Η ΣΕΙΡΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ:
Ερεθίσματα -> 4 Συστήματα πεποιθήσεων -> Συναισθήματα -> Αντιδράσεις
Τα παιδικά βιώματα δημιουργούν και τις πεποιθήσεις και τις αντιδράσεις και τα συναισθήματα.
Ζούμε σε ένα φαύλο κύκλο όπου οι πεποιθήσεις δημιουργούν την πραγματικότητα μας και βλέπουμε αυτό που πιστεύουμε.
Και οι ίδιες πεποιθήσεις μας οδηγούν να συμπεριφερόμαστε με τρόπο που μας οδηγούν στις ίδιες καταστάσεις. Ελκω αυτό που πιστεύω.
ΕΙΜΑΣΤΕ EΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΟΙ ΣΕ ΕΝΑ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΩΝ ΠΟΥ ΑΝΑΠΑΡΑΓΕΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.
Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΕΡΓΑΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΤΟ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ.
-
Να δει τα στοιχεία του μηχανισμού.
-
Να δει πως ο ίδιος δημιουργεί αυτά που νιώθει.
-
Να τον βοηθήσουμε να σκεφτεί τις επιλογές του.
Συνήθως ξεκινάμε με το ερέθισμα (κάτι που μπορούμε να περιγράψουμε)
* ΕΙΔΑΜΕ ΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΜΕ ΤΑ 14 ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗΣ ΑΚΡΟΑΣΗΣ [σελ. 17 (20)]
Άλλο το ερέθισμα. Άλλο η ερμηνεία. «Δε με αγαπάει, θέλει να με καταπιέσει, θέλει να με ελέγξει, θέλει να με υποβιβάσει, θέλει να μου κάνει κακό»
Δουλεύουμε επι το πλείστον με το ερέθισμα ή σε κάποιες περιπτώσεις και με την ερμηνεία σαν ερέθισμα.
Οι ερμηνείες συνήθως είναι σπάνιες πραγματικότητες (10%-20%).
Συνήθως δεν είναι η ανάγκη του να μας καταλάβει, είναι η ανάγκη του να ικανοποιεί την ανάγκη του.
Είναι σημαντικό να καταλάβουμε τη διαφορά.
Το κίνητρο είναι να προστατεύσει τον εαυτό του και τις ανάγκες του.
ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ TO ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ. Έχει ανασφάλειες, έχει προβλήματα, έχει τις δικές του ανάγκες, δε σκέφτεται πως θα βλαψει εμάς.
Παίρνουμε προσωπικά και ερμηνεύουμε τις πράξεις των άλλων βάση των πεποιθήσεων και βιωμάτων μας.
Το συναίσθημα : το 3ο σκαλοπάτι στην ανάλυση.
-
κύριο συναίσθημα (π.χ. αδικία, πόνος)
-
παράλληλα συναισθήματα (όπως αδυναμία, απογοήτευση)
-
βαθύτερα συναισθήματα (όπως φόβο ή ενοχή που με κάνει να νιώθω αδικία ή πόνο)
-
Δευτερογενή συναισθήματα (όπου το αρχικό συναίσθημα γίνεται το ερέθισμα, π.χ. θυμώνω επειδή φοβάμαι, ντρέπομαι που θυμώνω, νιώθω ενοχή που θυμώνω).
Η δική μας ευθύνη είναι να οδηγήσουμε τον άλλο στο να αποφασίσει με ποιο συναίσθημα θέλει να ξεκινήσουμε, να αναλύσουμε.
Οι πεποιθήσεις :
-
Ποιες είναι οι κύριες πεποιθήσεις που δημιουργούν συναισθήματα.
-
Ποιες είναι οι παράλληλες πεποιθήσεις που δημιουργούν άλλα.
-
Ποιες είναι οι πεποιθήσεις που δημιουργούν τα δευτερογενή συναισθήματα.
Μπορεί να έχω πολλά συναισθήματα για το ίδιο θέμα γιατί μπορεί να έχω πολλές πεποιθήσεις για το ίδιο θέμα.
-
Πάμε πιο βαθιά να βρούμε τις ριζικές πεποιθήσεις. (τί πιστεύω που με κάνει να πιστεύω ότι κινδυνεύω και τί πιστεύω που με κάνει να πιστευω, που με κάνει να πιστεύω ότι κινδυνεύω). * Δεν υπάρχει τέλος στο ΓΙΑΤΙ αρκεί το γιατί να είναι με αγάπη και να κάνει τον άλλο να νιώθει ασφάλεια.
-
Πάμε πίσω, πίσω, πίσω και φτάνουμε στη μία και μοναδική πεποίθηση ότι είμαι το σώμα ή η προσωπικότητα. APA ΚΙΝΔΥΝΕΥΩ ΣΑΝ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ. (ΕΙΝΑΙ Η ΡΙΖΙΚΗ ΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΤΗΣ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΤΗΤΑΣ).
Οι εμπειρίες : Μετά ψάχνουμε τις εμπειρίες που είναι οι αιτίες των ριζικών πεποιθήσεων και η αιτια των βασικών πεποιθήσεων (που είναι η ουσία των συναισθημάτων).
-
Ψάχνουμε να βρούμε τα βιώματα (που υπάρχουν μέσα στις πεποιθήσεις) και τα λανθασμένα παιδικά συμπεράσματα.
Η ΠΕΡΙΛΗΨΗ : Κάνουμε μια περίληψη και φτάνουμε σε κάποιο συμπέρασμα. Αφήνουμε τον άνθρωπο όχι με απαντήσεις, αλλά με ερωτήσεις. Είναι μια διαδικασία εξέλιξης.
ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ: Θέλει να κάνει μια αλλαγή? (Δική του η απόφαση) (Απλώς να ξέρει ότι έχει επιλογή να μην υποφέρει)
ΜΑΘΗΜΑ : Υπάρχει το ερώτημα ποιο είναι το μάθημα μας σε αυτήν την περίπτωση. (Το εφαρμόζουμε αργότερα).
ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ
ΕΦΑΡΜΟΓΗ, ΠΡΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΚΙΝΗΣΕΙΣ που θα εφαρμόσει (θετική προβολή, γραπτές επιβεβαιώσεις, πράξεις εξωτερικές, ενεργειακή ψυχολογία)
ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ : Αναθεώρηση -> Αφού έχει περάσει μια βδομάδα και ο άλλος έχει προσπαθήσει ή έχει κάνει κατι, βλέπουμε ποιες δυσκολίες έχει. Συζητάμε τα εμπόδια που μπορεί να έχει.
* Δε μαλώνουμε τον άλλο αν δεν έχει κάνει κάτι ή για το τι έχει κάνει.
Απλώς συζητάμε. Όλη η ευθύνη ανήκει στον άλλον.
Σχετικά με τις ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ : ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ
“Τι πιστεύεις πως σε κάνει να νιώθεις αυτό…?”
“Τι σε κάνει να πιστεύεις αυτό που σε κάνει να νιώθεις αυτό…?” (η πεποίθηση πίσω απο την πεποίθηση)
“Τι κινδυνεύει εδώ?”
“Τι πιστεύεις εδώ που σε κάνει να νιώθεις αυτό το συναίσθημα?”
Συνεχίζουμε ψάχνοντας για όλο και πιο ριζικές πεποιθήσεις. Σε κάθε περίπτωση υπάρχει κάποιος προγραμματισμός ότι κάτι πρέπει να γίνει για να είμαι καλά, για να αξίζω, να είμαι ασφαλής.
“Τι είναι αυτό που χρειαζόταν να γίνει”
Μερικά ερωτήματα που θέλουν προσοχή πως διατυπώνονται.
“Και τι θα γίνει?”
Καλύτερα: “Τι μπορεί να γίνει εδώ που δε θέλεις να γίνει?”
“Και τι θα παθεις?”
Καλύτερα: “Πως πιστεύεις ότι μπορεί αυτό να επιδράσει πάνω σου?”
Μπορεί η ερώτηση να δωθει με τρόπο που πληγώνει τον άνθρωπο ή που βοηθάει τον άνθρωπο. ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΟΝΟ ΜΑΣ.
Το τόνος μας μπορεί να αλλάξει από τις δικές μας πεποιθήσεις και από το αν βλέπουμε κάτι σημαντικό. (Αλλά για τον άλλον είναι σημαντικό)
“Ποιος είναι ο πιθανος κίνδυνος εδώ?”
“Τι φοβάσαι σε αυτήν την κατάσταση?”
“Τι είναι το χειρότερο που μπορεί να γίνει εδώ?”
Για να φοβάμαι κάτι χρειάζονται δύο προϋποθέσεις:
1- Να πιστέψω ότι υπάρχει πιθανότητα να γίνει.
2- Να πιστέψω ότι δεν θα το αντέξω. Δεν θα έχω τη δύναμη να το αντιμετωπίσω και να το ξεπεράσω.
Για να αντιμετωπίσουμε τον φόβο μπορούμε να απομυθοποιήσουμε το χειρότερο.
-
“Τι είναι χειρότερο?”
-
”Μπορώ να αντιμετωπίσω αυτό το χειρότερο?”
2 λύσεις:
-
Να μειώσω την πιθανότητα στο νου ότι μπορεί να γίνει.
-
Να απομυθοποιήσω το χειρότερο και να πιστεύω στη δύναμή μου να αντιμετωπίσω και να ξεπεράσω το χειρότερο δυνατό σενάριο.
Όταν φοβάται κάποιος κάτι: Τι ακριβώς φοβάται?
Την διαδικασία?, τον πόνο/δυσφορία? την αδυναμία/εξαρτηση?, τι θα βρει μετά?
Στους φόβους χρειάζεται ο άνθρωπος να καταλάβει 3 πράγματα:
-
Ότι υπάρχει πολύ μικρή πιθανότητα να συμβεί.
-
Ότι αν συμβεί, σαν ανθρώπινη ψυχή, σαν πνεύμα θα το αντιμετωπίσει.
-
Ότι υπάρχει μια τάξη στο σύμπαν και ότι κάτι θα συμβεί μόνο αν εξυπηρετεί την εξέλιξη, οπότε είναι για καλό μου να συμβεί.
Άλλες ερωτήσεις για το θέμα των πεποιθήσεων:
“Ποιές ήταν οι πεποιθήσεις των γονιών σου για αυτό το θέμα?”
“Το πιστεύεις πάντα αυτό”
“Πάντα πιστεύεις ότι δε θα το αντέξεις?”
“Πάντα πιστεύεις ότι μπορεί να συμβεί αυτό, ή υπάρχουν φορές που δεν το πιστεύεις?”
“Το πιστεύεις συνειδητά αυτό? Σαν αντικειμενική αλήθεια?”
“Είναι αντικειμενικό πράγματι ότι δε θα αντέξεις? π.χ. όταν κάποιος σε απορρίπτει?”
Όταν δε βλεπει την πεποίθηση (πολύ συχνά δε τη βλέπει. Υπάρχει αντίσταση από το εγώ).
“Συνειδητά δεν πιστεύεις ότι η αξία σου μετριέται με τη γνώμη του άλλου. Αλλά τι λέει το εσωτερικό παιδί?”
”Τι είναι αυτό που το υποσυνείδητο, ή το εσωτερικό παιδί σου μπορεί να πιστεύει που σε κάνει να νιώθεις αυτά τα συναισθηματα?”
“Τι είναι αυτό που πιστεύεις ότι πρέπει να έχεις που οι άνθρωποι, ή η ιδιαίτερη κατάσταση σε εμποδίζει να έχεις?”
”Τι είναι αυτό που πιστεύεις ότι πρέπει/χρειάζεται να έχεις εδώ?”
”Τι κάνεις όταν γίνεται/ή δέν γίνεται αυτό?”
* Αν κάποιος λέει “Χάνω την ηρεμία μου/την ευτυχία μου” αυτό είναι δευτερογενές.
Χρειάζεται να εξηγήσουμε ότι αυτό είναι ΕΡΜΗΝΕΙΑ.
Κανένα γεγονός δε μας κάνει να χάνουμε την ηρεμία ή ευτυχία μας.
Χάνουμε την ηρεμία ή την ευτυχία επειδή ερμηνεύουμε τα γεγονότα ως κίνδυνο να χάσουμε την αξία μας, την ασφάλεια, την απόλαυση, την ελευθερία, το νόημα, τον έλεγχο.
ΑΛΛΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΣΥΝΗΘΩΣ.
“Είχες την παραδοχή και αγάπη που χρειαζόταν από τους γονείς σου?”
“Οι γονείς σου είχαν εμπιστοσύνη στην ικανότητά σου να αντιμετωπίζεις τη ζωή?”
ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΤΑΝ ΔΕ ΒΡΙΣΚΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΕΣ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ.
“Φαίνεται ότι δε μπορούμε να βρούμε στο συνειδητό σου νου την πεποίθηση που δικαιολογεί αυτό που νιώθεις σε αυτήν την κατάσταση.” το λέμε. “Όμως το συναίσθημα και η αντίστοιχη αντίδραση υπάρχουν. Όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά. Γι’αυτό ας κοιτάξουμε στο υποσυνείδητο για την πεποίθηση.”
(Έχει την ελευθερία να πει o αλλος “ναι αυτό μπορεί να το πιστεύει το εσωτερικό παιδί ή να είναι στο υποσυνείδητο. Δεν το πιστεύω εγώ”).
“Έχοντας αυτό υπόψη, τι φαντάζεσαι ότι θα μπορούσες να πιστεύεις υποσυνείδητα που σε κάνει να νιώθεις όπως νιώθεις?”
“Σαν παιδί πως ένιωσες όταν βρισκόσουν σε παρόμοια κατάσταση?”
“Αν ήσουν παιδί τώρα και συνέβαινε αυτό πως θα ένιωθες?”
“Αν ήσουν παιδί τώρα τι πιστεύεις θα σε έκανε να νιώθεις έτσι?”
“Αν έβλεπες κάποιον να νιώθει έτσι σε αυτή την κατάσταση, τι θα φανταζόσουν ότι πιστεύει?”
“Αν έβλεπες κάποιον να αντιδρά έτσι σε αυτό τι θα φανταζόσουν ότι πιστεύει?”
“Μήπως υποψιάζεσαι ότι κάποιο μέρος του υποσυνείδητου εαυτού σου μπορεί να έχει αυτούς τους φόβους?”
“Τι θα μπορούσε να πιστεύει ή να φοβάται το εσωτερικό σου παιδί εδώ?”
“Τι θα μπορούσε να πιστεύει ή να φοβάται εδώ ένα μικρό κομμάτι του εαυτού σου?”
ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΒΙΩΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΤΕΛΕΣΕΙ ΣΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΩΝ ΑΥΤΩΝ
-
Η λογική του παιδιού είναι παράλογη. Δηλαδή παίρνει την ευθύνη για τα πάντα, ότι φταίει για όλα.
*ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΙΚΛΕΙΔΕΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ. Δεν σπρώχνουμε κάποιον να δει αυτά που δεν είναι έτοιμος να δει.
* Το εσωτερικό παιδί είναι στον 4ο χρόνο της αυτογνωσίας, όταν έχει διαυγεια και ξέρει να εφαρμόζει τεχνικές.
-
Ασχολούμαστε με αυτά που εμφανίζονται φυσικά όσο δουλεύουμε με την ανάλυση. Σιγά σιγά ανοίγονται και πάμε βαθύτερα.
ΑΝ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΘΥΜΗΘΕΙ ΠΑΙΔΙΚΑ ΒΙΩΜΑΤΑ:
-
ΑΡΧΙΚΑ δεν πιέζουμε
-
Στην πορεία βοηθάμε με κάποιες τεχνικές (όχι πριν τον 4ο χρόνο στη ομάδα)
-
Να επιλέξει 2-3 παιδικά βιώματα και να γράψει μια περιγραφή και το πως ένιωσε.
-
Να γράψει την ιστορία των παιδικών του χρόνων.
-
Να ζητήσουμε να γράψει γράμματα στους ανθρώπους που ήταν τότε στη ζωή του.
-
Ζητάμε από τον άνθρωπο να διαβάσει τα γράμματα και να τα κάνουμε ψυχόδραμα.
-
Να κάνουμε αναδρομές.
ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΠΑΙΔΙΚΑ ΒΙΩΜΑΤΑ:
“Μπορείς να θυμηθείς καταστάσεις στο παρελθόν που ένιωσες κάτι παρόμοιο με αυτό που νιώθεις τώρα?”
“Μπορείς να θυμηθείς κάτι παρόμοιο με αυτό που έγινε στο παρελθόν?”
ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΘΕΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΦΟΡΑ:
“Γιατί με ενοχλεί αυτό τόσο πολύ?”
“Τι πιστεύω που με κάνει να νιώθω έτσι? Ποια είναι η πεποίθηση?”
“Τι έχει συμβεί στο παρελθόν που με κάνει τόσο ευαίσθητο σε αυτό?”
“Ποιο είναι το μάθημά μου εδώ?”
“Τι πραγματικά θέλω εγώ σε αυτή την περίπτωση?”
“Γιατί είναι τόσο σημαντικό για μένα όταν οι άλλοι…?”
“Γιατί είναι τόσο σημαντικό για μένα να γίνεται αυτό που θέλω να πάρω σε αυτή την περίπτωση?”
ΈΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΟΜΩΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΘΑ ΕΣΤΙΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΝΑ ΤΕΛΕΙΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗ ΑΚΡΟΑΣΗ.
Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΓΙΔΑ: ΔΕΝ ΕΧΩ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΩ ΚΑΤΙ – ΤΑ ΕΧΩ ΛΥΣΕΙ ΟΛΑ.
Όποιος θέλει να αναλύσει τον εαυτό του χρειάζεται να δεχτεί να αναλύσει τον εαυτό του και να δεχτεί και να απαντήσει όποια ερώτηση του γίνεται.
Η άρνηση να περάσουμε από τη διαδικασία της ανάλυσης, ακόμα και αν το έχουμε κάνει πολλές φορές στο παρελθόν είναι μια μορφή άμυνας και εγωισμού. – Όχι κατάλληλο για ενα συντονιστή.
Ας βγούμε από το ρόλο του φωτισμένου και ας “εκμεταλλευτούμε” τον 1ο χρόνο αυτογνωσίας σαν να είναι η πρώτη φορά, και την εκπαίδευση των συντονιστών για να δουλέψουμε και για εμάς.
(E.P)