27ο μάθημα ΣΥΓΚΡΙΣΗ, ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ, ΚΡΙΤΙΚΗ
Ο κάθε άνθρωπος μέσα από τους προγραμματισμούς του επιλέγει τα σημεία που θεωρεί σημαντικά ώστε να είναι καλύτερος από τους άλλους και συγκρίνει τον εαυτό του σε σχέση με την εμφάνιση, τη γνώση, τις ικανότητες, οικονομικά ή επαγγελματικά, την απόδοση των παιδιών του και άλλα και νιώθει ανωτερότητα ή κατωτερότητα. Αυτό είναι μία ψευδαίσθηση. Η αξία μας είναι δεδομένη και δεν αυξάνεται ούτε μειώνεται. Το να νιώθουμε κατωτερότητα ή ανωτερότητα δεν είναι μία πνευματική αρετή, είναι ταύτιση με το εγώ. Ο καθένας από μας είναι μια μοναδική έκφραση της Θείας συνειδητότητας. Με την σύγκριση δυσκολευόμαστε να βιώσουμε αγάπη, βιώνουμε αγάπη μόνο στην ισότητα.
Το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε όταν βλέπουμε κάποιον πιο ικανό από εμάς, είναι να χαιρόμαστε για αυτή την αδερφή ψυχή και να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε μία συνειδητότητα και η δική του εξέλιξη και επιτυχία είναι και δική μας σαν ανθρωπότητα.
Προγραμματιζόμαστε να έχουμε διαφορετικές ανάγκες, κάτι που λειτουργεί ως ευκαιρία για την εξέλιξή μας και δεν είναι τυχαίο που οι άνθρωποι γύρω μας έχουν διαφορετικές ανάγκες, είναι επιλογή της ψυχής. Είτε θα επιβάλουμε με κάθε τρόπο την επιθυμία μας στον άλλο ή θα βρούμε μία λύση που θα ικανοποιεί και τους δύο, έστω σε κάποιο βαθμό. Είναι σημαντική η πρόθεση να ακούσουμε τον άλλο και να προσπαθήσουμε να βρούμε τρόπο να ικανοποιήσουμε την ανάγκη του, και αυτό είναι ίσως πιο σημαντικό από το να ικανοποιηθεί. Το μάθημα είναι να είμαστε ευτυχισμένοι και να αγαπούμε σταθερά τον άλλο, παρόλο που έχουμε συγκρούσεις. Σε μερικές περιπτώσεις το μάθημα είναι να υποχωρήσουμε, σε άλλες είναι να καθορίσουμε όρια και να διαπραγματευτούμε μία μέση λύση ή και ο συνδυασμός τους. Για να καθορίζουμε όρια με ηρεμία και αγάπη, προϋποθέτει να μπορούμε να νιώθουμε την ίδια αγάπη για τον άλλο, όταν δεν ικανοποιεί τις δικές μας ανάγκες. Να είμαστε ελεύθεροι από προσκολλήσεις και να μπορούμε να ακούσουμε το όχι με αγάπη, αλλά και να μπορούμε να πούμε όχι με αγάπη. Μπορεί να έρθει η ώρα να απελευθερωθούμε και από τις ανάγκες μας.
Οι συγκρούσεις είναι είτε συγκρούσεις αναγκών του εγώ, βάσει των προγραμματισμών μας, είτε συγκρούσεις αξιών. Είμαστε υπεύθυνοι να βοηθήσουμε τον άλλο να καταλάβει τις ανάγκες μας και να ακούσουμε τις ανάγκες του, μέσα από μια αποτελεσματική επικοινωνία. Στην περίπτωση της σύγκρουσης αξιών, δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι οι άλλοι έχουν μία άλλη αντίληψη, συνήθως όταν βρίσκονται στο κοντινό μας περιβάλλον. Όλοι είμαστε σε εξέλιξη, περνάμε από συστήματα πεποιθήσεων και οι πεποιθήσεις είναι και αυτές σε εξέλιξη.
Υπάρχει η διάκριση για τις αντικειμενικές διαφορές ή τα χαρακτηριστικά σε ότι βλέπουμε, που είναι επιθυμητή και η κριτική που περιέχει απόρριψη και αρνητική στάση σε αυτό. Μαθαίνουμε να κρίνουμε αυτό που δεν είναι όμοιο με μας και δεν συμπίπτει με την δική μας αντίληψη, ως αμυντικός μηχανισμός. Ως πνευματικοί άνθρωποι βλέπουμε τον άλλο ως μια ψυχή, που έχει χάσει τον δρόμο του και είναι προτιμότερο να προσευχόμαστε για αυτόν. Έχουμε κάνει και εμείς λάθη, έχουμε αδυναμίες, δεν είμαστε τέλειοι, δεν είμαστε ελεύθεροι από αυτό που κριτικάρουμε και δεν εξυπηρετεί κανένα η κριτική. Μπορούμε μόνο να καταδικάσουμε την πράξη, αλλά όχι το όν που είναι θείο.
Με την κριτική είμαστε ενάντια στο σύμπαν που είναι έκφραση του Θείου, τέλειο για την εξέλιξή μας μέσα από την ελεύθερη βούληση, τους νόμους του σύμπαντος, το κάρμα και την επιλογή της ψυχής. Όταν απορρίπτω κάτι, αμφιβάλλω για τη σοφία του σύμπαντος. Η αντίσταση προς αυτό, μέσα από το νόμο της έλξης, το αυξάνει και το ενεργοποιεί. Για να φύγουμε από την κριτική, είναι σημαντική η έννοια της εξέλιξης.
Κριτικάρουμε τους άλλους: 1. Ως άμυνα 2.Γιατί είναι κάτι που μάθαμε 3.Για να έχουμε την προσοχή των άλλων μέσα από το κουτσομπολιό 4. Για να ελέγχουμε τους άλλους για να κάνουν αυτό που θέλουμε 5.Γιατί κριτικάρουμε τον εαυτό μας.
Σύμφωνα με τον Σωκράτη τα τρία κόσκινα σε ότι λέμε είναι να ξέρουμε οτι είναι αλήθεια, να μπορούμε να το πούμε με αγάπη και να υπάρχει όφελος. Επιπλέον να μην πούμε κάτι για ένα τρίτο, που δεν θα το λέγαμε σε εκείνον.
Ότι κριτικάρουμε είναι ένα καθρέφτισμα του εαυτού μας και χρειάζεται να αλλάξουμε τον εαυτό μας, να πάρουμε την ευθύνη για την συνδημιουργία αυτού που βλέπουμε, να απελευθερωθούμε από ότι υπάρχει μέσα μας που συντελεί σε αυτό, να κάνουμε Χο’οπονοπόνο και Sedona, να προσευχηθούμε για τον άλλο που κριτικάρουμε και μπορούμε να κάνουμε εγώ-μήνυμα και να διατηρούμε θετικά συναισθήματα για αυτόν. Μπορούμε να κάνουμε πρακτικές ενέργειες για να αλλάξουμε την κατάσταση, αλλά χωρίς αρνητικά συναισθήματα για τον άλλο.
Eρωτήσεις για την άσκηση (σελ.73-74)
1.Με ποιους ανθρώπους και σε σχέση με τι, έχει το εγώ / νου σου την τάση να συγκρίνει τον εαυτό του θετικά ή αρνητικά; Διάλεξε ένα ρόλο με τον οποίο θέλεις να συνεχίσεις την ανάλυση.
- Με ποιους ανθρώπους και σε σχέση με τι έχει το εγώ / ο νους σου την τάση να συγκρούεται; Διάλεξε ένα ρόλο με τον οποίο θέλεις να συνεχίσεις την ανάλυση.
3.Ποιός είναι ο κίνδυνος εδώ (σύγκριση ή σύγκρουση); Ποιες αλήθειες και θετικές πεποιθήσεις θα ήθελες να εξηγήσεις στο ρόλο σου σχετικά με αυτό; Γράψε μια περιγραφή του εαυτού σου, παίζοντας τον ρόλο σαν ψυχή.