31 ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΠΟΥ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΝΟΥΝ

 

Γεια σας,

Είμαι Ηλίας και θέλω να μοιραστώ μαζί σας κάποιες αλήθειες ή αντιλήψεις που με βοηθάνε στην αντιμετώπιση και αξιοποίηση των γεγονότων με ένα θετικό τρόπο. Ίσως να είναι χρήσιμα για σας. Εδώ βάζω μονό τους τίτλους. Θα βρείτε το ολόκληρο άρθρο εδώ.

Πριν διαβάσετε αυτό το κεφάλαιο θα ήθελα να τονίσω ότι δεν υπάρχει κάποιο δόγμα ή κάποιο σύστημα πεποιθήσεων που θα πρέπει κάποιος να αποδεχτεί. Ό,τι σας λέω, είναι δικές μου, προσωπικές αντιλήψεις μετά από 55 χρόνια εσωτερικής εργασίας. Ο καθένας είναι ελεύθερος να τις δεχτεί ή να τις απορρίψει. Ο τελευταίος κριτής για τον καθένα πρέπει να είναι ο ίδιος ο εαυτός του.

Η πρώτη έννοια της έλλειψης ελευθερίας, είναι το κάρμα, ο νόμος της αιτίας και του αποτελέσματος ή η δέσμευση με τη φυσική επιστροφή των σκέψεων και πράξεων μας. Άρα αρκετές καταστάσεις στη ζωή μας είναι το αποτέλεσμα των αποφάσεων μας στο παρελθόν. Οι αποφάσεις, σκέψεις και συμπεριφορές αυτές μπορεί να μην ήταν οι πιο φωτισμένες ή οι ανώτερες πιθανές επιλογές μας, λόγο της άγνοιας της αληθινής μας φύσης. Αν γνωρίσαμε την αλήθεια για το ποιοι πραγματικά είμαστε, θα είχαμε κάνει άλλες επιλογές και θα βιώνουμε μια διαφορετική πραγματικότητα σήμερα.

Η δεύτερη αιτία του περιορισμού μας είναι ο φόβος. Όπου φοβόμαστε, περιορίζουμε τον εαυτό μας. Ο κάθε φόβος, είναι σαν μια κλειστή πόρτα στην πορεία της ζωής μας που μας εμποδίζει να προχωρήσουμε παραπέρα στην δημιουργία της ζωής μας. Βέβαια, όλοι μας λίγο πολύ έχουμε φοβίες και ιδιαίτερα φοβόμαστε κάθε τι καινούργιο, αυτό που δεν έχουμε συνηθίσει στην ζωή μας. Η μόνη διαφορά είναι ότι μερικοί άνθρωποι συνεχίζουν να προχωράνε ακόμη και εκεί που φοβούνται, και δεν αφήνουν την πόρτα του φόβου να τους σταματήσει.

Η γνώση της αλήθειας του ποιος πραγματικά είμαστε και γιατί είμαστε εδώ και την φύση της πραγματικότητας, θα μας απελευθερώσει από το φόβο που είναι το κύριο εμπόδιο προς την ελεύθερη έκφρασή μας και την πραγμάτωση μέσα στη ζωή.

Ένα άλλο εμπόδιο της ελευθερίας μας, είναι η επιθυμία ή η προσκόλληση. Η κάθε μας προσκόλληση, είτε είναι σε άνθρωπο, είτε σε αντικείμενο, ή σε δραστηριότητα, ή κάποια ουσία, είναι σαν μια αλυσίδα που μας δεσμεύει και νιώθουμε ότι δεν μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι, ή ασφαλείς, ή δεν μπορούμε να έχουμε την αξία μας χωρίς «αυτό», την κάθε μας προσκόλληση. Έτσι ζούμε μια περιορισμένη ζωή.

Έχουμε λοιπόν, μέχρι τώρα, τρία βασικά εμπόδια που μας περιορίζουν:

1. Τις συνέπειες των πράξεων και των σκέψεών μας,
2. Το φόβο και
3. Την επιθυμία ή προσκόλληση.

Ένα τέταρτο εμπόδιο που μας περιορίζει αρκετά είναι, ίσως, η αιτία των τριών προηγουμένων. Αυτό είναι η ταύτιση με το εγώ. Η ιδέα που έχουμε ότι είμαστε αυτό το θνητό σώμα και αυτή η περιορισμένη προσωπικότητα. Έτσι μας δημιουργείται το αίσθημα της ανασφάλειας και του κινδύνου για την αξία μας. Διότι, σαν σώμα, κινδυνεύουμε από το θάνατο, την αρρώστια και το πόνο. Σαν προσωπικότητα, κινδυνεύουμε από την απόρριψη, από το να μη μας θέλουν ή να μη μας αγαπάνε. Και το κυριότερο, που όλοι φοβόμαστε, το να μείνουμε μόνοι, τη μοναξιά.

Αν εξετάσουμε σε βάθος τις φοβίες μας, θα δούμε ότι βρίσκεται κυρίως ο φόβος του θανάτου και της μοναξιάς. Αυτή η ταύτιση με το εγώ, με την προσωπικότητα μας, γεννάει το φόβο, και ο φόβος μας γεννάει την προσκόλληση.

Το αντίθετο από την ελευθερία

 

Όταν φοβόμαστε, είμαστε εγκλωβισμένοι, φοβισμένοι, νιώθοντας αποξένωση και ξεχωριστότητα, περιορίζοντας σε μεγάλο βαθμό την έκφραση του αληθινού του εαυτού μας. Δηλαδή εκφράζοντας μόνο ένα πολύ μικρό μέρος του εαυτού μας.

 

Ο καθένας από εμάς έχει απεριόριστες δημιουργικές δυνάμεις μέσα του. Είναι μια έκφραση της Θειας συνειδητότητας μέσα στην ύλη. Είναι μια έκφραση της δύναμης, της ενέργειας του Θεού μέσα στον υλικό κόσμο. Έχουμε μέσα μας μια τεράστια δύναμη, μια απεριόριστη, ανεξάντλητη πηγή αγάπης, δημιουργικότητας και ομορφιάς. Ο φόβος μας επιτρέπει να εκφράζουμε μόνο ένα πολύ μικρό μέρος του αληθινού εαυτού μας.

 

Έτσι ζούμε μια περιορισμένη και δυστυχισμένη ζωή γιατί μας απασχολούν μικρότητες, όπως: τι μου είπανε, τι δε μου είπανε, τι μου κάνανε, τι δε μου κάνανε και ζούμε στο επίπεδο των διαπροσωπικών παιχνιδιών, μεταξύ του ατόμου μας και των άλλων. Ζούμε με πολύ λιγότερη ευτυχία από όση αξίζουμε και μπορούμε να έχουμε.

 

Είμαστε παγιδευμένοι μέσα στα παιχνίδια του εγώ, που σημαίνει ότι οι σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους έχουν πολύ λιγότερη αγάπη, πολύ λιγότερη αρμονία και ευτυχία από αυτό που θα μπορούσαμε να έχουμε.

 

Δεν είμαστε σε θέση να βιώσουμε στη ζωή μας την βασική μας ανάγκη που είναι η αγάπη, επειδή ελεγχόμαστε από τόσες φοβίες και ανασφάλειες που χάνουμε την σχέση της αγάπης εξ αιτίας της άμυνας. Τα παιχνίδια του «εγώ μας» δημιουργούν παρεξήγηση στους άλλους γύρω μας και έτσι μας οδηγούν σε μια από τις δύο ακόλουθες καταστάσεις που έχουν σχέση με την αυτοπροστασία και την άμυνα. Γινόμαστε επιθετικοί, όπου προστατεύουμε τον εαυτό του με την επίθεση, με την ένταση που ακτινοβολούμε ή να κλείνουμε μέσα στον εαυτό μας και να κόβουμε την επαφή, βιώνοντας έτσι μια εσωτερική απομόνωση και όχι ουσιαστική επικοινωνία με τους ανθρώπους γύρω μας.

 

Οι αλήθειες που μπορούν να μας απελευθερώσουν.

 

Στην διαδικασία του να έχω μέσα μου αγάπη και ειρήνη σε κάθε περίπτωση, αναγκάζομαι να βρω κάθε φορά, ποια πεποίθηση με αποκλείει, αυτή τη στιγμή, από την ηρεμία ή την αγάπη, γιατί έχω καταλάβει ότι όλα είναι θέμα πεποιθήσεων.

 

Τότε εντοπίζω ποια είναι η περιοριστική πεποίθηση που έχει προγραμματιστεί μέσα μου, στο υποσυνείδητο στο εσωτερικό παιδί, στα κύτταρα μου, που αυτή τη στιγμή με κάνει να χάνω την αίσθηση της ασφάλειας και ακολούθως την αίσθηση της ενότητας, της ηρεμίας, της ευτυχίας και της αγάπης.

 

Στη συνεχεία έρχομαι σε επαφή την πνευματική αλήθεια που θα με απελευθερώσει από αυτό το λανθασμένο προγραμματισμό, που δέχτηκα σαν παιδί. Μερικοί προγραμματισμοί είναι, ότι δεν αξίζουμε, ότι δεν είμαστε καλοί, ότι είμαστε αδύναμοι, ότι κινδυνεύουμε, ότι πρέπει να προστατεύουμε τον εαυτό μας, ότι δεν πρέπει να είμαστε ειλικρινείς, ότι μπορεί οι άλλοι να μας εκμεταλλεύονται.

 

Δηλαδή μας έχουν προγραμματίσει για ένα συνεχή μάχη με το κόσμο γύρω μας και βλέπουμε κάθε σχέση σαν κάτι από το οποίο πρέπει να προστατεύουμε τον εαυτό μας. Μας έχουν προγραμματίσει ότι, η αξία μας μετριέται με το πως μας βλέπουν οι άλλοι. Ή πως να συγκρινόμαστε με τους άλλους και συνέχεια να έχουμε την αμφιβολία για την αξία μας και να νιώθουμε συνεχώς την ανάγκη να την αποδείξουμε με κάποιο τρόπο, όπως με την εμφάνισή μας, με τις γνώσεις μας, με τα χρήματα μας, με το επάγγελμά μας. Με κάποιο τρόπο, συνεχώς, να πείθουμε τους άλλους ότι αξίζουμε, αλλά στην ουσία βέβαια, προσπαθούμε να πείσουμε τον εαυτό μας ότι αξίζουμε.

 

Και ο άλλος προγραμματισμός, ότι δεν είμαστε ασφαλείς, κι ότι οπωσδήποτε χρειαζόμαστε κάποιον άλλον άνθρωπο στον οποίο να στηριχτούμε, ή κάποια χρήματα, ή κάποια περιουσία, ότι κινδυνεύουμε και πρέπει να βρούμε έξω από εμάς κάποια πηγή ασφάλειας. Αυτοί είναι οι βασικοί προγραμματισμοί που έχουν μπει πολύ βαθιά μέσα μας, από αυτά που έχουμε ακούσει και από αυτά που έχουμε δει κατά την διάρκεια των παιδικών χρόνων. Η διαδικασία απελευθέρωσης από αυτούς τους προγραμματισμούς είναι: η εντόπιση συγκεκριμένων πεποιθήσεων ή σκεπτομορφών, που οδηγούν σε αυτά τα αρνητικά συναισθήματα και μετά το να φέρνουμε τις πνευματικές αλήθειες στο νου μας με βιωματικό τρόπο όπως η ενεργειακή ψυχολογία.

 

Τώρα, ποιες είναι μερικές από αυτές τις αλήθειες που, εγώ προσωπικά, έχω βρει χρήσιμες για μένα:

 

 

1. Ζούμε σε μια στατιστικά ασφαλή πραγματικότητα.

 

Οι πιθανότητες να φθάσουμε στον χώρο της εργασίας μας, να εκτελέσουμε την καθημερινή δουλειά μας, να επιστρέψουμε στο σπίτι μας για το δείπνο και να ξυπνήσουμε υγιείς την επομένη το πρωί είναι πάρα, πάρα, πάρα πολύ μεγάλες. Ζούμε σε μια στατιστικά ασφαλή πραγματικότητα. Ο πόνος και το κακό και οι ακραίες αλλαγές κατέχουν πολύ μικρό μέρος της ζωής μας. Είναι κρίμα να καταστρέφουμε τις βασικά ωραίες και με άφθονα αγαθά ζωές μας επειδή φοβόμαστε πως κάτι ‘άσχημο’ μπορεί να συμβεί. Το μόνο που επιτυγχάνει αυτός ο φόβος είναι να εξασθενίσει το ανοσοποιητικό μας σύστημα, να υποσκελίσει την υγεία μας και να καταστρέψει τις σχέσεις μας και την ευτυχία μας.

 

Αναλογιστείτε πόσες πολλές φορές ανησυχούμε απλώς επειδή φοβόμαστε κάποιο πιθανό ανεπιθύμητο αποτέλεσμα που αφορά εμάς ή τους αγαπημένους μας. Πιθανόν ν’ ανησυχήσαμε για θέματα υγείας, χρημάτων ή επαγγελματικών προβλημάτων` για την απόδοση των παιδιών μας στο σχολείο και για την επιτυχία τους στη ζωή` για αυτά που σκέφτονται οι άλλοι για εμάς και, ασφαλώς, για το αποτέλεσμα οποιασδήποτε προσπάθειας έχουμε κάνει στη ζωή μας συμπεριλαμβανομένης, επί καθημερινής βάσης, της ανησυχίας να φθάσουμε οπουδήποτε εγκαίρως και εάν αυτό που κάνουμε είναι σωστό.

 

Ο αριθμός των στιγμών ανησυχίας (οι οποίες, στην πραγματικότητα, είναι στιγμές φόβου) είναι πολύ πιθανόν να είναι πολύ περισσότερες από 10.000 φορές. Και από αυτές τις 10.000 φορές που φοβηθήκαμε για κάτι, πόσες φορές συνέβη πραγματικά αυτό που φοβηθήκαμε πως θα συμβεί; Ίσως 10 φορές, εάν όχι καμία. Και από αυτές τις 10 φορές που αυτό που φοβηθήκαμε πως θα συμβεί συνέβη, πόσες από αυτές τις φορές σταθήκαμε ανίκανοι να τις ξεπεράσουμε με επιτυχία; Δύο; Μια; Καμία; Είναι στο χέρι μας να τις ξεπεράσουμε ή να τις αγνοήσουμε ή όχι.

 

Συνεπώς, ζούμε σε μια στατιστικά ασφαλή πραγματικότητα και σπαταλάμε τον χρόνο μας ανησυχώντας για κάτι που δεν θα συμβεί ενώ αισθανόμαστε υπερένταση, άγχος και φόβο.

 

2. Είμαστε ισχυροί δημιουργοί.

 

Είσαι ο δημιουργός της ζωής σου. Εάν διαθέτεις στέγη, τρεχούμενο νερό, ηλεκτρικό και φαγητό στο σπίτι σου, είσαι ένας ισχυρότερος δημιουργός αφθονίας από το 80% των ανθρώπων που ζουν στον πλανήτη Γη. Εάν έχεις αυτοκίνητο και/ή καταθέσεις σε τράπεζα συγκαταλέγεσαι στο κορυφαίο 90% των ισχυρών δημιουργών. Εάν έχεις τα λεφτά για ν’ αγοράσεις αυτό το βιβλίο, καθώς και τον χρόνο και τη νοητική ικανότητα για να το διαβάσεις, είσαι ισχυρότερος δημιουργός – στο υλικό επίπεδο – από το 90% των γύρω σου ενσαρκωμένων ψυχών. Εάν έχεις πανεπιστημιακό δίπλωμα ανήκεις στο ελάχιστο 7% του παγκόσμιου πληθυσμού. Το 43% του παγκόσμιου πληθυσμού διαβιώνει με λιγότερα από 50 ευρώ τον μήνα.

 

Συνεπώς, είσαι ένας ισχυρός δημιουργός. Έχεις αποδείξει πως μπορείς να δημιουργήσεις όσα χρειάζεσαι και όσα επιθυμείς. Πίστεψε στη δύναμη που βρίσκεται μέσα σου και νιώσε ασφαλής και άξιος. Νιώσε εμπιστοσύνη στην ικανότητά σου να δηλώσεις περίτρανα την ιδανική προσωπικότητά σου.

 

3. Δημιουργούμε την Πραγματικότητα που χρειαζόμαστε για να εκφράσουμε όλα και ανώτερες εκδοχές του εαυτού μας.

 

Αυτό που συμβαίνει στην ζωή μας δεν δημιουργείται από κάποια άλλη οντότητα ή ον, αλλά εμείς το διαμορφώνουμε κάθε στιγμή, με την κάθε μας σκέψη και την κάθε μας επιλογή. Δυστυχώς οι σκέψεις μας ελέγχονται από λανθασμένες υποσυνείδητες πεποιθήσεις που διαμορφώσουμε σαν παιδιά χωρίς γνώση της αξίας, της δύναμης και της ικανότητας μας.

 

Υπάρχει μια κρυφή σοφία πίσω από τα «τυχαία» γεγονότα και καταστάσεις της ζωής μας. Το κάθε τι που συμβαίνει γίνεται ή σαν αποτέλεσμα προηγούμενων επιλογών μας ή σαν αποτέλεσμα του συστήματος πεποιθήσεων μας.

 

Αυτό βέβαια θέλει ένα άλμα πίστεως, γιατί δε βλέπουμε τις αιτίες του τι συμβαίνει στο παρόν με τα μάτια του εγώ μας. Θα χρειαστούμε να καταλάβουμε ότι αυτό που συμβαίνει έχει τις ρίζες στις επιλογές του παρελθόντος και στην εξέλιξη που επιλέξαμε για το μέλλον αλλά και στο άγνωστο περιεχόμενο του υποσυνειδήτου μας.

 

Για να δούμε μια αδικία ή απώλεια ενός αγαπημένου ή μιας περιουσίας ή μια απάτη που μπορεί να έχει γίνει εις βάρος μας χρειάζεται ένα άλμα πίστεως για να μπορεί κάποιος να πιστεύει ότι, πίσω από όλα αυτά τα γεγονότα, υπάρχει μια σοφία και ένας δικός μας σκοπός, και ό,τι μου συμβαίνει, συμβαίνει επειδή θα μου γίνει πρόκληση να προχωρήσω στο σκοπό της ύπαρξής μου.

 

Τι είναι αυτός ο σκοπός; Ο σκοπός είναι να εξελίξουμε την ικανότητά μας να εκφράσουμε την έμφυτη μας ομορφιά, αγάπη και ειρήνη. Όταν δεν λειτουργούμε σύμφωνα με τα ιδανικά μας, νιώθουμε τύψεις και ενοχές. Έχουμε στο μυαλό μας το ιδανικό της τέλειας αγάπης και ξέρουμε πως δεν λειτουργούμε έτσι, ή της τέλειας ειρήνης ή της τέλειας δικαιοσύνης.

 

Έχουμε σφραγισμένη μέσα στον εσωτερικό μας εαυτό, την εικόνα του τέλειου εαυτού. Δηλαδή αυτό που γεννηθήκαμε να γινόμαστε σταδιακά, κι ότι βρισκόμαστε σε μια διαδικασία εξέλιξης, του να γινόμαστε αυτός ο τέλειος εαυτός, με την τέλεια αγάπη και την τέλεια υπομονή, την τέλεια κατανόηση, τη δύναμη, τη δημιουργικότητα, όλες αυτές οι αρετές.

 

Ο πρώτος λοιπόν στόχος της ύπαρξής μας είναι η έκφραση του ανώτερου πιθανού εαυτού που μπορούμε να φανταστούμε. Ο δεύτερος στόχος είναι να γινόμαστε συνδημιουργοί με το Θειο. Έχουμε την αποστολή, όχι μόνο να συνειδητοποιήσουμε τη εσωτερική φύση μας, αλλά να δημιουργήσουμε σταδιακά, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, τον ιδανικό εαυτό, την ιδανική οικογένεια, την ιδανική κοινωνία και την αντικειμενική ομορφιά.

 

Μέσα από κάθε επάγγελμα και δραστηριότητα μπορούμε να προσφέρουμε τη δική μας δημιουργική δύναμη και έμπνευση. Τότε, οι στόχοι του ανθρώπου είναι δύο: η δική του τελειοποίηση και η δημιουργική προσφορά. Η δημιουργικότητα επίσης μπορεί να συνδεθεί με την έννοια της προσφοράς. Δηλαδή να προσφέρω επειδή αγαπώ και επειδή βελτιώνει σε κάποιο βαθμό την κατάσταση της κοινωνίας, της οικογένειας, του συνόλου. Να κάνουμε αυτό που θα κάνουμε ακόμα και αν δεν πληρωθούμε γι’ αυτό.

 

Είναι σημαντικό να βρούμε στη ζωή αυτό που μας δίνει χαρά και νόημα, ακόμα και αν δεν πληρωνόμαστε. Να κάνουμε αυτό που αγαπάμε και να δεχτούμε τα χρήματα που χρειαζόμαστε. Τότε θα καταλάβουμε την αποστολή μας. Μερικοί μπορεί να βρίσκονται στην αποστολή τους αλλά να μη νιώθουν ευτυχία επειδή έχουν κάποιους προγραμματισμούς που τους κάνουν να μη δέχονται την αποστολή τους. Επίσης μπορεί να καταλήγει κανείς να κάνει από ανασφάλεια κάτι που δεν αγαπάει. Ο καθένας, μόνος του, θα χρειαστεί να το ξεδιαλύνει αυτό και να δει αν το μάθημά του είναι να αλλάξει αυτό που κάνει ή να μάθει να αγαπάει αυτό που κάνει.

 

4. Έχουμε ελεύθερη βούληση να προχωρήσουμε ή όχι.

 

Δίνεται στον άνθρωπο η ελεύθερη βούληση, ώστε η συμμετοχή του και η συνεργασία του με τις δυνάμεις του σύμπαντος να είναι συνειδητή και όχι ασυνείδητη. Όλο το υπόλοιπο του σύμπαντος, οι πλανήτες, τα ζώα, τα φυτά και τα πάντα, έχουν μια ασυνείδητη συνεργασία με τη θεία ενέργεια. Μόνο στον άνθρωπο δόθηκε η επιλογή να ξεχωρίσει τον εαυτό του και να μη συνεργαστεί. Αυτή η μη συνεργασία βέβαια, έχει τις φυσικές της συνέπειες, που είναι: η αρρώστια, ο πόνος, η δυσαρμονία, η διάλυση της κοινωνίας, η απομόνωση, η αποξένωση, η ξεχωριστότητα, η μοναξιά, ο φόβος.

 

Έχοντας ελεύθερη βούληση, μπορούμε να μάθουμε από αυτά που συμβαίνουν ή να πεισμώσουμε, να νιώθουμε ότι είναι άδικο, να πιστεύουμε ότι φταίνε οι άλλοι, να μπούμε σε ένα φαύλο κύκλο πίκρας, θυμού, αδικίας και μίσους και να πάρουμε την κάτω βόλτα. Καλό θα ήταν να δούμε ότι αυτό που συμβαίνει είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόμαστε και επιλέξαμε (συνήθως χωρίς να καταλάβουμε πως για γιατί) για την εξέλιξη μας, και να προσπαθήσουμε να μάθουμε το μάθημα μας.

 

Δεν σημαίνει ότι το μάθημα είναι πάντα, απλώς να δεχτώ αυτό που συμβαίνει. Μπορεί αυτό που συμβαίνει σε μένα, αυτή τη στιγμή να είναι το τέλειο ερέθισμα για να βρω τη δύναμη να το αλλάξω και να μη το επιτρέψω πια να συμβεί. Το μάθημα είναι πάντα, να συγχωρούμε και να αγαπούμε, αλλά δεν είναι πάντα να αφήσουμε τα πράγματα πως είναι. Μπορούμε να συγχωρούμε και να αγαπούμε και να λέμε όχι και να διαπραγματευτούμε δυναμικά γι’ αυτό που πιστεύουμε.

 

Καμιά φορά, το μάθημα είναι να «παλεύω», αλλά πάντα με αγάπη και ποτέ με άδικο τρόπο. Και άλλοτε, είναι να δεχτώ αυτά που συμβαίνουν με ηρεμία. Οπωσδήποτε, ό,τι έχει γίνει στο παρελθόν, δεν μπορώ να το αλλάξω. Δεν υπάρχει κανένα κέρδος σήμερα, να κάθομαι και να τρώγομαι γι’ αυτά που μου έχουν κάνει, γιατί αυτά που μου έχουν κάνει δεν υπάρχουν πια παρά μόνον μέσα στο νου μου, δεν υπάρχουν, δεν συμβαίνουν. Όταν τρώγομαι με το τι μου έχουν κάνει στο παρελθόν, ζω μια ψευδαίσθηση, ζω στο ανύπαρκτο παρελθόν. Αυτό οδηγεί σε μια ζωή γεμάτη πίκρα και παράπονο που υποφέρω από τις δικές μου σκέψεις.

 

5. Είμαστε όλοι 100% υπεύθυνοι για την πραγματικότητα μας. Είναι πολύ δύσκολο για πολλούς από μας να πιστεύουν αυτό, ειδικά όταν έχουμε κάποιον που μας δέρνει ή μας αδικεί ή μας κριτικάρει συνέχεια ή μας απορρίπτει, ή μας παίρνει συνέχεια τα χρήματα μας.

 

Πως δημιουργούμε την πραγματικότητα μας.

 

Πρώτον την δημιουργούμε, μέσα από τους νόμους της έλξης. Έλκουμε προς εμάς με τρεις τρόπους:

 

Α. Από το νόμο της αιτίας και του αποτελέσματος, που σημαίνει, ότι πολλά πράγματα που συμβαίνουν σε εμάς τώρα, δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η επιστροφή του τι έχουμε σκεφτεί και κάνει εμείς στο παρελθόν. Ότι κάθε μας πράξη, σκέψη και λόγος, στο παρελθόν, γυρίζει σε εμάς. Αυτή είναι μια από τις δυνάμεις που δημιουργεί την τωρινή μας πραγματικότητα.

 

Β. Έλκουμε προς εμάς, μέσα από τις σκέψεις που έχουμε τώρα, που σημαίνει, έλκουμε αυτό που φοβόμαστε, αυτό που απορρίπτουμε, αυτό που αντιστοιχεί στις ενοχές μας, αυτό που προσδοκούμε. Δηλαδή, αν έχουμε μια σκεπτομορφή ότι θα μας εγκαταλείψουν, αυτό θα δημιουργήσουμε. Γενικά οι σκέψεις μας, οι πεποιθήσεις και οι σκεπτομορφές, γίνονται ενεργειακές μορφές, και οι ενεργειακές μορφές γίνονται πραγματικότητα. Άρα, οι σκέψεις και τα συναισθήματα, που έχουμε συνέχεια στο νου μας, έλκουν σήμερα αυτό που μας συμβαίνει.

 

Οι φόβοι, οι ενοχές, οι αντιστάσεις, οι αποστροφές, οι προσκολλήσεις μας, οι εσωτερικές μας συγκρούσεις, όλο αυτό που υπάρχει μέσα μας, καθρεφτίζονται στους άλλους. Οι άλλοι συντονίζονται, ασυνείδητα και υποσυνείδητα με το περιεχόμενο του δικού μας υποσυνειδήτου και μας το καθρεφτίζουν.

 

Χωρίς να το ξέρουν, μας συμπεριφέρονται με ένα τρόπο, ώστε να δούμε τον εαυτό μας. Βέβαια, έχουμε την ελεύθερη βούληση, να το δούμε ή όχι. Έχουμε κάθε ελευθερία να πιστεύουμε και να δηλώσουμε πως φταίνε οι άλλοι, ότι οι άλλοι μας αδικούν, ότι εμείς δεν έχουμε τίποτε για να αλλάξουμε και να νιώθουμε ότι είμαστε το θύμα και να «ευχαριστιόμαστε» την δυστυχία μας. Είναι πολύ «αγαπητός» ο ρόλος του θύματος, μας αρέσει να μας αδικούν, επειδή νιώθουμε έτσι ότι είμαστε οι «καλοί», οι άλλοι είναι οι κακοί. Άρα δεν έχουμε τίποτε να αλλάξουμε και απλώς μένουμε στην ίδια κατάσταση, αδικημένοι από τους άλλους.

 

Γ. Ο τρίτος τρόπος με τον οποίο έλκουμε αυτό που μας συμβαίνει είναι, με την απόφασή μας, σαν ψυχές πριν ενσαρκωθούμε, να μάθουμε σε αυτή τη ζωή, κάποια συγκεκριμένα μαθήματα. Δηλαδή ένας φοιτητής που πάει στο Πανεπιστήμιο για να γίνει γιατρός και παιδεύεται για 6-8 χρόνια, για να μάθει αυτή την ειδικότητα, δεν ταλαιπωρείται επειδή έχει κάνει κάποιο λάθος, αλλά επειδή έχει βάλει κάποιο στόχο. Σαν ψυχές μπορεί να έχουμε αποφασίσει να μάθουμε την αγάπη χωρίς όρους και να ταλαιπωρούμαστε από ανθρώπους που δυσκολευόμαστε να αγαπάμε, όχι επειδή έχουμε κάνει κάποιο λάθος, αλλά επειδή έχουμε αποφασίσει να μάθουμε την αγάπη χωρίς όρους – έχουμε βάλει ένα στόχο.

 

Αν μια ψυχή έχει βάλει στόχο να μάθει την αυτο-παραδοχή, μπορεί να έχει κάνει μια «συμφωνία» με άλλους να τον απορρίπτουν. Γιατί, έχοντας την απόρριψη από τους άλλους, δημιουργεί μια ευκαιρία να μάθει να δέχεται τον εαυτό του, χωρίς να εξαρτιέται στους άλλους για επιβεβαίωση. Άρα δεν δέχεται απόρριψή επειδή έχει κάνει κάποιο λάθος, αλλά, ώστε να έχει μια ευκαιρία να δυναμώσει τη δική του σχέση με τον εαυτό του. Όμως δεν είναι δεδομένο ότι θα μάθει το μάθημα. Έχει ελεύθερη βούληση.

 

Υπάρχουν, λοιπόν, τρεις παράγοντες που δημιουργούν αυτό που συμβαίνει στην ζωή μας.

Και οι τρεις είναι μέσα μας, και με αυτούς έλκουμε αυτό που μας συμβαίνει:

• Ο προηγούμενος τρόπος ζωής, σκέψης και συμπεριφοράς,
• Αυτό που έχουμε μέσα μας, τώρα, και καθρεφτίζεται μέσα από τους άλλους, και
• Τα μαθήματα που έχουμε αποφασίσει να μάθουμε σε αυτή την πορεία.

 

Δ. Υπάρχει όμως και ένα τέταρτο στοιχείο που δημιουργεί την πραγματικότητά μας και το βίωμα μας. Και αυτό είναι, το πως ερμηνεύουμε όλα αυτά. Διότι, δέκα άτομα αντιμετωπίζοντας το ίδιο ερέθισμα, θα το ερμηνεύσουν διαφορετικά και τότε θα βιώσουν μια άλλη και μοναδική πραγματικότητα. Η πραγματικότητα μας είναι υποκειμενική και εσωτερική, δεν είναι εξωτερική, γίνεται μέσα στο κεφάλι μας. Ο καθένας μας φοράει άλλα «γυαλιά», με άλλους προγραμματισμούς, γραμμένους πάνω στα γυαλιά της αντίληψης, και ό,τι περνάει μέσα από αυτά τα γυαλιά, μέσα από αυτούς τους προγραμματισμούς του καθενός μας, ερμηνεύεται με διαφορετικό τρόπο, δημιουργώντας μια διαφορετική πραγματικότητα μέσα στο νου μας. Δημιουργούμε την πραγματικότητά μας 100% και με το νόμο της έλξης, αλλά και με το νόμο της ερμηνείας.

 

Τότε, ποια είναι η λύση;

 

ι. Να εντοπίζουμε, ποια μαθήματα έχουμε να μάθουμε από αυτό που μας συμβαίνει, ώστε να βλέπουμε αυτό που μας συμβαίνει σαν ευκαιρία για εξέλιξη και να το αξιοποιήσουμε σαν ευκαιρία της εξέλιξης, και

 

ιι. Να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο ερμηνεύουμε αυτά που συμβαίνουν στη ζωή μας.

 

6. Οι σκέψεις μας δημιουργούν την πραγματικότητά μας.

 

Μια άλλη σημαντική αλήθεια είναι ότι οι σκέψεις μας δημιουργούν την πραγματικότητά μας και δεν υπάρχουν ουδέτερες σκέψεις. Η κάθε μας σκέψη, ή κτίζει το σύστημα πεποιθήσεων που λέει ότι είμαστε πνεύμα και είμαστε ασφαλείς και αξίζουμε σαν μια έκφραση του Θεού. Ή κτίζει το σύστημα πεποιθήσεων που πιστεύει είμαστε μόνο αυτά τα σώματα και ότι είμαστε αδύναμοι, κινδυνεύουμε, και δεν αξίζουμε.

 

Η κάθε σκέψη είναι ένα «τούβλο» που προσθέτει ή στο ένα οικοδόμημα ή στο άλλο. Είναι σημαντικό να δούμε τι είδους σκέψεις έχουμε στο νου μας. Καλύτερα να μην κάνουμε μάχη με τις αρνητικές σκέψεις – αυτό συνήθως τις δυναμώνει. Απλώς να δυναμώσουμε τις θετικές σκέψεις, που μας κάνουν να νιώθουμε ασφάλεια, αξία, ηρεμία, νόημα και ευτυχία.

 

Όταν ανάβουμε το φως, δεν χρειάζεται να μάχεται με το σκοτάδι. Το σκοτάδι δεν έχει καμία δύναμη έναντι του φωτός. Απλώς διαλύεται. Είναι απλώς η απουσία του φωτός. Όταν η αλήθεια απλώνεται στο νου και ιδιαίτερα στο υποσυνείδητο, η ψευδαίσθηση απλώς διαλύεται.

 

 

7. Eίμαστε εκφράσεις μιας οικουμενικής ενέργειας / συνειδητότητας.

 

Ο καθένας από μας είναι μια μοναδική έκφραση της μιας οικουμενικής συνειδητότητας. Φανταστείτε ένα απεριόριστο λευκό φως, και γύρω από αυτό το φως μια σφαίρα με δισεκατομμύρια τρύπες. Το φως αυτό φέγγει από κάθε τρύπα. Πάνω σε κάθε τρύπα υπάρχει ένα μικρό φιλμάκι με την μοναδική εικόνα του κάθε σώματος που υπάρχει. Το ένα φως, περνώντας από το κάθε φιλμάκι σε αυτά τα δισεκατομμύρια τρύπες, δημιουργεί δισεκατομμύρια μοναδικές εικόνες σε μια σφαιρική οθόνη γύρω από αυτή την εσωτερική σφαίρα με τα φιλμάκια.

 

Ο καθένας από μας, είναι μια τέτοια ακτίνα που η ουσία της ύπαρξής μας είναι το λευκό φως και η εκδήλωση του σώματος μας είναι επίσης το φως, εφόσον περνάει από το φιλμάκι αυτό και εκφράζεται σε αυτόν τον υλικό κόσμο, σαν μια μοναδική και τελείως διαφορετική έκφραση της ίδιας συμπαντικής ενέργειας. Δεν είμαστε ούτε αυτό το σώμα, ούτε η προσωπικότητα, αλλά, μια συμπαντική ενέργεια που εκφράζεται μέσα από αυτά.

 

Ένα άλλο παράδειγμα: το ηλεκτρικό ρεύμα ρέει μέσα στα καλώδια στους τοίχους και εκφράζεται μέσα από το φως της λάμπας, μέσα από τον ήχο ενός ενισχυτή και μέσα από την εικόνα που βλέπουμε στην τηλεόραση. Το ίδιο ρεύμα κινητοποιεί αυτές τις διαφορετικές εκφράσεις του ρεύματος. Ποια είναι η ομοιότητα εδώ: ότι εμείς είμαστε το ρεύμα και ότι όταν ως ρεύμα περνάμε από την λάμπα δυστυχώς ξεχνάμε τη απεριόριστη φύση μας σαν ρεύμα και ταυτιζόμαστε με τη λάμπα που είναι το προσωρινό όχημα της έκφρασης του μας.

 

Εμείς, σαν συμπαντική ενέργεια, ξεχνάμε τη φύση μας και ταυτιζόμαστε με το όχημα της έκφρασης, που είναι το σώμα και η προσωπικότητα. Κι εφόσον, το ρεύμα που είναι μέσα στη λάμπα, ξεχνάει τη φύση του και νομίζει ότι είναι η λάμπα, τότε, κοιτάζει τις άλλες λάμπες και σκέφτεται, «αυτή είναι μεγαλύτερη λάμπα, αξίζει περισσότέρο από μένα, και αυτή η λάμπα είναι μικρότερη, κι εγώ αξίζω περισσότερο από αυτή». «Αν σπάσει η λάμπα μου, θα εξαφανιστώ.» Όμως όταν σπάει η λάμπα, το ρεύμα απελευθερώνεται και συνειδητοποιεί ότι δεν ήταν ποτέ η λάμπα. Ήταν πάντα το ρεύμα, και το ίδιο ρεύμα υπάρχει σε όλες τις λάμπες και σε όλα τα μηχανήματα, και σε όλες τις τηλεοράσεις, και σε όλους τους ενισχυτές και σε ό,τι υπάρχει.

 

 

8. Όλοι οι άλλοι είναι επίσης συμπαντική ενέργεια.

 

Ο κάθε ένας που βλέπουμε είναι μια έκφραση της συμπαντικής θείας ενέργειας ή συνειδητότητας. Σκεφτόμενοι έτσι αμέσως νιώθουμε σεβασμό προς όλους. Πως να βλάψω τον άλλον όταν τον βλέπω σαν θεία ενέργεια, σαν μια έκφραση του ίδιου Θεού που είμαι κι εγώ; Πως να του πω ψέματα; Πως να τον κοροϊδέψω; Πως να τον κλέψω; Τότε αποκτώ μια φυσική αβίαστη ηθική που δεν έχει σχέση με αμαρτία ή τιμωρία, δεν γίνομαι ηθικός επειδή φοβάμαι την τιμωρία. Διότι δεν έχει καμιά αξία αυτό. Ο άνθρωπος που λειτουργεί ηθικά επειδή φοβάται ότι θα τιμωρηθεί, το κάνει για ιδιοτελούς λόγους. Το να λειτουργώ ηθικά, από αγάπη ή γνώση, από συνειδητοποίηση ότι ο άλλος είναι μία έκφραση του Θεού και είναι αδύνατον να τον κλέψω ή να τον κοροϊδέψω, έχει μια άλλη αξία. Η συμπαντική ενέργεια, βρίσκεται σε κάθε ον. Αυτό σημαίνει, όχι μόνον τα ανθρώπινα όντα, αλλά και τα ζώα και τα φυτά, και ό,τι υπάρχει γύρω μου.

 

9. Η συμπαντική συνειδητότητα / ενέργεια είναι πανταχού παρούσα.

 

Η συμπαντική ενέργεια δεν είναι μόνο μέσα σε μένα και στους άλλους ανθρώπους, αλλά είναι πανταχού παρούσα. Αυτό σημαίνει πως όπου βρίσκομαι, βρίσκομαι μέσα σε αυτή. Μου θυμίζει τα λόγια του Χριστού όταν έλεγε: Είμαι μέσα σας, είστε μέσα μου, είμαι μέσα στον πατέρα, κι ο πατέρας είναι μέσα μου.

 

Βεβαίως δεν μίλαγε σαν σώμα, αλλά σαν συνειδητότητα: εγώ είμαι η οικουμενική συνειδητότητα και βρίσκομαι μέσα σας και εκφράζομαι μέσα από σας, κι εσείς βρίσκεστε μέσα μου. Η έννοια αυτή προσφέρει την αίσθηση της ασφάλειας – ότι όπου κι αν βρισκόμαστε, αυτή η θεία συνειδητότητα είναι εκεί και δεν είναι δυνατόν να συμβεί κάτι σε μας που δεν είναι για καλό της εξέλιξής μας. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι δυνατόν να συμβεί κάτι δυσάρεστο. Άλλο όμως δυσάρεστο και άλλο κακό. Εμείς έχουμε ταυτίσει το δυσάρεστο με το κακό. Αν συμβαίνουν δύσκολα πράγματα στη ζωή μας, δε σημαίνει ότι είμαστε κακοί, και δε σημαίνει ότι αυτό που συμβαίνει είναι κακό. Ούτε είναι λόγος να φοβόμαστε. Είμαστε πιο δυνατοί από οποιαδήποτε εμπειρία ή δυσκολία. Όλα συμβαίνουν σαν ευκαιρίες για εξέλιξη.

 

 

10. Τα πάντα υπάρχουν για να εξυπηρετούν την εξέλιξη. Η αλήθεια αυτή μας κάνει να κατανοήσουμε την χρήση του κάθε τι που υπάρχει. πχ.   Έχω ένα αυτοκίνητο, σπίτι, περιουσία, σώμα, φαγητό, έχω ένα γεγονός στη ζωή μου ευχάριστο ή δυσάρεστο; Όλα υπάρχουν για να το χρησιμοποιήσω για την εξέλιξή. Τα αυτοκίνητο, το σπίτι, τα χρήματά, όλα για την εξέλιξη. Ο χρόνος είναι για την εξέλιξη. Τα ταλέντα και οι ικανότητες, που είναι η μεγαλύτερη μας περιουσία είναι για την εξέλιξη. Ό,τι υπάρχει, υπάρχει μόνο και μόνο για να εξυπηρετεί αυτόν τον προορισμό της ψυχής που είναι η θέωση και η συνδημιουργία. Και αυτή η συνδημιουργία είναι «συν» με το Θεό και «συν» με τον συνάνθρωπο. Δηλαδή είναι και με τις θεϊκές δυνάμεις και με τους ανθρώπους που υπάρχουν γύρω μας.

 

11. Η αγάπη είναι πάντα η λύση. Μια άλλη αλήθεια, που πάντα με βοηθάει όταν τη φέρνω στο νου, είναι ότι: η αγάπη είναι πάντα η λύση. Σκεφτόμαστε πολλές φορές πως θα προστατέψουμε τον εαυτό μας. Συνήθως οι τρόποι τους οποίους σκεφτόμαστε δεν περιέχουν αγάπη, αλλά έλεγχο, στρατηγικές και αμυντικούς μηχανισμούς. Σκεπτόμαστε, «τι να πω; πως να το πω; να το πω; πως να λειτουργήσω για να προστατέψω τα συμφέροντά μου;» Όλες αυτές οι λύσεις βασίζονται στη βασική σκεπτομορφή της ξεχωριστότητας και του κινδύνου, και δεν μπορεί ποτέ να προκύψει μια πραγματική λύση, γιατί η πραγματική λύση θα πρέπει να είναι συμβατή με τον αληθινό εαυτό.

 

Κι ο αληθινός εαυτός μας είναι ένα με όλους και έχει αγάπη σε κάθε περίπτωση. Οποιαδήποτε άλλη λύση θα βρω για να λύσω τα προβλήματά μου, θα είναι προσωρινή, δεν θα λύσει οριστικά το πρόβλημά. Η μόνη πραγματική λύση είναι η αγάπη και η ενότητα. Που σημαίνει να αντιμετωπίζω τις φοβίες μου, να παύω να προστατεύω τον εαυτό μου. Αυτό δεν είναι εύκολο, διότι μια ζωή έχουμε μάθει ότι κινδυνεύουμε και χρειάζεται πάρα πολύ θάρρος να μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τον φόβο μας προς τους άλλους, με αγάπη. Βέβαια το αντίθετο της αγάπης δεν είναι μίσος, ούτε θυμός – είναι φόβος. Χάνω την αγάπη μου επειδή φοβάμαι, νιώθω ότι κινδυνεύω, σε τέτοιες περιπτώσεις χάνω την αγάπη μου.

 

12. Έχουμε την ικανότητα να αλλάξουμε. Μια άλλη αλήθεια είναι ότι έχουμε την ικανότητα να αλλάξουμε. Πολλοί από μας νιώθουμε ότι είναι πολύ δύσκολο ή ότι δεν μπορούμε, ή ότι δεν πρέπει. Είμαστε σε μια διαδικασία εξέλιξης και η αλλαγή είναι η φύση της εξέλιξης. Έχουμε και την ικανότητα και το δικαίωμα, αλλά θα έλεγα και την αποστολή, να αλλάξουμε, να είμαστε σε μια συνεχή αλλαγή και εξέλιξη.

 

13. Έχουμε εσωτερική θεία καθοδήγηση. Έχουμε μια εσωτερική φωνή. Έχουμε μια άμεση σύνδεση με την αλήθεια. Γι’ αυτό όταν ακούμε τις αλήθειες που συζητάμε εδώ, πιθανόν να ανταποκρίνονται στην αλήθεια που ήδη ξέρουμε μέσα μας. Ίσως έχετε το βίωμα να έχετε σκεφτεί κάτι και μετά να το διαβάζετε ένα βιβλίο ή ακούτε μια ομιλία και να διαπιστώσετε: «να, κι εγώ το σκέφτηκα αυτό.» Αυτό είναι μια επιβεβαίωση ότι η γνώση βρίσκεται μέσα μας και όχι έξω. Κι ότι μπορούμε να βασιζόμαστε όλο και περισσότερο σε αυτή την εσωτερική φωνή, να την ακούμε όλο και περισσότερο, και να την ακολουθούμε στη ζωή μας.

 

14. Όλοι βιώνουν τα αποτελέσματα των σκέψεων μας. Βιώνουμε εμείς και οι άλλοι τις σκέψεις μας και τα συναισθήματά μας. Είναι ο νόμος των συγκοινωνούντων δοχείων ή της συμπαθητικής δόνησης. Δηλαδή, ακόμα δεν εκφράσουμε τα συναισθήματά μας ή τις σκέψεις μας, οι άλλοι τις εισπράττουν, τις βιώνουν και αντιδρούν βάσει αυτών και όχι της μάσκας που φοράμε. Μπορεί να είμαστε υπέρ ευγενικοί αλλά να κριτικάρουμε τον άνθρωπο μέσα μας, να τον απορρίπτουμε σαν φταίχτη για τη δική μας πραγματικότητα, και μετά να μας συμπεριφέρεται με άσκημο τρόπο και να νιώθουμε αδικημένοι. Δεν είμαστε καθόλου αδικημένοι, απλώς ο άλλος καθρεφτίζει σε μας τα δικά μας πραγματικά συναισθήματα και τις δικές μας πραγματικές σκέψεις προς αυτόν.

 

Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι οι άλλοι γύρω μας, βιώνουν τις σκέψεις μας και ιδιαίτερα οι άνθρωποι του άμεσου οικογενειακού περιβάλλοντος, και γενικά οι άνθρωποι με τους οποίους είμαστε ενεργειακά συνδεμένοι: σύντροφος, παιδιά, γονείς, αδέλφια και φίλοι. Τότε, ίσως θα πρέπει να δούμε εάν θέλουμε αυτές οι σκέψεις που έχουμε να επιδρούν στους άλλους, και αν θέλουμε οι άλλοι να μας καθρεφτίζουν αυτές τις σκέψεις.

 

Ένα κλασικό παράδειγμα είναι ο φόβος που έχει ο γονιός για το παιδί. Είναι καταστρεπτικός. Τι μήνυμα παίρνει το παιδί; Ακούει υποσυνείδητα, «είσαι ανίκανος, κινδυνεύεις, δεν εμπιστεύομαι στις δυνάμεις σου, δεν εμπιστεύομαι στη διάκρισή σου, δεν εμπιστεύομαι στο Θεό.» Είναι ένα καθαρά αρνητικό μήνυμα, που περνάει μέσα σε αυτό το πλάσμα και του δημιουργεί φόβο για τη ζωή, έλλειψη αυτοπαραδοχής, και αυτοπεποίθησης μέσα στη ζωή του.

 

Θα μου πείτε, δεν μπορούμε να ελέγξουμε τον εαυτό μας. Συμφωνώ ότι είναι δύσκολο να μη φοβόμαστε, να μην έχουμε άγχος για τα παιδιά μας, αλλά είναι σημαντικό να συνειδητοποιούμε τι επίδραση έχουν αυτές οι σκέψεις. Διότι όταν αγχωνόμαστε για κάποιον, ουσιαστικά λέμε; « δεν ξέρεις τι κάνεις, δεν έχεις δυνάμεις μέσα σου, δεν είσαι αιώνια ψυχή» κλπ. Επίσης περνάμε το μήνυμα, «είμαι υπεύθυνος για τη δική σου πραγματικότητα.»

 

Εμείς νιώθουμε ότι κάνουμε το σωστό και ότι θα ήταν απαράδεκτο να μην στενοχωρηθούμε, δεν θα είμαι καλός γονιός αν δεν στενοχωριέμαι. Αλλά σκεφτείτε το λιγάκι. Αυτές οι αρνητικές σκέψεις, αυτές οι φοβίες, μπορούν πραγματικά, να βοηθήσουν την άλλη ψυχή; να νιώθει τη δύναμη που υπάρχει μέσα της; Θα τον βοηθήσει να πιστεύει ότι δεν μπορεί να συμβεί τίποτε στη ζωή του που δεν είναι για την εξέλιξή του και ότι έχει την δύναμη και εσωτερική καθοδήγηση που χρειάζεται;

 

15. Είμαστε πάντα συνδεδεμένοι με το θείο. Μια άλλη σκέψη, είναι, ότι δεν είναι δυνατόν να αποχωριστώ από την πηγή μας. Θυμηθείτε την εικόνα που σας ανέφερα, με το φως και τη σφαίρα και την ακτίνα που εμφανίζεται στην οθόνη. Μπορεί ποτέ η εικόνα, που εμφανίζεται στην οθόνη, να αποχωριστεί από το πηγή της ύπαρξης της; Η εικόνα στην οθόνη, είναι το φως. Δε μπορεί ποτέ να αποχωριστεί από το φως.

 

Δεν μπορεί ποτέ ο άνθρωπος να χάσει αυτή τη σύνδεση με το θείο. Μπορεί νοερά να την ξεχάσει. Μπορεί να απομακρύνεται νοερά από αυτήν τη σύνδεση. Η ιδέα ότι σε αυτήν την περίπτωση, ο Θεός θα τον απορρίψει και θα τον τιμωρήσει, δεν έχει καμιά λογική. Ο Θεός, είναι αγάπη, είναι η ενέργεια και η συνειδητότητα της ύπαρξης μας. Είναι πάντα μέσα και γύρω μας σαν ενέργεια και συνειδητότητα. Είναι η βάση της ύπαρξης μας. Είναι η ίδια η ύπαρξη μας. Αν αποκόπτομαι, είναι γιατί εγώ νιώθω ενοχές, εγώ νιώθω ανάξιος, εγώ έχω ξεφύγει από τη συνείδησή μου.

Το φως όμως είναι εκεί. Απλώς, ο ανθρώπινος νους αποκόπτεται από αυτό. Δεν υπάρχει η δυνατότητα, σαν ακτίνα αυτής της θείας ενέργειας, να αποκοπούμε πραγματικά – απλώς δεν γίνεται.

 

16. Η ασφάλεια είναι πνευματική και εσωτερική. Δεν υπάρχει υλική ασφάλεια, είναι μια ψευδαίσθηση. Ο καθένας από μας μπορεί να φύγει από αυτόν τον πλανήτη οποιαδήποτε στιγμή. Η ιδέα ότι είμαι ασφαλής σωματικά, είναι πλάνη, το σώμα δεν είναι ποτέ ασφαλές. Μπορεί να το χτυπήσει ένα αυτοκίνητο, να το μολύνει ένα μικρόβιο και τελειώνει. Η πραγματική αίσθηση ασφάλειας είναι η συνειδητοποίηση ότι είμαι αθάνατος και αιώνιος. Συνεχίζω να υπάρχω και μετά το θάνατο του σώματος αυτού. Μόνο τότε μπορεί κανείς να νιώθει πραγματική ασφάλεια.

 

Η δεύτερη σκέψη που δημιουργεί ασφάλεια είναι ότι θα συμβεί στην ζωή μας και στην ζωή των αγαπημένων μας, μόνο αυτό που είναι ακριβώς αυτό που εξυπηρετεί την εξέλιξη μας. Θα είναι μια έκφραση αγάπης από το σύμπαν ακόμα όταν φαίνεται δυσάρεστο. Φαντασθείτε ένα πουλί που μπαίνει σε ένα δωμάτιο. Θέλεις να το βοηθήσεις να ελευθερωθεί από το περιορισμό του δωμάτιο. Όμως το πουλί δεν σε εμπιστεύεται και αντιδράει χτυπώντας στους τοίχους πληγώνοντας τον εαυτό του – απλώς επειδή δεν εμπιστεύεται στο χέρι της αγάπης που έρχεται να το δείξει πως να ελευθερωθεί.

 

Το ίδιο συμβαίνει σε μας όταν κάτι «δυσάρεστο» συμβαίνει στην ζωή μας. Δε εμπιστευόμαστε ότι είναι το χέρι της αγάπης που μας δείχνει πως να ελευθερωθούμε από το δωμάτιο των πεποιθήσεων μας. Είμαστε σαν το φοβισμένο πουλί που δεν ακούει το χέρι της αγάπης.

 

Η τρίτη σκέψη που μας προσφέρει το αίσθημα της ασφάλειας είναι ότι εμείς και οι αγαπημένοι μας έχουμε την εσώτερη καθοδήγηση και δύναμη να αντιμετωπίσουμε και να αξιοποιούμε ότι μπορεί α συμβεί στην ζωής μας. Βέβαια έχουμε ελεύθερη βούληση να αξιοποιούμε αυτήν την εσώτερη καθοδήγηση και δύναμη ή όχι.

 

Με τον ίδιο τρόπο η αξία μας είναι δεδομένη και απόλυτη και δεν μπορεί να αυξηθεί, ούτε να μειωθεί με αυτό που κάνουμε, ή με τη γνώμη του άλλου. Η αξία μας βασίζεται στο γεγονός ότι είμαστε Θεία έκφραση. Ο καθένας μας αξίζει την ίδια αγάπη και τον ίδιο σεβασμό. Μπορεί κάποιος να αυξήσει την ικανότητά του, μπορεί να αυξήσει την ηθικότητά του, ή αντίθετα να τα μειώσει αυτά, αλλά, δεν μπορεί να αυξάνει ή να μειώνει την αξία του σαν έκφραση του Θεού. Η αξία αυτή είναι πάντα δεδομένη, και ο καθένας, ανεξάρτητα από την ικανότητα ή την ηθικότητα, αξίζει την ίδια αγάπη και τον ίδιο σεβασμό. Μπορεί να μην αξίζει την ίδια θέση στην κοινωνία. Αυτός που είναι ηθικός και ικανός, οπωσδήποτε θα αξίζει μια άλλη θέση στην κοινωνία, αλλά δεν σημαίνει ότι αξίζει περισσότερη αγάπη και σεβασμό. Άλλο η αγάπη, άλλο ο σεβασμός και άλλο ο ρόλος που θα παίξει, αυτή η συγκεκριμένη έκφραση μιας οικουμενικής ενέργειας, μέσα στον υλικό κόσμο.

 

17. Όλοι είναι αδέλφια μας. Ο καθένας, που είναι γύρω μας, είναι μια άλλη ακτίνα, από τον ίδιο δημιουργό, ανεξάρτητα από το χρώμα του, την θρησκευτική του πεποίθηση, την κοινωνική του τάξη, το φύλο. Όλα αυτά είναι προσωρινά ρούχα που φοράμε και δεν έχουν καμία σχέση με την οντότητα που υπάρχει μέσα σε αυτά τα ρούχα. Όταν πιστέψουμε αυτό, θα απελευθερωθούμε από την ομαδοποίηση και δεν θα ταυτιστούμε με θρησκευτικές ομάδες, ή πολιτικές, ή κοινωνικές τάξεις κλπ.

 

Ο άνθρωπος είναι οικουμενικό ον, είναι έκφραση μιας οικουμενικής δύναμης, και χρειάζεται να απελευθερωθεί από αυτές τις μικρές ταυτίσεις. Μπορεί μερικές φορές να ταυτίζεται με την ομάδα του και να την υπηρετεί, αλλά καλό είναι να μην περιορίζεται και να μην έχει εχθρότητα προς τις άλλες ομάδες.

 

18. Η εξέλιξη μας μετριέται με τις αρετές. Η εξέλιξή μας δεν μπορεί να μετριέται ούτε με γνώσεις, ούτε με δυνάμεις, αλλά μετριέται με το βαθμό που έχουμε τελειοποιήσει τις βασικές πνευματικές αρετές. Να παύσουμε να μετράμε την εξέλιξή μας με τις ώρες του διαλογισμού ή την ανιδιοτελή προσφορά, ή με το αν είμαστε χορτοφάγοι, ή πόσα βιβλία έχουμε διαβάσει, ή πόσα σεμινάρια έχουμε παρακολουθήσει, ή με το πόσες γνώσεις έχουμε αποκτήσει.

 

Η εξέλιξη του ανθρώπου μετριέται με την ηρεμία του, την αγάπη του, την ανιδιοτέλειά του, την ταπεινοφροσύνη του και την ενότητά του. Ουσιαστικά δηλαδή, είναι οι βασικές αρετές που ακούσαμε σαν παιδιά, που πραγματικά χαρακτηρίζουν αυτή την εξέλιξη και όχι οι πνευματικές δυνάμεις, ή γνώσεις. Να μη μπερδέψουμε τα μέσα, όπως το διαλογισμό, ή τη γνώση ή τις τεχνικές που εφαρμόζουμε με σκοπό την απελευθέρωση από το εγώ και την ενάρετη ζωή.

 

19. θα φύγουμε από αυτό το σώμα μας. Το σώμα θα πεθάνει. Πόσο μάταιο είναι να αγχωνόμαστε, να τσακωνόμαστε, να συσσωρεύουμε υλικά αγαθά, να μπλέκουμε σε όλο αυτό το παιχνίδι της ύλης και να φτάνουμε στο σημείο που αδέλφια δε μιλάνε μεταξύ τους για περιουσίες, να στενοχωριόμαστε για υλικά αγαθά, και να χάνουμε το μισό της ζωής μας κυνηγώντας μια ψευδαίσθηση ασφάλειας και αξίας μέσα στην ύλη.

 

Είναι σημαντικό, να θυμόμαστε ότι σαν σώματα είμαστε προσωρινοί σ’ αυτόν τον πλανήτη, που στην ουσία είναι ένα «ξενοδοχείο». Και το σπίτι μας, είτε το νοικιάζουμε, είτε ανήκει σε μας το χρησιμοποιούμε για ένα χρονικό διάστημα, μετά φεύγουμε και είναι σπίτι άλλων. Και το κτήμα, και τα ρούχα και όλα τα άλλα. Ο θάνατος, βάζει τα πράγματα σε μια προοπτική, μια σωστή προοπτική. Αν θέλετε να αποφασίσετε, τι θέλετε να κάνετε με τις σχέσεις σας ή με τη ζωή σας, σκεφτείτε: τι θα έκανα, αν ήξερα ότι σε ένα χρόνο θα φύγω από το σώμα μου. Είμαι σίγουρος ότι θα φτιάξετε τις σχέσεις σας και θα δώσετε πολύ λιγότερη σημασία σε κάποια πράγματα που τώρα φαίνονται πολύ σημαντικά. Σκεφτείτε αυτή την ερώτηση: πως θα ζούσα τη ζωή μου, αν ήξερα ότι θα φύγω από το σώμα μου, σε ένα χρόνο. Είναι ένα καλό κόσκινο για να ζούμε το παρόν και να ζούμε με πιο σωστές αξίες.

 

20. Αποφασίζω να αγαπάω όλους – και τον εαυτό μου χωρίς όρους. Η προσπάθεια να αγαπάω τον εαυτό μου χωρίς όρους και η προσπάθεια να αγαπήσω στους άλλους χωρίς όρους είναι η ολοκλήρωση του σκοπού της ζωής μας. Δεν είναι εύκολο, χρειάζεται φώτιση, χρειάζεται απόλυτη εσωτερική ασφάλεια και χρειάζεται το βίωμα του αληθινού εαυτού.

 

Μπορούμε όμως να αλλάξουμε πεποιθήσεις και συμπεριφορές. Αλλάζοντας πεποιθήσεις, αλλάζουμε και τις συμπεριφορές, αλλά καμιά φορά, μπορούμε να προκαλέσουμε αλλαγές στις πεποιθήσεις, με το να συμπεριφερθούμε, με τον τρόπο που θα συμπεριφερόμασταν αν είχαμε ήδη αλλάξει πεποιθήσεις.

 

Ένα καλό κόσκινο είναι, «αν είχα αγάπη χωρίς όρους, τι θα έκανα;» ή «αν είχα απόλυτη πίστη στη δικαιοσύνη του θειου, τι θα έκανα;» ή «αν ένιωσα πραγματική ασφάλεια, τι θα έκανα;» Κάνοντας αυτό που θα έκανα αν είχα ήδη τελειοποιήσει τις αρετές αυτές, με προκαλεί να αλλάξω πεποιθήσεις ώστε να μπορώ να το εφαρμόσω. Τότε μπορούμε να δουλέψουμε ή στο πεδίο των πεποιθήσεων, ώστε αυτό να κατασταλάξει σε αλλαγή συμπεριφοράς, ή μπορούμε, να δουλέψουμε με συμπεριφορές, για να προκαλέσουμε την αλλαγή πεποιθήσεων.

 

Πως μπορούμε να δυναμώσουμε τις αλήθειες αυτές μέσα μας;

 

Θέλω να ολοκληρώσω τώρα, απλώς με μερικές ιδέες σχετικά με το πως μπορείτε να δυναμώσετε αυτές τις πεποιθήσεις, ή οποιεσδήποτε πεποιθήσεις που θέλετε εσείς. Μπορεί από όλα αυτά που ανάφερα, εσείς να θέλετε να δυναμώσετε μια ή καμία από αυτές. Εσείς έχετε τις δικές σας αλήθειες και επιλογές.

 

Τι μπορείτε να κάνετε;

 

Στο βιβλίο αυτό θα επικεντρωθούμε στις ακόλουθες τεχνικές για το πέρασμα της αλήθειας στο υποσυνείδητο.

 

1. Εμψυχωτικές ερωτήσεις και απαντήσεις
2. Η Εξισορρόπηση των ημισφαιρίων του εγκεφάλου
3. Ο Θεραπευτικός κώδικας

 

Μπορείτε όμως επίσης να δυναμώσετε τις αλήθειες αυτές με:

 

1. Το EFT με επιλογές
2. Το ΤΑΤ
3. Ακούγοντας την Καρδιά
4. Άλλες μορφές ενεργειακής ψυχολογίας

 

Επίσης υπάρχουν και άλλους τρόπους όπως:

 

1. Μπορείτε να κάνετε ταμπέλες και να τις βάλετε γύρω από το σπίτι σας, στο γραφείο, στο ψυγείο, στο αυτοκίνητο, όπου κι αν είναι. Ταμπέλες, που θα σας υπενθυμίζουν αυτό που θέλετε να θυμηθείτε, όπως: «είμαι θεία ενέργεια», «αγαπάω όλους χωρίς όρους», ό,τι είναι αυτό που θέλετε να θυμάστε.

 

1. Μπορείτε να γράψετε αυτές τις αλήθειες σαν επιβεβαιώσεις, δέκα φορές την ημέρα.

 

1. Μπορούμε να επαναλαμβάνουμε αυτές τις αλήθειες μέσα στο υποσυνείδητο, κάνοντας πρώτα μια χαλάρωση, ή δημιουργώντας ένα CD, όπου θα διαβάσουμε ή θα πούμε αυτές τις φράσεις, εφόσον έχουμε οδηγήσει τον εαυτό μας σε χαλάρωση, όπου φέρνουμε στο νου μας αυτές τις αλήθειες.

 

Διαθέτουμε στο ίντερνετ πολλά δωρεάν βίντεο και ακουστικά αρχεία, με μηνύματα για την αυτοπαραδοχή, την αγάπη για τους άλλους, για την αυτοπεποίθηση, για τη συγχώρεση, και άλλα θέματα. Βρίσκουμε χρήσιμο, εκεί στη χαλάρωση, ή στη θετική προβολή, να λέτε τη φράση με ένα συγκεκριμένο τρόπο. Δηλαδή, να φέρνετε μπροστά σας την οικογένεια σας, τους γονείς, σύντροφο, παιδιά, αδέλφια, όλη την οικογένεια, καθισμένη στο σπίτι και τους ανακοινώνετε τη φράση που θέλετε να δυναμώσετε. Αυτό, επειδή η οικογένειά μας είναι η πηγή των σκεπτομορφών μας. Από την οικογένεια έχουμε δεχτεί τις παλιές σκεπτομορφές και είναι συνήθως το τελευταίο μέρος όπου μπορούμε να νιώθουμε τις νέες.

 

11. Μια άλλη τεχνική , για να δυναμώσουμε μια πεποίθηση, είναι να κάνουμε περισυλλογή επάνω σε αυτή. Δηλαδή να σκεφτώ τι σημαίνει, «είμαι υπεύθυνος για την πραγματικότητα μου», τι σημαίνει αυτό σε σχέση με την δουλειά μου, την οικογένεια μου, ή με την κοινωνία που ζω. Να κάνω περισυλλογή, να σκέφτομαι , να προσπαθώ να καταλάβω τι σημαίνει αυτό και εξωτερικά και εσωτερικά.

 

12. Επίσης, σε μια χαλάρωση, μπορούμε να δεχτούμε ένα σύμβολο, εικόνα, γι’ αυτή την αλήθεια και να τη ζωγραφίσουμε. Πολλές φορές οι εικόνες λειτουργούν πιο δυνατά μέσα στο νου, από τις λέξεις. Δηλαδή, αν έχω στο νου μου τη σκέψη «αγαπάω όλους χωρίς όρους», αυτό θα έχει κάποια δύναμη. Αλλά, όμως, αν μου έρχεται ένα σύμβολο μιας καρδιάς, που περιέχει όλο τον πλανήτη μέσα της, τότε μπορώ να φέρω στο νου μου αυτό το υποσυνείδητο σύμβολο που θα με συνδέει με αυτή τη αλήθεια. Τότε, ένας άλλος τρόπος είναι, να δεχτώ από έμπνευση ένα σύμβολο για την αλήθεια που θέλω να δυναμώσω, να το ζωγραφίσω, να το έχω κάπου που μπορώ να το βλέπω, για να το δυναμώσω μέσα στο νου μου.

 

13. 13. Και, όπως είπα και νωρίτερα, ένας άλλος τρόπος είναι, να συμπεριφέρομαι όπως αν είχα πιστέψει ήδη αυτή την πνευματική αλήθεια, για να προκαλέσω αυτή την αλλαγή μέσα μου.

 

14. Μαζί με αυτά, βοηθάει επίσης, ο καθημερινός διαλογισμός, μέσω του οποίου, ερχόμαστε σε επαφή με εσωτερική ηρεμία και δύναμη.

 

15. Βοηθάει η προσευχή, η επικοινωνία με το Θεό.

 

16. Επίσης η ανιδιοτελής προσφορά, επειδή μας οδηγεί στον τρόπο ζωής που ενσωματώνει τις πνευματικές αλήθειες. Η αλήθεια είναι ότι είμαστε ένα. Να προσφέρουμε βοήθεια σε άλλους, χωρίς να περιμένουμε τίποτα

 

Αυτές είναι μερικές σκέψεις, επάνω στο θέμα «Οι αλήθειες που απελευθερώνουν». Πιστεύω ότι όλη η εξέλιξή μας, σαν άτομα, σαν ομάδες και σαν κοινωνία, είναι η εξέλιξη σκεπτομορφών, η εξέλιξη πεποιθήσεων. Και, οφείλουμε να δούμε, τις πεποιθήσεις που έχουμε σήμερα, ποιες είναι οι πνευματικές αλήθειες που έχουν διδαχθεί για χιλιάδες χρόνια από όλες τις θρησκείες και τα πνευματικά συστήματα, και όσο το δυνατόν περισσότερο, να δυναμώσουμε αυτές τις πνευματικές αλήθειες μέσα μας.

 

Καλή Επιτυχία.

 

=================

Για να καλλιεργήσουμε την Αγάπη Χωρίς όρους, χρειάζεται να:

1. Αφήσουμε πίσω μας κάθε φόβο, κάθε προσκόλληση και κάθε εμπόδιο, ώστε να αναβλύσει η αγάπη που ήδη υπάρχει μέσα μας.
2. Ελευθερωθούμε από την ενοχή και την αίσθηση της αναξιότητας, που σκοτεινιάζουν το φως της αγάπης μας.
3. Συγχωρήσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους για ό,τι ανήκει στο παρελθόν, ώστε να ζούμε την αγάπη στο αιώνιο παρόν.
4. Είμαστε παρόντες στη στιγμή – γιατί μόνο στο τώρα μπορεί η αγάπη να υπάρξει.
5. Μη ζητούμε και μη απαιτούμε τίποτε από τους άλλους· αρκεί να είμαστε πλήρεις μέσα μας.
6. Αφήσουμε την ανάγκη της κρίσης και της επίκρισης, και να επιτρέψουμε στον εαυτό μας και στους άλλους να είναι αυτό που είναι.
7. Ανοίξουμε την καρδιά μας για να ακούμε πραγματικά τις ανάγκες και τις ιδέες των άλλων.
8. Εμπιστευθούμε τη Θεία Δικαιοσύνη και τη σοφία του Σύμπαντος.
9. Αναγνωρίσουμε ότι όλοι είμαστε δημιουργοί της δικής μας πραγματικότητας.
10. Κατανοήσουμε ότι η ουσία μας είναι πέρα από το σώμα και τον νου.

• Δούμε κάθε άνθρωπο ως δάσκαλό μας και αναζητήσουμε τα μαθήματα που φέρνει στη ζωή μας.

12. Βιώσουμε την αγάπη μας προς τον Θεό και την αγάπη Του προς εμάς.
13. Αντιληφθούμε ότι όλοι είμαστε εκδηλώσεις μίας και μοναδικής παγκόσμιας Συνείδησης – του Θεού, ή όπως αλλιώς τον/την/το αντιλαμβανόμαστε.
14. Δούμε κάθε ψυχή ως παιδί του Θεού – ένα έργο αγάπης.

==============================================================

 

ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓO ΝΑ ΝΙΩΘΩ ΑΝΕΤΟΣ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΜΟΥ;

1. Ζούμε σε ένα στατιστικά ασφαλές περιβάλλον.
2. Είμαι πνεύμα αιώνιο και ο υλικός κόσμος είναι προσωρινός.
3. Είμαι ενέργεια – συνειδητότητα.
4. Εγώ και οι αγαπημένοι μου είμαστε αθάνατοι.
5. Έχουμε τη δύναμη να αντιμετωπίσουμε ό,τι μπορεί να συμβεί.
6. Στο κέντρο της ύπαρξής μου είμαι αθώος και αγνός όπως με δημιούργησε ο Θεός.
7. Έχω επιλέξει σαν ψυχή να μάθω μέσα από κάθε εμπειρία.
8. Έχω κάνει, κάνω και θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ.
9. Ζω σε ένα σύμπαν αγάπης και όλα θα καταλήξουν με τον ανώτερο δυνατό τρόπο για μένα, τους αγαπημένους μου, τις ευθύνες και τις αρμοδιότητές μου.
10. Η αξία και η ασφάλειά μου είναι δεδομένα σαν έκφραση του Θείου.

• Οι αγαπημένοι μου είναι αιώνια όντα που έχουν γεννηθεί, ζήσει και φύγει από τα σώματά τους εκατοντάδες φορές και έχουν τη δύναμη να επιβιώσουν και να αντιμετωπίσουν ό,τι μπορεί να προκύπτει.

12. Το άγχος και ο φόβος μου δεν λύνουν κανένα πρόβλημα και δεν προσφέρουν τίποτα στους άλλους.
13. Προτιμώ να εργάζομαι και να σκέφτομαι με διαύγεια για να βρω λύσεις και όχι να αγχώνομαι και να φοβάμαι.
14. Κάνω και θα κάνω με ηρεμία κάθε στιγμή αυτά που μπορώ να κάνω για να λυθούν τα θέματα μου, καθώς είμαι ήρεμος και αισιόδοξος για το αποτέλεσμα.

• Κάθε αποτέλεσμα είναι και θα είναι το τέλειο για την εξέλιξή μας.

16. Η θετική σκέψη και η ευγνωμοσύνη, ότι θα γίνει πράγματι αυτό που είναι καλύτερο, είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να γίνει αυτό που επιθυμώ.
17. Εγώ και οι αγαπημένοι μου είμαστε δημιουργοί και μπορούμε να δημιουργήσουμε αυτά που χρειαζόμαστε.
18. Η εμπιστοσύνη στη δύναμη και στην εσωτερική καθοδήγηση των αγαπημένων μου, είναι το μεγαλύτερο δώρο και συμπαράσταση που μπορώ να τους δώσω.
19. Εγώ και οι αγαπημένοι μου είμαστε ενωμένοι με το Θεό όπως μας δημιούργησε χωρίς καμία επίδραση του χώρου και του χρόνου.
20. Βλέπω το φως πίσω από όλους και όλα και είμαι ελεύθερος(η) από το φόβο για τον ονειρικό αυτό κόσμο.
21. Ο Χριστός έχει υποσχεθεί: Όλοι αξίζουμε την αφθονία. «Μην αγχώνεστε για το αύριο. Δεν βλέπετε πως ο Θεός φροντίζει για τα λουλούδια και τα πουλιά; Εσείς είστε πολύ πιο σημαντικοί στα μάτια Του. Κάντε το έργο του Θεού και όλα θα σας δοθούν».
22. Η αγάπη είναι πάντα η λύση.
23. Με ηρεμία είμαι πολύ πιο αποτελεσματικός στο να βρω λύσεις.

========================

Αγαπημένα Αποσπάσματα

Ο Albert Einstein είπε: «Ένα ανθρώπινο ον είναι μέρος ενός συνόλου που αποκαλούμε σύμπαν και είναι οριοθετημένο στο χρόνο και το χώρο. Βιώνει τον εαυτό του, τις σκέψεις και τα συναισθήματά του σαν κάτι διαχωρισμένο από το υπόλοιπο σύμπαν… ένα είδος οπτικής απάτης της συνειδητότητάς του. Αυτή η ψευδαίσθηση είναι για μας ένα είδος φυλακής, περιορίζοντάς μας στις προσωπικές μας επιθυμίες και στην αγάπη για λίγα κοντινά σε μας άτομα. Καθήκον μας θα έπρεπε να είναι να απελευθερωθούμε από αυτή τη φυλακή, διευρύνοντας τον κύκλο της συμπάθειάς μας για να αγκαλιάσουμε όλα τα ζωντανά πλάσματα και ολόκληρη τη φύση μέσα στην ομορφιά της.»

Ο Μάνος Δανέζης, Καθηγητής Αστροφυσικής Πανεπιστημίου Αθηνών το εξηγεί:
«Η έννοια του διαχωρισμού των υλικών αντικειμένων, ότι εσύ κι εγώ είμαστε ξεχωριστά πράγματα, ή ότι εγώ και το τραπέζι ή εγώ και το δέντρο είμαστε ξεχωριστά πράγματα, είναι μια λανθασμένη αντίληψη δημιουργημένη από τις αισθήσεις μας, λόγω ανικανότητας των αισθήσεών μας να αντιληφθούν την αλήθεια. Αυτή η διαχωρισμένη ύπαρξη δεν είναι πραγματικότητα. Η αδυναμία των αισθήσεων κατέτμησε και διαχώρισε την ενυπάρχουσα ενότητα κι έτσι έχουμε την ψευδαίσθηση ότι αυτά είναι ξεχωριστά αντικείμενα. Σκεφθείτε το, αν όλα είναι ένα και κάθε μορφή δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα προσωρινό πύκνωμα ενός ενιαίου (πανταχού παρόντος) πεδίου ενέργειας, τότε δεν μπορούμε να μιλάμε για μας και τους άλλους, επειδή όλα είναι ένα.»

«Η έννοια του διαχωρισμού είναι προϊόν του ανθρώπινου γενετικού κώδικά μας. Επιλέγουμε (εννοώ ιστορικά και βιολογικά, μην το παίρνετε προσωπικά) τη μοναξιά της ατομικότητάς μας. Η φύση γεννήθηκε ως ένα. Διαχωρισμός, ατομικότητα, μαζί με οτιδήποτε καλό ή κακό συνεπάγεται αυτό, είναι δημιουργίες του DNA μας με αυτόν το συγκεκριμένο τρόπο και όχι με άλλον τρόπο.»

«Αν είχαμε ένα διαφορετικό τύπο DNA και άλλου είδους αισθήσεις, θα βλέπαμε τα πράγματα εντελώς διαφορετικά από το πώς τα βλέπουμε σήμερα. Έτσι, αυτό που αποκαλούμε ατομικότητα, το κλείσιμο στον εαυτό μας, είναι αποτέλεσμα της ανικανότητάς μας να αντιληφθούμε την ενότητα του σύμπαντος.»

Η Αννίτα Μουρτζάνι τα βεβαιώνει με την μεταθανάτια εμπειρία της.
Έτσι, λοιπόν, ένιωσα καταπληκτική διαύγεια, ως προς την αιτία του καρκίνου και πώς όλος αυτός ο φόβος είχε συσσωρευτεί στο ενεργειακό και υλικό μου σώμα δημιουργώντας μου ασθένεια, ίσως μέσω της δημιουργίας ενεργειακών μπλοκαρισμάτων μες στο σώμα μου, και συνειδητοποίησα ότι δεν πρέπει να ζούμε μία ζωή μέσα στο φόβο, ότι στον πυρήνα μας είμαστε καταπληκτικά, υπέροχα όντα. Είμαστε καταπληκτικά, υπέροχα, πνευματικά όντα που πρέπει να ζούμε την αλήθεια μας και να εκφράζουμε αυτό που είμαστε. Δεν πρέπει να φοβόμαστε να είμαστε ο εαυτός μας, ούτε να προσποιούμαστε πως είμαστε κάτι άλλο, και συνειδητοποιώ, ότι πάντα φοβόμουν να είμαι ο εαυτός μου. Τότε, λοιπόν, άρχισα να συνειδητοποιώ πόσο υπέροχοι είμαστε, καθώς και τη σύνδεση ανάμεσα σε όλους μας. Είμαστε όλοι Ένα, είμαστε όλοι μέρος μίας συνειδητότητας, είμαστε όψεις του Θεού, ή όπως αλλιώς θέλεις να τον αποκαλείς, αλλά είμαστε όλοι μία συνειδητότητα, είμαστε όλοι Ένα, και είμαστε όλοι συνδεδεμένοι.
Για όλη την μετάφραση: http://www.armonikizoi.com/2012/anita

Και ο Νέλσον Μαντέλα το εκφράζει αλλιώς:
«Ο βαθύτερος φόβος μας δεν είναι ότι είμαστε ανεπαρκείς. Ο βαθύτερος φόβος μας είναι, ότι είμαστε δυνατοί πέρα από κάθε μέτρο. Είναι το φως μας, όχι το σκοτάδι μας που μας φοβίζει περισσότερο. Αναρωτιόμαστε, Ποιος είμαι εγώ για να είμαι ακτινοβόλος, υπέροχος, ταλαντούχος, μυθικός; Στην πραγματικότητα, ποιος είσαι εσύ για να μην είσαι; Είσαι παιδί του Θεού. Το να θεωρείς τον εαυτό σου μικρό δεν εξυπηρετεί τον κόσμο. Δεν υπάρχει τίποτα φωτισμένο στο να συρρικνώνεσαι τόσο ώστε οι άλλοι άνθρωποι να μην νιώθουν ανασφαλείς γύρω σου. Όλοι μας θα έπρεπε να λάμπουμε, όπως τα παιδιά. Γεννηθήκαμε για να εκδηλώσουμε τη δόξα του Θεού που υπάρχει μέσα μας. Δεν υπάρχει μόνο σε μερικούς από εμάς. Υπάρχει στον καθένα μας. Και καθώς αφήνουμε το δικό μας φως να λάμπει, υποσυνείδητα δίνουμε στους άλλους ανθρώπους την άδεια να κάνουν το ίδιο. Καθώς απελευθερωνόμαστε από το δικό μας φόβο, η παρουσία μας απελευθερώνει αυτόματα τους άλλους.»

=======

Από την Καινή Διαθήκη:

Η βασιλεία του Θεού δεν έρχεται κατά τρόπον ώστε να την παρατηρήσετε…..και μάλιστα η βασιλεία του Θεού είναι μέσα σας).

(Λουκ. 17:20)

 

Δεν ξέρετε ότι είσθε ναός του Θεού και το Πνεύμα του Θεού κατοικεί μέσα σας;

(Κορινθ. Α 3:16)

 

« Δηλαδή ο Χριστός μέσα σας, η ελπίδα της δόξης (Κολλοσ 1:27)

 

Ο Ιησούς τους απεκρίθυ, «Δεν είναι γραμμένον εις τον νόμον σας «Εγώ είπα είσθε Θεοί»; Εάν εκείνους είπεν Θεούς… – και η γραφή δεν είναι δυνατόν να καταργηθή (Ιωαν. 10:4,35)

 

Ο Αρχιμανδρίτης Χριστόφορος Σταυρόπουλος, στο ίδιο βιβλίο του, δηλώνει: Σαν ανθρώπινα όντα έχομε αυτή την μία και μοναδική κλήση, να επιτύχουμε την θέωση. Με άλλους λόγους, καθένας μας προορίζεται να γίνει Θεός, να καταστεί όμοιος με τον ίδιο τον Θεό, να ενωθεί μαζί Του. Ο Απόστολος Πέτρος περιγράφει με απόλυτη σαφήνεια τον σκοπό της ζωής: σκοπός σας, λέει, είναι να «γίνεται κοινωνοί θείας φύσεως» [«ίνα διά τούτων γένησθε θείας κοινωνοί φύσεως» (Πέτρ. Β 1:4)]

 

Επειδή είναι εικόνα Θεού, κάθε μέλος της φυλής των ανθρώπων, ακόμη και το πλέον αμαρτωλό, είναι απείρως πολύτιμο στα μάτια του Θεού. «Όταν βλέπεις τον Αδελφόν σου», είπεν ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς (πέθανε το 215 μ.Χ.), «βλέπεις τον Θεό». Και ο Ευάγριος δίδαξε: «Μετά τον Θεόν πρέπει να θεωρούμεν κάθε άνθρωπον σαν τον Ίδιον τον Θεόν». Ο σεβασμός αυτός προς κάθε άνθρωπον εκδηλώνεται με φανερό τρόπο κατά την Ορθόδοξη λατρεία, όταν ο ιερέας θυμιατίζει όχι μόνον τις εικόνες, αλλά και τα μέλη του εκκλησιάσματος, χαιρετίζοντας την εικόνα του Θεού σε κάθε πρόσωπο. «Η καλύτερη εικόνα του Θεού είναι ο άνθρωπος». (Κάλλιστου Γουέαρ: ΤHE ORTΗODOX CHURCH)

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο Albert Einstein είπε: «Ένα ανθρώπινο ον είναι μέρος ενός συνόλου που αποκαλούμε _σύμπαν_ και είναι οριοθετημένο στο χρόνο και το χώρο. Βιώνει τον εαυτό του, τις σκέψεις και τα συναισθήματά του σαν κάτι διαχωρισμένο από το υπόλοιπο σύμπαν… ένα είδος οπτικής απάτης της συνειδητότητάς του. Αυτή η ψευδαίσθηση είναι για μας ένα είδος φυλακής, περιορίζοντας μας στις προσωπικές μας επιθυμίες και στην αγάπη για λίγα κοντινά σε μας άτομα. Καθήκον μας θα έπρεπε να είναι να απελευθερωθούμε από αυτή τη φυλακή, διευρύνοντας τον κύκλο της συμπάθειάς μας για να αγκαλιάσουμε όλα τα ζωντανά πλάσματα και ολόκληρη τη φύση μέσα στην ομορφιά της.»

Ο Μάνος Δανέζης, Καθηγητής Αστροφυσικής Πανεπιστημίου Αθηνών το εξηγεί:
«Η έννοια του διαχωρισμού των υλικών αντικειμένων, ότι εσύ κι εγώ είμαστε ξεχωριστά πράγματα, ή ότι εγώ και το τραπέζι ή εγώ και το δέντρο είμαστε ξεχωριστά πράγματα, είναι μια λανθασμένη αντίληψη δημιουργημένη από τις αισθήσεις μας, λόγω ανικανότητας των αισθήσεών μας να αντιληφθούν την αλήθεια. Αυτή η διαχωρισμένη ύπαρξη δεν είναι πραγματικότητα. Η αδυναμία των αισθήσεων κατατέμνει και διαχωρίζει την ενυπάρχουσα ενότητα κι έτσι έχουμε την ψευδαίσθηση ότι αυτά είναι ξεχωριστά αντικείμενα. Σκεφθείτε το, αν όλα είναι ένα και κάθε μορφή δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα προσωρινό πύκνωμα ενός ενιαίου (πανταχού παρόντος) πεδίου ενέργειας, τότε δεν μπορούμε να μιλάμε για μας και τους άλλους, επειδή όλα είναι ένα.»

«Η έννοια του διαχωρισμού είναι προϊόν του ανθρώπινου γενετικού κώδικά μας. Επιλέγουμε (εννοώ ιστορικά και βιολογικά, μην το παίρνετε προσωπικά) τη μοναξιά της ατομικότητάς μας. Η φύση γεννήθηκε ως ένα. Διαχωρισμός, ατομικότητα, μαζί με οτιδήποτε καλό ή κακό συνεπάγεται αυτό, είναι δημιουργίες του DNA μας με αυτόν το συγκεκριμένο τρόπο και όχι με άλλον τρόπο.»

«Αν είχαμε ένα διαφορετικό τύπο DNA και άλλου είδους αισθήσεις, θα βλέπαμε τα πράγματα εντελώς διαφορετικά από το πώς τα βλέπουμε σήμερα. Έτσι, αυτό που αποκαλούμε ατομικότητα, το κλείσιμο στον εαυτό μας, είναι αποτέλεσμα της ανικανότητάς μας να αντιληφθούμε την ενότητα του σύμπαντος.»

Η Αννίτα Μουρτζάνι τα βεβαιώνει με την μεταθανάτια εμπειρία της.
Έτσι, λοιπόν, ένιωσα καταπληκτική διαύγεια, ως προς την αιτία του καρκίνου και πώς όλος αυτός ο φόβος είχε συσσωρευτεί στο ενεργειακό και υλικό μου σώμα δημιουργώντας μου ασθένεια, ίσως μέσω της δημιουργίας ενεργειακών μπλοκαρισμάτων μες στο σώμα μου, και συνειδητοποίησα ότι δεν πρέπει να ζούμε μία ζωή μέσα στο φόβο, ότι στον πυρήνα μας είμαστε καταπληκτικά, υπέροχα όντα. Είμαστε καταπληκτικά, υπέροχα, πνευματικά όντα που πρέπει να ζούμε την αλήθεια μας και να εκφράζουμε αυτό που είμαστε. Δεν πρέπει να φοβόμαστε να είμαστε ο εαυτός μας, ούτε να προσποιούμαστε πως είμαστε κάτι άλλο, και συνειδητοποιώ, ότι πάντα φοβόμουν να είμαι ο εαυτός μου. Τότε, λοιπόν, άρχισα να συνειδητοποιώ πόσο υπέροχοι είμαστε, καθώς και τη σύνδεση ανάμεσα σε όλους μας. Είμαστε όλοι Ένα, είμαστε όλοι μέρος μίας συνειδητότητας, είμαστε όψεις του Θεού, ή όπως αλλιώς θέλεις να τον αποκαλείς, αλλά είμαστε όλοι μία συνειδητότητα, είμαστε όλοι Ένα, και είμαστε όλοι συνδεδεμένοι.
Για όλη την μετάφραση: http://www.armonikizoi.com/2012/anita

Και ο Νέλσον Μαντέλα το εκφράζει αλλιώς:
«Ο βαθύτερος φόβος μας δεν είναι ότι είμαστε ανεπαρκείς. Ο βαθύτερος φόβος μας είναι, ότι είμαστε δυνατοί πέρα από κάθε μέτρο. Είναι το φως μας, όχι το σκοτάδι μας που μας φοβίζει περισσότερο. Αναρωτιόμαστε, Ποιος είμαι εγώ για να είμαι ακτινοβόλος, υπέροχος, ταλαντούχος, μυθικός; Στην πραγματικότητα, ποιος είσαι εσύ για να μην είσαι; Είσαι παιδί του Θεού. Το να θεωρείς τον εαυτό σου μικρό δεν εξυπηρετεί τον κόσμο. Δεν υπάρχει τίποτα φωτισμένο στο να συρρικνώνεσαι τόσο ώστε οι άλλοι άνθρωποι να μην νιώθουν ανασφαλείς γύρω σου. Όλοι μας θα έπρεπε να λάμπουμε, όπως τα παιδιά. Γεννηθήκαμε για να εκδηλώσουμε τη δόξα του Θεού που υπάρχει μέσα μας. Δεν υπάρχει μόνο σε μερικούς από εμάς. Υπάρχει στον καθένα μας. Και καθώς αφήνουμε το δικό μας φως να λάμπει, υποσυνείδητα δίνουμε στους άλλους ανθρώπους την άδεια να κάνουν το ίδιο. Καθώς απελευθερωνόμαστε από το δικό μας φόβο, η παρουσία μας απελευθερώνει αυτόματα τους άλλους.»