ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤHN ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

 

Αλβέρτος Αϊνστάιν

 

• «Κάθε άνθρωπος αποτελεί τμήμα του όλου, το οποίο ονομάζομε «Σύμπαν», ένα τμήμα περιορισμένο κατά τον χρόνο και τον χώρο. Βιώνει τον εαυτό του, τις σκέψεις και τα συναισθήματά του σαν κάτι χωριστό από τα υπόλοιπα – πράγμα το οποίον είναι ένα είδος οπτικής απάτης της συνειδητότητάς του. Η οφθαλμαπάτη αυτή είναι μία μορφή φυλακής για εμάς, η οποία μας εγκλωβίζει μέσα στις προσωπικές μας επιθυμίες και στην αφοσίωσή μας προς λίγα κοντινά μας πρόσωπα. Έργο μας πρέπει να είναι η απελευθέρωσή μας από την φυλακήν αυτή με την διεύρυνση του κύκλου των συμπαθειών μας, ώστε να περιλαμβάνει κάθε ζωντανό πλάσμα, καθώς και το σύνολο της φύσης, σε όλη της την ομορφιά. Ο αγώνας για ένα τέτοιο επίτευγμα αποτελεί αφ’εαυτού του μέρος αυτής της απελευθέρωσης, και θεμέλιο για την εσωτερικήν ασφάλεια.»

 

Φρίτζιοφ Κάπρα

(Φυσικός και συγγραφέας του «Το ΤΑΟ και η Φυσική» και άλλων βιβλίων)

 

• «Μόλις την θεωρήσομε (την ύλη) σαν μορφή ενέργειας, δεν μας χρειάζεται πλέον να την πιστεύομε ακατάλυτη, αλλά σαν δυνάμενη να μετασχηματισθεί σε άλλες μορφές ενέργειας. Αυτό είναι εφικτόν όταν υποατομικά σωματίδια συγκρούονται μεταξύ τους. Όταν γίνονται τέτοιες συγκρούσεις, τα σωματίδια είναι δυνατόν να καταστρέφονται, και η ενέργεια η οποία πειρκλείεται στις μάζες τους να μετασχηματίζεται σε κινητικήν ενέργεια η οποία κατανέμεται μεταξύ των λοιπών σωματιδίων τα οποία συμμετέχουν στην σύγκρουση. Αντιστ΄ροφως, ότανσυματίδια συγκρούονται με πολύ υψηλές ταχύτητες, η κινητική τους ενέργεια είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθεί για την δημιουργία νέων σωματιδίων.»
• «Τα δυναμικά αυτά πρότυπα, ή «ενεργειακές δέσμες», σχηματίζουν τις σταθερές πυρηνικές, ατομικές και μοριακές δομές οι οποίες συγκροτούν την ύλη, και της προσδίδουν την μακροσκοπικήν όψη της στερεότητας, πράγμα το οποίο μας κάνει να πιστεύομε ότι είναι κατασκευασμένη από κάποιαν υλικήν ουσία.»
• «Σε μακροσκοπικό επίπεδο η άποψη αυτή περί της στερεής ουσίας αποτελεί χρήσιμη προσέγγιση, στο ατομικό όμως επίπεδο δεν έχει νόημα πλέον. Τα άτομα αποτελούνται από σωματίδια, και τα σωματίδια αυτά δεν είναι καμωμένα από κάποιαν υλική ουσία. Όταν τα παρατηρούμε, ποτέ δεν βλέπομε οποιαδήποτε ουσία. Εκείνο το οποίο παρατηρούμε είναι δυναμικά πρότυπα τα οποία συναλλάζουν μεταξύ τους – έναν αδιάλλειπτο χορό ενέργειας». «Η διάκριση μεταξύ ύλης και κενού χώρου χρειάστηκε να εγκαταλειφθεί τελικά όταν έγινε προφανές ότι δυναμικά σωματίδια είναι δυνατόν να εμφανισθούν αυτομάτως από το κενό, και πάλι να εξαφανισθούν μέσα στο κενό, χωρίς να υπάρχει η παρουσία ενός πυρήνα, ή άλλου είδους ισχυρώς αλληλεπιδρώντος σωματιδίου…   Σύμφωνα με την θεωρία του πεδίου, τέτοιου είδους γεγονότα είναι δυνατόν να συμβαίνουν συνεχώς. Το κενό δεν είναι καθόλου άδειο. Περιέχει ένα απεριόριστο αριθμό σωματιδίων τα οποία είναι δυνατόν να εμφανίζονται και να εξαφανίζονται χωρίς τέλος.»
• «Στο σημείο αυτό επομένως υπάρχει ο πλησιέστερος παραλληλισμός με το κενό του Ανατολικού μυστικισμού στην σύγχονη φυσική. Όπως ακριβώς με το κενό της Ανατολής, το «φυσικό κενό» – όπως αποκαλείται στην θεωρία του πεδίου – δεν είναι μια κατάσταση του απλού «τίποτε», αλλά περιέχει το δυναμικό ύπαρξης κάθε είδους μορφής του κόσμου των σωματιδίων. Οι μορφές αυτές, με την σειρά τους, δεν είναι ανεξάρτητες φυσικές οντότητες, αλλά απλώς μεταβατικές εκδηλώσεις του υποκείμενου κενού. Όπως αναφέρουν τα ιερά κείμενα «η μορφή είναι κενότητα και η κενότητα είναι πράγματι μορφή».»
• «Η σχέση μεταξύ των εν δυνάμει υπαρκτών σωματιδίων και του κενού είναι ουσιαστικά μια δυναμική σχέση. Στην πραγματικότητα το κενό είναι ένα «ζωντανό Κενό», παλλόμενο με ατέλειωτους ρυθμούς δημιουργίας και καταστροφής. Η ανακάλυψη της ποιότητας του δυναμικού ενός κενού αντιμετωπίζεται από πολλούς φυσικούς σαν μια από τις σημαντικότερες ανακαλύψεις της σύγχρονης φυσικής. Από τον ρόλο του σαν άδειου δοχείου των φυσικών φαινομένων το κενό αναδύθηκε σαν ένα δυναμικό μέγεθος ύψιστης σημασίας. Με τον τρόπον αυτό τα αποτελεσματα της σύγχρονης φυσικής φαίνεται ότι επιβεβαιώνουν τα λόγια του Κινέζου σοφού Τσουάνγκ Τσε: «Όταν συλλάβομε ότι το μέγα κενό είναι γεμάτο από ενέργεια (CHI), τότε καταλαβαίνομε ότι δεν υπάρχει αυτό το οποίο εννοούμε σαν τίποτε».»
• «Η κύρια παραδοχή της θεωρίας της σχετικότητας είναι ότι η γεωμετρία… αποτελεί κατασκεύασμα της λογικής. Μόνον όταν γίνει δεκτή αυτή η αποκάλυψη θα κατορθώσει ο νους να αισθανθεί ελεύθερος να παραβιάσει τις από ανέκαθεν αποδεκτές αντιλήψεις περί χώρου και χρόνο, να εκτιμήσει την κλίμακα των διαθέσιμων δυνατοτήτων προδιορισμού τους, και να επιλέξει την διατύπωση η οποία συμφωνεί με την παρατήρηση». Σύμφωνα με την θεωρία της σχετικότητας, ο χρόνος και ο τόπος ενός γεγονότος εξαρτώνται από το σημείο από το οποίο το βλέπει ο παρατηρητής. Ένα συγκεκριμένο γεγονός ή αντικείμενο είναι δυνατόν να υπάρχει σε διαφορετικές διαστάσεις χώρου και χρόνου για διαφορετικούς παρατηρητές. Η επ’ αυτού αλήθεα είναι προφανής. Δύο άτομα τα οποία βλέπουν το ίδιο αντικείμενο ή γεγονότα, πράγμα το οποίο γνωρίζει καλά κάθε καλλιτέχνης… Όμως, αναφορικά με τον χρόνο, «η χρονική τάξη δύο συμβάντων εθεωρείτο ότι ήταν ανεξάρτητη από τον παρατηρητή. Προσδιορισμοί, όπως «πριν», «μετά» ή «ταυτόχρονα» εθεωτούντο ότι είχαν μιαν απόλυτη έννοια, ανεξάρτητα από οποιοδήποτε σύστημα συντεταγμένων».

«Ο Αϊνστάιν αναγνώρισε ότι και οι χρονικές προδιαγραφές είναι επίσης σχετικές, και εξαρτώνται από τον παρατηρητή. Στην καθημερινή ζωή η εντύπωση ότι είμεθα σε θέση να ρυθμίζομε τα γεγονότα γύρω μας κατά μία και μοναδική χρονικής αλληλουχία οφείλεται στο γεγονός ότι η ταχύτητα του φωτός – 186.000 μίλια (ή 300.000 χιλιόμετρα) ανά δευτερόλεπτο – είναι τόσο μεγάλη, συγκρινόμενη με οποιανδήποτε άλλη ταχύτητα την οποία βιώνουμε, ώστε το μόνο συμπέρασμά μας είναι ότι παρατηρούμε τα γεγονότα την στιγμή κατά την οποία συμβαίνουν. Αυτό όμως δεν είναι σωστό. Το φως χρειάζεται να διανύσει κάποιο χρόνο από το γεγονός μέχει τον παρατηρητή. Συνήθως ο χρόνος αυτός είναι τόσο σύντομος, ώστε η διάδοση του φωτός να θεωρείται στιγμιαία. Όταν όμως ο παρατηρητής κινείται με μεγάλη ταχύτητα σε σύγκριση με το παρατηρούμενο φαινόμενο το χρονικό διάστημα μεταξύ του γεγονότος και της παρατήρησής του παίζει κρίσιμο ρόλο στην αντίληψη της αλληλουχίας των γεγονότων. Ο Αϊνστάιν συνειδητοποίησε ότι στην περίπτωση αυτή παρατηρητές κινούμενοι με διαφορετικές ταχύτητες θα κατατάξουν τα γεγονότα διαφορετικά.».

• «Η πραγματική επανάσταση η οποία ήλθε με την θεωρία του Αϊνστάιν… ήταν αυτή: Η εγκατάλειψη της ιδέας ότι το χωροχρονικό σύστημα συντεταγμένων έχει αντικειμενικήν υπόσταση σαν ιδιαίτερη φυσική οντότητα. Αντί γι’ αυτό η θεωρία της σχετικότητας θεωρεί ότι οι χωροχρονικές συντεταγμένες αποτελούν απλά τα στοιχεία της γλώσσας την οποία χρησιμοποιεί ο παρατηρητής για να περιγράψει το περιβάλλον του».
• «Πρόκειται πράγματι για μια τελείως καινούγια κατάσταση. Κάθε αλαγή στο σύστημα των συντεταγμένων αναμειγνύει χώρο και χρόνο κατά κάποιο μαθηματικώς σαφώς καθορισμένο τρόπο. Αυτά τα δύο δεν γίνεται πλέον να διαχωρισθούν, επειδή εκείνο το οποίον αποτελεί για ένα παρατηρητή χώορ για έναν άλλον θα είναι ανάμειξη χώρου και χρόνου. Η θεωρία της σχετικότητας απέδειξεν ότι ο χώρος δεν είναι τρισδιάστατος και ο χρόνος δεν αποτελεί ιδιαίτερο μέγεθος. Και τα δύο είναι συνδεδεμένα κατά τρόπον απόλυτο και αδιαχώριστο, και σχηματίζουν ένα τετραδιάτατο συνεχές, το οποίο ονομάζομε «χωροχρόνο».»

 

 

 

 

Χέρμαν Μινκόφσυ

 

• «Οι απόψεις, τις οποίες πρόκειται να εκθέσω ενώπιόνσας, σχετικά με τον χώρο και τον χρόνο, πήγασαν απ’ το έδαφος της πειραματικής φυσικής, και εκεί ακριβώς ευρίσκεται η δύναμή τους. Είναι ριζοσπαστικές. Από τώρα και στο εξής ο χώρος και ο χρόνος, αφ’ εαυτού τους, καταδικάζονται να ξεθωριάσουν και να καταλήξουν απλές σκιές, και μόνον ένα είδος ένωσης και των δύο θα διατηρήσει μιαν ανεξάρτητη πραγματικότητα.»

 

 

Ντ.Τ. Σουζούκι                    (Δάσκαλος του Ζεν)

 

• «Η σημασία της αβαταμασάκα και η φιλοσοφία της είναι ασύλληπτη, εκτ΄ςο από την περίπτωσην όπου θα έχομε βιώσει, έστω και για μία φορά… μία κατάσταση πλήρους σύντηξης και ρευστότητας, όπου δεν υπάρχει πλέον διάκριση μεταξύ νου και σώματος, υποκειμένου και αντικειμένου…   Κοιτάζομε γύρω μας και αντιλαμβανόμεθα ότι κάθε αντικείμενο σχετίζεται με κάθε άλλο αντικείμενο… όχι μόνο κατά τον χώρο, αλλά και κατά τον χρόνο. Το γεγονός το οποίο προκύπτει από την καθαρήν εμπειρία είναι ότι δεν υπάρχει χώρος άνευ χρόνου, και ούτε χρόνος άνευ χώρου. Είναι διαστάσεις αλληλοδιαπερατές.»

 

 

Φρίτζιοφ Κάπρα

 

• «Δύναμη και ύλη, σωματίδια και κύτταρα, κίνηση και ακινησία, ύπαρξη και ανυπαρξία, όλα αυτά είναι μερικές από τις αντίθετες ή αντιτιθέμενες απόψεις τις οποίες η σύγχρονη φυσική τις έχει υπερβεί. Από όλα αυτά τα ζεύγη των αντιθέτων, το τελευταίο φαίνεται να είναι το πιο θεμελιώδες, και παρ’ όλα ταύτα στην ατομική φυσική πρέπει να προχωρήσομε πέραν της εκδοχής της ύπαρξης και της ανυπαρξίας».

«Στο ατομικό επίπεδο επομένως τα σταθερά υλικά ντικείμενα της κλασικής φυσικής διαλύονται σε πρότυπα πιθανοτήτων, και τα πρότυπα αυτά δεν εμφανίζουν πιθανότητες πραγμάτων, αλλά μάλλον πιθανότητες διασυνδέσεων. Η κβαντική θεωρία μας υποχρεώνει να θεωρούμε το σύμπαν όχι σαν συλλογή φυσικών αντικειμένων, αλλά μάλλον σαν ένα περίπλοκο ιστό σχέσεων μεταξύ τνω διαφόρων τμημάτων ενός ενοποιημένου συνόλου».

 

Ας εξετάσομε την καταπληκτικήςν ομοιότητα μεταξύ των δύο κατωτέρω αποσπασμάτων, του πρώτου εκ μέρους ενός επιστήμονα, και του δευτέρου ενός ατόμου το οποίο περιγράφει μίαν πνευματικήν εμπειρία.

 

Ο επιστήμων

 

• «Επομένως ο κόσμος ομοιάζει σαν ένας πολυσύνθετος ιστός γεγονότων, εντός του οποίου διαφόρων ειδών διασυνδέσεις εναλλάσσονται, ή αλληλοεπικαλύπτονται, ή συνδυάζονται, και ως εκ τούτου προσφιορίζουν την υφή του συνόλου.»

 

Η περιγραφή μιας πνευματικής εμπειρίας:

 

• «Το υλικό αντικείμενο αποβαίνει… κάτι διαγορετικό από ότι βλέπομε πλέον, όχι ένα ξεχωριστό αντικείμενο στο βάθος ή στο περιβάλλον της υπόλοιπης φύσης, αλλά ένα αδιαίρετο τμήμα, και ακόμη, κατά ένα λεπτό τρόπο, μιαν έκφραση της ενότητος παντός του ορατού.»

 

Τζαλλοουντίν Ρούμι                    (Ποιητής Σούφι)

 

• «Πέθανα σαν ορυκτό και έγινα φυτό,

πέθανα σαν φυτό και αναδύθηκα σαν ζώο,

πέθανα σαν ζώο και ήμουν άνθρωπος.

Γιατί να φοβάμαι; Πότε ζημιώθηκα πεθαίνοντας;

 

Ακόμη μια φορά θα πεθάνω σαν άνθρωπος,

για να πετάξω με τους ευλογημένους αγγέλους.

Αλλά κι απ’ τον Θεό, πρέπει να χαθούν.

Όταν θα έχω θυσιάσει την αγγελική ψυχή μου

Θα γίνω ότι κανένας νους δεν φαντάστηκε ποτέ.

Ω! Ας πάψω να υπάρχω! Επειδή η ανυπαρξία

Αναγγέλει με ήχους οργάνων!

«Σε Εκείνον θα επιστρέψομε».

 

 

         ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΡΙ ΣΑΤΥΑ ΣΑΙ ΜΠΑΜΠΑ

 

• «Είσθε το Άπειρο στον ρόλο του Πεπερασμένου, το άμορφο Άπειρο το οποίο εμφανίζεται σαν Απειροστό με μορφή, το Απόλυτο στην προσποίηση του Σχετικού, η Ψυχή με συμπεριφορά Σώματος, το Μεταφυσικό μεταμφιεσμένο σαν κάτι απλά Φυσικό. Το συμπαντικό Πνεύμα αποτελεί την Βάση κάθε όντος. Ο Ουρανός ήταν εκεί πριν να κτισθεούν οι οικοδομές από κάτω του. Τις διαπερνούσε και τις διαπότιζε για κάποιο χρονικό διάστημα, και μετά εκείνες σωριάσθηκαν και έγιναν όγκοι από χώματα και πέτρες, αλλά ο ουρανός δεν ένιωσε τίποτε. Με τον ίδιο τρόπο το Πνεύμα διαποτίζει το σώμα, και συνεχίζει να υφίσταται και όταν το σώμα καταντήσει σκόνη.
• «Οι σοφοί διατύπωσαν τρείς κατηγορίες οι οποίες περιλαμβάνουν τον κόσμο τον οποίον μας είναι δυνατόν να γνωρίζομε. (Θεός, Φύση και άνθρωπος). Όταν βλέπομε τον Θεό μέσα από τον καθρέπτη της Φύσης, εμφανίζεται σαν Εγώ. Ας αφαιρέσομε τον καθρέπτη και θα μείναι μόνο ο Θεός. Η εικόνα συγχωνεύεται με το Αρχετυπικό. Ο άνρθωπος δεν είναι παρά η εικόνα του Θεού, ακόμα και η Φύση μία όψη του Θεού είναι. Η πραγματικότητα είναι Αυτός (ο Θεός) μόνος. Η αρχή της Φαινομενικότητας η οποία μας εξαπατά σαν πολλαπλή εκδήλωση είναι ψευδαίσθηση. Δεν είναι κάτι εκτός Θεού, είναι εγγενής εντός του Θεού, όπως ακριβώς όλες οι δυνάμεις είναι εγγενείς εντός του.»
• «Είστε η εικόνα του Υπέρτατου Πνεύματος, η εικόνα η οποία αντανακλάται στο σώμα, μέρος και αυτό του Κόσμου. Το πρωταρχικό θείο Πνεύμα, το εξατομικευμένο πνεύμα, το οποίο είναι η εικόνα, και ο αντικειμενικός κόσμος, μέρος του οποίου αποτελεί το σώμα, αυτές είναι οι τρείς οντότητες οι ονομαζόμενες Θεός – Άτομο – Κόσμος. Οι Πνευματικές Πειθαρχίες επιτυγχάνονται την στιγμή κατά την οποία είσθε σε θέση είτε να απαρνηθείτε τον αντικειμενικό κόσμο σαν απάτη, ή να τον αναγνωρίσετε σαν το ίδιο το Υπέρτατο Πνεύμα και μόονο. Όταν φεύγει ο καθρέπτης, εξαφανίζεται επίσης και η εικόνα. Όταν ο καθρέπτης χαθεί, χάνονται δύο οντότητες, ο καθρέπτης και η αντανάκλαση την οποίαν αυτός προβάλλει. Και τότε, σεις ενώνεστε με το Θείον.»
• «Ο άνθρωπος δεν είναι απλό δίποδο, ένα ζώο το οποίο βαδίζει καμαρωτό με δύο πόδια αντί για τέσσερα. Έχει το μοναδικό πεπρωμένο να κατανοεί και να εκτιμά την ομορφιά, την αλήθεια, την καλοσύνη, την αρμονία, την μελωδία, και να παρέχει στον εαυτό του, καιστους άλλους, αγάπη, συμπόνοια και συμπάθεια. Είναι ικανός να διερευνά όχι μόνον τα μυστικά της φύσης, αλλά και το δικό του μυστήριο, και να ανακαλύπτει τον Θεό, ο οποίος ευρίσκεται πίσω και από την φύση, και από τον εαυτό του. Το πεπρωμένο αυτό του το κρύβουν τα νέφη της έπαρσης και της άγνοιας».
• «Το «ΕΓΩ ΕΙΜΙ» αναφέρεται στο Πνεύμα, το οποίο ευρίσκεται παντού και πάντοτε. Το Πνεύμα είναι όπως ο λέων, άφοβο. Ο «φόβος» αναφέρεται στο σώμα, το οποίο είναι υποκείμενο στην ανησυχία, κατάθλιψη, τρόμο, φόβο. Μοιάζει με πρόβατο, το οποίο παραπαίει δεξιά και αριστερά, αναζητεί συνεχώς πληροφορίες, συλλέγει πληροφορίες, ερωτά. Ενώ το πνεύμα, ο λέων, είναι όλο θάρρος και άφοβο. Το «Πνεύμα» είναι ο Θεός. Συ είσαι Θεός. Ο Θεός είναι πανταχού παρών. Αυτό το «ΕΓΩ» είσαι συ. Εκείνο το «ΕΓΩ» είσαι συ. Συ είσαι το παν».
• «Ο Οίκος του Θεού δεν ευρίσκεται στους αόρατους παραδείσους. Ο Θεός δεν κατοικεί σε κάποιο μέγαρο πάνω από τα σύννεφα, ούτε είναι ένα πνεύμα το οποίο αγωνίζεται να αναδυθεί από τα έγκατα της γης, ή από μέσα από κάποιο κρυφό σπήλαιο. Ο Θεός είναι η ζώσα ουσία της όλης δημιουργίας και του κάθε πλάσματος. Πρόκειται για την Θείαν Εσώτερη Συνειδητότητα κάθε ανθρώπινης ύπαρξης. Ακτινοβολεί Θείαν Αγάπη μέσα από κάθε ανθρώπινη καρδιά.»
• «Κανείς δεν γνωρίζει το μυστήριο του ηλεκτρικού ρεύματος, την αιτία της διαγωγής του, την ακριβή φύση της προέλευσης και της ροής του. Όμως το μεταχειριζόμεθα σε χίλιες χρήσεις και εκδηλώνεται μέσα από χιλιάδες συσκευές και όργανα. Με τον ίδιο τρόπο και ο Θεός είναι επίσης παρών παντού, όμως το μόνο μέρος Του το οποίο είμεθα ικανοί να αντιληφθούμε είναι εκείνο το οποίο εμφανίζεται στο δικό μας πεδίο αντίληψης. Οι κοινοί άνθρωποι θα ορκίζονταν ότι η γη δεν κινείται. Στην ποίηση εμφανίζεται σαν το σύμβολο της σταθετότητας, όμως έχει δύο κινήσεις οι οποίες είναι, και οι δύο, απίστευτα ταχείες. Περριστρέφεται γύρω από τον άξονά της με ταχύτητα ανώτερη των χιλίων μιλίων την ώρα, και, ταυτόχρονα κινείται γύρω από τον Ήλιο με καταπληκτική ταχύτητα! Μήπως το αντιλαμβανόμαστε αυτό ενώ συμβαίνει; Και ο Θεός επίσης είναι μια πραγματικότητα εντός μας και εντός κάθε πράγματος, αλλά δεν Τον αντιλαβανόμεθα, όπως μας διαφεύγει και η κίνηση της γης.»
• «Τίθεται όμως το ερώτημα – Και γιατί δεν τον βλέπομε; Λοιπόν, είναι σαν το βούτυρο μέσα στο γάλα, μέσα σε κάθε του σταγόνα, μέσα και παντού. Αν θέλομε να δούμε το βούτυρο, απαιτούνται κάποιες διαδικασίες – βρασμός, πήξιμο, κτύπημα κλπ. Με τον ίδιο τρόπο, με διάφορες Πνευματικές πειθαρχίες, όπως είναι η σιωπηλή επανάληψη του Ονόματος του Θεού, είναι δυνατόν να οραματιστούμε Εκείνον ο Οποίος ενοικεί στην καρδιά μας. Ο Ενυπάρχων Θεός είναι δυνατόν να βιωθεί σαν αντικειμενικά Πραγματικός.»
• «Ο Θεός δεν είναι κάτι εξβτερικό, όχι έξω από σένα. Ο Θεός είναι εντός σου. Συ δεν είσαι άνρθωπος, είσαι ο ίδιος ο Θεός. Δεν είσαι ένα άτομο αλλά τρία, εκείνο το οποίο νομίζεις ότι είσαι (υλικό), εκείνο το οποίο οι άλλοι νομίζουν ότι είσαι (νοητικό) και εκείνο το οποίο πραγματικά είσαι, δηλαδή Θεός.»
• «Μην πλανάσαι ότι ο Θεός είναι κάπου και πρέπει να Τον αναζητήσεις. Ο Θεός είναι εντός σου, και όταν φθάσεις να το καταλάβεις αυτό, και όταν κατορθώσεις νανα πτύξεις και να προβάλλεις τις πνευματικές δυνάμεις από εντός σου, τότε θα δεις τον Θεό. Βαδίζεις την ατραπό της εγκόσμιας συνειδητότητας, και όχι της υπερ-συνειδητότητας. Όταν εισέλθεις στην ατραπό της υπερ-συνειδητότητας, θα αποκτήσεις επίγνωση και θα καταστείς ικανός να δεις την Αλήθεια.»
• «Ο Θεός είναι πιο αιθέριος και από τον αιθέρα, ακι γεμίζει και την πιο ελάχιστη ρωγμή με το Μεγαλείο Του. Πρέπει να αναπτυχθείς υπερβαίνοντας τα είδωλα, τις εικόνες και τις παραστάσεις. Είναι υλικά νηπιαγωγείου για την πνευματική σχολή. Αναζήτησε την γνώση της Θείας Ενέργειας, η οποία δεν φέρει τα βάρη της Ονομασίας και της Μορφής. Άνελθε υψηλότερα στα αιθέρια ύψη του Αγνού, Άνευ Ιδιοτήτων, Υπερβατικού Εκείνου.»
• «Όλη η Ενέργεια, η Δύναμη ακι η Ευφυία είναι εντός σου, και δεν έχεις λόγο να τις αναζητείς έξω σου. Ο Θεός, ο εκδηλούμενος σαν Χρόνος, Χώρος και των πάντων Αίτιο, είναι εντός σου, γιατί λοιπόν αισθάνεσαι αδύναμος και αβοήθητος; Ο άνρθωπος άγεται και φέρεται από τις φιλοδοξίες του και τον πόθο του να τις πραγματοποιήσει. Πρέπει όμως να γνωρίζει και που ευρίσκεται, και που θα πρέπει να θέλει να φθάσει.»

 

* * *