8ο μαθημα ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΣ ΜΑΘΗΜΑ ΖΩΗΣ # 3
Ύπαρξη
Το τρίτο μάθημα είναι το μάθημα της πληρότητας της ύπαρξής μας και η απελευθέρωση από τις προσκολλήσεις που δημιουργούν πόνο στη ζωή μας. Μία προσκόλληση δημιουργεί πόνο, όταν δεν έχουμε το αντικείμενο της προσκόλλησης, από το άγχος να το αποκτήσουμε και το άγχος και το φόβο μήπως το χάσουμε. Όλο το μάθημα είναι να μπορώ να βιώσω ότι δεν υπάρχει κάτι έξω από μένα που είναι απαραίτητο για την ασφάλεια, την αξία, την ευτυχία ή το νόημα ή την πληρότητά μου και ότι υπάρχει στη ζωή μου υπάρχει επειδή μου αρέσει, επειδή το απολαμβάνω, επειδή μπορώ να προσφέρω, αλλά δεν φοβάμαι ή δεν νιώθω στέρηση με την ιδέα να μη έχω αυτό στο οποίο είμαι προσκολλημένος.
Ο ανθρώπινος πόνος, είναι να μην έχω αυτό που θέλω, επειδή πιστεύω ότι δεν είμαι ολόκληρος (Πατάντζαλι). Δημιουργείται από την ψευδαίσθηση του κενού και από την προσπάθεια να γεμίσουμε αυτό το κενό, δημιουργώντας προσκολλήσεις σε ανθρώπους, ουσίες, δραστηριότητες και καταστάσεις, για να νιώθουμε αξία και ασφάλεια και ζούμε μέσα στον φόβο και τον πόνο, επειδή όλα είναι ρευστά και αλλάζουν. Η πρώτη αιτία σύμφωνα με τον Πατάντζαλι είναι η αμνησία, η άγνοια της αληθινής μας φύσης, και επίσης η ταύτιση με το σώμα και το νου και ο φόβος για το πόνο σε σχέση με αυτά και το τέλος του σώματος και του νου. Το μόνο αληθινό είναι το αιώνιο, σύμφωνα με τη γιόγκα. Ότι αλλάζει ή τελειώνει, δεν είναι αληθινό.
Μέσα στο μάθημα της ύπαρξης υπάρχει η ανάγκη να ξεχωρίσω μεταξύ του «έχω» «είμαι» και «κάνω». Οι περισσότεροι άνθρωποι βρίσκουμε την ισορροπία, την αξία και την ασφάλειά μας, «έχοντας» ή «κάνοντας», μέσα από την ψευδαίσθηση του κενού, ότι δεν είμαστε αρκετοί, μέχρι να απομυθοποιήσουμε όλα τα πράγματα που έχουμε ή κάνουμε. Στο τέλος δεν αποκλείεται να περάσουμε μέσα από μία υπαρξιακή κρίση και κατάθλιψη, όπου τίποτα δεν μας γεμίζει. Παρότι δυσάρεστο, ίσως είναι το βήμα που χρειάζεται να περάσουμε για να βιώσουμε ότι τίποτα έξω από τον εαυτό μας δεν μπορεί να μας γεμίσει.
Υπάρχουν πολλοί τρόποι που προσπαθούμε να γεμίσουμε το κενό μέσα μας, να βρούμε την ισορροπία μέσα στη ζωή, προκειμένου να ηρεμήσουμε την εσωτερική μας αναστάτωση και ίσως μας κοστίζουν ενέργεια, υγεία, χρόνο, ηρεμία, χρήματα, και μας δημιουργούν συγκρούσεις. Τα αποτελέσµατα της προσπάθειας µας να γεµίσουμε το κενό που υπάρχει επειδή δεν βιώνουμε το Είναι µας, είναι ότι προσκολούμαστε, φοβόμαστε, θυμώνουμε, συγκρουόμαστει, χάνουμε τον εαυτό μας και την ελευθερία μας, γιατί η μόνη πραγματική ελευθερία είναι το βίωμα της ύπαρξής μας. Δεν μπορεί να υπάρχει ελευθερία μέσα από την εξάρτηση. Μερικοί από αυτούς τους τρόπους είναι βλαβεροί για το σώμα όπως το τσιγάρο, το ποτό, αρκετοί από αυτούς είναι θετικοί, απλώς η ύπαρξή μας είναι ανεξάρτητη από αυτά. Μας βοηθάνε να δημιουργήσουμε μία ισορροπία στο σώμα και στο νου, για να μπορούμε να περάσουμε πιο όμορφα αυτή τη διάσταση.
Η διαδικασία που προσπαθούμε να βρούμε την ισορροπία μέσα στη ζωή χρειάζεται να γίνει σταδιακά, μέσα από την υπέρβαση προσκολλήσεων. Η ισορροπία αυτή διαμορφώνεται κατά τη διάρκεια της ζωής στον τρόπο που βιώνουμε ασφάλεια, αξία και νόημα και εξελίσσεται.
Η αληθινή μας φύση όμως δεν είναι σε αυτή τη διάσταση και θέλουμε να καλλιεργήσουμε τη ιδέα ότι αυτό που είμαι δεν έχει να κερδίσει τίποτα σε αυτό τον κόσμο. Αυτά που κάνω, βοηθάνε το προσωρινό βίωμα του κόσμου αυτού, όμως δεν αλλάζουν αυτό που είμαι, που είναι πλήρες και δεν χρειάζεται απολύτως τίποτα. Έχουμε βιώσει την ύπαρξή μας και πιθανόν κάποια δευτερόλεπτα ευτυχίας, χωρίς τα περισσότερα πράγματα στα οποία είμαστε προσκολλημένοι («Κάποτε δεν το είχα») και ζούμε σε ένα κόσμο που όλα είναι ρευστά και υπάρχει η απώλεια ανθρώπων και πραγμάτων («Κάποτε δεν θα το έχω»). Επίσης, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι στον πλανήτη που είναι καλά χωρίς αυτό που είμαι προσκολλημένος.
Για να το καταλάβουμε, φανταζόμαστε ότι απομονωνόμαστε σε ένα δωμάτιο και βάφουμε όλους τους τοίχους άσπρους (ή μαύρους) και είμαστε χωρίς ερεθίσματα, μόνο με την ύπαρξή μας. Όταν έχουμε κυριαρχήσει πάνω σε αυτό, μπαίνουμε στην ευδαιμονία της ύπαρξής μας (σατυανάντα). Η ύπαρξη η ίδια είναι μια πληρότητα.
Περιπτώσεις που δυσκολευόµαστε να νιώθουµε το Είναι µας είναι: (σελ.33)
Όταν είµαστε εξαρτηµένοι στους άλλους.
Όταν αξιολογούµε τον εαυτό µας µε το τι νοµίζουν και πως συµπεριφέρονται οι άλλοι.
Όταν αξιολογούµε τον εαυτό µας µε το πόσα έχουµε και πόσα κάνουµε.
Όταν παρασυρόµαστε από τις δραστηριότητες µας.
Όταν είµαστε εξαρτηµένοι σε ουσίες ή συνήθειες.
Όταν είµαστε χαµένοι στις σκέψεις µας – ειδικά αρνητικές.
Όταν φοβόµαστε ή έχουµε αρνητικά συναισθήµατα.
Όταν ελεγχόµαστε από προσκολλήσεις.
Όταν παρασυρόµαστε από οµιλίες και την ανάγκη για οµιλία ή επαφή µε άλλους και να έχουμε δίκιο και ο άλλος να συμφωνεί.
Όταν δεν έχουµε κάτι µε νόηµα (που µας γεµίζει) να κάνουµε.
Οι εσωτερικές αιτίες που µας εµποδίζουν να νιώθουµε το Είναι µας είναι 1.Επειδή δεν µάθαµε ποτέ να ερχόµαστε σε επαφή µε την ουσία µέσα µας. 2.Επειδή µας προγραµµατίσανε να αξιολογούµε τον εαυτό µας µόνο µε εξωτερικούς παράγοντες. 3.Επειδή µάθαµε να πιστεύουµε ότι είµαστε µόνο αυτά τα σώµατα και ότι ο υλικός κόσµος είναι η µόνη πραγµατικότητα. 4.Επειδή προσπαθούµε να εδραιώσουµε την αξία και την ασφάλεια µας µέσα από αυτά που έχουµε και αυτά που κάνουµε. 5.Επειδή είµαστε επιπόλαιοι και δεν µας ενδιαφέρει το βάθος της πραγµατικότητας. 6.Επειδή το έχουµε επιλέξει σαν Σφραγίδα ή Μήτρα
Ερωτήσεις για την κατανόηση
1.Τι έχει να μας μάθει το μάθημα της ύπαρξης;
2.Ποιά είναι η διαφορά ανάμεσα στο «έχω», στο «κάνω» και στο «είμαι»;
- Ποιοι είναι κάποιοι τρόποι που θα μπορούσαμε να αξιοποιήσουμε θετικά την δυσκολία µας προς το να νιώθουμε την πληρότητα του Είναι µας; (απάντηση: ο διαλογισμός, η προσευχή, η προσφορά προς τους άλλους και η δημιουργικότητα, ως ευκαιρία για να απελευθερωθούμε τελικά από την προσπάθεια να βιώνουμε μέσα από αυτά την αξία, επιβεβαίωση, αναγνώριση, αγάπη και νόημα).
—————————————————————————————————-
- Ποιο για σένα είναι το μάθημα της ύπαρξης;
- Ποια είναι τα εμπόδια προς το μάθημα αυτό;
- Τι θέλεις να κάνεις σε σχέση με το μάθημα της ύπαρξης;
Ερωτήσεις για την άσκηση
1.Επίλεξε ένα τρόπο με το οποίο προσπαθείς να γεμίσεις το κενό μέσα σου, που έχει γίνει συνήθεια που ισως δεν χρειάζεσαι τόσο πολύ, που ίσως δεν εξυπηρετεί το βίωμα της ύπαρξής σου, γιατί έχεις εξαρτηθεί, γιατί δεν μπορείς να νιώθεις καλά χωρίς αυτό και θέλεις να απελευθερωθείς.
2.Ποιες είναι οι εσωτερικές αιτίες (πεποιθήσεις, συναισθήματα, ανάγκες, ανασφάλειες) που σε κάνουν να το χρειάζεσαι;
3.Ποιες είναι κάποιες πεποιθήσεις που θα σε βοηθήσουν να µάθεις το µάθηµα σου εδώ.