Το δώρο της κορώνας

Μία ψυχολογική και πνευματική προσέγγιση του ιού της κορόνας (covid19)
Στην παρακάτω διήγηση μοιράζομαι την εμπειρία μου, όπως την βίωσα παρέα με τον διάσημο φίλο μου, τον κορονοϊό.

Απο την Γιώτα Ελευθεριάδου

Πρόλογος
1/11/2020
Τον Ιανουάριο του 2020 ακούσαμε στις ειδήσεις για ένα νέο ιό που παρουσιάστηκε στην Κίνα. Ο νέος ιός υπέθεταν οι Κινέζοι επιστήμονες ότι προήλθε από την κατανάλωση φιδιών που είχαν φάει μολυσμένες νυχτερίδες. Ο ιός εμφανίστηκε στην επαρχία Γιουχάν και εξαπλώθηκε ταχύτατα σχεδόν σε όλο τον κόσμο. Η ονομασία του κορονοϊού προήλθε από τη χαρακτηριστική εμφάνισή του στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο, όπου διακρίνονται εξογκώματα περιμετρικά των υλικών σωματιδίων σαν στέμμα, το οποίο στα λατινικά λέγεται «κορόνα».

Οι εικόνες στις ειδήσεις των άδειων δρόμων της Κίνας, έμοιαζαν σαν σενάριο επιστημονικής ταινίας. Ο περιορισμός των ανθρώπων στο σπίτι και η κυκλοφορία με μάσκες παντού, ήταν μία εικόνα που δύσκολα μπορούσαμε να την κατανοήσουμε και φυσικά τόσο μακρινή για εμάς.
Ο μακρινός σταρ ιός που παρακολουθούσαμε στην τηλεόραση, έφτασε τον Φεβρουάριο του 2020 με το πρώτο επιβεβαιωμένο κρούσμα στην Θεσσαλονίκη. Τα πρώτα έκτακτα μέτρα για την αντιμετώπιση της πανδημίας ξεκίνησαν στις 28 Φεβρουαρίου 2020 σε τοπικό επίπεδο και κατέληξαν σε περιορισμό μετακινήσεων σε εθνικό επίπεδο στις 23 Μαρτίου. Μέχρι σήμερα 1/11/20 στην Ελλάδα υπάρχουν 29.992 επιβεβαιωμένα κρούσματα, ένα από αυτά ήμουν και εγώ.(Βικιπαίδεια, Πανδημία του κορονοϊού στην Ελλάδα το 2020).

Η πανδημία του κορονοϊού πρωταγωνιστεί τώρα στην καθημερινή μας ζωή. Μας έχει επηρεάσει κοινωνικά, επαγγελματικά, προσωπικά, ψυχολογικά. Όλη η ζωή μας περιστρέφεται γύρω του ή αυτός περιστρέφεται γύρω από εμάς. Βιώνουμε μια σουρεαλιστική πραγματικότητα όπως τις αμέτρητες ταινίες που παρακολουθούσαμε πριν. Κάποιες ταινίες ήταν τόσο όμοιες με αυτό που ζούμε τώρα, που με κάνει να αναρωτιέμαι αν εμείς το δημιουργήσαμε.

Γιατί λοιπόν ο άνθρωπος συνειδητά ή υποσυνείδητα να δημιουργεί τους ιούς ή τις αρρώστιες; Τον εξυπηρετούν ή τους υπηρετεί; Γιατί αυτή την στιγμή δοκιμάζεται όλη η ανθρωπότητα; Ξέρουμε όλοι τι χάνουμε καθημερινά, στον επαγγελματικό τομέα, στις σχέσεις και όσο αφορά τις ανάγκες μας για ελευθερία, ασφάλεια, αξία, αγάπη και αποδοχή. Όμως ποιο μπορεί να είναι το κέρδος μέσα από το χάσιμο; Θα μπορούσε ο άνθρωπος να το δει από άλλη οπτική πλευρά; Θα μπορούσε να μάθει μέσα από αυτές και να βγει κερδισμένος;

Κούραση και πονοκέφαλος
Το φως από την μπαλκονόπορτα με ειδοποίησε ότι είναι ώρα να ξυπνήσω. Συνήθως ξυπνάω πολύ εύκολα. Σπάνια χρησιμοποιώ ξυπνητήρι. Ότι ώρα επιθυμώ να ξυπνήσω, το εσωτερικό ρολόι μου με ειδοποιεί και κατά 99% πέφτει ακριβώς με το ψηφιακό ρολόι. Την μέρα αυτή όμως κάτι μου έλεγε να μείνω στο κρεβάτι. Έμεινα για λίγο μέχρι να προετοιμάσω τον εαυτό μου, για να διοργανώσει το πρόγραμμα της ημέρας. Το πρόγραμμα της ημέρας έλεγε ότι στις 9:00 διδάσκω γιόγκα. Ως δασκάλα γιόγκα, ένιωθα πολύ ευγνώμων, που η δουλειά μου είναι και ταυτόχρονα η ενεργειακή άσκηση που χρειάζομαι για να γεμίζω την μπαταρία μου. Η διδασκαλία και η πρακτική γιόγκα, μου εξασφαλίζει όση ενέργεια χρειάζομαι, για ισορροπία και αρμονία καθώς επιλέγω να δραστηριοποιούμε με πολλά πράγματα καθημερινά.
Ξεκίνησα το μάθημα και αμέσως ένιωσα καλύτερα. Ωστόσο στο τέλος του μαθήματος, παρατήρησα ότι νιώθω ελαφρώς κουρασμένη. Όπως και ένας αμυδρός πονοκέφαλος άρχισε να απλώνεται στο κεφάλι μου. Δεν τους έδωσα σημασία και συνέχισα το πρόγραμμα μου.
Σειρά είχαν τα ψώνια από το κατάστημα των βιολογικών προϊόντων. Η καλή μου φίλη που έχει το κατάστημα και κάνει μασάζ και ενεργειακές θεραπείες, όταν έμαθε ότι πονάει το κεφάλι μου πρότεινε να μου κάνει μια τεχνική για τον πονοκέφαλο. Πραγματικά σε λίγα λεπτά, ο έντονος πονοκέφαλος μειώθηκε αισθητά. Την ευχαρίστησα και αποφάσισα να πάω σπίτι και να ξεκουραστώ.
Ημικρανίες
Μόλις έφτασα στο σπίτι, αποφάσισα να αφιερώσω την μέρα μου για ξεκούραση. Πολλές φορές που ένιωθα ότι θα αρρωστήσω, έπαιρνα ένα καλό υπνάκο και σηκωνόμουν περδίκι. Ξάπλωσα στο κρεβάτι και σκεπάστηκα έως επάνω με την κουβέρτα. Καθώς περνούσε η ώρα ο πονοκέφαλος, πέρασε στην αριστερή πλευρά του κεφαλιού.
Ο νους μου κατευθείαν συνδύασε το πόνο με τις ημικρανίες που πέρασα πριν 9 χρόνια. Το γεγονός αυτό, χαράχτηκε τόσο έντονα στην μνήμη, λόγω των εξετάσεων και επισκέψεων σε διάφορους γιατρούς εκείνη την περίοδο. Οι μαγνητικές και όλες οι εξετάσεις τότε δεν έδειξαν κάτι, που να δικαιολογούν τις ημικρανίες. Για τρεις μέρες είχα μείνει στο κρεβάτι με αφόρητους πόνους. Τα συμβατικά φάρμακα δεν βοηθούσαν, έτσι αποφάσισα να δοκιμάσω την ομοιοπαθητική. Στην τρίτη προσπάθεια θεραπείας, η ημικρανίες σταμάτησαν. Από τότε δεν είχα ούτε πονοκέφαλο, ούτε ημικρανίες για 9 χρόνια μέχρι σήμερα.
Η υποψία ότι οι ημικρανίες επανήλθαν μου δημιουργούσαν φόβο. Παρατήρησα ότι η αποφυγή από το φως και τους ήχους, με βοηθούσαν ελάχιστα. Ο πόνος σιγά σιγά μεγάλωνε σε ένταση.

Κάθαρση
Την επόμενη μέρα οι ημικρανίες με κατέβαλλαν. Ανέβαλλα τα μαθήματα γιόγκα και όλες μου τις δραστηριότητες. Πήρα ομοιοπαθητικά και παυσίπονα, όμως ο πόνος ελάχιστα μειώθηκε. Η πίεση που δεχόμουν στην αριστερή πλευρά, έμοιαζε σαν κάποιος να μου βάζει τον απινιδωτή στο κεφάλι, να το ανοίγει στο μέγιστο και το ρεύμα να διαπερνάει σε όλη την αριστερή πλευρά του κρανίου. Το ρεύμα προκαλούσε αφόρητο πόνο.
Ο πόνος μου έφερε δάκρυα στα μάτια. Με το κλάμα ένιωθα τον πόνο να φεύγει μακριά. Έκλαιγα νιώθοντας ένα βάρος να φεύγει από μέσα μου. Ένιωθα το βάρος να βγαίνει από από ένα μέρος άγνωστο και βαθύ. Ένιωθα ότι έμπαινα σε μια βαθιά τρύπα, ένα λαγούμι με πολλά δωμάτια. Καταλάβαινα ότι το κλάμα έβγαινε από το βάθος της ύπαρξης μου. Μαζί με το κλάμα εμφανιζόταν διάφορα πρόσωπα και εικόνες.
Το πρώτο πρόσωπο που παρουσιάστηκε ήταν το πονεμένο πρόσωπο της γιαγιάς μου, που έχει φύγει πριν πολλά χρόνια. Η εικόνα της να μοιρολογεί και να κλαίει σε μια καρέκλα, χωρίς να καταλαβαίνω τι λέει, μου τρυπούσε τα αυτιά, δυναμώνοντας το δικό μου κλάμα. Βίωνα ότι έκλαιγα μαζί της. Ήμασταν δίπλα δίπλα, κοιτιόμασταν και κλαίγαμε παρέα. Δεν ήξερα πόσο πόνο κουβαλούσε αυτή η εικόνα. Ώσπου έκλαψα μέχρι να αδειάσει όλος ο πόνος και μετά αποκοιμήθηκα.
Την δεύτερη μέρα η εικόνα που πρόβαλλε ήταν του παππού μου. Ο παππούς μου ήταν ένας άνθρωπος με αυστηρές αντιλήψεις και αξίες. Οξύθυμος, μετρημένος και ιδιότροπος όριζε πάντα το σωστό και λάθος με έντονο κριτικό ύφος. Ο γιος του και πατέρας μου ακολούθησε ένα διαφορετικό δρόμο, που ποτέ δεν μπόρεσε να αποδεχτεί. Η εικόνα του παππού μου να κουβαλά στην πλάτη του ένα μεγάλο σταυρό, φανέρωνε ότι ο σταυρός ήταν ο πατέρας μου ο Σταύρος. Ο παππούς μου άφησε το σώμα του την μέρα του Τιμίου Σταυρού.
Έκλαψα για όλο το πόνο που κουβαλούσαν πατέρας και γιος. Για δύο ψυχές που ποτέ δεν συναντήθηκαν. Έκλαψα για τα λόγια και εικόνες που εισέπραττα όλα τα παιδικά μου χρόνια από την σχέση τους. Έκλαψα και τον καθένα ξεχωριστά. Ένα φράγμα άνοιξε και τα δάκρυα ξεχύθηκαν σαν ένα ορμητικό ποτάμι που ήταν παγιδευμένο στην ψυχή μου και περίμενε την ώρα να ελευθερωθεί. Μόλις ηρέμησε το ποτάμι των δακρύων, εξουθενωμένη, κοιμήθηκα.

Οι επόμενες μέρες κύλησαν με δάκρυα για τον πόνο γύρω μου, για τον πόνο της ανθρωπότητας, έκλαψα για τον πόνο και τη δυστυχία που υπάρχει στον πλανήτη μας. Ένιωθα ότι ήμουν ένα άρρωστο κύτταρο του οργανισμού της γης που υποφέρει μαζί της! Η γη και όλα όσα υπήρχαν πάνω της αρρώσταιναν και πονούσαν. Ένιωθα ότι ήμουν ένα μέρος της ανθρωπότητας που πονάει και το κλάμα ήταν η κάθαρση. Αναρωτιόμουν τι μου συμβαίνει; Γιατί βιώνω τόσο πόνο; Πως συνδέομαι με τον πόνο των άλλων και της ανθρωπότητας;

Έλλειψη γεύσης και όσφρησης
Οι μέρες κυλούσαν μαζί με τα δάκρυα. Είχα απομονωθεί μακριά από την δουλειά, μακριά από όλους και τα πάντα. Ένιωθα ότι βρισκόμουν σε ένα σκοτεινό όνειρο και τα ποτάμια δακρύων να ξεπλένουν τον νου και την καρδιά μου. Ακόμα και όταν κοιμόμουν ονειρευόμουν εικόνες, καλά κρυμμένες στο υποσυνείδητο. Τις περισσότερες φορές συνέβαιναν όταν ήμουν μόνη, στο δωμάτιο και όλοι έλειπαν. Λίγες ώρες την ημέρα ερχόμουν σε επαφή με την οικογένεια μου. Είχα περιοριστεί στην κρεβατοκάμαρά μου, με ελάχιστο φως και μακριά από ήχους. Οι δύο αισθήσεις, της όρασης και της ακοής είχαν κλείσει, είχαν σφραγίσει για το εξωτερικό κόσμο. Λυπόμουν που δεν μπορούσα να επικοινωνήσω με τα παιδιά μου και τον σύζυγο μου αλλά όποτε το επιδίωκα ο πονοκέφαλος δυνάμωνε και με τραβούσε μακριά τους. Με τραβούσε μέσα στο σκοτάδι και τη σιωπή.
Έτρωγα ελάχιστα και μετά από 5 μέρες κατάλαβα ότι δεν έχω ούτε όσφρηση, ούτε γεύση. Με παραξένευσε το γεγονός. Συνήθως αυτό συνέβαινε αν είχα συνάχι ή πονόλαιμο. Το συζήτησα με την καλή μου φίλη που είναι στο κλάδο της ιατρικής και μου πρότεινε να κάνω το τεστ του κορονοϊού. Στην αρχή γέλασα, «μα έχω ημικρανίες και ιστορικό» της είπα, «κανένα άλλο σύμπτωμα, ούτε πυρετό, βήχα, πονόλαιμο». Παρόλο που ήμουν σίγουρη ότι δεν είναι ο ιός, η περιέργεια να κάνω το τεστ με νίκησε.
Πήγα στο νοσοκομείο και περιέγραψα τι μου συμβαίνει. Η γιατρός μου πήρε την θερμοκρασία και μου είπε ότι δεν είχα συμπτώματα για να μου κάνουν τεστ. Μου είπε να γυρίσω σπίτι μου. Δεν ξέρω γιατί και πως τις έπεισα να μου πάρουν δείγμα.
Διάγνωση κορονοϊός
Με πληροφόρησαν ότι μέχρι την επόμενη μέρα το βράδυ θα με ειδοποιούσαν αν ήμουν θετική. Οι ημικρανίες άρχιζαν να λιγοστεύουν σε συχνότητα και ένταση. Η πεποίθηση μου ότι είμαι αρνητική μεγάλωνε. Αφού έφτασε αργά το απόγευμα σιγουρεύτηκα ότι είμαι αρνητική. Το τηλεφώνημα όμως, ήρθε αργά το βράδυ με μεγάλη έκπληξη.
Στην αρχή αμφισβήτησα την εγκυρότητα του τεστ. Αναρωτήθηκα μήπως έγινε λάθος. Επικοινώνησα με την φίλη μου και μου εξήγησε ότι στο θετικό δεν μπορεί να γίνει λάθος. Ένα παράξενο συναίσθημα φόβου, ενοχής και ντροπής με κατάκλυσε αλλά δεν ήξερα από πού προερχόταν. Γιατί να νιώθω αυτά τα συναισθήματα επειδή έχω μια ίωση σκέφτηκε ο λογικός νους; Την επόμενη μέρα απαντούσα σε τηλεφωνήματα και ίδιες ερωτήσεις σε διαφορετικές υπηρεσίες. Ένιωθα τόσο κουρασμένη, ο νους μου ήταν θολωμένος από τις ημικρανίες και από όλη την διαδικασία της ανάκρισης που μετά έπεφτα εξουθενωμένη για ύπνο.
Το κλίμα μέσα στο σπίτι άλλαξε. Μία αίσθηση φόβου και ανησυχίας μας κατέκλεισε όλους.

Καραντίνα χωρίς αισθήσεις
Τα παιδιά μου ήταν υγιή δεν είχαν συμπτώματα. Ο σύζυγος μου έκανε το τεστ και ήταν θετικός. Τα συμπτώματα του ήταν πυρετός και πονόλαιμος.
Η καραντίνα ήταν ο περιορισμός όλης της οικογένειας στο σπίτι για 14 μέρες. Κάθε μέρα μας τηλεφωνούσε η αστυνομία για παρουσίες. Τα παιδιά έμεναν στο δωμάτιο τους, δεν τρώγαμε μαζί, προσέχαμε συνεχώς. Μια δύσκολη κατάσταση για όλους. Όλοι κλειστήκαμε στα κλουβιά μας και στον εαυτό μας.
Η αίσθηση της αφής μεταξύ μας απαγορεύτηκε καθώς φοβόμασταν μην αρρωστήσουν τα παιδιά και μείνουν άλλες δεκαπέντε μέρες σε καραντίνα. Όλοι κυκλοφορούσαμε σε απόσταση μέσα στο σπίτι. Παρατήρησα ότι στην αρχή λόγω τις ημικρανίες δεν μπορούσα να δω φως (η όραση μου περιορίστηκε), δεν μπορούσα να ακούω ήχους (η ακοή περιορίστηκε), αργότερα δεν είχα γεύση και όσφρηση και τώρα δεν μπορούσα να ακουμπήσω τους αγαπημένους μου. Οι αισθήσεις που στρέφουν την προσοχή και μας ενώνουν με το περιβάλλον, ήταν τώρα όλες απενεργοποιημένες. Βίωσα μια αίσθηση αποξένωσης και μοναξιάς. Στο μόνο που μπορούσα να εστιάσω την προσοχή μου ήταν ο εαυτός μου.
Ο πόλεμος των ρόλων
Η Αυτογνωσία τα τελευταία χρόνια με βοήθησε να μάθω να παρατηρώ το σώμα, τις σκέψεις, τα συναισθήματα μου και τις συμπεριφορές μου. Και τώρα είχα την ευκαιρία αποσπασμένη από όλους, να δω όλα αυτά που συνέβαιναν μέσα μου. Με κλειστές όλες τις αισθήσεις, η παρατήρηση του εαυτού μου, ήταν αυτό που μου απέμεινε.
Η παρατήρηση των συναισθημάτων, φανερώνουν διάφορους ρόλους που μπαίνουμε στην καθημερινότητα. Οι ρόλοι που παίζουμε δημιουργούνται από ανάγκες που έχουμε για να βιώσουμε ασφάλεια, αξία, αποδοχή, έλεγχο, αγάπη και ξεχωριστότητα. Οι περισσότεροι έχουμε ταυτιστεί με τους ρόλους αυτούς και νομίζουμε ότι είμαστε ένα.
Ο πρώτος ρόλος που αναδύθηκε από παλιά, ήταν ο «Κριτής». Ένα ρόλος που συνήθως κρίνει, απορρίπτει, αναλύει και συμβουλεύει. Τον ανέπτυξα και τον έπαιζα πολύ συχνά από την παιδική μου ηλικία. Ο ρόλος του Κριτή άρχισε να ανακρίνει τον εαυτό μου, «Πως κόλλησες τον ιό;», «Που;», «Γιατί;». Ο ρόλος που αναδύθηκε και απαντούσε στον ανακριτή ήταν του «Θύματος». Το θύμα απαντούσε με ενοχικά συναισθήματα: « Πάντα προσέχω, φοράω την μάσκα μου όταν βγαίνω έξω, τις τελευταίες εβδομάδες βγαίνω ελάχιστα, τις περισσότερες ώρες ζωγραφίζω στο σπίτι, δεν βγαίνω για καφέ και για φαγητό. Οι έξοδοι μου είναι περιορισμένοι από επιλογή γιατί μου αρέσει να μένω σπίτι να διαβάζω, να δημιουργώ, να γράφω και να οργανώνω το πρόγραμμα στην δουλειά μου». Το θύμα απολογούταν στις ερωτήσεις του ανακριτή, αλλά το άδικο που ένιωθε μεγάλωνε μέσα του. Τα συναισθήματα του θύματος ήταν η ενοχή, η ντροπή, το άδικο, η λύπη, η απογοήτευση, η αυτοαπόριψη και ο φόβος. Όλα τα συναισθήματα αυτά μείωναν την αξία του θύματος και του δημιουργούσαν περισσότερο φόβο και έλλειψη αποδοχής.

Ο νέος ρόλος που μπήκε στην διαμάχη ήταν η υποπροσωπικότητα της « Δυνατής». Στην ζωή μου, από την παιδική μου ηλικία η υποπροσωπικότητα της Δυνατής ήταν ο κεντρικός μου ρόλος. Μέσα από αυτόν τον ρόλο έμαθα να ξεπερνάω τις δυσκολίες, τα εμπόδια και τις αρνητικές καταστάσεις που βίωνα από την παιδική μου ηλικία. Ένιωθα τόσο δυνατή και ικανή να καταφέρνω τα πάντα που δεν δεχόμουν καμία αποτυχία. Έτσι έμαθα να προστατεύω τον εαυτό μου, απορρίπτοντας τις αδυναμίες μου. Απορρίπτοντας την αδύναμη πλευρά μου, απέρριπτα και την αδυναμία και την ανικανότητα γύρω μου. Μια όψη της αδυναμίας και την ανικανότητας για μένα ήταν και η αρρώστια. Αυτή την πεποίθηση την δούλευα χρόνια όταν παρατήρησα ότι απέρριπτα την αδυναμία και την ανικανότητα σε μένα και στους άλλους λόγω του πατέρα μου να ξεπεράσει τους εθισμούς του. Ακόμα και όταν αρρώσταινα ένιωθα ότι δεν μπορεί να με νικήσει και γινόμουν γρήγορα καλά. Αυτή την φορά οι ημικρανίες δυνάμωναν κάθε φορά που η υποπροσωπικότητα της δυνατής δεν δεχόταν ότι είμαι άρρωστη. Έπρεπε να αφήσω την δουλειά μου για ένα διάστημα, δεν είχα καθαρό νου να διαβάσω, να ζωγραφίσω, να ασχοληθώ με τίποτα, όλα αυτά μου προκαλούσαν πολύ πόνο και θλίψη. Η έλλειψη δύναμης σιγά σιγά εμφάνισε τον ρόλο της «Αδύναμης». Στην αρχή ένιωθα ότι δεν είχα αξία. Βλέπετε μια ζωή όριζα την αξία με την δημιουργικότητα, την επίτευξη στόχων και τα αποτελέσματα. Έτσι ήρθε η ώρα να νιώσω την αξία μου εντελώς αδύναμη και ανίκανη. Οι δύο ρόλοι της παλιάς Δυνατής και της τωρινής Αδύναμης συγκρούονταν συνεχώς. Μου πήρε αρκετό χρόνο για τις συμφιλιώσω. Αυτό το κατάφερε ο ρόλος του «Ειρηνοποιού». Αυτό ο ρόλος εξελίχτηκε από την εποχή που ξεκίνησα γιόγκα, για να μπορώ να βιώνω περισσότερη ηρεμία στην ζωή μου. Ο ρόλος αυτός με βοηθούσε να συμφιλιώνω τους ρόλους που συγκρούονταν εσωτερικά και εξωτερικά με τους άλλους. Η συμφιλίωση όμως αυτή κράτησε πολύ λίγο.
Ο ρόλος του «κριτή» επανήλθε, όταν άκουσα ότι μας κακολογούν και μας συκοφαντούν λόγω του κορονοϊού. Τότε εμφανίστηκε ρόλος του «Ενοχικού και φοβισμένου παιδιού». Το ενοχικό και φοβισμένο παιδί, δημιουργήθηκε όταν το περιβάλλον του, το απέρριπτε λόγω του πατέρα του. Μη κατανοώντας την κατάσταση γύρω του συμπέρανε ότι αυτό φταίει για την συμπεριφορά των άλλων. Η έλλειψη της αποδοχής και της αγάπης, δυνάμωναν κάθε φορά που το έκριναν, το απέρριπταν και το βάζανε στο περιθώριο. Οι ενοχές και ο φόβος δυνάμωσαν ακόμα και όταν η κόρη μου, με κατηγόρησε ότι εγώ φταίω για τον περιορισμό της. Με βοήθησε να την δω σαν καθρέπτη και να συνειδητοποιήσω όλες τις φορές που θεώρησα υπαίτιους άλλους για την δική μου κατάσταση.
Δυστυχώς η κοινωνία τρομοκρατημένη δείχνει με το δάχτυλο και επικρίνει όποιον φέρει τον ιό. Αυτός που στην ουσία είναι γριπωμένος πρέπει να απολογηθεί γιατί αρρώστησε. Ο άρρωστος στιγματίζεται και περιθωριοποιείτε ή περιορίζεται. Ο κορονοϊός είναι ένα κοινωνικό ταμπού προς το παρόν. Θύμωσα πολύ με την συμπεριφορά του κόσμου απέναντι μας. Το κουτσομπολιό του κόσμου δημιούργησε πολλά ψέματα και κατηγορίες. Το δίκιο μου με έπνιγε όπως και ο φόβος της κατηγορίας και της απόρριψης. Περισσότερο όμως φοβούμουν την πιθανότητα να ήμουν η αιτία να αρρωστήσει κάποιος που ήρθε σε επαφή μαζί μου. Αυτή η σκέψη με βασάνιζε. Κάθε φορά που χτυπούσε το τηλέφωνο παρακαλούσα να μην μάθω κάτι τέτοιο. Το «ένοχο και τρομαγμένο παιδί» έπαιζε καλά τον ρόλο του.
Επιτέλους ήρθε ο ρόλος του ενήλικα να εξισορροπήσει την επώδυνη κατάσταση που βίωνα. Ο ενήλικας αποφάσισε ότι αυτός ο παλιός ρόλος δεν με εξυπηρετούσε πλέον στην ζωή μου. Ο ενήλικας μέσα μου δεν αποδεχόταν πλέον καμία κατηγορία, καμία συκοφαντία. Συνειδητοποίησα ότι αυτό ήταν μόνο ένα ερέθισμα που προκαλούσε συναισθήματα και ρόλους του παρελθόντος. Συνειδητοποίησα για άλλη μια φορά πως ο φόβος κρύβεται τόσο αριστοτεχνικά μέσα μου και ότι αυτό που βιώνω καθρεπτίζει τον φόβο μέσα μου. Για άλλη μια φορά είδα τον εαυτό μου μέσα από τον καθρέπτη του κόσμου. Διότι δεν είναι υπεύθυνος ο κόσμος που σε κρίνει, κατακρίνει, απορρίπτει και αισθάνεσαι αδικημένος, φοβισμένος, αλλά το κομμάτι μέσα σου που πιστεύει τα ίδια.

Στο Εσωτερικό θέατρο συνέχισαν να παίζουν πολλοί ρόλοι, κλέβοντας την παράσταση μία ο ένας και μία ο άλλος. Ωστόσο δίνοντας τους όνομα και εξακριβώνοντας το σκοπό και τον ρόλο τους, σιγά σαν σκιές εξαφανιζόταν. Η εξάσκηση του παρατηρητή με βοήθησε να δω την παράσταση και να αποταυτιστώ από τους ρόλους και τις προσωπικότητες.
Ο τρόπος για να ελευθερωθώ από αυτή την κατάσταση ήταν η συγχώρεση όλων όσων μας κατέκριναν. Η αρχαία χαβανέζικη τεχνική του χοπονοπόνο με βοήθησε να τους αποδεχτώ και να τους ευχαριστήσω που με βοήθησαν να απαλλαγώ από την ανάγκη να με αποδέχονται. Η αποδοχή και η συγχώρεση των άλλων ως μέρος για την δική μου εξέλιξη με βοήθησε να αποδεχτώ και να αγαπήσω όλους τους ρόλους και τις προσωπικότητες μου.

Η μάχη του νου
Από τις πρώτες μέρες τις αφόρητης ημικρανίας ένιωθα ότι έμπαινα σε μια σκοτεινή τρύπα, σε ένα λαγούμι, που ίσα με χωρούσε, καθώς προχωρούσα βαθιά μέσα στο σκοτάδι μακριά από τους ήχους του κόσμου. Κάθε μέρα έμπαινα βαθύτερα, ελαττώνοντας το φαγητό, μέχρι που σταμάτησα να τρώω. Σκέπαζα το κεφάλι με την κουβέρτα και βγαίνανε τα παιδικά βιώματα, οι ρόλοι μου, οι υποπροσωπικότητες, τα συναισθήματα και με μορφή κλάματος απελευθερώνονταν και δημιουργούσαν χώρο μέσα μου.
Μετά από όλη αυτή την κάθαρση, βίωσα ένα ολοκληρωτικό άδειασμα. Ένιωσα κενή, άδεια. Τώρα βρισκόμουν στο τέλος της τρύπας, μόνο που εδώ δεν υπήρχε τίποτα, μόνο κενό και σκοτάδι. Ούτε αισθήσεις, ούτε συναίσθηματα, κανείς ούτε εγώ. Ένιωσα ότι πέθανα. Δεν με κρατούσε τίποτα πια, καμία φυσική ανάγκη κανένα ανθρώπινο συναίσθημα. Ο νους μου πάλευε να μην χαθεί. Ο φόβος του νου να χάσει τον έλεγχο με κρατούσε δεν με άφηνε να αφεθώ. Οι ημικρανίες με την αντίσταση του νου μεγάλωναν. Η μάχη του νου να κερδίσει την κυριαρχία έφερναν μεγαλύτερο πόνο. Ο νους ήταν τόσο θολός, κουρασμένος που οι σκέψεις συγκρούονταν μεταξύ τους, πολεμούσαν η μία την άλλη, σαν μια Λερναία Ύδρα που γεννάει κεφάλια-σκέψεις και πολεμάνε μεταξύ τους για να επιβιώσουν, να επικρατήσουν. Ο νους καταστρεφόταν μόνος του. Τι θα γινόταν αν ο νους πάψει; Για χρόνια η εξάσκηση μου στον διαλογισμό ήταν η κατάπαυση του νου, η σιωπή, η ηρεμία. Για να φτάσω σε αυτή την κατάσταση της υπέρβασης του νου, εξασκούμουν καθημερινά. Τώρα όμως ήταν διαφορετικά. Οι ημικρανίες προκαλούσαν να σταματήσει ο νους. Ο κορονοϊός τον έβαζε σε αδράνεια. Τώρα ο νους πάλευε για την επιβίωση του. Ένας φοβισμένος νους που άρχισε να χάνει τον έλεγχο, ήταν θολός, συγκεχυμένος, διασπασμένος. Το άγνωστο τον φόβιζε. Όσο σκεφτόμουν ο πόνος συνέχιζε, όταν αφηνόμουν όλα σταματούσαν. Η παράδοση του νου στο άγνωστο, στο κενό, στο τίποτα με ανακούφισε. Η επαφή με το άγνωστο, έγινε λύτρωση. Αφέθηκα στην κατάπαυση ή στο θάνατο του νου. Ένιωσα να πεθαίνω αλλά ήταν και αυτό μια ψευδαίσθηση. Τότε ένιωσα την απελευθέρωση.

Η απελευθέρωση από τον φόβο
Αυτή ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα διαφορετικά. Η αίσθηση που είχα ήταν μοναδική. Δύσκολο να την περιγράψω με λόγια. Εκεί στο απόλυτο σκοτάδι, μόνη, κενή από σκέψεις, και γυμνή από συναισθήματα, έμεινα. Δεν ξέρω για πόσο χρόνο, ο χρόνος δεν υπήρχε. Μία στιγμή ενότητας με το χρόνο.
Όταν ο νους άρχισε να ερμηνεύει την κατάσταση αυτή, μέσα στο σκοτάδι εμφανίστηκε άπλετο φως. Το φως απλώθηκε μέσα μου και για λίγο ένιωσα ασφάλεια, απόλυτη ελευθερία, γαλήνη και σιωπή. Ο φόβος και η ανασφάλεια είχαν εξαφανιστεί. Όλες οι σκέψεις και τα δυσάρεστα συναισθήματα απουσίαζαν.
Για μια στιγμή αυτό το κενό με τρόμαξε. Όλο όσα με ήμουν και είχα μέσα μου τώρα είχαν εξαφανιστεί. Την μία στιγμή ένιωθα απελευθερωμένη και από την άλλη κάτι να μου λείπει. Αυτή η άγνωστη κατάσταση με τρόμαξε αλλά η σύνδεση με κάτι τόσο οικείο και αληθινό με καθησύχασε. Αποφάσισα να αφεθώ στα νέα δεδομένα. Απελευθερωμένη από τον φόβο, τον ενοχικό, κριτικό νου και όσα με βάραιναν, χαμογέλασα. Η Αποκάλυψη ότι δεν είμαι πια αυτό που νόμιζα, έφερε την λύτρωση.
Συνειδητοποίησα ότι είμαι κάτι άλλο από το νου. Είμαι μια ελεύθερη συνειδητότητα που έχει την δυνατότητα να ελέγχει τον νου. Συνειδητοποίησα ότι μπορώ οποιαδήποτε ώρα να συνδέομαι με αυτό το άπειρο, άγνωστο, άχρονο κενό, εκεί που δεν υπάρχει τίποτα. Συνειδητοποίησα ότι εκεί μόνο υπάρχει σιωπή και γαλήνη. Μια βουτιά στο πραγματικό μέσα μου, στο κενό.

Το ξύπνημα
Όπως όταν ξυπνάς από ένα όνειρο που βιώνεις στον ύπνο σου, έτσι ένιωσα και εγώ να ξυπνάω. Όλοι οι φόβοι, οι ενοχές, ο πόνος, η λύπη, η ντροπή και η αδυναμία είχαν φύγει. Όταν ο νους ξαναγυρνούσε εκεί τα βίωνα, όταν ο νους έφευγε, τα ξεχνούσα. Είναι όλα ένα ψευδή όνειρο; Όπως όταν φέρνουμε στον νου μας ένα ηλιοβασίλεμα και γαληνεύουμε; Όπως όταν θυμόμαστε έναν αγαπημένο μας και η αγάπη αναβλύζει μέσα μας; Ή όταν θυμόμαστε ένα καυγά και ταραζόμαστε; Είναι όλα μια ψευδαίσθηση; Είναι μια ψευδής αίσθηση που έχουμε για αυτά που βλέπουμε, ακούμε, πιάνουμε, μυρίζουμε; Και τι συμβαίνει όταν οι αισθήσεις έχουν απενεργοποιηθεί και βγαίνουν από το συνειδητό και υποσυνείδητο αισθήσεις του παρελθόντος; Είναι αληθινές; Υπάρχουν τώρα; Αν ο κόσμος που ζούμε είναι η δική μας αντίληψη για αυτόν γιατί δεν αλλάζουμε την αντίληψη μας για να αλλάξει ο κόσμος μας;
Ξύπνα από αυτό το όνειρο, «προχώρα», ακούστηκε η φωνή του «Παρατηρητή». Δημιούργησε ηλιοβασιλέματα, αγάπη, χαρά, ευτυχία, αποδοχή και ότι άλλο θέλεις. Είσαι ελεύθερος να δημιουργήσεις ότι επιθυμείς. Πάντα ήσουν ελεύθερη να δημιουργήσεις ότι θέλεις, τώρα το βίωσες. Ξύπνα! Είσαι ο δημιουργός της ψευδαίσθησής σου. Ψάξε την αλήθεια πέρα από το όνειρο! Ξύπνα από το όνειρο! Η φωνή δυνάμωσε μέσα μου και εξαφάνισε όλες τις άλλες αχνές φωνές που προσπαθούσαν να φέρουν αντίρρηση. Ναι είπα μέσα μου, αύριο ξεκινάει μια νέα μέρα!
Το δώρο της κορώνας- ιού
Από μικρή μου άρεσαν οι κορόνες και να διαβάζω παραμύθια. Μου άρεσε να βλέπω την στέψη του βασιλιά και της βασίλισσας. Η κορώνα φάνταζε στο μικρό μυαλό μου η απόλυτη ευτυχία. Έτσι τέλειωναν και τα παραμύθια με την στέψη του βασιλιά.
Το σημείο της κορόνας που βρίσκεται στην κορυφή του κεφαλιού, στην γιόγκα είναι το σημείο της ένωσης με τον θεό, το σύμπαν, την οικουμενική συνειδητότητα, με το όλον. Η πνευματική αφύπνιση από την άγνοια στέφεται στο σημείο πάνω από το κεφάλι. Εκεί που κατοικεί ο εγκέφαλος, το πολυτιμότερο όργανο στον άνθρωπο· σ’ αυτόν οδηγούν και από αυτόν πηγάζουν όλες οι αισθήσεις· εκεί είναι το κέντρο της σκέψεως και της διάνοιας. Το συναντάμε από την αρχαιότητα στην Αίγυπτο ως σύμβολο του ήλιου, μετέπειτα στον Βουδισμό. Πολύ αργότερα μεταφέρθηκε στην Ρώμη, για παράδειγμα, φωτοστέφανο περιβάλλει την κεφαλή του αυτοκράτορα Τραϊανού. Αργότερα κληροδοτήθηκε και στην χριστιανική τέχνη, στις εικόνες των αγίων. Η στέψη του στεφανιού ή κορώνας στο κεφάλι είναι ένδειξη φώτισης. Η φώτιση είναι η απομάκρυνση από το σκοτάδι της άγνοιας, η εύρεση της αληθείας όπου είναι ο τερματισμός στο ταξίδι κάθε αναζητητή.
Η κορώνα είναι το σύμβολο της αφύπνισης. Η αφύπνιση είναι το ξύπνημα από την άγνοια και τον φόβο. Τα συμπτώματα επηρεάζουν το κεφάλι και τα πνευμόνια που στέλνουν οξυγόνο στον εγκέφαλο. Τα κέντρο στο κεφάλι στην γιόγκα, σχετίζεται με την ενσυνειδητότητα. Μήπως ο νους έγινε κυρίαρχος του εαυτού και καταντήσαμε δούλοι; Δούλοι του ίδιου μας του εαυτού; Μήπως ο κορονοϊός ήρθε να μας αποκαταστήσει ως βασιλιάδες που είμαστε και όχι ως υπηρέτες που καταντήσαμε. Όλα τα πρόσφατα γεγονότα μας σπρώχνουν να πάρουμε τα ηνία του νου, να στέψουμε το εαυτό μας βασιλιά και να δημιουργήσουμε μια νέα πραγματικότητα.

Η οπτική να δημιουργήσαμε υποσυνείδητα τον ιό για κάθαρση και επαναπρογραμματισμό του παγκόσμιου κομπιούτερ σε μια νέα αναβαθμισμένη πραγματικότητα, μας δείχνει ότι πάντα είχαμε και έχουμε την επιλογή να βιώσουμε ελευθερία. Να βιώσουμε την ελευθερία μας ως συνειδητότητα. Μια ευκαιρία για αναβάθμιση και ανέλιξη, σε ένα άλλο επίπεδο συνειδητότητας.
Ο κορονοϊός είναι εδώ, και είτε είμαστε κρούσμα του είτε όχι, μας επηρεάζει όλους! Το πώς θα τον αντιληφθούμε και θα τον αξιοποιήσουμε για την εξέλιξή μας, εξαρτάται από εμάς! Η επιλογή να τον αντικρύσουμε ως δώρο, το Δώρο της Κορώνας και να τον χρησιμοποιήσουμε για την ανέλιξή* μας, είναι η επιλογή της ελευθερίας μας!

*H θεωρία της ανελίξεως των όντων, είναι η αυτόματη, βαθμιαία και συνεχής εξέλιξη των όντων που είναι ο υπέρτατος φυσικός νόμος (εβουλουσιονισμός). [Εξήγηση από το λεξικό της νέας ελληνικής γλώσσας).

Γιώτα Ελευθεριάδου