Μάθημα 48_Απομαγνητοφώνηση
Στο σημερινό μάθημα θα ήθελα να συζητήσουμε το θέμα των μαθημάτων της ζωής. Η εργασία μας με τους ανθρώπους προχωράει προς αυτό το θέμα. Απλώς η απελευθέρωση του ανθρώπου από αρνητικά συναισθήματα δεν έχει πολύ νόημα αν δεν εξυπηρετεί το βασικό λόγο της ύπαρξης του ανθρώπου που είναι η εξέλιξή του. Το πρόβλημα υπάρχει για την εξέλιξη. Δεν συμβαίνει κάτι άλλο στον πλανήτη. Αυτό που συμβαίνει στον πλανήτη είναι η εξέλιξη, είναι ο λόγος ύπαρξης της ψυχής μέσα στο σώμα. Άρα όταν κάποιος έρχεται σε μας, έρχεται για την αμοιβαία μας εξέλιξη: για τη δική του εξέλιξη και τη δική μας εξέλιξη. Και το βασικό ερώτημα είναι: γιατί έχω έλξει αυτό το γεγονός, δηλαδή την κατάσταση που με κάποιο τρόπο εμποδίζει την ηρεμία και την ευτυχία. Υπάρχει στη σελίδα 5 ένας κατάλογος πεποιθήσεων ή παιδικά συμπεράσματα από παιδικές εμπειρίες. Αναφέρονται μετά από κάθε πεποίθηση, το παιδικό βίωμα που μπορεί να είχε κάποιος που μπορεί να οδηγήσει σε αυτό. Επίσης στο τετράδιο σελίδα 18, υπάρχει πάλι ένας κατάλογος παιδικών εμπειριών που αναφέρονται στις πεποιθήσεις που μπορεί να δημιουργούνται από αυτή την εμπειρία. Μετά, κάθε εμπειρία των παιδικών χρόνων, αναφέρεται σε μια λίστα πεποιθήσεων (π.χ. Π…) και η λίστα των πεποιθήσεων αναφέρεται στα παιδικά βιώματα που μπορεί να έχουν δημιουργήσει αυτό το θέμα.
Επίσης, στον κατάλογο εμπειριών υπάρχει ένα R μετά από κάθε εμπειρία και αναφέρεται σε πιθανούς ρόλους που μπορεί να αναπτύσσουν οι άνθρωποι έχοντας αυτές τις εμπειρίες.
Στη σελίδα 30 ξεκινάει μία λίστα από μαθήματα, περιπτώσεις και πιθανά μαθήματα που μπορεί να έχει κάποιος μέσα σε μια τέτοια κατάσταση. Τι μπορεί να έχει κάποιος να μάθει σε αυτές τις περιπτώσεις. 49 περιπτώσεις που αξίζει να μελετήσετε και να έχετε το νου σας. Οι σελίδες που αφορούν την αναδρομή είναι 191 και οι καταστάσεις και μαθήματα ξεκινάνε στη σελίδα 198.
Ποια είναι η θεωρία πίσω από το θέμα των μαθημάτων ότι ο καθένας είναι ένα απόσπασμα μιας οικουμενικής συνειδητότητας, που προβάλλεται στο υλικό πεδίο με την πρόκληση, με το πείραμα του να μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε την αληθινή μας φύση εδώ μέσα στο υλικό πεδίο και να εκφράσουμε αυτή τη φύση στο πεδίο αυτό.
Έχουμε μέσα σε αυτό το πεδίο ελεύθερη βούληση να μάθουμε ή όχι, να συντονιστούμε με την αληθινή μας φύση ή όχι. Αυτή είναι η ελεύθερη βούληση του ανθρώπου, όταν συμβαίνει ένα γεγονός αυτό το γεγονός μπορεί να δουλέψει με 2 τρόπους πάνω στον άνθρωπο. Μπορεί να προκαλέσει μια συνειδητοποίηση και μια απελευθέρωση από άγνοια ή μπορεί να προκαλέσει πόνο και φόβο και ένα βύθισμα μέσα σε μια ακόμα πιο αρνητική κατάσταση ακόμα πιο απομακρυσμένα από την αληθινή του φύση. Συνήθως οι άνθρωποι που έρχονται σε μας για βοήθεια έχουν ακολουθήσει το δεύτερο δρόμο. Δηλαδή οι εμπειρίες τους τους έχουν επιβαρύνει τόσο πολύ που δεν έχουν πια διαύγεια. Βλέπουν τον εαυτό τους σαν θύματα, σαν αδικημένους, σαν αδύναμοι ή βλέπουν τον εαυτό τους σαν ένοχοι και οι εμπειρίες που τους έρχονται συνήθως, είναι αναπαραστάσεις των προηγούμενων εμπειριών που έχουν δημιουργήσει τα λανθασμένα συμπεράσματα. Και η δική μας εργασία είναι να βοηθήσουμε τον άνθρωπο αυτό με τις ερωτήσεις μας να δει πώς μπορεί να απελευθερωθεί, τι μάθημα μπορεί να έχει.
Τώρα θα θυμηθείτε ότι η πραγματικότητά μας δημιουργείται από 3 βασικές αιτίες. Η α’ αιτία είναι όλες οι ενέργειες του παρελθόντος, ό,τι έχουμε σκεφθεί ότι έχουμε κάνει, ό,τι έχουμε επιλέξει, το λεγόμενο κάρμα δηλαδή το γυρισμό των ενεργειών που έχουμε εκφράσει, β’ οι σκέψεις, πεποιθήσεις που έχουμε σήμερα (ό,τι σκεπτομορφές έχω σήμερα, που έλκουν καταστάσεις) και γ’ τα μαθήματα που έχω έρθει, που έχω επιλέξει να μάθω σε αυτή τη ζωή.
Αυτά τα μαθήματα έχουν σχέση ή με το να μπορούμε να είμαστε καλά όπως είναι τα πράγματα που σχεδόν πάντα αυτό είναι μέρος της λύσης (να μπορώ να νοιώθω ασφάλεια, να νοιώθω αξία, να νοιώθω ηρεμία, αγάπη, ευτυχία, όπως είναι τα πράγματα.
Αυτό 90% είναι το μάθημα και μέσα σε αυτό το μάθημα του να αγαπώ τους άλλους και το μάθημα να αγαπώ τον εαυτό μου. Σε ένα μικρότερο μερίδιο, το μάθημα επίσης είναι να αλλάξω κάτι και αυτό είναι να αλλάξω κάτι έξω από εμένα, να διαπραγματεύομαι πιο αποτελεσματικά για κάτι διαφορετικό από τους ανθρώπους γύρω μου ή από τη ζωή μου, τα οικονομικά μου, από την υγεία μου, να αλλάξω τα οικονομικά μου, ν’ αλλάξω την υγεία μου, ό,τι είναι και σε αυτή την περίπτωση είμαστε εκεί να βοηθήσουμε τον άνθρωπο να απελευθερωθεί από τις πεποιθήσεις που τον εμποδίζουν ή τον εμπόδιζαν μέχρι τώρα, να δημιουργήσει την πραγματικότητα που θέλει.
Άρα συγχρόνως είμαστε εκεί να βοηθήσουμε τον άνθρωπο να μάθει και να αλλάξει τις πεποιθήσεις που τον κάνουν να μην μπορεί να δεχθεί την πραγματικότητά του και να υποφέρει και συγχρόνως είμαστε εκεί να τον βοηθήσουμε να αλλάξει πεποιθήσεις που τον εμποδίζουν να αλλάξει την πραγματικότητά του. Είτε αυτό σημαίνει να διαπραγματεύεται κάτι καλύτερο από τους άλλους ή καλύτερο από τον ίδιο τον εαυτό του. Μέσα σε αυτό υπάρχει και η πιθανότητα ότι ο άνθρωπος χρειάζεται να μάθει να επικοινωνεί πιο αποτελεσματικά. Άρα σε τέτοια περίπτωση να μεταμορφώσει τις πεποιθήσεις που τον εμποδίζουν να επικοινωνήσει αποτελεσματικά. Μπορεί να είναι φόβος απόρριψης, φόβος μη ανταπόκρισης, φόβος σύγκρουσης, φόβο του να χάσει την αγάπη του άλλου, διάφορες φοβίες που εμποδίζουν τον άνθρωπο αυτό, η υπερηφάνεια, ο εγωισμός που ο άνθρωπος δεν θέλει να εκφράσει αδυναμία, δεν θέλει να εκφράσει ανάγκη γιατί θεωρεί ότι χάνει την αξία του όταν εκφράσει ανάγκη σε κάποιον, όλοι αυτοί είναι προγραμματισμοί και όλα αυτά είναι μαθήματα.
Να μάθω να επικοινωνώ. Να μάθω να δεχτώ, να μάθω να αλλάξω. Μέσα σε αυτό μπορεί κάποιος να έχει το μάθημα του ώστε να αλλάξει τρόπο ζωής. Να αλλάξει τον τρόπο που τρώει, που κινείται ή δεν κινείται, που κοιμάται, που φροντίζει τον εαυτό του. Μπορεί να έχει το μάθημα του να αλλάξει συμπεριφορά προς τους άλλους και τον εαυτό του. Αυτές είναι μερικές βασικές κατηγορίες. Το μάθημα του να δεχτεί τα πράγματα όπως είναι, το μάθημα του να αλλάξει τα πράγματα ώστε να μοιάζουν περισσότερο με αυτό που θέλει, το μάθημα του να αλλάξει τρόπο ζωής, το μάθημα του να επικοινωνήσει πιο αποτελεσματικά, όλα αυτά είναι μαθήματα που για να μπορεί να τα μάθει, θα χρειαστεί να αλλάξει πεποιθήσεις, που έχουν εμποδίσει τον άνθρωπο να λύσει το πρόβλημα μέχρι τώρα. Είναι σημαντικό να έχουμε στο νου μας όλες αυτές τις πιθανότητες, γιατί; Γιατί κινδυνεύει συχνά να έχουμε περιορισμένες πιθανότητες στο νου μας για το μάθημα του άλλου και να προβάλουμε πάνω στον άλλον το μάθημα που έχουμε εμείς ή που νομίζουμε ότι έχουμε εμείς και να μην είμαστε αρκετά ανοιχτοί. Δηλαδή το πρώτο κλαδί είναι ότι εμείς δεν ξέρουμε τι μάθημα έχει ο άλλος. Δεν ξέρουμε! Μπορεί να μας λέει μια ιστορία με φοβερή αδικία και εκμετάλλευση και μπορεί σαν ψυχή στην εξέλιξη να έχει μάθει να νοιώθει καλά έτσι. Μέσα μας όμως θα υπάρχει μια αγανάκτηση και μία στάση: όχι το μάθημά του είναι να μην επιτρέψει αυτή την καταπίεση. Και αν το μάθημά του είναι να μην νοιώθει καταπίεση και να κάνει αυτό που κάνει με αγάπη? Έχουμε προβάλλει επάνω στον άνθρωπο δικά μας απωθημένα. Έτσι το πρώτο πράγμα που πρέπει να έχω σαν αρχή είναι ότι δεν έχω ιδέα τι μάθημα έχει ο άλλος.
Μπορεί να είναι ο,τιδήποτε και στην αρχή θα νομίζετε ότι ξέρετε γιατί θα ελέγχεστε από αυτά που πιστεύετε αλλά είναι πολύ σημαντικό να απελευθερωθείτε από αυτόν τον περιορισμό.
Άρα ποιες είναι μερικές από τις βασικότερες ερωτήσεις;
-Ποιες είναι οι πεποιθήσεις που χρειάζεται ή που θέλει να αλλάξει ο άλλος για να είναι καλά με τα πράγματα όπως είναι; Θέλουμε να βρούμε αυτές τις πεποιθήσεις.
-Πώς αλλιώς μπορείς να δεις αυτό που συμβαίνει για να είσαι ήρεμος, να νοιώθεις την αξία σου, να νοιώθεις την ασφάλειά σου με τα πράγματα όπως είναι; Αυτό θα έλεγα ότι είναι πάντα το πρώτο βήμα.
Γιατί ακόμα και αν προσπαθήσουμε να βοηθήσουμε τον άνθρωπο να αλλάξει πιο δυναμικά αυτό που υπάρχει γύρω του, το κάνει από δυσφορία και ό,τι κάνουμε με δυσφορία, όποια και αν είναι η προσπάθεια για κάτι καλύτερο, επειδή υποφέραμε, αυτό που υπάρχει είναι εκτός από το νόμο της έλξης. Ξέρω ότι όταν δυσφορώ με κάτι που υπάρχει, το έλκω περισσότερο. Τότε όταν πάω να δημιουργήσω κάτι θετικό επειδή ακόμα έχω δυσφορία με αυτό που υπάρχει, στέλνω 2 μαθήματα-μηνύματα στο σύμπαν: δώσμου περισσότερο απ’ αυτό που με κάνει να νοιώθω δυσφορία και δώσμου και το άλλο το καλύτερο. Γι’ αυτό όλες οι μέθοδοι της ενεργειακής ψυχολογίας ξεκινάνε με το «παρ’ όλο που νοιώθω έτσι, αγαπώ και δέχομαι τον εαυτό μου». Γι’ αυτό η ΣΕΝΤΟΝΑ ξεκινάει με την αποδοχή, το ΤΑΓ με την αποδοχή. Έτσι η πρώτη μας εργασία με οποιοδήποτε άνθρωπο είναι με πιο τρόπο μπορεί να δεχτεί αυτό που υπάρχει μέχρι να το αλλάξει ή μέχρι ο ίδιος να αλλάξει.
Η 2η ενέργεια είναι ότι συζητάμε τις πεποιθήσεις που χρειάζεται να αλλάξει που τον έχουν εμποδίσει να είναι πιο δυναμικός, πιο αφοσιωμένος στο να πραγματοποιήσει αυτή την αλλαγή.
Αλλαγές στον τρόπο ζωής του, αλλαγές στην επικοινωνία του, αλλαγές στην συμπεριφορά του. Ο ίδιος πρέπει να μας πει τι είναι αυτό που θέλει να κάνει και τι μπορεί να κάνει σε αυτό το στάδιο, για να αλλάξει την εξωτερική πραγματικότητα πιο αποτελεσματικά.
Τώρα οι ενέργειες προς το να αλλάξουμε την εξωτερική ζωή πέφτουν στο θέμα του life coaching ή προπονητή ζωής που θα ξεκινήσουμε στη μεθεπόμενη συνάντηση, όπου η συγκέντρωση θα γύγει από το πώς βοηθάμε ανθρώπους να απελευθερωθούν από αρνητικά συναισθήματα και η συγκέντρωση θα πάει στο πώς βοηθάμε ανθρώπους να πραγματοποιήσουν στόχους. Και τα δύο χρειάζονται. Άνθρωποι έρχονται στην αυτογνωσία και στις ομάδες και στα προσωπικά ραντεβού με τα δύο και βλέπω κάτι σαν λύση του προβλήματος και επιτυχία στόχου. Αν κάποιος έρχεται και λέει θέλω να χάσω βάρος μπορώ να το δω σαν πρόβλημα ή σαν στόχο. Είναι μόνο μία αλλαγή στη δική μας νοοτροπία. Νομίζω συμφέρει να το δούμε πάντα σαν στόχο, ότι εδώ έχουμε μια ψυχή που θέλει να πετύχει ένα στόχο. Θέλει να απελευθερωθεί από το φόβο. Γιατί πρέπει να δούμε το φόβο σαν πρόβλημα και να μην το δούμε σαν στόχο, να απελευθερωθεί από το φόβο. Καταλαβαίνετε ότι είναι μια άλλη νοοτροπία που παύουμε να είμαστε ψυχολόγοι και είμαστε προπονητές ζωής και σαν προπονητής είμαι δίπλα από τον άνθρωπο που θέλει να πετύχει ένα συγκεκριμένο στόχο. Μέσα σε αυτό θα θέλαμε να ερευνήσουμε αυτό που υπάρχει μέσα στον άνθρωπο που έλκει και δημιουργεί αυτή την πραγματικότητα μέχρι τώρα. Εφόσον η ζωή είναι καθρέπτης και τα πάντα που συμβαίνουν καθραπτίζουν όψεις του εαυτού μου, ένα μεγάλο μέρος της έρευνάς μας είναι τι μέσα στον άνθρωπο αυτό μέχρι τώρα έλκει και δημιουργεί αυτή την πραγματικότητα. Τώρα θα θυμηθείτε τη μεγάλη λίστα που έχουμε, που είχαμε κάνει την άσκηση και τη χαλάρωση, που λέμε «αν φοβάμει κάτι το έλκω, αν νοιώθω ενοχή γι’ αυτό το έλκω, αν μου θυμίζει κάτι στα παιδικά μου χρόνια, αν παίζω κάποιο ρόλο έλκω συγκεκριμένα πράγματα, αν το απορρίπτω το έλκω, αν συμπεριφέρομαι έτσι στους άλλους το έλκω, αν συμπεριφέρομαι προς τον εαυτό μου …………….το έλκω, αν έχω μια προσκόλληση το έλκω, μια αντίδραση του σύμπαντος προς αυτή την προσκόλληση. Αν δεν θυμάστε αυτά, κοιτάξτε τα, υπάρχει ολόκληρο κεφάλαιο για τα μαθήματα της ζωής και για το καθρέπτισμα.
Θα ήθελα να αναλύσουμε πολύ λίγο τι συμβαίνει όταν έχει έρθει η ώρα να ξεπεράσουμε μια προσκόλληση.
Πολλές φορές γεγονότα συμβαίνουν μόνο και μόνο επειδή ήρθε η ώρα να υπερβούμε μια προσκόλληση. Δεν έχουμε κάνει κάτι λάθος, μπορεί να μην υπάρχει φόβος ή αρνητικά συναισθήματα, αλλά είμαι προσκολλημένος σε κάτι. Μια μητέρα που είναι προσκολλημένη στο ρόλο της μητέρας και δεν μπορεί να αφήσει το παιδί. Ένας άνθρωπος που είναι ακόμα προσκολλημένος σε έναν αγαπημένο που έχει φύγει από τον πλανήτη εδώ και πολύ καιρό ή που δεν είναι μαζί πια. Η προσκόλληση στην εμφάνιση, έχω δει ανθρώπους να υποφέρουν φοβερά ειδικά οι γυναίκες με την προσκόλληση να κάνουν ένα παιδί όταν δεν έρχεται φυσικά και να κάνουν τα σώματά τους ερείπια από ορμόνες και ένα σωρό μάταιες πολλές φορές προσπάθειες να συλλάβουν. Η προσκόλληση στην εικόνα μας στους άλλους ανθρώπους. Η προσκόλληση δεν δημιουργεί πάντα προβλήματα. Δημιουργεί όταν είναι ώρα για την ψυχή να την ξεπεράσει. Άνθρωποι δίπλα μας μπορεί να απολαμβάνουν την ικανοποίηση μιας προσκόλλησης και κάποιος άνθρωπος δίπλα τους να υποφέρει από αυτό γιατί έχει έρθει η ώρα για τον έναν να απελευθερωθεί και δεν έχει έρθει για τον άλλον.
Τώρα τι συμβαίνει:
1) παρουσιάζονται εμπόδια να αποκτήσουμε αυτό στο οποίο είμαστε προσκολλημένοι. Δηλαδή καμιά φορά υποφέρουμε επειδή δεν παίρνουμε αυτό στο οποίο είμαστε προσκολημένοι (την έγκριση του συντρόφου, την έκφραση αγάπης). Δεν το παίρνουμε επειδή το χρειαζόμαστε! Τόσο απλό. Επειδή είμαστε εξαρτημένοι και η ζωή, ο ανώτερος εαυτός μας, ο ίδιος ο εαυτός μας φροντίζει να μην μπορεί να ικανοποιηθεί αυτή η ανάγκη μέχρι να μετατραπεί από προσκόλληση σε προτίμηση. Μέχρι πια η αξία, η ασφάλεια και η ευτυχία μου να μην εξαρτάται πάνω σε αυτό. Το πρώτο φαινόμενο ότι κάτι πρέπει να αλλάξει είναι ότι εμποδίζομαι να το αποκτήσω.
2) μου κοστίζει στην υγεία η προσπάθεια αυτή. Η προσκόλληση μπορεί να είναι τσιγάρο, μπορεί να είναι το πολύ φαγητό, το οινόπνευμα, η υπερβολική εργασία. Αυτό αρχίζει να χτυπάει αρνητικά στην υγεία μου και με αναγκάζει να σκεφτώ τι είναι πιο σημαντικό: η υγεία μου ή η ικανοποίηση αυτής της προσκόλλησης΄
3) εμφανίζονται συγκρούσεις με άλλους στην προσπάθεια να ικανοποιήσουμε την ανάγκη. Δηλαδή μας φέρνει σε σύγκρουση, σε αντίθεση με άλλους ανθρώπους και αυτό μπορεί να είναι ένα από τα συμπτώματα: ότι έχουμε μια προσκόλληση και είναι ώρα να απελευθερωθούμε από αυτή. Δεν σημαίνει ότι κάθε φορά που έρχομαι σε σύγκρουση με κάποιον, το μάθημα είναι να απελευθερωθώ από την προσκόλληση. Μπορεί να απελευθερωθώ από την προσκόλληση να την κάνω προτίμηση και να συνεχίζω όχι πια να συγκρούομαι αλλά να διαπραγματεύομαι με τον άλλον ακόμα πιο δυναμικά, γι’ αυτό που θέλω, αλλά όχι από μια θέση κινδύνου και φόβου τι θα γίνει αν δεν γίνεται αυτό που θέλω. Θα έχω μια άλλη δύναμη, μια άλλη θέση. Δεν θα είναι από φόβο, από ανασφάλεια. Γιατί ξέρω ότι μπορώ να είμαι καλά αν δεν γίνεται αυτό που θέλω, αλλά επιμένω ότι αυτό είναι το σωστό και το θεωρώ σημαντικό να συνεχίζω να διαπραγματεύομαι γι’ αυτό. Αλλά δεν είμαι πια προσκολλημένος και δεν φοβάμαι τι θα γίνει αν δεν γίνεται αυτό που θέλω.
4) μας φέρνει σε σύγκρουση με τον εαυτό μας. ‘Ενα μέρος του εαυτού μας θέλει να ικανοποιήσει αυτή την προσκόλληση και το άλλο μέρος δεν συμφωνεί, φοβάται νοιώθει ενοχή με αυτή την ιδέα,
5) άλλο φαινόμενο: το αποκτώ και το χάνω. Δεν σταθεροποιείται αυτό που θέλω, 6) άλλο: καταστρέφω τον εαυτό μου, την αρμονία μου στην προσπάθεια να το αποκτήσω,
7) άλλα φαινόμενα είναι ότι θα έχω γύρω μου δύο είδη ανθρώπων: ένα είδος που θα μου ενισχύουν την προσκόλληση και το άλλο που θα με κάνουν να νοιώθω ενοχή ή απόρριψη ότι είναι λάθος η προσκόλληση. Έτσι όταν βρίσκομαι με τον ένα τύπο θα δυναμώνει και όταν βρίσκομαι με τον άλλον τύπο, θα έρχομαι σε σύγκρουση και θα λέω «γιατί τώρα θέλω αυτό; γιατί είναι τόσο σημαντικό και απαραίτητο;»
Άρα δική μας εργασία είναι να έχουμε το νου μας ανοιχτό, να μην ξέρουμε τίποτα και με τις ερωτήσεις μας να βοηθήσουμε τον άλλον να καταλάβει τι μπορεί να είναι το μάθημά του, για ποιο λόγο αυτή η κατάσταση βρίσκεται στη ζωή του. Για ποιο λόγο; Αυτό είναι το δώρο του και εμείς πρέπει να βοηθήσουμε τον άνθρωπο να δει αυτό που του συμβαίνει σαν δώρο.
Σήμερα ήρθε μια πολύ καλή φίλη που έκανε τις εξετάσεις, έβγαλε κάτι στους λεμφαδένες και περιμένει τα αποτελέσματα. Της εξήγησα ότι τώρα έχεις μια πολύτιμη ευκαιρία πριν πάρεις τις απαντήσεις να δουλεύεις με το φόβο σου. Γιατί όταν θα πάρεις τις απαντήσεις και είναι αρνητικές, δεν θα έχεις μάθει τίποτα. Θα είσαι καλά επειδή είναι αρνητικές. Γιατί δεν παίρνεις αυτή την ευκαιρία, αυτές τις 5-6 ημέρες για να πάρεις και εξέλιξη από αυτό: είτε ο άνθρωπος είναι άρρωστος είτε υγιής κάποια μέρα θα πεθάνει. Για να μπορώ να νοιώθω καλά επειδή τα πράγματα δεν είναι αρνητικά δε λέει τίποτα. Άρα εκεί που περιμένω να μάθω να αξιοποιήσω αυτή την ευκαιρία, γιατί είναι ένα δώρο αυτή η εβδομάδα που δεν ξέρεις τι έχεις. Ένα δώρο να μπορείς αυτή τη στιγμή να σταθεροποιείς αυτές τις αλήθειες που τις πιστεύεις εγκεφαλικά και να γίνουν βίωμα. Να μπορείς να νοιώθεις ασφάλεια ό,τι και να συμβεί.
Άρα το θέμα δεν είναι πως απλώς θα σβήσουμε το αρνητικό συναίσθημα του άλλου. Το ερώτημα είναι πώς θα αξιοποιήσεις αυτή την ευκαιρία για να πάρει το επόμενο μάθημα στην εξέλιξή του. Για να μπορούμε να μεταφέρουμε αυτή την ψυχολογία στον άλλο, πρέπει να την υιοθετήσουμε και εμείς: να δούμε το κάθε τι σαν ευκαιρία για εξέλιξη, να πάρουμε δεδομένο ότι το κάθε τι που μας ενοχλεί είναι μια ευκαιρία για μάθηση και να μην προσπαθούμε απλώς να το επικαλύψουμε.
Τώρα ας πάρουμε μερικά παραδείγματα από το βιβλίο «σχέσεις συνειδητής αγάπης».
1η περίπτωση: αυτοκαταπίεση
Η Άννα κάνει ό,τι της ζητούν ακόμα και όταν δεν θέλει να το κάνει. Νοιώθοντας αδικημένη, γκρινιάζει, παραπονιέται, ξεσπάει κάθε τόσο με θυμό εξ αιτίας της συσσωρευμένης δυσαρέσκειά της. Αν και νοιώθει καταπίεση θεωρεί αδύνατο το να πει όχι, φοβάται ότι οι άλλοι δεν την αγαπούν πια ότι θα την απορρίψουν αν αρνηθεί να κάνει αυτό που της ζητούν. Πιστεύει ότι η αγάπη τους γι’ αυτήν βασίζεται αποκλειστικά στην προϋπόθεση ότι θα συμμορφώνεται με κάθε επιθυμία τους.
Τα μέλη της οικογένειάς της έχουν συνηθίσει την Άννα σε αυτό το ρόλο και το θεωρούν δεδομένο ότι θα κάνει οτιδήποτε της ζητούν. Παρ’ όλο που παραπονιέται, παίζει το ρόλο του θύματος και συχνά δηλωνει ότι δεν θα κάνει τίποτα περισσότερο, εκείνοι δεν την παίρνουν στα σοβαρά, γιατί οι πράξεις της δεν συμφωνούν με τα λόγια της. Πολλές φορές απείλησε ότι δεν θα κάνει ό,τι της πουν. Αλλά ποτέ δεν έχει αρνηθεί. Δεν γνωρίζει τον τρόπο να αρνηθεί. Φοβάται ότι θα χάσει την αγάπη τους. Ακόμα κερδίζει σε αυτοεκτίμηση με το να είναι το θύμα, μάρτυρας, ο καλός άνθρωπος που αδικείται και δεν έχει καιρό για προσωπικές ανάγκες. Ο άντρας της και τα παιδιά της θα την αγαπούσαν ακόμα και αν δεν έκανε όλα όσα κάνει.
Αλλά είχαν συνηθίσει σε αυτή την κατάσταση και είχαν βρει την εύκολη λύση να αφήνουν την Άννα να τα κάνει όλα, ιδιαίτερα μέσα στο σπίτι. Η αλήθεια είναι ότι παρά τα παράπονα και τις απειλές της δεν τους έχει ποτέ αντιμετωπίσει πάνω σε αυτό το θέμα με πιο ξεκάθαρο και αντικειμενικό τρόπο. Και μια μέρα η Άννα σκέφτεται: τι είδους αγάπη είναι αυτή που εξαρτάται από την αυτοκαταπίεσή μου. Αυτό δεν είναι αγάπη αλλά ανταλλαγή. Ανταλλάσσω την ελευθερία μου και τις ανάγκες μου, τον αυτοσεβασμό μου για την αποδοχή και την αγάπη τους. Θα αρχίσω να εκφράζω τις ανάγκες μου και θα λέω -ναι- μόνο όταν το αισθάνομαι πραγματικά.
Όποιος με αγαπάει αληθινά θα συνεχίσει να με αγαπάει. Αλλά στην αρχή η Άννα δεν ένοιωθε άνετα λέγοντας όχι. Επίσης, έχοντας καταπιέσει τον εαυτό της για τόσα πολλά χρόνια ήθελε τώρα να κάνει πολύ λίγα από αυτά που της ζητούσαν. Αντιλαμβανόταν κάθε απαίτηση σαν παραβίαση της ελευθερίας της. Έφτασε τώρα στο άλλο άκρο συμπεριφοράς. Ήταν αμυντική και όχι συνεργάσιμη. Με τον καιρό η Άννα θα καταλάβει ότι η πραγματική ελευθερί βρίσκεται στην προσφορά από αγάπη και όχι από φόβο. Όταν κινούμαστε από το φόβο της απόρριψης δεν προσφέρουμε πραγματικά αλλά ανταλλάσσουμε την προσφορά μας με την αποδοχή των άλλων. Πραγματική προσφορά είναι όταν γνωρίζουμε ότι είμαστε ελεύθεροι να μην δώσουμε αλλά επιλέγουμε να δώσουμε από αγάπη για τους άλλους. Πιθανά η Άννα να λέει ΝΑΙ όσες φορές έλεγε και στο παρελθόν, αλλά τώρα θα το λέει ελεύθερα και όχι από φόβο. Δεν νοιώθει καταπίεση και θα είναι ευτυχισμένη.
Έρχεται η Άννα σε μας. Τι πιθανά μαθήματα έχει η Άννα:
Να μάθει να λέει ΟΧΙ (για να μάθει να λέει όχι τι χρειάζεται να μάθει;- Να σέβεται τον εαυτό της -και πώς μπορεί να μάθει να σέβεται τον εαυτό της και τις ανάγκες της?- Να μάθει να αγαπάει τον εαυτό της και να εκφράζει τις ανάγκες της. -Να κάνει αυτό που λέει. Να υπάρχει μια συνέπεια. -Τι χρειάζεται να μάθει να κάνει (πάντα πρέπει να κοιτάζει τι υπάρχει από πίσω), πρέπει να μάθει να ξεπεράσει το φόβο της απόρριψης για να μπορεί να τηρεί αυτό που λέει. -Και τι χρειάζεται να μάθει, για να ξεπεράσει το φόβο της απόρριψης; -Αξία και ασφάλεια ανεξάρτητα από τη συμπεριφορά και τη γνώμη των άλλων.
Να μάθει να αγαπάει τους άλλους. Αυτά που δίνει να τα δίνει από αγάπη. Συνήθως το ξεχνάμε αυτό, επειδή όλοι έχουν ένα θέμα με την καταπίεση, σκέφτονται μόνο τη μία πλευρά. Πώς ξέρουμε εμείς ότι η Άννα δεν τους χρωστάει από προηγούμενη ζωή και δεν έχει επιλέξει να κάνει αυτό σε αυτή τη ζωή και να μάθει να το κάνει από αγάπη και όχι από φόβο;
Γιατί σκεφτόμαστε αμέσως ότι το μάθημά της είναι να είναι ελεύθερη να μην τα κάνει και να πει όχι. Προσέξτε αυτές τις προκαταλήψεις, είναι πολύ σημαντικό. Εγώ δεν ξέρω αλλά μπορεί να είναι και αυτό. Μπορεί να έχει γεννηθεί, να μάθει να υπηρετεί με αγάπη. Μπορεί σε άλλη ζωή να ήταν σε άλλη θέση.
Τι άλλο μάθημα μπορεί να έχει η Άννα;
Να αγαπάει τον εαυτό της, να δεχτεί τον εαυτό της και να κάνει αυτό που πραγματικά θέλει και κάθε στιγμή να αποφασίζει αν θέλει να το κάνει ή όχι και όταν το κάνει να το κάνει με αγάπη και αν δεν το κάνει πάλι να το κάνει με αγάπη.
2η περίπτωση: Ο υπεράνθρωπος. H εργατική.
Η Κατερίνα είναι πολύ ευσυνείδητη και υπεύθυνη σε κάθε περίπτωση. Στη δουλειά και στο σπίτι μπορείς να της έχεις εμπιστοσύνη ότι θα γίνουν τα πάντα. Πολύ συχνά μένει αργά στο γραφείο της, συνήθως μόνη για να τελειώσει τη δουλειά της. Μόλις φτάσει σπίτι της αμέσως αρχίζει το μαγείρεμα, το καθάρισμα, το πλύσιμο των πιάτων κλπ. Μολονότι οι άλλοι είχαν γυρίσει στο σπίτι πολύ πιο νωρίς, ούτε που σκέφτηκαν να τη βοηθήσουν. Όλα θα τα κάνει η Κατερίνα.
Είναι τελειομανής και παρ’ όλο που πολλές φορές παραπονιέται ότι κανένας δεν την βοηθάει, στην πραγματικότητα δεν μπορεί να χαλαρώσει όταν οι άλλοι κάνουν κάτι. Πρώτα απ’ όλα ίσως δεν το κάνουν σωστά.
Δεύτερον η ίδια εξαρτάται από το ρόλο του υπερυπεύθυνου και υπερικανού ατόμου, προκειμένου να εδραιώσει την αξία της, έχει εξασφαλιστεί ότι έτσι θα κερδίσει την αποδοχή και την αγάπη των άλλων.
Ωστόσο η αλήθεια είναι ότι μόνο το αφεντικό της είναι ευχαριστημένο με αυτή την κατάσταση. Γιατί η δουλειά του γίνεται σωστά και γρήγορα. Οι περισσότεροι συνάδελφοί της και τα μέλη της οικογένειάς της ενοχλούνται από την ένταση που δημιουργεί γύρω της μέσα από το ρόλο του υπερανθρώπου. Και αν υπάρξουν περιπτώσεις που αφήνει ευθύνες σε άλλον, η αγωνία της να γίνει η δουλειά σωστά, την εξαναγκάζει να την κάνει προτού καν ο άλλος έχει την ευκαιρία. Είναι προσκολλημένη στην ταχύτητα και την τελειότητα. Δεν μπορεί να ησυχάσει αν κάτι δεν έχει ολοκληρωθεί ή αν κάτι δεν είναι καθαρό και στη θέση του.
Τι μαθήματα έχει η Κατερίνα;
Έρχεται, είναι κουρασμένη, αγχωμένη, έχει ένταση, νοιώθει και αδικία. Τι μάθημα μπορεί να έχει;
-Να νοιώθει την αξία της ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα.
-Να έχει εμπιστοσύνη στους άλλους. Για να μάθει να έχει εμπιστοσύνη στους άλλους τι χρειάζεται να μάθει πριν;- Θα είναι ασφαλής ακόμα και αν οι άλλοι δεν το κάνουν τέλεια και αν θέλει αυτή τη δόξα του αποτελέσματος; Δηλ. δεν θέλω να το κάνουν οι άλλοι γιατί δεν θα το κάνουν σωστά, αλλά δεύτερον γιατί θέλω να είναι δικό μου αποτέλεσμα και πώς μπορεί να αφήσει αυτή την ανάγκη;
-Να αποταυτίσει τον εαυτό της και την αξία της από τα αποτελέσματα.
-Είναι άνθρωπος επικεντρωμένος στα αποτελέσματα. Έτσι καταλαβαίνει την αξία της.
Ότι κάνει να το κάνει με αγάπη. -Και τι χρειάζεται να κάνει για να μπορεί να το κάνει με αγάπη. -Να το κάνει χωρίς ένταση. -Και τι χρειάζεται να μάθει για να το κάνει χωρίς ένταση; Τι χρειάζεται να πιστέψει ή να συνειδητοποιήσει; -Μάλλον γυρίζουμε πάλι και πάλι στην αξία και την ασφάλεια ότι μπορεί να ηρεμήσει και να απολαύσει αυτό που κάνει. Δεν απολαμβάνει καθόλου αυτό που κάνει.
-Να ζει στο παρόν
-Να εμπιστευτεί τους άλλους-και τι χρειάζεται να μάθει για να εμπιστευθεί τους άλλους! Ότι οι άλλοι μπορούν.
-Να εκφράζει τις ανάγκες της.-Και αν οι άλλοι δεν θέλουν να ανταποκριθούν στις ανάγκες της. -Να τις καλύψει μόνη της, να δεχτεί ότι οι άλλοι δεν θα καλύψουν τις ανάγκες της (έτσι κι αλλιώς δεν έχουν τις ίδιες προσκολλήσεις. Αν ο άλλος μπορεί να ησυχάσει αν όλα δεν είναι τακτοποιημένα, είναι υποχρεωμένος να τα τακτοποιήσει για να ησυχάσει η Κατερίνα;
Η έκφραση του παραπόνου είναι μια έκφραση δυστυχίας, μη ικανοποίησης με αυτό που συμβαίνει. Δεν μπορεί ένας ευτυχισμένος άνθρωπος να παραπονιέται. Ένας ευτυχισμένος άνθρωπος μπορεί να εκφράζει μια ανάγκη, «ευτυχισμένα» και αισιόδοξα, αλλά από τη στιγμή που είναι παράπονο, είναι παρά-πονο- έχει δηλαδή πόνο μέσα. Αυτό είναι το πονόσωμα, που θέλει να βρει πόνο, να βρει παράπονο. Είναι ένας τρόπος που το εγώ τρέφεται. Τρέφεται με την αίσθηση του αδικημένου, του παραπονεμένου, του θυμωμένου, είναι το εγώ που αναζητά και τροφή με αυτό τον τρόπο.
Τον βοηθάς λοιπόν, να καταλάβει τι μάθημα μπορεί να έχει και καταλαβαίνεις εσύ τι μάθημα έχεις εσύ με το να τον έχεις στη ζωή σου. Δεν είναι τυχαίο που βρίσκεται στην ζωή σου. Θα πρέπει να δεις τι μάθημα έχεις και εσύ. Για παράδειγμα: -Να μην νοιώθεις υπεύθυνη εσύ για τα παράπονα που κάνει. -Να ξεκαθαρίσεις μέσα σου αν πράγματι κάνεις ό,τι μπορείς να κάνεις εσύ. -Να δεις γιατί σε ενοχλεί. -Να δεις το καθρέφτισμά σου με αγάπη. Η πραγματική αγάπη δεν τρέφει κανένα ρόλο. Ρόλοι τρέφουν ρόλους. Αν είμαι ξεκάθαρος και εκφράζω την αλήθεια πώς πραγματικά βλέπω τα πράγματα, δεν θα τρέφω κανένα ρόλο. Του λες “αν θέλεις να το κάνεις αυτό κάντο αλλά δεν είναι σημαντικό για μένα”.
Εγώ έχω για παράδειγμα μια συνάδελφο που από το πρωϊ γκρινιάζει από το γιατί βγήκε το φεγγάρι, μέχρι γιατί έγινε ο πόλεμος εκεί. -Kαι τι νοιώθεις εσύ που την ακούς να γκρινιάζει; Τι συναισθήματα έχεις; -Κάποια στιγμή έχω θυμό. Πολύ θυμό. -Και για να νοιώθεις θυμό σημαίνει ότι πρώτα νοιώθεις κάτι άλλο. Τι άλλο νοιώθεις πριν το θυμό; -Φοβάμαι ότι θα πέσω εγώ. -Αυτός είναι ο κίνδυνος που νοιώθεις. Τι θα σε βοηθήσει να μην νοιώθεις τον κίνδυνο αυτό; Έχεις την πεποίθηση: «εγώ θα βουλιάξω μαζί της». -Το έχω πάθει πολλές φορές. -Δηλαδή ξυπνάει ένα μέρος του εαυτού σου που έχει όμοια συναισθήματα; Είναι συμπαθητική δόνηση. Τότε το μάθημά σου τι είναι;- Να μάθω να μην ενοχλούμαι. -Για να μην σε ενοχλεί αυτή, τι χρειάζεται να μάθεις; -Ότι μπορεί αυτή να είναι έτσι και θα πρέπει και εγώ να μάθω να την αγαπάω έτσι. -Και για να την αγαπάς έτσι, τι χρειάζεται να μάθεις εσύ; -Ότι θα είμαι σίγουρη ότι δεν θα πέσω.- Και πώς μπορείς να είσαι σίγουρη; -Δεν μπορώ να είμαι σίγουρη ότι δεν θα πέσω. -Τότε χρειάζεται να εξετάσεις τα κομμάτια του εαυτού σου που συμφωνούν μαζί της. Το κομμάτι που ενεργοποιείται από τη συμπεριφορά της. Αυτό πρέπει να το αναλύσεις. Τι μέσα μου ενεργοποιείται και να το βρεις αυτό και να αλλάξεις αυτά τα κομμάτια. Να απευλευθερωθείς από το κομμάτι του εαυτού σου που φοβάται.- Ναι αλλά πώς να της φέρομαι;- Στην αρμονική ζωή ποτέ δεν συζητάμε για συμπεριφορές. Γιατί η συμπεριφορά είναι πάντα αποτέλεσμα συναισθημάτων και τα συναισθήματα είναι πάντα αποτέλεσμα πεποιθήσεων. Δεν δουλεύουμε με συμπεριφορές. Εδώ δουλεύουμε με πεποιθήσεις και συναισθήματα που όταν αλλάξουν αλλάζουν οι συμπεριφορές.
Αυτό που μπορείς να κάνεις σαν συμπεριφορά είναι ένα «εγώ-μήνυμα». Μπορείς να κάνεις hoopopononpono ώστε να ζητάς να φύγει από εσένα αυτό το κομμάτι του εαυτού σου που στεναχωριέται όταν την ακούς. Ή πώς μπορείς να τη δεις αλλιώς, αυτό θα την ρωτήσεις. Αν το βλέπεις σαν 5 χρονών παιδί, θα νοιώθεις το ίδιο; Χρειάζεται λοιπόν να δεις από πού έρχεται αυτός ο φόβος. Τι είναι αυτό που σε κάνει να συντονίζεσαι με αυτό.
3η περίπτωση: Αταίριαστοι
Η Ελισάβετ και ο Μάρκος δεν έχουν τίποτα κοινό. Δεν μπορούν να επικοινωνήσουν και οι δύο νοιώθουν μοναξιά. Είναι να απορεί κανείς γιατί παντρεύτηκαν αφού έχουν τόσο διαφορετικά ενδιαφέροντα και απόψεις για κάθε τι. Ο έρωτας και καμμιά φορά η έλξη του αντίθετου μπορεί να μας φέρει κοντά. Επειδή κάτι έχουμε να μάθουμε ο ένας από τον άλλο. Όταν περάσει η επίδραση του πρώτου ενθουσιασμού διαπιστώνουμε ότι είμαστε παντρεμένοι με κάποιον που έχει πολλές συμπεριφορές που μας ενοχλούν ή που έχει ξεκάθαρα διαφορετικές ανάγκες ή διαφορετικό σύστημα αξιών από εμάς. Αυτό το πρόβλημα επιδεινώνεται από το γεγονός ότι η Ελισάβετ έχει αρχίσει να ψάχνει το εαυτό της μέσα από σεμινάρια αυτοανάλυσης και αυτογνωσίας. Έχει αρχίσει να κινείται σε νέες κατευθύνσεις κάτι που ο Μάρκος απορρίπτει. Έτσι, το χάσμα ανάμεσά τους μεγαλώνει και οι δύο νοιώθουν προδομένοι, γιατί και οι δύο θέλουν κάποιον που να συμφωνεί μαζί τους. Η Ελισάβετ γίνεται ένας τέλειος ανακριτής που αναλύει τα πάντα στο Μάρκο και αυτό τον εξοργίζει. Αυτός μπαίνει στο ρόλο του τρομοκράτη απειλώντας.
Τι μαθήματα έχουμε εδώ;
-Να αποδεχτούν τον εαυτό τους.-Και για να μπορούν να επικοινωνήσουν αποτελεσματικά τι χρειάζεται να μάθουν; -Να κάνουν εγώ μήνυμα και για να έχουν την ψυχραιμία να κάνουν το «εγώ» μήνυμα;-Όλα αυτά προϋποθέτουν ένα πράγμα. Να νοιώθουν ασφάλεια. Γιατί όλες αυτές οι συμπεριφορές έρχονται από την ανασφάλεια. Από τη στιγμή που και οι δύο θα νοιώθουν ασφαλείς και δεν νοιώθουν κίνδυνο από τη συμπεριφορά του άλλου, τότε θα μπορούν να κάνουν μια πιο ασφαλή διαπραγμάτευση.
Άλλα μαθήματα; -Να μάθουν να αγαπάνε τον άλλο όπως είναι.
-Μπορεί ακόμα να είναι το μάθημα να φύγει από τη σχέση, αλλά αυτό είναι το τελευταίο μάθημα.
Για την Ελισάβετ: μήπως το μάθημά της είναι να βοηθήσει τον άντρα της να νοιώθει ασφάλεια δείχνοντας ενδιαφέρον για τα δικά του ενδιαφέροντα;
-Να κατανοήσει ότι και οι δύο παίζουν το παιχνίδι του ποιος έχει δίκιο; Να σταματήσει αυτό το παιχνίδι; Να ακολουθεί τα δικά της ενδιαφέροντα; Να θυμάται ότι αυτός είναι ο άντρας που χρειάζεται για την εξέλιξή της, να μάθει ότι δεν είναι το θύμα, ότι δεν κάνει κάτι λάθος.
Ο Μάρκος: μήπως χρειάζεται να νοιώθει εσωτερικά ασφαλής και να φοβάται λιγότερο τις ανάγκες της γυναίκας του; Να πλησιάσει περισσότερο τη γυναίκα του, να δείχνει περισσότερη στοργή στη γυναίκα του, να επαναξιολογήσει τα πρότυπά του για τη σύζυγό του ώστε να μπορεί να δεχτεί τη γυναίκα του όπως είναι; Παρά να την πιέζει να γίνει εκείνη που αυτός θα ήθελε;
Και οι δύο: ίσως και οι δύο να χρειάζεται να θυμούνται ότι ο ένας είναι δάσκαλος του άλλου και έτσι ο καθένας θα πλησιάσει τον άλλο με αγάπη και ανοικτό μυαλό και ανοικτή καρδιά. Να πάψουν να παίζουν το παιχνίδι του ποιος έχει δίκιο και να το αντικαταστήσουν με την αγάπη και τη στοργή ο ένας για τον άλλο – να νοιώθουν την ανάγκη να είναι ο ένας κοντά στον άλλο ακόμα και όταν διαφωνούν. Αυτό σημαίνει ότι προχωρούν και οι δύο στο δρόμο της αυτοπαραδοχής.
Όταν συγκρούονται ποιο επίπεδο του εαυτού τους συγκρούεται; Το ΕΓΩ. Δεν συγκρούονται δύο ψυχές και συγκρούονται από φόβο και τη μεγάλη ανάγκη να έχουν δίκιο και ο άλλος να έχει άδικο/λάθος. Ένα παιχνίδι που παίζεται κατά κόρον στις σχέσεις.
Για αυτή την περίπτωση υπάρχει η άσκηση της λύσης των συγκρούσεων/αναγκών.
Το ερώτημα είναι ποια είναι η ανάγκη πίσω από την ανάγκη, πίσω από την ανάγκη. Αν τα δύο άτομα έχουν πρόθεση να φτάσουν εκεί, τότε μπορούμε να βρούμε λύσεις. Όταν κάποιος εκφράζει κάτι ως ανάγκη και όχι ως απειλή, υπάρχει μεγαλύτερη διάθεση να ανταποκριθεί το άλλο άτομο. Και καμμιά φορά χρειάζεται να ρωτήσουμε τον εαυτό μας: τι είναι πιο σημαντικό για μένα; Αυτό ή τα συναισθήματα που δημιουργούνται στον άνθρωπο αυτό, κάνοντας αυτό που θέλω; Και σ’ αυτό δεν έχω καμμιά απάντηση. Θα υπάρχουν φορές που το μάθημά μας θα είναι πράγματι να θυσιάσουμε κάτι που θέλουμε να κάνουμε από αγάπη για τον άλλο και άλλες φορές το μάθημα είναι ότι ο άλλος, ζητάει κάτι υπερβολικό ή που δεν είναι δίκαιο να το ζητάει από εμάς. Για παράδειγμα δεν είναι δίκαιο κάποιος να ζητάει από τον άλλο να μην ασχοληθεί με την εξέλιξή του, δεν είναι προφανώς δίκαιη η απαίτηση αυτή. Άρα σε κάθε περίπτωση εκφράζω την αγάπη μου. Το σημαντικό είναι να τα βλέπουμε όλα σαν μια σκηνή, όχι τυχαία, με μαθηματική ακρίβεια, δημιουργημένα για την εξέλιξη των ψυχών αυτών.
Εμείς δεν έχουμε τις απαντήσεις.
Παράδειγμα 4: Επικοινωνία ή όχι;
Η Μελίνα λύνει τα προβλήματά της μιλώντας. Η Μελίνα έμαθε να παίρνει αυτό που θέλει χρησιμοποιώντας τη λογική και τις ικανότητές της στη συζήτηση, υποχρεώνοντας τον άντρα της να βλέπει τα πάντα με τον δικό της τρόπο.
Επειδή έχει πολλές φοβίες ψάχνει να εξαρτάται από τους άλλους και έτσι θέλει να ελέγχει τον άντρα της, τον Κώστα για να νοιώθει ασφαλής. Ο πατέρας της πέθανε όταν αυτή ήταν μόλις 2 χρόνων και τώρα βρήκε στον Κώστα, τον σύζυγο και τον πατέρα μαζί. Η Μελίνα χρειάζεται να πληρούνται δύο βασικές προϋποθέσεις για να νοιώθει σιγουριά. Η πρώτη είναι η ανάγκη να ελέγχει ανθρώπους και καταστάσεις ώστε να μπορεί να αισθάνεται ασφαλής. Χρειάζεται να πείθει τον Κώστα ότι ο δικός της τρόπος είναι ο σωστός. Έγινε λοιπόν η Μελίνα ο τέλειος δικηγόρος που μπορεί να καταστρώνει το τι θα πει κάθε φορά στον Κώστα ώστε να τον πείσει.
Ο Κώστας είχε μια αυταρχική μητέρα που τον καταπίεζε και δεν του άφηνε καμμία πρωτοβουλία. Για να ανταπεξέλθει έπαιζε δύο ρόλους: το ρόλο του απόμακρου και όταν αυτός δεν έπιανε, κατέφευγε στον τρομοκράτη. Ύψωνε τη φωνή του και δημιουργούσε φόβο για να τον αφήσει ήσυχο. Τώρα ταυτίζει τη συζήτηση με τον έλεγχο. Συνεπώς, όταν ο Κώστας νοιώθει ότι απειλείται από τα λόγια της Μελίνας, γίνεται τρομοκράτης για να προστατευτεί. Τότε, εκείνη μπαίνει στο ρόλο του θύματος. Νοιώθει πληγωμένη που ο Κώστας ύψωσε τη φωνή του και της μίλησε επιθετικά. Οι δύο τους ερχόμενοι από αυτές τις παιδικές ανάγκες και φόβους βρίσκονται σήμερα σε αδιέξοδο, εγκλωβισμένοι σε ένα παιχνίδι που παίζεται και ξαναπαίζεται. Η Μελίνα παίζει τον ανακριτή και ύστερα το θύμα για να πάρει αυτό που θέλει από τον Κώστα.
Ο Κώστας παίζει τον απόμακρο και ύστερα τον τρομοκράτη για να γλιτώσει από τον έλεγχο. Ένας άλλος λόγος που δημιουργεί πρόβλημα στη σχέση τους είναι ότι και οι δύο παίζουν το ρόλο του ποιος έχει δίκιο. Ο καθένας τους έχει ανάγκη όχι μόνο να έχει δίκιο αλλά και να κάνει τον άλλον να το αποδεχτεί. Αυτό τους κάνει να μπλέκονται για ώρες σε ατελείωτες συζητήσεις και συγκρούσεις, καθώς καθένας προσπαθεί να δέιξει ότι η δική του άποψη είναι η σωστή. Συνήθως αυτό καταλήγει με τον Κώστα να γίνεται απόμακρος και τη Μελίνα να ξεσπάει σε κλάμματα.
Έρχονται σε εσάς για βοήθεια. Τι μαθήματα μπορεί να έχουν; Κατ’ αρχήν τι είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να έχουμε ξεκάθαρα μέσα στο μυαλό μας; Δεν ξέρουμε ποια είναι τα μαθήματά τους,
Και δεύτερον
Υπάρχει ένα τέλειο ταίριασμα. Δηλαδή έχει έλξει ο ένας τον άλλον επειδή ο ένας είναι πράγματι αυτό που χρειάζεται ο άλλος: Η Μελίνα κάποιον που φοβάται τον έλεγχο και ο Κώστας χρειάζεται κάποιον που έχει ανάγκη για έλεγχο. Γιατί αυτό βίωσε σαν παιδί. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που αυτές οι δύο ψυχές βρίσκονται μαζί. Γιατί ο ένας έχει αυτό που χρειάζεται για να δώσει το μάθημα στον άλλον και να δώσει την ευκαιρία στον άλλον να απελευθερωθεί από αυτό που τον εμποδίζει. Ο Κώστας να απελευθερωθεί από το φόβο του ελέγχου και η Μελίνα να απελευθερωθεί από την ανάγκη να ελέγχει.
Είναι σημαντικό να έχουμε αυτά τα δύο πράγματα ξεκάθαρα στο νου μας.
Δεν ξέρουμε το μάθημα, αλλά ξέρουμε ότι είναι τέλειο. Και δεν υπάρχει εδώ κανένας αδικημένος. Είναι πολύ σημαντικό να μην ταυτιστούμε με τον έναν από τους δύο. Και συνήθως τείνουμε να ταυτιζόμαστε με το φύλο μας. Πόσοι ταυτιστήκατε με τη Μελίνα; Και πόσοι με τον Κώστα;
Τι μαθήματα μπορεί να έχουν;
-Η ασφάλειά τους. Πάντα θα γυρνάμε στο θέμα της ασφάλειας και της αξίας.
Και πότε χρειάζεται η Μελίνα να νοιώθει ασφάλεια;
Γιατί θέλει η Μελίνα να ελέγχει τον Κώστα; – Για να τον έχει. Γιατί έχασε τον πατέρα της. Είναι λοιπόν σημαντικό να δούμε, πού χρειάζεται ο καθένας να νοιώθει ασφάλεια. – Πού χρειάζεται ο Κώστας να νοιώθει ασφάλεια; – Όταν προσπαθεί να τον ελέγχει η Μελίνα. Την ασφάλεια ότι μπορεί κάποιος να ζητάει κάτι από αυτόν και να μπορεί αυτός να σκεφτεί αυτό που του ζητάει ο άλλος και να αποφασίζει.
Μην νοιώθει εξ αρχής ότι επειδή ζητάει κάτι ο άλλος κινδυνεύει ή ότι πρέπει να το κάνει ή ότι πρέπει να μην το κάνει για να είναι ελεύθερος. Δηλαδή έχει ταυτίσει το ζήτημα του άλλου με την καταπίεση. Που μπορεί όμως από αγάπη να κάνει αυτό που θέλει η Μελίνα. Αλλά δεν μπορεί γιατί ελέγχεται από τη σχέση του με τη μητέρα του. Και η Μελίνα μπορεί να νοιώθει ασφάλεια χωρίς τον Κώστα, αλλά δεν μπορεί επειδή έχει χάσει τον πατέρα της. Καταλαβαίνετε ότι με αυτά τα άτομα θα πρέπει να δουλέψουμε τα παιδικά βιώματα. Και αυτό συμβαίνει στις περισσότερες περιπτώσεις. Τι άλλα μαθήματα βλέπετε εδώ;
Τι χρειάζεται να μάθει η Μελίνα; Μήπως χρειάζεται να νοιώθει ασφαλής ακόμα και όταν δεν μπορεί να ελέγξει τους ανθρώπους και τα γεγονότα;-Να αισθάνεται ασφάλεια χωρίς τον Κώστα;-Να νοιώθει ότι αξίζει χωρίς να πρέπει να αποδείξει στους άλλους ότι έχει δίκιο;-Να επιλέγει μία πιο κατάλληλη στιγμή για να προσεγγίσει τον Κώστα;-Να εργαστεί με το φόβο της εγκατάλειψης που δημιουργήθηκε όταν ήταν παιδί ακόμα και έχασε τον πατέρα της; -Να κατανοήσει πως η ανάγκη της να ελέγχει, ωθεί τον Κώστα στο ρόλο του τρομοκράτη και του απόμακρου; -Να νοιώσει ασφαλής εσωτερικά – να ανακαλύψει τι κάνει τον άλλον να αισθάνεται ανασφαλής με την επικοινωνία; -Να νοιώθει ενότητα με τον Κώστα ακόμα και χωρίς επικοινωνία; -Να μιλάει λιγότερο και μόνο για ουσιαστικά θέματα; -Να αποκτήσει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση; -Να αφήνει κάποια πράγματα να περνούν και να εξελίσσονται μόνα τους χωρίς την ανάγκη να σχεδιάζει και να ελέγχει τα πάντα; -Να δέχεται και να αγαπά τον εαυτό της ακόμα και όταν ο Κώστας δεν μπορεί να ανταποκριθεί; -Να εκφράζει τις ανάγκες και τα συναισθήματά της με σαφήνεια και αγάπη και σταθερότητα ή να ενδιαφερθεί περισσότερο για τις ανάγκες του Κώστα και όχι μόνο για τη δική της ανάγκη να μιλάει; – Να ανακαλύψει καινούργιους τρόπους για να εκφράσει τα συναισθήματα ανάμεσά τους και να μάθει να αφήνει τον Κώστα ήσυχο για κάποιο διάστημα ώστε να του επιτρέψει να ανοίγεται με τον δικό του ρυθμό;
Ο Κώστας: μήπως χρειάζεται να ακούει τη Μελίνα χωρίς να φοβάται ότι ελέγχεται; – να κατανοήσει τις ανάγκες και τους φόβους της; – ίσως χρειάζεται να εργασθεί με τον δικό του φόβο να ελέγχεται και μάλιστα από μια γυναίκα; – να προσέχει περισσότερο η Μελίνα ώστε εκείνη να μην χρειάζεται να εκλιπαρεί για την προσοχή του με τρόπους δυσάρεστους γι’ αυτόν; – να απελευθερωθεί από την ανάγκη της αποδοχής της ότι αυτός έχει το δίκιο;
Επίσης, υπάρχει στις σχέσεις αυτή η διαφορά ανάγκης για επικοινωνία. Οι γυναίκες γενικά έχουν αυξημένη ανάγκη για ομιλία, σαν τρόπο σύνδεσης, από τους άντρες που δεν έχουν τόση ανάγκη σύνδεσης μέσα από το λόγο.
Το νοιώθουν μέσα από την πράξη, με το να κάθονται εκεί να κάνουν πράγματα μαζί. Αυτή η διαφορετική ανάγκη, πολλές φορές δημιουργεί πρόβλημα, και χρειάζεται να συζητηθεί. Και η γυναίκα να νοιώθει ασφάλεια όταν ο άντρας δεν επικοινωνεί και να νοιώθει και την αγάπη του και ο άντρας χρειάζεται να μάθει να αναγνωρίζει αυτή την ανάγκη και να την ικανοποιεί όσο μπορεί περισσότερο. Αυτή είναι μια έμφυτη διαφορά.
Συνήθως στις παραπάνω περιπτώσεις δουλεύουμε με τον έναν ή τον άλλο εναλλάξ ή και με τους δύο. Αυτό βέβαια περιέχει πάντα μια δυσκολία, ότι δεν μπορείτε να μοιραστείτε με τον έναν αυτό που έχετε μοιραστεί με τον άλλον και πρέπει να ξεχάσετε αυτά που έχετε ακούσει. Όταν δουλεύετε με τον έναν να ξεχάσετε ό,τι έχετε ακούσει από τον άλλον. Αυτό δεν είναι πάντα εύκολο.
Αν όμως δουλεύεις με τον έναν το ερώτημα είναι: εσύ τι μπορείς να κάνεις για να είσαι καλά όπως όπως έχουν τα πράγματα; Και δεύτερον τι θέλεις να εκφράσεις στον άλλον και τι μπορεί να υπάρχει μέσα του που τον κάνει να συμπεριφέρεται έτσι;
Γιατί αν και οι δύο διαπιστώσουν ότι πρέπει να δουλέψουν τα παιδικά τους βιώματα, μπορεί να αποφασίσουν να απελευθερωθούν από το παρελθόν για να μπορούν να βλέπουν αλλιώς το παρόν.
5η Περίπτωση: Διαφορετικές σεξουαλικές ανάγκες
Η Φανή έχασε πολύ νωρίς στον γάμο της την ανάγκη για σεξουαλική επαφή. Αυτό δημιούργησε ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα στον άντρα της τον Δημήτρη. Παρ’ όλο που εκείνος προσπάθησε να μην το πάρει προσωπικά, δεν παύει να νοιώθει ότι έχει πληγωθεί και μειωθεί σαν άντρας. Οι βιολογικές του ανάγκες τον κάνουν να υποφέρει ειδικά τη νύχτα. Η Φανή αγαπάει τον Δημήτρη και νοιώθει άσχημα που δεν μπορεί να κάνει έρωτα μαζί του. Είναι μπλοκαρισμένη από κάποια υποσυνείδητη εικόνα για το ανδρικό μόριο αναπαραγωγής και την ίδια την σεξουαλική πράξη. Αν και δεν ξέρει γιατί, το ανδρικό μόριο και η σεξουαλική πράξη της φαίνονται βρώμικα. Η προσπάθειά της να βρει γιατί νοιώθει έτσι ήταν άκαρπη μέχρι τώρα. Ο Δημήτρης την αγαπάει πάρα πολύ. Το πρόβλημα όμως αυτό, τον κάνει να νοιώθει μεγάλη αδικία. Χρειάζεται την επαφή και σωματικά και ψυχικά. Η Φανή καταλαβαίνει και νοιάζεται για τις ανάγκες του αλλά νοιώθει μεγάλη πίεση και αποστροφή όταν την πλησιάζει σεξουαλικά. Ο φόβος αυτός την έκανε να σταματήσει κάθε επαφή και να αποφύγει ακόμα και το απλό άγγιγμα για να μην τον διεγείρει και μετατραπεί η ενέργεια ανάμεσά τους σε ερωτική.
Η Φανή άρχισε να ασχολείται με ένα σωρό άλλες δραστηριότητες έξω από το σπίτι, καταναλώνοντας μεγάλες ποσότητες ενέργειας και αποφεύγοντας τον Δημήτρη. Λείπει ακόμη και Σαββατοκύριακα και σε σεμινάρια ή απομόνωση. Έχει βρει κάποιο νόημα σε αυτές τις δραστηριότητες, αλλά ίσως είναι και κάποια απόδραση. Αυτό ανησυχεί και πληγώνει τον Δημήτρη, σπάνια τη βλέπει σπίτι και έχει ανάγκη να περάσει ποιοτικό χρόνο με τη γυναίκα του.
Τι μάθημα μπορεί να έχει η Φανή και ο Δημήτρης;
Η Φανή να δεχτεί ότι όντως είναι ένα πρόβλημα που χρειάζεται να δουλέψει, να δουλέψει το φόβο που της δημιουργεί η σεξουαλική πράξη, να ανακαλύψει την αιτία του φόβου αυτού και να τον ξεπεράσει.
Ο Δημήτρης να την κατανοήσει και να μην το πάρει σαν απόρριψη. Αλλά αν η Φανή δεν δουλέψει πάνω στο θέμα, τι θα κάνει ο Δημήτρης; Είναι λόγος αυτός να την χωρίσει ή να φύγει; Μπορεί να εξασκήσει την υπομονή του, να προσπαθήσει να εξηγήσει με αγάπη πόσο σημαντικό είναι γι’ αυτόν και πώς από αγάπη θα ήθελε να πάνε να πάρουν επαγγελματική βοήθεια.
Αλλά αν η Φανή υποφέρει όταν γίνεται και ο Δημήτρης όταν δεν γίνεται;
Και οι δύο μπορούν να κάνουν EFT.
Ίσως θέλει έρευνα και το αν ο Δημήτρης έχει κάνει κάτι που την έχει απωθήσει και να δει αν η αιτία βρίσκεται μόνο στο παρελθόν ή και στο παρόν ή και στα δύο.
Εδώ μπορούν να εφαρμοστούν όλες οι ενεργειακές τεχνικές.
Βοηθάμε τον καθένα από τους δύο πώς θα είναι καλά με την κατάσταση ως έχει και πώς θα διαπραγματεύεται γι’ αυτό που θέλει.
Είμαστε πάντα σίγουροι ότι το έχει επιλέξει. Δεν τσιμπάμε ώστε να σκεφτούμε ότι είναι ο αδικημένος. Για κάποιο λόγο αυτές οι δύο ψυχές έχουν επιλέξει αυτό το δρόμο. Και προσπαθούμε να τους βοηθήσουμε σαν ένα οποιοδήποτε άλλο πρόβλημα.
Γενικά, προσπαθούμε να μειώσουμε την ένταση που νοιώθουν και οι δύο και ρωτάμε γι’ αυτό ερωτήσεις: Πώς θα πετύχει αυτό που θέλει; πώς θα νοιώθει καλά όπως είναι τα πράγματα;
Δεν προτείνουμε εμείς. Απλά ρωτάμε, και δεν έχουμε την ευθύνη για τη λύση.
Οι άλλοι έχουν την ευθύνη και για τη δημιουργία του θέματος και για τη λύση. Μπορούμε να κάνουμε και σταδιακό οραματισμό εδώ, ότι ο άλλος την πλησιάζει, τώρα προχωράει και κάνουμε το EFT ειδικά γι’ αυτόν που νοιώθει την αποστροφή.
Συνήθως από κάτω κρύβεται μια τραυματική εμπειρία.
Για τη Φανή: μήπως χρειάζεται να πάει πιο βαθιά και να βρει την αιτία του φόβου και της αποστροφής για το ανδρικό μόριο και τη σεξουαλική πράξη;- Να αναγκάσει τον εαυτό της να δεχτεί τον άντρα της σεξουαλικά έστω και αν δεν το νοιώθει; -Να δεχτεί το πρόβλημα και να αφήσει τον άντρα της να το λύσει από τη δική του μεριά; -Να μείνει στο σπίτι της και να περάσει χρόνο με την οικογένειά της, έστω και αν αυτό δεν την γεμίζει όσο οι άλλες δραστηριότητές της; -Να μην νοιώθει υπεύθυνη για τη δυστυχία του Δημήτρη; -Να απελευθερωθεί από την ψευδαίσθηση ότι το σεξ είναι βρώμικο και κακό; -Να δίνει περισσότερη στοργή και επιβεβαίωση στον Δημήτρη ώστε εκείνος να μην πιστεύει ότι δεν τον αγαπά; -Να εκφράσει τις ανάγκες της με αγάπη και σταθερότητα χωρίς να νοιώθει υπεύθυνη για τη δική του πραγματικότητα;
Ο Δημήτρης: θα πρέπει να επιμείνει να μένει η γυναίκα του περισσότερο στο σπίτι; Ίσως να κάνει σεξ ακόμα και αν δεν το επιθυμεί; -Να δεχτεί την απουσία σεξουαλικής επαφής; -Να αναρωτηθεί μήπως κάνει κάτι που απωθεί τη γυναίκα του; – Να κατανοήσει το πρόβλημά της; Να νοιώθει την αγάπη της γυναίκας του χωρίς την επιβεβαίωση μέσα από την σεξουαλική πράξη; -Να αγαπά τη Φανή έστω και αν δεν μπορεί να του δώσει ό,τι χρειάζεται; -Να κάνει ένα -εγώ-μήνυμα; -Να αγαπά και να δέχεται τον εαυτό του έστω και αν η γυναίκα του συμπεριφέρεται έτσι;
Γενικά τίποτα δεν είναι τυχαίο, αλλά όλοι έλκουν ανθρώπους για να λύσουν κάποια προσκόλληση, κάποιο φόβο, κάποιο εμπόδιο. Και τότε με ηρεμία και χωρίς ευθύνη για το αποτέλεσμα χρειάζεται να κάνουμε ερωτήσεις που βοηθάνε τον άλλον να συνειδητοποιήσει τι θέλει να κάνει, τι μπορεί να κάνει για να νοιώθει καλύτερα.
Το ερώτημα πάντα είναι «τι χρειάζεται να μάθεις για να είσαι καλά».