Η ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗ, ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΚΑΙ ΕΝΟΤΗΤΑ

Χθες ανταποκρίθηκα σε ένα κάλεσμα από ένα κανάλι για μια «συνέντευξη» σχετικά με πνευματικά θέματα. Όταν έφτασα, ανακάλυψα ότι υπήρχαν άλλοι τέσσερεις  καλεσμένοι – όλοι από την Εκκλησία. Τελικά, το όλο θέμα κατέληξε με εμένα  αποδέκτη μιας ομαδικής ανάκρισης, κατηγορούμενος  σαν «αιρετικός»  και επικίνδυνος για την κοινωνία. Σε όλη την διάρκεια αυτής της εμπειρίας διατηρούσα την ηρεμία  και την αγάπη μου – εφόσον η συνείδηση μου είναι απόλυτα καθαρή ότι το έργο που κάνουμε είναι αγνό και βασισμένο στις αρχές της αγάπης, της αλήθεια, της ειρήνης, της συγχώρεσης, της ανιδιοτέλειας, της αλληλεγγύης, της ενότητας και απόλυτα σύμφωνο με  κάθε άλλη ηθική αρχή.

Οι συνομιλητές μου είχαν μια απεριόριστη ανάγκη να βρουν λάθη σε ότι είπα. Ακόμα όταν τους είπα ότι συμφωνώ με πολλά από αυτά που λένε, δεν θέλανε με καμιά δύναμη να συμφωνώ μαζί τους. Θέλανε οπωσδήποτε να μην έχουμε κοινές αντιλήψεις για τίποτε. H συμφωνία μας θα ήταν απειλή για αυτούς. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση!

Στην διάρκεια της «ανάκρισης» θυμήθηκα αυτά που είχα παρατηρήσει στις πολιτικές συζητήσεις το τελευταίο μήνα καθώς προσπαθεί η χώρα να βρει λύση για τις σοβαρές προκλήσεις που αντιμετωπίζει. Ο κάθε πολιτικός  είχε μεγάλη ανάγκη να βρει κάποιο λάθος σε αυτό που έλεγε ο άλλος – όταν ήταν τόσο ξεκάθαρο, ακόμα και σε ένα μικρό παιδί, ότι συμφωνούσαν,  σε γενικές γραμμές,  σε σχέση με τα μεγάλα θέματα που αφορούν την χώρα μας σήμερα. Όμως δεν ήθελαν με τίποτα να συμφωνούν,  παρόλο που η μοίρα των ανθρώπων που αντιπροσωπεύουν είναι άμεσα εξαρτημένη  από την συνεργασία μεταξύ όλων. Μόνο ενωμένοι μπορούμε με επιτυχία  να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις μας και να προχωρήσουμε μπροστά για να δημιουργήσουμε την ευημερία και το ασφαλές  περιβάλλον που όλοι τόσο επιθυμούμε.

Τότε θυμήθηκα ένα ανέκδοτο που άκουσα πριν ένα χρόνο και έλεγε «10  Έλληνες, 11 γνώμες.» Σίγουρα το αστείο αυτό είναι υπερβολικό και,  ενδεχομένως, να ισχύει  για όλους τους λαούς, στον ένα ή στον άλλο βαθμό.  Όμως, μήπως πρέπει να κοιτάξουμε το θέμα αυτό ;

Όλοι θέλουμε  ευημερία, ασφάλεια, ισότητα, δικαιοσύνη, ελευθερία,  αξιοπρέπεια και ανάπτυξη. Ο μόνος τρόπος για να τα δημιουργήσουμε είναι να είμαστε ενωμένοι. Με την διχόνοια δεν πρόκειται να πετύχουμε τίποτα. Είναι κρίμα, να χάσουμε όλα αυτά που θέλουμε από την τάση μας να εστιαζόμαστε στα λίγα σημεία που δεν συμφωνούμε και να αγνοούμε τα τουλάχιστον 80% στα οποία συμφωνούμε.

Είναι ένας παλιός τρόπος σκέψης που δεν μας εξυπηρετεί πια. Είναι βασισμένος στην πεποίθηση, ότι μόνο ένας μπορεί να έχει δίκιο και ότι αν ο άλλος έχει άλλη αντίληψη και έχει δίκιο, τότε εγώ έχω λάθος. Όλοι βλέπουμε τα πράγματα από μια οπτική γωνία και κατέχουμε ένα μέρος της αλήθειας, αλλά μόνο όλοι μαζί μπορούμε να κατακτήσουμε όλη την αλήθεια.  Μόνο μαζί,  ενωμένοι μπορούμε να δημιουργήσουμε τον κόσμο που επιθυμούμε και αξίζουμε.

Η δεύτερη αιτία  της τάσης αυτής έρχεται από μια παλιά τακτική των ανθρώπων στην εξουσία να δημιουργούν φόβο και απόρριψη για τις άλλες ομάδες (που δεν είναι κάτω από τον έλεγχο τους), ώστε να κρατήσουν τους οπαδούς τους κοντά τους, χωρίς ξένες επιρροές που μπορεί να οδηγήσουν σε αμφισβήτηση της «απόλυτης αλήθειας» που θεωρούν ότι κατέχουν και συνεπώς του κύρους και της εξουσίας τους.

Τι μπορούμε να κάνουμε

1. Εφόσον είμαστε όλοι ένα Ον και οι άλλοι είναι απλώς καθρέφτες του δικού μας εσωτερικού κόσμου, να κάνουμε Χο’οπονοπονο για ότι υπάρχει μέσα μας που μπορεί να κάνει τους άλλους (και ειδικά όλους όσους έχουν εξουσία πολιτική, οικονομική, κοινωνική ή και θρησκευτική) να εστιάζονται στις διαφορές και όχι σε αυτά που συμφωνούν και μας ενώνουν.

2. Να κάνουμε το ίδιο για ότι υπάρχει μέσα μας που μπορεί να τους δημιουργεί την ανάγκη να ενδιαφέρονται περισσότερο για προσωπική δύναμη – και λιγότερο για αυτό, που είναι πραγματικά το ανώτερο δυνατό καλό για το σύνολο.

3. Να ανακαλύψουμε και να θεραπεύσουμε στον εαυτό μας, εκείνο το μέρος του εαυτού μας, που κρίνει και ψάχνει να βρει, πού δεν συμφωνούμε με τους άλλους και ίσως ακόμα, να τους κατακρίνουμε και να τους απορρίπτουμε.

4. Να πάρουμε την ευθύνη για την πραγματικότητα μας και να συγχωρέσουμε τους άλλους για τα λάθη τους και να τους αγαπάμε όπως είναι, σαν συνδημιουργούς στην πραγματικότητα μας,  που μας δίνουν τα ερεθίσματα και τις ευκαιρίες για πνευματική ωρίμανση.

5. Να αναγνωρίσουμε σε όλους το θείο  φως,  που είναι η αληθινή τους φύση και να ευχόμαστε  την επαφή τους με την αλήθεια και την καθοδήγηση που υπάρχουν μέσα τους.

6. Να εκφράσουμε και να εφαρμόσουμε την στάση:  να εστιαστούμε στα πολλά που μας ενώνουν και όχι στα λίγα στα οποία δεν συμφωνούμε. (Γι’ αυτά τα λίγα, να βρούμε λύσεις   στην πορεία – εφόσον έχουμε ξεκινήσει  και  έχουμε την διάθεση για συμφωνία και συνεργασία )

7. Να ενημερώσουμε γραπτά και προφορικά τους πολιτικούς, οικονομικούς, κοινωνικούς και θρησκευτικούς ηγέτες μας, ότι θέλουμε να αφήσουν κάθε άλλο εμπόδιο και εμμονή  και να ενωθούν και να συνεργαστούν για το καλό του συνόλου.

(Εννοείται ότι έκανα όλα τα πιο πάνω σχετικά με τα αδέλφια μου στο πάνελ,  στο περιστατικό που προανέφερα).

Να είστε όλοι καλά.

Ηλίας