Αντιμετωπίζοντας την  Aρνητικότητα των Aνθρώπων

Πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την αρνητικότητα των ανθρώπων, όταν συναντάμε μια συμπεριφορά που μας στεναχωρεί; Μία έρευνα που είχαν κάνει με το ερώτημα «με ποιο τρόπο θα ήθελες να αντιμετωπίζεις την αρνητικότητα των άλλων;».

Υπήρχαν 3 πιθανές απαντήσεις:

Να έχω περισσότερη αυτοπαραδοχή,

Να έχω αυτογνωσία ή

Να απομακρύνομαι από «τοξικούς ανθρώπους»,

72 % επιλέξανε το τρίτο.

Δεν θέλανε καθόλου αυτογνωσία, ούτε αυτοπαραδοχή, «να φύγει από την ζωή μου».

Ο «τοξικός άνθρωπος» είναι μια έκφραση του θείου που τυχαίνει να είναι στην ζωή μας για κάποιον λόγο. Αν όμως είναι το παιδί σας, ο σύντροφός σας, ο γονιός σας, ο γείτονάς σας, κάποιος που είναι κοντά σας και δεν μπορείτε, τι θα κάνετε; Το plan «Α» για το 72% είναι να μην έχουν επαφή μ’ αυτό τον άνθρωπο.

Το plan «Β» είναι να μάθουμε να είμαστε καλά. Και με ποιόν τρόπο μπορούμε να είμαστε καλά; Μερικές συμπεριφορές που μπορεί να ενοχλήσουν είναι η κριτική, η επιθετικότητα, τα ψέματα, το κουτσομπολιό, τα παράπονα, η άρνηση και όταν δεν συμφωνούν μαζί μας ή δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες μας.

Ποια είναι τα πιθανά μαθήματα σε αυτές τις περιπτώσεις;

Η κοσμοθεωρία πίσω από αυτό που θα σας πω, λέει ότι δεν είμαστε αυτά τα σώματα, ούτε είμαστε ο νους, αλλά είμαστε μια αιώνια συνειδητότητα που βρίσκεται στην διαδικασία της εξέλιξης. Η εξέλιξη της ικανότητάς μας να βιώσουμε την αληθινή μας φύση, μέσα στις 4 διαστάσεις και να μπορούμε να την εκφράσουμε. Αυτή είναι η πρόκληση της ανθρώπινης ύπαρξης. Σαν πνεύμα είμαστε αιώνιοι, σαν προσωπικότητα έχουμε μια διάρκεια από κάποια δευτερόλεπτα έως 100 χρόνια. Ο λόγος που βρισκόμαστε σε αυτή την διάσταση είναι, μέσα από την ελεύθερη βούληση, να μπορούμε να θυμηθούμε την αληθινή μας φύση και να την εκφράσουμε.

Να την εκφράσουμε μέσα από μία ενάρετη ζωή, με αγάπη, με αλήθεια, με δικαιοσύνη, με σεβασμό, με ειλικρίνεια, με όλες τις ιδιότητες που θα θέλαμε να έχουν οι άλλοι προς εμάς. Θέλουμε να μας αγαπάνε, να μας λένε την αλήθεια, να μας σέβονται. Τότε τι σημαίνει εξέλιξη; Εξέλιξη είναι να γίνουμε εμείς αυτό που θα θέλαμε ο άλλος να είναι. Μέσα σε αυτό το πείραμα, η ζωή μας δίνει ευκαιρίες να κάνουμε αυτό. Μία από αυτές τις μεγάλες ευκαιρίες είναι όταν κάποιος μας συμπεριφέρεται δυσάρεστα. Αυτό είναι μια θαυμάσια εμπειρία να μπορούμε να συντονιστούμε με ένα ανώτερο μέρος του εαυτού μας που δεν θυμώνει, που δεν στεναχωριέται, που δεν φοβάται, που δεν μειώνεται, που δεν θίγεται.

Τότε υπάρχει το εγώ που πονάει, υποφέρει, θίγεται, φοβάται και υπάρχουμε εμείς σαν συνειδητότητα πίσω και πάνω από το νου, που δεν έχουμε κανένα πρόβλημα γιατί είμαστε ασφαλείς, μέσα στην αξία μας, μέσα στην ασφάλειά μας, μέσα στο νόημα της ύπαρξής μας. Όλη η διαδικασία είναι να μπορούμε να απελευθερωθούμε από το φόβο και την ανασφάλεια του εγώ και να μπορούμε να συνδεθούμε με την αληθινή μας πνευματική φύση, που έχει αυτή την πραότητα, αυτή την ηρεμία, αυτή την δύναμη. Έχουμε πολλά ερεθίσματα στη ζωή που μας βοηθάνε με αυτό.

Ένα ερέθισμα είναι η υγεία μας – η σωματική μας κατάσταση, ένα άλλο είναι η εργασία μας – η επιβίωσή μας, τα οικονομικά, επαγγελματικά. Ένα άλλο είναι τα διάφορα γεγονότα στη ζωή μας. Αλλά το νούμερο ένα, από το οποίο μαθαίνουμε, είναι η συμπεριφορά των ανθρώπων γύρω μας. Εδώ υπάρχει η μεγαλύτερη ευκαιρία να ελευθερωθούμε από το εγώ, από τον φόβο και να συντονιστούμε με την ανώτερή μας φύση.

Δεν είναι θέμα καλού ή κακού. Δεν είμαστε κακοί αν δεν το καταφέρουμε και στις δύο περιπτώσεις είμαστε μέσα στην αγάπη του Θείου. Η αγάπη του θείου είναι δεδομένη, ότι και να καταφέρουμε. Και να μην καταφέρουμε να συγχωρούμε, και να μην καταφέρουμε να αγαπάμε, η αγάπη του θείου είναι η ίδια. Οπότε να φύγουμε από την ταύτιση αυτής της διαδικασίας της εξέλιξης με το καλό και το κακό, με την αγάπη ή όχι, με την ευλογία ή όχι. Η αγάπη, η αποδοχή και η ευλογία του Θείου και του Σύμπαντος είναι αμετάκλητη, ανεξάρτητα αν το καταφέρουμε ή όχι. Απλώς μας συμφέρει.

Δεν είναι θέμα καλού και κακού, είναι θέμα ελευθερίας. Είμαστε ελεύθεροι από την στιγμή που μπορούμε να είμαστε καλά ότι και να κάνει ο άλλος. Είναι θέμα ελευθερίας. Είμαστε ελεύθεροι να είμαστε ήρεμοι; Είμαστε ελεύθεροι να αγαπάμε; Είμαστε ελεύθεροι να ακούσουμε; Αν η απάντηση είναι «όχι πάντα», τότε δεν είμαστε ελεύθεροι. Είμαστε εγκλωβισμένοι σε διάφορους προγραμματισμούς που δε μας επιτρέπουν να βιώσουμε ούτε την ηρεμία, ούτε την ευτυχία, ούτε την αγάπη που θα θέλαμε να βιώσουμε στην ζωή μας. Άρα είναι θέμα ελευθερίας, δεν είναι θέμα καλού ή κακού.

Είναι θέμα αλήθειας ή ψέματος. Όταν είμαστε συντονισμένοι με την αλήθεια δεν φοβόμαστε, δεν πληγωνόμαστε. Όταν είμαστε συντονισμένοι με τους προγραμματισμούς που έχουμε από τα παιδικά μας χρόνια, ότι η αξία μας μετριέται με τη γνώμη των άλλων, ότι κινδυνεύουμε από τον άλλον, ότι χρειαζόμαστε κάποιον άλλον για να είμαστε ασφαλείς, αυτοί οι προγραμματισμοί χαλάνε την ευτυχία μας. Αν ήμασταν συντονισμένοι με την αλήθεια δεν θα είχαμε κανένα πρόβλημα με την αρνητικότητα των άλλων γύρω μας.

Οι άλλοι μας δίνουν μια μεγάλη ευκαιρία για εξέλιξη, που σημαίνει απελευθέρωση και μία μόνιμη ηρεμία και ευτυχία επειδή τώρα η ευτυχία μας δεν εξαρτιέται πάνω στο τι θα κάνουν οι άλλοι. Μέσα σε όλο αυτό το τρόπο σκέψης, υπάρχει και η ασφάλεια που νιώθουμε επειδή μπορούμε να καθορίσουμε όρια με αγάπη. Δυστυχώς, έχουμε γεννηθεί μέσα σε μια κοινωνία που λέει «Αν αγαπάς κάποιον κάνεις ότι σου ζητάει· ακόμα αν είναι εις βάρος σου ή είναι εις βάρος του. Αν αγαπάς κάποιον τον αφήνεις να κάνει ότι θέλει και αν δεν τον αφήνεις να κάνει ότι θέλει δεν τον αγαπάς». Κατά την γνώμη μου, όλα αυτά είναι ψευδαισθήσεις που δεν βοηθάνε τον άλλον. Δεν είναι αγάπη να αφήσουμε κάποιον να λειτουργεί άδικα και ανήθικα. Δεν τον βοηθάμε σαν ψυχή.

Δεν τον βοηθάμε όταν τον αφήσουμε να είναι ανεύθυνος. Μέσα από την ασφάλεια του γεγονότος, ότι δεν είναι έλλειψη αγάπης να καθορίζουμε όρια με αγάπη, νιώθουμε πιο ασφαλείς. Τώρα μπορούμε να αγαπάμε πιο εύκολα. Τώρα μπορούμε να συγχωρούμε. Γιατί όταν δεν νιώθουμε αυτή την ικανότητα να πούμε «όχι» με αγάπη ή «ναι» με αγάπη, χρειάζεται να βγαίνουμε από την αγάπη για να πούμε όχι. Θυμώνουμε με τον άλλον που μας βάζει στη θέση να χρειάζεται να πούμε «όχι». Δεν θέλουμε να το πούμε γιατί φοβόμαστε να χάσουμε την αγάπη του, φοβόμαστε ότι θα μας χαρακτηρίσει όχι καλούς. Φοβόμαστε ότι θα έχουμε ενοχές.

Τότε φεύγουμε από την αγάπη και μπαίνουμε στο θυμό για να μπορούμε να πούμε όχι. Δεν θα χρειαζόταν να βγούμε αν νιώθαμε ότι έχουμε το δικαίωμα και δεν είμαστε κακοί αν χρειάζεται κατά καιρούς να καθορίζουμε τα όρια, σε σχέση με ποιες συμπεριφορές μπορούμε να δεχτούμε από τον άλλον και τι είναι αυτό που μπορούμε εμείς να κάνουμε για τον άλλον. Πιστεύω, ότι είναι ωραίο να κάνουμε πράγματα για τους άλλους ανθρώπους, και να κάνουμε ότι μπορούμε. Όταν μπορούμε, ας θυσιάσουμε δικές μας ανάγκες με αγάπη και όχι από το φόβο της απόρριψης ή της σύγκρουσης και όχι από πρέπει ή από κάποιο ρόλο του θύματος ή οτιδήποτε. Καλά κάνουμε όταν από αγάπη μπορούμε να θυσιάσουμε αυτό που θέλουμε εμείς και να κάνουμε αυτό που θέλει ο άλλος. Αυτό είναι πνευματικό, είναι ωραίο. Όταν όμως το κίνητρο δεν είναι από αγάπη αλλά από φόβο ή από ρόλο ή πρέπει, δεν είναι αρετή, είναι φόβος, είναι παζάρι. Παζαρεύουμε την ελευθερία μας για να έχουμε την αγάπη του άλλου.

Μερικές προτάσεις για την αντιμετώπιση της αρνητικότητας των άλλων:

1. «Να θυμηθούμε ότι εμείς δημιουργούμε την πραγματικότητά μας. Οι άλλοι δεν είναι υπεύθυνοι γι’ αυτό που νιώθουμε».

Εδώ υπάρχουν δύο σκέλη: το πρώτο σκέλος είναι να πιστεύουμε ότι εμείς δημιουργούμε τις συνθήκες που επιτρέπουμε στον άλλον να κάνει αυτό που κάνει. Αυτές οι συνθήκες δημιουργούνται από εξελικτικές επιλογές. Αυτό σημαίνει ότι θέλαμε να εξελιχθούμε μέσα από αυτό το ερέθισμα. Επίσης, καθρεφτίζουν τις πεποιθήσεις που υπάρχουν στο υποσυνείδητό μας, π.χ. αν σαν παιδί δεν πήραμε αγάπη αλλά πήραμε απόρριψη ή δεν μας σεβάστηκαν ή αγνόησαν τις ανάγκες μας, το λογικό συμπέρασμα που υπάρχει στο υποσυνείδητό μας είναι ότι «εγώ δεν αξίζω αγάπη, δεν αξίζω να με σέβονται, δεν θα με λογαριάζουν οι άνθρωποι και οι άνθρωποι θα μου επιτίθενται γιατί αυτό αξίζω, φταίω εγώ που μου επιτίθενται.» Αν δεν έχουμε διορθώσει αυτές τις πεποιθήσεις στο υποσυνείδητο σήμερα, έλκουμε από ανθρώπους αυτές τις συμπεριφορές μέσα από τους νόμους του καθρεφτίσματος ή της συμπαθητικής δόνησης.

Εμείς επιλέγουμε και δημιουργούμε τις συμπεριφορές των ανθρώπων που υπάρχουν γύρω μας με τον τρόπο που έχουμε λειτουργήσει εμείς στο παρελθόν, με την απόφασή μας να μάθουμε συγκεκριμένα μαθήματα από τη συμπεριφορά τους και με το καθρέφτισμα των λανθασμένων πεποιθήσεων στο υποσυνείδητο. «Πως θα καταλάβουμε ποιο από τα τρία είναι;» Δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι να μάθουμε το μάθημα για το οποίο υπάρχει το ερέθισμα. Τότε ελευθερωνόμαστε. Ο νόμος της αιτίας και αποτελέσματος δεν είναι μια μορφή τιμωρίας και ούτε είναι κάτι που αν υποφέρουμε αρκετά θα τελειώσει, σαν μία ποινή ενός εγκληματία που πάει στη φυλακή 3 χρόνια ή 10 χρόνια και μετά είναι ελεύθερος. Δεν λειτουργεί ο νόμος έτσι. Δεν είναι τιμωρία, είναι εκπαιδευτική ευκαιρία. Τελειώνει όταν μάθουμε το μάθημα. Αν δεν μάθουμε το μάθημα, μπορεί να υποφέρουμε 50 χρόνια αλλά δεν τελειώνει. Χρειάζεται να μάθουμε το μάθημα. Το πρώτο μάθημα είναι να είμαστε καλά, με αυτό που συμβαίνει.

Μπορεί να μην συμφωνήσετε μαζί μου, μπορεί να είναι δύσκολο, γιατί ζούμε σε μια κοινωνία που δεν μας λέει ότι εμείς έλκουμε τη συμπεριφορά των ανθρώπων γύρω μας. Μας λέει ότι οι άλλοι φταίνε και εμείς φταίμε για αυτούς.

Το δεύτερο σκέλος είναι, ότι είμαστε υπεύθυνοι τουλάχιστον για αυτό που νιώθουμε με αυτό που κάνει ο άλλος. Αν το σκεφτείτε δεν μπορείτε να το αρνηθείτε, γιατί 100 άτομα δημιουργούν άλλα συναισθήματα με το ίδιο ερέθισμα. Αυτό που γίνεται μέσα στο νου μας και την καρδιά μας και σε όλο το σύστημά μας ορίζεται όχι από το ερέθισμα αλλά τι σημασία δίνουμε σε αυτό και πως το ερμηνεύουμε. Εκεί τουλάχιστον, αν το σκεφτείτε, θα χρειαστεί να συμφωνήσετε μαζί μου, γιατί ο διπλανός δεν δίνει την ίδια σημασία και δεν το ερμηνεύει με τον ίδιο τρόπο, λέει «δεν βαριέσαι, έχει πρόβλημα ο άνθρωπος. Μη σκας» και εμείς λέμε τα ίδια στον άλλον όταν το ερέθισμα δεν μας απασχολεί ιδιαίτερα. Τότε τουλάχιστον ας δεχτούμε την ευθύνη για τα συναισθήματα που νιώθουμε με το ερέθισμα που μας δίνει ο άλλος.

2. «Οι άλλοι δημιουργούν τη δική τους πραγματικότητα. Δεν είμαστε υπεύθυνοι για τα συναισθήματά τους».

Είμαστε όμως υπεύθυνοι για τις πράξεις μας, τις σκέψεις μας, τα λόγια μας. Είμαστε υπεύθυνοι και αυτά δημιουργούν τη ζωή μας, δημιουργούν τις συνέπειες στη ζωή μας. Γιατί είναι σημαντικό αυτό; Γιατί πολλές συγκρούσεις, πάρα πολλές συγκρούσεις και τσακωμοί που έχουμε με τους άλλους ανθρώπους είναι επειδή δεν έχουμε φύγει από την πεποίθηση ότι είμαστε υπεύθυνοι γι’ αυτό που νιώθουν. Χρειάζεται να ελευθερωθούμε από αυτή την ιδέα ότι εμείς είμαστε υπεύθυνοι για τα συναισθήματα των άλλων. Αλλιώς νιώθουμε ότι πρέπει με κάποιον τρόπο να αναγκάζουμε τον άλλον να είναι αλλιώς, για να μπορούμε να νιώθουμε εμείς εντάξει. Είναι πολύ σημαντικό να μπορούμε να πάρουμε εμείς την ευθύνη για τα συναισθήματά μας και να επιτρέπουμε στον άλλον να έχει την ευθύνη για τα δικά του.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ζητάμε μια άλλη συμπεριφορά από τον άλλον και δεν σημαίνει ότι εμείς δεν προσπαθούμε να συμπεριφερόμαστε με τρόπο ώστε να μη στεναχωρηθεί ο άλλος. Τον σεβόμαστε, τον αγαπάμε και κάνουμε ότι μπορούμε. Όταν επιλέγει, παρόλο που εμείς δεν θέλουμε καθόλου να τον στεναχωρήσουμε, αλλά επιλέγει να στεναχωρηθεί έτσι κι αλλιώς, ας μη νιώθουμε την ευθύνη. Ας του επιτρέψουμε να έχει την ευθύνη για τα συναισθήματα που επιλέγει να δημιουργεί, παρόλο που εμείς δεν έχουμε κανένα κίνητρο να στεναχωρήσουμε τον άνθρωπο αυτόν.

3. «Να δεχτούμε και να είμαστε ευτυχισμένοι με τα πράγματα, όπως είναι, καθώς κάνουμε ότι μπορούμε ηθικά να τα αλλάξουμε, αν θέλουμε».

Υπάρχει ένα πολύ σημαντικό σεμινάριο για το θέμα: «Η Αποδοχή και η Δύναμη της Αποδοχής». Δεχόμαστε ότι η τωρινή μας πραγματικότητα είναι σοφή. Είναι αυτή που μπορεί να είναι λογαριάζοντας τις τρείς συνθήκες που σας ανέφερα: το Κάρμα, Επιλογή Ψυχής και Καθρέφτισμα. Οι τωρινές συνθήκες είναι ακριβώς οι συνθήκες που χρειαζόμαστε εμείς για να έχουμε το ερέθισμα για να κάνουμε το επόμενο βήμα στην εξέλιξή μας. Αν δεν το δεχόμαστε, δυστυχώς μέσα από το νόμο της έλξης , ότι δεν δεχόμαστε, ότι απορρίπτουμε, όπου νιώθουμε αρνητικά συναισθήματα, έχουμε περισσότερες πιθανότητες να έλκουμε αυτά στη ζωή μας. Η λύτρωσή μας είναι να σταματήσουμε να συμμετέχουμε σε αυτή την πραγματικότητα με το να το δεχτούμε σαν αποτέλεσμα νομοτέλειας του σύμπαντος και σαν ευκαιρία εξέλιξης. Να σταματήσουμε να το απορρίπτουμε, να μη νιώθουμε αδικία ή θυμό, και να ρωτήσουμε τον εαυτό μας :«Τι μπορώ να μάθω εδώ; »

4. «Να θυμόμαστε ότι σαν θεϊκή συνειδητότητα αξίζουμε πάντα σεβασμό και αγάπη ανεξάρτητα από τις σκέψεις, τα λόγια και την συμπεριφορά των άλλων ή ακόμη και του εαυτού μας».

Επίσης μια σημαντική πληροφορία είναι, ότι ένα μεγάλο μέρος του πόνου που βιώνουμε από την συμπεριφορά των άλλων, είναι γιατί πιστεύουμε ότι χάνουμε την αξία μας. Από τον τρόπο που μιλάνε, από την κριτική τους, από την επιθετικότητά τους, από την απόρριψή τους. Είναι μια ψευδαίσθηση. Δεν έχει καμία σχέση η αξία μας με τη δική τους συμπεριφορά, με τα δικά τους λόγια. Η αξία μας είναι δεδομένη, σαν εκφράσεις, ακτίνες του θείου στην υλική διάσταση. Έχουμε προγραμματιστεί να πιστεύουμε ότι η αξία μας μειώνεται ή κινδυνεύει από τα λόγια και τις πράξεις των άλλων. Αν μπορούμε να μάθουμε αυτό το μάθημα, το 50% από τις φορές που στεναχωριόμαστε θα εξαφανιστούν. Ο άλλος έχει πρόβλημα.

Πότε είναι ο άλλος επιθετικός και επικριτικός; όταν είναι ευτυχισμένος; Όχι. Έχει πρόβλημα, δε νοιώθει καλά και απορρίπτει , θυμώνει και υψώνει τη φωνή του και μιλάει υποτιμητικά, ειρωνικά. Δεν το κάνει αυτό επειδή είναι ευτυχισμένος, επειδή έχει δίκιο, το κάνει επειδή δε νιώθει καλά. Δεν είναι ικανοποιημένος, είναι φοβισμένος, αδικημένος, στεναχωρημένος. Να το θυμόμαστε αυτό. Όταν βλέπουμε τον άλλον να συμπεριφέρεται έτσι μπορούμε να σκεφτούμε 3 ερωτήσεις.

α. «Τι νοιώθει; Τι νοιώθει που τον κάνει να συμπεριφέρεται έτσι;» Σίγουρα δεν είναι ευτυχισμένος, έχει κάποιο πρόβλημα , κάποιο ενεργειακό ή συναισθηματικό μπλοκάρισμα .

β. «Τι μπορώ να μάθω εδώ; Αυτοπεποίθηση; Αυτοπαραδοχή; Κατανόηση; Αποταύτιση; Συγχώρεση; Καθορισμό ορίων; Να κάνω ένα εγώ μήνυμα; Τι μπορώ να μάθω εδώ;»

γ. «Ποιος θέλω να είμαι απέναντι σε αυτό το ερέθισμα; Να τον βρίζω; Να του επιτίθεμαι; Να μην του απαντάω; Να κάνω ενεργητική ακρόαση; Να ρωτήσω τι νοιώθει; Τι συμβαίνει; Αν μπορώ να τον βοηθήσω; Να του πω ότι τον αγαπώ; Τι να κάνω;».

Υπάρχει το βιβλίο «Ποιος Θέλω να Είμαι» και σε κάθε ερέθισμα σας προσφέρει περίπου 20 πιθανότητες. Αυτή είναι η μόνη ελευθερία μας. Η μόνη ελευθερία μας είναι πως ανταποκρινόμαστε προς τα ερεθίσματα. Τα ερεθίσματα που υπάρχουν σήμερα στη ζωή μας είναι το αποτέλεσμα αυτών των τριών παραγόντων: Κάρμα, Επιλογή Ψυχής και Καθρέφτισμα.

Η δύναμή μας να δημιουργήσουμε μια άλλη πραγματικότητα, είναι να αντιδράμε προς αυτά διαφορετικά. Να πάρουμε αυτή την ευκαιρία για να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε και που νιώθουμε και να ανταποκρινόμαστε προς αυτό το ερέθισμα διαφορετικά. Μία ζωή ανταποκρινόμαστε μηχανικά σαν ρομπότ, και παράγουμε τα ίδια συναισθήματα και συμπεριφορές και απαντάμε με τον ίδιο τρόπο, ή απομακρυνόμαστε ή κάνουμε μούτρα ή επίθεση. Ο μόνος τρόπος να δημιουργήσουμε μία άλλη πραγματικότητα διαφορετική από την πραγματικότητα που έχουμε αυτή τη στιγμή, είναι να το βλέπουμε διαφορετικά, να νιώθουμε διαφορετικά και να ανταποκρινόμαστε διαφορετικά.

Μια μεγάλη βοήθεια μας προσφέρει εδώ η Ενεργειακή Ψυχολογία, που θα αναφέρουμε σε λίγο.

Ας εδραιώσουμε το αίσθημα της αξίας μας και ας καταλάβουμε ότι δεν κινδυνεύει καθόλου από την αντίληψη, τα λόγια ή την συμπεριφορά του άλλου. Τώρα, εδώ να προσέξουμε δύο παγίδες: Ότι αξίζουμε ανεξάρτητα από τη γνώμη των άλλων, δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε ελαττώματα. Απλώς αξίζουμε με τα ελαττώματα μας ,επίσης και οι άλλοι αξίζουν με τα ελαττώματα τους τη δική μας αγάπη και σεβασμό. Και δεύτερον, δεν σημαίνει ότι είμαστε ανώτεροι από κανέναν, αλλά ούτε κατώτεροι.

Είμαστε όλοι ακτίνες της θείας συνειδητότητας, όλοι αξίζουμε αγάπη και σεβασμό.

5. «Να θυμόμαστε επίσης ότι σαν αιώνια όντα είμαστε πάντα ασφαλείς».

Δύο ευάλωτα σημεία: Αξία και Ασφάλεια. Αν είχαμε ξεκαθαρίσει την αξία και την ασφάλειά μας ,ότι και να έκανε ο άλλος δε θα είχαμε πρόβλημα. Έχουμε πρόβλημα από αυτά τα δύο. Όταν νιώθουμε ότι ο τρόπος που λειτουργεί βάζει σε κίνδυνο την αξία μας ή την ασφάλειά μας και μπορούμε να προσθέσουμε εδώ και την ελευθερία μας, μας περιορίζει την ελευθερία ή την απόλαυσή μας και ακόμα και το νόημα της ύπαρξής μας.

6. «Να καλλιεργούμε κατανόηση για τους άλλους και τον εαυτό μας καθώς είμαστε όλοι σε μία διαδικασία εξέλιξης».

Να συνειδητοποιήσουμε ότι ο άλλος ίσως έχει πρόβλημα από τα παιδικά του χρόνια. Πιθανόν να είναι δυστυχισμένος ή φοβισμένος ή πληγωμένος και συμπεριφέρεται έτσι. Ελέγχεται από τις προσκολλήσεις και τις ανάγκες του. Και εδώ είναι πολύ σημαντικό να ασκήσουμε την διάκριση στο νου μας μεταξύ του άλλου και της συμπεριφοράς του. Μπορούμε να διατηρήσουμε την αποδοχή και την αγάπη για το ον καθώς διαπραγματευόμαστε μια άλλη συμπεριφορά από αυτόν τον άνθρωπο. Δηλαδή απορρίπτουμε την συμπεριφορά αλλά όχι το ον, τον άνθρωπο. Αυτό είναι πολύ σημαντικό για τα παιδιά. Να εξηγήσουμε στα παιδιά, πως όταν θυμώνουμε δεν χάνουμε την αγάπη μας για αυτά. Αγαπάμε το παιδί, αλλά δεν μας αρέσει η τη συμπεριφορά του και για ποιους λόγους δεν αγαπάμε αυτή την συγκεκριμένη συμπεριφορά. Τι φοβόμαστε ή τι πιστεύουμε γι’ αυτό.

7. «Έχουμε κάνει εξελικτικές επιλογές να εξελιχθούμε μέσα από αυτή την εμπειρία». Αυτή την εμπειρία για κάποιο λόγο την έχουμε επιλέξει, να έχουμε επαφή με έναν άνθρωπο που λειτουργεί με τον τρόπο που είναι δυσάρεστος για το νου μας, για το εγώ μας. Είναι μια επιλογή που έχουμε κάνει για να μπορούμε να εξελιχθούμε.
8. “Να αξιοποιήσουμε εμψυχωτικές ερωτήσεις, ρωτώντας γιατί νιώθουμε ηρεμία, αξία, ασφάλεια, αγάπη ή ευτυχία ακόμα και όταν ή παρόλο που ο άλλος συμπεριφέρεται έτσι”.

Είναι μια όμορφη άσκηση. Μπορείτε να την κάνετε γραπτά. Επιλέγετε τη συμπεριφορά που σας στεναχωρεί. Συνειδητοποιείτε πως νιώθετε όταν ο άλλος συμπεριφέρεται έτσι και μετά ρωτάτε τον εαυτό σας «Τι θα ήθελα να νιώθω; Ηρεμία; Αδιαφορία; Ασφάλεια; Αξία; Αγάπη, Δύναμη; Τι θέλω να νιώθω; Κατανόηση;» Μετά δημιουργείτε μια εμψυχωτική ερώτηση που λέει «Γιατί νιώθω ηρεμία ή ασφάλεια ή την αξία μου ακόμα και όταν ο άλλος με απορρίπτει, ακόμα και όταν ο άλλος μιλάει επιθετικά, ακόμα και όταν ο άλλος μου λέει ότι κάνω λάθος;». Και μετά γράφουμε από κάτω από την ερώτηση όλους τους λόγους, λογικούς, πρακτικούς και πνευματικούς λόγους που μπορούμε να νιώθουμε την ηρεμία μας, να νιώθουμε την αξία μας, να νιώθουμε την ασφάλειά μας, ακόμα και όταν ο άλλος δεν συμπεριφέρεται όπως θα θέλαμε να συμπεριφερθεί.

Είναι μια εύκολη και αποτελεσματική μέθοδος που μπορείτε να την εφαρμόζετε για όποιο ερέθισμα σας απασχολεί. Και μία απάντηση που μπορείτε να βάλετε πάντα είναι «Με συμφέρει. Με συμφέρει να είμαι ήρεμος, με συμφέρει να είμαι ευτυχισμένος ακόμη και όταν συμβαίνει αυτό».

9. «Να μην το πάρουμε προσωπικά. Ο άλλος έχει πρόβλημα, δεν μπορεί να ελέγξει τον εαυτό του»

Πολύ συχνά παίρνουμε προσωπικά θέματα που δεν είναι προσωπικά. Πιστεύουμε ότι ο άλλος κάνει κάτι για να μας στεναχωρήσει. Δεν είμαι πεπεισμένος για αυτό. Αυτό μπορεί να συμβαίνει 5 % από τις φορές. Ο άλλος κάνει κάτι επειδή έχει ανάγκη να το κάνει. Έχει προγραμματιστεί να λειτουργεί έτσι, να μιλάει έτσι, αυτοαμύνεται, προσπαθεί να προστατεύσει τον εαυτό του, να ικανοποιήσει τις ανάγκες του και εμείς το παίρνουμε σαν να το κάνει μόνο και μόνο για να μας στεναχωρήσει. Αν το σκεφτούμε σε βάθος, πιθανόν να μην αληθεύει. Θα υπάρχουν φορές που ήμασταν από την άλλη πλευρά, και κάναμε πράγματα επειδή εμείς πιστεύαμε σε αυτά, έχουμε συνηθίσει να λειτουργούμε έτσι, ικανοποιούμε ανάγκες και ο άλλος υποφέρει ή θίγεται και νομίζει ότι το κάνουμε για να τον στεναχωρήσουμε. Πιθανόν να το έχετε βιώσει. Δεν είχαμε κίνητρο να τον στεναχωρήσουμε, απλώς κάναμε αυτό που είχαμε ανάγκη να κάνουμε. Ας μην τα παίρνουμε τα πράγματα τόσο προσωπικά.

10. «Ίσως έχουμε κάτι να διορθώσουμε στη σκέψη, στην έκφραση, στη συμπεριφορά και στον τρόπο ζωής μας».

Εδώ θα χρειαστεί να χωρίσουμε το περιεχόμενο του τι λέει ο άλλος, από τον τρόπο που το λέει. Όταν κάποιος λέει κάτι επικριτικά, επιθετικά δεν ακούμε καν το περιεχόμενο. Κλείνουμε τα «παντζούρια» και αμυνόμαστε και ετοιμάζουμε την απάντησή μας. Ο άλλος είναι μία μορφή του Σύμπαντος, του Θείου που μας μιλάει. Μπορεί ο τρόπος του να είναι εντελώς λάθος, αλλά μπορεί να έχει να μας πει κάτι σημαντικό. Ας μην το αποκλείουμε. Και ακόμα αν έχει κάτι να μας πει, δεν σημαίνει ότι δεν αξίζουμε. Ας θυμηθούμε ότι είμαστε στο στάδιο της εξέλιξης , και είναι απόλυτα φυσικό να έχουμε ελαττώματα. Φυσικά και δεν τα κάνουμε όλα σωστά. Ας πάρουμε την ευκαιρία να ακούσουμε τι λέει ο άλλος, μόνο όφελος μπορούμε να έχουμε από αυτό. Αν έχει δίκιο, έχουμε την ευκαιρία να διορθώσουμε ότι μπορούμε και αν δεν έχει δίκιο, έχουμε την ευκαιρία τώρα να βιώσουμε την αξία μας, παρόλο που ο άλλος λέει ότι δεν είμαστε εντάξει. Έχουμε την ευκαιρία να μάθουμε κάτι μέσα από αυτό που λέει, αλλά για να το καταφέρουμε αυτό χρειάζεται να ξεχωρίσουμε το περιεχόμενο από τον τρόπο.

11.«Να ψάξουμε το πιθανό καθρέφτισμα και τον μηχανισμό με τον οποίο επηρεαζόμαστε».

Ίσως καθρεφτίζεται ο φόβος μας για την επιθετικότητα ή ο φόβος για την κριτική ή τα συναισθήματα και οι πεποιθήσεις μας. Ίσως η πεποίθηση ότι «δεν είμαι καλός, ότι δεν αξίζω.» Μπορεί να καθρεφτίζονται οι προσκολλήσεις μας. Ίσως η συμπεριφορά του θίγει κάποια προσκόλληση μας. Ίσως έχουμε ενοχές, που έλκουν την συγκεκριμένη συμπεριφορά του άλλου, που ενεργοποιούν τις ενοχές μας, σαν ευκαιρία να απελευθερωθούμε από αυτές. Ίσως μας καθρεφτίζει μία προβολή ή προκατάληψη που έχουμε. Υπάρχει ένα ολόκληρο μάθημα πάνω σε αυτό όπου αναφερόμαστε σε περίπου 20 στοιχεία που υπάρχουν μέσα μας που καθρεφτίζονται στη συμπεριφορά του άλλου. Ίσως συμπεριφερόμαστε προς τον εαυτό μας έτσι.

Επίσης, πιθανόν να καθρεφτίζει ότι δεν σεβόμαστε εμείς τον εαυτό μας, κριτικάρουμε τον εαυτό μας, απορρίπτουμε τον εαυτό μας. Ο άλλος καθρεφτίζει αυτό που κάνουμε εμείς και θυμώνουμε μαζί του. Είναι ο καθρέφτης μας. Μας δείχνει ότι εμείς κριτικάρουμε τον εαυτό μας, ότι εμείς δεν σεβόμαστε τις ανάγκες μας, δεν παίρνουμε χρόνο για τις ανάγκες μας και θυμώνουμε μαζί του όταν κάνει το ίδιο σε μας ή στον εαυτό του.

Εδώ η μέθοδος που χρησιμοποιούμε είναι το Ho΄oponopono, όπου ζητάμε να ελευθερωθούμε από ότι υπάρχει μέσα μας που προδιαθέτει τον άλλον να συμπεριφερθεί με τον τρόπο αυτό. Να ρωτήσουμε «Τι μας καθρεφτίζει;». Τι συναισθήματα μας καθρεφτίζει, ποιες πεποιθήσεις, ποιους φόβους, ποιες ενοχές, ποιες δικές μας συμπεριφορές μπορεί να καθρεφτίζει;

12. «Να επικοινωνήσουμε με εγώ μήνυμα και να καθορίσουμε όρια με αγάπη και σταθερότητα, αγάπη με πνευματική διάκριση».

Είναι και ένα μάθημα αυτό. Να έχουμε αρκετό αυτοσεβασμό, να μη φοβόμαστε τη σύγκρουση, να μη φοβόμαστε την απόρριψη και να εξηγούμε στον άλλον τι νιώθουμε και τι χρειαζόμαστε.

Στο «εγώ μήνυμα» εξηγούμε στον άλλον τι χρειαζόμαστε από αυτόν, επικοινωνούμε τις ανάγκες και συναισθήματά μας. Το «εσύ μήνυμα» είναι κάτι εντελώς διαφορετικό, όπου λέμε στον άλλον ότι είναι λάθος, ασκούμε κριτική.

Στο «εγώ μήνυμα» δεν λέμε «είσαι λάθος», λέμε «εγώ νιώθω έτσι, εγώ χρειάζομαι να με προσέχεις, χρειάζομαι να με δεχτείς, χρειάζομαι να μου μιλάς με έναν ήρεμο και σεβαστό τρόπο».

13. «Ενεργητική ακρόαση. Να βοηθήσουμε τον εαυτό μας και τον άλλον να καταλάβουμε τι νιώθει και τι χρειάζεται».

Τα δύο εργαλεία της αποτελεσματικής επικοινωνίας είναι το «εγώ μήνυμα» και η ενεργητική ακρόαση. Το «εγώ μήνυμα» το χρησιμοποιούμε όταν εμείς έχουμε πρόβλημα.

Την «ενεργητική ακρόαση» την χρησιμοποιούμε όταν ο άλλος έχει πρόβλημα. Όταν ο άλλος μας κριτικάρει ή μας επιτίθεται ποιος έχει το πρόβλημα; Ο άλλος. Ο άλλος έχει το πρόβλημα, δεν είναι καλά.

Γενικά δεν έχουμε μάθει να επικεντρωνόμαστε σε αυτό. Επικεντρωνόμαστε στο ότι εμείς δεν νιώθουμε καλά τώρα. Δε χρειάζεται να πούμε κάτι, δε χρειάζεται να απαντήσουμε σε κάτι.

Είναι αρκετό να ρωτήσουμε τον άλλον «τι νιώθει, τι χρειάζεται, μήπως έχουμε κάνει κάτι, τι μπορούμε να κάνουμε για να νιώσει καλύτερα».

Δεν χρειάζεται εδώ «εγώ μήνυμα», όταν ο άλλος είναι θυμωμένος, χρειάζεται «ενεργητική ακρόαση», να τον ακούσουμε και μετά μπορούμε να πούμε «ξέρεις όμως, όταν μου μιλάς μ’ αυτό τον τρόπο στεναχωριέμαι εγώ, χάνω τη διάθεση να επικοινωνήσω μαζί σου, χάνω τη διάθεση να συνεργαστώ μαζί σου. Θα παρακαλούσα από εδώ και πέρα, όταν έχεις μια ανάγκη να μου την εκφράζεις ξεκάθαρα, χωρίς κριτική, χωρίς επιθετικότητα».

Είναι ένας συνδυασμός από αυτές τις δύο τεχνικές «εγώ μήνυμα» και «ενεργητική ακρόαση» που μπορούμε να καλλιεργήσουμε μια πολύ πιο σωστή επικοινωνία.

Γίνονται μαθήματα πάνω σε αυτό και υπάρχουν 4 βίντεο στο ιντερνέτ για την αποτελεσματική επικοινωνία. Αν δεν τα βρείτε στείλτε μας ένα e-mail για να σας τα στείλουμε.

 

14. «Να συνειδητοποιήσουμε πιθανές εσωτερικές συγκρούσεις».

Ο άλλος καθρεφτίζει εκτός από τον φόβο μας, την ενοχή μας, τις προκαταλήψεις μας και τις εσωτερικές μας συγκρούσεις. Τι σημαίνει αυτό; Έχουμε δύο κομμάτια του εαυτού μας που συγκρούονται, έχουν διαφορετικές ανάγκες και υπάρχει μία πάλη μέσα μας. Ο άλλος όταν μας καθρεφτίζει αυτό, θα καθρεφτίζει ένα μέρος του εαυτού μας που συγκρούεται με το άλλο και όταν λειτουργεί μ’ αυτό τον τρόπο, εμείς θα έχουμε σύγκρουση μαζί του επειδή έχουμε σύγκρουση με τον εαυτό μας.

Αν ήμασταν ξεκάθαροι, δεν θα είχαμε πρόβλημα. Αυτό που μας καθρεφτίζει είναι ένα μέρος του εαυτού μας, με το οποίο συγκρουόμαστε και μετά έχουμε πρόβλημα με τον άλλον, που δεν θα είχαμε, αν είχαμε λύσει την εσωτερική μας σύγκρουση.

15. «Να δούμε τον άλλον σαν δάσκαλο, σαν την τέλεια ευκαιρία για εξέλιξη».

Όχι δάσκαλο για μίμηση. Δάσκαλο για να μάθουμε να συνδεόμαστε με τον ανώτερο εαυτό, παρόλο που, να το προσέξετε αυτό: όταν κάποιος συμπεριφέρεται μ’ έναν τρόπο που μας στεναχωρεί έχουμε την εξής τάση, να ξεχάσουμε όλα τα θετικά του. Να βλέπουμε μόνο τα αρνητικά και να μην έχουμε μια αντικειμενική αντίληψη για τον άλλον. Κάθε πρωί μπορούμε να φέρνουμε στο νου μας 5 θετικές ιδιότητες του άλλου.

Μπορεί αυτές οι ιδιότητες να μη μας ωφελούν σε κάτι, μπορεί να είναι καλός μάγειρας, μπορεί να είναι καλός οδηγός, μπορεί να είναι καλός στα μαθηματικά, μπορεί να είναι εύσπλαχνος στους άλλους, ακόμη και όταν είναι τσιγκούνης μαζί μας, δεν έχει σημασία, σημασία έχει ότι έχει θετικές ιδιότητες και είναι πολύ σημαντικό να ισορροπήσουμε στο νου μας αυτή την εικόνα που έχουμε για τον άλλον άνθρωπο.

Αν έχετε πρόβλημα με κάποιον άνθρωπο προτείνω την εξής άσκηση: να κλείσετε τα μάτια σας, να ηρεμήσετε με κάποιον τρόπο, να φέρετε στο νου σας τον άλλον, να φέρετε στο νου σας 5 θετικές ιδιότητές του, να κάνετε Ho΄oponopono (αν δεν ξέρετε τι σημαίνει αυτό κοιτάξτε ή στείλτε μήνυμα να σας στείλουμε το link για αυτό) όπου ζητάτε να απελευθερωθείτε από ότι υπάρχει μέσα σας που μπορεί να έλκει αυτή τη συμπεριφορά, όποια συμμετοχή και αν έχετε.

Στο τέλος, να τον οραματιστείτε με φως μέσα του και γύρω του και να ευχηθείτε το ανώτερο καλό για αυτόν. Είναι το πιο σημαντικό που μπορείτε να κάνετε.

Το επαναλαμβάνω: Φέρτε τον στο νου, θυμηθείτε 5 θετικές ιδιότητες του, να αλλάξει λίγο η διάθεσή σας, κάντε Ho΄oponopono, (μάθετε τη μέθοδο από την ιστοσελίδα μας, ζητήστε να απελευθερωθείτε από ότι υπάρχει μέσα σας που έλκει αυτό το πράγμα, αυτό το ερέθισμα) και οραματιστείτε τον άλλον σε φως και ευχηθείτε να είναι καλά. Αυτό είναι το πιο αποτελεσματικό που μπορείτε να κάνετε.

16. «Να θεραπεύσουμε παιδικά βιώματα που μας κάνουν ευάλωτους».

Θιγόμαστε, στεναχωριόμαστε, πονάμε και φοβόμαστε όχι επειδή αντικειμενικά κινδυνεύουμε από κάτι αλλά επειδή το παιδί μέσα μας πιστεύει ότι κινδυνεύει. Έτσι, χρειάζεται η εργασία και η θεραπεία με το εσωτερικό παιδί. (Είναι πολύ σημαντικό σεμινάριο αν δεν το έχετε κάνει 5 φορές αξίζει να κάντε ξανά και ξανά. Υπάρχει πολύ πράγμα μέσα στο υποσυνείδητο, που χρειάζεται να διορθωθεί. Και ο ποιο αποτελεσματικός τρόπος είναι το σεμινάριο για την θεραπεία του εσωτερικού παιδιού).

17. «Να κάνουμε Ho΄oponopono και να οραματιστούμε στο φως τον άλλον».
18. «Να βοηθήσουμε τον άλλον να νιώσει ασφάλεια μαζί μας».

Η συμπεριφορά του είναι αμυντική. Όλες οι αρνητικές συμπεριφορές είναι αμυντικές. Ακόμη και όταν κάνει μούτρα ή δεν μας μιλάει, μας επιτίθεται και μας κριτικάρει. Μάλλον δεν το κάνει αυτό με ένα παιδί 2 μηνών, ούτε με ένα κουταβάκι 2 μηνών, όπου προφανώς νιώθει ασφάλεια. Μία μεγάλη πρόκληση στην εξέλιξή μας είναι να γίνουμε τόσο αθώοι, χωρίς πονηριά, χωρίς φόβο και αμυντικούς μηχανισμούς, τόσο ανοιχτοί και καθαροί όπως ένα παιδί 2 μηνών. Χωρίς αμυντικούς μηχανισμούς. Τότε θα νιώθει ασφάλεια και δεν θα αμύνεται με τον τρόπο που αμύνεται.

19. «Να συγχωρούμε τον άλλον και τον εαυτό μας».

Το αντίθετο από την συγχώρεση είναι να διατηρούμε αρνητικά συναισθήματα. Τα αρνητικά συναισθήματα έλκουν αυτά για τα οποία νιώθουμε αρνητικά. Ευχάριστα συναισθήματα έλκουν αυτά για τα οποία νιώθουμε ευχάριστα. Αν δεν συγχωρούμε τον άλλον και διατηρούμε αρνητικά συναισθήματα έλκουμε ξανά και ξανά το ίδιο και αν φύγει αυτός θα βρούμε κάποιον άλλον, που θα έλκουμε ακριβώς την ίδια συμπεριφορά. Το πρόβλημα όμως δεν είναι με τον άλλον, είναι με τη συμπεριφορά του και θα έλκουμε από εδώ και από εκεί παρόμοιες συμπεριφορές, μέχρι να μη νιώθουμε ότι μας θίγει αυτή η συμπεριφορά, να μη στεναχωριόμαστε.

20. «Να αγαπήσουμε χωρίς όρους τον άλλον και τον εαυτό μας».

Όταν θα έχουμε κάνει όλη αυτή την εσωτερική εργασία και δε θα έχουμε καθόλου ταύτιση με το εγώ μας, θα μπορούμε να συγχωρούμε και να αγαπάμε. Μπορούμε να το εξασκήσουμε και συγχρόνως να αφαιρέσουμε τα εμπόδια ,αντιστάσεις και ψυχολογική αντιστροφή. Οι φιλόσοφοι έχουν προσεγγίσεις για αυτό. Το ένα είναι ότι αυτές οι αρετές είναι μέσα μας και το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να τα ξαναθυμηθούμε. Να αφαιρέσουμε τα εμπόδια ,για να βιώσουμε την αγάπη μέσα μας – που σημαίνει να φύγουμε από το φόβο και την άμυνα.

Το δεύτερο είναι, ότι χρειάζονται εξάσκηση, γιατί δεν θεωρούνται φυσικές ιδιότητες. Και ως εκ τούτου, χρειάζεται κάποιος να κάνει εξάσκηση, να εκπαιδευτεί στην αγάπη, στη συγχώρεση, στην τιμιότητα. Εγώ πιστεύω και στα δύο. Είναι μέσα μας έμφυτα. Αυτά που μας εμποδίζουν είναι οι προγραμματισμοί και οι ψευδαισθήσεις μας αλλά μπορούμε και να τα εξασκήσουμε.

21. «Να αναρωτηθούμε ποιο είναι το μάθημά μας εδώ».

Σίγουρα το βασικό μάθημα είναι πρώτα απ΄ όλα να είμαστε καλά με ότι συμβαίνει. Να δεχτούμε την κατάσταση σαν σοφή, σαν δίκαια, σαν τέλεια ευκαιρία για εξέλιξη. Μετά, να σκεφτούμε τι χρειάζεται να κάνουμε εκτός από αυτό. Να επικοινωνούμε; Να καθορίζουμε όρια; Να αλλάξουμε κάποια πράγματα σχετικά με το τρόπο της ζωής μας, κάποιες συμπεριφορές; Τι χρειάζεται να κάνουμε εκτός από το να μπορούμε να είμαστε καλά.

22. «Να ψάξουμε για πιθανή υποσυνείδητη αντιστροφή».

Τι είναι αυτό; Το «Πονόσωμα» είναι κομμάτι του υποσυνείδητου που τείνει να θέλει να βιώσει αυτό που έχει συνηθίσει να βιώνει. Και αν έχουμε βιώσει απόρριψη ή επιθετικότητα ή απογοήτευση ή αδικία υπάρχει ένα μέρος του υποσυνείδητου, αλλά και του ενδοκρινικού συστήματος, που αναζητάει αυτή την εμπειρία. Σε ασκήσεις που κάνουμε σε αυτή την περίπτωση, ζητάμε από τους ανθρώπους να φαντάζονται πως ο άλλος αλλάζει και είναι άψογος, είναι τέλειος, συμπεριφέρεται πολύ όμορφα, με πάρα πολύ αγάπη προς εμάς. Υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που συνειδητοποιούν ότι κάτι τους λείπει, δεν νιώθουν άνετα, έχουν συνηθίσει την κατάσταση αυτή, και υπάρχει ένα κομμάτι τους που αναζητάει και βρίσκει τον τρόπο να βιώσει αυτό το δυσάρεστο. Το γνωστό δυσάρεστο είναι πιο ασφαλές για αυτά τα άτομα από το άγνωστο όμορφο. Είναι γεγονός αυτό. Και αν είμαστε στο ρόλο του θύματος ή του αδικημένου ισχύει ακόμη περισσότερο.

23. «Να συνειδητοποιήσουμε αν έχουμε μια συμπεριφορά που δεν βοηθάει».

Θυμάμαι μια γυναίκα που είπε «Εγώ σήμερα κατάλαβα γιατί δε μου εκφράζεται ο άντρας μου, διότι ότι και να πει θα του πω ότι δεν έχει δίκιο». Η συμπεριφορά της δεν τον βοηθάει. Ή συναντάω ανθρώπους που λένε «Θέλω τον άλλον να είναι πιο υπεύθυνος». Αλλά αυτοί είναι στο ρόλο του «υπερυπεύθυνου» ή «τελειομανή» και ότι κι αν κάνει ο άλλος δεν τους ικανοποιεί ο τρόπος του και δεν έχουν την υπομονή να αφήσουν τον άλλον να το κάνει με τον δικό του τρόπο και χρόνο. Τον προλαβαίνουν, το κάνουν αυτοί και άλλη μια φορά επιβεβαιώνονται, ότι ο άλλος είναι ανεύθυνος. Δηλαδή με το να κριτικάρουν τον τρόπο που κάνει αυτό που κάνει, με το να μην του αφήνουν ποτέ τον χρόνο να το κάνει, αυτού του είδους η συμπεριφορά δεν βοηθάει. Καλό είναι να ρωτήσουμε τον εαυτό μας «Αυτή η συμπεριφορά που δέχομαι από τον άλλον μήπως καθρεφτίζει μια δική μου συμπεριφορά;». Δε χρειάζεται να είναι η ίδια, μπορεί να είναι κάτι άλλο που ελκύει αυτό.

24. «Να αφήσουμε την προσκόλληση ή την ανάγκη που δημιουργεί το πρόβλημα».

Στενοχωριόμαστε μόνο όταν νιώθουμε ότι μια προσκόλληση ή ανάγκη μας κινδυνεύει. Ίσως η προσκόλληση για την έγκριση του άλλου, στη συμφωνία του άλλου, στο παιδί μας να λειτουργήσει όπως εμείς χρειαζόμαστε να λειτουργήσει για να νιώθουμε καλά εμείς. Όταν πιστεύουμε ότι οι προσκολλήσεις μας κινδυνεύουν, αναστατωνόμαστε. Νιώθουμε και λειτουργούμε επιθετικά και στεναχωριόμαστε. Καμιά φορά, υπάρχουν συμβάσεις ψυχής με τους ανθρώπους που είναι κοντά μας, να μην ικανοποιήσουν τις προσκολλήσεις μας μόνο και μόνο επειδή σαν ψυχές στην εξέλιξη είναι ώρα να απελευθερωθούμε από αυτές τις προσκολλήσεις.

Σε τέτοιες περιπτώσεις υπάρχει το ενδεχόμενο, ότι και να κάνουμε, να μην αλλάξει ο άλλος. Γιατί έχουμε συμφωνήσει πνευματικά «Μη μου δώσεις αυτά που θέλω εξωτερικά. Επιτέλους θέλω να νιώθω την αξία μου μέσα μου, επιτέλους θέλω να νιώθω ασφάλεια μέσα μου». Εμείς νιώθουμε αδικία εδώ, ίσως ο άλλος νιώθει και ενοχή και όταν θα φύγουμε από τη σκηνή (της Γης) θα πούμε «Τι ωραία που έπαιξες αυτό τον ρόλο και δε με δέχτηκες ποτέ, και δε μου είπες ποτέ ένα καλό λόγο. Ευχαριστώ πάρα πολύ για τη βοήθεια». Έχουμε την ελεύθερη βούληση να χρησιμοποιούμε ή να μην χρησιμοποιούμε αυτές τις ευκαιρίες.

Αυτό δε σημαίνει ότι δεν κάνουμε «εγώ μήνυμα» και ότι δεν ζητάμε αυτό που χρειαζόμαστε. Ζητάμε, χωρίς να κάνουμε επίθεση, χωρίς να κάνουμε κριτική, χωρίς να παίζουμε το θύμα. Με καθαρά λόγια εξηγούμε τι χρειαζόμαστε. Εξηγούμε με σταθερότητα. Ένα από τα επόμενα μαθήματα είναι ότι η αντιμετώπιση δεν χρειάζεται να είναι σύγκρουση. Έχουμε δύο εικόνες στο νου μας για τη διαφορά των αναγκών, έχουμε την υποχώρηση και την επίθεση. Αυτό έχουμε δει σαν παιδιά. Ο ένας επιτίθεται, ο άλλος υποχωρεί. Δεν έχουμε δει τη διαπραγμάτευση με αυτοσεβασμό και με σεβασμό για τον άλλον. Η διαπραγμάτευση δεν χρειάζεται να είναι σύγκρουση. Σημαίνει ότι «Είμαι εδώ, έχω αποφασίσει ότι αξίζω μια διαφορετική συμπεριφορά, τη χρειάζομαι, θα συνεχίσω να επιμένω σε αυτό. Ούτε υποχωρώ, ούτε επιτίθεμαι, ούτε σε βρίζω, ούτε σου μιλάω αρνητικά αλλά είμαι εδώ, σταθερά».

25. «Να καταλάβουμε ότι ήμασταν, είμαστε και πάντα θα είμαστε ελεύθεροι».

Εδώ είναι μια άλλη αιτία σύγκρουσης. Νιώθουμε ότι ο άλλος εμποδίζει την ελευθερία μας. Δεν αληθεύει. Εμείς εμποδίζουμε την ελευθερία μας από τον φόβο ή από τον ρόλο ή από την προσκόλληση που έχουμε. Δεν μπορεί κανένας να μας αναγκάσει να κάνουμε κάτι. Εμείς υποχωρούμε και κάνουμε αυτό που θέλει ο άλλος και δεν κάνουμε αυτό που θέλουμε εμείς επειδή φοβόμαστε μη χάσουμε την αγάπη του, φοβόμαστε να συγκρουστούμε μαζί του ή να χάσουμε το μισθό μας, αν πρόκειται για εργοδότη. Δηλαδή δεν υπάρχει καταπίεση, υπάρχει παζάρι. Παζαρεύουμε την ελευθερία μας για να έχουμε αυτό που θέλουμε και δεν θέλουμε να χάσουμε. Υπάρχουν φορές που μπορεί να μην το ζητάει καν ο άλλος. Εμείς καταπιέζουμε τον εαυτό μας με το θέλουμε να είμαστε η «σωστή γυναίκα» ή «ο καλός άνθρωπος». Οι άλλοι δεν το ζητούν και μπορεί και να μην το θέλουν. Ίσως δεν χρειάζονται απαραίτητα να καθαρίζει συνεχώς το σπίτι, ούτε να μαγειρεύει. Αυτή είναι στο ρόλο της. Και θυμώνει κιόλας «Με καταπιέζετε!». Κανείς δεν την καταπιέζει, το ερμηνεύει με αυτόν το τρόπο. Κανείς δεν μπορεί να την καταπιέσει, αν δεν το επιτρέψει η ίδια να συμβεί. «Σου είπαμε ότι πρέπει να είναι όλα καθαρά και ότι πρέπει να μαγειρεύεις κάθε μέρα;» Υπάρχουν φορές που καταπιέζουμε τον εαυτό μας από κάποιον ρόλου που παίρνουμε και χρεώνουμε και τους άλλους με την καταπίεση. Είμαστε πάντα ελεύθεροι. Η μόνη λύση για αυτό είναι ή να κάνουμε αυτό που ζητάει ο άλλος με αγάπη και όχι από φόβο και όχι από ρόλο ή να μην το κάνουμε με αγάπη εξηγώντας γιατί δεν θέλουμε να το κάνουμε. Όμως να κάνουμε πράγματα και να χρεώνουμε τους άλλους δεν είναι αληθινό, είναι παιχνίδι. Ας πάρουμε την ευθύνη. Ας επιλέξουμε να το κάνουμε, αν μας αρέσει να το κάνουμε. Είναι περιττό να μαζεύουμε παράπονο και στεναχώρια.

26. «Να μάθουμε να λέμε όχι με αγάπη και να μάθουμε να λέμε ναι με αγάπη». Καμιά φορά το μάθημά μας είναι να μην κάνουμε αυτό που θέλουμε εμείς, να αγαπάμε τον άλλον και να κάνουμε από αγάπη αυτό που θέλει ο άλλος. Και αυτό είναι μάθημα.
27. «Να υπερβούμε προσκολλήσεις». Το αναφέραμε νωρίτερα.
28. «Να εφαρμόσουμε συνέπειες».

Έχουμε δυσκολία και εκεί. Υπάρχουν φορές που μετά από την ενεργητική ακρόαση και μετά από το «εγώ μήνυμα», αρκετές φορές και μετά από την πάροδο αρκετών χρόνων , που έρχεται η ώρα να πούμε: «Ξέρεις, θα πρέπει να εφαρμόσουμε κάποιες συνέπειες εδώ». Τώρα ποιες συνέπειες είναι αυτές εσείς θα πρέπει να αποφασίσετε, μάλλον σε συνεργασία με τον άλλον, αλλά υπάρχουν φορές που και αυτό είναι ένα μάθημα. Συνέπεια για το καλό του άλλου, και για το δικό μας καλό.

29. «Να αποταυτιστούμε από τους ρόλους που δημιουργούν το πρόβλημα».

Η προσκόλληση είναι η αιτία των δυσάρεστων συναισθημάτων. Αυτό που δημιουργεί την προσκόλληση είναι ο ρόλος με τον οποίο έχουμε ταυτιστεί. Ταυτιζόμενοι με το ρόλο του παιδιού χρειαζόμαστε από το «γονιό» κάποια συγκεκριμένα πράγματα. Ταυτιζόμενοι με το ρόλο του γονιού χρειαζόμαστε από και για το «παιδί» κάποια συγκεκριμένα πράγματα. Να είναι καλά, να έχει υγεία, να είναι ευτυχισμένο, να είναι επιτυχημένο στα μάτια της κοινωνίας, να μας σέβεται, να μας ακούει, να ζει σύμφωνα με τις δικές μας αντιλήψεις.

Παίζοντας το ρόλο του συντρόφου έχουμε συγκεκριμένες απαιτήσεις: Να μας ακούει, να μας σέβεται, να μας αγαπάει αποκλειστικά. Να είναι σεβαστός στους άλλους, να είναι καλά. Από τους γονείς έχουμε συγκεκριμένες προσκολλήσεις: Να μας δέχονται, να μας αγαπούν, να μας στηρίζουν, να μας δώσουν την περιουσία τους. Κάθε ταύτιση με κάθε ρόλο δημιουργεί προσκολλήσεις. Υπάρχει ένα σεμινάριο για αυτό με περίπου 150 προσκολλήσεις, που δημιουργούνται από τους ρόλους τους οικογενειακούς, τους επαγγελματικούς, το ρόλο του σωτήρα, το ρόλο του έξυπνου, το ρόλο του ξερόλα, το ρόλο του δυνατού, προσκολλήσεις πολλές.

Όταν κινδυνεύουν αυτές οι προσκολλήσεις πονάμε, υποφέρουμε, δεν νιώθουμε καλά και θεωρούμε τον άλλον ότι είναι η αιτία που εμείς δεν είμαστε καλά. Χρειάζεται να απελευθερωθούμε από αυτούς τους ρόλους και να μην είμαστε στον ρόλο γονιού – παιδιού ή παιδιού – γονιού, αλλά στον ρόλο του ενήλικα με ενήλικα, ψυχής με ψυχή, αδερφές ψυχές. Ας απελευθερωθούμε από την προσκόλληση του ρόλου του γονιού τουλάχιστον μετά τα 21^ο έτος της ηλικίας του παιδιού (στην Ελλάδα μετά τα 40 χρόνια) Ας προσπαθήσουμε να δούμε τα παιδιά μας σαν αδελφές ψυχές στην εξέλιξη. Όχι πια «Τι έφαγες σήμερα; Πως βγαίνεις έτσι;» Το παιδί είναι πνεύμα.

Κάποια στιγμή χρειάζεται να φύγουμε από αυτούς τους ρόλους. Δεν είναι το παιδί μας, είναι μια αδελφή ψυχή, με την οποία συμφωνήσαμε προσωρινά, σε αυτή τη ζωή, να παίξουμε αυτούς τους ρόλους. Στην προηγούμενη μπορεί να ήταν ο γονιός μας ή ο αδελφός μας ή ο σύντροφός μας. Είναι προσωρινοί ρόλοι. Η ταύτιση της αξίας και της ασφαλείας μας με τους ρόλους εμποδίζουν πολλά πράγματα. Είμαστε εδώ, να παίξουμε αυτούς τους ρόλους για τρείς λόγους: να μάθουμε, να προσφέρουμε και να δημιουργήσουμε. Δεν είμαστε εδώ να βρούμε την αξία μας και την ασφάλειά μας μέσα από αυτούς τους ρόλους. Εκεί το χαλάμε. Προσπαθούμε να βρούμε την αξία μας μέσα από το παιδί μας, να βρούμε την αξία μας μέσα από τον σύντροφό μας, μέσα από το γονιό, μέσα από το επάγγελμα. Οι ρόλοι υπάρχουν για να μάθουμε, να εξελιχθούμε, να προσφέρουμε και να δημιουργήσουμε. Όχι να πάρουμε, ούτε να προσπαθούμε να βρούμε την αξία μας μέσα από αυτούς.

30. «Να δώσουμε στους άλλους με αγάπη και μαζί με αυτό να μάθουμε να εκφράζουμε αγάπη με θετικά συναισθήματα και πράξεις».

Νομίζουμε ότι οι άνθρωποι γύρω μας είναι ενήλικες. Δεν είναι. Είναι συναισθηματικά παιδιά σε μεγάλα σώματα. Χρειάζονται επιβεβαίωση, χρειάζονται αναγνώριση, χρειάζονται αγάπη, χρειάζονται ευγνωμοσύνη. Βιώνουμε πολύ περισσότερη αγάπη, ευγνωμοσύνη, αναγνώριση και θετικά συναισθήματα από όσα εκφράζουμε. Ειδικά αν υπάρχει ανταγωνισμός ή αν έχουμε κάποια στεναχώρια. Είναι πολύ σημαντικό να εκφράσουμε αυτά τα θετικά συναισθήματα «Σε αγαπάω, σε εκτιμώ, βλέπω ότι κάνεις αυτό πολύ ωραία, νιώθω πολύ όμορφα μαζί σου, ομορφαίνεις τη ζωή μου, σ’ ευχαριστώ που είσαι κοντά μου». Μιλήστε με το σύντροφό σας ευγενικά και όμορφα, πείτε μία λίστα με πράγματα που θαυμάζεται σε αυτόν. Φοβάστε μην καβαλήσει το καλάμι; Φοβάστε μην πάρει δύναμη στον πόλεμο του ποιος έχει δίκιο; Ας τα αφήσουμε όλα αυτά. Όλες αυτές οι στρατηγικές δεν μας οδηγούν πουθενά, είναι μια ψευδαίσθηση. Θέλετε να πάρετε αγάπη; Δώστε την, Εκφράστε την, γίνεται εσείς Αγάπη, Εκφράστε θετικά συναισθήματα.

31. «Να ζητήσουμε εσωτερική καθοδήγηση».

Ειδικά σε σχέση με ποιο μάθημα έχουμε στη συγκεκριμένη περίπτωση. Να κάνουμε προσευχή ή να πούμε «Θεέ μου, καθοδήγησέ με τι είναι το μάθημά μου εδώ; Τι να κάνω σε αυτή την περίπτωση, πώς να χειριστώ αυτή την κατάσταση;» Περιμένετε καθοδήγηση στα όνειρά σας, όταν ξυπνάτε το πρωί, σε ένα βιβλίο, μία ιστοσελίδα, στην επικοινωνία σας με κάποιον. Θα σας έρθει η καθοδήγηση – είναι μέσα μας.

32. «Να αφήσουμε τους άλλους να ακολουθήσουν την δική τους εσωτερική φωνή».

Υπάρχει ο ορισμός της αγάπης που είναι «Να θέλω ο άλλος να είναι ευτυχισμένος με τον τρόπο που οδηγείται ο ίδιος να είναι ευτυχισμένος». Να είναι ο άλλος ευτυχισμένος με τον τρόπο που οδηγείται από μέσα του. Να μην απαιτούμε να ακολουθήσει έναν δρόμο που εμείς έχουμε στο νου μας. Δεύτερον, να είναι ευτυχισμένος μέσα από οποιονδήποτε και όχι απαραίτητα μέσα από μας. Δεν μας αρέσει να είναι ευτυχισμένος μέσα από κάποιον άλλον. Θέλουμε να βρει την ευτυχία του μέσα από εμάς. Αυτό δεν είναι αγάπη, αυτό είναι ανάγκη. Η αγάπη σημαίνει να θέλω να είναι ευτυχισμένος με από όποιον τρόπο οδηγείται από μέσα του –και όχι με τον τρόπο που θεωρούμε εμείς, ή μέσα από εμας ή μέσα από οποιονδήποτε άλλον άνθρωπο.

33. «Να μάθουμε να ακούμε τους άλλους όταν μας μιλάνε».

Χρειάζεται να ακούσουμε. Μην προετοιμάζετε τι θα πείτε και μην νομίζετε ότι πάντα ξέρετε τι θα πει. Επανειλημμένα ξεκινάω μία κουβέντα και κάποιος με διακόπτει και αυτό που «απαντάει» δεν έχει καμία σχέση με αυτό που θέλω να πω. Καμία σχέση. Ας έχουμε την αίσθηση της ασφάλειας. Ασφάλεια χρειάζεται. Να έχουμε ηρεμία, δεν χρειάζεται να σκεφτούμε τι θα πούμε. Ας ακούσουμε τι έχει να μας πει. Ακούγοντας, μόνο κέρδος μπορούμε να αποκομίσουμε.

34 «Να δούμε και τα δικά μας ελαττώματα»

Πολύ σημαντικό και αυτό. Ο Χριστός είπε: «Όποιος δεν έχει αμαρτήσει ας ρίξει την πρώτη πέτρα». Κάποιος με ρώτησε σε ένα σεμινάριο «Άρα μπορώ να ρίξω την δεύτερη;» και του είπα «Ναι, αλλά δεν υπάρχει κανένας να ρίξει την πρώτη. Τότε δεν υπάρχει περίπτωση. Δεν υπάρχει κανένας που να μην έχει ελαττώματα». Ας δούμε τα ελαττώματά μας, ας βάλουμε λίγο νερό στο κρασί μας. Δεν είναι τόσο απαράδεκτος ο άλλος. Και εμείς έχουμε τα ελαττώματά μας.

35. «Να διατηρήσουμε υψηλή και αρμονική ενέργεια».

Πολύ σημαντικό. Σωστή διατροφή, άσκηση, αναπνοή, χαλάρωση, τεχνικές διαλογισμού, οραματισμού, για να διατηρούμε υψηλή ενέργεια. Έχοντας υψηλά επίπεδα ενέργειας, πολύ λιγότερα πράγματα μας ενοχλούν.

36. «Να εφαρμόσουμε την ενεργειακή ψυχολογία, να ελευθερωθούμε από δυσάρεστα συναισθήματα και ενεργειακά μπλοκαρίσματα».

Πολύ σπουδαίο, αν δεν τα γνωρίζετε ήδη, στείλτε μας ένα e-mail και ζητήστε το δωρεάν πακέτο με όλα τα μαθήματα για την ενεργειακή ψυχολογία. Είναι τεράστιο δώρο να απελευθερωθούμε από αρνητικά συναισθήματα.

37. «Να κάνουμε περισυλλογή, στοχασμό, προσευχή και διαλογισμό, καθώς και οραματισμό».

Γιατί χρειάζεται; Γιατί έχουμε μια πνευματική γνώση στο νου και έχουμε το συναισθηματικό μας κόσμο στο ηλιακό πλέγμα και δεν επικοινωνούν. Αλλιώς τα ξέρουμε φιλοσοφικά, αλλιώς ερμηνεύουμε τα ερεθίσματα, και διαφορετικά συναισθήματα δημιουργούμε. Η περισυλλογή και ο στοχασμός επάνω σε αυτές τις έννοιες, μας επιτρέπουν να δούμε τι σημαίνει συγχώρεση, τι σημαίνει κατανόηση, τι σημαίνουν όλα αυτά που διαβάσαμε και τι σημαίνει σε σχέση με τη γυναίκα μας, το παιδί μας, το γονιό μας, το συνεργάτη μας. Πρέπει να τα ενώσουμε αυτά, να ενώσουμε τις γνώσεις που πιθανόν πιστεύουμε, αλλά δεν έχουμε φιλτράρει ακόμα μέσα στην καθημερινότητα. Ας δώσουμε χρόνο να το σκεφτούμε αυτό.

38. «Να επικεντρωθούμε στις πνευματικές αλήθειες και να τις εφαρμόσουμε στις σκέψεις, τα λόγια και στις πράξεις μας.
39. Να θυμηθούμε ότι η δική μας αλλαγή είναι η μεγαλύτερη προσφορά προς τους άλλους».

Θέλετε να αλλάξετε την κοινωνία; Δεν νομίζω ότι θα βρούμε ένα άλλο κόμμα ή πολιτικό σύστημα που θα την αλλάξει. Τα έχουμε δοκιμάσει. Το μόνο πράγμα που θα την αλλάξει, είναι η αλλαγή της φύσης του ανθρώπου.

Η μόνη δύναμη που έχουμε εμείς να αλλάξουμε την φύση του ανθρώπου είναι να αλλάξουμε τον εαυτό μας. Αλλάζοντας τον εαυτό μας αλλάζουμε το μέρος του υποσυνείδητού μας που είναι συνδεδεμένο με το υποσυνείδητο των άλλων ή αυτό που λέγεται και «μορφογενετικό πεδίο» ή «συλλογικό υποσυνείδητο».

Η δύναμη που έχουμε είναι να αλλάξουμε τον εαυτό μας, να αλλάξουμε τον τρόπο που ανταποκρινόμαστε προς τα ερεθίσματα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να κάνουμε «εγώ μηνύματα»,η να καθορίζουμε τα όρια μας. Να ενωθούμε σε ομάδες, να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε την κοινωνία. Να προσπαθήσουμε, να κάνουμε ομάδες, να αλλάξουμε την κοινωνία, αλλά να αλλάξουμε συγχρόνως και με προτεραιότητα τον εαυτό μας. Μόνο έτσι θα λειτουργήσει.

Να Είστε Πάντα καλά.