Κεφάλαιο 7
ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΣΟΥ
Εσωτερικές Πηγές και Ανταλλαγές Ενέργειας
Τα πάντα είναι ενέργεια και Ενέργεια είναι το παν
Η υγεία, η ευτυχία και η αρμονική λειτουργία μας μέσα σ’ αυτά τα προσωρινά σώματα εξαρτώνται από το αν έχουμε άφθονη ποσότητα ενέργειας που ρέει αρμονικά – χωρίς ένταση ή μπλοκαρίσματα.
Όταν έχουμε έλλειψη ενέργειας ή έλλειψη αρμονικής ροής της, βιώνουμε κούραση, εξάντληση, σύγχυση, πόνο, αρρώστια, αδυναμία, έλλειψη διαύγειας και ανικανότητα να αντιμετωπίσουμε τις καθημερινές ευθύνες, αγγαρείες, εργασίες, προκλήσεις της ζωής, καθώς και την αρνητικότητα ή τις απαιτήσεις των άλλων. Φυσικό αποτέλεσμα της έλλειψης ενέργειας είναι η κατάθλιψη, η απαισιοδοξία, ο φόβος, η μοναξιά, η αυτοαπόρριψη, η ενοχή, η αδυναμία, η αυτοαμφισβήτηση και η αίσθηση ανικανότητας και ματαιότητας.
Όταν έχουμε ενέργεια, έχουμε καλύτερη υγεία, ζωτικότητα, διαύγεια, αποτελεσματικότητα, παραγωγικότητα, δημιουργικότητα, ευτυχία, γαλήνη και ευγνωμοσύνη. Η ζωή μας έχει πολύ περισσότερη ευτυχία και απόλαυση.
Όσο είμαστε μέσα σ’ αυτά τα σώματα, παλεύουμε διαρκώς για ενέργεια. Χρειαζόμαστε αυτήν την ενέργεια για να αισθανόμαστε καλά, σωματικά, συναισθηματικά, νοητικά και πνευματικά. Όταν η ενέργειά μας πέφτει κάτω από ορισμένα επίπεδα, αρχίζουμε να δυσλειτουργούμε σε όλα τα πεδία και αναπτύσσουμε αμυντικούς μηχανισμούς για να «προστατευτούμε» – ώστε να μην «χάσουμε περισσότερη ενέργεια» και με την ελπίδα να ξανακερδίσουμε την ενέργειά μας. Θα συζητήσουμε αργότερα γι’ αυτούς τους μηχανισμούς.
Χρησιμοποιούμε αυτή τη μία οικουμενική ενέργεια για όλα όσα κάνουμε. Για παράδειγμα αυτή η ενέργεια μάς επιτρέπει:
- Να κρατήσουμε ζωντανό το σώμα μας.
- Να το κρατήσουμε ζεστό.
- Να κινήσουμε τα μέλη μας.
- Να επικοινωνήσουμε με τα μέλη και τα όργανά μας.
- Να αντιμετωπίσουμε βακτηρίδια και άλλα ξένα σώματα.
- Να κυκλοφορήσει το αίμα μας και άλλες θρεπτικές ουσίες.
- Να εισπνέουμε οξυγόνο και να εκπνέουμε τοξίνες.
- Να σκεφτόμαστε, να δημιουργούμε και να βρίσκουμε λύσεις σε προβλήματα.
- Να μιλάμε και να επικοινωνούμε με τους άλλους με διάφορους τρόπους.
- Να απολαμβάνουμε τη ζωή.
- Να κάνουμε παιδιά και να τα αγαπάμε.
- Να εκτελούμε την εργασία και τις ευθύνες μας πάνω στον πλανήτη.
- Να παρατηρούμε και να αναλύουμε το νου και τα συναισθήματά μας.
- Να νιώθουμε, να κατανοούμε και να επικοινωνούμε με το θείο.
- Να προσευχόμαστε, να διαλογιζόμαστε, να συλλογιζόμαστε και να ενωνόμαστε με το θείο.
Και πολλές άλλες σωματικές, συναισθηματικές, νοητικές και πνευματικές δραστηριότητες.
Επομένως είναι ουσιαστικό να ανακαλύψουμε:
- Πώς προσλαμβάνουμε και δημιουργούμε περισσότερη ενέργεια.
- Πώς μπορούμε να κρατήσουμε υψηλή την ενέργειά μας.
- Πώς να χρησιμοποιούμε πιο αποτελεσματικά αυτήν την ενέργεια.
- Πώς να εξασφαλίσουμε την αρμονική ροή της ενέργειάς μας μέσα στο ενεργειακό μας σύστημα.
- Πώς να ανταλλάσσουμε ενέργεια δίκαια, σωστά και αρμονικά με τους ανθρώπους, τα άλλα όντα και τα στοιχεία στο περιβάλλον μας.
Πώς αναζητούμε συνήθως να κερδίσουμε ενέργεια
Οι περισσότεροι άνθρωποι αναζητούν να κερδίσουν ενέργεια με έναν συνδυασμό από τους ακόλουθους τρόπους.
- Μέσα από την τροφή και το ποτό.
- Με χημικά διεγερτικά όπως η καφεΐνη και η ζάχαρη.
- Με τον ύπνο.
- Με την ανάπαυση.
- Με την ψυχαγωγία και την απόλαυση διαφόρων τύπων παραστάσεων και τεχνών.
- Με το να αγαπάμε και να μας αγαπούν.
- Με τη σεξουαλική ικανοποίηση και άλλες μορφές διέγερσης των αισθήσεων.
- Παίρνοντας ενέργεια από τους άλλους. Η αλληλεπίδραση με τους άλλους και τη ζωή μάς κάνει ικανούς να δημιουργήσουμε μέσα μας αισθήματα αξίας, αγάπης, ασφάλειας, ευχαρίστησης, ελευθερίας ή να ικανοποιήσουμε άλλες ανάγκες. Όταν οι ανάγκες μας ικανοποιούνται με κάποιον τρόπο, αισθανόμαστε προσωρινή έξαρση της ενέργειας. Θα το συζητήσουμε αργότερα.
Επιπρόσθετα κάποιοι άνθρωποι έχουν βρει ότι μπορούν να αυξήσουν και να εναρμονίσουν την ενέργειά τους με:
- Καθημερινή άσκηση
- Τεχνικές αναπνοής
- Τεχνικές χαλάρωσης
- Μασάζ και αυτομασάζ
- Τεχνικές οραματισμού
- Τεχνικές ενεργειακής ανταλλαγής
- Προσευχή
- Διαλογισμό
- Τραγούδι, μουσική, χορό και άλλες μορφές δημιουργικότητας
- Θετική σκέψη
- Υπηρεσία και προσφορά στους άλλους
- Το να κάνουν πράγματα που αγαπούν
- Επικοινωνία αγάπης με τους άλλους
- Το να νιώθουν αγάπη για τους άλλους και τον εαυτό τους
- Το να μελετούν ή να ακούν αλήθειες που μας ανεβάζουν
- Το να νιώθουν ενότητα με το περιβάλλον
Επιλέγοντας τις πηγές ενέργειάς μας
Κάποιες δραστηριότητες ή ουσίες μπορεί να αυξάνουν την ενέργειά μας βραχυχρόνια, αλλά μας κάνουν να χάνουμε ενέργεια, ελευθερία ή ευτυχία μακροχρόνια.
Οι περισσότεροι από μας αναζητούμε να αναπληρώσουμε την ενέργειά μας με τρόπους που εξαρτώνται από ουσίες, εξωτερικά ερεθίσματα και από τη συμπεριφορά των άλλων. Αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα – εκτός κι αν γίνει. Πώς θα μπορούσε να γίνει πρόβλημα; Μερικές ουσίες όπως τα διεγερτικά μπορεί να είναι βλαβερά για την υγεία μας και τελικά για την ενέργειά μας. Για παράδειγμα η άσπρη ζάχαρη, που δεν περιέχει φυσικά θρεπτικά στοιχεία, μπορεί να μας δώσει μια βραχύχρονη ενεργειακή έκρηξη – αλλά μετά είμαστε ακόμη πιο κουρασμένοι και τα αποθέματά μας σε βιταμίνες και μέταλλα, απαραίτητα για το μεταβολισμό, έχουν εξαντληθεί. Παρόμοια αρνητική επίδραση μπορεί να αποδοθεί στην καφεΐνη, το αλκοόλ, τις αμφεταμίνες και κάθε άλλη ουσία που μπορεί να μας προκαλέσει σύντομη ενεργειακή έκρηξη.
Σοφότερη επιλογή εδώ θα ήταν οι σπόροι και τα λαχανικά, που αποτελούν μια πηγή διαρκείας αργά απελευθερωμένης ενέργειας, καθώς και πηγή των θρεπτικών συστατικών που απαιτούνται για να μεταβολιστούν.
Το ενεργειακό μας σύστημα είναι πολύ πιο ισχυρό όταν έχουμε σωματικές δραστηριότητες όπως χορό, ασκήσεις, τραγούδι, όταν παίζουμε μουσική ή ασχολούμαστε με τον αθλητισμό, παρά όταν είμαστε αδρανείς θεατές όλων αυτών των μορφών κίνησης.
Όταν χρειαζόμαστε τους άλλους να μας ακούν και να συμφωνούν μαζί μας για να αναπληρώσουμε την ενέργειά μας, εξαρτιόμαστε από αυτούς για το ενεργειακό μας επίπεδο. Αυτό δεν είναι κάτι στο οποίο μπορούμε να βασιστούμε, ιδιαίτερα αν δεν είμαστε πρόθυμοι να τους δώσουμε την ίδια ενέργεια. Σταδιακά θα κουραστούν από μας και θα μας αποφεύγουν.
Οι τρόποι που αυξάνουμε και εναρμονίζουμε την ενέργειά μας θα εξελιχτούν φυσιολογικά καθώς αναπτυσσόμαστε συναισθηματικά, νοητικά και πνευματικά. Αυτό πρέπει να είναι μια φυσιολογική διαδικασία χωρίς εσωτερικές συγκρούσεις και αυτοκαταπίεση.
Θα ήταν καλό για όλους μας να παρατηρούμε τους τρόπους με τους οποίους αναζητούμε να αναπληρώσουμε ή να προστατεύσουμε την ενέργειά μας και να αποφασίσουμε αν θα θέλαμε να κάνουμε κάποιες ρυθμίσεις. Η περιοχή στην οποία οι περισσότεροι χρειάζεται να κάνουν παρόμοιες ρυθμίσεις είναι στον τρόπο που παίζουμε «ενεργειακά παιχνίδια» με τους άλλους. Αυτά τα παιχνίδια έχουν μια εξαιρετικά βλαβερή επίδραση στις σχέσεις μας και στη συνέχεια στην υγεία και ευτυχία μας.
Μερικά από τα προβλήματα που δημιουργούνται στις σχέσεις από τον τρόπο που αναζητούμε να αυξήσουμε ή να «προστατεύσουμε» την ενέργειά μας
Η ενέργειά μας σχετίζεται απευθείας με την ικανοποίηση των αναγκών μας. Όταν ικανοποιούνται οι βασικές μας ανάγκες, νιώθουμε ασφαλείς και ανοιγόμαστε στην ενέργεια περιμένοντας να ρέει μέσα μας. Όταν κάποιος μας προσέχει, μας θαυμάζει, μας συγχαίρει, μας αγαπά, μας αποδέχεται ή μας επιδοκιμάζει με κάποιον τρόπο, βιώνουμε ενεργειακή έκρηξη.
Όταν η θετική συμπεριφορά τους είναι γνήσια και αγαπούν και τον εαυτό τους, μας δίνουν ένα ερέθισμα που μας επιτρέπει να νιώθουμε την εσωτερική αίσθηση της ασφάλειας και της αξίας μας και να έχουμε επαφή με τα εσωτερικά ενεργειακά αποθέματά μας.
Το κύριο πρόβλημα με τον τρόπο που οι περισσότεροι άνθρωποι αναζητούμε να κερδίσουμε ενέργεια είναι ότι προσπαθούμε να την πάρουμε έξω από τον εαυτό μας, παρά από την απευθείας σύνδεσή μας με την οικουμενική πηγή, που βρίσκεται μέσα μας. Αυτό εκφράζεται πολύ καλά στην τρίτη, τέταρτη και πέμπτη επίγνωση της Ουράνιας Προφητείας.
Η τέταρτη επίγνωση περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο «αγωνιζόμαστε» να πάρουμε την ενέργειά μας από τους άλλους παίζοντας τους γνωστούς ρόλους του θύματος, του απόμακρου, του ανακριτή και του τρομοκράτη. Αναζητούμε να πάρουμε ενέργεια από τους άλλους ελέγχοντας τους μέσα από αυτούς και άλλους ρόλους που παίζουμε. Ελπίζουμε να μπορέσουμε να τους ελέγξουμε ώστε να μας δώσουν αυτό που χρειαζόμαστε. Επίσης παίζουμε αυτά τα ίδια παιχνίδια για να προστατεύσουμε τον εαυτό μας ώστε να μην μπορέσουν να μας ελέγξουν ή να πάρουν ενέργεια από μας. Συχνά το κάνουμε για να επαληθεύσουμε την αξία μας και την ανωτερότητά μας.
Παρόλο που οι πιθανές (αλλά όχι προφανείς) ανταμοιβές από αυτά τα παιχνίδια είναι πάντα τόσο μικρές σε σύγκριση με το να αγαπάς και να αγαπιέσαι, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν βιώσει ποτέ την αγάπη και επομένως προσφεύγουν σ’ αυτά τα καταστροφικά για την αγάπη παιχνίδια.
Όταν παλεύουμε για ενέργεια, θέλουμε να έχουμε το πάνω χέρι, παίζοντας το θύμα και κάνοντας τους άλλους να μας λυπούνται ή να νιώθουν ένοχοι και υπεύθυνοι για τη δική μας πραγματικότητα, ώστε να μας προσέχουν, χωρίς να ζητούν οτιδήποτε από μας και δίνοντας μας ό,τι χρειαζόμαστε. Παίρνουμε την ενέργειά τους, εκείνοι αισθάνονται αδειασμένοι και ίσως νιώθουν θυμό και κακία επειδή τους εκμεταλλευτήκαμε ή τους καταπιέσαμε. Στη σπάνια περίπτωση που οι άλλοι ανταποκρίνονται στις ανάγκες μας από αγάπη και κατανόηση (όχι από φόβο ή ενοχή), δεν χάνουν αλλά μάλλον κερδίζουν ενέργεια.
Είναι σημαντικό για μας να θυμόμαστε ότι αν πρόκειται να κάνουμε θυσίες για τους άλλους, πρέπει να γίνονται με αγάπη. Να γνωρίζουμε ότι έχουμε την ελεύθερη επιλογή να μην τους δώσουμε αυτό που θέλουν και να επιλέξουμε χωρίς φόβο και ενοχή, αλλά από αγάπη, να τους το δώσουμε. Σε παρόμοιες περιπτώσεις, ποτέ δεν χάνουμε ενέργεια – αλλά στην πραγματικότητα κερδίζουμε, καθώς γινόμαστε κομιστές θεϊκής αγάπης. Θυσίες από φόβο ή ενοχή δεν έχουν αξία και στραγγίζουν την ενέργειά μας. Θυσίες από αγάπη αυξάνουν την ενέργειά μας.
Το ίδιο ισχύει με τις αλληλεπιδράσεις μας σε όλα τα άλλα παιχνίδια που παίζουν οι άνθρωποι. Χρειάζεται να πάψουμε να κάνουμε συμβιβασμούς επειδή χρειαζόμαστε την προσοχή του απόμακρου ή την αποδοχή του ανακριτή ή επειδή φοβόμαστε τον τρομοκράτη. Όταν κάνουμε συμβιβασμούς από φόβο ή ενοχή, δίνουμε την ενέργειά μας στους άλλους – που τελικά δεν τους κάνει καλό επειδή είναι κλεμμένη ενέργεια και όχι αληθινή ενέργεια. Όταν κάνουμε συμβιβασμούς από κατανόηση και αγάπη, τελικά κερδίζουμε ενέργεια και, φυσικά, το ίδιο κερδίζουν κι εκείνοι.
Γενικά, χάνουμε ενέργεια όταν οι προγραμματισμοί μας μάς κάνουν να νιώθουμε φοβισμένοι, εξαρτημένοι, απορριπτέοι, υποβιβασμένοι, υπό έλεγχο, ανεπιθύμητοι, όχι αξιαγάπητοι, ταπεινωμένοι, μόνοι, παραπλανημένοι, αδύναμοι, ανίκανοι, καταπιεσμένοι ή οποιοδήποτε άλλο δυσάρεστο συναίσθημα. Κι εμείς, επίσης, κάνουμε τους άλλους να χάνουν ενέργεια, όταν συμπεριφερόμαστε με τρόπους που πυροδοτούν παρόμοια συναισθήματα μέσα τους.
Μπορούμε να δούμε αμέσως ότι, όταν νιώθουμε να κινδυνεύει η ενέργειά μας, φοβόμαστε και θέλουμε να την προστατεύσουμε. Χρειάζεται να απελευθερωθούμε από το φόβο μας ότι θα χάσουμε ενέργεια, που μας κάνει αμυντικούς και εγωιστές και αδιάφορους στα συναισθήματα και τις ανάγκες των άλλων. Σ’ αυτή την περίπτωση μπορούμε να αντικαταστήσουμε τη λέξη ενέργεια με τη λέξη χρόνο, χρήμα, προσοχή και άλλα πιθανά αγαθά που μπορεί να φοβόμαστε ότι θα χάσουμε.
Αυτά τα ενεργειακά παιχνίδια είναι επίσης και παιχνίδια ελέγχου. Αισθανόμαστε έναν έμφυτο φόβο ότι θα μας ελέγχουν και συγχρόνως μια ανάγκη να ελέγχουμε τους άλλους. Αυτό μας κάνει να αντιδρούμε αρνητικά, αμυντικά και ίσως ακόμη και επιθετικά, όταν αισθανόμαστε ότι οι άλλοι απειλούν το επίπεδο ενέργειάς μας ζητώντας μας να κάνουμε κάτι που νιώθουμε ότι δεν έχουμε το χρόνο, τη διάθεση ή την ενέργεια να το κάνουμε. Όταν είμαστε κάτω από τέτοιο φόβο, μπορεί να θυμώσουμε, να γίνουμε επικριτικοί ή ακόμη και βίαιοι – ή τουλάχιστον απόμακροι.
Η αλήθεια είναι ότι δεν χρειάζεται να προστατεύσουμε τον εαυτό μας και την ενέργειά μας με φωνές, παράπονα ή θυμό, κριτική ή απομάκρυνση. Μπορούμε απλά να αφήσουμε το φόβο μας για τον τρομοκράτη και την ανάγκη μας για αποδοχή από τον ανακριτή ή και το θύμα, καθώς και την ανάγκη μας για προσοχή ή επικοινωνία από τον απόμακρο. Όταν απελευθερωθούμε από αυτούς τους φόβους και τις ανάγκες, δεν χάνουμε ενέργεια από τους ρόλους των άλλων, επειδή μπορούμε να διατηρήσουμε την αίσθησή μας της ασφάλειας, της γαλήνης και της αγάπης.
Αυτό θα απαιτήσει να αφήσουμε την ευθύνη που νιώθουμε για την πραγματικότητα των άλλων και την ανάγκη μας για την αποδοχή και την έγκρισή τους. Χρειάζεται επίσης να μάθουμε να επικοινωνούμε με εγώ-μηνύματα και ενεργητική ακρόαση.
(Επισκεφτείτε http://www.holisticharmony.com/archives/imessages/)
Η ενέργειά μας αυξάνεται όταν νιώθουμε ότι μας αγαπούν, μας σέβονται, μας θαυμάζουν, μας εκτιμούν, μας φροντίζουν, μας υποστηρίζουν κι όταν αισθανόμαστε σημαντικοί, χρήσιμοι, ευγνώμονες, ασφαλείς, άξιοι, σπουδαίοι και ελεύθεροι να είμαστε ο εαυτός μας.
Η αγάπη, όπως κάθε άλλη πνευματική αρετή, απαιτεί υψηλό επίπεδο θετικής ενέργειας. Όχι νευρικής ενέργειας ή φιλόδοξης ενέργειας, αλλά μια αίσθηση ευφορίας και εσωτερικής δύναμης και ισχύος. Ως πνεύματα στη διαδικασία απόκτησης της ικανότητας να εκφράσουμε τη θεϊκή μας φύση σαν αγάπη, συγχώρεση, γαλήνη, τιμιότητα και ευσυνειδησία, η πρώτη μας ευθύνη είναι να δημιουργήσουμε ένα δυνατό και θετικό πεδίο ενέργειας.
Ενεργειακή διέγερση αντί για εσωτερική ροή
Πολλοί από μας συγχέουμε τη διέγερση ή τη χρήση των ενεργειών, που είναι ήδη αποθηκευμένες στο σύστημά μας, με την πραγματική πρόσληψη νέας κοσμικής ενέργειας από την οικουμενική μας πηγή. Διεγείροντας την ενέργεια που υπάρχει ήδη μέσα μας είναι σαν να ανακινούμε μια παλιά μπαταρία ή το μελανοδοχείο του εκτυπωτή μας, ώστε να μας εξυπηρετήσουν για λίγο ακόμη. Θα δουλέψουν μόνο προσωρινά μέχρι να αδειάσουν εντελώς. Όταν συνδεόμαστε με την πηγή είναι σαν να επαναφορτίζουμε μια (επαναφορτιζόμενη) μπαταρία ή να γεμίζουμε το μελανοδοχείο του εκτυπωτή μας.
Ποιοι είναι οι τρόποι με τους οποίους προσπαθούμε να επαναδιεγείρουμε και τελικά να αδειάσουμε τις ενεργειακές μας πηγές αντί να τις ξαναγεμίσουμε με νέα ενέργεια;
Οι άχρηστες τροφές, τα γλυκά, τα αναψυκτικά, το αλκοόλ και τα τσιγάρα μπορούν να είναι μια βασική πηγή βραχύβιων εκρήξεων ενέργειας. Για κάποιους το όλο θέμα της τροφής μπορεί να γίνει δράμα ζωής. Σκέφτονται, αγοράζουν, ετοιμάζουν, τρώνε, μετά καθαρίζουν και έπειτα σκέφτονται το επόμενο γεύμα. Η υπερβολική τροφή, όπως όλοι γνωρίζουμε, τελικά αδειάζει αντί να προάγει την ενέργειά μας. Χρησιμοποιούμε συχνά αυτές τις ουσίες σε μια προσπάθεια να εξισορροπήσουμε προσωρινά ή να καλύψουμε συναισθήματα όπως το άγχος, ο φόβος ή ο πόνος.
Ένας φανερός τρόπος που προσπαθούμε να πάρουμε γρήγορη ενέργεια από τα στάσιμα αποθέματά μας είναι μέσα από χημικές ουσίες όπως η ζάχαρη, η καφεΐνη, οι αμφεταμίνες, το αλκοόλ και άλλα διεγερτικά. Τα αποτελέσματα αυτών των στρατηγικών είναι συχνά αρνητικά για το σώμα και τα συναισθήματά μας.
Διαθέτουμε επίσης ένα εσωτερικό φαρμακείο χημικών, που διεγείρουν αλλά τελικά αδειάζουν τα αποθέματά μας, αντί να μας φέρουν σε επαφή με την απεριόριστη οικουμενική πηγή μας. Αυτά τα χημικά ονομάζονται πεπτίδια, τα οποία είναι οι ορμόνες των συναισθημάτων μας.
Κάθε φορά που βιώνουμε ένα συναίσθημα, ο υποθάλαμός μας εκκρίνει κάποια πεπτίδια, τα οποία στη συνέχεια προσλαμβάνονται από τα κύτταρα στους ίδιους υποδοχείς που δέχονται και τα αναφερόμενα παραπάνω εξωτερικά διεγερτικά. Τότε το σώμα μας εθίζεται με τον ίδιο τρόπο σ’ αυτά τα δημιουργημένα από τα συναισθήματα διεγερτικά και γινόμαστε εξαρτημένοι από αυτά τα συναισθήματα για την αίσθηση της ενέργειας και της ισορροπίας μας, ακριβώς όπως γίνεται με τον καφέ και άλλες ουσίες.
Ο φόβος, το άγχος και ο θυμός σαν διεγερτικά
Επομένως τα συναισθήματα γίνονται τα διεγερτικά μας και υποσυνείδητα αναζητούμε να ξαναδημιουργήσουμε συναισθηματικές καταστάσεις, ώστε να πάρουμε τη «δόση» μας ή να «ανεβούμε». Για κάποιους το ανέβασμα θα μπορούσε να είναι αβλαβές, από θετικά διεγερτικά, όπως ο χορός, το τραγούδι, το παιχνίδι, ο αθλητισμός, τα ανέκδοτα ή οι κωμωδίες, που προσφέρουν την ενέργεια του γέλιου.
Όμως, η διέγερση δεν χρειάζεται να είναι θετικής φύσης. Παίρνουμε την ίδια ενεργειακή ποσότητα και από αρνητικά συναισθήματα όπως ο φόβος, το άγχος, ο θυμός, ο πόνος, ακόμη και η απόρριψη. Έτσι έχουμε μάθει όλοι να διεγείρουμε την ενέργειά μας μέσα από ευχάριστα και δυσάρεστα συναισθήματα.
Μερικοί άνθρωποι εθίζονται στο φόβο (ταινίες τρόμου) ή εστιάζονται σε συναισθήματα φόβου ή πανικού και παίρνουν ενέργεια απ’ αυτά. Σε μερικούς αρέσει η «έξαρση» του κινδύνου, όταν κάνουν επικίνδυνα αθλήματα, οδηγούν γρήγορα ή ίσως διακινδυνεύουν χρήματα, σχέσεις ή ακόμη και τη ζωή τους. Το να κερδίσουν και να χάσουν γίνεται σημαντικό διεγερτικό. Για κάποιους αυτό μπορεί να γίνει με το να ανήκουν σε μια αθλητική ομάδα και να παρακολουθούν και να φωνάζουν γι’ αυτήν.
Οι φόβοι τείνουν να διεγείρουν τους μηχανισμούς μας για μάχη ή φυγή και έτσι να κινητοποιούν την ενέργεια. Έχουμε χιλιάδες φόβους, αλλά οι πιο κοινοί είναι ο φόβος της απόρριψης, της αποδοκιμασίας, της αποτυχίας, της αρρώστιας και του θανάτου για μας ή τους αγαπημένους μας. Αυτοί μπορεί να μας οδηγήσουν σε άλλες προσπάθειες που καταναλώνουν ενέργεια, όπως η σπατάλη χρόνου και χρημάτων για τη βελτίωση της σωματικής, νοητικής και πνευματικής μας εμφάνισης, με την ελπίδα να είμαστε πιο αποδεκτοί και αγαπητοί. Αυτές οι έγνοιες για την αποδοχή και την ασφάλεια γίνονται τότε η μεγαλύτερη εστίαση της ζωής μας, προς την οποία διοχετεύουμε μεγάλες ποσότητες χρόνου, σκέψης και ενέργειας.
Άλλοι εθίζονται και αναζητούν ενέργεια από το θυμό και τη σύγκρουση και τείνουν να ξαναδημιουργούν διαφωνίες και καυγάδες. Μπορεί να παραπονιούνται για το πώς τους συμπεριφέρονται οι άλλοι και για τις συγκρούσεις που βιώνουν, αλλά υποσυνείδητα τις έλκουν. Μερικοί δημιουργούν μόνιμες καταστάσεις εξέγερσης αφήνοντας το θυμό τους να γίνει μίσος ή εμμονή για εκδίκηση. Τέτοια άτομα μπορεί να δημιουργήσουν μια ατέλειωτη σειρά από δράματα στη ζωή ή στο νου τους, ή ίσως θα βρουν τέτοια δράματα παρακολουθώντας σαπουνόπερες και άλλες παρόμοιες σειρές, που κινητοποιούν την ενέργειά τους – αλλά δεν την αναπληρώνουν.
Μια άλλη όψη είναι το παιχνίδι για το ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο, που μπορεί να μας εμπλέξει σε μακροχρόνιες διεγερτικές διαφωνίες, για να αποδείξουμε ότι εμείς έχουμε δίκιο και οι άλλοι άδικο. Αν απλά συμφωνούσαμε να διαφωνούμε και παρόλα αυτά να αγαπάμε ο ένας τον άλλον, θα βιώναμε τη φυσική ροή της ενέργειας της αγάπης από μέσα μας.
Χρειάζεται να θυμόμαστε τη διαφορά ανάμεσα στη διέγερση της παλιάς ενέργειας και την πρόσληψη και χρησιμοποίηση νέας ενέργειας. Η μία μας αφήνει άδειους. Η άλλη μας ανανεώνει.
Κάποιοι διεγείρουν την ενέργειά τους αντιμετωπίζοντας προκλήσεις. Αυτές μπορεί να είναι η ορειβασία, το κυνήγι ή ίσως το κυνήγι και η επιτυχία ή αποτυχία του «παιχνιδιού του ζευγαρώματος», το οποίο για κάποια άτομα χάνει το ενδιαφέρον του όταν ο άλλος γίνεται «δικός τους». Έχουν μια συνεχή ανάγκη να κυνηγούν κάποιον που αποτελεί πρόκληση και δεν ανταποκρίνεται εύκολα. Και όταν τελικά «κατακτήσουν» αυτό το άτομο, χάνουν την πηγή της διέγερσής τους και αισθάνονται ανία ή ανικανοποίητοι.
Άλλοι διεγείρονται με το άγχος γι’ αυτό που έχουν να κάνουν και πόσο χρόνο έχουν ή δεν έχουν. Στην πραγματικότητα μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι το άγχος τούς κάνει πιο αποτελεσματικούς. Αυτά τα άτομα εστιάζονται στο μέλλον, απολαμβάνοντας με δυσκολία το παρόν. Το άγχος είναι το ναρκωτικό τους και διατηρούν ένα σταθερό αριθμό λόγων για να αισθάνονται έτσι, με τον ίδιο τρόπο που συντηρούμε μια φωτιά προσθέτοντας ξύλα. Κάποιοι τρέφουν τη φωτιά του άγχους με το να στεναχωριούνται για τους άλλους.
Όλα αυτά τα συναισθήματα όπως ο φόβος, ο θυμός και το άγχος μπορεί να μας κάνουν να νιώθουμε ζωντανοί και σε εγρήγορση, αλλά σταδιακά αποδυναμώνουν το νευρικό και αμυντικό μας σύστημα, αφήνοντας μας τρωτούς σε μια μεγάλη ποικιλία ψυχοσωματικών ασθενειών όπως το έλκος, το άσθμα, οι αλλεργίες, η κολίτιδα, ακόμη και ο καρκίνος. Δεν είναι ο ιδεώδης τρόπος να νιώσουμε ενεργοποιημένοι.
Μερικοί είναι εθισμένοι στην ενοχή, η οποία μπορεί να λειτουργεί σαν διεγερτικό σε κάποιες περιπτώσεις και σαν καταθλιπτικό σε άλλες. Άλλοι είναι εθισμένοι στο να ερωτεύονται, με το να συνεπαίρνονται και μετά να απογοητεύονται – αποδεικνύοντας στον εαυτό τους κάθε φορά ότι είναι άτυχοι στην αγάπη. Πολλοί είναι εθισμένοι στο ρόλο του θύματος και του καημένου και ενδόμυχα αισθάνονται θετική ενέργεια όταν τους αδικούν, επειδή είναι για άλλη μια φορά οι «καλοί» και οι άλλοι οι «κακοί».
Το παιχνίδι της αξίας
Ίσως το πιο συνηθισμένο συναισθηματικό παιχνίδι είναι να ρωτάμε τον εαυτό μας και τους άλλους αν αξίζουμε ή όχι την αποδοχή και την αγάπη όπως είμαστε. Οι περισσότεροι από μας βασανιζόμαστε από σοβαρές (αλλά ανεδαφικές) αμφιβολίες για το αν είμαστε εντάξει όπως είμαστε. Αυτό το πρόβλημα αποτελεί βασικό διεγερτικό στη ζωή μας, καθώς ξοδεύουμε μεγάλες ποσότητες σκέψης, ενέργειας, χρημάτων και χρόνου αναζητώντας να γίνουμε πιο αποδεκτοί και αγαπητοί από τους άλλους με τρόπους που έχουμε προγραμματιστεί να πιστεύουμε ότι θα μας αγαπούν. Αυτό και η αναζήτηση υλικής ασφάλειας γίνονται «σκοπός ζωής» για πολλούς, οι οποίοι χάνουν τον πραγματικό λόγο της ενσάρκωσής τους.
Οι περισσότεροι από μας νιώθουμε μια ενεργειακή έξαρση όταν πετυχαίνουμε σε κάτι ή παίρνουμε θετική ανταπόκριση από τους άλλους, κάνοντας μας να αισθανόμαστε καλά με τον εαυτό μας. Αυτή η ενεργειακή έκρηξη, όμως, είναι συνήθως βραχύβια – ίσως για μια ώρα, μέχρι να πάρουμε αρνητική ανταπόκριση από κάποια πηγή ή μέχρι να επιστρέψουμε γρήγορα στη λανθασμένη κατάσταση της αυτοαμφισβήτησης. Αυτό γίνεται βασικό ενεργειακό παιχνίδι στη ζωή μας, καθώς ζούμε στα πάνω και τα κάτω της αίσθησης ότι αξίζουμε ή όχι.
Ένα παρακλάδι αυτού μπορεί να είναι το παιχνίδι του «καλού ανθρώπου» που κάνει πάντα για τον καθένα ό,τι ζητάει. Μπορεί να νιώθουμε ενεργοποιημένοι, όταν υπηρετούμε τους άλλους θυσιάζοντας το δικό μας χρόνο ή και τις ανάγκες μας. Αυτό γίνεται για κάποιους τρόπος ζωής, αναζήτηση αγάπης ή αναγνώρισης. Στο τέλος, όταν συχνά δεν παίρνουμε την αγάπη και την αναγνώριση που ελπίζαμε, διεγειρόμαστε από το αίσθημα απογοήτευσης, πόνου και αδικίας.
Αν, όμως, υπηρετούμε και θυσιάζουμε για τους άλλους από αγάπη και όχι από φόβο ή ανάγκη να είμαστε αποδεκτοί, τότε συνδεόμαστε πραγματικά με την πηγή μας. Η αγάπη είναι η βάση όλων των αληθινών πηγών ενέργειας. Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.
Μια άλλη παραλλαγή είναι ο ρόλος του σωτήρα, του σύμβουλου, του γονιού, του φύλακα ή του θεραπευτή. Σε τέτοιες περιπτώσεις έχουμε έξαρση ενέργειας, όταν νιώθουμε ότι σώζουμε ή καθοδηγούμε τους άλλους – ιδιαίτερα όταν αισθανόμαστε ότι μας χρειάζονται και ότι εμείς είμαστε δυνατοί και έξυπνοι και εκείνοι όχι. Πάλι, σε τέτοιες περιπτώσεις μπορούμε να παίζουμε αυτούς τους ρόλους από αγάπη και ανιδιοτέλεια χωρίς την ανάγκη αναγνώρισης και έτσι να συνδεθούμε με την πηγή της αγάπης μας αντί να διεγείρουμε το εγώ μας.
Αυτή η εμμονή με το πώς μας αντιλαμβάνονται οι άλλοι έχει διακλαδώσεις σε άλλα σχετικά παιχνίδια, όπως στην αυτοαπόρριψή μας, στην απόρριψη των άλλων και στο να τους βρίσκουμε λάθη, στη σπατάλη χρόνου, χρήματος και ενέργειας προσπαθώντας να «βελτιώσουμε» την εμφάνισή μας, να συσσωρεύουμε χρήματα και άλλα υλικά αγαθά που θα μπορούσαν να μας κάνουν πιο ελκυστικούς. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε παιχνίδια ισχύος, σαν να είμαστε αρσενικά ζώα που παλεύουν για το δικαίωμα να ζευγαρώνουν με όλη την αγέλη, αφήνοντας όλα τα άλλα στη μοναχική τους ύπαρξη. Τέτοια παιχνίδια δύναμης και αξίας μπορούν να παίζονται με κάθε αντικείμενο π.χ. χρήμα, θέση, εμφάνιση, γνώση, δημιουργικότητα, πολιτική δύναμη, φήμη, υγεία, αρμοδιότητα, επιτυχία με το αντίθετο φύλο και κάθε άλλη πιθανή ανθρώπινη δραστηριότητα ή ποιότητα. Η ζήλια και ο φθόνος είναι παραλλαγές αυτού του τύπου ενεργειακής διέγερσης.
Μια άλλη όψη του παιχνιδιού της αξίας είναι να μετρούμε τον εαυτό μας με το πόσα πολλά κάνουμε καθημερινά και να αισθανόμαστε καλά και επομένως ενεργοποιημένοι όταν έχουμε κάνει ή κατορθώσει τόσα όσα νιώθουμε ότι χρειαζόμαστε για να αξίζουμε. Είναι προφανές ότι μια τέτοια προϋπόθεση για να νιώθουμε ότι αξίζουμε θα ελαττώσει μακροχρόνια αντί να αναπληρώσει τα ενεργειακά μας αποθέματα.
Το ίδιο ισχύει για την τελειομανία. Ένας τελειομανής διεγείρεται θετικά και αρνητικά όταν αγχώνεται ή φοβάται για το ότι δεν είναι τέλειος ή δεν έχει τέλεια αποτελέσματα. Είναι ανίκανος να αφήσει υπευθυνότητες, επειδή οι άλλοι μπορεί να μην τις κάνουν όσο τέλεια χρειάζεται να γίνουν. Αυτό διαρκεί μέχρι να εμφανιστεί το επόμενο θέμα ή υπευθυνότητα στο νου του και ξαναγυρίζουμε στο άγχος και το φόβο. Όλο αυτό είναι πολύ διεγερτικό.
Το σεξ, η κριτική, το κουτσομπολιό, το χρήμα και η δύναμη
Το σεξ είναι ένας άλλος διεγερτικός και ενεργειακά εξισορροπητικός μηχανισμός για πολλούς. Η ιδέα του σεξ προκαλεί έξαρση ενεργειών, οι οποίες, όταν δεν καταναλώνονται σε οργασμό, μπορούν να μεταμορφωθούν και να χρησιμοποιηθούν σε μεθόδους της Τάντρα Γιόγκα. Εντούτοις, για κάποιους οι ερωτικές φαντασιώσεις μπορεί να είναι τρόποι διέγερσης της ίδιας της ενέργειάς τους.
Κάποιοι διεγείρονται με την κριτική, την κατηγορία, την απόρριψη, το κουτσομπολιό και τη συζήτηση για τους άλλους. Εστιάζοντας και υποδεικνύοντας την αδυναμία, τα λάθη και τα σφάλματα των άλλων, μπορούν να νιώσουν καλύτερα για τον εαυτό τους και τα δικά τους σφάλματα. Αυτή είναι μια φθηνή ενεργοποίηση. Μια παραλλαγή της είναι η συνεχής σύγκριση του εαυτού μας με τους άλλους και η διέγερση της ενεργειακής μας ροής με το νιώθουμε ανώτεροι ή κατώτεροι. Παρόλο που υπάρχουν πολλοί εθισμένοι σ’ αυτήν τη συνήθεια, μακροχρόνια είναι εξαιρετικά εξοντωτική.
Το χρήμα και τα υλικά αγαθά μπορούν να είναι μια άλλη μορφή ενεργειακής διέγερσης, όπου νιώθουμε προσωρινά ενεργοποιημένοι όταν αποκτούμε χρήματα ή μπορούμε να αγοράσουμε αντικείμενα που μας δίνουν μια αίσθηση ευχαρίστησης ή ικανοποίησης. Τέτοιες μορφές διέγερσης είναι συνήθως βραχύβιες και χρειάζεται να αναπληρώνονται τακτικά και, σαν όλα τα ναρκωτικά, πρέπει να αυξάνεται η δόση μέχρι που χάνουμε την αίσθηση του τι χρειαζόμαστε πραγματικά για να είμαστε ευτυχισμένοι. Μπορεί ακόμη να συσχετίσουμε τα χρήματα και τα υλικά αγαθά με συναισθήματα αξίας, ασφάλειας και ελευθερίας ή ακόμη και ελέγχου πάνω στους άλλους. Αυτές είναι όλες βασικές ανάγκες και, όταν ικανοποιούνται, αισθανόμαστε προσωρινά ενεργοποιημένοι – τουλάχιστον στο νου μας.
Αυτό μας οδηγεί σε ένα άλλο παιχνίδι δύναμης – να ελέγχουμε και να ελεγχόμαστε. Αυτό παίζεται με πολλούς τρόπους, ανάμεσα σε γονείς και παιδιά, συζύγους, φίλους, συνεργάτες και γενικά τους ανθρώπους. Το παιχνίδι είναι να προστατεύουμε την ελευθερία μας και να αποκτούμε έλεγχο των άλλων.
Η μεγαλύτερη αποστράγγιση της ενέργειάς μας
Πολλή ενέργεια χάνεται γύρω από την τροφή, ιδιαίτερα επειδή τρώμε λάθος τροφές και περισσότερο από όσο χρειαζόμαστε. Αυτό δημιουργεί ένα σημαντικό άδειασμα της ενέργειας, καθώς το σώμα προσπαθεί να χειριστεί αυτή τη μεγάλη απαίτηση για χώνεψη και απορρόφηση μεγάλων ποσοτήτων δύσκολων ουσιών.
Χάνουμε μια μεγάλη ποσότητα ενέργειας μέσα από άχρηστη ομιλία, που όχι μόνο ξοδεύει ενέργεια, αλλά συχνά δημιουργεί συναισθήματα ξεχωριστότητας, ανταγωνισμού και συναγωνισμού, τα οποία μετά απαιτούν εξίσου μεγάλες ποσότητες συναισθηματικής ενέργειας για να αντιμετωπιστούν.
Το αδιάκοπο ψάξιμο για ασφάλεια, ευτυχία και επιβεβαίωση μέσα από εξωτερικούς παράγοντες, άτομα και καταστάσεις είναι μια άλλη σημαντική απώλεια ενέργειας, καθώς το ενενήντα τοις εκατό της ενέργειάς μας πηγαίνει σ’ αυτή τη μάταιη επιδίωξη ευτυχίας μέσα από τον εξωτερικό κόσμο.
Χάνουμε επίσης μεγάλα ποσά ενέργειας μέσα από το άγχος και την αρνητική σκέψη. Ξοδεύουμε πολύ χρόνο και ενέργεια ανησυχώντας για το τι θα μπορούσε να συμβεί ή για το τι συνέβη στο παρελθόν και έτσι δεν μπορούμε να πάρουμε ενέργεια από τη μόνη αληθινή πηγή, που βρίσκεται στο παρόν. Όποιος ζει νοητικά στο μέλλον ή στο παρελθόν δεν θα έχει επαφή με αυτήν την ενεργειακή πηγή εκτός από τις ώρες του βαθύ ύπνου.
Επομένως, παρόλο που έχουμε ενσαρκωθεί για συγκεκριμένους σκοπούς μάθησης και συναισθηματικής, νοητικής και πνευματικής ανάπτυξης και για να πραγματοποιήσουμε ορισμένες αποστολές υπηρεσίας εδώ πάνω στη γη, μια μάλλον ασήμαντη ποσότητα της ζωτικής μας ενέργειας καταφέρνει να ρέει προς αυτήν την κατεύθυνση.
Ενεργειακά μπλοκαρίσματα
Αλλά οι διαρροές δεν είναι το μόνο μας πρόβλημα. Έχουμε επίσης ορισμένα εσωτερικά μπλοκαρίσματα της ενεργειακής ροής, τα οποία παγιδεύουν την ενέργεια μέσα στο σύστημα, μην επιτρέποντας της να ρέει προς τα έξω. Καταπιεσμένα αρνητικά συναισθήματα, όπως φόβος, ενοχή και αμφιβολία, μας εμποδίζουν να κατευθύνουμε την ενέργεια προς την προσωπική δημιουργικότητά μας και το σκοπό της ζωής μας. Αυτό προκαλεί στασιμότητα της ενεργειακής ροής, η οποία είναι καταστροφική για το ίδιο το σύστημα.
Λίγοι άνθρωποι ζουν με τέτοιο τρόπο ώστε μεγάλες ποσότητες της ζωτικής τους ενέργειας να ρέουν προς το σκοπό της πνευματικής τους ζωής. Εκτός από τα προαναφερθέντα εμπόδια, ένα άλλο μεγάλο εμπόδιο είναι ότι δεν έχουν συνειδητοποιήσει ακόμη ότι έχουν ένα σκοπό στη ζωή τους (πέρα από την επιβίωση, την ευχαρίστηση και την αυτοεπιβεβαίωση) ή, αν το έχουν συνειδητοποιήσει, δεν έχουν ανακαλύψει ποιος ακριβώς είναι αυτός ο σκοπός.
Μέσα σύνδεσης με την πηγή μας
Υπάρχουν κάποιες δραστηριότητες που, ανάλογα με τα κίνητρά μας, μπορούν να είναι είτε ενεργειακοί διεγέρτες είτε ενεργειακοί ανανεωτές. Αναφέραμε ήδη την υπηρεσία, τη βοήθεια και την καθοδήγηση των ανθρώπων. Αυτά μπορούν να διεγείρουν το εγώ ή μπορούν να είναι δραστηριότητες που μας συνδέουν με την πηγή μας και το σκοπό της ζωής μας, καθώς γινόμαστε κανάλια υψηλότερης σοφίας και αγάπης που ρέουν μέσα από μας προς το περιβάλλον μας. Σ’ αυτήν την τάξη δραστηριοτήτων θα μπορούσαμε να προσθέσουμε το διάβασμα, την ανάλυση, το θέατρο, τη μουσική, το χορό, το γράψιμο, τις διαλέξεις, τα σεμινάρια, τα ταξίδια και ακόμη το διαλογισμό και την προσευχή – όλα εξαρτώμενα από τα κίνητρα και την προσέγγισή μας.
Υπάρχουν κάποιες δραστηριότητες που μας συνδέουν περισσότερο (αλλά όχι αποκλειστικά) με την πηγή μας. Παραδείγματα θα μπορούσαν να είναι η προσευχή, ο διαλογισμός, ο περίπατος στη φύση, ο χορός, το τραγούδι, η ζωγραφική, το γράψιμο, οι ισομετρικές ασκήσεις όπως η Γιόγκα ή το Τάι Τσι, οι μέθοδοι αυτοθεραπείας, η χαλάρωση και οι τεχνικές θετικής προβολής, οι μέθοδοι ενεργειακής ψυχολογίας που απελευθερώνουν τα πεδία κρυσταλλωμένης συναισθηματικής ενέργειας όπως το EFT, TAT, BSFF, EMDR, WHEE, η Μέθοδος Αυτοαποπρογραμματισμού, το Ακούγοντας την Καρδιά, το Ho’oponopono και πολλές άλλες. Οι τεχνικές αναπνοής, σε συνδυασμό με διαλογισμό, μπορούν να είναι ένας εξαιρετικά αποτελεσματικός τρόπος σύνδεσής μας με την πηγή μας.
Ο ύπνος και η χαλάρωση είναι προφανείς τρόποι με τους οποίους όλοι μας αναπληρώνουμε τα ενεργειακά μας αποθέματα. Αυτό θα ήταν αρκετό να αποκαταστήσει την ενεργειακή μας κατάσταση χωρίς να παραγίνεται και να πέσουμε σε αδράνεια. Το να έχουμε έναν καλό κύκλο ύπνου είναι εξαιρετικά σημαντικό για την υγεία και τη ζωτικότητά μας. Αυτό συνήθως σημαίνει να πηγαίνουμε για ύπνο περίπου την ίδια ώρα κάθε βράδυ και να κοιμόμαστε αρκετά ώστε να ξυπνάμε χωρίς ξυπνητήρι. Αυτό είναι ένδειξη ότι οι ανάγκες μας για ύπνο έχουν ικανοποιηθεί. Φυσικά, μπορούμε να βάλουμε το ξυπνητήρι μας για την περίπτωση που δεν θα ξυπνήσουμε εγκαίρως. Αλλά αν βρούμε ότι ξυπνάμε συνεχώς με το ξυπνητήρι, αντί να ξυπνάμε μόνοι μας και να το κλείνουμε πριν να χτυπήσει, τότε προφανώς δεν κοιμόμαστε αρκετά.
Ο μεσημεριανός ύπνος είναι επίσης ένα μέσο ανανέωσης. Μισή με μία ώρα ύπνου ή χαλάρωσης στη μέση της ημέρας μπορούν να ανανεώσουν την ενέργειά μας, ώστε οι βραδινές δραστηριότητές μας να είναι πολύ πιο ευχάριστες, δημιουργικές και παραγωγικές. Ο μεσημεριανός ύπνος ελαττώνει τις ώρες ύπνου που χρειαζόμαστε τη νύχτα.
Τελικά, συνδεόμαστε με τη θεϊκή μας πηγή, όταν το εγώ απομακρύνεται και αφήνει το θείο να έρθει. Όταν υπερβαίνουμε τις ανάγκες μας για αξία, ασφάλεια, ελευθερία και έλεγχο και επιτρέπουμε στον εαυτό μας να βιώσει την εσώτερη θεία φύση μας. Όταν ο νους μας σταματά και βιώνουμε την καθαρή ενέργεια της ύπαρξής μας. Αυτό συνήθως βιώνεται σε κατάσταση προσευχής, διαλογισμού, εκστατικού χορού ή σε όποια άλλη κατάσταση είμαστε ελεύθεροι από το εγώ και τις ανάγκες και τα παιχνίδια του.
Η ενεργοποίηση δημιουργεί ενέργεια. Ένα καλώδιο μπορεί να είναι μέσα σε ηλεκτρική πρίζα, αλλά, αν δεν είναι συνδεδεμένο με ένα μηχάνημα ή όργανο κάποιου τύπου, δεν θα ρέει ενέργεια. Χρειάζεται να είμαστε συγχρόνως συνδεδεμένοι με την πηγή μας, αλλά και με το σκοπό της ζωής μας. Όταν οι πράξεις και συμπεριφορές μας είναι ευθυγραμμισμένες με το σκοπό της ζωής μας, είμαστε απευθείας συνδεδεμένοι με την πηγή μας και η εργασία γίνεται ακούραστα, επειδή κάνουμε αυτό που αγαπάμε. Αυτό είναι το κλειδί, να κάνουμε αυτό που αγαπάμε. Όταν εργαζόμαστε καθημερινά σε μια δουλειά βαρετή μόνο για τα χρήματα, χάνουμε ενέργεια σ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας. Όταν αγαπάμε αυτό που κάνουμε, μετά τη δουλειά έχουμε τόση ενέργεια όση όταν είχαμε αρχίσει. Βέβαια, είναι φυσικό να ξεκουραζόμαστε μετά από κάθε εργασία.
Η έσχατη ενεργειακή σύνδεση με το θείο είναι η κατάσταση αγνής αγάπης, όπου δεν υπάρχει φόβος, αμφιβολία ή ανάγκη. Μια κατάσταση στην οποία νιώθουμε απόλυτη ενότητα με όλα γύρω μας και με το θείο. Αγάπη για το Θεό, Αγάπη από το Θεό. Οτιδήποτε σημαίνει η λέξη Θεός σε κάθε αναγνώστη – με μορφή ή όνομα ή χωρίς αυτά. Ενότητα και αγάπη προς όλα τα όντα είναι η έσχατη πηγή αγνής ενέργειας και εσωτερικής και εξωτερικής αρμονίας.
Τέτοια αγνή αγάπη απαιτεί να έχουμε ξεπεράσει όλους τους φόβους σχετικά με την αξία, ασφάλεια, ελευθερία και ικανοποίηση και να αισθανόμαστε ασφαλείς μέσα μας. Η αγάπη για τον εαυτό μας, όπως είναι, είναι το πρώτο βήμα προς την αγάπη για τους άλλους, όπως είναι. Αυτή είναι η έσχατη λύση στα ενεργειακά μας προβλήματα.
Ενέργεια, Αγάπη και κοινωνική ζωή
Παρόλο που συζητάμε μεθόδους για να έχουμε όσο το δυνατό περισσότερη ενέργεια και αγάπη, έχουμε το δικαίωμα να εκφράσουμε την ανάγκη μας να μείνουμε ένα διάστημα μόνοι για να ξεκουραστούμε, να ανανεωθούμε και να έρθουμε σε επαφή με τον εσώτερο εαυτό μας, τα υψηλότερα επίπεδα συνειδητότητας ή το Θεό. Το να νιώθουμε ότι δεν μας αρέσει να είμαστε με τους άλλους δεν είναι έλλειψη αγάπης. Είναι αυτό που μερικές φορές μάς επιτρέπει να αναπτύξουμε την αρετή και την ενέργεια που απαιτούνται για να αγαπάμε τους άλλους όπως είναι.
Η αγνή αγάπη δεν απαιτεί μια έντονη κοινωνική ζωή. Μπορούμε να αγαπάμε και να υπηρετούμε τους άλλους ακόμη κι όταν δεν μας αρέσει να κάνουμε κοινωνική ζωή. Έχουμε το δικαίωμα να προτιμούμε να προσευχόμαστε για τους άλλους και να τους υπηρετούμε όταν έχουν ανάγκη, παρά να τους προσκαλούμε σε δείπνο ή άλλες κοινωνικές εκδηλώσεις. Αν μας αρέσει η κοινωνική ζωή, είναι επίσης εντάξει. Έχουμε κάθε δικαίωμα να ακολουθούμε τις εσώτερες κλίσεις μας και πρέπει να είμαστε ελεύθεροι να είμαστε αληθινοί προς τον εαυτό μας.
Δημιουργώντας υψηλότερα και πιο αρμονικά ενεργειακά επίπεδα
Με βάση τα προαναφερθέντα στοιχεία, έχουμε μια ξεκάθαρη επιλογή σχετικά με το πώς να αναζητήσουμε να κερδίσουμε ενέργεια και πώς μπορούμε να βοηθήσουμε τους άλλους να αυξήσουν την ενέργειά τους. Οποτεδήποτε αναζητούμε με αγάπη και προθυμία να αυξήσουμε την ενέργεια των άλλων, η δική μας αυξάνεται αυτόματα.
Με υψηλότερο επίπεδο ενέργειας, έχουμε καλύτερη υγεία, εσωτερική αντοχή. Είμαστε πιο παραγωγικοί και δημιουργικοί. Μπορούμε να έχουμε υπομονή και κατανόηση για τις ανάγκες των άλλων, την αρνητικότητα, την επιθετικότητα ή τα παιχνίδια που παίζουν. Έχουμε καλύτερη σχέση με τον εαυτό μας και μπορούμε σταθερά, αλλά γαλήνια, να υποστηρίξουμε ή ακόμη και να αντιμετωπίσουμε τους άλλους σε σχέση με τις ανάγκες και τα πιστεύω μας, χωρίς να χρειάζεται να καταπιεστούμε ή να γίνουμε, από φόβο, επιθετικοί.
Η υψηλότερη ενέργεια μάς επιτρέπει να βιώσουμε εσωτερική ευτυχία και ευγνωμοσύνη για τη ζωή μας όπως είναι. Μπορούμε να δούμε πόσο τυχεροί είμαστε τελικά. Ο νους μας εστιάζεται στο θετικό παρά στο αρνητικό. Έχουμε επιπλέον ενέργεια να δώσουμε στους αγαπημένους μας και να τους βοηθήσουμε όταν μας χρειάζονται. Έχουμε περισσότερη ενέργεια για να χαρούμε τις απολαύσεις και τις ψυχαγωγικές δραστηριότητές μας. Είμαστε αισιόδοξοι και βλέπουμε την ευκαιρία σε κάθε πρόβλημα αντί για το πρόβλημα σε κάθε ευκαιρία.
Η υψηλότερη ενέργεια μάς επιτρέπει να έχουμε πρόσβαση σε υψηλότερα επίπεδα συνειδητότητας και επαφή με το θείο ή το σύμπαν – ο καθένας με το δικό του μοναδικό τρόπο – με ή χωρίς μορφή ή θρησκευτικές αντιλήψεις. Αρχίζουμε να βιώνουμε υψηλότερα επίπεδα κατανόησης και αγάπης. Βιώνουμε αγάπη και ευτυχία χωρίς ιδιαίτερο λόγο, απλά επειδή υπάρχουμε.
Σταδιακά κερδίζουμε την ικανότητα να επηρεάζουμε τους άλλους θετικά μέσα από την ενέργειά μας, διευκολύνοντας την επαφή τους με υψηλότερες και πιο εναρμονισμένες όψεις του εαυτού τους, ώστε να θεραπεύουν τον εαυτό τους σωματικά, συναισθηματικά, νοητικά και πνευματικά. Τελικά το υψηλότερο και εναρμονισμένο επίπεδο ενέργειάς μας γίνεται μια «σταθερά» για τους άλλους, που επωφελούνται από αυτό, ακόμη κι όταν εμείς δεν κάνουμε τίποτα συγκεκριμένο για να τους βοηθήσουμε.
Με ακόμη υψηλότερη ενέργεια, γινόμαστε φωτισμένα όντα, πλήρεις εκφράσεις του Θεού όπως ήταν ο Ιησούς.
Μια άσκηση γι’ αυτό θα ήταν να καθήσουμε ή να ξαπλώσουμε χωρίς να μιλάμε, να πάρουμε μερικές βαθιές αναπνοές, σταδιακά να χαλαρώσουμε όλο τα μέλη του σώματος και τελικά να αδειάσουμε το νου μας απ’ όλες τις σκέψεις μας. Μετά μπορούμε να εστιαστούμε σ’ ένα φως στο μέτωπο που γεμίζει τον εγκέφαλο και το νου μας και σταδιακά πλημμυρίζει όλο το σώμα μας. Όταν όλο το σώμα μας γεμίσει με φως, μπορούμε να ανοιχτούμε στο θείο και να καλλιεργήσουμε αισθήματα αγάπης και ευγνωμοσύνης για το Θεό, όπως τον αντιλαμβανόμαστε. Μετά από λίγο χρόνο, αρχίζουμε να αποδεχόμαστε και να προσλαμβάνουμε θεϊκή αγάπη, θεϊκό φως και θεϊκή ενέργεια σε όλη την ύπαρξή μας, επιτρέποντας τους να γεμίσουν το σώμα και το νου μας και να απομακρύνουν οτιδήποτε μπορεί να σταματά την εξελικτική μας πορεία.
Μπορούμε να επιτρέψουμε σ’ αυτήν την ενέργεια να θεραπεύσει κάθε σωματικό ή συναισθηματικό πρόβλημα. Μπορούμε ακόμη να της επιτρέψουμε να θεραπεύσει οποιοδήποτε άλλο πρόβλημα. Έπειτα μπορούμε να παραμείνουμε όσο θέλουμε σε μια κατάσταση εσωτερικής γαλήνης, αγάπης και ενέργειας, μέχρι να αισθανθούμε ότι η διαδικασία έχει ολοκληρωθεί, οπότε μπορούμε να σηκωθούμε και να αντιμετωπίσουμε τη ζωή μας μέσα απ’ αυτήν τη νέα ανανεωμένη κατάσταση.
Αυτό μπορούμε να το κάνουμε όσο συχνά μας αρέσει, αλλά θα συνιστούσα 20 με 30 λεπτά δύο φορές την ημέρα.
Στο επόμενο κεφάλαιο θα βρείτε έναν πρακτικό κατάλογο μεθόδων για αύξηση και εναρμόνιση της ενέργειάς μας.