Ανθρώπινη Αρμονία – Tόμος 1 Φυλλάδιο αρ. 12

Ο ανθρώπινος οργανισμός από την κατασκευή του είναι τέλειος “καθ εικόνα και καθ ομοίωση Θεού”. Το ενεργειακό του σύστημα φροντίζει την εύρυθμη λειτουργία του, ώστε να μην ασθενεί. Continue reading “Νόσος – ίαση και ομοιοπαθητική”

Ανθρώπινη Αρμονία – Tόμος 1 Φυλλάδιο αρ. 14
από τον Αλέξανδρο Λουπασάκη

Φανταστείτε έναν κόσμο με γέλιο…Φανταστείτε μωρουδιακά γελάκια και παρέες ενηλίκων να ξεκαρδίζονται στα γέλια. Φανταστείτε κωμωδίες, ανέκδοτα, σάτιρες και αστεία διηγήματα. Έναν κόσμο γεμάτο Αριστοφάνη, Τσάπλιν, Καραγκιόζη, Αυλωνίτη, Βασιλειάδου… Γέλιο, το σίγουρο παυσίλυπο. Η μαγική συνταγή της ευζωίας. Ελιξίριο. Φάρμακο που δεν γίνεται ποτέ φαρμάκι. Continue reading “Γέλιο, η καλύτερη θεραπεία”

Ανθρώπινη Αρμονία – Tόμος 1 Φυλλάδιο αρ. 15
από τον Αλέξανδρο Λουπασάκη

Συχνά, γυναίκες πηγαίνουν στον γιατρό τους αναφέροντας ως πρόβλημα υγείας ένα δερματικό έκζεμα. Για πολύ καιρό προσπαθούν να «θεραπευτούν» με διάφορες αλοιφές. Οι εκδηλώσεις της δερματίτιδας εξαφανίζονται προσωρινά, αλλά επανέρχονται. Όταν ο γιατρός πάρει ένα πλήρες ιστορικό και διαθέσει περισσότερο χρόνο με τους ασθενείς, θα ανακαλύψει κι άλλα θέματα υγείας που οι ασθενείς δεν τα αναφέρουν. Υπάρχουν, λοιπόν, ενοχλήσεις προεμμηνορυσιακού συνδρόμου, τις οποίες θεωρούν φυσιολογικές, γιατί τις έχουν και οι φίλες τους. Έχουν δυσκοιλιότητα, αλλά, επειδή την έχουν πολλά χρόνια, την έχουν αποδεχτεί. Έχουν, πότε πότε, υγρά στον κόλπο, αλλά έχουν βολευτεί χρησιμοποιώντας σερβιέτα. Για τις αιμορροϊδες τους δεν κάνουν λόγο, γιατί έχουν βρει μία αλοιφή και ανακουφίζονται. Είναι συχνά μπουκωμένη η μύτη τους, όμως δεν τους νοιάζει, γιατί έχουν βρει ένα «καλό» σπρέι και αισθάνονται καλύτερα. Τα σπυριά που έχουν στην πλάτη δεν τα συζητούσαν, μιας και τα κρύβουν τα ρούχα. Continue reading “Παραδείγματα ολιστικής προσέγγισης από την καθημερινή ζωή”

Ανθρώπινη Αρμονία – Tόμος 1 Φυλλάδιο αρ. 16
από τον Αλέξανδρο Λουπασάκη

Η ψυχολογία μάς διδάσκει ότι οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τη ζωή, τις διάφορες καταστάσεις, τους ανθρώπους κ.λπ. με τρία διαφορετικά, ανάλογα με την περίσταση, επίπεδα του «εγώ». Μέσα μας, λοιπόν, κρύβουμε ένα «παιδί», έναν «ενήλικο» και έναν «γονιό».
Το «παιδί» αντιστοιχεί στο καινούργιο, στην περιέργεια, στο παιχνίδι. Το παιδί διαθέτει το πλεονέκτημα της αβεβαιότητας. «Διαβάζει» διαφορετικά το ίδιο πράγμα κάθε φορά. Το παιδί καταξιώνει τον ρομαντισμό της επιθυμίας. Ο «ενήλικος» λειτουργεί με λογική και υπευθυνότητα. Όσο μεγαλώνει, έχει λιγότερες ερωτήσεις και πράττει μόνο τα αναγκαία. Το πολύ – πολύ να χρησιμοποιεί τον υπαινιγμό, την έμμεση παρατήρηση. Ξεχνά όμως ότι η σημερινή ουτοπία είναι η αυριανή δυνατότητα. Τέλος, ο «γονιός» εστιάζει το ενδιαφέρον του στην καθοδήγηση και στην προστασία. Πολλές φορές όμως γίνεται θύμα της βιολογικής του μοίρας: της φθοράς που επέρχεται, όσο περνούν τα χρόνια, μιας φθοράς που δεν του επιτρέπει να παίζει τον ρόλο του πάντοτε εξίσου καλά. Continue reading “Συνάντηση με το χαρούμενο εσωτερικό παιδί”