Μάθημα 8 – Το σώμα σαν καθρέφτης (Συνάντηση 6η)

Στο ταξίδι της αυτογνωσίας, στη διαδικασία της αυτοπαρατήρησης και της αυτοανάλυσης, το σώμα μας είναι ένα χρήσιμο εργαλείο, ένας καθρέφτης της εσωτερικής μας κατάστασης. Το σώμα δεν μπορούμε να το ξεγελάσουμε: πάντα νιώθει, αποθηκεύει και εκδηλώνει ό,τι συμβαίνει μέσα μας. Όταν αγνοούμε για μεγάλα χρονικά διαστήματα τα μηνύματα που στέλνει το σώμα μας, τότε δημιουργούνται ψυχοσωματικές ασθένειες.

Για να μπορέσουμε να αξιοποιήσουμε το σώμα ως καθρέφτη, χρειάζεται να μάθουμε να χαλαρώνουμε σωματικά. Να ξέρουμε πως είναι ένα χαλαρό σώμα, σε ήρεμη και αρμονική κατάσταση και να το έχουμε ως μέτρο σύγκρισης. Στην καθημερινότητά μας σφίγγουμε διάφορα σημεία του σώματος χωρίς να το καταλαβαίνουμε (π.χ. κοιλιά, στομάχι, πόδια, ώμοι, αυχένας, μάτια κ.λ.π). Με τη βοήθεια των ηχογραφημένων χαλαρώσεων παρατηρούμε ποια σημεία στο σώμα δυσκολεύονται να χαλαρώσουν και αναζητάμε ποια συναισθήματα είναι αποθηκευμένα εκεί. Συνδέουμε τα ενεργειακά φαινόμενα στο σώμα με συγκεκριμένα πιθανά ερεθίσματα (γεγονότα, καταστάσεις, σκέψεις που αφορούν το παρελθόν, το παρόν ή το μέλλον), αλλά και τις αντίστοιχες πεποιθήσεις που συνδέονται.

Χρειάζεται να παρατηρούμε το σώμα συστηματικά, να μας γίνει συνήθεια. Υπάρχουν συναισθηματικά/ενεργειακά πεδία που λειτουργούν μέσα μας απλά από συνήθεια, επειδή εγκαταστάθηκαν/προγραμματίστηκαν στο παρελθόν και τα οποία δεν έχουν τώρα λόγο ύπαρξης, απλά υπονομεύουν την υγεία μας. Με τη συνειδητή χαλάρωση εκπαιδεύουμε τα μέρη του σώματός μας διαφορετικά και επανερχόμαστε σε αρμονία και ηρεμία.

Συγκεκριμένα συναισθήματα έχουν την τάση να αποθηκεύονται σε συγκεκριμένα σημεία στο σώμα. Κάθε άνθρωπος όμως είναι μοναδικός και καλύτερα να μη γενικεύσουμε ή θεωρήσουμε αυτές τις τάσεις δεδομένες για όλους και για κάθε χρονική στιγμή.

 

Θυμός: στο κεφάλι και στα χέρια

Φόβος: στα γεννητικά όργανα και στα πόδια

Άγχος: στην κοιλιά και στο ηλιακό πλέγμα

Λύπη: Στο λαιμό και στο στήθος

Στενοχώρια: Στα νεφρά

Άρνηση (να δούμε τα πράγματα): στα μάτια

Χρειάζεται να νιώθουμε αγάπη και αποδοχή για το συγκεκριμένο μέρος του σώματος που νιώθει έτσι, καθώς και για το αντίστοιχο μέρος του εαυτού μας. Πρώτα συμφιλιωνόμαστε και μετά θεραπεύουμε.

Στο τέλος του μαθήματος τονίζεται για άλλη μια φορά πόσο σημαντικό είναι να παρακολουθούμε με ενδιαφέρον αυτόν που μιλάει στην ομάδα και να συμβάλουμε στη συνοχή και την ενότητά της, χωρίς να διακόπτουμε τη ροή απομονώνοντας τη δική μας ενέργεια με το να εστιάζουμε κάπου αλλού την προσοχή μας.