.

Τις ομάδες των ανθρώπων, με τους οποίους μοιράζομαι το χρόνο μου, επειδή μέσα από το μοίρασμα βιώνουμε εμπιστοσύνη, αποδοχή και αγάπη.

Όλους του γιατρούς και ψυχολόγους, που είναι ταγμένοι να βοηθήσουν εμένα και άλλους στην έρευνα για την υγεία και την ευτυχία.

Όλους τους σερβιτόρους που έχουν σερβίρει εμένα και άλλους.

Όλους τους μάγειρες που έχουν ετοιμάσει με αγάπη την τροφή για μένα και για άλλους.

Όλες τις καμαριέρες στα ξενοδοχεία, που έχουν καθαρίσει τα δωμάτιά μου.

Όλους τους υπαλλήλους σε καταστήματα, που με έχουν βοηθήσει να βρω ό,τι χρειάζομαι.

Τους ανθρώπους που προσπερνώ στο δρόμο.

Το τηλέφωνό μου, το κινητό μου και τις άλλες μορφές επικοινωνίας.

Τα πουλιά που κελαηδούν στα δένδρα.

Τον άνεμο, τη γη, το νερό, τον ήλιο.

Όλες τις τεχνικές, που με βοήθησαν να απελευθερωθώ από αρνητικά συναισθήματα και να βιώσω εσωτερική γαλήνη και ευτυχία.

Όλες τις πνευματικές διδασκαλίες, τις αλήθειες και τη σοφία, που με απελευθέρωσαν από τις ψευδαισθήσεις και τους φόβους μου.

Τα αθλητικά παιχνίδια που μου αρέσει να παίζω και να παρακολουθώ.

Τα θεάματα όλων των ειδών που μου αρέσουν.

Την τρυφερότητα, το χάδι, το φιλί και την ερωτική απόλαυση με το σύντροφό μου.

Τις σωματικές ασκήσεις, τις τεχνικές αναπνοής, την προσευχή και το διαλογισμό, που διατηρούν το σώμα και το νου μου ενεργοποιημένα και σε κατάσταση ευεξίας.

Το σώμα μου και την ικανότητά του να κινείται και να με πηγαίνει όπου θέλω να πάω για να εκτελέσω τα καθήκοντα που μου δίνουν ευχαρίστηση και σκοπό.

Το νου μου που με υπηρετεί όλη μέρα και με βοηθά να κατανοώ και να λειτουργώ μέσα σ’ αυτό τον κόσμο.

Τη μετά θάνατον ζωή και την αθανασία μου.

Το Χριστό και όλα τα πνευματικά όντα, που έχουν εμπλουτίσει και εμπνεύσει τη ζωή μου με τις διδασκαλίες τους, αλλά ακόμη περισσότερο με το παράδειγμά τους.

Τις γυναίκες και τους άνδρες που με το παράδειγμά τους μου έδωσαν κουράγιο να αντιμετωπίσω τις δυσκολίες της ζωής.

Εκείνους που με τη συμπεριφορά τους με έβαλαν σε δοκιμασία και με βοήθησαν να γνωρίσω τον εαυτό μου, τις αδυναμίες και τους φόβους μου, δίνοντάς μου έτσι την ευκαιρία να ξεπεράσω το εγώ μου και να κατανοήσω, να συγχωρήσω και να αγαπήσω.

Τα λάθη και τις αδυναμίες των ανθρώπων, που με βοήθησαν να δω τα δικά μου.

Τις δύσκολες στιγμές του παρελθόντος και του παρόντος, που με δυνάμωσαν και αύξησαν την αυτογνωσία μου και την εσώτερη δύναμη και γαλήνη μου.

Όλες τις υπέροχες στιγμές αγάπης, ευτυχίας, γέλιου και παιχνιδιού, που εμβάθυναν την εμπιστοσύνη και την αγάπη μου για τους συνανθρώπους μου.

Εκείνες τις ήρεμες στιγμές επικοινωνίας με τους αγαπημένους μου.

Την υποστήριξη, αποδοχή και συγχώρεση που πήρα από τους άλλους όλα τα χρόνια.

Όλους εκείνους που μοιράστηκαν μαζί μου τα ίδια ενδιαφέροντα.

Εκείνους που γεννήθηκαν σε άλλες θρησκείες, φυλές και εθνικότητες και μου επιτρέπουν να εντοπίσω την έμφυτη ενότητα πίσω από όλες αυτές τις επιφανειακές διαφορές.

Το άνθισμα των λουλουδιών και την αφθονία των φρούτων και λαχανικών.

Τη θάλασσα που με αναζωογονεί και με απελευθερώνει.

Τον άνεμο που με χαϊδεύει, με δροσίζει και ανοίγει τα ρουθούνια μου.

 

Τώρα κάντε το δικό σας κατάλογο και προσθέτετε σ’ αυτόν καθημερινά.

______________________________________________

______________________________________________

______________________________________________

______________________________________________

______________________________________________

 

 Κεφάλαιο 5

 

Φροντίστε για την Ευτυχία Σας

 

(Ένα μεγάλο μέρος του κεφαλαίου αυτού είναι από το βιβλίο

Είκοσι Πέντε Τρόποι για να Πραγματοποιήσετε την Ιδανική σας Ζωή.)

 

Επιλέξτε, εξασκηθείτε και συνηθίστε να είστε ευτυχισμένοι. Οργανώστε τη ζωή σας και τη μέρα σας με τρόπους που συμβάλλουν στην ευτυχία σας. Όταν δεν αισθάνεστε καλά, χρησιμοποιήστε «μεταλλάκτες της διάθεσης», για να απαλλαγείτε από αρνητικά συναισθήματα, ώστε βασική σας κατάσταση να γίνει η κατάσταση ευτυχίας και ικανοποίησης.

 

Η αλλαγή της διάθεσης του νου μας, όταν δεν νιώθουμε καλά, είναι επιλογή μας, δικαίωμά μας και πρόκλησή μας. Είμαστε δυστυχισμένοι, όταν αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας, τους άλλους ή τις καταστάσεις της ζωής μέσα από ένα μη φωτισμένο σύστημα πεποιθήσεων.

 

Αν μπορούμε να θυμόμαστε ποιοι στ’ αλήθεια είμαστε, γιατί είμαστε εδώ, ποιοι είναι οι άλλοι και γιατί συμβαίνει κάθε κατάσταση ή γεγονός, θα μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε ότι όλα είναι όπως μπορούν και θα έπρεπε να είναι, τουλάχιστον για την ώρα.

 

Δεν υπάρχει αξία ή πνευματικότητα στον πόνο

 

Μερικοί έχουν τη λανθασμένη ιδέα ότι τα βάσανα μάς κάνουν «καλούς» ή πνευματικούς. Θα ακολουθούσατε έναν πνευματικό οδηγό που θα είχε κατάθλιψη, δυστυχία και θα παραπονιόταν συνεχώς; Η πνευματικότητα θα έπρεπε να μας κάνει ευτυχισμένους.

 

Άλλοι έχουν την ψευδαίσθηση ότι ο κυνισμός, η δυσπιστία ή η αρνητικότητα μάς κάνουν πιο έξυπνους, ανώτερους ή ίσως πιο ασφαλείς. Είναι απόλυτα αναληθές. Δεν υπάρχει αξία στον πόνο ή την αρνητικότητα, εκτός από το κίνητρο να προωθήσουμε τη σοφία, την ανάπτυξη και την εξέλιξή μας όταν αναζητάμε να ξεριζώσουμε τις λανθασμένες αντιλήψεις ή τις επιλογές που τα δημιουργούν.

 

Ο πόνος μπορεί να μας ωθήσει να ανακαλύψουμε λύσεις για να απελευθερωθούμε από τον πόνο. Σε τέτοια περίπτωση, για να ελευθερωθούμε από τέτοιο πόνο, μπορεί να οδηγηθούμε να συγχωρήσουμε, να αφήσουμε, να επαναξιολογήσουμε, να ωριμάσουμε, να απελευθερωθούμε από προσκολλήσεις, να ξεπεράσουμε φόβους, να αποδεχτούμε τον εαυτό μας και τους άλλους. Έτσι, ο πόνος είναι χρήσιμος μόνο σαν στιγμιαίο κίνητρο προς την αλήθεια και την ευτυχία.

 

Αν δεν πρόκειται να το χρησιμοποιήσετε, αφήστε το

 

Μερικοί άνθρωποι λατρεύουν τα αρνητικά συναισθήματα με την ιδέα, «τουλάχιστον είμαι αληθινός και δεν καλύπτω ό,τι αισθάνομαι». Μια τέτοια στάση έχει αξία μόνο αν πρόκειται να καθίσουμε και να εστιαστούμε σ’ αυτό το συναίσθημα, να βυθιστούμε μέσα του για να ανακαλύψουμε την πηγή του στο παρόν ή το παρελθόν και να μάθουμε να αφήνουμε την ψευδαίσθησή μας.

 

Αν δεν πρόκειται να το χρησιμοποιήσουμε τις επόμενες 24 ώρες σαν σκαλοπάτι προς την αγάπη, την ειρήνη και την ευτυχία, τότε είναι καλύτερα να το αφήσουμε και να επιστρέψουμε στην ευτυχία.

 

Η ευτυχία γεννά ευτυχία

 

Είμαστε όντα της συνήθειας. Εθιζόμαστε νευρολογικά και χημικά μέσα από τα πεπτίδια ή τις ορμόνες που εκκρίνονται κάθε φορά που βιώνουμε μια συγκεκριμένη συναισθηματική κατάσταση. Κάθε συναίσθημα προκαλεί την έκκριση των δικών του συγκεκριμένων πεπτιδίων και τα κύτταρά μας εθίζονται σ’ αυτά. Μπορεί να είμαστε χημικά και νευρολογικά εθισμένοι στο φόβο, τον πόνο, την κακία, το θυμό, την ενοχή ή την απογοήτευση. Μπορούμε, επίσης, να κάνουμε συνήθειά μας την ευτυχία και την αγάπη.

 

Μεταλλάκτες διάθεσης

 

Σαν μη φωτισμένοι άνθρωποι, θα υπάρχουν φορές που φυσιολογικά θα νιώθουμε πληγωμένοι, φοβισμένοι, θυμωμένοι ή ένοχοι. Τέτοιες στιγμές έχουμε δύο επιλογές:

 

Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την ενέργεια αυτών των συναισθημάτων για αυτογνωσία, όπως περιγράψαμε πιο πάνω, και να ανακαλύψουμε τις αιτίες αυτών των συναισθημάτων μέσα στο σύστημα πεποιθήσεών μας ή στο ενεργειακό πεδίο μας και μετά να απελευθερωθούμε με ανάλυση, εναλλακτικές αντιλήψεις ή και με μεθόδους ενεργειακής ψυχολογίας, τις οποίες έχουμε συστήσει επανειλημμένα.

 

Αν δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσουμε θετικά αυτό το συναίσθημα, τότε μπορούμε απλά να εφαρμόσουμε κάποια μέθοδο «μετάλλαξης της διάθεσης».

 

Σημείωση: Υπάρχουν κάποια συναισθήματα που χρειάζεται να τα σεβαστούμε και να τους επιτρέψουμε να πάρουν το χρόνο τους για να διαλυθούν. Ένα απ’ αυτά είναι το πένθος μετά από μια απώλεια. Με εξαίρεση το να έχουμε μια απόλυτα πνευματική αντίληψη της ζωής, είναι φυσικό ότι θα χρειαστούμε χρόνο να πενθήσουμε την απώλεια υγείας, δουλειάς, χρημάτων, αγαθών και φυσικά περισσότερο απ’ όλα την απώλεια ενός αγαπημένου και ίσως και τη δική μας επικείμενη αποχώρηση από το φυσικό επίπεδο. Σε τέτοιες περιπτώσεις, να δώσουμε στον εαυτό μας χρόνο να συνηθίσει τη νέα μας πραγματικότητα. Φυσικά, οι πνευματικές πεποιθήσεις και η δημιουργικότητα μπορούν να μειώσουν σοβαρά το χρόνο που χρειαζόμαστε για να συνεχίσουμε.

 

Ακολουθεί ένας κατάλογος πιθανών μεταλλακτών διάθεσης, στον οποίο μπορείτε να προσθέσετε τους δικούς σας μεταλλάκτες:

 

Θυμηθείτε κάποιον που αγαπάτε και νοιαζόσαστε.

Θυμηθείτε τον κατάλογο ευγνωμοσύνης με όλα όσα έχετε και είστε ευγνώμονες.

Ακούστε μουσική που σας εμπνέει σε κάθαρση ή σας ανεβάζει.

Περπατήστε στη φύση.

Μιλήστε με έναν φίλο που σας κατανοεί και θα σας βοηθήσει να βρείτε έναν νέο τρόπο αντίληψης γι’ αυτό που σας ενοχλεί.

Πάρτε έναν υπνάκο.

Κάντε ένα μπάνιο ή ένα ντους.

Πιείτε ένα ρόφημα από βότανα.

Παρακολουθήστε μια κωμωδία ή ένα ντοκιμαντέρ στην τηλεόραση ή στον κινηματογράφο.

Χορέψτε, ζωγραφίστε, τραγουδήστε ή κάντε κάποια άλλη δημιουργική δραστηριότητα.

Εργαστείτε στον κήπο.

Παίξτε με τα παιδιά ή με παιχνιδιάρηδες ενήλικες.

Διαβάστε ένα καλό βιβλίο.

Ακούστε ή δείτε εμψυχωτικές ομιλίες σε CD, DVD ή στο διαδίκτυο.

Κάντε μια χαλάρωση ή και μια τεχνική θετικής σκέψης.

Γράψτε πώς νιώθετε μέχρι να το ξεκαθαρίσετε.

Εφαρμόστε τεχνικές ενεργειακής ψυχολογίας όπως EFT, BSFF, Θεραπευτικό Κώδικα κλπ.

Μιλήστε ή γράψτε στο άτομο με το οποίο έχετε το πρόβλημα (αν μπορεί να γίνει).

Απολαύστε κάποια ευχάριστη δραστηριότητα.

Καθαρίστε το σπίτι, το αυτοκίνητο, την αυλή ή κάντε κάποια άλλη σωματική εργασία.

Κάντε γιόγκα, Τάι Τσι, τρέξτε ή κάντε άλλη μορφή άσκησης.

Κάντε ασκήσεις βαθιάς αναπνοής.

Κάντε διαλογισμό, περισυλλογή ή προσευχή.

Θυμηθείτε αυτό που πραγματικά είστε.

Θυμηθείτε όλες τις πνευματικές αλήθειες που αναφέρονται σ’ αυτό ή σε άλλα βιβλία.

Γράψτε ένα γράμμα στον Θεό και μετά απαντήστε το (από τον Θεό προς εσάς).

Αποφασίστε να δώσετε την άδεια στον εαυτό σας να αφήσει το πρόβλημα.

Προσθέστε όσα περισσότερα μπορείτε να σκεφτείτε ___________

 

Εξασφαλίζοντας χρόνο για απόλαυση

 

Εκτός από τους μεταλλάκτες διάθεσης όταν μας χρειάζονται, μπορούμε να οργανώσουμε τη ζωή μας για να συμπεριλάβει απολαυστικές εμπειρίες που διεγείρουν τη ροή των ενδορφινών στον εγκέφαλο και το σώμα. Όταν φτιάχνετε το εβδομαδιαίο σας πρόγραμμα, μην ξεχάσετε να συμπεριλάβετε απολαυστικές δραστηριότητες.

Κάποιες πιθανότητες μπορεί να είναι:

Μασάζ μια φορά την εβδομάδα.

Σωματική άσκηση ή τρέξιμο.

Απόλαυση ορισμένων τροφών.

Άκουσμα μουσικής.

Παρακολούθηση ενός κονσέρτου.

Χορός με φίλους ή και χωρίς.

Συνάντηση με αγαπημένους.

Παιχνίδι με τα παιδιά σας.

Ασχολία με κάποιο χόμπι ή δημιουργική δραστηριότητα.

Έρωτας με το σύντροφό σας.

Παρακολούθηση συγκεκριμένων προγραμμάτων της τηλεόρασης ή DVD που σας διασκεδάζουν.

Ταξίδι σε καινούρια μέρη.

Διάβασμα ενός βιβλίου που απολαμβάνετε.

Διαλογισμός, βαθιά χαλάρωση ή προσευχή.

Περίπατος στη φύση.

Δίνοντας υπόσχεση στον εαυτό σας να το αφήσετε

 

Εκτός από τις πολλές μορφές αντίστασης προς την ευτυχία, τις οποίες έχουμε ήδη παρουσιάσει, ας προσθέσουμε εδώ λίγες ακόμη:

 

Δεν πρέπει / δεν μπορώ να είμαι ευτυχισμένος, αν οι άλλοι δεν είναι.

Δεν πρέπει / δεν μπορώ να είμαι ευτυχισμένος, επειδή έχω χάσει τον αγαπημένο μου.

Δεν μπορώ να είμαι ευτυχισμένος, επειδή έχω χάσει _________ (δουλειά, χρήματα, σύντροφο, υγεία).

Δεν αξίζω να είμαι ευτυχισμένος, επειδή __________ (αν σας ταιριάζει, απαντήστε γιατί).

Αν ήμουν ευτυχισμένος σ’ αυτή την κατάσταση, τότε θα ήμουν αναίσθητος.

Αν ήμουν ευτυχισμένος όπως είμαι, οι άλλοι δεν θα ένιωθαν ενοχή.

Αν ήμουν ευτυχισμένος, κανείς δεν θα με πρόσεχε.

Μόνο οι αμαρτωλοί είναι ευτυχισμένοι. Οι πνευματικοί άνθρωποι είναι σοβαροί.

Αν είμαι ευτυχισμένος, οι άνθρωποι δεν θα με παίρνουν στα σοβαρά.

Αν δεν νιώθω ενοχή, τότε θα νιώθω ένοχος που δεν νιώθω ενοχή.

Συμπληρώστε όποια άλλη μορφή αντίστασης μπορεί να ταιριάζει στην περίπτωσή σας.

Γιατί να είμαστε ευτυχισμένοι;

 

Ίσως χρειάζεται να ξεκαθαρίσουμε τι εννοούμε με το ευτυχισμένος. Δεν εννοούμε το φευγαλέο συναίσθημα της έξαψης που νιώθουμε όταν έχουμε διεγερθεί από κάποια φιλοφρόνηση, επιτυχία, χημική ουσία ή άλλα εξωτερικά διεγερτικά.

 

Συζητάμε για μια εσωτερική κατάσταση ηρεμίας, ευχαρίστησης, χαράς, αποδοχής, αγάπης και ομορφιάς – ένα συναίσθημα ότι όλα είναι καλά και ότι είμαστε «ευτυχισμένοι» με τη ζωή μας, τον εαυτό μας και τους άλλους. Αυτό μπορεί να συμπεριλαμβάνει ή και όχι το να γελάμε δυνατά ή να πηδάμε από χαρά. Σίγουρα συμπεριλαμβάνει το χαμόγελο και τη θετική διάθεση.

 

Όταν είμαστε ευτυχισμένοι, όλα τα όργανα και τα κύτταρά μας είναι ευτυχισμένα και έχουμε υγεία.

Όταν είμαστε ευτυχισμένοι, είμαστε πιο γοητευτικοί και αγαπητοί.

Όταν είμαστε ευτυχισμένοι, απολαμβάνουμε τη ζωή, τον εαυτό μας και τους άλλους.

Όταν είμαστε ευτυχισμένοι, είμαστε πιο ανοιχτοί και αγαπητοί στους άλλους.

Όταν είμαστε ευτυχισμένοι, είναι πιο πιθανό να ξαναγίνουμε ευτυχισμένοι.

Όταν είμαστε ευτυχισμένοι, έλκουμε και δημιουργούμε περισσότερα απ’ αυτά που μας κάνουν ευτυχισμένους.

Όταν είμαστε ευτυχισμένοι, είμαστε πιο κοντά στον αληθινό εαυτό μας.

Οι άνθρωποι με αυτοπραγμάτωση και πνευματικότητα είναι πιο ευτυχισμένοι από τον μέσο άνθρωπο.

 

Κάντε την επιλογή

 

Χρειάζεται να δώσουμε στον εαυτό μας την άδεια να είναι ευτυχισμένος. Μόνο μέσα από την ευτυχία μπορούμε να εκδηλώσουμε την ιδανική πραγματικότητά μας και μόνο επιτρέποντας στον εαυτό μας να είναι ευτυχισμένος, μπορούμε να δεχτούμε την ιδανική πραγματικότητά μας.

 

Όπως βλέπετε τώρα, έχουμε την επιλογή να είμαστε ευτυχισμένοι ή όχι. Υπάρχουν πάρα πολλά που μπορούμε να κάνουμε για να καλλιεργήσουμε την ευτυχία μας και επίσης για να αφήσουμε την αρνητικότητα, όταν υπάρχει.

 

Ελπίζω ότι θα επιλέξετε μια ζωή ευτυχίας, ξεκινώντας σήμερα να εφαρμόσετε τις προτάσεις στο κεφάλαιο αυτό, καθώς συνεχίζετε να διαβάζετε το υπόλοιπο βιβλίο.

 

 

ΛΟΓΟΙ ΝΑ ΕΠΙΛΕΓΩ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ

 

______________________________________________

______________________________________________

______________________________________________

______________________________________________

______________________________________________

______________________________________________

______________________________________________

______________________________________________

______________________________________________

______________________________________________

______________________________________________

______________________________________________

______________________________________________

______________________________________________

______________________________________________

______________________________________________

______________________________________________

______________________________________________

______________________________________________

______________________________________________

______________________________________________

______________________________________________

______________________________________________

______________________________________________

______________________________________________

______________________________________________

______________________________________________

______________________________________________

______________________________________________

______________________________________________

______________________________________________

______________________________________________

______________________________________________

______________________________________________

______________________________________________