Κεφάλαιο 37

Εμείς, ψυχές ως παιδιά

(Επειδή ο ρόλος του παιδιού είναι η πιο μεγάλη πηγή των πεποιθήσεών μας, σας προσφέρουμε εδώ, ένα κομμάτι από το βιβλίο «Οι Ρόλοι που Παίζουμε σαν Ψυχές στην Εξέλιξη» πάνω στο θέμα αυτό.)

Όλοι περνάμε από το ρόλο του παιδιού. Είναι ένας οικουμενικός ρόλος για όλες τις ψυχές. Κάποιοι δεν ωριμάζουν ποτέ και δεν βγαίνουν απ’ αυτόν το ρόλο. Όσο στρεφόμαστε στους άλλους για έγκριση, αποδοχή, αναγνώριση και στήριξη, είμαστε σε κάποιο βαθμό ακόμη στο ρόλο του παιδιού. Δεν έχουμε αναγνωρίσει την εσωτερική ομορφιά, αξία, ασφάλεια, δύναμη και καθοδήγησή μας. Τα περισσότερα εγώ μας λειτουργούν ακόμη σαν ανασφαλή παιδιά.
Όσο δεν παίρνουμε ευθύνη για τη ζωή μας και ρίχνουμε το φταίξιμο για την πραγματικότητά μας στους άλλους, είμαστε ακόμη παιδιά. Όσο φοβόμαστε ακόμη την καταπίεση και επαναστατούμε και αντιδράμε στους κανόνες, τις ευθύνες και τις ιδέες ή τις αντιλήψεις των άλλων, δρούμε ακόμη σαν έφηβοι.
Το να είμαστε ελεύθεροι και αυθόρμητοι δεν έχει σχέση με την αντίδραση ή την επανάσταση. Ελευθερία σημαίνει να υποστηρίζουμε κάτι που πιστεύουμε, άσχετα αν οι άλλοι το υποστηρίζουν ή όχι. Ελευθερία σημαίνει να είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε αυτό που αποτελεί το ύψιστο ενδιαφέρον μας, άσχετα αν οι άλλοι το θέλουν ή όχι. Όταν αντιδράμε, τότε εναντιωνόμαστε σ’ αυτό που θέλουν και πιστεύουν οι άλλοι και χρειάζεται να κάνουμε το αντίθετο, ανεξάρτητα αν είναι προς όφελός μας ή όχι. Συχνά βλάπτουμε τον εαυτό μας και εμποδίζουμε την εξέλιξή μας επειδή είμαστε ακόμη στο ρόλο του παιδιού και αντιλαμβανόμαστε τους άλλους σαν μορφές εξουσίας, προς τις οποίες πρέπει να αντιδράσουμε, ακόμη κι όταν οι αντιδράσεις μας βλάπτουν εμάς.
Μια άλλη παγίδα είναι να φοβόμαστε ότι δεν είμαστε αρκετά δυνατοί, αρκετά σοφοί ή αρκετά καλοί. Όταν το πιστεύουμε, δημιουργούμε μια ανάλογη πραγματικότητα. Φυσικά, αυτό είναι ψευδαίσθηση. Είμαστε θεϊκή συνειδητότητα σε προσωρινό σώμα και νου. Όταν αμφιβάλλουμε για την εσωτερική μας δύναμη και έχουμε έλλειψη αυτοπεποίθησης, συχνά αναζητάμε να δεσμεύσουμε τους άλλους σε σχέσεις αλληλεξάρτησης, υποχρεώνοντάς τους να μας φροντίζουν. Προτιμούμε να μας φροντίζουν οι γονείς μας, παρόλο που είμαστε τώρα ενήλικες.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα με το ρόλο του παιδιού είναι ότι αναζητάμε ακατάπαυστα έγκριση, αποδοχή και αγάπη από άλλους. Φερόμαστε συνεχώς με τρόπο ώστε να πάρουμε επιβεβαίωση από άλλους. Αδιάκοπα παρατηρούμε τις λέξεις, τις εκφράσεις του προσώπου και τη συμπεριφορά ώστε να διακρίνουμε αν μας αποδέχονται και μας εγκρίνουν ή όχι. Πολλοί από μας δεν απελευθερωνόμαστε ποτέ απ’ αυτό και το συνεχίζουμε μέχρι να αφήσουμε το φυσικό μας σώμα. Δίνουμε δύναμη στους άλλους να καθορίσουν πώς νιώθουμε για τον εαυτό μας. Αυτή είναι μια πολύ κουραστική τάση και συχνά μας κάνει να χάνουμε την επαφή με το σκοπό της ζωής μας, τα όνειρά μας και αυτό που είναι πραγματικά σημαντικό για μας. Έχουμε εμμονή με αυτό που χρειάζεται να κάνουμε για να πάρουμε επιβεβαίωση και θαυμασμό από τους άλλους. Είμαστε ακόμη παιδιά που δείχνουμε στους γονείς αυτό που «ζωγραφίσαμε στο σχολείο» για να το θαυμάσουν και να μας πουν πόσο καλό είναι, και επομένως πόσο αξίζουμε. Αυτό είναι ξεκάθαρα ανάγκη του εγώ.
Μια άλλη παιδιάστικη, βασισμένη στο εγώ, συμπεριφορά είναι να χρειαζόμαστε να είμαστε καλύτεροι από τους άλλους ή να είμαστε πρώτοι, με συνέπεια να νιώθουμε κατώτεροι όταν οι άλλοι τα καταφέρνουν καλύτερα. Συχνά τους ζηλεύουμε και δεν μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι με την επιτυχία τους και να την ευχόμαστε. Μπορεί να τους κουτσομπολεύουμε και να αναζητάμε να τους μειώσουμε στα μάτια των άλλων. Αυτό είναι προφανώς μια συμπεριφορά ανάρμοστη για μια ψυχή.
Όταν ταυτιζόμαστε με το ρόλο του παιδιού, μπορεί να αδιαφορούμε για ευθύνες. Τείνουμε να τις αποφεύγουμε και κάνουμε συμφωνίες που δεν τηρούμε. Μπορεί να το κάνουμε, επειδή δεν ενδιαφερόμαστε για το αποτέλεσμα ή από αντίδραση προς την αίσθηση καταπίεσης ή ελέγχου από τους άλλους. Δεν μπορούμε να έχουμε άλλους να εξαρτώνται από μας. Μαζί μ’ αυτό έρχεται η αδιαφορία για το πώς οι πράξεις μας μπορεί να επηρεάζουν τους άλλους. Δεν είμαστε ώριμοι άνθρωποι. Είμαστε ακόμη παιδιά.
Το «φωτισμένο παιδί»
Ο ρόλος του παιδιού περιλαμβάνει, επίσης, πολλές θετικές ιδιότητες, όπως πίστη στους ανθρώπους, ελευθερία έκφρασης, ευαισθησία, απλότητα, ειλικρίνεια, αυθορμητισμό, δημιουργικότητα, χαρά, παιχνιδιάρικη στάση και εκτίμηση της ζωής. Ένα «φωτισμένο παιδί» είναι μια ψυχή, που μέσα στην ενηλικίωσή του έχει διατηρήσει τις θετικές ιδιότητες της παιδικής κατάστασης. Όπως εξήγησε ο Χριστός, δεν μπορούμε να εισέλθουμε στον παράδεισο αν δεν γίνουμε πάλι σαν αθώα παιδιά.
Η παιδική ηλικία είναι ο καιρός της μάθησης, του παιχνιδιού, της αυτοέκφρασης, της χαράς, της ενότητας, της έρευνας και του πειραματισμού με τη ζωή. Αυτές είναι ιδιότητες που θέλουμε να διατηρήσουμε και κατά την ωριμότητά μας.
Ως φωτισμένα παιδιά πιστεύουμε στους ανθρώπους. Αγαπάμε εύκολα, είμαστε ελεύθεροι από φανατισμό και από το να τοποθετούμε τους ανθρώπους σε κατηγορίες. Ο πλούσιος, ο φτωχός, ο μαύρος, ο λευκός, ο Χριστιανός, ο Μουσουλμάνος, ο Εβραίος, ο μορφωμένος, ο αμόρφωτος, ο δυνατός, ο αδύναμος, οι πρόεδροι, οι απλοί πολίτες, ο αστυνομικός, ο πυροσβέστης, ο σωματικά γοητευτικός και ο μη γοητευτικός είναι όλοι εξίσου αγαπητοί σε μας. Δεν έχουμε μάθει ακόμη να δίνουμε σημασία σ’ αυτές τις επιφανειακές όψεις. Δεν μας ενδιαφέρουν η φυλή, η θρησκεία, η κοινωνική τάξη ή οι επαγγελματικές θέσεις. Είμαστε ακόμη αθώοι.
Είμαστε χαρούμενοι, παιχνιδιάρηδες, εφευρετικοί και δημιουργικοί. Μας αρέσει να πειραματιζόμαστε με τη ζωή και δοκιμάζουμε νέους τρόπους προσέγγισης των καταστάσεων. Είμαστε ακόμη ικανοί να νιώθουμε θαυμασμό για το σύμπαν και για όλα όσα βλέπουμε. Μπορούμε να βλέπουμε ανθρώπους και καταστάσεις σαν να είναι για πρώτη φορά και να μην προβάλλουμε πάνω τους τις εμπειρίες του παρελθόντος.

Πιστεύουμε όσα μας λένε οι άνθρωποι. Δεν είμαστε δύσπιστοι και δεν πιστεύουμε πως μας λένε ψέματα ή πως θέλουν κάτι από μας. Πιστεύουμε στα θετικά κίνητρα των ανθρώπων και δεν βλέπουμε συνεχώς ιδιοτελή κίνητρα ή συνομωσίες πίσω από κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα.
Είμαστε ικανοί να φανταστούμε νέες πραγματικότητες. Πιστεύουμε ακόμη στις δυνατότητες της ειλικρίνειας, της φιλίας, της αθωότητας, της φροντίδας για τον άλλο, της ενότητας και της παγκόσμιας ειρήνης. Πιστεύουμε ότι οι άνθρωποι μπορούν να είναι καλοί και να νοιάζονται ο ένας για τον άλλον. Αυτή η αθωότητα και η θετική αντίληψη έλκουν προς εμάς θετικά άτομα και γεγονότα.
Ως φωτισμένα παιδιά, εκφραζόμαστε ανοικτά, απλά και χωρίς παιχνίδια ή ρόλους. Εκφράζουμε τις ανάγκες μας χωρίς παράπονα, κριτική, κατηγορία ή απειλή. Είμαστε ξεκάθαροι για το τι χρειαζόμαστε και δεν έχουμε μάθει ακόμη να νιώθουμε ντροπή ή ενοχή επειδή θέλουμε ή χρειαζόμαστε κάτι. Εύκολα πλησιάζουμε τους άλλους και επίσης εύκολα συγχωρούμε.
Ως φωτισμένα παιδιά, νοιαζόμαστε για τους ηλικιωμένους γονείς μας, αν και όταν μας χρειάζονται. Δεν συσσωρεύουμε μνησικακία για το χρόνο και την ενέργεια που θυσιάζουμε γι’ αυτούς. Το κάνουμε με αγάπη και χαρά. Γι’ αυτό και οι γονείς μας δεν χρειάζεται να παίζουν παιχνίδια μαζί μας και να προσπαθούν να μας ελέγχουν. Επίσης σεβόμαστε το χρόνο και τις ανάγκες μας και προσφέρουμε ό,τι μπορούμε με χαρά και αγάπη και χωρίς ενοχή. Εξηγούμε τα όριά μας, όταν αυτό που μπορούμε να δώσουμε είναι λιγότερο από αυτό που θα ήθελαν οι άλλοι.
Ανακάλυψη εναλλακτικών αντιλήψεων και δημιουργία νέων πραγματικοτήτων
Αξίζω και πάντα άξιζα την αποδοχή, το σεβασμό και την αγάπη, ακόμη κι όταν οι άλλοι δεν μπορούσαν να αναγνωρίσουν την έμφυτη ομορφιά και καλοσύνη μου.
Όταν οι άλλοι δεν μπορούσαν να μου δείξουν την αγάπη και το σεβασμό, που αξίζω και πάντα άξιζα, είναι απλά επειδή εκείνοι υπέφεραν και ήταν δυστυχισμένοι εκείνες τις στιγμές.
Όταν κάποιος είναι θυμωμένος, επιθετικός, με κατηγορεί ή ακόμη και με πληγώνει, είναι επειδή αυτός φοβάται και υποφέρει μέσα του.
Όλοι – ακόμη και οι ενήλικες των παιδικών μας χρόνων – έκαναν το καλύτερο που μπορούσαν κάθε στιγμή, με την ερμηνεία των δικών τους παιδικών εμπειριών που είχε σαν αποτέλεσμα φόβους, προγραμματισμούς, πόνο, θυμό και ενοχή.
Η αξία μου είναι αμετάβλητο γεγονός που δεν μπορεί ποτέ να αυξηθεί ή να μειωθεί από τα λόγια, τις πράξεις ή τα προβλήματα των άλλων.
Στην πραγματικότητα ήμουν πάντοτε ασφαλής σε κάθε περίσταση – η απόδειξη είναι ότι βρίσκομαι εδώ σήμερα.
Σαν ψυχή, πριν από την ενσάρκωση, είχα επιλέξει όλα τα γεγονότα της παιδικής ηλικίας μου, επειδή για κάποιο λόγο (ίσως μια μέρα τον καταλάβω) μού προσφέρουν το τέλειο ερέθισμα για τα μαθήματα και την εξέλιξη που έχω επιλέξει γι’ αυτήν τη ζωή.
Οτιδήποτε μπορεί να έχουν κάνει οι άνθρωποι, που με πλήγωσε, ήταν πάντοτε λόγω της άγνοιάς τους για τη δική τους και τη δική μου αληθινή φύση.
Είμαι μια έκφραση της θεϊκής συνειδητότητας και αυτό το σώμα και ο νους είναι τα προσωρινά οχήματα έκφρασής μου στη γη. Η αξία μου και η ασφάλειά μου δεν εξαρτώνται με κανένα τρόπο από αυτά τα προσωρινά οχήματα έκφρασης.
Όλοι οι ενήλικες της παιδικής μου ηλικίας, ακόμη κι εκείνοι που έπαιξαν το ρόλο των γονιών μου (βιολογικών ή όχι), είναι απλά αδελφές ψυχές στη διαδικασία της εξέλιξης, με τις οποίες έχουμε συμφωνήσει να παίξουμε αυτούς τους ρόλους βάσει ενός πνευματικού συμβολαίου.
Αυτές οι ψυχές που έχω επιλέξει δεν είναι καθόλου τέλειες και βρίσκονται επίσης σε διαδικασία μάθησης. Μαθαίνουμε μαζί εδώ στον υλικό κόσμο. Δεν μπορώ να περιμένω από αυτές να είναι καλύτερες από όσο τους επιτρέπουν οι προγραμματισμοί τους.
Οφείλω αγάπη, φροντίδα και σεβασμό στους γονείς μου, αλλά δεν θα ζήσω τη ζωή μου σύμφωνα με τις δικές τους πεποιθήσεις, όταν αυτές συγκρούονται με τις βαθύτερες αξίες μου. Τους σέβομαι και τους αγαπώ, αλλά ζω τη ζωή μου σύμφωνα με τις δικές μου αξίες.
Δεν ήμουν ποτέ υπεύθυνος για την πραγματικότητα των άλλων. Ο καθένας δημιουργεί τη δική του πραγματικότητα.
Παρόμοια, οι άλλοι δεν ήταν ποτέ υπεύθυνοι για τη δική μου πραγματικότητα.
Είμαι ασφαλής σε κάθε περίπτωση και πάντοτε ήμουν ασφαλής στο παρελθόν, ακόμη κι όταν φοβόμουν.
Αξίζω την αγάπη και την αποδοχή, ακόμη κι όταν κάνω λάθη, τα οποία είναι μέρος της εξελικτικής μου πορείας.
Αξίζω αγάπη και σεβασμό, ακόμη κι όταν δεν κάνω αυτό που θέλουν οι άλλοι. (Φυσικά χρειάζεται να τους αγαπώ κι εγώ, όταν εκείνοι δεν κάνουν αυτό που θέλω εγώ.)
Είμαι ασφαλής μέσα στην αγάπη. Η αγάπη είναι η μεγαλύτερη ισχύς μου.
Αξίζω και πάντοτε άξιζα να με αγαπούν χωρίς όρους, ανεξάρτητα από την ικανότητα των άλλων να μ’ αγαπούν.
Είμαι και πάντοτε ήμουν ασφαλής και αξιαγάπητος, ακόμη κι όταν ήμουν διαφορετικός από τους άλλους ή δεν μπορούσα να ανταποκριθώ στις ανάγκες ή τις απαιτήσεις τους.
Είμαι και πάντοτε ήμουν ασφαλής και αξιαγάπητος, ακόμη κι όταν οι άλλοι ήταν άρρωστοι, δυστυχισμένοι, υπέφεραν, έκριναν, κακοποιούσαν, απέρριπταν, κατηγορούσαν, απειλούσαν, θύμωναν και μισούσαν.
Είμαστε όλοι θεϊκά μοναδικοί και δεν υπήρξε ποτέ, ούτε και τώρα υπάρχει, κανένας λόγος να συγκρίνω τον εαυτό μου με οποιαδήποτε άλλη αδελφή ψυχή στη διαδικασία της εξέλιξης.
Ήταν και είναι πάντοτε απόλυτα φυσικό και αγνό να βιώνω και να εκφράζω τη δοσμένη από το Θεό σεξουαλικότητά μου.
Ανεξάρτητα από την ικανότητα των άλλων να αντιληφθούν την εξυπνάδα και την ικανότητά μου, είμαι σαν όλες τις άλλες ψυχές απόλυτα ικανός να δημιουργήσω τη ζωή που με ικανοποιεί.
Ανεξάρτητα από τη σύγχυση της κοινωνίας και ίσως και του κλήρου πάνω σ’ αυτό το σημείο, ο Θεός πάντοτε αγαπούσε εμένα (και όλους τους άλλους) όπως ήμουν κάθε στιγμή στο παρελθόν – ό,τι κι αν έκανα ή δεν έκανα. Και ακόμη μ’ αγαπάει ακριβώς όπως είμαι σήμερα.

Παρόλο που μπορεί να έχω μάθει στο παρελθόν να ταυτίζω τα χρήματα με την ασφάλεια και την αξία, ήμουν πάντοτε και είμαι και σήμερα ασφαλής και αξίζω, ανεξάρτητα από την οικονομική μου κατάσταση.
Δεν είμαι πια παιδί. Είμαι ενήλικας και μπορώ να δημιουργήσω την πραγματικότητα που επιλέγω.
Τα γεγονότα του παρελθόντος δεν υπάρχουν. Δεν έχουν πια δύναμη πάνω μου, εκτός από τη δύναμη που εγώ τους δίνω. Επιλέγω να αποδέχομαι οτιδήποτε συνέβη, να αγαπώ τον εαυτό μου, να αγαπώ τους άλλους και να αφήνω «αυτό που έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει».
Είμαι και πάντοτε ήμουν ελεύθερος. Σε στιγμές που ένιωσα καταπιεσμένος, η αλήθεια ήταν και είναι ότι αντάλλαξα την ελευθερία μου για ασφάλεια, αποδοχή ή αγάπη. Ήταν μια ελεύθερη επιλογή. Αν τώρα επιθυμώ να κάνω διαφορετικές επιλογές, είμαι ελεύθερος να τις κάνω.