2^ος χρόνος αυτογνωσίας

 

4^ο μάθημα

 

Συνεχίζοντας σήμερα το θέμα της αγάπης, υπενθυμίζομε ότι βιώνοντας αγάπη και νιώθοντας αγάπη, βιώνομε ενότητα, από την ενεργειακή σύνδεση με τον εαυτό μας, τους άλλους και την φύση και η οποία είναι ο προορισμός μας.

Δεν μαθαίνομε ν’ αγαπάμε αλλά θυμόμαστε ξανά ν’ αγαπάμε. Είμαστε σε σύνδεση με τον Ανώτερο Εαυτό μας, νιώθομε ασφάλεια και χαρά πάντα.

Όλοι θέλομε να μας αγαπούν όπως είμαστε, με τα θετικά και αρνητικά μας. Όμως είναι δύσκολο να το έχομε από τους άλλους αν εμείς δεν το νιώθομε: δηλαδή είναι δύσκολο να έλξομε από το σύμπαν αγάπη χωρίς όρους από κάποιον, αν εμείς δεν νιώθομε αγάπη χωρίς όρους προς αυτόν, αλλά και προς τον εαυτό μας.

Γι’ αυτό θα μιλήσομε σήμερα για τις όψεις της αγάπης, έχοντας στο νου μας πως είναι πιο εύκολο να πούμε τι δεν είναι αγάπη απ’ ότι ν’ αναλύσομε τι είναι αγάπη.

Τι σημαίνει λοιπόν ΑΓΑΠΩ;

• Πρώτη ένδειξη της αγάπης είναι ότι βιώνομε ευτυχία, ομορφιά όταν είμαστε παρέα με τον άλλον, όταν τον σκεφτόμαστε.
• Δεύτερη ένδειξη είναι η κατανόηση, και μάλιστα η αγάπη πάει πακέτο με την κατανόηση, γιατί όταν έχομε κατανόηση προς τους άλλους, σταθεροποιείται η αγάπη μας προς τον άλλον. Κατανοούμε τις αδύναμες στιγμές, τις συμπεριφορές τους, τις αντιδράσεις τους και δεν παίρνομε τίποτα προσωπικά.
• Τρίτη ένδειξη είναι ο σεβασμός (προς τον εαυτό μας και προς τον άλλον). Δεν συμπεριφερόμαστε χωρίς σεβασμό προς τον άλλον ακόμα κι αν τον αντιμετωπίζομε αυστηρά.
• Τέταρτη ένδειξη είναι η θυσία από αγάπη, που είναι άλλο πράγμα από τη θυσία από φόβο, ή τη θυσία από το ρόλο του θύματος, ή θυσία από προγραμματισμούς. Όταν θυσιάζομε ανάγκες από αγάπη για τον άλλον, δεν νιώθομε θυμωμένοι, καταπιεσμένοι, στενοχωρημένοι, ούτε έχομε κατάλοιπα από κάτι. Δεν χρεώνομε τον άλλον τίποτα.

Όταν θυσιάζομε πράγματα από φόβο, ή όντας το θύμα, ή από κοινωνικούς προγραμματισμούς, τότε χρεώνομε τον άλλον, τον κατηγορούμε, και ζητάμε λογαριασμό.

Όταν αγαπάμε κάποιον, είναι φυσικό να θυσιάσομε κάτι για να είναι καλά ο άλλος και να έχομε μία ισορροπημένη σχέση.

• Πέμπτη ένδειξη της αγάπης είναι η έκφρασή της με πράξεις: αυτό σημαίνει πως εκδηλώνομε (εκφράζομε) την αγάπη μας κάνοντας πράγματα για τον άλλον που του αρέσουν ή κάνοντας αυτά που θα θέλαμε να κάνει για μας.
• Επόμενη ένδειξη είναι η ειλικρίνεια (ή αλήθεια): δεν μπορεί να υπάρχει αγάπη χωρίς να είμαστε ειλικρινείς. Η απόκρυψη της αλήθειας βασίζεται στο φόβο και στην ξεχωριστότητα, στον φόβο των συνεπειών της αλήθειας. Η έλλειψη ειλικρίνειας δηλώνει έλλειψη ενότητας.
• Άλλη ένδειξη αγάπης είναι η τήρηση των συμφωνιών: από πρακτικές συμφωνίες μέχρι ερωτική πίστη, συναισθηματικές συμφωνίες κ.τ.λ. που δηλώνουν σεβασμό προς τον άλλον αλλά και προς τον εαυτό μας.

Είναι σοβαρό ρήγμα σε μία σχέση να κάνομε συμφωνίες που δεν μπορούμε να τηρήσομε. Να έχομε το θάρρος και τη συνειδητοποίηση να συμφωνήσομε σε ό,τι μπορούμε.

• Η ενότητα και το μοίρασμα είναι επίσης ένδειξη αγάπης, γιατί όταν αγαπάμε επιθυμούμε να μοιραζόμαστε σκέψεις, στιγμές, κομμάτια του εαυτού μας, βιώνοντας ενότητα, συμπαράσταση, αλληλοϋποστήριξη.
• Η επιθυμία να είναι καλά ο άλλος και να επιτύχει είναι επίσης ένδειξη αγάπης. Δεν απειλούμαστε από τον άλλον, τον βλέπομε σαν ψυχή στην εξέλιξη κι επιθυμούμε την άνοδό του, την βελτίωσή του. Δεν χάνομε την αξία μας όταν ο άλλος προχωρά και ανθίζει, και επιτυγχάνει.
• Δέκατη ένδειξη αγάπης παρατηρείται όταν δεν βάζομε όρους για το πώς ο άλλος θα είναι καλά, απλώς θέλομε να είναι πάντα καλά. Συχνά ζητάμε από τους άλλους να είναι καλά με τον δικό μας τρόπο ή μέσα από εμάς. Κι αυτό είναι πολύ δύσκολο και περίπλοκο ειδικά σε σχέσεις συντροφικές και στις σχέσεις γονέων-παιδιών.
• Η πραγματική αγάπη επιτρέπει στον άλλον ν’ αντιληφθεί την πραγματικότητα με τον δικό του μοναδικό τρόπο, που μπορεί να διαφέρει από τον δικό μας. Μπορούμε να είμαστε αγαπημένοι ακόμα κι αν έχομε άλλο τρόπο αντίληψης των πραγμάτων.
• Βασική ένδειξη αγάπης είναι η συγχώρεση: η πραγματική αγάπη συγχωρεί και ξανασυγχωρεί. Κι αυτό είναι διαφορετικό από την ανάγκη μας να προστατεύσομε τον εαυτό μας, την κοινωνία ή τους άλλους από μία άδικη ή επικίνδυνη συμπεριφορά. Η αγάπη είναι ανεξάρτητη από την αρνητική ή ανήθικη συμπεριφορά κάποιου που σχετίζεται με την προσωπικότητα.

Εμείς όλοι, όπως όλα τα όντα, αξίζομε αγάπη σαν εκφράσεις του Θείου. Η συμπεριφορά μας μπορεί να μην είναι επιτρεπτή και χρειάζεται αντιμετώπιση ακόμα και αυστηρή κάποιες φορές. Διατηρούμε όμως πάντα αγάπη για την ψυχή που προσωρινά βρίσκεται μέσα στο σώμα μας, παρά τις αδυναμίες, τις ελλείψεις και τα λάθη της προσωπικότητας.

Τέλος, το πιο σημαντικό είναι να μπορούμε να συγχωρούμε κάποιον που μας έβλαψε, ή σκότωσε, ή προκάλεσε κακό στους αγαπημένους μας. Η ανθρώπινη εξέλιξη χρειάζεται να φτάσει ως αυτό το σημείο της συγχώρεσης κάποιου που έχει σκοτώσει ή καταστρέψει. Και η επίγνωσή μας ότι τίποτα δεν μπορεί να συμβεί αν δεν είναι αυτό που χρειαζόμαστε για την εξέλιξή μας.

Και επιπλέον ότι κάθε όν έχει τη χάρη του Θεού μέσα του, επομένως αξίζει αγάπη ανεξάρτητα από τις πράξεις του.

Όλοι θέλομε να βιώσομε αγάπη, συνήθως κάνοντας τους άλλους να μας αγαπούν. Αλλά καθώς προχωράμε πνευματικά ή δεν θα πετυχαίνει τίποτα αυτό στη ζωή μας ή δεν θα μας ενδιαφέρει πια, διότι καθώς εξελισσόμεθα η ανάγκη ν’ αγαπάμε εμείς τους άλλους είναι μεγαλύτερη από την ανάγκη να μας αγαπούν οι άλλοι. Για να είμαστε πλήρεις από αγάπη συνήθως χρειάζονται 3 τρόποι:

1. a) ή να καταφέρομε τους άλλους να μας αγαπούν
2. b) ή ν’ αγαπάμε τον εαυτό μας
3. c) ή ν’ αγαπάμε τους άλλους

Αγάπη με πνευματική διάκριση

Είναι ένα πολύ σημαντικό θέμα κι ένα μπέρδεμα γενικά που συχνά μας κάνει να μην αγαπάμε, επειδή είμαστε ταυτισμένοι με την πεποίθηση πως αν αγαπάμε κάποιον, πρέπει να κάνομε ό,τι μας ζητήσει, ό,τι θέλει και ν’ ανταποκρινόμαστε σ’ όλες τις ανάγκες του.

Η αγάπη χρειάζεται διάκριση.

Και τι μπορεί να μας ζητήσει κάποιος για το οποίο πρέπει να έχομε διάκριση;

• χρήματα
• κάτι γι’ αυτόν
• να πούμε ψέματα
• ν’ αποφύγομε κάποιους ανθρώπους
• να κάνομε κάτι ανήθικο
• χρόνο μαζί του
• κουτσομπολιό, κακίες
• δραστηριότητες που δεν μας ικανοποιούν
• ανάληψη των δικών του ευθυνών και λύση των προβλημάτων του

Στις παραπάνω περιπτώσεις αλλά και σε άλλες μπορεί το μάθημά μας να είναι να κάνομε αυτά ή κάποια από αυτά που θέλει ο άλλος, όμως μπορεί να είναι και το αντίθετο, δηλαδή να μην κάνομε τίποτα απ’ όσα μας υποδεικνύει ο άλλος. Η απάντηση σ’ αυτό δεν είναι ξεκάθαρη.

Εάν έχομε λοιπόν κάποια εσωτερική σύγκρουση ως προς το να ικανοποιήσομε ή όχι κάποιες επιθυμίες, ανάγκες του άλλου, καλό θα ήταν να θέσομε στον εαυτό μας διάφορες ερωτήσεις και ν’ απαντήσομε αυτό που πιστεύομε ή θεωρούμε σωστότερο.

Σε μία σχέση με μία αδελφή ψυχή χρειάζεται να λειτουργούμε πάντα έχοντας αγάπη με πνευματική διάκριση για να αντιμετωπίζομε καταστάσεις καθημερινές χωρίς φόβο, εντάσεις, αμφιβολίες, κατηγορίες, και διατηρώντας την αγάπη για τον άλλον στην καρδιά μας.

Ερωτήσεις

• Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή σας τους οποίους να αγαπάτε χωρίς να επηρεάζεστε από τις συμπεριφορές και αντιδράσεις τους;
• Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή σας που νιώθετε αγάπη γι’ αυτούς αλλά βρίσκεστε σε δίλημμα αν πρέπει να τους βοηθήσετε σε κάτι που χρειάζονται και πώς; (με ποιο τρόπο)
• Συναισθήματα που νιώθετε αν τους βοηθήσετε ή αν δεν τους βοηθήσετε;
• Νιώθετε υπεύθυνοι γι ‘ αυτούς τους ανθρώπους;
• Τι είναι πιο σημαντικό για σας αυτή τη στιγμή;

Ν’ αγαπάτε τους άλλους ή να σας αγαπούν;

• Όταν ο άλλος σας αγαπά και σας το εκφράζει, τον πιστεύετε; Μπορείτε να το δεχτείτε; Ναι ή όχι και γιατί;