21ο μάθημα Ο ΙΣΤΟΣ ΤΗΣ ΤΑΥΤΙΣΗΣ
Είμαστε όλοι Θεία συνειδητότητα, που εκφράζεται στην υλική διάσταση και είμαστε εδώ για να δημιουργήσουμε την πιο ιδανική πραγματικότητα που μπορούμε να συλλάβουμε, με το να ξεπεράσουμε το εγώ μας και το νου μας και να εκφράσουμε την αληθινή μας φύση. Αυτό γίνεται με τον νόμο της ελεύθερης βούλησης και του κάρμα (δράσης και αντίδρασης), το νόμο της συμπαθητικής δόνησης, του καθρεφτίσματος και της έλξης, το νόμο της εξέλιξης ή ντάρμα μέσα από την έμφυτη ανάγκη για ολοκλήρωση και φώτιση και το νόμο της αγάπης.
Είμαστε Πνεύμα που η συνειδητότητά μας είναι ενωμένη με το Θείο. Είμαστε όλοι εκφράσεις του Θείου και έχουμε μία ενιαία κοινή πηγή ύπαρξης. Αυτά που ορίζουν τις εξωτερικές συνθήκες της ζωής μας είναι το κάρμα, οι επιλογές μας ως ψυχές (ατομικά και ομαδικά) και το σύστημα πεποιθήσεων μέσα από το νόμο της έλξης και του καθρεφτίσματος. Αυτό που ορίζει πώς νιώθουμε με τις εξωτερικές συνθήκες της ζωής μας είναι το σύστημα πεποιθήσεών μας. Όμως η πραγματικότητά μας δεν είναι οι καταστάσεις της ζωής μας, αλλά η σημασία και η ερμηνεία που δίνουμε σε κάθε τι. Αυτή η ερμηνεία βρίσκεται πιο πολύ στο υποσυνείδητο. Σύμφωνα με τον Patanjali, ο άνθρωπος είναι πνεύμα αλλά επέλεξε την αμνησία και την ταύτιση με το σώμα και το νου, με αποτέλεσμα το φόβο για τον πόνο του νου και του σώματος και για το τέλος του νου και του σώματος. Αναγκαζόμαστε να βρούμε εξωτερικές πηγές ασφάλειας, αξίας και ισορροπίας, δημιουργώντας προσκολλήσεις και αποστροφές. Όταν ο νους έχει μία ανάγκη και προσκόλληση λόγω ταύτισης με ένα ρόλο, βιώνει φόβο, άγχος και ένταση μήπως δεν καταφέρει να έχει αυτό στο οποίο προσκολλάται, στεναχώρια, δυστυχία, βιώνει πίκρα και απογοήτευση μέχρι να το έχει, βιώνει αδικία, θυμό και επιθετικότητα προς αυτούς που τον «εμποδίζουν», βιώνει ζήλια προς αυτούς που το έχουν, βιώνει αυτό-απόρριψη γιατί δεν το έχει και γίνεται ικανός να λειτουργήσει ακόμα και ανήθικα για να το έχει, βιώνει ενοχή που λειτούργησε ανήθικα και βιώνει φόβο να το χάσει, αν και όταν το αποκτήσει. Επομένως οι προσκολλήσεις περιορίζουν την ελευθερία, την ευτυχία και την αγάπη μας και στη θέση τους καλύτερες είναι οι προτιμήσεις. Οι 3 αντιστάσεις προς την αλλαγή που θέλουμε να κάνουμε είναι το πονόσωμα (που θέλει να νιώθει αυτό που είναι γνώριμο), οι συνάψεις του εγκεφάλου (που έχουν συνηθίσει να λειτουργούν με ένα συνηθισμένο τρόπο) και οι ορμόνες που εκκρίνονται από τον υποθάλαμο. Με την ενεργειακή ψυχολογία και τον οραματισμό, αλλάζουμε τις παραπάνω αντιστάσεις, οι σκέψεις και οι αλήθειες θα μας βοηθήσουν να απελευθερωθούμε από τα δυσάρεστα συναισθήματα και στο τέλος η συνειδητοποίηση οτι δεν είμαστε οι ρόλοι, αλλά αιώνιες συνειδητότητες.
Τα διάφορα συναισθήματα λοιπόν είναι αποτέλεσμα της ταύτισης με διάφορους ρόλους, πέρα από το σώμα που νομίζουμε ότι είμαστε. Το πρόβλημα είναι ότι προσπαθούμε να βρούμε την αξία, ασφάλεια, ισορροπία και το νόημα μέσα από κάθε ρόλο. Είμαστε εδώ να προσφέρουμε, να δημιουργήσουμε, να θυμηθούμε και να μάθουμε μέσα από τους ρόλους, όχι να βρούμε την αξία μας και την ασφάλειά μας μέσα από αυτούς.
Ένας από τους βασικούς ρόλους είναι ο ρόλος του παιδιού ή του αδύναμου, όπου η αρχική πηγή της αξίας, της ασφάλειας, της αγάπης και της προστασίας είναι οι γονείς (και αργότερα ίσως ο σύντροφος ή άλλοι άνθρωποι) και για την κάλυψη αυτών των αναγκών έχουμε διάφορες απαιτήσεις μέσα από αυτό το ρόλο. Στο ρόλο αυτό χρειαζόμαστε αγάπη, αποδοχή, έγκριση και στήριξη. Αν δεν παίρνουμε από αυτές τις ψυχές αυτά που θέλουμε, νιώθουμε απόρριψη, ότι δεν αξίζουμε, αδικία, θυμό και ενοχή, και δυσκολευόμαστε να αγαπάμε, αν δεν λαμβάνουμε αγάπη. Η φύση μας όμως είναι αγάπη και δεν χρειαζόμαστε να δεχτούμε αγάπη για να αγαπήσουμε. Στο ρόλο του παιδιού, αγαπάμε σεβόμαστε και στηρίζουμε την ψυχή που παίζει το ρόλο του γονιού όταν έχει ανάγκη και δεν χρειαζόμαστε την έγκριση ή τη στήριξή του. Αντίστοιχος είναι ο ρόλος του συντρόφου.
Στο ρόλο του γονιού, χρειάζομαι το παιδί μου να είναι καλά, ευτυχισμένο, με υγεία, «επιτυχημένο» και να ζει σύμφωνα με τις δικές μου αντιλήψεις. Ο στόχος είναι να αγαπώ, να σέβομαι, να φροντίζω, να προστατεύω και να στηρίζω την αδερφή ψυχή που παίζει το ρόλο του παιδιού όταν έχει ανάγκη, μέχρι την ηλικία των 21 ετών.
Άλλοι ρόλοι είναι ο ρόλος της γυναίκας και του άντρα, του εργαζόμενου, του φίλου, του σωτήρα, του τέλειου, του θύματος, του έξυπνου, του δυνατού και του καλού. Υπάρχουν οι ρόλοι που έχουμε ταυτιστεί και οι στρατηγικές που εφαρμόζουμε επειδή είμαστε στο συγκεκριμένο ρόλο, στρατηγικές όπως ο τρομοκράτης, ο ανακριτής, το θύμα, ο απόμακρος.
Αγαπώντας και Αφήνοντας το Εγώ / Νου. Το πρώτο βήμα είναι να το παρατηρήσουμε και να το καταλάβουμε. Η παρατήρηση αυτή πρέπει να γίνει με αντικειμενικότητα και αγάπη – χωρίς να απορρίψουμε το εγώ μας ή τους ρόλους που έχει προγραμματιστεί να παίζει. Το παρατηρούμε σαν αγαπημένο μας παιδί που, φυσικά, έχει πολλές αδυναμίες να διορθώσει.
Ερωτήσεις για το μάθημα
1.Αναλύστε ένα συναίσθημα στο τρίτο πρόσωπο, βρίσκοντας το ερέθισμα, τα συναισθήματα, τις πεποιθήσεις, τις προσκολλήσεις, το ρόλο (λίστα ρόλων σελ.68).
2.Ποιές είναι οι αλήθειες που μας βοηθάνε να είμαστε ήρεμοι μέσα στο ρόλο;
3.Απαντήστε στις πρώτες 10 ερωτήσεις της σελ.66 σχετικά με την παρατήρηση του εγώ και του νου.