24ο μάθημα Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΓΟΝΙΟΥ
Ο ρόλος του γονιού (ή του υπεύθυνου), όπως κάθε ρόλος, δημιουργεί συγκεκριμένες προσκολλήσεις. Οι ανάγκες μέσα από το ρόλο είναι να μας σέβονται, να μας ακούν και να μας υπακούν. Όταν δεν ικανοποιούνται αυτές οι προσκολλήσεις, τότε νιώθουμε αυτοαπόρριψη, αποτυχία και άλλα δυσάρεστα συναισθήματα προς τον εαυτό μας, αλλά πολλές φορές και προς την αδερφή ψυχή που παίζει το ρόλο του παιδιού (ή του εξαρτημένου, ή του μαθητή) μαζί μας. Νιώθουμε ενοχή και αυτοαπόρριψη, όταν ο άλλος δεν είναι καλά. Έχουμε την τάση να κρίνουμε αυτή την αδερφή ψυχή και να την συγκρίνουμε με άλλες αδερφές ψυχές και να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους γονείς των άλλων. Στην προσπάθεια να αναγκάσουμε την άλλη ψυχή να λειτουργήσει όπως εμείς, για να νιώθουμε ασφάλεια και την αξία μας, χρησιμοποιούμε διάφορες στρατηγικές, όπως το ρόλο του τρομοκράτη, του ανακριτή ή του θύματος. Νιώθουμε την ανάγκη να ελέγχουμε μία αδερφή ψυχή, με κίνητρα να τη βοηθήσουμε και να την προστατέψουμε (ή έτσι νομίζουμε), να γίνεται αυτό που χρειαζόμαστε εμείς και γιατί δεν αντέχουμε να την βλέπουμε να μην είναι καλά, επειδή ενεργειακά είμαστε πολύ συνδεδεμένοι μαζί της.
Ο ρόλος αυτός υπάρχει για να μάθουμε διάφορα μαθήματα και να προστατεύουμε και να καθοδηγήσουμε αυτή την αδερφή ψυχή στην έναρξη της ζωής της, όχι όμως για να βρούμε την αξία μας και την ασφάλειά μας. Δεν είναι το παιδί μας, είναι μία αδερφή ψυχή που έχει γεννηθεί με συγκεκριμένο πλάνο για να βιώσει συγκεκριμένες εμπειρίες και να εξελιχθεί, ευχάριστες ή όχι σε μας, για δικούς της καρμικούς λόγους, επιλογές της ψυχής ή καρμικούς λόγους που εξυπηρετούν τη δική μας εξέλιξη, όπως στην περίπτωση γέννησης παιδιών με σωματικά ή νοητικά εμπόδια.
Μία παγίδα είναι η επιθυμία μας να εκπληρώσουμε όνειρα ή πραγματικότητες, που δεν καταφέραμε εμείς, μέσα από αυτή την αδερφή ψυχή ή να μη βιώσει κάτι που βιώσαμε εμείς. Τότε η αδερφή ψυχή καταλαβαίνει ότι δεν έχουμε μόνο αγάπη, και αντιδρά, μέχρις ότου εμείς εξαγνίσουμε τα κίνητρά μας.
Μία άλλη παγίδα είναι όταν δεν έχουμε δεχτεί τους δικούς μας γονείς και ορκιζόμαστε να μην κάνουμε τα ίδια. Συχνά το κάνουμε, επειδή δεν τους έχουμε συγχωρέσει και κατανοήσει.
Αυτή η αδερφή ψυχή περιμένει αναγνώριση σαν ψυχή, σαν θείο όν με τη δική του δύναμη, καθοδήγηση και ισότητα με μας. Όταν δίνουμε στο παιδί όλη τη φροντίδα, όλη την οικονομική ευημερία, όλη την αγάπη, αλλά ποτέ δεν επικοινωνούμε μαζί της από μικρή ηλικία με ισότητα, ψυχή με ψυχή, αυτό δεν βιώνει την αναγνώριση και την πληρότητα της ύπαρξής του.
Είναι σημαντικό να μην αξιολογούμε τον εαυτό μας με τα αποτελέσματα, αλλά με το κίνητρό μας και την προσπάθειά μας, σε σχέση με το παιδί μας, λαμβάνοντας υπ’ όψιν μας τα συμβόλαια ψυχής που έχουμε κάνει μαζί του. Να συγχωρέσουμε τον εαυτό μας, γιατί κάναμε το καλύτερο που μπορούσαμε. Η κατανόηση αυτή έρχεται μόνο μετά την κατανόηση των δικών μας γονιών, οτι έπαιξαν το ρόλο τους όσο καλύτερα μπορούσαν.
Μία άλλη παγίδα είναι οτι βλέπουμε τα παιδιά ως μία επένδυση, ώστε να μας φροντίζουν αργότερα. Αν τότε έχουμε παράπονα από την συμπεριφορά τους απέναντί μας και νιώθουμε αδικημένοι, χρειάζεται να ξεχάσουμε οτι δώσαμε, γιατί δεν υπάρχει λογαριασμός, δεν μας χρωστάνε κάτι (ούτε χρωστάμε και εμείς), δεχόμαστε τη σοφία και τη δικαιοσύνη του σύμπαντος, αυτό που δημιουργούμε καρμικά και ως επιλογή ψυχής. Εμείς όμως προσπαθούμε να είμαστε δίκαιοι και εντάξει, από αγάπη. Είναι μία ευκαιρία να εξετάσουμε αν έχουμε αγάπη ή η αγάπη μας εξαρτάται από το αν ο άλλος ανταποκρίνεται στις ανάγκες μας ή όχι. Στην αρχή οι γονείς μπορεί να παίξουν το ρόλο του τρομοκράτη και του ανακριτή, αργότερα να παίξουν το ρόλο του θύματος, δημιουργώντας ενοχή.
Μία άλλη παγίδα είναι η ανάγκη μας να μας έχουν ανάγκη, να μας χρειάζονται και τότε ένα κομμάτι μας δεν θέλει η άλλη ψυχή να γίνει ενήλικας.
Η πεποίθηση ότι ο γονιός δημιουργεί το παιδί και ευθύνεται για αυτό, είναι λανθασμένη. Το παιδί επιλέγει τις τάσεις, τις ιδιότητες, το κάρμα και τα μαθήματα που θέλει να δουλέψει σε αυτή τη ζωή. Ο γονιός είναι απλά καταλύτης. Επίσης υπάρχουν και άλλες επιρροές, όπως ο άλλος γονιός, το σχολείο, οι φίλοι, οι υπολογιστές ή οι πληροφορίες από διάφορες πηγές. Άλλωστε δεν μπορούμε να αλλάξουμε το νου κανενός ανθρώπου.
Μέσα από το ρόλο του γονιού, μαθαίνουμε τη θυσία. Θυσιάζουμε χρόνο, ενέργεια, κούραση, χρήματα, ως μία μονομερή ενέργεια χωρίς ανάγκη για ανταπόδοση.
Θα υπάρξουν φορές που θα χρειαστεί ένας γονιός να εφαρμόσει «σκληρή αγάπη», ένας όρος όπου συνειδητοποιώ ότι η πραγματική αγάπη είναι να μην εξυπηρετώ αυτό που βλάπτει τον άλλο (π.χ. να μην δεχτεί το παιδί στο σπίτι, να μην του δώσει φαγητό, να μην το στηρίξει οικονομικά μέχρι το παιδί να σταματήσει να παίρνει ναρκωτικά ή δεν θέλει να δουλέψει ή να πάρει την ευθύνη για τη ζωή του ή δεν θέλει να συμπεριφέρεται σωστά με σεβασμό). Σε αυτή την περίπτωση, η πραγματική αγάπη είναι να καθορίζουμε όρια, αλλά με αγάπη.
Στο ερώτημα πόσο καιρό μία αδερφή ψυχή χρειάζεται τη φροντίδα, την κάλυψη και τη στήριξή μας, η απάντηση ποικίλει. Θα υπάρχουν ψυχές που έχουν επιλέξει το βίωμα, το παιδί να μην μπορεί να αναλάβει τη ζωή του και να το υπηρετούν για μία ζωή, με ισορροπία μεταξύ των αναγκών του παιδιού και του γονιού.
Η πιο οδυνηρή εμπειρία στη ζωή ενός ανθρώπου είναι να χάσει ένα παιδί. Είναι μία εμπειρία που πολλές ψυχές επιλέγουν ως ευκαιρία για εξέλιξη. Άλλες ψυχές καταφέρνουν να μάθουν το μάθημα, άλλες όχι (οτι δεν είναι σωστό να είναι οι ίδιες καλά). Όλα τα όντα είναι αιώνιες συνειδητότητες και όχι σώματα. Ο θάνατος είναι ένα θετικό γεγονός για την ψυχή, τον έχει επιλέξει και δεν φταίει κανείς.
Ο γονιός χρειάζεται να συνειδητοποιήσει ότι το παιδί του είναι ψυχή, είναι το ίδιο το θείο σε ένα σώμα, θεία συνειδητότητα, δεν είναι το παιδί του, δεν είναι ανίκανο και έχει εσωτερική καθοδήγηση. Το παιδί έχει συμφωνήσει να παίξει αυτό το ρόλο, που μπορεί να ήταν αντίστροφος σε μία προηγούμενη ενσάρκωση. Ο γονιός χρειάζεται να θυμηθεί ότι σε αυτή τη σχέση έχει να μάθει και να διδάξει. Να συμπεριφερθεί σε αυτή τη ψυχή όπως θα ήθελε κάποιος άλλος να συμπεριφερθεί σε αυτόν. Να μάθει τη Μαιευτική του Σωκράτη και με ερωτήσεις να φέρει στην επιφάνεια τη γνώση και την ηθική που υπάρχει μέσα στο παιδί. Να το προστατεύει μέχρι την ηλικία που θα μπορεί να προστατεύει τον εαυτό του. Να σκεφτεί δημιουργικά κατάλληλες συνέπειες με τις οποίες το παιδί να συμφωνήσει, όταν εκείνο δεν θα μπορεί να τηρήσει συμφωνίες ή να συμπεριφέρεται ηθικά ή με σεβασμό. Να υπάρχει ποιοτικός χρόνος με επαφή με το παιδί και λιγότερο η προσπάθεια εξασφάλισης υλικών αγαθών και οικονομικής άνεσης. Να δώσει θετική προσοχή στο παιδί, ώστε αυτό να μην αναζητήσει την προσοχή με αρνητικούς τρόπους. Να αποφύγει να το συγκρίνει με άλλη ψυχή. Να λειτουργήσει με την αλήθεια, ακόμα και αν αυτή δεν είναι ευχάριστη. Να τηρήσει το λόγο του (και για τις συνέπειες). Να μάθει να ακούει και να κάνει ερωτήσεις. Να είναι το ζωντανό παράδειγμα με τη συμπεριφορά του και να ζητήσει συγνώμη, αν κάνει κάποιο λάθος. Να μάθει να εκφράζει τις ανάγκες του με εγώ-μήνυμα, να λέει όχι με αγάπη, να διατηρεί υψηλή ενέργεια και να γνωρίζει αυτογνωσία.
Ερωτήσεις για την άσκηση (σελ.70)
1.Στο ρόλο του γονιού ή υπευθύνου ποιες είναι οι ανάγκες του νου σου;
2.Ποιες πεποιθήσεις, φόβους, αμφιβολίες, προσκολλήσεις χρειάζεται ο νους να αλλάξει για να είναι καλά ανεξάρτητα με το αν ικανοποιούνται οι ανάγκες αυτές;
3.Ποιες αλήθειες και θετικές πεποιθήσεις θα ήθελες να εξηγήσεις στο κομμάτι του εαυτού σου που παίζει το ρόλο του υπεύθυνου για τους άλλους;