ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ ΕΓΩ ΚΑΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Το εγώ μας δεν έχει εσωτερική πηγή αξίας, ασφάλειας, ελευθερίας ή ικανοποίησης και αναζητά να ικανοποιήσει αυτές τις ανάγκες μέσα από εξωτερικές πηγές. Οι ανάγκες του εγώ είναι συχνά ακριβώς το αντίθετο από τις ανάγκες της ψυχής. Το εγώ προσκολλάται σε ανθρώπους και καταστάσεις για να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση της αξίας και της ασφάλειας, αλλά ποτέ δεν φθάνει να νιώσει αξία και ασφάλεια. Ακολουθούν μερικές διαφορές ανάμεσα στις ανάγκες της ψυχής και τις ανάγκες του εγώ.

 

Το εγώ θέλει να παραμείνει εξαρτημένο από πρόσωπα και εξωτερικούς παράγοντες για να νιώθει ασφάλεια και αξία.

Ως ψυχές, επιθυμούμε να απελευθερωθούμε από αυτές τις περιοριστικές προσκολλήσεις και να βιώσουμε εσωτερική ελευθερία, αξία και ασφάλεια.

 

Το εγώ δεν έχει αυτοεκτίμηση και χρειάζεται να το αγαπούν. Συχνά παραποιεί την αλήθεια για να γίνει αποδεκτό ή ελκυστικό στους άλλους.

Ως ψυχές, η εσωτερική μας ασφάλεια μάς επιτρέπει να είμαστε αληθινοί και φυσικοί και να εστιαζόμαστε στο να αγαπάμε τους άλλους και να συμβάλλουμε στην ευτυχία τους.

 

Το εγώ μας έχει έλλειψη εσωτερικής ασφάλειας και θέλει οι άλλοι να το στηρίζουν, να του προσφέρουν και να το φροντίζουν.

Ως ψυχές, είμαστε σίγουροι για τον εαυτό μας και απολαμβάνουμε να στηρίζουμε τους άλλους όταν χρειάζεται.

 

Το εγώ μας φοβάται την αλλαγή, ακόμη κι όταν είναι για το καλύτερο.

Ως ψυχές, αγκαλιάζουμε την αλλαγή και την εξέλιξη από το παλιό στο καινούριο.

 

Το εγώ μας εύκολα αισθάνεται πόνο, πίκρα και θυμό, όταν οι άλλοι δεν του δίνουν αυτό που θέλει.

Ως ψυχές, έχουμε προτιμήσεις, αλλά δεν είμαστε προσκολλημένοι σε τίποτα και, όταν οι άλλοι δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες μας, νιώθουμε ευγνωμοσύνη για την ευκαιρία να γίνουμε ακόμη πιο ελεύθεροι.

 

Το εγώ μας φοβάται την εγκατάλειψη και την απώλεια σε κάθε επίπεδο.

Ως ψυχές, είμαστε ασφαλείς γνωρίζοντας ότι κάθε γεγονός και αλλαγή είναι ευκαιρία ανάπτυξης και ότι θα είμαστε καλά, ανεξάρτητα από τις αλλαγές στη ζωή μας.

Το εγώ μας μπορεί να «αγαπά» μόνο εκείνους που ικανοποιούν τις ανάγκες του και αυτή η «αγάπη» μετατρέπεται σε αρνητικά συναισθήματα, όπως πόνο και μίσος, όταν οι άλλοι δεν ικανοποιούν αυτές τις ανάγκες.

Ως ψυχές, είμαστε αρκετά ασφαλείς να αγαπάμε χωρίς όρους, ανεξάρτητα από το αν οι άλλοι ικανοποιούν τις ανάγκες μας ή όχι.

 

Το εγώ μας χρειάζεται συνεχή επιβεβαίωση από τους άλλους, συνήθως μιλώντας και προβάλλοντας τον εαυτό του ή κάνοντας πράγματα για να κερδίσει την έγκρισή τους.

Ως ψυχές, βιώνουμε την εσωτερική αξία μας ως θεία συνειδητότητα και δεν χρειάζεται να προβάλλουμε τον εαυτό μας ή να κερδίσουμε την προσοχή των άλλων. Είμαστε σε θέση να ενθαρρύνουμε τους άλλους να αγκαλιάσουν τον εαυτό τους.

 

Το εγώ μας ζηλεύει την ευτυχία και την επιτυχία των άλλων.

Ως ψυχές, είμαστε ευτυχισμένοι με την ευτυχία και την επιτυχία των άλλων.

 

Το εγώ μας μπορεί να εθιστεί στον πόνο, την ενοχή, το φόβο, το θυμό και άλλα αρνητικά συναισθήματα και αναζητά υποσυνείδητα να τα ξαναδημιουργήσει.

Ως ψυχές, είμαστε ελεύθεροι να βιώσουμε τη χαρά της θεϊκής μας ύπαρξης και δεν έχουμε ανάγκη τέτοια συναισθήματα.

 

Το εγώ μας αντιστέκεται, απορρίπτει και καταδικάζει τον εαυτό του, τους άλλους και τη ζωή.

Ως ψυχές, αποδεχόμαστε τον εαυτό μας, τους άλλους και τη ζωή όπως είναι.

 

Το εγώ μας εξαρτάται από τους άλλους για να νιώθει καλά.

Ως ψυχές, είμαστε συνδεδεμένοι με την εσωτερική μας πηγή της ευημερίας.

 

Το εγώ μας ζει στο παρελθόν και το μέλλον.

Ως ψυχές, ζούμε ευτυχισμένοι στο παρόν.

 

Το εγώ μας θυμώνει όταν οι άλλοι δεν συμφωνούν.

Ως ψυχές, συνεχίζουμε να κατανοούμε και να αγαπάμε εκείνους που δεν συμφωνούν.

 

Το εγώ μας ζει μέσα στην αυτοαμφισβήτηση και το φόβο.

Ως ψυχές, βιώνουμε τη θεϊκή μας αξία και αθανασία.

 

Το εγώ μας αμφιβάλλει αν μπορεί να αντιμετωπίσει καταστάσεις και να πετύχει.

Ως ψυχές, γνωρίζουμε ότι μπορούμε να πραγματοποιήσουμε αυτό που είναι αναγκαίο και απαραίτητο για το σκοπό της ζωής μας.

 

Το εγώ μας χρειάζεται να κρύβει την αλήθεια.

Ως ψυχές, νιώθουμε αρκετά ασφαλείς να ζήσουμε μέσα στην αλήθεια.

 

Το εγώ μας πιστεύει ότι η ζωή είναι δύσκολη.

Ως ψυχές, γνωρίζουμε ότι είμαστε θεϊκοί και ότι η ζωή είναι απλή.

 

Το εγώ μας προτιμά να ζει από την ενέργεια των άλλων, επιτρέποντας τους να εργάζονται και να μας στηρίζουν.

Ως ψυχές, προτιμούμε να συμμετέχουμε υπεύθυνα με τη δική μας ενέργεια στη δημιουργία αυτού που χρειαζόμαστε και να μην επιβαρύνουμε τους άλλους.

 

Το εγώ μας προτιμά να μην πληρώνει φόρους ή να μην πληρώνει τους άλλους για τις υπηρεσίες τους – θέλουμε τα πράγματα δωρεάν.

Ως ψυχές, κατανοούμε την ανάγκη να συμμετέχουμε στη δημιουργία μιας υγιούς κοινωνίας βασισμένης στη δική μας οικονομική και προσωπική ενέργεια.

 

Το εγώ μας θα ήθελε να ζει μια ζωή χωρίς δοκιμασίες ή δυσκολίες.

Ως ψυχές, προτιμούμε μια ζωή χωρίς δυσκολίες, αλλά καλωσορίζουμε κάθε κατάσταση σαν ευκαιρία για εξέλιξη.

 

Το εγώ μας θα ήθελε τα παιδιά του και οι αγαπημένοι του να ζουν χωρίς δοκιμασίες ή δυσκολίες.

Ως ψυχές, προτιμούμε τα παιδιά μας και οι αγαπημένοι μας να ζουν χωρίς δυσκολίες, αλλά αντιλαμβανόμαστε κάθε κατάσταση σαν ευκαιρία για εξέλιξη.

 

Το εγώ μας φοβάται το θάνατο.

Ως ψυχές, γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει θάνατος και απολαμβάνουμε την επιστροφή μας στο «σπίτι» μας, στην αληθινή μας βάση.

 

Το εγώ μας φοβάται για το θάνατο των αγαπημένων του.

Ως ψυχές, γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει θάνατος και απελευθερώνουμε τους αγαπημένους μας, ώστε να απολαύσουν την επιστροφή τους στο σπίτι, στην αληθινή τους βάση.

 

Το εγώ μας πιστεύει ότι η γη είναι το σπίτι του.

Ως ψυχές, γνωρίζουμε ότι το σπίτι μας είναι στην πνευματική διάσταση και ότι μόνο προσωρινά βρισκόμαστε εδώ.

 

Το εγώ μας θα πει ψέματα και θα εξαπατήσει, όταν νιώθει ανασφάλεια ή θέλει κάτι πάρα πολύ.

Ως ψυχές, δεν είμαστε ποτέ ανασφαλείς ούτε έχουμε ανάγκη να πούμε ψέματα ή να εξαπατήσουμε.

 

Το εγώ μας αντιλαμβάνεται το να καπνίζει, να πίνει και να κάνει ό,τι θέλει σαν μια μορφή ελευθερίας.

Ως ψυχές, κατανοούμε ξεκάθαρα ότι η αληθινή ελευθερία είναι στην πραγματικότητα η ελευθερία να φροντίζουμε το σώμα μ αγάπη.

 

Το εγώ μας είναι προσκολλημένο στις απολαύσεις και τις ανάγκες του και χάνει τη γαλήνη και τη διαύγειά του χωρίς αυτές. Μπορεί να πει ψέματα και να εξαπατήσει για να τις αποκτήσει.

Ως ψυχές, προτιμούμε τις απολαύσεις μας και τις χαιρόμαστε, αλλά μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι χωρίς αυτές.

 

Το εγώ μας αντιλαμβάνεται την πειθαρχία σαν μια μορφή καταπίεσης της ελευθερίας του.

Ως ψυχές, αντιλαμβανόμαστε την πειθαρχία σαν ένα μέσο για αληθινή ελευθερία από προσκολλήσεις και παλιές αυτοπεριοριστικές συνήθειες.

 

Το εγώ μας δυσκολεύεται να συγχωρήσει όταν πληγώνεται και θέλει να εκδικηθεί και να δει τους άλλους να υποφέρουν.

Ως ψυχές, προτιμούμε να βοηθήσουμε να θεραπευτούν εκείνες οι ψυχές, που μπορεί να μας έχουν πληγώσει, από οτιδήποτε μπορεί να τις έκανε να φερθούν έτσι. Παίρνουμε την ευθύνη για την πραγματικότητά μας και δεν βρίσκουμε καμία χαρά να τους βλέπουμε να υποφέρουν.

 

Το εγώ μας φοβάται τη σύγκρουση με τους άλλους επειδή φοβάται ότι θα το απορρίψουν, θα το αποδοκιμάσουν και θα χάσει την αγάπη των άλλων.

Ως ψυχές, νιώθουμε άνετα να αντιμετωπίσουμε τους άλλους με δικαιοσύνη, αγάπη και σταθερότητα, όταν η συμπεριφορά τους είναι ανήθικη ή άδικη.

 

Το εγώ μας αντιλαμβάνεται τους άλλους σαν ένα μέσο να ικανοποιεί τις ανάγκες του.

Ως ψυχές, ενδιαφερόμαστε να βοηθάμε τους άλλους και τον εαυτό μας να ικανοποιούμε αμοιβαία τις ανάγκες μας.

 

Το εγώ μας δυσκολεύεται να αγαπά.

Ως ψυχές, αγαπάμε χωρίς προσπάθεια – είναι στη φύση μας.

 

Το εγώ μας εμμένει στο τι σκέφτονται και κάνουν οι άλλοι.

Ως ψυχές, εστιαζόμαστε στο πώς μπορούμε να βελτιώσουμε αυτό που κάνουμε εμείς.

 

Προφανώς μπορείτε να προσθέσετε πολλά ακόμη παραδείγματα σ’ αυτόν τον κατάλογο.

Το εγώ μας δεν έχει εσωτερική πηγή αξίας, ασφάλειας, ελευθερίας ή ικανοποίησης και αναζητά να ικανοποιήσει αυτές τις ανάγκες μέσα από εξωτερικές πηγές. Οι ανάγκες του εγώ είναι συχνά ακριβώς το αντίθετο από τις ανάγκες της ψυχής. Το εγώ προσκολλάται σε ανθρώπους και καταστάσεις για να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση της αξίας και της ασφάλειας, αλλά ποτέ δεν φθάνει να νιώσει αξία και ασφάλεια. Ακολουθούν μερικές διαφορές ανάμεσα στις ανάγκες της ψυχής και τις ανάγκες του εγώ.

 

Το εγώ θέλει να παραμείνει εξαρτημένο από πρόσωπα και εξωτερικούς παράγοντες για να νιώθει ασφάλεια και αξία.

Ως ψυχές, επιθυμούμε να απελευθερωθούμε από αυτές τις περιοριστικές προσκολλήσεις και να βιώσουμε εσωτερική ελευθερία, αξία και ασφάλεια.

 

Το εγώ δεν έχει αυτοεκτίμηση και χρειάζεται να το αγαπούν. Συχνά παραποιεί την αλήθεια για να γίνει αποδεκτό ή ελκυστικό στους άλλους.

Ως ψυχές, η εσωτερική μας ασφάλεια μάς επιτρέπει να είμαστε αληθινοί και φυσικοί και να εστιαζόμαστε στο να αγαπάμε τους άλλους και να συμβάλλουμε στην ευτυχία τους.

 

Το εγώ μας έχει έλλειψη εσωτερικής ασφάλειας και θέλει οι άλλοι να το στηρίζουν, να του προσφέρουν και να το φροντίζουν.

Ως ψυχές, είμαστε σίγουροι για τον εαυτό μας και απολαμβάνουμε να στηρίζουμε τους άλλους όταν χρειάζεται.

 

Το εγώ μας φοβάται την αλλαγή, ακόμη κι όταν είναι για το καλύτερο.

Ως ψυχές, αγκαλιάζουμε την αλλαγή και την εξέλιξη από το παλιό στο καινούριο.

 

Το εγώ μας εύκολα αισθάνεται πόνο, πίκρα και θυμό, όταν οι άλλοι δεν του δίνουν αυτό που θέλει.

Ως ψυχές, έχουμε προτιμήσεις, αλλά δεν είμαστε προσκολλημένοι σε τίποτα και, όταν οι άλλοι δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες μας, νιώθουμε ευγνωμοσύνη για την ευκαιρία να γίνουμε ακόμη πιο ελεύθεροι.

 

Το εγώ μας φοβάται την εγκατάλειψη και την απώλεια σε κάθε επίπεδο.

Ως ψυχές, είμαστε ασφαλείς γνωρίζοντας ότι κάθε γεγονός και αλλαγή είναι ευκαιρία ανάπτυξης και ότι θα είμαστε καλά, ανεξάρτητα από τις αλλαγές στη ζωή μας.

Το εγώ μας μπορεί να «αγαπά» μόνο εκείνους που ικανοποιούν τις ανάγκες του και αυτή η «αγάπη» μετατρέπεται σε αρνητικά συναισθήματα, όπως πόνο και μίσος, όταν οι άλλοι δεν ικανοποιούν αυτές τις ανάγκες.

Ως ψυχές, είμαστε αρκετά ασφαλείς να αγαπάμε χωρίς όρους, ανεξάρτητα από το αν οι άλλοι ικανοποιούν τις ανάγκες μας ή όχι.

 

Το εγώ μας χρειάζεται συνεχή επιβεβαίωση από τους άλλους, συνήθως μιλώντας και προβάλλοντας τον εαυτό του ή κάνοντας πράγματα για να κερδίσει την έγκρισή τους.

Ως ψυχές, βιώνουμε την εσωτερική αξία μας ως θεία συνειδητότητα και δεν χρειάζεται να προβάλλουμε τον εαυτό μας ή να κερδίσουμε την προσοχή των άλλων. Είμαστε σε θέση να ενθαρρύνουμε τους άλλους να αγκαλιάσουν τον εαυτό τους.

 

Το εγώ μας ζηλεύει την ευτυχία και την επιτυχία των άλλων.

Ως ψυχές, είμαστε ευτυχισμένοι με την ευτυχία και την επιτυχία των άλλων.

 

Το εγώ μας μπορεί να εθιστεί στον πόνο, την ενοχή, το φόβο, το θυμό και άλλα αρνητικά συναισθήματα και αναζητά υποσυνείδητα να τα ξαναδημιουργήσει.

Ως ψυχές, είμαστε ελεύθεροι να βιώσουμε τη χαρά της θεϊκής μας ύπαρξης και δεν έχουμε ανάγκη τέτοια συναισθήματα.

 

Το εγώ μας αντιστέκεται, απορρίπτει και καταδικάζει τον εαυτό του, τους άλλους και τη ζωή.

Ως ψυχές, αποδεχόμαστε τον εαυτό μας, τους άλλους και τη ζωή όπως είναι.

 

Το εγώ μας εξαρτάται από τους άλλους για να νιώθει καλά.

Ως ψυχές, είμαστε συνδεδεμένοι με την εσωτερική μας πηγή της ευημερίας.

 

Το εγώ μας ζει στο παρελθόν και το μέλλον.

Ως ψυχές, ζούμε ευτυχισμένοι στο παρόν.

 

Το εγώ μας θυμώνει όταν οι άλλοι δεν συμφωνούν.

Ως ψυχές, συνεχίζουμε να κατανοούμε και να αγαπάμε εκείνους που δεν συμφωνούν.

 

Το εγώ μας ζει μέσα στην αυτοαμφισβήτηση και το φόβο.

Ως ψυχές, βιώνουμε τη θεϊκή μας αξία και αθανασία.

 

Το εγώ μας αμφιβάλλει αν μπορεί να αντιμετωπίσει καταστάσεις και να πετύχει.

Ως ψυχές, γνωρίζουμε ότι μπορούμε να πραγματοποιήσουμε αυτό που είναι αναγκαίο και απαραίτητο για το σκοπό της ζωής μας.

 

Το εγώ μας χρειάζεται να κρύβει την αλήθεια.

Ως ψυχές, νιώθουμε αρκετά ασφαλείς να ζήσουμε μέσα στην αλήθεια.

 

Το εγώ μας πιστεύει ότι η ζωή είναι δύσκολη.

Ως ψυχές, γνωρίζουμε ότι είμαστε θεϊκοί και ότι η ζωή είναι απλή.

 

Το εγώ μας προτιμά να ζει από την ενέργεια των άλλων, επιτρέποντας τους να εργάζονται και να μας στηρίζουν.

Ως ψυχές, προτιμούμε να συμμετέχουμε υπεύθυνα με τη δική μας ενέργεια στη δημιουργία αυτού που χρειαζόμαστε και να μην επιβαρύνουμε τους άλλους.

 

Το εγώ μας προτιμά να μην πληρώνει φόρους ή να μην πληρώνει τους άλλους για τις υπηρεσίες τους – θέλουμε τα πράγματα δωρεάν.

Ως ψυχές, κατανοούμε την ανάγκη να συμμετέχουμε στη δημιουργία μιας υγιούς κοινωνίας βασισμένης στη δική μας οικονομική και προσωπική ενέργεια.

 

Το εγώ μας θα ήθελε να ζει μια ζωή χωρίς δοκιμασίες ή δυσκολίες.

Ως ψυχές, προτιμούμε μια ζωή χωρίς δυσκολίες, αλλά καλωσορίζουμε κάθε κατάσταση σαν ευκαιρία για εξέλιξη.

 

Το εγώ μας θα ήθελε τα παιδιά του και οι αγαπημένοι του να ζουν χωρίς δοκιμασίες ή δυσκολίες.

Ως ψυχές, προτιμούμε τα παιδιά μας και οι αγαπημένοι μας να ζουν χωρίς δυσκολίες, αλλά αντιλαμβανόμαστε κάθε κατάσταση σαν ευκαιρία για εξέλιξη.

 

Το εγώ μας φοβάται το θάνατο.

Ως ψυχές, γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει θάνατος και απολαμβάνουμε την επιστροφή μας στο «σπίτι» μας, στην αληθινή μας βάση.

 

Το εγώ μας φοβάται για το θάνατο των αγαπημένων του.

Ως ψυχές, γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει θάνατος και απελευθερώνουμε τους αγαπημένους μας, ώστε να απολαύσουν την επιστροφή τους στο σπίτι, στην αληθινή τους βάση.

 

Το εγώ μας πιστεύει ότι η γη είναι το σπίτι του.

Ως ψυχές, γνωρίζουμε ότι το σπίτι μας είναι στην πνευματική διάσταση και ότι μόνο προσωρινά βρισκόμαστε εδώ.

 

Το εγώ μας θα πει ψέματα και θα εξαπατήσει, όταν νιώθει ανασφάλεια ή θέλει κάτι πάρα πολύ.

Ως ψυχές, δεν είμαστε ποτέ ανασφαλείς ούτε έχουμε ανάγκη να πούμε ψέματα ή να εξαπατήσουμε.

 

Το εγώ μας αντιλαμβάνεται το να καπνίζει, να πίνει και να κάνει ό,τι θέλει σαν μια μορφή ελευθερίας.

Ως ψυχές, κατανοούμε ξεκάθαρα ότι η αληθινή ελευθερία είναι στην πραγματικότητα η ελευθερία να φροντίζουμε το σώμα μ αγάπη.

 

Το εγώ μας είναι προσκολλημένο στις απολαύσεις και τις ανάγκες του και χάνει τη γαλήνη και τη διαύγειά του χωρίς αυτές. Μπορεί να πει ψέματα και να εξαπατήσει για να τις αποκτήσει.

Ως ψυχές, προτιμούμε τις απολαύσεις μας και τις χαιρόμαστε, αλλά μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι χωρίς αυτές.

 

Το εγώ μας αντιλαμβάνεται την πειθαρχία σαν μια μορφή καταπίεσης της ελευθερίας του.

Ως ψυχές, αντιλαμβανόμαστε την πειθαρχία σαν ένα μέσο για αληθινή ελευθερία από προσκολλήσεις και παλιές αυτοπεριοριστικές συνήθειες.

 

Το εγώ μας δυσκολεύεται να συγχωρήσει όταν πληγώνεται και θέλει να εκδικηθεί και να δει τους άλλους να υποφέρουν.

Ως ψυχές, προτιμούμε να βοηθήσουμε να θεραπευτούν εκείνες οι ψυχές, που μπορεί να μας έχουν πληγώσει, από οτιδήποτε μπορεί να τις έκανε να φερθούν έτσι. Παίρνουμε την ευθύνη για την πραγματικότητά μας και δεν βρίσκουμε καμία χαρά να τους βλέπουμε να υποφέρουν.

 

Το εγώ μας φοβάται τη σύγκρουση με τους άλλους επειδή φοβάται ότι θα το απορρίψουν, θα το αποδοκιμάσουν και θα χάσει την αγάπη των άλλων.

Ως ψυχές, νιώθουμε άνετα να αντιμετωπίσουμε τους άλλους με δικαιοσύνη, αγάπη και σταθερότητα, όταν η συμπεριφορά τους είναι ανήθικη ή άδικη.

 

Το εγώ μας αντιλαμβάνεται τους άλλους σαν ένα μέσο να ικανοποιεί τις ανάγκες του.

Ως ψυχές, ενδιαφερόμαστε να βοηθάμε τους άλλους και τον εαυτό μας να ικανοποιούμε αμοιβαία τις ανάγκες μας.

 

Το εγώ μας δυσκολεύεται να αγαπά.

Ως ψυχές, αγαπάμε χωρίς προσπάθεια – είναι στη φύση μας.

 

Το εγώ μας εμμένει στο τι σκέφτονται και κάνουν οι άλλοι.

Ως ψυχές, εστιαζόμαστε στο πώς μπορούμε να βελτιώσουμε αυτό που κάνουμε εμείς.

 

Προφανώς μπορείτε να προσθέσετε πολλά ακόμη παραδείγματα σ’ αυτόν τον κατάλογο.