ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Μια ματιά στο μέλλον.
****************
Είμαστε τέσσερα ζευγάρια, στο εξοχικό του Στέφανου στο βουνό, καθισμένοι μπροστά από τρεις κλέφτες, που μας σημαδεύουν με τα όπλα τους.
Ο Aρχηγός της συμμορίας το διασκεδάζει πραγματικά. «Εντάξει, φίλοι μου, είναι ώρα για το παιχνίδι της ζωής σας. Ή θα απελευθε- ρωθείτε τώρα από το φόβο σας για την αλήθεια ή θα πεθάνετε εδώ απόψε. Και εξηγούμαι. Ο καθένας από σας, με τη σειρά του, θα πει για τον εαυτό του αλήθειες που οι άλλοι δεν γνωρίζουν. Οι αλήθει- ες, που θα πείτε, πρέπει να είναι εκείνες που φοβόσασταν να ομο- λογήσετε μέχρι τώρα.
Ακόμη, επειδή είστε όλοι υποκριτές, υπάρχει και μια άλλη προϋπό- θεση. Ο καθένας σας πρέπει να αποδεχτεί τους άλλους, αφού ακού- σει τα βαθύτερα και πιο βρώμικα μυστικά τους.
Και επειδή το πρόσωπο που θα ταραχθεί περισσότερο από τα μυστικά σας είναι ο σύντροφός σας, θέλω να αλλάξετε θέσεις και να καθίσετε σε ζευγάρια. Μ’ αυτόν τον τρόπο, θα το διασκεδάσω περισσότερο, παρατηρώντας τις εκφράσεις στα πρόσωπά σας, καθώς θα ακούτε τα βαθύτερα μυστικά των συντρόφων σας. Και να θυμάστε ότι, για να περάσετε αυτή τη δοκιμασία, πρέπει να μπορέ- σετε να αποδεχτείτε τον άλλον, οτιδήποτε κι αν λέει. Θα χρειαστεί να πείτε την αλήθεια για τα συναισθήματα, που θα δημιουργηθούν μέσα σας όταν θα ακούσετε τα μυστικά που σας έκρυψαν ο σύντρο- φος και οι φίλοι σας.
Για την περίπτωση που σχεδιάζετε να κρύψετε κάποια μυστικά, νομίζω ότι σας έδειξα ήδη ότι γνωρίζω ό,τι κρύβετε.» Κοιτάζει προς τη μεριά μου. «Έτσι δεν είναι, κύριε Νεκραναστημένε Πνευματικέ Αναζητητή;»
Πρόλογος
Αυτό είναι τρομακτικό και παρηγορητικό, ταυτόχρονα. Είναι τρο- μακτικό, γιατί κρατάνε όπλα, που έχουν ήδη χρησιμοποιήσει και φαίνονται πραγματικά ικανοί να μας σκοτώσουν. Παρηγορητικό, επειδή προφανώς έχουμε μπροστά μας ένα εξαιρετικό πλάσμα. Γνέφω με το κεφάλι. «Ναι, αλλά πώς τα γνωρίζεις όλα αυτά;»
Τώρα, που είναι φανερό ότι ο Aρχηγόςέχει τον έλεγχο, μιλάει με λιγότερο θυμό. «Τα βιβλία μπορούν να σε διδάξουν μέχρις ένα σημείο. Η ζωή και ο πόνος είναι πολύ ανώτεροι δάσκαλοι. Ψάχνεις να γνωρίσεις τον εαυτό σου μέσα από βιβλία, σεμινάρια και τεχνι- κές. Χάνεις το χρόνο σου. Μπορείς να γνωρίσεις τον εαυτό σου, μόνο μέσα από την απόλυτη αλήθεια και αποδοχή όλων αυτών, που υπάρχουν μέσα σε σένα και τους άλλους.»
Αυτό είναι μια πολύ περίεργη εκδοχή των πνευματικών διδασκα- λιών, αλλά παρόλα αυτά φαίνεται λογική. Αν δεν είχε το όπλο στο χέρι, θα θεωρούσα ότι βρίσκομαι μπροστά σε έναν πνευματικό δάσκαλο. «Καταλαβαίνω όσα λες. Αλλά προς τι τα όπλα;»
Συνεχίζει. «Χρειάζεστε το φόβο του θανάτου για να ξεπεράσετε το φόβο της αλήθειας και την αντίστασή σας στην αποδοχή. Χρειάζεστε ενέργεια για να ξεπεράσετε αυτές τις μορφές αδράνει- ας μέσα σας. Ο φόβος σας γι’ αυτά τα όπλα θα σας δώσει την ενέρ- γεια για να κάνετε αυτήν την αλλαγή.»
Συνεχίζω με τις ερωτήσεις μου. «Κι αν δεν ξεπεράσουμε το φόβο της αλήθειας και δεν μπορούμε να αποδεχτούμε ο ένας τον άλλον όπως πραγματικά είμαστε; Θα μας σκοτώσετε, στ’ αλήθεια;»
Κοιτάζει διαπεραστικά μέσα στα μάτια μου με μια παράξενη αυτο- πεποίθηση. «Ναι, θα σας σκοτώσουμε. Γιατί; Επειδή, αν σ’ αυτήν την κατάσταση δεν έχετε τα κότσια να πείτε την αλήθεια και να αποδεχτείτε τους εαυτούς σας και τους άλλους όπως είστε, τότε δεν θα το καταφέρετε ποτέ και η ζωή σας δεν αξίζει να τη ζείτε. Είναι καλύτερα να πεθάνετε και να ξεκινήσετε από την αρχή.
Σας δίνετε μια ευκαιρία να απελευθερωθείτε από το φόβο της αλή- θειας. Κι είναι ακόμη ευκαιρία να απαλλαγείτε από το φόβο για το τι πιστεύουν οι άλλοι για σας και για το τι θα έλεγαν και θα έκαναν αν ήξεραν την αλήθεια για σας. Αν αρνείστε αυτό το μάθημα, δεν αξίζει να ζείτε. Η ζωή σας δεν έχει νόημα, όσο ζείτε μέσα στο φόβο για τους άλλους. Αυτός ο φόβος σάς εμποδίζει να είστε ο εαυτός σας. Αν δεν είστε ο εαυτός σας, στην πραγματικότητα δεν υπάρχε- τε. Αν δεν υπάρχετε, ο θάνατος σας δεν αφαιρεί τίποτα από τον κόσμο.»
Αυτή η τρομερά κτηνώδης θεωρία για τη ζωή κατά έναν αλλόκοτο τρόπο μού φαίνεται λογική. Όλα όσα είπε, εκτός από το ότι δεν έχουμε δικαίωμα να υπάρχουμε, φαίνεται λογικό. Πραγματικά δεν υπάρχουμε, όταν δεν μπορούμε να είμαστε ο εαυτός μας. Έχει δίκιο. Ζούμε με ψεύτικες μάσκες, που κρύβουν το αληθινό μας πρό- σωπο – κι όλα αυτά επειδή φοβόμαστε ότι οι άνθρωποι θα μας απορρίψουν, αν μας γνωρίσουν πραγματικά. Αυτή είναι, πράγματι, μια παράξενη κατάσταση. Μαθαίνουμε αυθεντικές αλήθειες από έναν κλέφτη και πιθανό δολοφόνο.
Στρέφει το όπλο εναντίον μου. «Ξεκίνα!»
Το όπλο του μετατρέπεται τώρα σε δύναμη για εξέλιξη, που με σπρώχνει στα βάθη των φόβων και -ελπίζω- πέρα απ’ αυτούς. Είναι πραγματικά μια παράξενη ακολουθία γεγονότων. Συνεχίζω να καθυστερώ. «Αν μιλήσω τώρα, δεν θα είναι επειδή ξεπέρασα τους φόβους μου, αλλά μάλλον θα μιλήσω γεμάτος φόβο ότι θα χάσω την αγάπη της γυναίκας μου και το σεβασμό των φίλων μου. Έτσι δεν θα είμαι απαλλαγμένος από φόβο όσο θα μιλάω.»
Ο Aρχηγός κουνάει και πάλι το όπλο του. «Είσαι πιο ανόητος απ’ όσο νόμιζα. Κανείς δεν είναι απαλλαγμένος από φόβο, μέχρι να κάνει αυτό που φοβάται. Φυσικά και θα φοβάσαι την ώρα που θα μιλάς, εφόσον θα φοβάσαι το θάνατο πολύ περισσότερο από το να χάσεις την αγάπη της γυναίκας σου και το σεβασμό των φίλων σου. Μ’ αυτόν τον τρόπο θα ξεπεράσεις το φόβο. Ενεργείς παράλληλα με το φόβο σου. Φοβάσαι κι όμως κάνεις αυτό που φοβάσαι. Ξεκίνα, λοιπόν! Χάνω την υπομονή μου.»
****************
Αλλά ας ξεκινήσουμε από την αρχή.