Δώδεκα Μονοπάτια προς την Ανώτερη Συνειδητότητα
Του Ρόμπερτ Ηλία Νατζέμυ
«Τα δώδεκα μονοπάτια», είναι μια ιδέα που γράφτηκε το 1974 από τον Ken Keyes. Ο Ken Keyes έχει γράψει 15 βιβλία για την ευτυχία. Έχει γυρίσει όλο τον κόσμο, μιλώντας για την ευτυχία. Είναι παράλυτος και στα χέρια και στα πόδια. Δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει ούτε τα χέρια, ούτε τα πόδια του. Παρ’ όλα αυτά, λέει ότι μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι, εκτός κι αν έχουμε προσκόλληση σε κάτι που μας λείπει, που στη δική του περίπτωση είναι η χρήση των χεριών και των ποδιών του.
Στα βιβλία, «Η Ψυχολογία της Ευτυχίας» και «Αυτογνωσία», θα βρείτε πολλές ακόμα λεπτομέρειες για το θέμα.
Η ιδέα του Ken Keyes, με την οποία συμφωνώ απόλυτα, δεν ξεκίνησε από αυτόν. Ξεκίνησε πριν από 2.500 χρόνια, από ένα σοφό που λεγόταν Patanjali, ο οποίος έχει γράψει ένα πολύ μικρό βιβλίο με 200 φράσεις μόνο, εξηγώντας πώς μπορεί ο άνθρωπος να φωτιστεί. Σε αυτό το βιβλίο, μιλάει για τις πέντε αιτίες του ανθρώπινου πόνου, γιατί δηλαδή ο άνθρωπος υποφέρει.
Εξηγεί, ότι ο άνθρωπος δεν είναι σώμα, αλλά πνεύμα αιώνιο, μια συνειδητότητα που υπάρχει πριν από το σώμα, και θα υπάρχει μετά από το σώμα, αλλά όσο είναι ενσαρκωμένο, παθαίνει μια μορφή αμνησίας ή άγνοιας, και χάνει την επίγνωση της φύσης του. Μπορεί να πιστεύει ότι είναι πνεύμα, αλλά στην πορεία δεν το βιώνει. Είναι άλλο να πιστεύουμε ότι είμαστε πνεύμα, και άλλο να βιώνουμε την αιώνια μας ύπαρξη, αξία, και ελευθερία που έχουμε σαν πνεύμα.
Παθαίνοντας αυτή την αμνησία, είναι σαν το ηλεκτρικό ρεύμα που περνάει μέσα από τη λάμπα, και την ώρα που περνάει στην λάμπα, νομίζει ότι είναι η λάμπα, και ξεχνάει ότι είναι ρεύμα, και ότι η ύπαρξή του είναι ανεξάρτητη από τη λάμπα.
Καθώς εκφράζεται μέσα από αυτήν, νιώθει και πιστεύει ότι είναι η λάμπα. Νιώθει ότι είναι ξεχωριστή από τις άλλες λάμπες, συγκρίνει τον εαυτό της με τις άλλες λάμπες, νιώθοντας ανώτερη ή κατώτερη. Νιώθει κίνδυνο, και φοβάται πάρα πολύ ότι θα τελειώσει η λάμπα.
Κι όμως το ρεύμα, δεν ήταν ποτέ η λάμπα. Με την ίδια έννοια, εμείς δεν ήμασταν ποτέ το σώμα. Έχουμε ένα σώμα, και είναι σημαντικό να το αγαπήσουμε και να το φροντίσουμε με κάθε τρόπο, με σωστή διατροφή, με άσκηση, με αναπνοή, με χαλάρωση, με περπάτημα. Άλλο να λέμε, έχουμε ένα αυτοκίνητο που το αγαπάμε και το φροντίζουμε, και άλλο όταν είμαστε μέσα στο αυτοκίνητο, να νομίζουμε ότι είμαστε το αυτοκίνητο.
Επειδή έχουμε αμνησία, ταυτιζόμαστε αποκλειστικά με το σώμα και το νου ,και λέμε : «Είμαι αυτό». Αυτή η αποκλειστική ταύτιση με το σώμα και το νου, δημιουργεί φόβο: φόβο για τον πόνο, και φόβο για το τέλος της ύπαρξης. Ξέρουμε ότι το σώμα μπορεί να πονέσει, και ξέρουμε ότι το σώμα θα σταματήσει να υπάρχει. Το ίδιο και ο νους. Φοβόμαστε για το συναισθηματικό πόνο, ειδικά την απόρριψη και τη μοναξιά, και φοβόμαστε για το τέλος του νου.
Αυτός ο φόβος, μάς κάνει να προσπαθούμε να βρούμε την ευτυχία μας, την αξία, την ασφάλεια, την πληρότητα, την απόλαυση, μέσα από πράγματα έξω από εμάς. Και τι κάνουμε; Προσκολλιόμαστε. Προσκολλιόμαστε σε ανθρώπους, σε ουσίες, σε αντικείμενα, σε γλυκά, σε χρήματα, στο τσιγάρο, στο κομπιούτερ. Αποκτάμε προσκόλληση σε πράγματα έξω από τον εαυτό μας, για να βιώσουμε την ευτυχία μας. Για να βιώσουμε ότι αξίζουμε, ότι είμαστε ασφαλείς, ότι είμαστε ελεύθεροι, ότι η ζωή μας έχει νόημα.
Αυτές οι προσκολλήσεις, δεν λύνουν το πρόβλημα, γιατί δεν μπορούμε να ελέγξουμε τίποτα από αυτά που είναι έξω από μας. Δεν μπορούμε να ελέγξουμε τους ανθρώπους, δεν μπορούμε να ελέγξουμε τι θα γίνει, και τι θα έχουμε. Οι συνθήκες αλλάζουν. Το βιώνουμε αυτό σήμερα στην Ελλάδα, με την οικονομική κρίση, όπου παροχές που ήταν αυτονόητες, δεν υπάρχουν πια.
Η προσκόλληση, όχι μόνο δεν λύνει το πρόβλημα, αλλά τελικά το αυξάνει. Γιατί; Επειδή τώρα έχουμε άγχος, αν θα μπορούμε να αποκτήσουμε αυτό που θέλουμε. Έχουμε άγχος, αν θα το κρατήσουμε, όταν το αποκτήσουμε. Νιώθουμε θυμό, προς τους ανθρώπους που θεωρούμε ότι μας εμποδίζουν να αποκτήσουμε αυτό, στο οποίο είμαστε προσκολλημένοι, ή που μας παίρνουν αυτό στο οποίο είμαστε προσκολλημένοι. Νιώθουμε ζήλια, προς τους ανθρώπους που έχουν αυτό που θέλουμε, και δεν το έχουμε εμείς. Και όταν τελικά αποκτήσουμε αυτό που θέλουμε, δεν ησυχάζουμε, επειδή νιώθουμε φόβο μήπως το χάσουμε. Η αλήθεια είναι, ότι δεν μπορούμε να απολαύσουμε έναν άνθρωπο ή ένα πράγμα, στο οποίο είμαστε προσκολλημένοι. Όταν είμαστε εξαρτημένοι από κάποιον, υποβόσκει μέσα στο υποσυνείδητό μας κάποια αίσθηση κινδύνου, επειδή φοβόμαστε, μήπως χάσουμε αυτό τον άνθρωπο, μήπως χάσουμε αυτή την παροχή ευτυχίας.
Τα Επτά Κέντρα Συνειδητότητας
Μέσα στα δώδεκα μονοπάτια συναντάμε την έννοια των επτά κέντρων. Αυτά τα κέντρα είναι κέντρα συνειδητότητας, κέντρα ενέργειας, και κέντρα κινήτρων. Ανάλογα από ποιο κέντρο λειτουργούμε κάθε στιγμή, έχουμε ένα άλλο κίνητρο και, ανάλογα με το κίνητρό μας, η ενέργειά μας εστιάζεται σε κάποιο κέντρο. Τα επτά κέντρα είναι: Tης ασφάλειας, της απόλαυσης της κυριαρχίας ή επιβεβαίωσης, της αγάπης, της αφθονίας, της συνειδητής επίγνωσης και της κοσμικής συνειδητότητας. Ας δούμε αυτά τα επτά κέντρα με λεπτομέρεια.
Το κέντρο της ασφάλειας.
Όταν λειτουργούμε από αυτό το κέντρο, και δεν νιώθουμε εσωτερική ασφάλεια, η κάθε μας ενέργεια, η κάθε μας επικοινωνία με ανθρώπους, η κάθε μας ανάγκη να αποκτήσουμε χρήματα, ή οτιδήποτε στη ζωή μας, γίνεται με απώτερο σκοπό να νιώσουμε ασφάλεια. Το κίνητρό μας είναι η ασφάλεια. Έχουμε προσκολλήσεις για ασφάλεια σε ανθρώπους, σε εμπειρίες, σε αγαθά, σε αντικείμενα, στο φαγητό, σε ουσίες, σε καταστάσεις, στην ερωτική επαφή, στην περιουσία μας, στα χρήματα, σε θέσεις, και ακόμα στο να υπηρετούμε άλλους ανθρώπους ή να είμαστε «καλοί». Υπάρχει περίπτωση να έχουμε καλοσύνη, και να προσφέρουμε υπηρεσία, αλλά το βασικό κίνητρο να είναι η ασφάλεια.
Μπορεί να θέλουμε να τον «δεσμεύσουμε» με την «αγάπη» μας. Δεν είναι πάντα η αντίδραση ή δεν είναι η πράξη, που δείχνει το κέντρο από το οποίο λειτουργούμε, αλλά είναι το βασικό κίνητρο με το οποίο κάνουμε ό,τι κάνουμε.
Δεύτερο κέντρο συνειδητότητας είναι το κέντρο της απόλαυσης.
Η απόλαυση μάς ξεκουράζει, φέρνει το νου στο παρόν και, όσο είμαστε στο παρόν, ξεχνάμε το παρελθόν, ξεχνάμε το μέλλον. Εθιζόμαστε στις απολαύσεις, για να ξεκουραστούμε και να βιώσουμε ευχαρίστηση. Μπορεί να έχουμε προσκόλληση απόλαυσης σε ανθρώπους, σε εμπειρίες, σε αγαθά, σε αντικείμενα, στο φαγητό, σε καταστάσεις, στην ερωτική επαφή, στην περιουσία, στα χρήματα, σε ουσίες, σε τσιγάρα, σε γλυκά, ποτά, τζόγο, τηλεόραση και θεάματα.
Το τρίτο κέντρο είναι το κέντρο μέσα από το οποίο αναζητάμε επιβεβαίωση της κυριαρχίας μας ή των δυνάμεών μας.
Αυτό το κάνουμε κυρίως, μέσα από ανθρώπους, χρήματα, την επαγγελματική μας θέση, ή κάποια κοινωνική θέση. Δηλαδή νιώθουμε ότι αξίζουμε, ότι έχουμε δύναμη, ότι είμαστε «σπουδαίοι». Επίσης, παίρνουμε επιβεβαίωση όταν κάποιος κάνει αυτό που του λέμε.
Όταν λέμε, «σε αγαπώ» μέσω της ενέργειας των τριών πρώτων κέντρων, εννοούμε ότι « σε αγαπώ», επειδή η παρουσία σου ή ο τρόπος που λειτουργείς, με κάνει να νιώθω ασφάλεια ή απόλαυση ή επιβεβαίωση. «Αν αύριο δεν λειτουργήσεις μ’ αυτό τον τρόπο, που επιβεβαιώνει την αξία μου, ή που μου δίνει ασφάλεια, ή απόλαυση, δεν θα νιώθω την ίδια αγάπη». Και μάλιστα, αν δίνει σε κάποιον άλλο, αυτά που έδινε μέχρι τώρα σ’ εμάς, δεν τον αγαπάμε αλλά νιώθουμε μίσος. Τότε δεν είναι ακριβώς αγάπη αυτό που νιώθουμε.
Μπορεί να νιώθουμε αγάπη, να έχουμε αγάπη μέσα μας, αλλά αυτή η αγάπη είναι αναμεμειγμένη με ανάγκη, με προσκόλληση. Πολλές φορές, αυτό που μπερδεύουμε για αγάπη, είναι η ευχαρίστηση που νιώθουμε, όταν κάποιος ικανοποιεί κάποιες ανάγκες μας. Το ερώτημα είναι, αν θα συνεχίσουμε να τον αγαπάμε, όταν δεν ικανοποιεί πια τις ανάγκες μας, ή όταν μας εμποδίζει να τις ικανοποιήσουμε.
Μόνον τότε θα ξέρουμε αν είναι αγνή αγάπη, ή αν είναι αγάπη μαζί με ανάγκη.
Συνεπώς νιώθουμε αγάπη, όταν ο άλλος κάνει αυτά που του λέμε, όταν συμφωνεί μαζί μας, όταν μας χρειάζεται. Νιώθουμε ότι αποκτάμε αξία και νόημα, όταν μας χρειάζεται. Μερικοί γονείς δυσκολεύονται να επιτρέψουν στα παιδιά τους, να μην τους χρειάζονται. Επίσης, «αγαπάμε» τον άλλον, όταν συγκρινόμαστε θετικά μαζί του.
Όλα αυτά είναι προϋποθέσεις, που υπάρχουν στο νου μας ,για να νιώθουμε άνοιγμα και αγάπη προς τους ανθρώπους, όταν λειτουργούμε από τα πρώτα τρία κέντρα συνειδητότητας. Τότε η ενέργειά μας είναι εγκλωβισμένη στα πρώτα τρία κέντρα συνειδητότητας. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κάτι κακό, είναι η ανθρώπινη φύση, είναι ανθρώπινο, αλλά υποφέρουμε. Δεν είναι κάτι κακό, δεν είμαστε αμαρτωλοί, δεν είμαστε απορριπτέοι. Είναι η φύση του ανθρώπου, σ’ αυτό το στάδιο της εξέλιξής του, αλλά είναι ένα χαμηλότερο επίπεδο του εαυτού μας, όπου αμφιβάλλουμε για τον εαυτό μας, και προσπαθούμε να επιβεβαιώσουμε την αξία μας, και να βρούμε ασφάλεια, μέσα από εξωτερικές συνθήκες.
Οι περισσότεροι από εμάς, είμαστε εγκλωβισμένοι σ’ αυτά τα τρία πρώτα κέντρα ενέργειας, και όταν δεν ικανοποιούνται οι προσκολλήσεις μας, χάνουμε την αίσθηση της ασφάλειας, της ηρεμίας, της ευτυχίας και της αγάπης μας. Καταλήγουμε σε αμυντικές συμπεριφορές, και στρατηγικές, με την ελπίδα να έχουμε αυτά που θέλουμε.
Ίσως έχετε ακούσει για τις στρατηγικές των ρόλων του απόμακρου, του θύματος, του τρομοκράτη, του ανακριτή. Κάνουμε αυτά, με την ελπίδα να αναγκάσουμε τον άλλο να μας δώσει αυτά που θέλουμε. Έτσι, δημιουργούμε σχέσεις αλληλεξάρτησης και όχι σχέσεις με αγνή αγάπη, χωρίς ανάγκες. Όταν δεν ικανοποιούνται οι προσκολλήσεις μας, πονάμε, νιώθουμε αδικία, φοβόμαστε και θυμώνουμε, επειδή ο άλλος δεν είναι όπως τον χρειαζόμαστε να είναι, για να νιώθουμε ασφάλεια, ικανοποίηση, επιβεβαίωση και ελευθερία. Οι προσκολλήσεις, μας κάνουν να υποφέρουμε. Στα τραγούδια και στα κινηματογραφικά έργα, παρουσιάζουν την ιδέα ότι υποφέρουμε επειδή αγαπάμε. Δεν αληθεύει αυτό.
Η αγάπη ποτέ δεν δημιουργεί πόνο.
Η ανάγκη δημιουργεί πόνο, η εξάρτηση δημιουργεί πόνο.
Δεν πονάμε επειδή αγαπάμε τον άλλον, πονάμε όταν δεν έχουμε αυτό που χρειαζόμαστε από αυτόν. Ακόμα και αν ο άλλος φύγει από το σώμα του, μπορούμε να τον αγαπάμε, και χωρίς να έχουμε επαφή με το σώμα και την μορφή του. Πονάμε, επειδή μας λείπει το σώμα του. Μας λείπει το γεγονός ότι δεν μπορούμε να τον αγγίξουμε, να επικοινωνήσουμε, να μιλήσουμε. Δεν είναι η αγάπη μας για τον άλλο που μας πονάει, είναι η ανάγκη μας. Η ανάγκη της προσωπικότητας, για την παρουσία του άλλου.
Όταν μέσα από τα δώδεκα μονοπάτια, ή οποιοδήποτε σύστημα εξέλιξης, αρχίζει η ενέργειά μας να ανεβαίνει στο τέταρτο κέντρο, το κέντρο της αγάπης, και να ελευθερώνεται από τα πρώτα τρία κέντρα συνειδητότητας, για πρώτη φορά βιώνουμε αγάπη χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς ο άλλος να μας δίνει πράγματα που εμείς πιστεύουμε ότι πρέπει να έχουμε απ’ αυτόν, για να νιώθουμε αξία ή ασφάλεια. Συνήθως με το πρώτο άτομο που το νιώθουμε αυτό, είναι με το παιδί μας. Εκεί καταφέρνουμε να συνεχίσουμε να αγαπάμε, ακόμη κι όταν ο άλλος δεν μας δίνει πάντα αυτό που χρειαζόμαστε. Ούτε σ’ αυτό τα σημείο βέβαια το καταφέρνουν όλοι, αλλά είναι το πρώτο σημείο που ίσως το καταφέρουν.
Η αγάπη είναι σαν το χρυσό, που παίρνουμε από τη γη, και έχει μέσα του και άλλα μέταλλα. Αυτά τα άλλα μέταλλα είναι οι ανάγκες μας. Μέσα από τη φωτιά της σχέσης, όπου αγαπάμε κάποιον, κι εκείνος καμιά φορά λειτουργεί με τρόπο που μας ενοχλεί, έχουμε την ευκαιρία να ξεχωρίσουμε την αγάπη, από τα άλλα μέταλλα που είναι οι ανάγκες.
Έχουμε την ελεύθερη βούληση, να εξαγνίσουμε την αγάπη μας ή όχι. Κάθε φορά που πονάμε, κάθε φορά που θυμώνουμε ή που στενοχωριόμαστε, είναι μια ευκαιρία να ξεχωρίσουμε την αγάπη από την ανάγκη, να καταλάβουμε ότι η ανάγκη είναι αυτό που μας ενοχλεί, και όχι η αγάπη.
Προσοχή: αυτό δεν σημαίνει πως δεν μπορούμε να πούμε όχι στον άλλο, δεν σημαίνει πως δεν μπορούμε να καθορίσουμε όρια με τον άλλο, και σε κάποιες ακραίες καταστάσεις, αν ο άλλος είναι πάρα πολύ βίαιος, ανήθικος ή επιθετικός, δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να απομακρυνθούμε από τον άλλον. Απλώς σημαίνει, πως διατηρούμε αγάπη για τον άλλο. Η αγάπη λοιπόν δεν πονάει, η ανάγκη πονάει, και θέλουμε μέσα από τις σχέσεις να εξαγνίσουμε την αγάπη.
Όταν η ενέργεια ανεβαίνει ακόμα πιο ψηλά, φθάνει στο κέντρο του λαιμού, που είναι το κέντρο της αφθονίας.
Εδώ αρχίζουμε να νιώθουμε ενότητα, όχι μόνο με το παιδί μας, όχι μόνο με την οικογένειά μας, αλλά με ένα πολύ μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας. Ίσως στην αρχή, με τους ανθρώπους από την ίδια θρησκεία, ή χώρα, ή πολιτικό κόμμα ή αθλητική ομάδα. Καθώς προχωράμε όμως, ο κύκλος της ταύτισής μας μεγαλώνει, και περιλαμβάνει ανθρώπους από όλες τις θρησκείες, όλες τις εθνικότητες, όλα τα οικονομικά ή εκπαιδευτικά επίπεδα. Συντονιζόμαστε με αυτό που υπάρχει πίσω από όλες αυτές τις «ετικέτες» των ανθρώπων.
Σε μερικούς ανθρώπους, ο κύκλος της ταύτισής τους δεν συμπεριλαμβάνει ούτε τον ίδιο τον εαυτό τους. Δεν αγαπούν τον εαυτό τους, ούτε τον φροντίζουν. Σε άλλους, ο κύκλος ταύτισης περιλαμβάνει τον εαυτό τους, και κανέναν άλλο. Οι περισσότεροι άνθρωποι όμως, ταυτίζονται με τον εαυτό τους, και την οικογένειά τους.
Υπάρχει ο κύκλος της ταύτισης, και ο κύκλος της δράσης. Ταύτιση σημαίνει ότι νιώθω ενότητα, ότι ενδιαφέρομαι, και δράση σημαίνει ότι κάνω και κάτι για να τους φροντίσω. Μερικοί από εμάς έχουμε ένα τεράστιο κύκλο ταύτισης, αλλά μικρό κύκλο δράσης.
Το θέμα είναι σιγά-σιγά η δράση μας, να φθάσει εκεί που ταυτιζόμαστε. Σε άλλους περιλαμβάνει φίλους και γνωστούς, σε άλλους, αυτούς που ανήκουν στην ίδια θρησκεία και χώρα, και μετά όλους και όλα, και όλο το σύμπαν, συμπεριλαμβάνοντας όχι μόνο τους ανθρώπους, αλλά και τα ζώα, τα φυτά, τη φύση, τα ποτάμια, τις θάλασσες.
Ταυτιζόμαστε με όλα, αρχίζουμε να βιώνουμε τον εαυτό μας, σαν ένα μέρος του συνόλου, και μας ενδιαφέρει η ζωή μας να μη βλάπτει πουθενά το σύνολο. Μας ενδιαφέρει ο τρόπος που ζούμε, να συμβάλλει στο καλό του συνόλου.
Όταν είμαστε σ’ αυτή την κατάσταση, αρχίζει να συμβαίνει κάτι πολύ ωραίο. Αρχίζουμε να έχουμε τη συμπαράσταση του σύμπαντος. Γίνονται θαύματα. Δεν χρειάζεται να κάνουμε καμία προσπάθεια επιβίωσης. Είμαστε υπηρέτες του σύμπαντος, και το σύμπαν πάντα φροντίζει για την επιβίωσή μας, για τις ανάγκες μας και παύουμε να κυνηγάμε να γεμίσουμε απ’ έξω, έχουμε εσωτερική πληρότητα. Έχουμε και την επιβεβαίωση που χρειαζόμαστε, και τα χρήματα που χρειαζόμαστε, και το σπίτι που χρειαζόμαστε, και όλα αυτά που χρειαζόμαστε για να ζούμε αξιοπρεπώς, και να κάνουμε το έργο μας. Όλα αυτά έρχονται με ένα μαγικό τρόπο, επειδή εμείς εργαζόμαστε για το καλό του συνόλου. Γι’ αυτό λέγεται «το κέντρο της αφθονίας».
Όταν η ενέργεια ανεβαίνει ακόμα πιο ψηλά, στο τρίτο μάτι, στο κέντρο του μετώπου, γινόμαστε παρατηρητές , με ηρεμία και με πνευματική αγάπη για όλους, ανεξάρτητα από ανάγκες και συμπεριφορές.
Βλέπουμε τους άλλους σαν ψυχές. Εδώ η αγάπη δεν εκφράζεται όπως εκφράζεται πολλές φορές στο σινεμά, ή στα τραγούδια, γιατί αυτού του είδους η αγάπη, αντιπροσωπεύει την εγκλωβισμένη ψυχή.
Βλέπουμε τον άλλο σαν ψυχή. Δεν έχουμε ιδιαίτερη ανάγκη να βολεύουμε το « εγώ» του άλλου, ή να βοηθάμε το «εγώ» του άλλου, να βολεύεται μέσα στη ζωή. Μας ενδιαφέρει πιο πολύ η εξέλιξη του άλλου, γιατί δεν τον βλέπουμε σαν «εγώ» ή σαν «σώμα». Τον βλέπουμε σαν μια ψυχή στην εξέλιξη, και αυτό μας ενδιαφέρει. Και έτσι μπορεί να μην παίζουμε σε αυτό το επίπεδο, τα διάφορα παιχνίδια του «εγώ». Εδώ είμαστε πιο ειλικρινείς ,συντονισμένοι πάντα στην ποιότητα της αγάπης. Δεν θα λέμε στον άλλο πάντα αυτά που θέλει να ακούσει, θα πούμε την αλήθεια, αλλά με αγάπη.
Όταν φτάνει στο πάνω μέρος του κεφαλιού– είναι ένα τεράστιο κέντρο που μας ενώνει με όλους και με όλα –γινόμαστε συμπαντική συνειδητότητα ,και βιώνουμε την ενότητα με όλους τους ανθρώπους, και όλη τη φύση, και όλο το σύμπαν.
Εδώ δεν μπορούμε καν να μιλάμε για αγάπη, όπως εμείς αντιλαμβανόμαστε την αγάπη, γιατί δεν υπάρχουν δύο. Είναι σαν αυτό που έλεγε ο Χριστός, «Είμαι μέσα σας, είστε μέσα μου, εγώ είμαι μέσα στον Πατέρα, ο Πατέρας είναι μέσα μου». Δεν υπάρχουν δυο διαφορετικά όντα , για να αγαπιούνται, ή όχι. Είμαστε ο άλλος. Είμαστε ένα με όλους.
Τα Δώδεκα Μονοπάτια προς την Ανώτερη Συνειδητότητα.
Προχωράμε τώρα στα δώδεκα μονοπάτια, που υπάρχουν για να μας βοηθήσουν να απελευθερώσουμε την ενέργειά μας, τη συνειδητότητά μας, από τα τρία πρώτα κέντρα, και να την ανεβάσουμε στο 4ο, 5ο, 6ο και 7ο κέντρο.
Το πρώτο μονοπάτι, στο οποίο θα αναφερθώ, είναι το μονοπάτι που λέει : Ανακαλύπτουμε, με ποιον τρόπο οι προσκολλήσεις μου, διαστρεβλώνουν την αντίληψή μου, για τους ανθρώπους και τις καταστάσεις γύρω μου.
Κάθε φορά που έχουμε μια προσκόλληση, ή που έχουμε οποιαδήποτε πεποίθηση, αυτή η πεποίθηση μας κάνει να βλέπουμε μόνον αυτό που συμφωνεί με την πεποίθησή μας. Το έχετε δει. Ανθρώπους που βλέπουν αυτό που πιστεύουν, και δεν βλέπουν αυτό που υπάρχει μπροστά τους. Η προσκόλληση όμως, μας κάνει να καταχωρούμε όλους τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες: Αυτούς που μας βοηθούν να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας, και αυτούς από τους οποίους νιώθουμε απειλή να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας. Είναι οι «καλοί» και οι «κακοί». Η αντίληψή μας διαστρεβλώνεται. Δυσκολευόμαστε να δούμε με αγάπη τον άνθρωπο που θεωρούμε ότι ο τρόπος, με τον οποίο λειτουργεί, μας εμποδίζει. Μας εμποδίζει να κοιμηθούμε, ή να έχουμε τα χρήματα που χρειαζόμαστε, ή να έχουμε την επαγγελματική μας θέση, ή τον σύντροφο που θέλουμε. Μπορούμε να δούμε αυτό τον άνθρωπο αντικειμενικά; Μπορούμε να δούμε αντικειμενικά αυτόν που συνέχεια μας κάνει χάρες; Μάλλον όχι.
Δηλαδή οι προσκολλήσεις μας ,διαστρεβλώνουν την αντίληψή μας.
Πώς θα απελευθερωθούμε; Με αυτοπαρατήρηση, με ερωτηματολόγια που μας βοηθούν να δούμε πιο καθαρά τι συμβαίνει, με ημερολόγια που γράφουμε σε τρίτο πρόσωπο, για να αποστασιοποιηθούμε από το «εγώ» μας.
Επίσης είναι πολύ σημαντική η ομαδική ανάλυση. Πρώτον ο τρόπος που λειτουργούμε, δεν είναι αυτός που νομίζουμε. Μέσα από την ομάδα, λειτουργούμε διαφορετικά, έχουμε κάποια αντικειμενικότητα γύρω μας, και η ομάδα μας βοηθάει να δούμε τον εαυτό μας. Γενικά, βλέπουμε τον έξω κόσμο, μέσα από τις πεποιθήσεις ,που προέρχονται από την εθνικότητα, τη θρησκεία, το φύλο, τη φυλή, τις οικονομικές μας πεποιθήσεις, την παιδεία, την εμφάνιση, το επάγγελμα. Όλα αυτά χρωματίζουν, φιλτράρουν και την αντίληψή μας και τη δημιουργία μας. H αντίληψη και η δημιουργία μας ,επηρεάζονται από τις πεποιθήσεις μας.
Η εργασία μας στην αυτογνωσία, είναι να καθαρίσουμε όλα αυτά τα φίλτρα που διαστρεβλώνουν την αντίληψή μας, και να βλέπουμε αυτό που υπάρχει, που είναι ένα ον του φωτός, μια έκφραση του Θείου, σε ένα προσωρινό σώμα.
Δεν γίνεται να απελευθερωθούμε από όλες τις προσκολλήσεις σε μια μέρα. Από ποιές προσκολλήσεις θέλουμε να απελευθερωθούμε; Από αυτές που μας δημιουργούν πόνο. Όπου υποφέρετε, όπου νιώθετε στενοχώρια, αδικία, λύπη, θυμό, πίσω από αυτό υπάρχει κάποια προσκόλληση. Οι προσκολλήσεις από τις οποίες χρειάζεται να απελευθερωθούμε σε κάθε στάδιο της ζωής μας, είναι μπροστά μας, δεν χρειάζεται να τις ψάξουμε. Είναι αυτά που εμποδίζουν την ηρεμία και την ευτυχία μας.
Να ρωτήσουμε τον εαυτό μας, «πότε δε νιώθουμε καλά; Σε ποιες περιπτώσεις; Σε τι είμαστε προσκολλημένοι;» Στην αγάπη του άλλου, στην επιβεβαίωση από τον άλλο, στην εμφάνισή μας, στο χρήμα, σε αυτή τη θέση;
Σε τι είμαστε προσκολλημένοι; Στο να είναι ο άλλος καλά; Ποια είναι η προσκόλληση που αυτή τη στιγμή δεν μας επιτρέπει να είμαστε καλά; Τι πιστεύουμε που μας κάνει να είμαστε προσκολλημένοι, και να υποφέρουμε, αν δεν το έχουμε; Χρειάζεται να θέλουμε να απελευθερωθούμε.
Το δεύτερο μονοπάτι: Ελευθερώνουμε τον εαυτό μας από προσκολλήσεις που προκαλούν οδύνη, και μας εμποδίζουν από την αγάπη.
Το πρώτο μονοπάτι λέει: εντοπίζω τις προσκολλήσεις, το δεύτερο λέει: απελευθερώνομαι. Είναι μια δήλωση πρόθεσης, και μια δήλωση ικανότητας, ότι θέλουμε και μπορούμε να το κάνουμε. Η επιθυμία είναι: «θέλω να απελευθερωθώ από τις προσκολλήσεις που με κάνουν να υποφέρω και πιθανόν να κάνουν και άλλους να υποφέρουν μαζί μου».
Τα βιβλία Η Ψυχολογία της Ευτυχίας και Αυτογνωσία, μας βοηθούν να εντοπίσουμε τις προσκολλήσεις. Υπάρχουν επίσης δυο βιβλία, που μας βοηθούν να απελευθερωθούμε, με τις τεχνικές της ενεργειακής ψυχολογίας. Λέγονται Ενεργειακή Ψυχολογία και Αντιμετωπίζοντας Δύσκολες Εποχές, και περιέχουν αυτές τις τεχνικές: EFT, BSFF, TAT, Μέθοδο Σεντόνα, Χο’οπονοπόνο και Ακούγοντας την Καρδιά. Όλες αυτές είναι τεχνικές, που βοηθούν να βρούμε την προσκόλληση, και κατόπιν να εφαρμόσουμε τις τεχνικές για να απελευθερωθούμε απ’ αυτήν.
Ο Καζαντζάκης το είχε καταλάβει αυτό. «Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβάμαι τίποτα, είμαι ελεύθερος.»
Το ελπίζω εδώ, σημαίνει δεν έχω καμία προσκόλληση, δεν έχω κάτι που ελπίζω ότι θα γίνει. Δεν έχω κάποια προσκόλληση, που χρειάζεται να ικανοποιηθεί. Αφού δεν φοβάμαι και δεν έχω προσκόλληση, είμαι ελεύθερος. Εκεί είναι η ελευθερία μου, χωρίς φόβο και χωρίς προσκόλληση.
Τρίτον: Καλωσορίζουμε τα μαθήματα της ζωής μας, που μας κάνουν να συνειδητοποιήσουμε ποιες προσκολλήσεις χρειάζεται να επαναπρογραμματίσουμε.
Δεν μαθαίνουμε μόνο μέσα από δυσάρεστα γεγονότα. Δεν θέλω να δημιουργήσω μια τέτοια σκεπτομορφή. Μακάρι να μαθαίναμε μέσα από ευτυχία και ευημερία, και όλα να ήταν όπως τα θέλουμε. Αλλά όταν κάτι δεν είναι όπως το θέλουμε, έχουμε δύο επιλογές: Ή να υποφέρουμε, να νιώθουμε αδικημένοι, να νιώθουμε στενοχωρημένοι, φοβισμένοι, και πιθανόν θυμωμένοι, ή να αξιοποιήσουμε αυτή την ευκαιρία για εξέλιξη. Να αναρωτηθούμε: «Τι μπορούμε να μάθουμε εδώ; Γιατί αυτή η εμπειρία υπάρχει στη ζωή μας; Ποιο είναι το μάθημα που εμπεριέχεται σε αυτό που συμβαίνει;»
Τα πεδία από τα οποία μαθαίνουμε είναι:
α) το σώμα – θέματα υγείας και εμφάνισης.
β) τα οικονομικά και επαγγελματικά.
γ) οι σχέσεις και
δ) τα απρόοπτα γεγονότα, όπως ο θάνατος αγαπημένου, απώλεια χρημάτων, ένα γεγονός που πρέπει να αντιμετωπίσουμε, π.χ. ένα ατύχημα.
Αυτά είναι τα τέσσερα μεγάλα σχολεία στη ζωή μας.
Ένα παράδειγμα: τι θα μπορούσαμε να μάθουμε μέσα από μια αρρώστια;
Να αλλάξουμε τη διατροφή μας, να αλλάξουμε τον τρόπο ζωής μας, να απελευθερωθούμε από αρνητικές σκέψεις και συναισθήματα.
Αν κάνουμε αυτά τα τρία πράγματα, όχι μόνο βελτιώνουμε την υγεία μας, αλλά αυξάνουμε τη συνειδητότητά μας. Αλλάζοντας αυτά, θα έχουμε πολύ περισσότερη διαύγεια και δύναμη του νου. Δεν είναι μόνο το να γίνουμε καλά. Η εξέλιξή μας, είναι αυτό που μας ενδιαφέρει.
Η αρρώστια μπορεί να είναι μια θαυμάσια ευκαιρία για την εξέλιξή μας.
Τι άλλο;
*Να μάθουμε να είμαστε πιο ταπεινοί και συμπονετικοί.
*Να μάθουμε να δεχόμαστε αγάπη και φροντίδα. Ίσως μερικοί έχουν δυσκολία με αυτό.
*Να εμβαθύνουμε περισσότερο στο νόημα της ύπαρξης. Να επανεξετάσουμε τους στόχους και τις αξίες μας.
Άλλα μαθήματα μπορεί να είναι:
*Να αναπτύξουμε διανοητικές δυνάμεις και θετική προβολή.
*Να παίζουμε πιο ενεργητικό ρόλο στην κατάσταση της υγείας μας και της ζωής μας.
*Να αφεθούμε στη θέληση της ψυχής μας.
*Να συγκεντρωνόμαστε περισσότερο στην επαφή μας με το Θείο και
*Να συνειδητοποιήσουμε πως δεν είμαστε το σώμα μας.
Καθετί που συμβαίνει, μπορεί να είναι μια θαυμάσια ευκαιρία, να μάθουμε και να εξελιχτούμε ή κάτι πολύ δυσάρεστο, ανάλογα με το πώς το αντιμετωπίζουμε.
Από έναν χωρισμό, τι μπορούμε να μάθουμε;
*Να δούμε πώς συμβάλλαμε και εμείς σ’ αυτή την κατάληξη. «Τι ρόλο έπαιξα και εγώ;»
*Να μάθουμε να αγαπάμε τον άλλο ανεξάρτητα από τη συμπεριφορά του.
*Να διαπιστώσουμε ότι μπορούμε να ζήσουμε και χωρίς τον άλλον. Αν 7 δισεκατομμύρια άτομα μπορούν να ζήσουν χωρίς αυτόν, μπορούμε και εμείς.
*Να αναπτύξουμε μεγαλύτερη εσωτερική δύναμη.
*Να βελτιώσουμε την εικόνα του εαυτού μας, κάτι που παίζει μεγάλο ρόλο στις σχέσεις μας.
*Να καθοδηγήσουμε τις ενέργειές μας σε μια πνευματική κατεύθυνση.
Το τέταρτο μονοπάτι: Έχουμε πάντα ότι χρειάζομαι σε αυτή τη στιγμή.
Το πέμπτο μονοπάτι: Η ζωή μας είναι ένας καθρέφτης που αντανακλά τα πιστεύω μας, τους προγραμματισμούς, τις σκέψεις, τα λόγια και τις πράξεις μας, πίσω σε εμάς.
Αναφερόμαστε στους νόμος της έλξης, του καθρεφτίσματος και της συμπαθητικής δόνησης. Ο κόσμος γύρω μας είναι ένα πεδίο άπειρων πιθανοτήτων. Αυτό που κάνει το πεδίο πιθανοτήτων να γίνει μια συγκεκριμένη πραγματικότητα, είναι οι πεποιθήσεις μας, και κυρίως τα συναισθήματά μας. Έλκουμε αυτά που πιστεύουμε, και για τα οποία έχουμε έντονα συναισθήματα. Αν φορέσουμε ροζ γυαλιά αυτή τη στιγμή, όλα θα είναι ροζ. Ίσως φοράμε γυαλιά οπού είναι γραμμένο: «δεν με αγαπάει κανένας, δεν θα με αγαπάει κανένας από εσάς.» ή «ποτέ δεν κάνω κάτι σωστά, ότι και να κάνω δεν βλέπω τίποτα σωστό.»
Αυτές οι πεποιθήσεις από τα παιδικά μας χρόνια, χρωματίζουν την αντίληψή μας, και μας αναγκάζουν να βλέπουμε πράγματα που ήδη πιστεύουμε, και να μην βλέπουμε πράγματα που δεν πιστεύουμε. Έχω δει τόσους ανθρώπους που δεν μπορούν να πιστέψουν, ότι οι άλλοι τους αγαπούν, ή ότι αξίζουν, ή ότι είναι καλοί, επειδή προγραμματίστηκαν στα παιδιά τους χρόνια με αυτή την αμφιβολία. Είναι μια ψευδαίσθηση, και πολλές φορές δεν θέλουν να αφήσουν αυτή την ψευδαίσθηση.
Ένα άλλο παράδειγμα είναι μια «ιστορία» που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο. Μια γυναίκα παρατηρεί, ότι η νέα γειτόνισσα στο διπλανό σπίτι, όποτε απλώνει τα ρούχα της, είναι βρόμικα και απορεί .Το σχολιάζει στον άντρα της λέγοντας, «Ξέρεις, δεν καθαρίζει καλά τα ρούχα της η γυναίκα αυτή, δεν ξέρω τι πρόβλημα έχει». Και μετά από καιρό, μια μέρα κοιτάζοντας έξω, βλέπει τα ρούχα καθαρά και λέει: «Τι ωραία, η γυναίκα έμαθε να καθαρίζει τα ρούχα της». Και απαντάει ο άντρας της: «Όχι, καθάρισα τα παράθυρά μας σήμερα».
Όλοι έχουμε παράθυρα σκονισμένα, με διάφορες πεποιθήσεις, βλέπουμε ένα σωρό ελαττώματα στους άλλους , που δεν έχουν καμία σχέση με αυτούς. Έχουν σχέση με τα παράθυρά μας.
Ας τα καθαρίσουμε.
Επομένως, εφόσον η ζωή είναι καθρέφτης, θέλουμε να οραματιστούμε τη ζωή μας, την υγεία μας, τις σχέσεις μας, την ευημερία μας, όπως ακριβώς τα θέλουμε, χωρίς να επεμβαίνουμε στην ελεύθερη βούληση των άλλων; Θα πρότεινα να το κάνουμε, όχι μόνο για εμάς, αλλά για όλους. Να οραματιστούμε ότι όλοι είναι σε επαφή με το φως μέσα τους.
Η σκέψη μας είναι μια μεγάλη δύναμη, στη δημιουργία της πραγματικότητας. Δώστε 5 λεπτά κάθε μέρα, αν όχι περισσότερο, για να οραματιστείτε τη ζωή που θέλετε για τον εαυτό σας, και για τους άλλους. (Όμως μην οραματιστείτε τι θα κάνουν οι άλλοι. Μόνο δείτε τους μέσα σε φως, σε επαφή με τον ανώτερο εαυτό τους.)
Το έκτο μονοπάτι: Δέχομαι τον εαυτό μου πλήρως, ακόμη και τις προσκολλήσεις και τις αδυναμίες μου, τις οποίες μετασχηματίζω σε προτιμήσεις και σε δυνάμεις.
Δεχόμαστε τον εαυτό μας με όλες τις αδυναμίες του. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί όταν κάποιος ξεκινάει ένα τέτοιο δρόμο, και παίρνει την ευθύνη για τη δημιουργία της πραγματικότητάς του, κινδυνεύει να νιώσει μεγάλη αυτοαπόρριψη και ενοχή για την πραγματικότητα που έχει δημιουργήσει μέχρι τώρα. Μέχρι τώρα είχε την άνεση ότι φταίνε οι άλλοι. «Αφού φταίνε οι άλλοι, εγώ δεν έχω καμία συμμετοχή στην πραγματικότητά μου, είμαι το θύμα και είμαι ήρεμος.»
Τώρα που δεχόμαστε την ευθύνη που ζητάει αυτός ο δρόμος, μπαίνουμε στη σκέψη ότι, αφού δεν φταίνε οι άλλοι, φταίμε εμείς. Δεν είναι έτσι.
Δεν φταίει κανένας. Είναι εμπειρίες που επιλέξαμε για να μάθουμε και να εξελιχθούμε.
Έχουμε δημιουργήσει μέχρι τώρα στη ζωή μας, ακριβώς την πραγματικότητα που χρειαζόμασταν σαν ερέθισμα, για την εξέλιξή μας. Έχουμε ελεύθερη βούληση, και δεν είμαστε αναγκασμένοι να μάθουμε απολύτως τίποτα. Μπορούμε να βυθιστούμε στο θυμό, στη στενοχώρια, στην αδικία και να μη μάθουμε απολύτως τίποτα.
Δεχόμαστε λοιπόν και αγαπάμε τον εαυτό μας, στο στάδιο της εξέλιξης που βρισκόμαστε, με όλα τα ελαττώματά του. Ένα παράδειγμα. Αν ζωγραφίζουμε έναν πίνακα, και ο πίνακας είναι στη μέση και δεν έχει τελειώσει, είναι απορριπτέος; Πρέπει να μισούμε τον πίνακα, να τον απορρίψουμε να τον σιχαινόμαστε; Ή μήπως είναι καλύτερα να τον δεχθούμε σαν αυτό που μπορεί, και πρέπει να είναι, κατά τη διαδικασία της τελειοποίησής του; Εμείς και οι άλλοι άνθρωποι γύρω μας, είμαστε «μισοτελειωμένοι πίνακες». Είμαστε όλοι σε μια διαδικασία εξέλιξης. Αν μπορούσαμε να είμαστε αλλιώς, θα ήμασταν. Ας αγαπήσουμε τον εαυτό μας με τα ελαττώματά μας, ας αγαπήσουμε τους άλλους με τα ελαττώματά τους.
Όμως δεν τελειώνουμε εκεί. Μετασχηματίζουμε τις προσκολλήσεις και τα ελαττώματα σε προτιμήσεις και δυνάμεις. Δεν σταματάμε να ζωγραφίζουμε, επειδή δεχόμαστε τον μισοτελειωμένο πίνακα. Δεν λέω ότι δεν θα τον τελειώσουμε. Είναι δυο πράγματα: δεχόμαστε τον πίνακα οπού είμαστε εμείς, στη φάση που βρισκόμαστε, αλλά συνεχίζουμε να ζωγραφίζουμε. Με τι ζωγραφίζουμε; Με το σύστημα των πεποιθήσεών μας.
Οι πεποιθήσεις και τα συναισθήματα μας είναι η αιτίες της πραγματικότητάς μας. Χρειάζεται να τις αλλάξουμε. Αλλάζοντας τις πεποιθήσεις, θα αλλάξουν τα συναισθήματα, θα αλλάξει η υγεία, θα αλλάξει αυτό που έλκουμε, θα αλλάξουν οι συμπεριφορές των άλλων ανθρώπων προς εμάς. Όλη η δύναμή μας είναι η αλλαγή του συστήματος πεποιθήσεων και αυτό είναι το θέμα σε όλο το σεμινάριο αυτογνωσίας.
Η αποδοχή αυτή, χρειάζεται να είναι ανεξάρτητη από τέσσερα βασικά πράγματα: Από τη γνώμη των άλλων, από την εμφάνιση μας, από το πώς συγκρίνομαι με τους άλλους, και από τα αποτελέσματα που έχουμε. Κολλάμε σε πολλά, αλλά αυτά είναι τα τέσσερα κύρια σημεία: Τι νομίζουν ο άλλοι, πώς είναι η εμφάνισή μας, το αποτέλεσμα των προσπαθειών μας, και το πώς συγκρίνουμε με τους άλλους. Και ο καθένας συγκρίνει τον εαυτό του με τον άλλο, σε ένα άλλο επίπεδο: Εμφάνιση, μαγείρεμα, χρήματα, γνώσεις, ο καθένας κάνει διαφορετικές επιλογές.
Το ένατο μονοπάτι : Ισορροπούμε τον εαυτό μας πριν δράσουμε.
Αποφεύγουμε να δρούμε, όταν είμαστε συναισθηματικά φορτισμένοι. Αυτό είναι μια καλή συμβουλή. Πόσες φορές δεν έχουμε μετανιώσει γι’ αυτό που είπαμε, για τον τρόπο που μιλήσαμε, ή επειδή δεν κάναμε κάτι; Αν μπορούσαμε, έστω και λίγο να περιμένουμε για να έρθουμε στο κέντρο μας, όλα θα ήταν διαφορετικά. Υπάρχουν τρόποι να το κάνουμε, υπάρχουν ασκήσεις, αναπνοές, διαλογισμός, χαλάρωση, εκτόνωση, υπάρχει ο χορός, το περπάτημα, η μουσική, το γράψιμο, η ενεργειακή ψυχολογία. Βρείτε τον τρόπο που θα σας βοηθήσει να επιστρέψετε στην ηρεμία, πάρτε αποφάσεις και μετά επικοινωνήστε.
Το έβδομο μονοπάτι : (έβαλα πρώτα το ένατο γιατί το έβδομο λέει):
Επικοινωνούμε ανοικτά και ειλικρινά με τους άλλους ανθρώπους, ώστε να μπορέσουμε να διαλύσουμε τα συναισθήματά μας του διαχωρισμού και της ξεχωριστότητας.
Θέλουμε να μοιραστούμε με τον άλλο τα συναισθήματα μας, ότι είμαστε στενοχωρημένοι, ότι είμαστε θυμωμένοι, πως νιώθουμε αδικημένοι ,αλλά να το κάνουμε με συνειδητότητα, από το κέντρο μας. Άλλο να πούμε σε κάποιον, « είμαι θυμωμένος μαζί σου», και άλλο να τον βρίζουμε και να τον πληγώσουμε.
Πρώτα ερχόμαστε στο κέντρο μας, και μετά μαθαίνουμε να κάνουμε αυτό που λέγεται «εγώ-μήνυμα». Το «εγώ-μήνυμα», είναι τρόπος επικοινωνίας όπου εξηγούμε στον άλλο τι νιώθουμε, τι χρειαζόμαστε, και γιατί το χρειαζόμαστε, χωρίς να τον κριτικάρουμε, να τον κατηγορούμε ή να τον ταπεινώνουμε.
Η άλλη μέθοδος είναι η «ενεργητική ακρόαση» όπου μαθαίνουμε να ακούμε τον άλλον, όταν δεν νιώθει καλά. Όταν ο άλλος δεν είναι καλά κάνουμε « ενεργητική ακρόαση», όταν εμείς δεν είμαστε καλά, κάνουμε « εγώ μήνυμα».
Και στις δυο περιπτώσεις, χρειάζεται αυτοανάλυση, για να γνωρίσουμε τον εαυτό μας.
Το όγδοο μονοπάτι: Προσφέρουμε βοήθεια στους άλλους, με αγάπη και συμπόνια, έχοντας την επίγνωση ότι μαθαίνουν από τα προβλήματά τους.
Είναι πολύ σημαντικό. Θέλουμε πάντα να προσφέρουμε βοήθεια με αγάπη. Θέλουμε όμως να θυμόμαστε, ότι τα προβλήματά τους είναι δώρα του σύμπαντος προς αυτούς, για την εξέλιξή τους. Πώς θα βρούμε αυτή την ισορροπία; Να δώσουμε αγάπη και βοήθεια. Όμως να γνωρίζουμε, και να θυμόμαστε το έξης: Αν η κάμπια θέλει να βγει από το κουκούλι, και εμείς σαν «καλός άνθρωπος που βοηθά», προσεκτικά σχίσουμε το κουκούλι, για να βγει η πεταλούδα με πιο εύκολο τρόπο, μετά από αυτό, δεν μπορεί να πετάξει. Γιατί μόνο αν εξασκήσει τα φτερά της, πιέζοντας το κουκούλι, τα υγρά του σώματός της μπαίνουν μέσα στα φτερά, και τα δυναμώνουν για να μπορούν να πετάξουν.
Αν συνέχεια λύνουμε τα προβλήματα των άλλων, και ειδικά με τα παιδιά μας, δεν τους επιτρέπουμε να βιώσουν τα δικά τους «φτερά», για να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες τις ζωής τους. Άλλο είναι η στήριξη, άλλο είναι να αναλαμβάνουμε την επίλυση. Άλλο να σπρώξουμε το αυτοκίνητο μέχρι να πάρει μπρος, και άλλο να το σπρώξουμε μέχρι τον προορισμό του. Πρέπει να βρούμε αυτή την ισορροπία. Ούτε να είμαστε αδιάφοροι, και να μη μας ενδιαφέρει το ότι ο άλλος χρειάζεται βοήθεια, ούτε να αναλάβουμε την επίλυση. Είναι αυτό που λένε: « άλλο να δώσω ψάρι στον άνθρωπο, και άλλο να του δείξω πώς να ψαρεύει».
Το δέκατο μονοπάτι: Ηρεμούμε τις ασταμάτητες διαταραχές του νου, ώστε να έχουμε πιο καθαρή εμπειρία και ένωση με τον κόσμο γύρω μας.
Όταν σταματούν οι διακυμάνσεις του νου, το πνεύμα βιώνει την αληθινή του φύση. Δεν βιώνουμε την αληθινή μας φύση, επειδή δεν σταματάει ποτέ ο νους. Αυτά τα μονοπάτια και οι τεχνικές, όπως ο διαλογισμός, οι αναπνοές, η προσευχή, η χαλάρωση, ο στοχασμός, η σωστή διατροφή, όλα αυτά θα βοηθήσουν την ενέργειά μας να ανέβει και θα αρχίσουμε να έχουμε λιγότερη φλυαρία στο νου μας, λιγότερες προσκολλήσεις να προστατεύσουμε.
Όσο περισσότερες προσκολλήσεις έχουμε, τόσο μεγαλύτερη η ανάγκη να σκεφτόμαστε πώς θα τις ικανοποιήσουμε, και τόσο λιγότερη η πιθανότητα ηρεμίας και ευτυχίας.
Όσο λιγότερες προσκολλήσεις έχουμε, τόσο πιο πιθανόν είναι να μπορούμε να είμαστε καλά. Τις προσκολλήσεις δεν τις καταργούμε. Τις μετατρέπουμε σε προτιμήσεις. Δεν είμαστε χωρίς επιθυμίες. Έχουμε προτιμήσεις, αλλά δεν έχουμε την ψευδαίσθηση ότι δεν μπορούμε να είμαστε καλά, χωρίς αυτές. Έτσι δεν υποφέρουμε. Προτιμούμε και κάνουμε ότι μπορούμε ηθικά, για να δημιουργήσουμε αυτό που θέλουμε. Το ζητάμε, εργαζόμαστε γι’ αυτό, το οραματιζόμαστε, κάνουμε έξυπνες ενέργειες για να το δημιουργήσουμε.
Το ενδέκατο μονοπάτι : Έχουμε συνεχή επίγνωση ποιο από τα επτά κέντρα συνειδητότητας δρα περισσότερο.
Αισθανόμαστε την ενέργεια, την αντίληψη, την αγάπη, και την εσωτερική μας ειρήνη να μεγαλώνουν, καθώς ανοίγουν, διευρύνονται αυτά τα κέντρα.
Εφαρμόζοντας το μονοπάτι, κάνοντας διαλογισμό, κάνοντας διάφορες τεχνικές, μελετώντας τις πνευματικές αλήθειες, απελευθερωνόμαστε από το φόβο, από την αμφιβολία για την αξία μας και την ασφάλειά μας, και αρχίζουμε να βιώνουμε εσωτερική πληρότητα, και σταδιακά η ενέργειά μας απελευθερώνεται, και αρχίζουμε να βιώνουμε τα ανώτερα κέντρα συνειδητότητας.
Το δωδέκατο μονοπάτι : Ο καθένας, μαζί και ο εαυτός μας, είναι ένα αφυπνιζόμενο ον, που εξελίσσεται σε ανώτερα επίπεδα συνειδητότητας και αγάπης.
Είμαστε όντα σε διαδικασία τού να αφυπνισθούμε πνευματικά. Το παιδί μας, ο σύντροφός μας, όλοι οι άνθρωποι γύρω μας, (μαζί και οι εφοριακοί, οι βουλευτές, οι τρομοκράτες, οι πρόσφυγες, όλοι), είναι σε διαδικασία πνευματικής αφύπνισης.
Δεν υπάρχει ένα ον, που να μην είναι στην διαδικασία της εξέλιξης. Μπορεί να μην το ξέρει, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι. Όλοι είμαστε σ’ αυτήν την διαδικασία.
Θέλουμε σταδιακά να βλέπουμε έτσι όποιον κοιτάμε, όποια μορφή και αν έχει, όποια εθνικότητα, ανεξάρτητα αν είναι διάσημος ή άγνωστος, φτωχός ή πλούσιος. Να βλέπουμε μόνον αυτό: μια μοναδική έκφραση του θείου, μια οικουμενική συνειδητότητα, σε μια προσωρινή εκδήλωση, και να νιώθουμε μια ενότητα με αυτό το ον.
Αυτό σημαίνει να απελευθερωθούμε, όπως είπαμε στην αρχή, από όλες αυτές τις πεποιθήσεις που μας κάνουν να βάζουμε τους ανθρώπους σε κατηγορίες, και να βλέπουμε τον καθένα, σαν μια μοναδική έκφραση της θείας συνειδητότητας ,που κάνει το καλύτερο που μπορεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να βάλουμε όρια, ότι δεν μπορούμε να πούμε όχι, ότι δεν μπορούμε ακόμα να τον πάμε στο δικαστήριο.
Με την βοήθεια αυτών των 12 σκέψεων, μπορούμε να βρούμε την ευτυχία μέσα μας. Αυτός είναι ο προορισμός μας.
Να Είστε Πάντα Καλά.