Οδηγίες για τις ομάδες αυτοανάλυσης

1. Αποφεύγουμε μακριές ιστορίες και επικεντρωνόμαστε στην ουσία.

Μοιραζόμαστε τα ακόλουθα.

1. Το ερέθισμα – τι έχει γίνει ή γίνεται – με λίγα λόγια.

(Λέγοντας πολλά για την ιστορία μόνο δυναμώνει το πρόβλημα.)

1. Τα συναισθήματα που νιώθουμε για αυτό.
2. Τις πεποιθήσεις που μας δημιουργούν τα συναισθήματα.

(Το ερέθισμα δεν δημιουργεί αυτά που νιώθουμε – οι πεποιθήσεις δημιουργούν τα συναισθήματα μας.)

1. Πως συνήθως αντιδράμε όταν συμβαίνει.
2. Ποιες εναλλακτικές πεποιθήσεις – αλήθειες θα μας βοηθήσουν και θα μας ελευθερώσουν από το να δημιουργούμε πια αυτά τα συναισθήματα σε σχέση με αυτό το ερέθισμα.

2. Δεν δίνουμε συμβουλές σε κανέναν.
3. Δεν αναλύουμε τους άλλους.
4. Μιλάμε μόνο όταν μας δίνει ο συντονιστής το λόγο – δεν πεταγόμαστε με σχόλια ή συμβουλές.
5. Έχουμε στο νου ότι οι άλλοι θα έχουν την ανάγκη να μιλήσουν με την σειρά τους. Έτσι, δεχόμαστε με αγάπη και κατανόηση όταν ο χρόνος ο δικός μας έχει τελειώσει ώστε να μιλήσουν και οι άλλοι.
6. Τηρούμε απόλυτη εχεμύθεια για ότι ακούμε.
7. Προσέχουμε αυτόν που μιλάει με αγάπη και αποδοχή – ότι και να λέει.
8. Συμπεριφερόμαστε με αγάπη και ενότητα.

=====ΣΤΟΝ 4^Ο & 5^Ο ΧΡΟΝΟ =====

9. Δεν μιλάμε τόσο πια για αυτά που δεν είναι όπως θέλουμε να είναι (συμπεριφορές άλλων, οικονομικά, υγεία κτλ, άλλα τώρα συζητάμε πως θέλουμε να είμαστε εμείς και για την καλλιέργεια των αρετών της αγάπης, συγχώρεσης, τιμιότητας, ακεραιότητας, και ταπεινοφροσύνης. Δίνουμε πια έμφαση στην εφαρμογή των αρετών και των πνευματικών αληθειών στην καθημερινή μας ζωή.

=====ΣΤΟΝ 6^Ο ΧΡΟΝΟ =====

Απο-ταυτιζόμαστε από το εγώ και τα θέματα του και συνειδητοποιούμε ότι δεν είμαστε ο νους και καλλιεργούμε το ανώτερο μέρος του νου – ο παρατηρητής και ο ανώτερος εαυτός. Πάλι δεν ασχολιόμαστε με τι δεν είναι όπως θέλουμε να είναι αλλά με το πως θέλουμε να είμαστε εμείς.