ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΙΟ

Από την Ιωάννα Αλατσά

 

Αγαπημένε μου κορονοιέ γεια σου. Έρχεσαι για να με πάρεις από την άλλη πλευρά ή εδώ να μ’ αφήσεις; Έρχεσαι περαστικός για μένα ή να με προβληματίσεις; Ή ολοστρόγγυλος ακτινωτός λαμπερός θα εισέλθεις προσκεκλημένος από τη ψυχή μου, να κυλίσεις μέχρι τη τελευταία πνοή μου, παρότι ο νους σε φοβάται, φοβάται ακόμη το θάνατο κι ας φαντάζεις πανέμορφος μικρός σαν παντοδύναμος ήλιος; Γιατί σε καλέσαμε τούτη την ώρα στο μαγεμένο πλανήτη μας, που απλόχερα μέχρι σήμερα μας προσφέρει τροφή, οξυγόνο και όνειρα; Μας προσφέρει χαρές, ομορφιές και υπέροχα χρώματα και ξεχνάμε να σκύψουμε ταπεινά στη χαρά, στην ευγνωμοσύνη μπροστά, για ευχαριστίες ξανά και ξανά για τα δώρα και τις γνώσεις τις άπειρες, της φύσης τα θαύματα; Τη λευτεριά να επιλέγουμε, να ταξιδεύουμε, είτε νοερά, είτε φυσικά.

Μυστηριώδη απρόσμενε φίλε μας τι ξέρεις, πως νιώθεις για μας, γιατί σε δημιουργήσαμε; Σε τρομάξαμε εμείς και τα έργα μας κι έτσι επιτίθεσαι; Ή μας αφυπνίζεις πλέον δυναμικά για να βιώσουμε την αγάπη;

Συγνώμη για ότι υπάρχει μέσα μας, που συνδημιουργεί αυτή τη πραγματικότητα της φαινομενικής εχθρότητας, διότι ο θεός τα πάντα εν σοφία εποίησε και για το ανώτερο δυνατό καλό και την εξέλιξή μας. Συγνώμη και πάλι για την άγνοιά μας, συγχώρεσε μας.

Σε συγχωρούμε κι εμείς με τη σειρά μας, που μας πιέζεις, μας περιορίζεις και μας τρομάζεις.

Σε αγαπάμε σαν το κίνητρο της ενότητας, της ισότητας, της ενσυναίσθησης και της προσφοράς κι ας είμαστε αναγκασμένοι, τούτο το μάθημα ο ένας από τον άλλο να το μαθαίνουμε από μακριά. Μας αγαπάμε κι εμάς, έτσι ακριβώς όπως είμαστε, γιατί πάντα κάναμε, ότι καλύτερο μπορούσαμε και τώρα κάνουμε, ότι καλύτερο μπορούμε. Θυμήσου ότι ουδείς εκών κακός. Κανείς με τη θέλησή του. Ούτε εσύ ούτε εμείς. Την αλήθεια πίσω από τα φαινόμενα ο πεπερασμένος νους μας δεν είναι ακόμα ικανός να τη γνωρίζει.

Ποιο μέρος του εαυτού μας προβάλεις απέναντί μας σαν καθρέφτης, αληθινά τι μας καθρεφτίζεις; Όλες τις φοβικές καταστάσεις μας, ανασφάλειες και πόνους; Την απληστία, το μίσος, τη κριτική, πολέμους και εχθρότητες, τις αδυναμίες και όλους τους <<καταστροφικούς>> φόβους του εγώ μας; Γιατί σε έχουμε έλξει; Μας μαθαίνεις υπομονή, αυτάρκεια, λευτεριά και ευγνωμοσύνη, πληρότητα, αλλά και πίστη, υπενθυμίζοντάς μας, ότι ο θεός είναι μέσα μας, η θεία ουσία είμαστε εμείς, άτρωτοι, αιώνιοι και φωτεινοί;

Αγαπημένο τρομοκρατημένο μέρος του εαυτού μου κορονοιέ σε καλωσορίζω. Σε αποδέχομαι και σε αγαπώ, γιατί δεν ξέρω τι άλλο να κάνω συντονισμένη με την αγάπη, την ενέργεια του πανταχού παρόντος θεού, ανοίγομαι, απλώνομαι σαν το φως και διαχέομαι παντού σε μιαν αγκαλιά αποδοχής και αρμονίας με σένα, με μένα, τους συνανθρώπους μου και όλα τα άλλα μέρη του εαυτού μου, γνωστά και άγνωστα, όντας μαζί τους σε επαφή ή αγνοώντας τα. Σε ευχαριστώ που με παροτρύνεις να σκύψω πάλι μέσα μου, να με γνωρίσω, να με αποδεχτώ, να με φωτίσω και να με αγαπήσω.

Σε ευχαριστούμε που ήλθες σαν λύση έσχατη, να μας αφυπνίσεις και Μας ευχαριστούμε, που σκύβουμε και μαθαίνουμε έστω και κατ΄ ανάγκη από το φόβο σου. Μάλλον ήλθες, για να μας θυμίσεις, ποιοι είμαστε, αφού όλο το ξεχνάμε και συντονιζόμαστε με τη ψευδαίσθηση και τους ρόλους, που παίζουμε. Σε ευχαριστώ, που με κάνεις να θυμηθώ, πως θάνατος δεν υπάρχει, γιατί δεν είμαστε μόνο τα σώματα, αλλά παντοδύναμα, αιώνια, φωτεινά πνεύματα. Να φωτίσουμε τις ψευδαισθήσεις των φόβων μας και με τη λαμπερή ουσία της ενέργειας της αγάπης, που θεραπεύει και μεταλλάσει τα πάντα, να θυμηθούμε ξανά, πως μόνο ενέργεια φωτός είμαστε και με τη πίστη μας μετακινούμε βουνά και κάνουμε θαύματα. Σε ευχαριστώ και σένα Χριστέ μου, που από πάντα κατοικείς μέσα μου και με καθοδηγείς κι εσύ και με μαθαίνεις.

Αγαπημένε μας κορονοιέ σε απελευθερώνουμε, από την ανάγκη να μένεις έτσι και ιδιαίτερα για τη δική μας εξέλιξη και σαν παρότρυνση για την αφύπνισή μας. Απελευθερωνόμαστε εντελώς κι εμείς από το φόβο σου, αφού θυμόμαστε, ποιοι είμαστε και βιώνουμε την Ενότητα μαζί σου. Ξεχωριστότητα δεν υπάρχει, παρά μονάχα σαν παιχνίδι του νου, της προσωπικότητας και του εγωικού εαυτού. Ανοίγουμε πλέον τη νοητική αγκαλιά μας και με χαρά οδεύουμε προς τη λύτρωση του πονεμένου μέρους του εαυτού μας, που μας καλεί στην αφοβία, στην ευτυχία. Πλέουμε μαζί σου στη παγκόσμια ενεργειακή θάλασσα, που ούτε γεννιέται, ούτε πεθαίνει και Όλα είναι Ένα. Είμαστε Ενέργεια, Αγάπη και Φως. Σε αγαπάμε και μας αγαπάμε. Κορονοιέ μου αφηνόμαστε στην Ενότητα. Είμαστε Ένα και σαν Ένα πλέουμε στην ευδαιμονία του Όλα και Τίποτα εν Ειρήνη.