Η Δύναμη και η Αναγκαιότητα της Αλήθειας

Η Δύναμη και η Αναγκαιότητα της Αλήθειας και της Πνευματικής Σιγουριάς σε Δύσκολες Στιγμές.

Όλοι θέλουμε ευτυχία.

Επιθυμούμε και επιδιώκουμε να έχουμε με κάθε τρόπο αυτά που πιστεύουμε ότι μας δίνουν ευτυχία.

Για να νιώθουμε ευτυχία θέλουμε να έχουμε ασφάλεια, ελευθερία, υλικά αγαθά, αναγνώριση και σεβασμό, ανέσεις, δημιουργική έκφραση, αγάπη, γνώσεις, εξέλιξη και σταδιακά την υπέρβαση του σώματος, του νου και της ψευδαίσθησης της ξεχωριστότητας.

Χρειαζόμαστε όλα αυτά επειδή έχουμε χάσει την επαφή μας με την εσωτερική μας πνευματική φύση που είναι αιώνια και πάντα σε πληρότητα και ευδαιμονία.

Είμαστε αιώνιες πνευματικές οντότητες που προβάλλουμε και εκφράζουμε την συνειδητότητα μας μέσα από το υλικό μας σώμα και το νού εδώ στο υλικό πεδίο.

Ωστόσο, συμβαίνει, να ξεχνάμε την πνευματική μας καταγωγή και να ταυτιζόμαστε με το υλικό μας σώμα, που είναι απλώς το μέσο, το εργαλείο της έκφρασης σ’ αυτό το επίπεδο.

Όταν ταυτιζόμαστε με το σώμα και την προσωπικότητα, τότε βιώνουμε φόβο, επειδή είναι και τα δυο ευάλωτα και θνητά. Από το φόβο μας προσκολλόμαστε σε αυτά που έχουμε λανθασμένα προγραμματίσει ότι θα μας προσφέρουν ασφάλεια, αξία, ελευθερία και πληρότητα.

Οι προσκολλήσεις αυτές, δημιουργούν ακόμα περισσότερο φόβο επειδή τώρα έχουμε εξωτερικεύσει την πηγή της αξίας, της ασφάλειας, της ελευθερίας και της πληρότητας έξω από τον εαυτό μας, πχ ανθρώπους, υλικά αγαθά, χρήματα, τίτλους, ιδέες και θέσεις, που είναι ρευστά, μεταλλασσόμενα και όχι κάτω από τον δικό μας έλεγχο.

Αυτό δημιουργεί έναν επί πλέον φόβο και άγχος ακόμα και όταν τα έχουμε αυτά που επιθυμούμε, επειδή ζούμε με το διαρκή φόβο ότι μπορεί να τα χάσουμε, υποφέρουμε και να είμαστε δυστυχισμένοι.

Φοβόμαστε μήπως χάσουμε αυτά πού πιστεύουμε ότι είναι απαραίτητα για να είμαστε καλά και ευτυχισμένοι. Αρχίζουμε να νιώθουμε πανικό και μπορεί να καταλήγουμε σε ανήθικες κινήσεις ακόμα και στη βια για να προστατεύουμε ή να αποκτήσουμε αυτά στα οποία είμαστε προσκολλημένοι ? λόγω ακριβώς της ψευδαίσθησης μας αυτής.

Σε αυτή την κατάσταση της

εσφαλμένης ταύτισης, βιώνουμε:

1ο Φόβο ότι δεν θα αποκτήσουμε αυτό που υποτίθεται ότι πρέπει να έχουμε για να είμαστε ασφαλείς ή να νιώθουμε πληρότητα.

2ο Όταν τα έχουμε όλα ή μερικά από αυτά, δεν ησυχάζουμε αλλά φοβόμαστε μήπως τα χάσουμε.

3ο Νιώθουμε αδικία, πόνο, απογοήτευση όταν δεν μπορούμε για κάποιο λόγο να τα έχουμε.

4ο Νιώθουμε προδοσία, θυμό και μίσος προς αυτούς που θεωρούμε ότι μπορεί να είναι η αίτια να μην αποκτήσουμε ή να χάσουμε αυτά που θέλουμε.

5ο Νιώθουμε ζήλια προς αυτούς που έχουν αυτά που θέλουμε.

6ο Νιώθουμε αυτοαπόρριψη, ντροπή και ενοχή όταν δεν καταφέρνουμε να τα έχουμε ή τα καταφέρνουμε με ανήθικους τρόπους.

7ο Και όταν δεν μπορούμε να διανοηθούμε πως θα αποκτήσουμε αυτά στα οποία είμαστε προσκολλημένοι και δεν μπορούμε να διανοηθούμε ότι μπορούμε να είμαστε καλά χωρίς αυτά, νιώθουμε απελπισία και κατάθλιψη.

Όλα αυτά τα αρνητικά συναισθήματα και ο πόνος και η σύγκρουση για μας και τους γύρω μας φαίνεται να δημιουργούνται λόγω μιας, κατά κάποιο τρόπο, ηθελημένης πνευματικής αμνησίας προκειμένου να εκτελέσουμε μια αποστολή σε ανθρώπινο επίπεδο. Το έργο της ενότητας και της ενοποίησης «των επί μέρους», με ελεύθερη βούληση και συνειδητή επιλογή.

Ναι, φαίνεται ότι συμφωνήσαμε να λησμονήσουμε την πνευματική μας καταγωγή και να έχουμε την κοινωνική ψευδαίσθηση ότι ο καθένας μας είναι ξεχωριστός από τους άλλους, για να μπορούμε να έχουμε την δυνατότητα της επιλογής, να καλλιεργούμε πάλι και πάλι την ελεύθερη βούληση και την συνειδητή επιλογή της ενότητας. Να εναρμονιζόμαστε σε κάθε δύσκολη περίσταση με την ανώτερη πνευματική μας διάσταση. Να αναγνωρίζουμε σε κάθε στιγμή ποιοι πραγματικά είμαστε, ποιοι είναι οι άλλοι και τι γίνεται εδώ στον πλανήτη.

Έχουμε την ελεύθερη βούληση μέσα σε αυτές τις δύσκολες μέρες, όπου δεν υπάρχει η σιγουριά που ικανοποιεί προσκολλήσεις μας, να λειτουργήσουμε με φόβο και βια ή με την ανώτερη μας φύση, τη μοναδική λύση που είναι ενότητα, μοίρασμα και συνεργασία. Πραγματοποιήσαμε την άνεση της υλικής αφθονίας αλλά δεν μάθαμε το μάθημα της ενότητας και συνεργασίας.

Τώρα, μέσα από την παγκόσμια κρίση, έχουμε συμφωνήσει υποσυνείδητα σαν ψυχές (που είναι άλλο επίπεδο από το επίπεδο της προσωπικότητας) να δώσουμε στον εαυτό μας μια ευκαιρία, να συνδεθούμε με την αλήθεια μέσα από άλλες συνθήκες.

Η ελπίδα είναι ότι έχουμε απομυθοποιήσει σε κάποιο βαθμό τις εξωτερικές πηγές ευτυχίας και είμαστε έτοιμοι να αναγνωρίσουμε και να βιώσουμε την αληθινή μας αιώνια, άτρωτη φύση. Είναι ώρα να βιώσουμε την αξία, την ασφάλεια και την ελευθερία μας όχι μέσα από εξωτερικές συνθήκες και προσκολλήσεις αλλά από ιδιότητες, που είναι μέσα μας, και είναι δεδομένες, αμετάκλητες και αδιαπραγμάτευτες.

Η ασφάλεια είναι μια ιδέα

Η ασφάλεια και η ευτυχία βασίζονται στις πεποιθήσεις μας και όχι στις εξωτερικές καταστάσεις. Μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι με δυο τρόπους.

1. Είτε να έχουμε όλα αυτά που πιστεύουμε ότι «πρέπει να έχουμε» για να νιώθουμε ασφαλείς και ευτυχισμένοι (παρόλο που περίπου 5 δισεκατομμύρια άλλοι ανθρώποι έχουν καταφέρει να είναι καλά και ευτυχισμένοι χωρίς τίποτε από αυτά που πιστεύουμε ότι πρέπει να έχουμε.)

(Ασχολιόμαστε με αυτήν την προσέγγιση στα σεμινάρια μας για το πως να πραγματοποιήσουμε στόχους και ανάγκες.)

2. Είτε να συνειδοποιήσουμε και να βιώσουμε το πλούσιο εσωτερικό μας κόσμο και να μπορούμε να είμαστε καλά και ευτυχισμένοι με ελάχιστες προϋποθέσεις. Θα συζητήσουμε αυτήν την προσέγγιση σήμερα.

Η ιδανική λύση είναι ένας συνδυασμός των δύο που εκφράζεται στην προσευχή του Αγ. Φραγκίσκου

Θεέ μου, δώσε μου τη δύναμη να αλλάξω αυτά που μπορώ, την ηρεμία να δεχτώ αυτά που δεν μπορώ να αλλάξω και τη σοφία να διακρίνω μεταξύ των δυο.

Αλήθειες που μας Απελευθερώνουν.

Ποιες είναι οι αλήθειες που χρειαζόμαστε να θυμηθούμε για να μπορούμε να νιώθουμε την εσωτερική ασφάλεια και πληρότητα που χρειαζόμαστε, ακόμα και όταν οι εξωτερικές συνθήκες είναι δύσκολες ? και δεν νιώθουμε σίγουροι ότι όλες οι ανάγκες και προσκολλήσεις μας θα ικανοποιηθούν.

1. Είμαστε αιώνια, αγγελικά, πνευματικά όντα, εκφράσεις της Θείας συνειδητότητας. Για μας δεν υπάρχει ούτε γέννηση και ούτε θάνατος. Υπάρχει μόνο η προσωρινή προβολή της αιώνιας συνειδητότητας μας μέσα στην ύλη (γέννηση) και η απόσυρση από το προσωρινό υλικό όχημα (θάνατος).

2. Όλοι οι αγαπημένοι μας για τους οποίους έχουμε έννοια είναι επίσης αιώνιες αγγελικές ψυχές, με πνευματικές αφετηρίες, που έχουν δεχτεί προσωρινά να προβάλουν την συνειδητότητα τους μέσα στην ύλη με το σώμα και την προσωπικότητα τους. Οι αγαπημένοι μας δε γεννιούνται και δεν πεθαίνουν. Απλώς επιτρέπουν ένα μέρος της συνειδητότητας τους να προβάλλεται στο υλικό πεδίο και όταν έχουν ολοκληρώσει τα μαθήματα ή/και τα έργα τους αποσύρουν την συνειδητότητα τους από τα οχήματα αυτά.

3. Όλοι οι άλλοι που παίζουν τους ρόλους τους γύρω μας, πολιτικοί, εξουσίες, αντιεξουσιαστές, επαναστάτες, συντηρητικοί, φιλελεύθεροι, αυτοί που μας αρέσουν και που δεν μας αρέσουν είναι επίσης αιώνια αγγελικά όντα που συμμετέχουν μαζί μας σε μια διαδικασία για να εξελίσσουμε την ικανότητα μας να βιώνουμε και να εκφράζουμε την εσωτερική μας Θεία αρμονία.

Μερικοί από αυτούς θα παίζουν ρόλους που συμπαθούμε επειδή μας κάνουν να νιώθουμε ασφαλείς, και άλλοι θα έλκουν τη δυσαρέσκεια, την κριτική, την απόρριψη και το θυμό μας επειδή η συμπεριφορά και οι αντιλήψεις τους μας ξυπνούν φόβους για την ασφάλεια, την αξία και την ελευθερία μας.

Είναι φυσικό να νιώθουμε αρνητικά προς τα άτομα αυτά, αλλά είναι απαραίτητο να καταλάβουμε ότι, σαν ψυχές, είμαστε μια ενιαία συνειδητότητα με αυτούς και ότι απλώς παίζουν τον ρόλο τους στην ομαδική μας εξέλιξη. Μπορεί να χρειαστεί να τους εμποδίζουμε σε μερικές ανήθικες πράξεις, αλλά η πρόκληση μας είναι να τους αντιλαμβανόμαστε πάντα σαν αδελφές ψυχές και να τους αγαπάμε.

4. Ο καθένας από μας έλκει από το σύμπαν ή από το κβαντικό πεδίο των άπειρων πιθανοτήτων, ακριβώς αυτό που χρειάζεται σαν ερέθισμα για την εξέλιξη του. Έχουμε την ελεύθερη βούληση να αγνοήσουμε το μάθημα και να συσσωρεύουμε αρνητικά συναισθήματα προς τους άλλους, τον εαυτό μας και τη ζωή γενικά. Έχουμε όμως επίσης την ελεύθερη βούληση να υπερβαίνουμε την άγνοια, την ξεχωριστότητα, τη αποξένωση και το φόβο και να συνδεθούμε με την εσωτερική πραγματικότητα του εαυτού μας, των άλλων και της ζωής που είναι μια ενιαία οικουμενική συνειδητότητα, που εκφράζεται μέσα από τον καθένα μας.

Είμαστε όλοι ένα ον, ένα πνεύμα, ένα σύνολο ψυχών που δίνουμε ο ένας στον άλλον ερεθίσματα, προσυμφωνημένα, απλώς ως ευκαιρίες, για την αμοιβαία μας εξέλιξη.

5. Ο καθένας είναι ο αποκλειστικός δημιουργός της πραγματικότητας του.

Δημιουργούμε την πραγματικότητα μας ατομικά, οικογενειακά και κοινωνικά με τις συμπεριφορές, τις πεποιθήσεις, τα συναισθήματα και τους προγραμματισμούς, αλλά και με τις συμφωνίες και τις αποφάσεις της ψυχής πριν έρθει σε υλική υπόσταση, με σκοπό να έχουμε ευκαιρίες να μάθουμε συγκεκριμένα μαθήματα. Μπορεί να φαίνεται ότι οι άλλοι ανθρώποι ή οι διάφορες εξουσίες, ή ο Θεός, ή άλλες πολιτικές ή εμπορικές δυνάμεις δημιουργούν την πραγματικότητα μας. Αλλά στην αλήθεια αυτοί είναι απλώς καθρέφτες του εσωτερικού μας κόσμου και ερεθίσματα για την πιθανή μας εξέλιξη.

Έτσι θα είναι καλύτερα να απελευθερωθούμε από το ερώτημα «ποιος Φταίει» – που μπορεί να δημιουργήσει μόνο αρνητικά συναισθήματα προς άλλους ή τον εαυτό μας. (κατά κανόνα δεν είναι ερώτημα, αλλά μια ανάγκη να βρούμε κάποιον άλλον εκτός από εμάς που να φταίει.)

Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει ένας εξωτερικός κόσμος ανεξάρτητος από το εσωτερικό μας περιεχόμενο. Έχουμε μια μικρή ή μεγάλη συμμετοχή μέσα από τις συμπεριφορές, τους τρόπους ζωής, τις συνειδητές και υποσυνείδητες πεποιθήσεις, καθώς επίσης μέσα από το περιεχόμενο του συλλογικού υποσυνείδητου ή του αιτιατού σώματος μας σαν ψυχές στην εξέλιξη.

Δεν υπάρχει τίποτε έξω εκεί για το οποίο δεν είμαστε συνυπεύθυνοι και συνδημιουργοί. Είναι απαραίτητο να το καταλάβουμε αυτό αν πρόκειται να φτάσουμε στο επίπεδο της προσωπικής και ομαδικής εξέλιξης που θα μας επιτρέπει την ενότητα και τη συνεργασία, για να βγούμε από την προσωρινή κρίση που βρισκόμαστε.

Όταν συμβαίνει κάτι για το οποίο νιώθουμε αρνητικά συναισθήματα καλύτερα να ρωτάμε:

a. Τι μπορώ να μάθω από αυτό που συμβαίνει;

b. Τι υπάρχει μέσα μου που καθρεφτίζεται εδώ και μπορεί να συμβάλει σε αυτό που βλέπω και δεν μου αρέσει.

c. Πως μπορώ να βοηθήσω τον εαυτό μου, την οικογένεια μου και την κοινωνία να λύσουμε το πρόβλημα ή να δημιουργήσουμε κάτι καλύτερο;

6. Όλα ? τα πάντα – γίνονται για την προσωπική και ομαδική μας αμοιβαία εξέλιξη.

Είμαστε εδώ για ξυπνήσουμε από την προσωρινή ψευδαίσθηση ότι η ύπαρξη μας τελειώνει με το σώμα και την προσωπικότητα ή ότι η αξία μας ή ασφάλεια μας μπορεί να μετρηθούν με αυτά. Κάθε γεγονός ή κατάσταση είναι μια ευκαιρία για αυτογνωσία και απελευθέρωση από την άγνοια μας, από την λήθη της πνευματικής μας καταγωγής. Όμως είναι επίσης ένα ερέθισμα που μπορεί να μας κάνει να γινόμαστε ακόμα πιο αρνητικοί. Αυτή είναι η πρόκληση μας ? να αξιοποιήσουμε ό,τι μας δημιουργεί φόβο και ανασφάλεια σαν ευκαιρία να θυμηθούμε την αληθινή μας φύση καθώς και την αληθινή φύση των άλλων και της ζωής.

Όταν νιώθουμε αρνητικά συναισθήματα ας ρωτήσουμε τον εαυτό μας

Α. Τι φοβάμαι εδώ; Τι κινδυνεύει εδώ; Η αξία μου, η ασφάλεια μου, η

ελευθερία μου;

Β. Για ποιο λόγο έχω έλξει αυτή την εμπειρία στην ζωή μου; Τι χρειάζομαι να μάθω;

Γ. Τι μπορώ να κάνω για να αλλάξω αυτό που δεν μου αρέσει;

Δ. Τι μπορώ να κάνω να νιώθω καλά μέχρι να μπορώ να αλλάξω αυτό που θέλω να βελτιώσω.

Έτσι είναι πολύ καλύτερα να κατευθύνουμε την ενέργεια μας στο να κάνουμε εσωτερικές και εξωτερικές αλλαγές παρά να καλλιεργήσουμε αρνητικά συναισθήματα προς άλλους, τη ζωή και τον εαυτό μας.

Όσοι γνωρίζουν τους νόμους της έλξης, ξέρουν ότι όταν σκεφτόμαστε αρνητικά προς κάτι, το έλκουμε και το αυξάνουμε. Καλύτερα να στρέφουμε την θετική μας ενέργεια προς αυτό που θέλουμε παρά αρνητική ενέργεια προς αυτό που δεν θέλουμε.

Τα πάντα που συμβαίνουν στην ζωή μας και στην ζωή των αγαπημένων μας είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόμαστε και αυτά που έχουμε επιλέξει σαν ψυχές στην εξέλιξη, σαν ερεθίσματα για την σταδιακή μας φώτιση.

Δεν είναι λάθος, ούτε άδικο, ούτε άτυχο. Το παρελθόν μας είναι ακριβώς αυτό που επιλέξαμε και δημιουργήσαμε. Το μέλλον μας θα είναι το ίδιο. Το παρόν μας δίνει τα ερεθίσματα που χρειαζόμαστε τώρα να κάνουμε τις αλλαγές στον τρόπο που συμπεριφερόμαστε, σκεφτόμαστε και νιώθουμε ώστε να δημιουργήσουμε το μέλλον που θέλουμε.

Το μέλλον είναι ακόμα άγνωστο, άλλα εξαρτάται από τις αλλαγές που κάνουμε ή δεν κάνουμε στο παρόν. Παρόλο που η ζωή δίνει σε όλους ακριβώς αυτό που χρειαζόμαστε και οι ίδιοι μέχρι σήμερα έχουμε δημιουργήσει, δεν υπάρχει κάποιο παγιωμένο μέλλον ή μοίρα. Δημιουργούμε κάθε δευτερόλεπτο ένα νέο πιθανό μέλλον. Κάθε απόφαση, κάθε αντίδραση διαμορφώνει ένα νέο μέλλον.

Αντιδρώντας με φόβο, θυμό και αποξένωση θα δημιουργήσουμε ένα ανάλογο μέλλον. Αν απελευθερωθούμε από τον φόβο και την άγνοια που το δημιουργεί, μπορούμε τώρα να κάνουμε ένα μεγάλο βήμα μπροστά στην εξέλιξη μας.

7. Η ζωή μας δίνει μόνο αυτά που μπορούμε να αντιμετωπίσουμε. Έχουμε όλοι τη δύναμη να υπερβούμε ό,τι φοβόμαστε και να συνεχίσουμε τη ζωή μας με νόημα, δημιουργικότητα και ευτυχία. Εκατομμύρια άνθρωποι παντού στον πλανήτη έχουν περάσει από αυτά που φοβόμαστε ότι δεν θα μπορέσουμε ποτέ να αντέξουμε και έχουν ξαναβρεί ευτυχία στη ζωή τους.

Η ανθρώπινη ψυχή είναι πιο δυνατή από οποιαδήποτε πιθανή ανθρώπινη εμπειρία.

Είναι νόμος : η ζωή δεν σταματάει ποτέ, συνεχίζεται και όλοι την ακολουθούν, γιατί υπάρχει ένα εγγενές στοιχείο μέσα στους ανθρώπους που τους κάνει να συνεχίζουν.

Εκατομμύρια άνθρωποι έχουν αποδείξει αυτήν την αλήθεια και την δύναμη του πνεύματος με την υπέρβαση όλων αυτών των απωλειών.

8. Η απλή αλήθεια είναι ότι το 90 % του πλανήτη ήδη ζει τη ζωή που φοβόμαστε εμείς ότι μπορεί κάποια στιγμή να ζούμε αν συνεχίζεται η οικονομική κρίση. Τουλάχιστον, δεν δείχνουν πιο δυστυχισμένοι από μας.

Σύμφωνα με τα στατιστικά του WORLD BANK …

80% των ανθρώπων, που σημαίνει από 5 από τα 6 δισεκατομμύρια ανθρώπων στο πλανήτη, ζούνε με λιγότερα από 216 εύρω το μήνα.

Και από αυτούς 3 δισεκατομμύρια ζούνε με λιγότερα από 48 ευρώ το μήνα.

Μονό 1 % του πληθυσμού έχει ένα κομπιούτερ

Μονό 1% έχει πάει σε πανεπιστήμιο.

500.000.000 άνθρωποι του κόσμου έχουν ζήσει ή ζουν σε πόλεμο ή πείνα.

Εάν έχεις τραπεζικό λογαριασμό, ανήκεις στο 8% των ανθρώπων του πλανήτη που ζουν καλά.

Δηλαδή 90% από τον πλανήτη ήδη ζουν αυτό που φοβόμαστε ότι ίσως μια μέρα μπορεί να ζούμε ? παρόλο που είναι μάλλον απίθανο να συμβεί. Όμως πιστεύω ότι μια έρευνα στα άτομα αυτά δεν θα τους δείξει λιγότερο ευτυχισμένους από μας. Ίσως το αντίθετο. Ίσως το λιγότερο που έχουμε, είναι και το λιγότερο που έχουμε να χάσουμε που σημάνει λιγότερο άγχος και ίσως περισσότερη ευγνωμοσύνη για ό,τι έχουμε.

Μια μελέτη μάλλον θα δείξει ότι αυτά τα 3 δισεκατομμύρια άτομα που ζούνε με λιγότερα από 48 ευρώ το μήνα και τα άλλα 2 εκατομμύρια που ζουν με λιγότερα από 216 ευρώ το μήνα έχουν εκφράσει λιγότερα παράπονα, θυμό, αντιεξουσιαστικές διαδηλώσεις και βια από όσα είχαμε στην Ελλάδα και στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια.

Δεν θέλω να πω με αυτό ότι οι διαδηλώσεις δεν έχουν την θέση και το δίκαιο τους στην κοινωνία μας. Απλώς δεν φαίνεται να έχουμε περισσότερη ευτυχία, ηρεμία, ενότητα και αγάπη από αυτούς τους 5 δισεκατομμύρια που κερδίζουν λιγότερο από 216 εύρω το μήνα. Η αφθονία μας δεν μας έχει ωφελήσει.

Αντίθετα, μόνο στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, άτομα, κοινωνίες και κράτη, δαπανούν περίπου 1,400 δισεκατομμύρια $ ΜΟΝΟ για Καλλυντικά, παγωτά, αρώματα, τροφές για κατοικίδια, τσιγάρα, οινοπνευματώδη ποτά, ναρκωτικά και πόλεμο.

Σκεφθείτε, απλώς, ότι χρειαζόμαστε μόνο 28 δισεκατομμύρια $, δηλαδή μόνο 2% από το ποσό αυτό για να έχουμε για όλες τις αναπτυσσόμενες χώρες στον πλανήτη.

? βασική παιδεία για όλους

? Καθαρό νερό για όλους

? Βασική στήριξη υγείας

Είναι ξεκάθαρο ότι η σημερινή κρίση είναι αποτέλεσμα της αποξένωσης, των λανθασμένων αξιών και της αδιαφορίας για τους άλλους. Η μόνη λύση είναι να επανεξετάσουμε τις αξίες μας, να τις αλλάξουμε και να ενωθούμε για να πραγματοποιήσουμε το παράδεισο που ενσαρκωθήκαμε να δημιουργήσουμε.

9. Ακόμα σε μια μαζική εμπειρία ή κατάσταση όπως σε ένα σεισμό ή οικονομική κρίση, αυτό που θα συμβεί στον καθέναν είναι μοναδικό και προσωπικό.

Ο Χριστός αναφέρθηκε ( Ματθαίος 24.40) σε αυτό το γεγονός όταν μίλησε για τις καταστροφές που θα γίνουν πριν από τη δεύτερη παρουσία. Είπε «Τότε θα υπάρχουν δυο άνδρες στο αγρό ? ο ένας θα μείνει και ο άλλος θα αφαιρεθεί. Θα υπάρχουν δυο γυναίκες στο μύλο. Η μια θα μείνει και η άλλη θα αφαιρεθεί.

Δηλαδή σε οποιοδήποτε μαζικό γεγονός αυτό που θα συμβεί στον καθέναν δε θα είναι ενα ατυχές περιστατικό δηλ. ένα αθώο θύμα που έτυχε να παραβρίσκεται σε μια δυσάρεστη εξέλιξη. Θα είναι εκεί μόνο αν έχει επιλέξει σαν ψυχή να βιώσει αυτό που ίδιος έχει δημιουργήσει, έλξει και επιλέξει για την εξέλιξη του. Δεν συμβαίνουν τυχαία γεγονότα σε καθέναν. Υπάρχει μια υπέρτατη σοφία και δικαιοσύνη στο σύμπαν που μας συμπεριλαμβάνει ? μόνο αν απελευθερωθούμε από τον πόνο, το φόβο και το θυμό μας θα τη δούμε.

10. Η πραγματική ασφάλεια είναι η αλήθεια.

Νομίζουμε ότι οι άλλοι ή το χρήμα ή η κοινωνική θέση μας δίνει ασφάλεια. Όμως τίποτε από αυτά δε μας προστατεύουν από την αρρώστια, το σεισμό, το ατύχημα ή το θάνατο. Η πραγματική ασφάλεια είναι μια κατάσταση του νου που δημιουργείται μόνο με την πνευματική γνώση ή πίστη.

Α. Είμαστε αιώνια αθάνατες αγγελικές συνειδητότητες που ούτε γεννιούνται και ούτε πεθαίνουν. Απλώς προβάλουμε και αποσύρουμε την συνειδητότητα μας μέσα και έξω από προσωρινά υλικά και νοερά σχήματα.

Β. Η ζωή δίνει σε μας και στους αγαπημένους μας μόνο αυτό που έχουμε επιλέξει σαν ψυχές επειδή ευνοεί την εξέλιξη μας.

Γ. Έχουμε και εμείς και οι αγαπημένοι μας τη δύναμη να αντιμετωπίσουμε ό,τι μπορεί να συμβεί στη ζωή μας.

Δ. Είμαστε πολύ τυχεροί και ζούμε πολύ καλά σε σχέση με το 90% των αδελφών μας στον πλανήτη.

Η λύση είναι ενότητα

Εφόσον η σημερινή κρίση έχει δημιουργηθεί από την άγνοια της αληθινής μας φύσης, το αίσθημα ξεχωριστότητας, από τον φόβο, την αποξένωση, την αδιαφορία του ενός για τον άλλο, από την απληστία και την ανήθικη συμπεριφορά, η μόνο λύση και θεραπεία είναι το αντίθετο τους.

1. Χρειαζόμαστε να θυμηθούμε την αλήθεια ότι είμαστε όλοι εκφράσεις μιας οικουμενικής συνειδητότητας.

2. Η αλήθεια αυτή θα μας οδηγήσει να βιώσουμε την ενότητα αυτή σαν ενδιαφέρον, συμπόνια, αγάπη και την συνειδητοποίηση ότι δεν μπορεί να υπάρχει προσωπική επιτυχία και ολοκλήρωση του σκοπού μας στο πλανήτη μέχρις ότου όλοι να έχουν ασφάλεια, ευημερία και ελευθερία, επειδή είμαστε όλοι κύτταρα στο σώμα της ανθρωπότητας και ότι γίνεται σε ένα κύτταρο επηρεάζει όλα τα άλλα.

3. Η ενότητα αυτή χρειάζεται να εκφραστεί σαν συνεργασία, δικαιοσύνη, τιμιότητα και ισότητα από και προς όλες τις κατευθύνσεις, για όλους ανεξαιρέτως.

4. Μετά χρειάζεται να γίνει πράξη μέσα από αλληλοβοήθεια, αλληλοσυμπαράσταση και υπηρεσία προς τα «κύτταρα του δικού μας σώματος» που πάσχουν.

5. Χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε την κρίση αυτή με ενότητα σαν οικογένειες, κοινωνίες, κράτη σε έναν ενιαίο πλανήτη.

6. Χρειάζονται όλοι οι πολιτικοί, όλα τα κόμματα και όλα τα κράτη να συνεργαστούν για το καλό του σύνολου.

7. Οι κυβερνήσεις πρέπει να λειτουργούν με ενδιαφέρουν, εμπιστοσύνη και αμεροληψία προς τους πολίτες.

8. Είναι επίσης ώρα για όλους τους πολίτες να συμπαραστέκονται στο έργο της κυβέρνησης με ενότητα, τίμια και με αγάπη εργασία, και ηθική συμπεριφορά προς τους νόμους και προς τους όλους για μπορεί να λύσουμε το πρόβλημα όλοι μαζί.

Όλες αυτές οι ενέργειες είναι φυσικά αποτελέσματα της συνειδητοποίησης ότι είμαστε όλοι ένα. Μόνο έτσι θα αντιμετωπίσουμε με επιτυχία την κρίση και μόνο έτσι θα αποκομίσουμε το μάθημα που μας δίνεται σαν πρόκληση για υπερβάσεις μέσα σε αυτήν.

Ολοκληρώνουμε με λίγες πρακτικές προτάσεις.

1. Να μάθουμε να ζούμε πιο απλά και να νιώθουμε ευγνωμοσύνη και χαρά με τα βασικά της ζωής και όχι τα περιττά.

2. Να ζούμε λιτά, σε λιγότερα τετραγωνικά μέτρα ? όπως ζει το 90 % του πλανήτη.

3. Να ενωθούμε με άλλους και να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον με αγάπη και ανιδιοτέλεια.

4. Να αποφύγουμε να σκεφτόμαστε και να μιλάμε αρνητικά για τους άλλους και την κοινωνία. Αυτές οι Ενέργειες μόνο αυξάνουν αυτά που δεν θέλουμε. Αντίθετα να σκεφτόμαστε και να μιλάμε θετικά για αυτά που θέλουμε να δημιουργήσουμε σαν άτομα και σαν κοινωνία.

5. Να οραματιστούμε καθημερινά την ιδανική κοινωνία και το δικό μας ρόλο στη δημιουργία της κοινωνίας αυτή.

6. Να δούμε όλους σαν αδελφές ψυχές στην εξέλιξη και να νιώθουμε ενότητα μαζί τους.

7. Να φροντίσουμε με αγάπη αυτούς που υποφέρουν και έχουν περισσότερη ανάγκη από μας.

8. Να προβούμε με άλλους σε θετικά φιλανθρωπικά έργα που βελτιώνουν τη ζωή για όλους.

9. Να αξιοποιούμε τις τεχνικές της ενεργειακής ψυχολογίας για να απελευθερωθούμε από αρνητικά συναισθήματα.

10. Να διαλογιζόμαστε και να προσευχόμαστε καθημερινά για να βιώνουμε την εσωτερική μας δύναμη και πληρότητα.

11. Να μελετάμε και να εμπεδώνουμε βαθύτερα τις πνευματικές αλήθειες στην καθημερινή μας ζωή.

12. Να αγαπήσουμε τους άλλους και τον εαυτό μας όπως είμαστε σε αυτό το στάδιο της εξέλιξης μας.

Να είστε πάντα καλά.

Ρόμπερτ Ηλίας Νατζέμυ

http://www.HolisticHarmony.com/greek

Δημιουργία Ειρήνης μέσα από την Αλήθεια

Δημιουργία Ειρήνη μέσα από την Αλήθεια

Είναι απόλυτα φυσιολογικό να νιώθουμε πόνο, αδικία, πίκρα, φόβο, πλήγωμα, θυμό, οργή και μίσος, όταν βλέπουμε τους συνανθρώπους μας να υποφέρουν ή να κακοποιούνται. Είναι φυσιολογικό να πάρουμε το μέρος και να δείξουμε συμπάθεια στη μια πλευρά και να ρίξουμε το φταίξιμο, να νιώσουμε θυμό και μίσος για την άλλη. Είναι, επίσης, φυσιολογικό για κάποιους ανθρώπους να αποσυντονίζονται και να γίνονται αδιάφοροι. Πραγματικά, είναι αρρώστια των καιρών μας να παρατηρούμε στην τηλεόραση αθώους ανθρώπους να υποφέρουν, να πεθαίνουν ή να σκοτώνονται κι εμείς να παραμένουμε συναισθηματικά ανεπηρέαστοι. Όμως, το να νιώθουμε πόνο, ανησυχία, θυμό, οργή και μίσος δημιουργεί, μέσα από το νόμο της έλξης, ακόμη περισσότερα γεγονότα από αυτά που μας προκαλούν αρνητικά συναισθήματα.
Όταν εναντιωνόμαστε σε κάτι και έχουμε δυνατά αρνητικά συναισθήματα γι’ αυτό, τελικά το ενεργοποιούμε. Όταν νιώθουμε θλίψη και ανησυχία, δημιουργούμε περισσότερες από αυτές τις ίδιες πραγματικότητες που προκαλούν αυτά τα συναισθήματα.
Ποια είναι η μέθοδος της αλήθειας;

Επομένως, ποια είναι η λύση; Προτείνω αυτό που έχω ονομάσει «μέθοδο της αλήθειας» για τη συμμετοχή στη λύση και για τη δημιουργία ειρήνης και αρμονίας. Απλά χρειάζεται να θυμόμαστε, να οραματιζόμαστε, να εκφράζουμε, να μοιραζόμαστε και να εφαρμόζουμε την αλήθεια στο νου και τη ζωή μας.
Ποια είναι αυτή η αλήθεια;

1. Όλα τα όντα, μαζί κι εμείς κι εκείνοι, που τους θεωρούμε θύματα ή και θύτες, είμαστε όλοι εκφράσεις ή προεκτάσεις της Μίας Θεϊκής Συνειδητότητας, την οποία ονομάζουμε Θεό. Ένα λευκό, άμορφο φως δημιουργεί όλες τις εικόνες στην οθόνη του κινηματογράφου ή της τηλεόρασης. Όλες οι εικόνες, φιλικές και συγκρουόμενες, είναι εκφράσεις, δημιουργίες ή προεκτάσεις του ίδιου φωτός. Άρα, εκείνοι που συγκρούονται είναι, τελικά στο ανώτερο επίπεδο, ένα ον, μία συνειδητότητα, και εμείς είμαστε ένα μαζί τους.

2. Όλοι οι φόβοι μας, τα αρνητικά συναισθήματα, η απληστία, τα προβλήματα, η αποξένωση, οι συγκρούσεις και η αδιαφορία του ενός για τον άλλον είναι το αποτέλεσμα της άγνοιάς μας και της αίσθησης ξεχωριστότητας από τη μία κοινή πηγή μας ύπαρξης και βασικής εσωτερικής πραγματικότητας, η οποία υπερβαίνει όλες τις θρησκείες, εθνικότητες, φυλές, γένη, πολιτικές αντιλήψεις και φιλοσοφίες.

3. Η λύση είναι να θυμόμαστε ότι είμαστε ένα, να το βιώνουμε, να το εκφράζουμε και να οραματιζόμαστε τους άλλους να θυμούνται τη δική τους αληθινή φύση και, μέσα από τη σύνδεση με τον ανώτερο εαυτό τους, να συμπεριφέρονται μέσα σε πνεύμα ενότητας για το ύψιστο καλό όλων.

4. Τίποτα έξω από μας δεν είναι ξέχωρο από μας. Είναι όλα αντανάκλαση της κοινής μας φύσης, του συλλογικού υποσυνείδητου ή του κοινού μορφογενετικού πεδίου. Με κάποιο τρόπο, συμμετέχουμε όλοι και ευθυνόμαστε για οτιδήποτε βλέπουμε μπροστά μας. Υπάρχουν μέρη μέσα στον εαυτό μας, ίσως πολύ βαθιά, που συντελούν, με λεπτούς τρόπους, σ’ αυτές τις συγκρούσεις ή τα γεγονότα που απορρίπτουμε και αποδίδουμε σε άλλους.

5. Οτιδήποτε συμβαίνει σε μας και στους άλλους είναι επειδή το δημιουργούμε ή το έλκουμε σε κάποιο βαθύτερο επίπεδο σαν ευκαιρία για τη διαδικασία εξέλιξής μας. Αυτό δεν σημαίνει ότι χρειάζεται να συνεχίσουμε να το επιτρέπουμε να συμβαίνει σε μας ή τους άλλους, αν το θεωρούμε ανήθικο ή άδικο. Έχουμε κάθε δικαίωμα και ευθύνη να βρούμε δημιουργικούς, σταθερούς, δυναμικούς αλλά πάντοτε ειρηνικούς τρόπους για να επηρεάσουμε τα συμβάντα έτσι ώστε να εξελιχθούν σε κάτι πιο δίκαιο και ηθικό ? τουλάχιστον για τη δική μας αντίληψη. Αλλά πρέπει πρώτα να δούμε το γεγονός ή την κατάσταση, που μέχρι τώρα προσελκύαμε εμείς και οι άλλοι, σαν ερέθισμα για ανάπτυξη και εξέλιξη προς την αλήθεια.

6. Σε κάποιες περιπτώσεις το μάθημα για μας ή τους άλλους θα είναι να αποδεχόμαστε και να μάθουμε να είμαστε γαλήνιοι με ό,τι συμβαίνει. Σε άλλες περιπτώσεις, το μάθημά μας θα είναι να ενεργούμε (όχι να αντιδρούμε) με σοφία και δύναμη για να αλλάξουμε αυτό που συμβαίνει. Και στις δύο περιπτώσεις το μάθημά μας είναι να αποδεχόμαστε, να συγχωρούμε και να αγαπάμε τον εαυτό μας και τους άλλους ανεξάρτητα από την άγνοια και τα λάθη μας. Συγχρόνως μαθαίνουμε είτε να αποδεχόμαστε είτε και να αλλάζουμε.
Ο Άγιος Φραγκίσκος το εκφράζει τέλεια με την προσευχή του, «Κύριε, δώσε μου τη δύναμη να αλλάξω αυτό που μπορώ, τη γαλήνη να αποδεχτώ αυτό που δεν μπορώ να αλλάξω και τη σοφία να γνωρίζω τη διαφορά.»
7. Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να διορθώσουμε τον κόσμο γύρω μας, ώστε να συμπίπτει με τις ύψιστες πνευματικές και ηθικές αξίες μας, είναι να πιστέψουμε ότι μπορούμε όλοι να εξελιχθούμε σ’ αυτήν την κατάσταση τελειότητας και να το οραματιζόμαστε. Αυτό μπορεί να γίνει με διάφορους τρόπους:
α. Να προσευχόμαστε για την επανένωση όλων μας με τον αληθινό πνευματικό εαυτό μας.
β. Να οραματιζόμαστε ότι ενωνόμαστε όλοι με το εσώτερο Φως ? με την εσώτερη πηγή δύναμης, σοφίας και πνευματικής καθοδήγησης.
γ. Να ζητάμε ή και να ευχαριστούμε το Θεό που μας καθαρίζει από όλες τις όψεις μας που μπορεί να συντελούν σε ό,τι δεν είναι ευθυγραμμισμένο με το ύψιστο καλό για όλους.
Πώς εφαρμόζουμε τη μέθοδο της αλήθειας;

1. Αρχίζουμε με το να θυμόμαστε όλα τα παραπάνω. Αυτό μας επιτρέπει να αφήσουμε τα αρνητικά συναισθήματα όπως φόβο, ανησυχία, άγχος, θυμό, οργή και μίσος και έτσι παύουμε να συμμετέχουμε στη διατήρηση των παλιών αρνητικών ενεργειών και πραγματικοτήτων.

2. Καθημερινά εστιαζόμαστε σε όλους εκείνους που εξωτερικά συμμετέχουν (εσωτερικά εμπλεκόμαστε όλοι μας) στα γεγονότα ή καταστάσεις και τους φανταζόμαστε με φως μέσα τους που τους δίνει δύναμη, σοφία και πνευματική καθοδήγηση, επιτρέποντας τους να υπερβούν το φόβο, πόνο, ταλαιπωρία, θυμό και μίσος και να λειτουργούν από τον ανώτερο εαυτό τους σε αρμονία με το ύψιστο καλό για όλους. Εδώ είναι εξαιρετικά σημαντικό να συμπεριλάβουμε τα «θύματα», τους «θύτες» και όλους τους ηγέτες όλων των ομάδων.

3. Καθημερινά ζητάμε να καθαριστούμε από όλες τις εντάσεις που μπορεί με κάποιο τρόπο να συντελούν σ’ αυτό που συμβαίνει ακόμη και στο ελάχιστο, ακόμη κι αν βρισκόμαστε στην άλλη πλευρά του πλανήτη ή ακόμη κι αν φαίνεται αδύνατο να έχουμε κάποια συνειδητή ή υποσυνείδητη συμμετοχή σ’ αυτό. Αυτή είναι η φιλοσοφία της Χαβανέζικης μεθόδου Χο’ οπονοπόνο και, επειδή καταλαβαίνω ότι αυτό το σημείο μπορεί να ηχεί παράξενα, ίσως θα θέλατε να διαβάσετε μια πιο λεπτομερή επεξήγησή του στο:

http://www.holisticharmony.com/greek/hopono.asp

4. Επικοινωνούμε με άλλους πιο θετικά και αποτελεσματικά μέσα από προφορικό ή γραπτό λόγο με κάθε τρόπο που μπορούμε, για να εξηγήσουμε αυτή τη νέα πιο οικουμενική φιλοσοφική αντίληψη των γεγονότων και το πώς συμμετέχουμε όλοι.

5. Συγχωρούμε αυτούς που μας έβλαψαν. Συγχωρούμε τον εαυτό μας και μαθαίνουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας και τους άλλους όπως είμαστε.

6. Συμμετέχουμε με άλλους στην έκφραση του πώς πιστεύουμε ότι μπορεί να είναι ο κόσμος και πώς θα θέλαμε να είναι. Δεν εναντιωνόμαστε σε τίποτα. Στηρίζουμε αυτό που πιστεύουμε και γνωρίζουμε ότι μπορούμε να το δημιουργήσουμε και ότι αυτό είναι η έσχατη μοίρα μας.

7. Βοηθάμε όσους έχουν ανάγκη με όποιο τρόπο μπορούμε. Η λύση είναι ενότητα και η βοήθεια προς όσους έχουν ανάγκη είναι η φυσική έκφραση αυτής της ενότητας. Μπορούμε να βοηθήσουμε με χρήματα, τροφή, υλικά αντικείμενα, πράξεις, λόγια ή απλά με το να είμαστε εκεί και να ακούμε.

8. Διαλογιζόμαστε ή και προσευχόμαστε καθημερινά και ερχόμαστε σε επαφή με την ειρήνη, σοφία και καθοδήγηση μέσα μας.

9. Είμαστε το παράδειγμα αυτών που πιστεύουμε και κηρύττουμε.

Ρόμπερτ Ηλίας Νατζέμυ,

www.HolisticHarmony.com/greek,

armoniki@holisticharmony.com

Ho’oponopono, πώς να Μεταμορφώσουμε την Πραγματικότητά

Ho’oponopono, πώς να Μεταμορφώσουμε την Πραγματικότητά μας Εξαγνίζοντας τον Εαυτό μας

Η αρχαία Χαβανέζικη θεραπευτική τεχνική, που ονομάζεται Ho’oponopono, μας ζητά να αναλάβουμε 100% την ευθύνη για οτιδήποτε εμφανίζεται στην πραγματικότητά μας – για οτιδήποτε αντιλαμβανόμαστε ή τραβάει την προσοχή μας. Σ’ αυτή τη διαδικασία εξαγνίζουμε τον εαυτό μας και την προσωπική μας συμβολή σ’ αυτό που αποκαλούμε «πραγματικότητά μας», η οποία είναι προσωπική, κοινωνική και παγκόσμια. Αλλάζουμε τον κόσμο αλλάζοντας τον εαυτό μας. Είναι ταυτόχρονα μια μέθοδος επίλυσης προβλημάτων, θεραπείας του εαυτού μας, των άλλων, καθώς και των καταστάσεων. Είναι, επίσης, ένα μέσο για πνευματική εξέλιξη και φώτιση.

Παρουσιάζουμε εδώ μια σύντομη επεξήγηση. Μπορείτε να βρείτε περισσότερες λεπτομέρειες στο:

http://www.HolisticHarmony.com/archives/capsules/hopono.asp

Η διαδικασία είναι απλή:

Αντιλαμβανόμαστε ή θυμόμαστε πως οτιδήποτε παρατηρούμε ή μας επηρεάζει, με οποιονδήποτε τρόπο, βρίσκεται εκεί επειδή καθρεφτίζει κάτι από μέσα μας – κυρίως τις προσωπικές μας μνήμες, πεποιθήσεις, συναισθήματα και προγραμματισμούς.

Έλκουμε αυτή τη συγκεκριμένη πραγματικότητα, επειδή είναι καιρός να καθαρίσουμε εκείνο το μέρος του εαυτού μας που συμβάλλει και στην ουσία συν-δημιουργεί αυτήν την πραγματικότητα με κάποιον τρόπο. Η συγκεκριμένη πραγματικότητα μπορεί να είναι άτομα ή καταστάσεις που φαίνονται να μην είναι καλά – να μην είναι αρμονικά. Ή θα μπορούσε να είναι κάτι που μας ενοχλεί προσωπικά – όπως η συμπεριφορά κάποιου ή μια παγκόσμια κατάσταση.

Έχοντας πάρει την ευθύνη για την πραγματικότητα μπροστά μας, ζητάμε τώρα συγχώρεση από εκείνο το άτομο, την κατάσταση ή τη συμπεριφορά, για τη συμμετοχή μας στη συγκεκριμένη πραγματικότητα που έχει πέσει στην αντίληψή μας.

Αντί να ζητήσουμε συγχώρεση, μπορούμε απλά να αναγνωρίσουμε ότι συμμετέχουμε στη δημιουργία αυτής της πραγματικότητας.

Μια άλλη περίπτωση είναι να ευχαριστήσουμε αυτό το άτομο ή την κατάσταση για την ευκαιρία για αυτογνωσία και εξέλιξη που μας έχει προσφέρει μέχρι τώρα.

Σημείωση: Είναι εξαιρετικά απίθανο ότι θα κατανοούμε ποια είναι η «συμβολή» μας σ’ αυτό. Θα μπορούσε να προέρχεται βαθιά από το υποσυνείδητό μας ή από άλλες βαθύτερες διαστάσεις του εαυτού μας, για τις οποίες δεν έχουμε επίγνωση. Η «αιτία μέσα μας» μπορεί απλά να είναι το γεγονός ότι δεν μπορούμε να αντιληφθούμε το Θείο μέσα σε μας ή τους άλλους ή μέσα σ’ αυτό που συμβαίνει κι έτσι του επιτρέπουμε να μας ενοχλεί.

Αισθανόμαστε τότε και εκφράζουμε την αγάπη μας προς «αυτό» που μας ενοχλούσε ή φαινόταν να μην είναι «καλό ή αρμονικό». Κάνοντας αυτό, αναζητούμε να αισθανθούμε αποδοχή, αγάπη, ενότητα και καλές ευχές γι’ αυτό το άτομο, το γεγονός ή την κατάσταση.

Τότε χρειάζεται να νιώσουμε αγάπη και αποδοχή για τον εαυτό μας όπως είμαστε και να αφήσουμε κάθε ενοχή ή αυτοαπόρριψη σε σχέση μ’ αυτόν ή οποιοδήποτε άλλο λόγο.
Απελευθερώνουμε αυτό το άτομο, την κατάσταση ή το γεγονός – οτιδήποτε μας ενοχλεί – από την ανάγκη μας να είναι έτσι για την εξέλιξή μας. Του δίνουμε την άδεια να αλλάξει.

Ευχαριστούμε το Θείο που διαλύει αυτές τις μη φωτισμένες μνήμες, τάσεις, φόβους και πεποιθήσεις μέσα στο φως της αγνής θεϊκής συνειδητότητας – που στην πραγματικότητα είναι η αρχική τους κατάσταση.
Αν είναι δυνατόν, μπορούμε να παραμείνουμε για λίγο σε μια κατάσταση κενού ή εσωτερικού φωτός, καθώς επιτρέπουμε στο Θείο να μας καθαρίσει από οτιδήποτε μπορεί να έλκει αυτή την ανεπιθύμητη πραγματικότητα.

100% Ευθύνη;;;

Αυτήν την έννοια της ευθύνης είναι μάλλον δύσκολο για τους περισσότερους από μας να την αφομοιώσουμε. Μπορούμε να αναλάβουμε την ευθύνη για τις ανεύθυνες ή ανήθικες πράξεις των άλλων ανθρώπων; Πώς μπορεί να είμαστε εμείς υπεύθυνοι γι’ αυτούς που βιάζουν γυναίκες και παιδιά ή σκοτώνουν αθώους ανθρώπους στο Ιράκ ή την Αφρική ή οπουδήποτε αλλού; Μπορούμε να πάρουμε την ευθύνη για τρομοκρατικές πράξεις σ’ όλο τον κόσμο; Τέτοιες αντιδραστικές σκέψεις είναι φυσιολογικό να έρχονται στο νου όταν μας ζητείται να πιστέψουμε και να εφαρμόσουμε αυτό το επαναστατικό σύστημα.

Πώς μπορούμε να είμαστε υπεύθυνοι για κάτι που «εμείς» δεν έχουμε κάνει και «πιθανά» (ποτέ δεν ξέρουμε μέχρι να βρεθούμε στις ίδιες συνθήκες) να μην κάναμε ποτέ; Πώς μπορούμε να είμαστε υπεύθυνοι γι’ αυτό που κάνουν άλλοι στην άλλη πλευρά του κόσμου, καθώς και για πράξεις που αποφασίστηκαν από ηγέτες που ποτέ δεν ψηφίσαμε, με τους οποίους δεν συμφωνούμε και ακόμη και καταδικάζουμε;

Επίσης, πώς να συμβιβάσουμε αυτήν την αλήθεια με μια άλλη εξίσου προφανή και ισάξια αλήθεια, ότι ο καθένας μας είναι ο αποκλειστικός δημιουργός της πραγματικότητάς του και ότι οι άλλοι δεν δημιουργούν την πραγματικότητά μας, καθώς κι εμείς δεν δημιουργούμε τη δική τους; Αυτές οι αλήθειες μοιάζουν ασυμβίβαστες.

Κι όμως, εκατομμύρια άνθρωποι έχουν βρει το Ho’oponopono μια αληθινά μεγαλειώδη τεχνική που οδηγεί τελικά στην αγνότητα, την αγάπη και την ελευθερία από την αρνητικότητα. Αλλά το πιο εντυπωσιακό είναι ότι στην πραγματικότητα αλλάζει τον εξωτερικό κόσμο.

Ας παίξουμε με ιδέες που μπορεί να μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε πώς μπορεί να δουλεύει.

Το Συλλογικό Υποσυνείδητό μας

Έχουμε πολλά κοινά συναισθήματα, πεποιθήσεις και τρόπους λειτουργίας, όπως τέθηκε σαν υπόθεση από τον Καρλ Γιούνγκ στη θεωρία του για το Συλλογικό Υποσυνείδητο. Μοιραζόμαστε πολλούς προγραμματισμούς, φόβους, συναισθήματα και επιθυμίες. Μπορεί απλά όλοι να επηρεαζόμαστε ο ένας από το υποσυνείδητο του άλλου. Σήμερα, πολλά πειράματα δείχνουν ότι μπορούμε να επηρεαστούμε από τα συναισθήματα των άλλων, ακόμη κι αν συνειδητά δεν έχουμε επίγνωση του τι συμβαίνει. Αυτό είναι ιδιαίτερα αληθινό για ανθρώπους με τους οποίους έχουμε στενό συναισθηματικό δεσμό.

Η Κβαντική Φυσική έχει δείξει ότι ισχύει το ίδιο για τα μόρια που είχαν επαφή σε κάποιο σημείο στην ιστορία τους. Οτιδήποτε συμβαίνει στο ένα επηρεάζει αμέσως το άλλο.

Οι ψυχολόγοι έχουν επίσης επίγνωση του «φαινόμενου των συγκοινωνούντων δοχείων», που διατείνεται ότι οι άνθρωποι είναι σαν δοχεία με νερό που συνδέονται στη βάση τους με ένα σωλήνα. Όταν πιέζουμε το νερό στο ένα δοχείο, θα ανέβει στο άλλο. Είναι γνωστό ότι σε μια συντροφική ή οικογενειακή κατάσταση τα καταπιεσμένα συναισθήματα του ενός ατόμου μεταφέρονται στα άλλα μέλη και συχνά εκφράζονται απ’ αυτά. Οτιδήποτε κι αν κάνουμε, το δικό μας «υδάτινο σύστημα» θα επηρεάσει τους άλλους που συνδέονται μαζί μας μ’ αυτόν τον τρόπο. Επηρεάζουμε τους άλλους με την αόρατη συναισθηματική σύνδεσή μας μαζί τους.

Κοινωνικά παραδείγματα

Επίσης συμμετέχουμε και επηρεαζόμαστε από τα κοινά παραδείγματα της κοινωνίας, στην οποία γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε. Όταν αποδεχόμαστε και δρούμε σύμφωνα μ’ αυτά τα παραδείγματα, τα μεγεθύνουμε για όλους τους άλλους. Επομένως, επιτρέποντας να περιορίζεται ο εαυτός μας από το σύστημα πεποιθήσεων των άλλων, υποστηρίζουμε αυτό το σύστημα πεποιθήσεων. Αν πιστεύουμε ότι κινδυνεύουμε από εκείνους που διαφέρουν από μας (σε φυλή, θρησκεία, κοινωνική τάξη), τότε συν-δημιουργούμε αυτήν την πραγματικότητα. Αν πιστεύουμε ότι δεν υπάρχουν αρκετά αγαθά για όλους μας, συν-δημιουργούμε αυτήν την πραγματικότητα. Αν πιστεύουμε ότι η ζωή είναι δύσκολη και δεν πρέπει να εμπιστευόμαστε τους ανθρώπους, συμβάλλουμε σ’ αυτήν την πραγματικότητα.

Το κοινό μας Μορφογενετικό Πεδίο

Η θεωρία του βιολόγου Ρούπερτ Σέλντρεϊκ για το μορφογενετικό πεδίο προσθέτει μια βιολογική διάσταση σ’ αυτό. Ο βιολόγος αυτός πιστεύει ότι το σώμα και ο νους μας παίρνουν τις πληροφορίες τους από μια κοινή δεξαμενή γνώσεων και τάσεων, που υπάρχει σε ένα πεδίο όπου όλοι μας έχουμε πρόσβαση. Όταν κάποιος από μας κάνει μια αλλαγή στον τρόπο ζωής του, στα συναισθήματα, στον τρόπο σκέψης του, αυτό επηρεάζει σε κάποιο βαθμό την κατάσταση του κοινού μας πεδίου και αυτό κάνει το νέο τρόπο σκέψης ή αντίδρασης περισσότερο διαθέσιμο και περισσότερο πιθανό για όλους, όσοι μοιράζονται αυτό το πεδίο. Αυτό ισχύει για όλα τα συναισθήματα, πεποιθήσεις και συμπεριφορές, αρνητικές και θετικές. Όταν παραμένουμε στις παλιές, μη φωτισμένες πεποιθήσεις και συμπεριφορές, αυτό επηρεάζει όλους τους άλλους που μοιράζονται αυτό το πεδίο. Είμαστε συν-υπεύθυνοι γι’ αυτό που συμβαίνει. Από την άλλη, οι θετικές αλλαγές μας επιτρέπουν στους άλλους να κάνουν το ίδιο.

Το ατομικό αιτιατό σώμα μας

Φιλοσοφικά συστήματα μάς διδάσκουν ότι ο καθένας μας έχει ένα ατομικό «αιτιατό σώμα», όπου αποθηκεύονται όλες οι μνήμες, τάσεις, ιδιότητες και ικανότητες της ψυχής του μαζί με όλους τους φόβους του και άλλα συναισθήματα. Όλες οι θετικές και αρνητικές τάσεις μας βρίσκονται εκεί. Κατά τη γέννησή μας, αυτό θα καθορίσει το είδος του φυσικού σώματος που θα έχουμε, όπως και τις συνθήκες της γέννησής μας και τις συναισθηματικές και νοητικές τάσεις μας. Αυτά επηρεάζουν, αλλά δεν καθορίζουν αποκλειστικά, τα σπουδαιότερα γεγονότα της ζωής μας. Έλκουμε την πραγματικότητα που σε μεγάλο βαθμό μορφοποιείται από το περιεχόμενο του αιτιατού μας σώματος. Αυτό, όμως, δεν δημιουργεί ένα συμπαγές πεπρωμένο, επειδή κάθε στιγμή προσθέτουμε και αφαιρούμε ιδιότητες από το αιτιατό πεδίο, όταν αλλάζουμε τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε, σκεπτόμαστε, δρούμε και αντιδρούμε.

Όταν εφαρμόζουμε Ho’oponopono και άλλες μεθόδους μεταβολής της αντίληψης και της αντίδρασης, αλλάζουμε το περιεχόμενο του συνειδητού και υποσυνείδητου νου μας καθώς και το αιτιατό μας σώμα. Ζητούμε και επιτρέπουμε σε όλες τις τάσεις του αιτιατού σώματός μας, οι οποίες μπορεί να συμβάλλουν σ’ αυτό που αντιλαμβανόμαστε και που μας επηρεάζει, να απομακρυνθούν και να διαλυθούν για άλλη μια φορά μέσα στην αγνή συνειδητότητα – η οποία αποτελεί αυτό που τελικά είναι.

Οικουμενική συνειδητότητα

Όλες οι σκέψεις, μνήμες, δράσεις και αντιδράσεις, καθώς και όλα τα φυσικά αντικείμενα και όντα και οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ τους είναι απλά εκδηλώσεις της μίας οικουμενικής συνειδητότητας. Αυτό είναι παρόμοιο με το γεγονός ότι όλες οι εικόνες σε μια κινηματογραφική ταινία ή στην οθόνη της τηλεόρασης είναι προσωρινές εκδηλώσεις του ενός λευκού φωτός που μόνο προσωρινά παίρνει αυτές τις μορφές – του «καλού», του «κακού», του τρυφερού, του μισητού, του ορυκτού, του φυτού, του ζώου, των ανθρώπων και όλων των αλληλεπιδράσεων ανάμεσα τους.

Το λευκό φως της τηλεόρασης, όταν δεν παίζει τίποτα, είναι το μηδενικό σημείο από το οποίο όλα εμφανίζονται και στο οποίο όλα ξαναδιαλύονται. Στο Ho’oponopono ζητάμε από το Θείο να διαλυθούν όλες οι τάσεις, που μπορεί να συνεισφέρουν σ’ αυτό που βιώνουμε, και να επιστρέψουν στην πραγματική τους φύση, που είναι το λευκό αδιαφοροποίητο φως.

Το κοινό αιτιατό σώμα μας

Παρόμοια με το μορφογενετικό πεδίο, μοιραζόμαστε όλοι ένα κοινό οικουμενικό αιτιατό σώμα. Υπάρχει ένα αιτιατό σώμα για κάθε είδος ζώων και φυτών, ένα αιτιατό σώμα για όλους τους άνδρες, ένα για όλες τις γυναίκες, ένα για όλους τους ανθρώπους και ένα για τον πλανήτη τον ίδιο.

Αυτό το κοινό αιτιατό σώμα συμπεριλαμβάνει όλες τις κοινές τάσεις μας, οι οποίες επηρεάζουν την ανθρωπότητα και τον πλανήτη σαν σύνολο. Έτσι, όταν απελευθερωνόμαστε από το θυμό, το φόβο ή την ενοχή, κάνουμε αυτές τις τάσεις λιγότερο διαθέσιμες στο κοινό αιτιατό σώμα. Τότε η αγάπη, η κατανόηση, η υπευθυνότητα και η γαλήνη γίνονται περισσότερο διαθέσιμες.

Το Ho’oponopono και όλες οι μορφές ενεργειακής ψυχολογίας όπως το EFT, TAT, TFT, BSFF, EMDR, WHEE, η μέθοδος Σεντόνα (Αυτοαποπρογραμματισμού), το Ακούγοντας την Καρδιά, ο διαλογισμός, η προσευχή και πολλές άλλες μέθοδοι μάς επιτρέπουν να αντιλαμβανόμαστε και να αντιδρούμε διαφορετικά. Όταν διαλύονται οι παλιές μνήμες και οι προγραμματισμοί μας, τότε ελαττώνονται επίσης και από όλη την ανθρωπότητα σαν σύνολο.

Πνευματικές διδασκαλίες

Όλες οι θρησκείες διδάσκουν την έννοια της θεϊκής δικαιοσύνης. Ο καθένας παίρνει ακριβώς αυτό που δικαιούται, βασισμένο δίκαια σε ό,τι έχει κάνει στο παρελθόν μέχρι τώρα. Στη Χριστιανοσύνη αυτό εκφράζεται στα λόγια, «Όπως σπείρεις, έτσι θα θερίσεις», «Όπως κρίνετε, έτσι θα κριθείτε». Επίσης, όταν ο Χριστός θεράπευσε τον παράλυτο, του είπε, «Σήκω και περπάτα, οι αμαρτίες σου έχουν συγχωρεθεί», δηλώνοντας ότι ήταν παράλυτος λόγω κάποιων προηγούμενων λαθών του.

Σύμφωνα μ’ αυτές τις πνευματικές διδασκαλίες και το νόμο του κάρμα των ανατολικών θρησκειών, κανείς δεν θα μπορούσε να μας βλάψει, αν οι οικουμενικοί νόμοι της τέλειας δικαιοσύνης δεν του το επέτρεπαν. Επομένως, αν το σύμπαν επιτρέπει σε κάποιον να μας συμπεριφερθεί με αρνητικό τρόπο, το μοναδικό μας συμπέρασμα μπορεί να είναι ότι, παρόλο που αυτό φαίνεται εντελώς άδικο και λάθος, είναι επιτρεπτό και, άρα, πρέπει να υπάρχει κάποια κρυμμένη δικαιοσύνη και ότι πρέπει να υπάρχει κάποιος «λόγος» μέσα σε μας που το έλκει ή το επιτρέπει.

Το πραγματικό νόημα του Ho’oponopono είναι η διόρθωση ή η επαναφορά στο δίκιο. Απλά συμπεραίνουμε ότι εμείς, σ’ αυτήν ή ίσως (αν το πιστεύουμε) σε κάποια προηγούμενη ζωή, έχουμε κάνει κάτι που συμβάλλει σ’ αυτό που συμβαίνει. Μία άλλη πιθανότητα είναι ότι αυτό συμβαίνει επειδή χρειάζεται να μάθουμε κάτι. Σ’ αυτήν την περίπτωση, μπορούμε να εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας και την αγάπη μας στον άλλον, ο οποίος μας δίνει την ευκαιρία να μάθουμε και να εξελιχθούμε μέσα απ’ αυτήν την εμπειρία.

Η επόμενη ερώτηση είναι πώς επηρεάζουμε ο ένας τον άλλον και πώς δημιουργείται η ατομική και συλλογική πραγματικότητά μας.

Δημιουργία της πραγματικότητας μέσα από ερμηνεία και προβολή

Δημιουργούμε την υποκειμενική πραγματικότητά μας ανάλογα με τον τρόπο που ερμηνεύουμε συμπεριφορές, καταστάσεις και γεγονότα. Δυστυχώς πολύ συχνά δεν αντιλαμβανόμαστε αυτό που υπάρχει, αλλά στην πραγματικότητα αντιλαμβανόμαστε αυτό που έχουμε προγραμματιστεί να πιστεύουμε ότι υπάρχει. Το σύστημα πεποιθήσεών μας λειτουργεί σαν φίλτρο, που υποκειμενικά και συλλογικά ερμηνεύει οτιδήποτε γίνεται αντιληπτό με τρόπο που επιβεβαιώνει αυτό που ήδη πιστεύουμε και αγνοεί αυτό που δεν πιστεύουμε.

Για παράδειγμα, αν πιστεύουμε ότι οι άλλοι θα μας απορρίψουν και δεν μας αγαπούν, θα ερμηνεύσουμε τα λόγια ή τις πράξεις τους σαν μια μορφή απόρριψης και σαν έλλειψη αγάπης για μας, ακόμη κι όταν δεν είναι αλήθεια. Όλοι μας έχουμε εκπλαγεί ανακαλύπτοντας ότι οι άνθρωποι έχουν παρερμηνεύσει τις πράξεις μας, πιστεύοντας ότι είχαμε κίνητρα και συναισθήματα που ποτέ δεν είχαμε.

Το ίδιο κάνουμε κι εμείς. Προβάλλουμε σε ανθρώπους και καταστάσεις κίνητρα και κινδύνους που απλά δεν υπάρχουν. Όταν το κάνουμε, βιώνουμε φόβο, πόνο, πίκρα, δημιουργώντας άχρηστη δυστυχία για τον εαυτό μας και τους άλλους.

Συγκρουόμενα συστήματα πεποιθήσεων και μνήμες

Μπορούμε να διαιρέσουμε τις πεποιθήσεις μας στις ακόλουθες κατηγορίες:

1. Συναισθηματικά Φορτισμένες Εντυπώσεις – Αυτές δεν είναι τόσο πεποιθήσεις όσο «συναισθηματικά φορτισμένες εντυπώσεις» που έχουν εντυπωθεί στο νου μας κατά τη διάρκεια τραυματικών εμπειριών. Ο νους τότε ταυτίζει αυτό το συγκεκριμένο ερέθισμα με μια συναισθηματικά φορτισμένη αίσθηση και όταν το σκεφτόμαστε, νιώθουμε φόβο και άλλα συναισθήματα. Αυτό το είδος «πεποίθησης» έχει μια ισχυρή «συναισθηματική φόρτιση» που δεν βασίζεται σε παρατηρήσεις και γεγονότα, αλλά μάλλον σε μια ή δύο έντονες εμπειρίες, που δεν είναι αντιπροσωπευτικές της πραγματικότητας.

2. Λανθασμένα Παιδικά Συμπεράσματα – Αυτά είναι λανθασμένες πεποιθήσεις για την πραγματικότητα, όπου αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε αδύναμοι, εσφαλμένοι, ανάξιοι της αγάπης και υπαίτιοι για οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μας, όπως ο θυμός, η απουσία, η δυστυχία, η αδιαφορία, το διαζύγιο, η αρρώστια, ακόμη και ο θάνατος των γονιών μας και άλλων. Λανθασμένα ερμηνεύουμε ότι είμαστε ανάξιοι ή ανίκανοι και ότι οι άλλοι θα μας φέρονται πάντοτε με τους τρόπους που βιώσαμε στην παιδική ηλικία.

Αυτές οι δύο πρώτες κατηγορίες συνήθως καταπιέζονται στο υποσυνείδητο (την «σκιά» ή το εσωτερικό παιδί) λόγω του πόνου και της σύγχυσης που προκαλούν. Τις καταπιέζουμε ώστε να μπορέσουμε να συγκεντρωθούμε και να λειτουργήσουμε στην καθημερινότητά μας.

Παρόλο που αυτές οι «πεποιθήσεις» είναι καταπιεσμένες, ώστε να μην αισθανόμαστε τη δυσάρεστη, αρνητικά φορτισμένη συναισθηματική ενέργεια που σχετίζεται μαζί τους, ενεργοποιούνται κάθε φορά που ερχόμαστε σε επαφή ή σκεφτόμαστε ένα συγκεκριμένο ερέθισμα. Προκαλούν φόβο, συναισθηματική απομάκρυνση και συχνά επιθετική συμπεριφορά. Δημιουργούν, επίσης, ψυχοσωματικές αρρώστιες. Ελέγχουν τις αντιδράσεις μας σε γεγονότα, καταστάσεις και ανθρώπους. Και το σημαντικότερο, έλκουν τις πραγματικότητες που συναντούμε.

Λόγω της καταπίεσης και της επακόλουθης απομόνωσης από το συνειδητό νου μας, αυτά τα δύο πρώτα συστήματα πεποιθήσεων δεν εξελίσσονται μαζί μας. Παραμένουν στην αρχική τους κατάσταση, ανεξάρτητα από την εξελισσόμενη λογική μας, την κρίση μας, τις νέες εμπειρίες και την πνευματική πίστη μας. Δεν προσλαμβάνουν νέα δεδομένα, εκτός κι αν ασχοληθούμε με εσωτερική ψυχολογική ή πνευματική εργασία.

3. Εξελισσόμενο Συνειδητό Σύστημα Πεποιθήσεων – Αυτό είναι το συνειδητό σύστημα πεποιθήσεών μας, το οποίο, καθώς προσλαμβάνει νέα δεδομένα, επαναξιολογεί την αντίληψη της πραγματικότητας, στην προσπάθεια να κάνει τις ρυθμίσεις που είναι απαραίτητες για την κατανόηση της αλήθειας πίσω από τα φαινόμενα που παρατηρούμε.

Το συνειδητό σύστημα πεποιθήσεων εξελίσσεται σ’ έναν μικρό αριθμό ανθρώπων. Πολλοί έχουν σταματήσει να προσλαμβάνουν νέα δεδομένα κι έτσι παραμένουν στο ίδιο συνειδητό σύστημα πεποιθήσεων για πολλά χρόνια και θα αποχωρήσουν από τη ζωή μ’ αυτό.

Αυτό το σύστημα πεποιθήσεων κατανοεί ότι είμαστε ασφαλείς, σίγουροι, καλοί, άξιοι και ικανοί. Συνειδητοποιεί, επίσης, ότι δεν κινδυνεύουμε από ανθρώπους, ύψη, αυτοκίνητα, έντομα, σκύλους, γάτες, ανελκυστήρες, αεροπλάνα κλπ. Τα γεγονότα το κάνουν να συνειδητοποιήσει ότι οι φόβοι του είναι αβάσιμοι. Αντιλαμβάνεται ακόμη ότι η αξία μας δεν έχει να κάνει με το τι λένε, σκέφτονται ή κάνουν οι άλλοι.

4. Η Πνευματική Διαισθητική Πίστη μας – Αυτές οι πεποιθήσεις είναι συνήθως βασισμένες στη διαίσθηση ή την πίστη παρά στην απόδειξη. Νιώθουμε ότι αυτό που πιστεύουμε είναι αλήθεια. Εκτός από την επιρροή που ασκούν πάνω μας οι πνευματικές πεποιθήσεις των άλλων, βιώνουμε τις δικές μας εσωτερικές αφυπνίσεις ή αποκαλύψεις, όπου απλά «ξέρουμε» ότι κάτι είναι αληθινό.

Σύμφωνα με το Ho’oponopono αυτή η θεϊκή έμπνευση μπορεί να συμβεί μόνον όταν ο νους είναι καθαρός από τους τρεις προηγούμενους τύπους νοητικού περιεχομένου, που όλοι τους περιορίζονται από τη μνήμη.

Στην πραγματικότητα συχνά βιώνουμε συμπεριφορές, γεγονότα και καταστάσεις μέσα από ταυτόχρονες πεποιθήσεις και από τις τέσσερεις κατηγορίες, που δημιουργούν συγκρουόμενα συναισθήματα και αντιδράσεις σ’ αυτό που συμβαίνει. Μπορεί να νιώθουμε συγχρόνως αγάπη, γαλήνη, πόνο και θυμό, επειδή οι διαφορετικές πεποιθήσεις μας δημιουργούν διαφορετικές εσωτερικές πραγματικότητες.

Επομένως ένας βασικός τρόπος με τον οποίο δημιουργούμε την πραγματικότητά μας είναι ο τρόπος που ερμηνεύουμε οτιδήποτε συμβαίνει στη ζωή μας. Στο ίδιο εξωτερικό ερέθισμα δεν υπάρχουν δύο άνθρωποι που να δημιουργούν την ίδια πραγματικότητα.

Δημιουργία της πραγματικότητας μέσα από την έλξη και το καθρέφτισμα

Ο δεύτερος παράγοντας στην εκδήλωση της ατομικής πραγματικότητάς μας είναι ο τρόπος που έλκουμε ή δημιουργούμε τα γεγονότα που συμβαίνουν στη ζωή μας – αυτό που πραγματικά μας συμβαίνει.

Από τις διάφορες θεωρίες εκείνη που διατείνεται ότι εμείς οι ίδιοι είμαστε οι δημιουργοί της πραγματικότητάς μας φαίνεται να εξηγεί ένα ευρύτερο πιο περιεκτικό μέρος της πραγματικότητας που αντιλαμβανόμαστε. Αυτή η εξήγηση γίνεται ακόμη πιο κατανοητή, όταν απομακρύνουμε την ψευδαίσθηση της ξεχωριστότητας ανάμεσα σε μας, σαν ατομικές θεϊκές εκφράσεις, και τη θεότητα την ίδια. Όταν αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας σαν προσωρινή έκφραση της θείας συνειδητότητας ή της θείας ενέργειας στο φυσικό βασίλειο, γίνεται ξεκάθαρο ότι όλοι μαζί ατομικά και συλλογικά συν-δημιουργούμε την ατομική και κοινωνική πραγματικότητά μας.

Είμαστε το ίδιο το θείο ενσαρκωμένο σε προσωρινά σώματα. Δημιουργούμε και διαμορφώνουμε την πραγματικότητά μας. Το κάνουμε με διάφορους τρόπους:

α. Το παρελθόν. Οι προηγούμενες σκέψεις, πράξεις, επιλογές, συναισθήματα και λόγια είναι αιτίες της τωρινής πραγματικότητάς μας. Αυτή η έννοια είναι αποδεκτή από όλες τις θρησκείες και τις πνευματικές φιλοσοφίες. Μπορεί να μην πιστεύουν όλες στη μετενσάρκωση, αλλά όλες πιστεύουν στην αιτία και το αποτέλεσμα, όπως έχουμε ήδη αναφέρει. Οι επιλογές μας να φροντίζουμε τον εαυτό μας ή όχι, να επικοινωνούμε ειλικρινά και τίμια ή όχι, να βοηθάμε και να αγαπάμε τους άλλους ή όχι, να απελευθερωθούμε από τους φόβους ή όχι, επηρεάζουν όλες την τωρινή πραγματικότητά μας.

β. Το παρόν. Οι τωρινές μας σκέψεις, πεποιθήσεις, προσδοκίες, φόβοι, ενοχές και άλλα συναισθήματα και συμπεριφορές δημιουργούν την τωρινή πραγματικότητά μας μέσα από «τους νόμους της αντανάκλασης και της έλξης». Οι άλλοι και η ίδια η ζωή αντανακλούν πίσω σε μας το περιεχόμενο του νου και της συμπεριφοράς μας σε όλα τα επίπεδα. Αν απορρίπτουμε τον εαυτό μας, φοβόμαστε ή περιμένουμε την απόρριψη, ή απορρίπτουμε τους άλλους, τότε έλκουμε απόρριψη. Αν σκεφτόμαστε, μιλάμε ή ενεργούμε ανταγωνιστικά ή εγωιστικά, τότε έλκουμε το ίδιο. Βασικά έλκουμε οτιδήποτε φοβόμαστε, αγαπάμε, επιθυμούμε και μισούμε, καθώς και ό,τι περιμένουμε και ό,τι κάνουμε.

Είναι σοφό που η ζωή καθρεφτίζει πίσω σε μας τις δικές μας σκέψεις, συναισθήματα, πεποιθήσεις, ρόλους και συμπεριφορές, προσφέροντας μας την ευκαιρία να κοιτάξουμε μέσα μας και να απελευθερωθούμε απ’ αυτές τις πλευρές του εαυτού μας που έλκουν αυτό που μας δυσαρεστεί. Σε τέτοια περίπτωση, το μάθημά μας είναι να ανακαλύψουμε αυτό που καθρεφτίζεται και να το μεταμορφώσουμε. Διαφορετικά θα συνεχίσουμε να έλκουμε την τωρινή πραγματικότητά μας. Αυτό είναι βασικό στο Ho’oponopono. Αυτό είναι που χρειάζεται να καθαρίσουμε, για να θεραπεύσουμε αυτό που συν-δημιουργούμε.

Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι η δύναμη και η ευκαιρία για θετική αλλαγή βρίσκονται στο παρόν και πουθενά αλλού. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε το παρελθόν, αλλά μπορούμε να αλλάξουμε την αντίληψή μας για το παρελθόν και επομένως την επίδρασή του σε μας στο παρόν. Δεν γνωρίζουμε το μέλλον, αλλά μπορούμε να το διαμορφώσουμε με τις επιλογές μας στην παρούσα στιγμή.

Μερικοί άνθρωποι αποδέχονται αρνητικές πραγματικότητες, πιστεύοντας ότι είναι κάποιο «κάρμα» που πρέπει να υπομείνουν. Δεν υπάρχει κανένα όφελος από τα βάσανα ή την τιμωρία, αν δεν μάθουμε κάτι από την εμπειρία και αν αυτό δεν οδηγήσει σε αλλαγή. Η έννοια ότι πρέπει να υποφέρουμε για τα λάθη του παρελθόντος δεν έχει αξία, αν ο πόνος δεν γίνει ευκαιρία για εξέλιξη.

γ. Οι επιλογές της ψυχής μας. Ο τρίτος παράγοντας που καθορίζει τη φύση των γεγονότων που συμβαίνουν στη ζωή μας είναι οι «επιλογές της ψυχής μας». Εμείς, σαν ψυχές, επιλέγουμε πριν ακόμη από τη γέννησή μας ότι θα θέλαμε ή θα χρειαζόμασταν να μάθουμε κάποια μαθήματα σαν μέρος της διαδικασίας εξέλιξής μας. Αν έχουμε επιλέξει να μάθουμε αυτοπαραδοχή, θα «κάνουμε ένα συμβόλαιο» με τους κοντινούς μας ανθρώπους, για να δοκιμάσουμε την ικανότητά μας να νιώθουμε την αξία μας ακόμη κι όταν αντιμετωπίζουμε αποδοκιμασία ή απόρριψη. Αν έχουμε αποφασίσει να μάθουμε αγάπη χωρίς όρους ή συγχώρεση, λογικά θα επιλέξουμε να έχουμε επαφή με άτομα που θα μας είναι δύσκολο να αγαπάμε. Μ’ αυτόν τον τρόπο θα έχουμε την ευκαιρία να ξεπεράσουμε τους φόβους μας και να αγαπήσουμε αυτά τα άτομα. Αν θα θέλαμε να μάθουμε αυτάρκεια, θα στήσουμε στη ζωή μας ένα δράμα, στο οποίο δεν θα είναι εύκολο να βρούμε υποστήριξη από τους άλλους. Αλλά, επίσης, έχουμε την ελεύθερη βούληση να αντισταθούμε στην εκμάθηση αυτών των μαθημάτων.

Όταν περνάμε δύσκολους καιρούς, μπορεί να μην είναι επειδή ήμασταν «κακοί» στο παρελθόν, αλλά επειδή έχουμε επιλέξει να μάθουμε συγκεκριμένα μαθήματα.

Με το Ho’oponopono αποδεσμεύουμε αυτά τα άτομα, με τα οποία έχουμε κάνει αυτά τα «συμβόλαια», από την ανάγκη να συνεχίσουν να παίζουν τους ρόλους τους που μας δοκιμάζουν, επειδή έχουμε μάθει το μάθημα, το οποίο είναι να αναλάβουμε την ευθύνη για την πραγματικότητά μας και να τους αγαπάμε.

Επομένως, εμείς και όλοι οι άλλοι δημιουργούμε την ατομική και συλλογική πραγματικότητά μας μέσα από:

α. Τις προηγούμενες πεποιθήσεις, επιλογές, πράξεις, λόγια και συμπεριφορές.

β. Τις τωρινές πεποιθήσεις, λόγια, προσδοκίες, επιλογές, πράξεις και συμπεριφορές.

γ. Τις αποφάσεις της ψυχής μας να μάθουμε ορισμένα μαθήματα.

δ. Τον τρόπο που το προγραμματισμένο σύστημα πεποιθήσεών μας ερμηνεύει αυτό που συμβαίνει.

Πώς επηρεάζουμε ο ένας τον άλλον;

Η συμπαθητική δόνηση είναι νόμος της φυσικής που αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι αν έχουμε δύο κιθάρες ή δύο πιάνα και χτυπήσουμε μια χορδή στο ένα απ’ αυτά, τότε η χορδή του άλλου, που είναι συντονισμένη στην ίδια συχνότητα με την χορδή που χτυπήσαμε στο πρώτο, θα επηρεαστεί και θα αρχίσει να δονείται. Μια δόνηση της μιας θα επηρεάσει την άλλη μόνον αν είναι συντονισμένη στην ίδια συχνότητα. Αν αυτή είναι συντονισμένη σε άλλη συχνότητα είναι απίθανο να διεγερθεί.

Με τον ίδιο τρόπο μπορούμε να φανταστούμε ότι επηρεάζουμε ο ένας τον άλλον με συνειδητές και υποσυνείδητες συχνότητες που εκπέμπουμε. Εμείς και οι άλλοι δεν θα επηρεαζόμασταν, αν δεν είχαμε κάτι μέσα μας που διεγείρεται από αυτό που συμβαίνει ή που εκπέμπεται από τον άλλον. Αργότερα θα ερευνήσουμε πιθανές όψεις της ψυχολογίας μας που μπορεί να διεγείρουν όψεις των άλλων και τανάπαλι.

Εμείς δημιουργούμε το ερέθισμα – εκείνοι δημιουργούν την πραγματικότητά τους
Εκείνοι δημιουργούν το ερέθισμα – εμείς δημιουργούμε την πραγματικότητά μας

Είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε ότι είμαστε υπεύθυνοι μόνο για τα συνειδητά και υποσυνείδητα δεδομένα μας στο παρελθόν και το παρόν, αλλά όχι γι’ αυτό που στην πραγματικότητα συμβαίνει στον άλλον. Αυτό είναι δική του δημιουργία.

Η μοναδική δύναμή μας έγκειται στο να καθαρίσουμε τον εαυτό μας και να απομακρύνουμε (ή να ζητήσουμε από το θείο να απομακρύνει) εκείνες τις όψεις που έχουν επηρεάσει ή προσελκύσει, μέσω συμπαθητικής δόνησης, αρνητικές πραγματικότητες για τον εαυτό μας και τους άλλους. Το Ho’oponopono είναι η διαδικασία για να σταματήσουμε τις δικές μας χορδές να δονούνται σ’ εκείνες τις συχνότητες, ώστε να σταματήσουμε να προσθέσουμε στην πραγματικότητα των άλλων. Εξαγνίζουμε τη δική μας συμβολή στην πραγματικότητα γύρω μας.

Επηρεαζόμαστε από τους άλλους με τον ίδιο τρόπο. Όταν οι «παλλόμενες χορδές» των άλλων διεγείρουν κινήσεις μέσα σε μας, εκείνοι είναι το ερέθισμα, αλλά είναι το δικό μας πρόγραμμα δόνησης που μας κάνει να επηρεαζόμαστε και να δημιουργούμε τη δική μας ατομική πραγματικότητα.

Κβαντική φυσική – Η κατάληξη του κύματος

Η κβαντική φυσική μάς λέει ότι ένα φωτόνιο ή ένα ηλεκτρόνιο είναι στην πραγματικότητα ένα κύμα πιθανοτήτων μέχρι να υπάρξει ένας παρατηρητής που προκαλεί αυτό το κύμα να «καταλήξει» σε ένα συγκεκριμένο σωματίδιο σε συγκεκριμένο χώρο και χρόνο. Φαίνεται ότι ο παρατηρητής προκαλεί το κύμα πιθανοτήτων να αφήσει την κατάσταση των πολλών πιθανοτήτων και να γίνει μία πραγματικότητα όπως τη γνωρίζουμε.

Θα μπορούσαμε να φανταστούμε ότι κάτι παρόμοιο συμβαίνει ανάμεσα σε μας τους ίδιους και τη ζωή. Η ζωή είναι κύμα πιθανοτήτων, που υπάρχουν όλες μαζί μέσα σε μία ανεκδήλωτη κατάσταση. Σ’ αυτήν την κατάσταση τίποτα δεν είναι ακόμη σχηματισμένο. Όλα είναι πιθανά. Μνήμες και προγράμματα δεν περιορίζουν ακόμη αυτήν τη συνειδητότητα-ενέργεια.

Μόλις η αγνή συνειδητότητα αρχίσει να εκφράζεται μέσα από τον προγραμματισμένο νου μας, περιορίζεται και τείνει να έλκει ό,τι είναι σε συμφωνία με τις μνήμες και τους προγραμματισμούς μας. Οι πεποιθήσεις και τα συναισθήματά μας κάνουν την απεριόριστη άμορφη συνειδητότητα να μετασχηματιστεί σε αυτό που αποκαλούμε πραγματικότητά μας – με ανθρώπους, πράξεις και γεγονότα, που είναι όλα αντανακλάσεις και ανταποκρίσεις στο εσωτερικό μας περιεχόμενο.

Το Ho’oponopono είναι μια διαδικασία ξεκαθαρίσματος του εσωτερικού περιεχομένου μας, ώστε να πάψουμε να διαστρεβλώνουμε την έκφραση αυτής της αγνής συνειδητότητας στη ζωή μας. Όταν ζητάμε από τους άλλους συγγνώμη, δεν είναι επειδή τους έχουμε βλάψει κάπου ή επειδή κάναμε λάθος. Είναι επειδή αναγνωρίζουμε ότι εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε την πραγματικότητά μας και όχι αυτοί. Επίσης συνειδητοποιούμε ότι κάτι στους δικούς μας προγραμματισμούς τούς έχει φέρει στην επίγνωσή μας και μας έκανε να τους παρατηρήσουμε και ίσως να νιώσουμε κάποια συναισθήματα για ό,τι συμβαίνει ή για ό,τι εκείνοι κάνουν.

Μόλις συνειδητοποιήσουμε ότι είναι η εσωτερική μας πραγματικότητα που κάνει την εξωτερική πραγματικότητα να εκδηλωθεί και να μας επηρεάσει, τότε απαλλασσόμαστε από το συναίσθημα ότι είμαστε τα θύματα ή ότι οι άλλοι είναι υπεύθυνοι για την πραγματικότητά μας. Αναλαμβάνουμε 100% την ευθύνη για τη δική μας πραγματικότητα. Αντιλαμβανόμαστε ότι ο μόνος τρόπος να αλλάξουμε αυτήν την πραγματικότητα είναι να απελευθερωθούμε από οτιδήποτε υπάρχει μέσα μας που συνεισφέρει σ’ αυτήν – ακόμη κι αν δεν γνωρίζουμε τι θα μπορούσε να είναι αυτό.

Το εσωτερικό μας περιεχόμενο

Οι πεποιθήσεις, τα συναισθήματα, οι προγραμματισμοί, οι ανάγκες, οι επιθυμίες, οι φόβοι, οι προσκολλήσεις και οι συμπεριφορές μας, όλα αντανακλώνται πίσω σε μας μέσα από τη συμπεριφορά των άλλων και την ίδια τη ζωή. Ακολουθεί ένας κατάλογος κάποιων όψεων του εαυτού μας που μπορεί να αντανακλώνται πίσω σε μας μέσα από τη συμπεριφορά του άλλου ή την κατάσταση.

Σημείωση: Το Ho’oponopono δεν απαιτεί να γνωρίζουμε τι υπάρχει μέσα μας που χρειάζεται να καθαριστεί.

Η παρουσία οποιουδήποτε από τα παρακάτω μπορεί εύκολα να προσελκύσει αντίστοιχες συμπεριφορές και καταστάσεις.

1. Όταν νιώθουμε αρνητικά συναισθήματα γι’ αυτό που συμβαίνει, το έλκουμε ώστε να μπορούμε να απελευθερωθούμε μέσα μας.

2. Όταν έχουμε συγκεκριμένες περιοριστικές πεποιθήσεις για τους άλλους και γι’ αυτό που συμβαίνει ή όταν αντιλαμβανόμαστε κάποιον ή κάτι σαν κακό, λάθος, άδικο κλπ., το έλκουμε ώστε να μπορούμε να εργαστούμε μαζί του.

3. Η δική μας συμπεριφορά μέχρι τώρα προς αυτόν τον άνθρωπο ή προς άλλους στο παρελθόν αντανακλάται πίσω σε μας στο παρόν, ώστε να μπορούμε να μάθουμε απ’ αυτήν.

4. Οι φόβοι μας έλκουν και δημιουργούν πραγματικότητες. Ιδιαίτερα οι φόβοι μας σχετικά με την αξία, ασφάλεια, ελευθερία, ικανοποίηση ή έλεγχο.

5. Επίσης έλκουμε αυτό που προσδοκούμε από τους άλλους και τη ζωή.

6. Οι αμφιβολίες γι’ αυτό που αξίζουμε περιορίζουν την πραγματικότητά μας σ’ αυτό που πιστεύουμε ότι αξίζουμε.

7. Ο τρόπος που συμπεριφερόμαστε προς τον εαυτό μας κάνει τους άλλους να μας συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο.

8. Οι ανεπίλυτες παιδικές εμπειρίες τείνουν να επαναλαμβάνονται στη ζωή μας μέχρι να καταφέρουμε να τις θεραπεύσουμε.

9. Οι ρόλοι, με τους οποίους ταυτιζόμαστε για νόημα, αξία και ασφάλεια, μπορούν να προσελκύσουν καταστάσεις ζωής και αντίστοιχες συμπεριφορές από άλλους – ώστε να μπορούμε να απελευθερωθούμε από τις ψευδαισθήσεις και τους περιορισμούς αυτών των ρόλων. Μπορεί να παίζουμε κάποιους από τους ακόλουθους ρόλους: α. το θύμα, β. τον τρομοκράτη, γ. το δάσκαλο, δ. το γονιό, ε. το παιδί, στ. τον έξυπνο, ζ. το σωστό, η. τον αντιδραστικό, θ. το δυνατό – χωρίς ανάγκες, ι. το δίκαιο, ια. τον καλό, ιβ. τον υπεύθυνο, ιγ. τον πρόθυμο, ιδ. τον αδύναμο, ιε. τον πνευματικό, ιστ. το δικαστή, ιζ. τον απόμακρο, ιη. τον ανακριτή, ιθ. κάποιον άλλο ρόλο.

10. Εκείνες οι ανάγκες και οι προσκολλήσεις που περιορίζουν την ηρεμία, ευτυχία, αγάπη ή εξέλιξή μας μπορεί να αντικατοπτρίζονται σε διάφορες καταστάσεις ζωής και συμπεριφορές, ώστε να έχουμε την ευκαιρία να απελευθερωθούμε απ’ αυτές.

11. Η τάση μας να νιώθουμε ενοχή έλκει συμπεριφορές και καταστάσεις που διεγείρουν τους προγραμματισμούς μας, ώστε να μπορέσουμε να απελευθερωθούμε απ’ αυτούς.

12. Φέρνουμε στη ζωή μας οτιδήποτε κρίνουμε, επικρίνουμε, απορρίπτουμε ή για το οποίο έχουμε προκαταλήψεις.

13. Έλκουμε οτιδήποτε μας κάνει να νιώθουμε ζήλια, πόνο, θυμό, πίκρα, αδικία ή οποιοδήποτε άλλο αρνητικό συναίσθημα, ώστε να έχουμε την ευκαιρία να απελευθερωθούμε από τις ψευδαισθήσεις που δημιουργούν αυτά τα συναισθήματα.

14. Έλκουμε οτιδήποτε δεν μπορούμε να συγχωρήσουμε στους άλλους ή στον εαυτό μας.

15. Όταν συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους άλλους, τους φέρνουμε στην πραγματικότητά μας.

16. Οι δικές μας εσωτερικές συγκρούσεις και η αυτοαμφισβήτηση έλκουν συγκεκριμένες συμπεριφορές από τους άλλους που φέρνουν αυτά τα συναισθήματα στην επιφάνεια.

17. Όταν αποτυγχάνουμε να επικοινωνήσουμε καθαρά, σταθερά και χωρίς κριτική ή κατηγορία, δημιουργούμε πραγματικότητες στις οποίες δεν παίρνουμε αυτό που χρειαζόμαστε.

18. Αν έχουμε εθιστεί σε μια πραγματικότητα, έχουμε την τάση να μείνουμε σ’ αυτήν λόγω του φόβου της αλλαγής.

19. Αν φοβόμαστε την ευτυχία, αφθονία, υγεία, αγάπη κλπ., θα εμποδίσουμε τις θετικές πραγματικότητες.

Αυτές και άλλες όψεις του εσωτερικού μας κόσμου μπορούν πολύ εύκολα να είναι παράγοντες της πραγματικότητας που συν-δημιουργούμε.

Πώς μπορεί να συμμετέχουμε στις παγκόσμιες κρίσεις;

Οι περισσότεροι από μας είμαστε δυστυχισμένοι με τον τρόπο που ο κόσμος είναι και έχει την τάση να είναι προβληματικός, λόγω του χειρισμού κάποιων θεμάτων από τους δικούς μας ή από άλλους ηγέτες, όπως της υπερθέρμανσης του πλανήτη, της Μέσης Ανατολής, της τρομοκρατίας, της Αφρικής, της οικονομίας κλπ. Όταν αισθανόμαστε απόρριψη ή μίσος για οτιδήποτε βρίσκεται μέσα στην πραγματικότητά μας, τελικά το ενεργοποιούμε και το αυξάνουμε. Τελικά ενδυναμώνουμε οτιδήποτε μισούμε, οτιδήποτε επιτρέπουμε να μας ενοχλεί με κάποιον τρόπο.

Πώς συμβάλλουμε σ’ αυτές τις εθνικές και παγκόσμιες πραγματικότητες;

1. Πρώτα απ’ όλα, οι ηγέτες μας είναι απλά μια εκδήλωση της ομαδικής συνειδητότητάς μας. Όταν αλλάζει η συνειδητότητά μας, οι ηγέτες μας αλλάζουν. Χρειάζεται να κοιτάξουμε μέσα μας για να κατανοήσουμε γιατί έχουμε αυτούς τους ηγέτες και πώς τους ενδυναμώνουμε.

2. Ένας άλλος τρόπος που συμμετέχουμε είναι με την εξάρτησή μας από την άνεση και τα υλικά αγαθά. Όλα αυτά απαιτούν καύσιμα, θερμότητα και εξαντλούν τις φυσικές πηγές της γης. Έχοντας συνηθίσει σ’ αυτές τις ανέσεις, δίνουμε πολλά χρήματα και επομένως ισχύ σ’ αυτούς που τα παράγουν και αυτοί στη συνέχεια έχουν την ικανότητα να ελέγχουν τις κυβερνήσεις. Δίνουμε τη δύναμή μας (μέσω χρημάτων) στους επιχειρηματίες που ελέγχουν τους πολιτικούς, οι οποίοι παίρνουν τις αποφάσεις. Ο τρόπος ζωής μας είναι άμεσα υπεύθυνος για την υπερθέρμανση του πλανήτη και την πολιτική που σχετίζεται με την ανάγκη για καύσιμα.

3. Η προσωπική μας ταύτιση με μια μικρή ομάδα ανθρώπων, με τους οποίους νιώθουμε άνετα και η αποξένωσή μας από ανθρώπους από άλλες θρησκείες, φυλές ή εθνικότητες, αντανακλάται σε καταστάσεις όπως το Κόσοβο, η Ιρλανδία, η Μέση Ανατολή, η Αφρική και αλλού στον κόσμο, όπου άνθρωποι από διαφορετικές ομάδες πολεμούν μεταξύ τους. Αυτό είναι αντανάκλαση του γεγονότος ότι δεν αισθανόμαστε την ίδια ενότητα με όλες τις θρησκείες, φυλές και εθνικότητες ή ακόμη και κοινωνικές τάξεις.

4. Η άδικη και μεροληπτική κακή χρήση εξουσίας στον κόσμο απλά αντανακλά τη δική μας κακή χρήση εξουσίας σαν γονείς, σύζυγοι, εργοδότες κλπ. Λίγοι άνθρωποι έχουν μάθει να χρησιμοποιούν τη δύναμή τους με απόλυτα δίκαιο και αμερόληπτο τρόπο. Οι κυβερνήσεις μας απλά κάνουν το ίδιο. Δεν είναι τίποτα περισσότερο από αντανακλάσεις της δικής μας κατάστασης εξέλιξης.

5. Δεν μπορούμε ποτέ να ξέρουμε τι θα κάναμε αν ήμασταν στη θέση του άλλου. Αν μια ξένη δύναμη εισέβαλε και κατελάμβανε τις ΗΠΑ ή την Ευρώπη, θα ήμασταν ειρηνιστές ή τρομοκράτες μέχρι να φύγει; Οι πρώτοι Αμερικάνοι που πολεμούσαν και σκότωναν τους Βρετανούς, ήταν τρομοκράτες ή μαχητές της ελευθερίας; Από την άλλη, αν ήμασταν υπεύθυνοι για μια ολόκληρη χώρα και κάποιος βομβάρδιζε και σκότωνε το λαό μας, θα μπορούσαμε να μην κάνουμε τίποτα γι’ αυτό;

Πολύ συχνά οι πράξεις και από τις δύο πλευρές αυτών των συγκρούσεων είναι ακραίες, άδικες και σκοτεινές – αλλά είναι η ακριβής αντανάκλαση της συνειδητότητάς μας. Είναι εύκολο να κριτικάρουμε τους άλλους, όταν δεν βιώνουμε την κατάστασή τους. Αυτή η κριτική το μόνο που κάνει είναι να αυξάνει αυτό που συμβαίνει.

6. Όλα τα προβλήματά μας ξεκινούν από την ψευδαίσθηση της ξεχωριστότητάς μας από τους άλλους, η οποία οδηγεί στο φόβο, τους μηχανισμούς αυτοπροστασίας, την αποξένωση, την αδιαφορία για το πώς είναι οι άλλοι. Εγκλωβιζόμαστε σε μια ζωή αυτοεξυπηρέτησης με έλλειψη βασικής εμπιστοσύνης για όσους δεν γνωρίζουμε ή για όσους δεν είναι σαν εμάς. Αυτό από μόνο του είναι ψευδαίσθηση που έλκει μια μεγάλη ποικιλία ατομικών και κοινωνικών πραγματικοτήτων. Οι πολιτικοί και θρησκευτικοί ηγέτες προσθέτουν σ’ αυτούς του φόβους και στην έλλειψη εμπιστοσύνης ενισχύοντας την ιδέα ότι μόνο εμείς έχουμε την αλήθεια και ότι οι άλλοι είναι κακοί και θέλουν να μας βλάψουν. Όταν λειτουργούμε με τέτοια παραδείγματα, συμμετέχουμε στην κοινωνική και παγκόσμια κατάσταση όπως είναι.

Αυτές οι παγκόσμιες καταστάσεις είναι απλά αντανακλάσεις των δικών μας νοητικών τάσεων, τις οποίες χρειάζεται να εξαγνίσουμε και να εξελίξουμε με Ho’oponopono και άλλες μεθόδους.

Είμαστε όλοι σε διαδικασία εξέλιξης

Σαν ψυχές στη διαδικασία του να γίνουμε πιο ώριμοι και φωτισμένοι συναισθηματικά, νοητικά και πνευματικά, έλκουμε προς τον εαυτό μας καταστάσεις που μας προσφέρουν την ευκαιρία να μάθουμε τα επόμενα μαθήματα που χρειαζόμαστε στην εξελικτική πορεία μας. Φυσικά, έχουμε ελεύθερη βούληση να μάθουμε από αυτές τις καταστάσεις ή όχι. Έχουμε την επιλογή να κρατηθούμε στον πόνο, το φόβο, την ενοχή και το θυμό, ή να απελευθερωθούμε απ’ όλα αυτά, καθώς αναβαθμίζουμε την αντίληψή μας για την πραγματικότητα και προχωρούμε προς τη συγχώρεση, την αυτοπαραδοχή, την αγάπη και την ειρήνη.

Μερικές από τις καταστάσεις που έλκουμε έχουν σκοπό να μάθουμε αυτά τα μαθήματα. Μπορεί να μην έχουμε κάνει κάτι στο παρελθόν που εξασφάλισε αυτό που συμβαίνει. Μπορεί, σαν ψυχές, να έχουμε επιλέξει να συμβεί αυτό, επειδή μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε για να απελευθερωθούμε από το φόβο και από τις παλιές δυσλειτουργικές πεποιθήσεις και να προχωρήσουμε μπροστά.

Σ’ αυτές τις περιπτώσεις είμαστε υπεύθυνοι όχι επειδή έχουμε βλάψει κάποιον, αλλά επειδή το έχουμε επιλέξει σαν μια διαδικασία εξέλιξης. Σε τέτοια περίπτωση μπορούμε να ζητήσουμε συγχώρεση ή απλά «να ελευθερώσουμε τον άλλον ή την κατάσταση ζωής» από την ανάγκη μας να είναι έτσι, επειδή έχουμε πια μάθει το μάθημα ότι είμαστε υπεύθυνοι και μπορούμε να αγαπάμε οποιονδήποτε ή οτιδήποτε κι αν είναι. Έχοντας μάθει την αγάπη, δεν χρειαζόμαστε πια το μάθημα.

Είμαστε όλοι Μία Πνευματική Συνειδητότητα

Οι περισσότερες θρησκείες διδάσκουν ότι τελικά είμαστε όλοι ένα με το Θείο και ότι μέσα στο Θείο είμαστε ένα. Ο Άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής επαναλαμβάνοντας τα λόγια του Χριστού λέει, «Είμαι μέσα σας και είστε μέσα μου και είμαι μέσα στον Πατέρα και ο Πατέρας είναι μέσα σε μένα». Οι ανατολικές θρησκείες δίνουν ακόμη μεγαλύτερη έμφαση ξεκαθαρίζοντας ότι στην πραγματικότητα είμαστε όλοι εκφράσεις της μίας θεϊκής συνειδητότητας. Είμαστε μία συνειδητότητα, που μοιάζει να έχει διαχωριστεί σε πολλές, όπως το φως του προβολέα φαίνεται πάνω στην οθόνη του κινηματογράφου να διασπάται σε πολλά διαφορετικά όντα και τις αλληλεπιδράσεις τους. Είμαστε όλοι προβολές της μίας θεϊκής συνειδητότητας, η οποία τελικά αλληλεπιδρά με τον εαυτό της μέσα από τις πράξεις μας.

Εντούτοις, έχουμε την ελεύθερη βούληση και δύναμη να εμποδίσουμε την αγνότητα αυτής της έκφρασης και είμαστε στη διαδικασία εξαγνισμού και εξέλιξης της ικανότητάς μας να εκφράσουμε την αληθινή πνευματική μας φύση. Όλοι μαζί εξελισσόμαστε και η επιτυχία του καθενός στη διαδικασία ωφελεί όλους μας. Ταυτόχρονα η άρνηση του καθενός επηρεάζει όλους μας.

Το Ho’oponopono είναι μια διαδικασία, στην οποία αναγνωρίζουμε ότι δεν είμαστε ακόμη φωτισμένοι και ακόμη έλκουμε πραγματικότητες βασισμένες στην άγνοια, τις μνήμες και τους προγραμματισμούς. Γνωρίζοντας το, ζητάμε συγχώρεση από τα φαινόμενα που έλκουμε και ξαναεγκαθιστούμε την κατάσταση της αγάπης, η οποία βασίζεται στην αλήθεια ότι είμαστε όλοι ένα. Μετά ευχαριστούμε το Θείο που απομακρύνει από μας οτιδήποτε μπορεί να υπάρχει εκτός από την αγάπη.

Συμπέρασμα

Το Ho’oponopono είναι μια διαδικασία στην οποία αντιλαμβανόμαστε ότι:

Έλκουμε οτιδήποτε υπάρχει μέσα στην πραγματικότητά μας για κάποιον λόγο – δεν είναι τυχαίο.
Είμαστε συν-δημιουργοί όλων όσα συμβαίνουν ατομικά και κοινωνικά.
Καθετί είναι όπως θα έπρεπε να είναι αυτή τη στιγμή – σαν ερέθισμα να το διορθώσουμε μέσα στον εαυτό μας.
Μπορούμε να διορθώσουμε τον εαυτό μας και, κάνοντας το, να επηρεάσουμε τους άλλους και το σύνολο.
Δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε τι διορθώνουμε μέσα μας. Δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε τι υπάρχει μέσα μας που συνηχεί με αυτό που τραβά την προσοχή μας.
Τα αίτια της πραγματικότητάς μας είναι είτε στο υποσυνείδητο όπως μνήμες, προγραμματισμοί, είτε μαθήματα που έχουμε επιλέξει να μάθουμε.
Η λύση είναι η απομάκρυνση των εσωτερικών αιτίων για μας και για τους άλλους.
Όταν ελευθερώνουμε τον εαυτό μας από κάθε όψη που συμμετέχει σ’ αυτό που συμβαίνει, τότε αυτό που συμβαίνει λειτουργεί λιγότερο εξαιτίας μας και περισσότερο εξαιτίας των μαθημάτων των άλλων.
Η απελευθέρωση από μνήμες και προγραμματισμούς επιτρέπει στην έμπνευση και τη φώτιση να έρθουν.
Η λύση είναι αγάπη για τους άλλους και τον εαυτό μας.
Αυτός είναι ο σκοπός της ζωής – ο δρόμος προς τη φώτιση.
************

Μια πιθανή διατύπωση για το Ho’oponopono μπορεί να είναι:

Αγαπητέ/ή ____________ (άνθρωπος, κατάσταση, συμπεριφορά, ζώο, κοινωνία, ομάδα κλπ.)

Συνειδητοποιώ ότι είμαι συν-δημιουργός αυτής της κοινής πραγματικότητας.

Ζητώ συγχώρεση για οτιδήποτε μέσα μου μπορεί να συμβάλει σ’ αυτήν την κατάσταση.

Σ’ αγαπώ.

Αγαπώ τον εαυτό μου.

Σε απελευθερώνω από την ανάγκη μου να είσαι έτσι για τη δική μου εξέλιξη.

Ευχαριστώ το Θεό που απομακρύνει από μένα ότι μπορεί να συμβάλει σ’ αυτήν την πραγματικότητα.

Τα Δώδεκα Βήματα της Διαδικασίας Υλοποίησης

Από το Βιβλίο Αντιμετωπίζοντας Δύσκολες Εποχές
Κεφάλαιο 7

Τα Δώδεκα Βήματα της Διαδικασίας Υλοποίησης

Πολλοί από σας θα έχετε διαβάσει το βιβλίο ή ίσως δει την ταινία με τίτλο το «Μυστικό».

Στην πραγματικότητα αυτό που μας διδάσκουν δεν είναι μυστικό. Είναι γνωστό για χιλιάδες χρόνια σε όλες τις θρησκείες και τις φιλοσοφικές και πνευματικές ομάδες ότι οι πεποιθήσεις, οι σκέψεις και τα συναισθήματά μας δημιουργούν την πραγματικότητά μας.

Στα προηγούμενα κεφάλαια συζητήσαμε τους νόμους της έλξης, του καθρεφτίσματος και της συμπαθητικής δόνησης, με τους οποίους εκδηλώνουμε την προσωπική, κοινωνική και πλανητική πραγματικότητά μας. Πώς, λοιπόν, μπορούμε να δημιουργήσουμε μεθοδικά όσο το δυνατόν πιο πλούσια και ικανοποιητική πραγματικότητα για τον εαυτό μας, την οικογένειά μας, την κοινωνία και τον πλανήτη;

Ακολουθεί μια βασική ανακεφαλαίωση της μεθόδου της έλξης ή εκδήλωσης.

Η προετοιμασία:

Ευγνωμοσύνη για την τωρινή αφθονία μας. Το πρώτο βήμα, όπως ήδη αναφέραμε, είναι να κατανοήσουμε ότι έχουμε ήδη δημιουργήσει μια πραγματικότητα σημαντικά θετικότερη από το 85% των αδελφών ψυχών του πλανήτη. Αυτό μπορούμε να το συνειδητοποιήσουμε κάνοντας έναν κατάλογο όλων αυτών για τα οποία μπορούμε να νιώθουμε ευγνωμοσύνη. Μην ξεχάσετε να συμπεριλάβετε όσα περισσότερα μέλη της οικογένειάς σας μπορείτε. Επίσης, θυμηθείτε κάποια πράγματα που συνήθως θεωρούμε δεδομένα, όπως το καταφύγιο από τα στοιχεία της φύσης, το ρουχισμό, την τροφή, τον ηλεκτρισμό, τη μουσική, το χορό, τη φύση, το τρεχούμενο καθαρό νερό, τη ζέστη, το ζεστό νερό και την ελευθερία να κινούμαστε χωρίς περιορισμούς. Συμπεριλάβετε όποιες συσκευές ή μηχανήματα προσφέρουν άνεση, αποτελεσματικότητα ή δημιουργικότητα στη ζωή μας, όπως το αυτοκίνητο, τον υπολογιστή κλπ. Θυμηθείτε ότι η γνώση και η μόρφωση δεν πρέπει να θεωρούνται δεδομένες. Είναι κι αυτές δώρα του σύμπαντος, για τα οποία μπορούμε να νιώθουμε ευγνωμοσύνη. Πολλοί άνθρωποι δεν μπορούν να θεωρήσουν δεδομένες τις αισθήσεις, όπως η όραση, η ακοή, η ικανότητα να περπατούν ή να χρησιμοποιούν τα χέρια τους.
Πάρτε λίγο χρόνο να κάνετε τώρα τον κατάλογό σας. Όταν τελειώσετε, συνεχίστε.

Η κατανόηση του πόσα πολλά έχετε ήδη οδηγεί σε συνειδητοποιήσεις και συναισθήματα όπως:
α. Νιώθετε τυχεροί, ευλογημένοι και ότι έχετε την αγάπη του Θεού ή του σύμπαντος που σας έδωσε όλα αυτά που δεν έχουν δοθεί σε δισεκατομμύρια αδελφές ψυχές.

β. Νιώθετε τη δύναμη της δημιουργίας και της εκδήλωσης. Είναι ο κατάλογος αυτών που έχετε ήδη δημιουργήσει. Όπως χρειάζεται να πάρουμε την ευθύνη για τη δημιουργία αυτών που δεν είναι ικανοποιητικά στη ζωή μας, χρειάζεται επίσης να συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε συν-δημιουργήσει μαζί με το Θεό όλα αυτά, για τα οποία νιώθουμε ευγνωμοσύνη.

γ. Έχοντας νιώσει αγαπητοί, ευλογημένοι, δυνατοί και ικανοί να εκδηλώνουμε σε συνεργασία με το Θεό ή το σύμπαν, είμαστε τώρα σε πολύ πιο θετική και σίγουρη θέση να κάνουμε τις ρυθμίσεις και τις βελτιώσεις της πραγματικότητάς μας που αναζητούμε.

Τώρα κάντε έναν κατάλογο αυτών που θα θέλατε να αλλάξετε στην πραγματικότητά σας, όπως:
α. Αυτά που θα θέλατε να βελτιώσετε όπως π.χ. υγεία, αφθονία ή σχέσεις.
β. Αυτά που θα θέλατε να δημιουργήσετε εκ νέου όπως στόχους ή σκοπούς για τον εαυτό σας ή για τους άλλους.
γ. Αυτά που θα θέλατε να αλλάξετε όπως να κόψετε το κάπνισμα ή να τρώτε λιγότερη τροφή κλπ.
δ. Αυτό που θα θέλατε να είστε, ίσως με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, αγάπη για τους άλλους και τον εαυτό σας, απελευθερωμένοι από φόβους ή ιδιοτέλεια ή εγωισμό.
ε. Φώτιση, αυτοπραγμάτωση.

Επιλέξτε από έναν έως τρεις σημαντικότερους στόχους από τον κατάλογο των στόχων σας για να εργαστείτε πάνω στην εκδήλωση.

Τα δώδεκα βήματα της διαδικασίας εκδήλωσης

Τώρα χρειάζεται να ευθυγραμμιστείτε με αυτό που θέλετε να προσελκύσετε / εκδηλώσετε.

Διαβάζετε καθημερινά τον κατάλογο ευγνωμοσύνης σας για τουλάχιστον 30 μέρες – είναι καλύτερα να το κάνετε το πρωί όταν ξυπνάτε ή και το βράδυ πριν να κοιμηθείτε. Δείτε αν μπορείτε να προσθέτετε στον κατάλογο κάτι καινούριο κάθε μέρα.
Φτιάξτε σύμβολα που δηλώνουν ότι οι τωρινοί σας στόχοι έχουν ήδη επιτευχθεί – στον ενεστώτα χρόνο. Τοποθετήστε αυτά τα σύμβολα σε διάφορα σημεία όπου θα τα βλέπετε συχνά μέσα στη μέρα.

Κάντε την ακόλουθη νοερή άσκηση καθημερινά μία ή δύο φορές.
α. Αναπνέοντας αργά, επιτρέψτε σε όλους τους μυς του σώματος και το νου να χαλαρώσουν. Φανταστείτε ότι εισπνέετε γαλήνη και εκπνέετε ένταση και κούραση.

β. Επιτρέψτε στην επίγνωσή σας να πηγαίνει από τα άκρα των ποδιών σας στην κορυφή του κεφαλιού σας και αφήστε τους μυς να χαλαρώνουν καθώς το κάνετε.

γ. Μετρήστε από το 10 ως το 1, χαλαρώνοντας ακόμη πιο βαθιά με κάθε αριθμό.

δ. Τώρα φέρτε στο νου σας όλα όσα έχετε ήδη και για τα οποία νιώθετε ευγνωμοσύνη. Αισθανθείτε ευγνωμοσύνη, ευτυχία και γαλήνη που έχετε όλα αυτά.

ε. Νιώστε αξιαγάπητοι και ευλογημένοι από το σύμπαν.

στ. Τώρα οραματιστείτε ότι η πραγματικότητα που επιθυμείτε έχει ήδη εκδηλωθεί. Ότι έχετε ακριβώς αυτό που θέλετε, ότι είστε όπως θα θέλατε να είστε και ότι η ζωή σας είναι ήδη όπως θα θέλατε να είναι. Δώστε χρόνο να νιώσετε ευγνωμοσύνη και ευτυχία που η νέα πραγματικότητα έχει ήδη εκδηλωθεί. Βιώστε αυτή τη νεοδημιουργημένη πραγματικότητα όσο μπορείτε πιο δυνατά, οραματιζόμενοι όσο περισσότερες λεπτομέρειες μπορείτε, μαζί με όλα τα θετικά συναισθήματα που νιώθετε τώρα επειδή αυτό που επιθυμούσατε έχει γίνει πραγματικότητα.

η. Αφήστε ένα πνευματικό φως να γεμίσει το σώμα και το νου, απομακρύνοντας όλες τις πλευρές του υποσυνείδητου που μπορεί να αντιστέκονται σ’ αυτή τη θετική αλλαγή στη ζωή σας. Επιτρέψτε στο θείο να απομακρύνει όλα τα εσωτερικά εμπόδια προς την πραγματοποίηση του ύψιστου καλού για σας.

θ. Τώρα οραματιστείτε τη νέα ζωή σας όπου έχετε ήδη πετύχει το στόχο σας, βιώνοντας πώς αισθάνεστε και πώς έχει αλλάξει η νοοτροπία και η συμπεριφορά σας τώρα που έχετε αυτό που θέλατε ή χρειαζόσασταν.

ι. Να οραματίζεστε μόνο το τελικό αποτέλεσμα αυτού που θέλετε να εκδηλώσετε και μην περιοριστείτε στο να φαντάζεστε πώς θα συμβεί ή (ακόμη χειρότερα) πώς δεν μπορείτε να φανταστείτε ότι μπορεί να συμβεί. Επιτρέψτε στο σύμπαν να κανονίσει το πώς. Απλά αφήστε το πώς και εμπιστευτείτε ότι το σύμπαν γνωρίζει τον καταλληλότερο τρόπο για σας. Φανταστείτε μόνο το τελικό αποτέλεσμα.

Κατά τη διάρκεια της ημέρας, χωρίς απαραίτητα να περάσετε από όλη αυτή τη διαδικασία, φέρνετε συχνά στο νου την εικόνα και τα συναισθήματα για το ότι έχετε ήδη δημιουργήσει την επιθυμητή πραγματικότητά σας. Κάντε το όποτε νιώθετε φόβο, ανημπόρια ή αποθάρρυνση. Μην επιτρέπετε στο νου να εστιάζεται σε αρνητικά συναισθήματα, αλλά συγκεντρωθείτε στο συναίσθημα ότι έχετε ήδη αυτό που χρειάζεστε και θέλετε.

Από την άλλη, μην θυμώνετε, μην φοβάστε και μην πολεμάτε τις αρνητικές σκέψεις και τα συναισθήματα. Απλά αποδεχτείτε ότι είναι προϊόν των παλιών, μη φωτισμένων προγραμματισμών σας που έχετε πάρει από μια κοινωνία στη διαδικασία της εξέλιξης. Μετά, απλά δώστε την προσοχή σας στην αίσθηση ότι αυτό που θέλετε έχει ήδη γίνει πραγματικότητα και νιώστε όλα τα θετικά συναισθήματα που συνοδεύουν αυτή τη σκέψη.

Μπορείτε να αυξήσετε την ευθυγράμμισή σας με την πραγματικότητα που «μαγειρεύετε» ή έχετε «υπό κατασκευή» γράφοντας μια λεπτομερή περιγραφή για το πώς μοιάζει, πώς αισθάνεστε και τι έχει αλλάξει στον εαυτό σας και τη ζωή σας τώρα που αυτό, το οποίο θέλατε τόσο καιρό, έχει πραγματοποιηθεί. Αυτή η περιγραφή πρέπει να γίνει στον ενεστώτα και όχι στο μέλλοντα. Εστιαστείτε στα συναισθήματα. Ακόμη, διαβάζετε αυτή την περιγραφή κάθε μέρα για τουλάχιστον 30 μέρες. Μπορείτε, επίσης, να την ξαναγράφετε όσο συχνά θέλετε, εκφράζοντας την κάθε φορά όπως σας έρχεται. Το διάβασμα σάς ευθυγραμμίζει μ’ αυτήν την πραγματικότητα, αλλά το γράψιμο λειτουργεί ακόμη περισσότερο.

Αρχίστε να κάνετε τώρα αυτό που πιστεύετε ότι θα κάνετε όταν η επιθυμητή πραγματικότητά σας έχει «αποπερατωθεί» ή είναι «εντελώς ψημένη». Ελέγξτε την γραπτή ή νοερή περιγραφή σας και δείτε πώς οι σκέψεις, η συμπεριφορά, οι συνήθειες και οι πράξεις σας θα έχουν αλλάξει με τη νέα πραγματικότητά σας. Κάντε αυτές τις αλλαγές τώρα. Όταν ενεργείτε με τον τρόπο που φαντάζεστε ότι θα ενεργείτε, όταν θα έχετε αυτό που θέλετε, αυτό σας βάζει στην ευθεία αυτής της πραγματοποίησης. Σκεφτείτε δημιουργικά.
Για παράδειγμα, αν αισθάνεστε ότι, όταν θα έχετε αρκετά χρήματα, θα βοηθάτε άλλους οικονομικά, τότε κάντε το τώρα με τα μέσα που διαθέτετε. Δίνοντας στους άλλους, ευθυγραμμίζετε τον εαυτό σας με την αφθονία του σύμπαντος.

Δώστε αυτό που θα θέλατε να λάβετε. Γενικά μπορούμε να πραγματοποιήσουμε πολύ πιο εύκολα, όταν δίνουμε αυτό που θέλουμε να πάρουμε ή να προσελκύσουμε. Αν θέλετε περισσότερα χρήματα, δώστε μερικά. Αν θέλετε περισσότερη αγάπη, τρυφερότητα, προσοχή, αποδοχή, φροντίδα, σεβασμό ή υποστήριξη, τότε δώστε τα και τελικά θα πάρετε αυτό που δίνετε.

Μερικοί μπορεί να πουν, «αλλά σ’ όλη μου τη ζωή έδινα και δεν έπαιρνα. Εγώ είμαι το θύμα». Πολλοί μπορεί να αισθάνονται έτσι, αλλά, αν ερευνήσουν βαθιά τον εαυτό τους, θα κατανοήσουν ότι σε κάποιο επίπεδο κι αυτοί οι ίδιοι αναζητούσαν να πάρουν και ότι το δόσιμό τους δεν ήταν εντελώς ελεύθερο από ανάγκη. Επίσης, μπορεί ακόμη να ανακαλύψουν ότι έχουν υποσυνείδητη αντίσταση στο να πάρουν αυτό που συνειδητά επιθυμούν και χρειάζονται. Αυτό, όμως, είναι το θέμα ενός άλλου κεφαλαίου ή βιβλίου. Για τώρα αρκεί να πούμε ότι δίνοντας αυτό που θέλουμε να προσελκύσουμε είναι ένας άλλος τρόπος να ευθυγραμμιστούμε με αυτό που αναζητούμε να πραγματοποιήσουμε.

Δημιουργήστε έναν «πίνακα οραματισμού» όπου θα καρφιτσώνετε ή θα κολλάτε εικόνες, φωτογραφίες, αποκόμματα, σχέδια, αντικείμενα και κείμενα που αναπαριστούν το στόχο σας και σας συνδέουν με αυτόν οπτικά. Τοποθετήστε τον πίνακα εκεί όπου μπορεί να τον βλέπετε συχνά. Δίνοντας χρόνο να δημιουργήσετε αυτή την οπτική αναπαράσταση συνδέεστε με το στόχο σας και ευθυγραμμίζεστε με αυτόν ενεργειακά όπως και με τα βήματα που αναφέρθηκαν πιο πάνω.

Να επιθυμείτε και να εργάζεστε για το καλό του συνόλου. Ψάξτε να βοηθήσετε τους άλλους με κάθε τρόπο που μπορείτε. Αυτό σας ευθυγραμμίζει με τη δύναμη του συνόλου, η οποία προστατεύει και υποστηρίζει αυτούς που νοιάζονται και εργάζονται για το σύνολο. Το βασικό μάθημα αυτών των «καιρών δοκιμασίας» είναι αν θα επιλέξουμε την αγάπη και την ενότητα ή αν θα συνεχίσουμε στο δρόμο της ξεχωριστότητας, της ιδιοτέλειας και της απομόνωσης που έχουν δημιουργήσει αυτή την κρίση. Θα πρότεινα ότι έχει έρθει ο καιρός, σ’ αυτό το στάδιο της διαδικασίας εξέλιξής μας, να αντιληφθούμε όλους σαν μέλη της οικογένειάς μας και να αναζητήσουμε στόχους που ωφελούν όλους και όχι μόνο τον εαυτό μας και την οικογένειά μας. Μπορούμε ίσως να αναλογιστούμε αν οι στόχοι μας είναι στην πραγματικότητα οι υψηλότεροι που μπορούμε να σκεφτούμε. Αν είναι πραγματικά καλοί για μας σωματικά, νοητικά, συναισθηματικά και πνευματικά. Αυτό που είναι πραγματικά καλό για μας σε όλα τα επίπεδα είναι, επίσης, πάντοτε καλό για το σύνολο.
Να μιλάτε και να εκφράζεστε θετικά. Μην μιλάτε γι’ αυτό που δεν σας αρέσει ή δεν θέλετε. Το να μιλάμε και να αισθανόμαστε γι’ αυτό που δεν θέλουμε το μόνο που κάνει είναι να μας ευθυγραμμίσει ακριβώς με αυτό που δεν θέλουμε. Μην μιλάτε για προβλήματα υγείας, οικονομικά, εργασιακά ή σχέσεων. Μην μιλάτε για φόβους, ενοχή ή άλλα αρνητικά συναισθήματα, γιατί απλώς τα διευρύνετε. Μιλάτε για ό,τι σας αρέσει, απολαμβάνετε και εκτιμάτε. Αυτό θα φέρει ακόμη περισσότερα από αυτά στη ζωή σας.

Διευκρίνιση: Είναι εντάξει να μιλάτε γι’ αυτό που σας ενοχλεί με κάποιον που μπορεί να σας βοηθήσει να δημιουργήσετε μια άλλη πραγματικότητα, όπως με ένα γιατρό, οικονομικό σύμβουλο ή σύμβουλο σχέσεων. Αυτοί οι επαγγελματίες θα σας βοηθήσουν να πάρετε την ευθύνη για την τωρινή πραγματικότητά σας και θα σας υποστηρίξουν στην εκδήλωση της πραγματικότητας που επιθυμείτε. Αυτό είναι εντελώς διαφορετικό από το να μιλάτε με φίλους και συγγενείς για τα προβλήματά σας και να τραβάτε την προσοχή τους πάνω σ’ αυτά. Αυτό το μόνο που θα κάνει είναι να παγιώσει την τωρινή πραγματικότητά σας ακόμη περισσότερο.

Αναλάβετε δράση για την εκδήλωση των στόχων σας. Παρόλο που αφήνετε το πώς στο σύμπαν, υπάρχουν πάντα ενέργειες που μπορείτε να κάνετε στο παρόν προς τη δημιουργία αυτού που χρειάζεστε. Μπορείτε να πάρετε μαθήματα ή να μάθετε με άλλο τρόπο αυτό που χρειάζεται να ξέρετε. Μπορεί να χρειαστεί να αφήσετε κάτι παλιό για να πάρετε κάτι καινούριο. Μπορεί αυτή τη στιγμή να θέλετε να αφήσετε προσκολλήσεις που απομυζούν ενέργεια, χρήματα ή χρόνο από τους πραγματικούς στόχους σας. Μπορεί να θέλετε να ζητήσετε υποστήριξη από κάποιον που μπορεί να σας βοηθήσει.

Απομακρύνετε όλα τα εσωτερικά εμπόδια προς την εκδήλωση της επιθυμητής πραγματικότητάς σας. Μπορεί να χρειάζεται να αφήσετε κάποιους φόβους και συναισθήματα αναξιότητας, θυματοποίησης και ανημπόριας ή άλλα – ίσως υποσυνείδητα – εμπόδια, που μπορεί να αναχαιτίζουν τη νέα δημιουργία σας. Αυτή η υποσυνείδητη αυτουπονόμευση ονομάζεται «ψυχολογική αντιστροφή». Ενώ συνειδητά μπορεί να επιθυμούμε κάτι πάρα πολύ, μπορεί επίσης υποσυνείδητα να φοβόμαστε την εκδήλωσή του ή να φοβόμαστε ότι δεν το αξίζουμε ή ότι είμαστε άτυχοι και δεν μπορούμε να το έχουμε ποτέ. Σ’ αυτήν την περίπτωση, θα εκπέμπουμε, μαζί με τις αναφερόμενες πιο πάνω θετικές εικόνες, σκέψεις και συναισθήματα, και αυτά τα ακυρωτικά συναισθήματα και πεποιθήσεις.
Αρκεί να πούμε εδώ ότι θα χρειαστεί να απομακρύνουμε αυτά τα εσωτερικά εμπόδια για να δημιουργήσουμε τη συνειδητά επιθυμητή πραγματικότητά μας. Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να το κάνουμε είναι οι διάφορες μορφές ενεργειακής ψυχολογίας όπως το EFT, TAT, BSFF, TFT, EMDR, η Μέθοδος Αυτοαποπρογραμματισμού και το Ho’oponopono, που θα συζητηθούν αργότερα. Μπορείτε να βρείτε, επίσης, πληροφορίες γι’ αυτά στο:

http://www.HolisticHarmony.com/seminars

Αυτός ο συνδυασμός διάλυσης εσωτερικών εμποδίων από τη μια, και οραματισμού και ευθυγράμμισης με τους επιθυμητούς στόχους μας από την άλλη, είναι μια απόλυτα αποδεδειγμένη μέθοδος επιτυχίας.

Λίγα λόγια για τις «αποφάσεις της ψυχής»

Μερικοί άνθρωποι αναρωτιούνται: «Κι αν υποτίθεται ότι δεν πρέπει να το έχω;» «Αν ο Θεός ή ο ανώτερος εαυτός μου δεν θέλει να το έχω;» «Κι αν έχω ένα καρμικό εμπόδιο προς την εκδήλωση αυτού του στόχου;» Ή μπορεί να σκέφτονται, «Μήπως είναι καλύτερα να αφήσω το Θεό να αποφασίσει τι θα έπρεπε να έχω; Ίσως δεν θα έπρεπε να ζητήσω τίποτα.»

Είμαστε θεϊκές υπάρξεις που έχουμε προβάλει τη συνειδητότητά μας σ’ αυτό το προσωρινό σώμα και νου. Είμαστε πραγματικά θεϊκοί και αξίζουμε όλα τα καλά του κόσμου. Δημιουργούμε την πραγματικότητά μας σε συνεργασία με το Θείο και τις άλλες αδελφές υπάρξεις. Είμαστε εδώ για να μάθουμε να δημιουργούμε ακόμη πιο θετική πραγματικότητα, η οποία περιέχει την αρμονία, την αφθονία και την αγάπη, χαρακτηριστικά του αληθινού εαυτού μας.

Δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος να μην αξίζουμε μια θαυμάσια και πλούσια πραγματικότητα. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην θέλει ο «Θεός» να έχουμε όλα όσα επιθυμούμε. Ο Χριστός μίλησε γι’ αυτό όταν είπε, «Θα έδινε ο Πατέρας πέτρες στα παιδιά Του που ζητούν τροφή;» και «Γιατί να στενοχωριέστε για το αύριο, όταν ο Θεός θα σας δώσει όλα όσα χρειάζεστε εφόσον ζείτε σύμφωνα με τους νόμους Του;» (Τους νόμους της αγάπης και της ενότητας.)

Τα μοναδικά εμπόδια προς την εκδήλωση αυτού που επιθυμούμε σαν προσωπικότητες είναι εκείνα που σαν ψυχές μπορεί να έχουμε επιλέξει πριν από τη γέννησή μας και ακόμη και κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Σαν ψυχές μπορεί να έχουμε επιλέξει να μάθουμε ορισμένα εσωτερικά μαθήματα από τη μη ικανοποίηση μερικών αναγκών μας εξωτερικά. Αν όντως σαν ψυχές έχουμε πάρει μια τέτοια απόφαση, μπορεί εσωτερικά να εμποδίζουμε πραγματικά την εκδήλωση ενός στόχου, μέχρι να μπορέσουμε να μάθουμε να αισθανόμαστε ασφάλεια, αξία, ελευθερία, ευτυχία και αγάπη για τους άλλους και τον εαυτό μας χωρίς αυτό που νομίζουμε ότι πρέπει να έχουμε. Με άλλα λόγια χρειάζεται να αφήσουμε την προσκόλληση και την εξάρτησή μας από αυτό που αναζητούμε να δημιουργήσουμε πριν να μπορέσουμε να το δημιουργήσουμε.

Ξέρω ότι αυτό σας μπερδεύει, επειδή έχουμε ήδη αναφέρει ότι το βίωμα θετικών συναισθημάτων γι’ αυτό που αναζητούμε να εκδηλώσουμε είναι ουσιαστικό για να το προσελκύσουμε. Αυτό είναι αλήθεια. Αλλά, αν βιώνουμε επίσης φόβο ότι δεν θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε αυτό που θέλουμε ή αν φοβόμαστε ότι δεν μπορούμε να είμαστε καλά μέχρι να το έχουμε, αυτή είναι μια αυτοαναιρούμενη ενέργεια που μπορεί να εμποδίσει αυτό που θέλουμε να πραγματοποιήσουμε. Αυτό θα συμβεί αν έχουμε πάρει μια απόφαση ψυχής να ξεπεράσουμε την ψευδαίσθηση ότι η αξία, ασφάλεια ή ευτυχία μας εξαρτώνται πραγματικά από το να πάρουμε αυτό που θέλουμε. Όταν είμαστε έτσι προσκολλημένοι, βιώνουμε πολλά αρνητικά συναισθήματα όπως:

1. Φόβο ότι δεν θα μπορούμε να έχουμε αυτό που θέλουμε.
2. Φόβο ότι, ακόμη κι αν το έχουμε, μπορεί να το χάσουμε ή κάποιος να το πάρει ή να το κλέψει από μας.
3. Αποτυχία, αυτοαπόρριψη, ντροπή και ανημπόρια αν δεν μπορούμε να το δημιουργήσουμε.
4. Ζήλια και φθόνο προς αυτούς που έχουν αυτό που θέλουμε.
5. Θυμό και μίσος προς αυτούς που θεωρούμε υπεύθυνους που δεν παίρνουμε αυτό που θέλουμε.

Χρειάζεται να κατανοήσουμε ότι, πάνω και πέρα από όλα όσα αναζητούμε να δημιουργήσουμε, ο τελικός σκοπός της ζωής μας είναι να συνειδητοποιήσουμε την εσωτερική μας αξία, ασφάλεια, ηρεμία, ελευθερία, ευτυχία και πληρότητα. Τι μπορούμε να κερδίσουμε όταν έχουμε όλα τα υλικά αγαθά που θέλουμε, αν αυτό αυξάνει μόνο την ψευδαίσθηση ότι δεν μπορούμε να είμαστε καλά χωρίς όλα αυτά και δεν έχουμε ποτέ την ευκαιρία να βιώσουμε το αληθινό πνευματικό μεγαλείο μας; Τότε όλα αυτά τα εξωτερικά αντικείμενα και καταστάσεις θα χρησιμεύουν μόνο για να αυξάνουν την άγνοιά μας.

Επομένως, όσο παράξενο κι αν φαίνεται, μπορούμε να εκδηλώνουμε πολύ πιο εύκολα αυτό που θα θέλαμε να απολαύσουμε, όταν γνωρίζουμε επίσης ότι μπορούμε να έχουμε αξία, ασφάλεια και ευτυχία χωρίς αυτό. Για παράδειγμα, αν έχετε επιλέξει να μάθετε να βιώνετε την αξία σας χωρίς εξωτερική επιβεβαίωση, αποδοχή ή αγάπη, τότε μπορεί να έχετε κάνει «πνευματικές συμφωνίες» με τις ψυχές εκείνες, οι οποίοι παίζουν τους ρόλους των μελών της οικογένειας ή των κοντινών σας ανθρώπων, να μην σας δίνουν επιβεβαίωση μέχρι να μάθετε αυτό το μάθημα, ώστε να μπορείτε να συνειδητοποιήσετε την αξία σας και να απελευθερωθείτε από την ανάγκη για εξωτερική επαλήθευση.

Αυτοί που έχουν πάρει μια τέτοια «απόφαση ψυχής» θα έχουν θέσει ένα εμπόδιο στο να πάρουν εξωτερική επιβεβαίωση μέχρι να μην τη χρειάζονται πια για να αγαπούν τον εαυτό τους και τους άλλους και για να ζουν ευτυχισμένη και δημιουργική ζωή. Όταν έχουμε μάθει αυτό το μάθημα, το εμπόδιο μπορεί να απομακρυνθεί – ιδιαίτερα με Ho’oponopono – και μπορούμε να λάβουμε απεριόριστη αγάπη, επιβεβαίωση, ακόμη και θαυμασμό, επειδή δεν εξαρτιόμαστε πια από αυτό και δεν αποτελεί πια εμπόδιο στην πορεία εξέλιξής μας.

Μερικοί μπορεί να έχουν θέσει ένα παρόμοιο εμπόδιο όσον αφορά στα χρήματα ή την υλική αφθονία ή ίσως την υποστήριξη από τους άλλους. Η απόφαση της ψυχής μας (όχι η θέληση του Θεού για μας – αλλά η δική μας θέληση για μας) μπορεί να είναι να ζήσουμε χωρίς χρήματα μέχρι να μπορούμε να νιώθουμε ασφάλεια, ηρεμία, αξία και ευτυχία χωρίς αυτά. Όταν το μάθουμε, το εμπόδιο απομακρύνεται.

Η λύση τότε είναι να αναβαθμίσουμε όλες τις προσκολλήσεις και τους εθισμούς, που χαρακτηρίζονται από φόβο να μην πάρουμε ή να χάσουμε αυτό που χρειαζόμαστε, σε προτιμήσεις. Μια προτίμηση είναι κάτι που θέλουμε και δίνουμε όλη την ενέργειά μας να το δημιουργήσουμε, αλλά, όμως, γνωρίζουμε ότι είμαστε και μπορούμε να είμαστε καλά χωρίς αυτό. Επιλέγουμε να είμαστε με κάποιον επειδή τον αγαπάμε και χαιρόμαστε μαζί του και όχι επειδή έχουμε την ψευδαίσθηση ότι δεν μπορούμε να έχουμε αξία, ασφάλεια και ευτυχία χωρίς αυτόν. Αυτό είναι ψευδαίσθηση. Πώς μπορούν τα άλλα 6 δισεκατομμύρια ψυχές πάνω στη γη να είναι καλά χωρίς αυτόν τον άνθρωπο και εμείς να πιστεύουμε ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτόν;

Δεν έχουν πάρει όλες οι ψυχές παρόμοιες αποφάσεις ψυχής και έτσι μπορεί να μην έχουν εσωτερική αντίσταση στο να πραγματοποιήσουν αυτό που θέλουν. Μερικοί λένε ότι τέτοια συμβόλαια ψυχής μπορούν να απομακρυνθούν με το να το ζητήσουμε. Αλλά το πιο αποτελεσματικό μέσο να τα ξεπεράσουμε είναι να μάθουμε τα μαθήματα, για τα οποία τα υπογράψαμε. Επομένως χρειάζεται να βιώσουμε τη δική μας εσωτερική δύναμη, ασφάλεια, αξία, ευτυχία και πληρότητα, ενώ ταυτόχρονα οραματιζόμαστε την πραγματικότητα που προτιμούμε και βιώνουμε όλα τα θετικά συναισθήματα που έχουμε τώρα πια που αυτή έχει γίνει η νέα μας πραγματικότητα.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, έχουμε πολλά θετικά συναισθήματα για τη νέα μας πραγματικότητα χωρίς κανέναν από τους φόβους που δημιουργούνται από προσκολλήσεις, οι οποίες είναι άρνηση αυτού που πραγματικά είμαστε.

Οι τεχνικές της ενεργειακής ψυχολογίας, όπως το Ho’oponopono, είναι πολύ αποτελεσματικές στην απελευθέρωση από τους φόβους που δημιουργούνται από προσκολλήσεις, όπως είναι, επίσης, και ο διαλογισμός και η μελέτη και εφαρμογή πνευματικών αληθειών.

Το πεδίο όλων των πιθανοτήτων

Όλη η δημιουργία προέρχεται από το «κβαντικό πεδίο» ή το «πεδίο καθαρής συνειδητότητας», «τη συνεπτυγμένη διάταξη» σύμφωνα με το Ντέιβιντ Μπομ ή το «πεδίο καθαρής δυνατότητας» όπως εκφράζεται από το Ντίπακ Τσόπρα. Όλα όσα υπάρχουν προέρχονται από το τίποτα. Η συνειδητότητα μορφοποιείται σε ενέργεια, η οποία στη συνέχεια γίνεται ύλη με τις πολλές αλληλεπιδράσεις της.

Μπορούμε να το κατανοήσουμε με το παράδειγμα της τηλεόρασης ή του μηχανήματος προβολής. Όλες οι εικόνες στην οθόνη της τηλεόρασης είναι προσωρινές εκφράσεις του ενός λευκού άμορφου φωτός που παραμένει στην οθόνη ακόμη κι όταν δεν υπάρχει κανένα σήμα που δημιουργεί τις προσωρινές εικόνες. Όλες οι εικόνες, οι «καλές» και οι «κακές», οι ειρηνικές και οι βίαιες, είναι απλά μεταβολές αυτού του ενός άμορφου φωτός.

Με τον ίδιο τρόπο, ολόκληρο το εκδηλωμένο σύμπαν είναι εκδήλωση της μας οικουμενικής συνειδητότητας που μας εμπεριέχει όλους. Δεν υπάρχει τίποτα που δεν είναι εκδήλωση της μιας συνειδητότητας, η οποία είναι στην πραγματικότητα ο αληθινός εαυτός μας. Επομένως, είναι φυσικό και λογικό ότι, αν μπορούμε να βιώσουμε αυτή την άμορφη όψη του εαυτού μας, τότε θα είμαστε σε επαφή με την πηγή όλων των πραγματικοτήτων που αναζητούμε να δημιουργήσουμε – επειδή προέρχονται από την ίδια άμορφη πηγή.

Παρόλο που αυτό αξίζει μια μεγάλη και λεπτομερή επεξήγηση, μπορούμε να πούμε απλά εδώ ότι μπορούμε να αυξήσουμε τη δημιουργική μας δύναμη με το καθημερινό βίωμα αυτού του άμορφου και χωρίς σκέψεις μέρους της ύπαρξής μας. Αυτό γίνεται συνήθως με το διαλογισμό, όπου επιτρέπουμε στις σκέψεις μας να επιβραδυνθούν, ίσως με τη συγκέντρωση στην αναπνοή μας ή σε κάποια θετικά αρχέτυπα ή αξίες. Μαθαίνουμε έπειτα να εστιαζόμαστε στο χώρο ή στο κενό μεταξύ των σκέψεων. Μπορούμε να έχουμε επίγνωση της σιωπής που, όσο μικρή κι αν είναι, βρίσκεται στο νου μας εκεί που μια σκέψη τελειώνει και πριν ξεκινήσει η επόμενη. Με εξάσκηση μπορούμε να μάθουμε να διευρύνουμε αυτό το χώρο και να βιώνουμε καθαρή συνειδητότητα χωρίς σκέψεις.

Αυτός είναι ο χώρος από τον οποίο γίνεται η εκδήλωση όλων. Όταν οραματιζόμαστε ότι αναζητούμε να εκδηλώσουμε από αυτήν την κατάσταση, η δύναμη της σκέψης μας είναι πολύ μεγαλύτερη. Φανταστείτε τη διαφορά ανάμεσα στο να ζωγραφίζετε πάνω σε ένα μουσαμά ήδη ζωγραφισμένο από το να ζωγραφίζετε πάνω σε έναν κενό. Αντί να οραματιστούμε την επιθυμητή πραγματικότητά μας πάνω στην παλιά, περιορισμένη πραγματικότητα, μαθαίνουμε να την οραματιζόμαστε πάνω σε καθαρή συνειδητότητα, που δεν έχει προϋπάρχουσες καταστάσεις ή όρια.

Ένας νέος ορισμός της αφθονίας

Χρειάζεται να διευρύνουμε την αντίληψή μας για την αφθονία. Οι περισσότεροι άνθρωποι μετρούν την αφθονία τους αποκλειστικά με το πόσα χρήματα και αγαθά έχουν. Αυτά μπορεί σε κάποιο βαθμό να συντελούν στην αφθονία μας, αλλά εξίσου σημαντικά είναι η υγεία, η ικανότητα να περπατάμε, να ακούμε και να βλέπουμε, οι αγαπημένες σχέσεις, οι φιλίες, η γνώση, η εργασία με νόημα, οι ανθρώπινες αξίες, οι τεχνικές, η ελευθερία της γνώμης και της έκφρασης, η φύση, ο ήλιος, τα λουλούδια, η μουσική, ο χορός και τόσες πολλές άλλες όψεις της ζωής μας που την κάνουν, πλούσια, γεμάτη νόημα και πληρότητα.

Καλλιεργήστε την ευτυχία

Τακτοποιήστε τη ζωή σας ώστε να έχετε πολλές ευκαιρίες να απολαύσετε ήρεμες κι ευτυχισμένες στιγμές. Αφήστε χώρο και χρόνο για το γέλιο, το τραγούδι, το χορό και μοιραστείτε τα με τους αγαπημένους σας. Καθορίστε συγκεκριμένο χρόνο για να μοιραστείτε και να απολαύσετε με την οικογένεια και τους φίλους σας. Αυτό μπορεί να σημαίνει να φάτε μαζί, να τραγουδήσετε, να χορέψετε, να πείτε αστεία και ιστορίες, να παρακολουθήσετε κωμωδίες στην τηλεόραση, να περπατήσετε στη φύση, να κολυμπήσετε, να ψωνίσετε, να βγείτε έξω μαζί.

Μπορείτε, ακόμη, να απολαύσετε μόνοι σας διαβάζοντας, ακούγοντας μουσική, χαλαρώνοντας, περπατώντας, διαλογιζόμενοι, κάνοντας ασκήσεις, προσευχόμενοι, ζωγραφίζοντας, γράφοντας, δουλεύοντας στον κήπο ή κάνοντας οποιαδήποτε άλλη απολαυστική ή δημιουργική δραστηριότητα που σας έλκει.

Δεν υπάρχει λόγος να μην μπορούμε να διασκεδάσουμε, να γελάσουμε και να είμαστε ευτυχισμένοι σε «καιρούς δοκιμασίας» όπως και σε κάθε άλλη χρονική στιγμή. Αυτό είναι μέρος του μαθήματός μας – να είμαστε ευτυχισμένοι σε όλες τις καταστάσεις.

Τότε η ευτυχία θα μας γίνει συνήθεια και θα προσελκύσουμε ακόμη περισσότερη από το σύμπαν αντί για λύπη, άγχος, πίκρα ή φόβο.

Παρακαλώ, μελετήστε τα δώδεκα βήματα της διαδικασίας εκδήλωσης και εφαρμόστε τα τώρα για οτιδήποτε θέλετε να πραγματοποιήσετε στη ζωή σας.

Καλλιεργήστε Θετικές Σκέψεις και Συναισθήματα

Από το Βιβλίο Αντιμετωπίζοντας Δύσκολες Εποχές
Κεφάλαιο Τέσσερα

Καλλιεργήστε Θετικές Σκέψεις και Συναισθήματα

Χρειάζεστε έναν ήρεμο, καθαρό και θετικό νου για να ικανοποιήσετε τις ανάγκες σας για τον εαυτό σας, την οικογένειά σας και ίσως ακόμη για την κοινωνία και τον κόσμο.

Τα συναισθήματά μας έχουν απευθείας επίδραση στο σώμα μας. Κάθε φορά που νιώθουμε ένα συναίσθημα, το ενδοκρινικό μας σύστημα εκκρίνει συγκεκριμένες ορμόνες ή πεπτίδια που κυκλοφορούν μέσα στο αίμα μας προς όλα τα κύτταρα, γεμίζοντας τα με τις «ορμόνες αυτού του συναισθήματος». Η ορμονική κατάσταση που δημιουργείται από αρνητικά συναισθήματα φέρνει ανισορροπία σε διάφορα συστήματά μας όπως το νευρικό, το ενδοκρινικό και το ανοσοποιητικό μας σύστημα, τα οποία στη συνέχεια δημιουργούν έλλειψη ισορροπίας σε όλα τα άλλα συστήματα. Αυτό έχει σαν επακόλουθο να είμαστε πολύ περισσότερο ευαίσθητοι σε ασθένειες και διαταραχές.

Ιατρικές μελέτες στο «Ινστιτούτο Αριθμητικής της Καρδιάς» στην Καλιφόρνια έχουν δείξει ότι πέντε λεπτά θυμού ή απογοήτευσης μπορούν να αποδυναμώσουν μέρη του ανοσοποιητικού συστήματος για πέντε ώρες και ότι πέντε λεπτά αγάπης ή ευγνωμοσύνης μπορούν να ενισχύσουν το ανοσοποιητικό σύστημα για πέντε ώρες.

Άλλες μελέτες έχουν δείξει ότι αποκτούμε χημικό εθισμό σε ορμονικές εκκρίσεις από συγκεκριμένα συναισθήματα και έχουμε την τάση να αναζητούμε υποσυνείδητα τρόπους να ξαναδημιουργήσουμε αυτά τα συναισθήματα και να πάρουμε τις «ορμονικές δόσεις» μας, ακριβώς όπως κάνουμε με κάθε άλλη εθιστική ουσία. Στην πραγματικότητα αποκτούμε χημικό εθισμό σε συναισθήματα φόβου, θυμού, πόνου, πίκρας, μίσους ή ενοχής και έλκουμε και δημιουργούμε καταστάσεις, στις οποίες μπορούμε να βιώσουμε ξανά εκείνα τα οικεία συναισθήματα.

Αυτό στη συνέχεια οδηγεί σε ένα φαύλο κύκλο αναδημιουργίας αρνητικών συναισθηματικών καταστάσεων που ενισχύουν τις λανθασμένες πεποιθήσεις μας ότι κινδυνεύουμε ή ότι είμαστε θύματα ή ανάξιοι. Η υγεία, οι σχέσεις, η εργασία και η ευτυχία μας φθείρονται.

Ο νους μας δημιουργεί την πραγματικότητά μας

Το χειρότερο ίσως αποτέλεσμα είναι ότι, λόγω του νόμου της έλξης, τα αρνητικά μας συναισθήματα και οι αρνητικές μας σκέψεις έλκουν περισσότερα από αυτά για τα οποία νιώθουμε αρνητικά. Αυτό μπορεί επίσης να ονομαστεί νόμος του καθρεφτίσματος, νόμος της συμπαθητικής δόνησης ή νόμος της εκδήλωσης.

Ο νους, οι σκέψεις, τα συναισθήματα, οι προσδοκίες και οι συμπεριφορές μας δημιουργούν την πραγματικότητά μας. Όταν τα αλλάζουμε, η πραγματικότητά μας αλλάζει. Οι θετικές σκέψεις και τα θετικά συναισθήματα έλκουν και δημιουργούν θετικές πραγματικότητες.

Αυτή είναι η δοκιμασία του καιρού μας: το να νιώθουμε εμπιστοσύνη και θετικότητα ακόμη κι όταν η εξωτερική πραγματικότητα δεν εμπνέει θετικές σκέψεις. Εδώ είναι που ξεχωρίζουν «αυτοί που είναι στο κέντρο τους» από τους «φοβισμένους». Αυτοί, που μπορούν να συνεχίσουν να νιώθουν εμπιστοσύνη στην ικανότητά τους να αντιμετωπίσουν και να ξεπεράσουν τις προκλήσεις, θα είναι καλά. Αυτοί, που υποκύπτουν στο φόβο, το άγχος, το θυμό και το μίσος, όπως είναι πολύ εύκολο να κάνουν, θα υποφέρουν ακόμη περισσότερο.

Οι άλλοι καθρεφτίζουν τα συναισθήματά μας

Εκπέμπουμε τα συναισθήματά μας, σαν ενέργειες, είτε τα εκφράζουμε είτε όχι. Αυτές οι ενέργειες κάνουν τους άλλους να αντιδρούν και να συμπεριφέρονται με τρόπους που αντανακλούν τα συναισθήματά μας. Όταν έχουμε έντονα αρνητικά συναισθήματα για διάρκεια χρόνου (όχι απλά στιγμιαία συναισθήματα, που είναι φυσιολογικά και αβλαβή), στην πραγματικότητα αυξάνουμε την πιθανότητα να μας φερθούν οι άλλοι αρνητικά.

Ακόμη κι όταν είμαστε «αθώοι», και δεν έχουμε βλάψει κανέναν, ο φόβος μας για τους άλλους θα τους προσκαλέσει υποσυνείδητα να φερθούν με τρόπους που καθρεφτίζουν τους δικούς μας φόβους. Το ίδιο ισχύει για τα συναισθήματα του θυμού, της ενοχής, του πόνου, της προδοσίας, του μίσους, της πίκρας, της απόρριψης, της κριτικής και όλα τα άλλα. Αυξάνουν την πιθανότητα έλξης αυτού για το οποίο αισθανόμαστε αρνητικά.

Αυτό είναι ένα γεγονός που είναι εξαιρετικά σημαντικό να θυμόμαστε όταν περνάμε «καιρούς δοκιμασίας». Στην πραγματικότητα δοκιμάζεται η ικανότητά μας να παραμείνουμε θετικοί νιώθοντας άξιοι, ασφαλείς και δυνατοί μέσα μας, ώστε να μπορέσουμε να ενθαρρύνουμε τον εαυτό μας στην αντιμετώπιση των ανθρώπων και των καταστάσεων.

Η δύναμη της Ευγνωμοσύνης

Ένας τρόπος να δημιουργείτε θετικά συναισθήματα είναι να εστιάζεστε σε όλα όσα έχετε, για τα οποία μπορείτε να νιώθετε ευγνωμοσύνη. Ακόμη κι όταν δεν έχουμε όλα όσα θέλουμε ή πιστεύουμε ότι πρέπει να έχουμε για να είμαστε ευτυχισμένοι, μπορούμε πάντοτε να εστιαζόμαστε σ’ αυτά που έχουμε. Όταν συγκεντρωνόμαστε μόνο σ’ αυτό που δεν έχουμε, χάνουμε όλα αυτά που πραγματικά έχουμε, επειδή τα αγνοούμε και δεν τα επιτρέπουμε να μας παρέχουν απόλαυση, ασφάλεια ή ευτυχία.

Μπορεί να μην έχουμε τα χρήματα ή την υλική ασφάλεια που θα θέλαμε να έχουμε, αλλά μπορεί να έχουμε ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν. Μπορεί να έχουμε καλή ή αρκετά καλή υγεία για να απολαύσουμε τη ζωή. Μπορεί να έχουμε στέγη και τροφή. Μπορεί να έχουμε ηλεκτρισμό και τρεχούμενο νερό. Μπορεί ακόμη να έχουμε και ζεστό τρεχούμενο νερό. Αν έχουμε βιβλία και τηλεόραση, τότε είμαστε πιθανώς στο ανώτερο 20% του πλανήτη. Αν έχουμε έστω και λίγα χρήματα στην τράπεζα, τότε είμαστε στο ανώτερο 8% του πλανήτη.

Μπορούμε να νιώθουμε ευγνωμοσύνη για τον αέρα που αναπνέουμε, τα λουλούδια, τα δένδρα και τα πουλιά γύρω μας. Κι αν ζούμε κοντά σε ένα πάρκο, δάσος, βουνό ή κοντά σε οποιοδήποτε είδος νερού, τότε μπορούμε να βρούμε ευχαρίστηση από την παρουσία τους στη ζωή μας. Ακόμη και σε δύσκολους καιρούς, μπορούμε να απολαύσουμε τους ανθρώπους, τα ζώα και τη φύση γύρω μας.

Αν ξέρουμε να διαβάζουμε και έχουμε πάρει διάφορες μορφές μόρφωσης, τότε είμαστε πολύ ιδιαίτεροι και ευλογημένοι. Αν έχουμε πρόσβαση στο Διαδίκτυο, τότε είμαστε μέσα στο 6% των ανθρώπων του πλανήτη που έχουν πρόσβαση σε ηλεκτρονικό υπολογιστή. Αν έχουμε τηλέφωνο, είμαστε πολύ καλύτερα από τα 3 δισεκατομμύρια ανθρώπους (το 50% του πλανήτη) που δεν έχουν και μπορεί να μην έχουν καν δει τηλέφωνο.

Το αίσθημα της ευγνωμοσύνης για όλα όσα έχουμε έλκει περισσότερα από αυτά που χρειαζόμαστε. Όταν αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη, εκπέμπουμε θετική ενέργεια, η οποία αντανακλάται πίσω σε μας από τους ανθρώπους και το σύμπαν με τη μορφή όλων αυτών που μας κάνουν να νιώθουμε ακόμη μεγαλύτερη ευγνωμοσύνη. Όταν αισθανόμαστε τυχεροί που έχουμε όσα έχουμε, έλκουμε περισσότερα από αυτά που μας κάνουν να νιώθουμε τυχεροί. Όταν αισθανόμαστε ανάξιοι της αγάπης, άτυχοι και αποθαρρυμένοι, έλκουμε περισσότερα από αυτά που μας κάνουν να έχουμε αυτά τα συναισθήματα.

Η ζωή είναι ένας καθρέφτης που αντικατοπτρίζει πίσω σε μας τις υπερισχύουσες σκέψεις, συναισθήματα και συμπεριφορές μας από το παρελθόν και το παρόν. Η δύναμη να δημιουργήσουμε μια καινούρια και πιο ευτυχισμένη πραγματικότητα, ακόμη και σ’ αυτούς τους καιρούς δοκιμασίας, εξαρτάται από την ικανότητά μας να έχουμε εμπιστοσύνη ότι πάντοτε αξίζουμε, είμαστε ασφαλείς και έχουμε τη δύναμη και το εσωτερικό σθένος να αντιμετωπίσουμε και να ωφεληθούμε από κάθε πρόκληση που μας φέρνει η ζωή.

Είναι σημαντικό να αντιλαμβανόμαστε τη ζωή φιλική παρά επικίνδυνη. Έχουμε μάθει και προγραμματιστεί να βλέπουμε τη ζωή δύσκολη και επικίνδυνη, επειδή για πολλές χιλιάδες χρόνια η κοινωνία μάς έχει ταυτίσει με το σώμα και το νου, αγνοώντας τον πνευματικό εαυτό μας και τον πραγματικό λόγο που βρισκόμαστε, σαν πνεύματα, μέσα σ’ αυτά τα προσωρινά σώματα.

Τίποτα δεν είναι τυχαίο

Μια βασική αλλαγή που χρειάζεται να κάνουμε στον τρόπο που σκεφτόμαστε είναι να αντιληφθούμε ότι τίποτα από όσα έχουν συμβεί, συμβαίνουν και θα συμβούν στη ζωή μας δεν είναι τυχαίο. Ο Θεός, η ζωή και το σύμπαν μάς αγαπούν πέρα από κάθε μέτρο. Ό,τι συμβαίνει στη ζωή μας είναι μια ευκαιρία για ανάπτυξη και εξέλιξη. Δημιουργούμε αυτά τα γεγονότα και τις καταστάσεις είτε με τις μη φωτισμένες επιλογές, συναισθήματα και σκέψεις μας είτε σαν «επιλογές της ψυχής» πριν να γεννηθούμε.

Η πραγματικότητα είναι ότι είμαστε ουσιαστικά αθάνατη άμορφη συνειδητότητα που έχει καταλάβει προσωρινά ένα σώμα με σκοπό να θυμηθούμε την αληθινή αιώνια φύσης μας ενώ βρισκόμαστε μέσα στο σώμα και μετά να εκδηλώσουμε στο υλικό επίπεδο την αρμονία, αγάπη, ενότητα και ομορφιά που ήδη υπάρχουν στον πνευματικό εαυτό μας.

Μ’ αυτό στο νου μας, υπάρχουν μόνο δύο λόγοι για να συμβεί κάτι δυσάρεστο στη ζωή μας. Ο ένας είναι ότι η άγνοια και ο φόβος μας έλκουν αρνητικές πραγματικότητες. Ο άλλος είναι ότι σε πνευματικό επίπεδο έχουμε επιλέξει αυτήν την εμπειρία σαν ευκαιρία να αφυπνιστούμε.

Μπορούμε να συμπεράνουμε ότι αυτή η οικονομική, κοινωνική και ηθική κρίση που βιώνει ο κόσμος είναι προϊόν αυτών των δύο λόγων. Σ’ ένα επίπεδο αυτή η κρίση είναι αποτέλεσμα της ταύτισής μας με το εγώ μας, την ιδιοτέλεια, την απληστία, το φόβο και την ξεχωριστότητά μας. Σ’ ένα άλλο επίπεδο, είναι αυτό που έχουμε τώρα επιλέξει σαν ευκαιρία για να αναπτύξουμε εσωτερική ασφάλεια και μεγαλύτερη αίσθηση ενότητας, αγάπης και συνεργασίας.

Μας αγαπούν καθένα από μας προσωπικά

Όλοι μαζί σαν ανθρωπότητα έχουμε δημιουργήσει και επιλέξει αυτήν την κατάσταση σαν ευκαιρία να κάνουμε το επόμενο βήμα προς την πνευματική απελευθέρωσή μας από το φόβο και προς τη βαθύτερη σύνδεσή μας με την απεριόριστη εσωτερική μας δύναμη. Βασισμένοι σ’ αυτήν την αντίληψη, μπορούμε τώρα να αρχίσουμε να κατανοούμε και να αισθανόμαστε ότι ο Θεός και το σύμπαν αγαπούν χωρίς όρους καθένα από μας προσωπικά.

Δεν υπάρχει τίποτα που έχει συμβεί, συμβαίνει τώρα ή θα συμβεί στο ξεδίπλωμα της ζωής μας, το οποίο δεν είναι δική μας δημιουργία – είτε από τις επιλογές του εγώ μας είτε από τις επιλογές της ψυχής μας. Δεν υπάρχει τιμωρία. Δεν υπάρχει κίνδυνος. Τίποτα δεν μπορεί να συμβεί κατά τύχη. Τίποτα δεν θα συμβεί ποτέ που δεν είναι για το ύψιστο όφελός μας σαν ψυχές που αναζητούμε να θυμηθούμε τον αληθινό εαυτό μας μέσα σ’ αυτά τα υλικά σώματα, όπου έχουμε χάσει την αίσθηση της άμορφης αθανασίας μας.

Κάθε γεγονός, κάθε συμβάν είναι έκφραση αγάπης από το σύμπαν, δίνοντας μας την ευκαιρία να το χρησιμοποιήσουμε για να αντιληφθούμε την αλήθεια ή όχι. Έχουμε ελεύθερη βούληση. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτές τις εμπειρίες για ύψιστο σκοπό – να ανακαλύψουμε την εσωτερική μας αξία, ασφάλεια, ελευθερία και ικανοποίηση. Ή μπορούμε να βυθιστούμε στο φόβο, την αποθάρρυνση, τον πόνο, την πίκρα, τη μνησικακία, το θυμό, την ενοχή, το μίσος ή την ανημπόρια. Αυτή είναι η ελεύθερη βούλησή μας. Τα γεγονότα έχουν δημιουργηθεί από τις προηγούμενες ή τις τωρινές μας σκέψεις, τα λόγια, τις πράξεις και από τις επιλογές της ψυχής μας σε συνδυασμό με τα μαθήματα που έχουμε επιλέξει ατομικά και ομαδικά να μάθουμε σ’ αυτό το σημείο της εξελικτικής πορείας μας. Αλλά το πώς τα χρησιμοποιούμε και πώς αντιδρούμε σ’ αυτά τα γεγονότα και τις καταστάσεις είναι δική μας ελεύθερη επιλογή.

Αυτή είναι η επιλογή που έχουμε σε «καιρούς δοκιμασίας». Δεν χρειάζεται να συγχέουμε, όπως κάναμε για χιλιάδες χρόνια, τις ευκαιρίες, οι οποίες μας έχουν δοθεί μέσα από αυτές τις δοκιμασίες που εμείς έχουμε βάλει για τον εαυτό μας, με κάποια μορφή τιμωρίας. Δεν υπάρχει θεία τιμωρία. Είναι μια ψευδαίσθηση. Πώς θα μπορούσε ποτέ ένα θεϊκό ον αγάπης χωρίς όρους, που ζητά από μας να αγαπάμε ακόμη και τους εχθρούς μας, να έχει αρνητικά συναισθήματα ή να τιμωρεί τα δημιουργήματα εκείνα που στην ουσία είναι προβολές του Θεού στο υλικό επίπεδο; Δεν είναι λογικό. Η ιδέα της τιμωρίας από το Θεό ή το σύμπαν είναι μια παλιά, μάλλον παιδιάστικη, αντίληψη για το Θεό και έχει χάσει τη χρησιμότητά της καθώς προχωρούμε προς την πραγμάτωση και την εκδήλωση του δικού μας εσώτερου θεϊκού δυναμικού.

Εκείνοι που μέχρι τώρα πίστευαν ότι είμαστε αδύναμοι και ανάξιοι αμαρτωλοί μπορεί να ωφεληθούν από τη γνώση ότι ο πραγματικός σκοπός της Χριστιανοσύνης, όπως εκφράστηκε από τους πρώτους Πατέρες της Εκκλησίας, είναι η «θέωση» ή η διαδικασία να γίνουμε «καθ’ ομοίωση». Με την απελευθέρωση του εαυτού μας από το φόβο και την ενοχή, προωθούμε τις εσωτερικές πνευματικές αξίες όπως η αγάπη, η ειρήνη, η σωστή δράση, η αλήθεια, η μη βία, η ανιδιοτέλεια και το νοιάξιμο και η υπηρεσία προς τους άλλους. Αυτές οι ιδιότητες εκδηλώνουν την «Εικόνα του Θεού» η οποία βρίσκεται δυνητικά μέσα μας όπως η Ομοίωση του Θεού στη ζωή μας. Αυτό είναι ένα βασικό βήμα στη Θέωση – να γίνουμε σαν το Θεό ενώ βρισκόμαστε μέσα στο σώμα.

Είναι ουσιώδες να απελευθερωθούμε από την αίσθηση ότι ζούμε μέσα σε ένα δύσκολο, εχθρικό σύμπαν που τιμωρεί. Χρειάζεται τώρα να αφήσουμε αυτές τις λιγότερο εξελιγμένες αντιλήψεις και να συνειδητοποιήσουμε ότι όλοι μαζί – όλες οι ψυχές, ενσαρκωμένες και μη – εμπεριέχουμε το ον που αποκαλούμε Θεό. Είμαστε εκφράσεις της Θείας συνειδητότητας μέσα σ’ αυτά τα προσωρινά φυσικά σώματα. Είμαστε οι δημιουργοί της ατομικής μας πραγματικότητας και συν-δημιουργοί της κοινωνικής, εθνικής και πλανητικής πραγματικότητας.

Μαθαίνοντας και εκδηλώνοντας

Βρισκόμαστε σε μια διαδικασία όπου μαθαίνουμε να εκδηλώνουμε ακόμη περισσότερο θετικές πραγματικότητες με αφθονία, ειρήνη, ισότητα, αγάπη και ευτυχία για όλους. Αυτός είναι ο σκοπός της ζωής μας. Έχουμε αποδεχτεί να ξεχάσουμε προσωρινά τον αληθινό άμορφο εαυτό μας και να ταυτιστούμε με το σώμα και το νου. Στα υψηλότερα επίπεδα της ύπαρξής μας αγαπάμε τον καθένα – ακόμη κι αυτούς που μας βλάπτουν και μας ενοχλούν. Το εγώ μας μπορεί να μην τους αγαπάει. Αλλά εμείς τους αγαπάμε. Γι’ αυτό το λόγο ο Χριστός μάς ζήτησε να αγαπάμε αυτούς που μας βλάπτουν, επειδή έτσι συνδεόμαστε με τον αληθινό πνευματικό εαυτό μας που στην πραγματικότητα ήδη αγαπά τους άλλους και δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά.

Όταν κατανοήσουμε ότι ζούμε μέσα σε μια πραγματικότητα αγάπης, θα νιώθουμε ασφαλείς και ήρεμοι σε όλες τις καταστάσεις και θα μπορούμε να βοηθάμε τους γύρω μας να κάνουν το ίδιο. Η ενέργειά μας θα μετατραπεί τότε από το φόβο, την κακία και το θυμό σε ατομική και συλλογική αναζήτηση λύσεων. Θα είμαστε πολύ περισσότερο αποτελεσματικοί στη δημιουργία της ασφάλειας, αφθονίας και ευτυχίας που ψάχνουμε.

Μπορείτε να το κάνετε με το να συνειδητοποιήσετε και να θυμηθείτε τα ακόλουθα:

Στην ουσία είστε αθάνατη θεϊκή συνειδητότητα που έχετε προσωρινά προβάλει τη συνειδητότητά σας σ’ αυτό που ονομάζετε σώμα σας. Δεν υπάρχει γέννηση, μόνο μια προσωρινή προβολή της συνειδητότητάς σας σ’ αυτό το σώμα και το νου. Στην πραγματικότητα δεν έχετε ποτέ γεννηθεί και δεν θα πεθάνετε ποτέ.

Απλά μια μέρα θα αποσύρετε τη συνειδητότητά σας από το σώμα σας τη χρονική στιγμή που εσείς επιλέγετε, ανεξάρτητα από τις συνθήκες της αποχώρησής σας, η οποία μπορεί να γίνει σιγά-σιγά ή ξαφνικά. Δεν μπορείτε και δεν θα αποσύρετε τη συνειδητότητά σας από το σώμα σας μέχρι εσείς οι ίδιοι να επιλέξετε το χρόνο. Ακόμη και στην ακραία πιθανότητα που κάποιος μπορεί να σας «δολοφονήσει», αυτό μπορεί να συμβεί μόνο με την εσωτερική σας συγκατάθεση – για την οποία φυσικά το εγώ και ο νους σας δεν θα έχουν επίγνωση.
Το ίδιο ισχύει για όλα τα γεγονότα που έχουν συμβεί ή θα εμφανιστούν στη ζωή σας. Τίποτα δεν θα συμβεί που δεν θα το έχετε με κάποιο τρόπο δημιουργήσει ή επιλέξει σε κάποιο επίπεδο. Ό,τι έχει ποτέ συμβεί, συμβαίνει και θα συμβεί, θα είναι πάντοτε η καλύτερη ευκαιρία για την εξέλιξη και την αφύπνισή σας στην αλήθεια. Μπορείτε να είστε ήρεμοι ότι θα συμβεί μόνο αυτό που εξυπηρετεί το καλύτερο δυνατό συμφέρον σας σαν ψυχή στη διαδικασία της εξέλιξης.

Με τον ίδιο τρόπο όλοι οι αγαπημένοι σας είναι επίσης αιώνιες, αθάνατες αδελφές ψυχές που έχουν επιλέξει να παίξουν τους προσωρινούς ρόλους τους στο δράμα της ζωής σας (όπως κι εσείς παίζετε το δικό σας ρόλο στη δική τους ζωή) και οι οποίοι έχουν επιλέξει τις δικές τους εμπειρίες και μαθήματα. Τίποτε δεν συμβαίνει και δεν θα συμβεί στη ζωή τους που δεν είναι αυτό που δημιουργούν ελεύθερα μόνοι τους και επιλέγουν σαν ευκαιρία για να μάθουν τα επιλεγμένα μαθήματά τους. Έχουν κι αυτοί ελεύθερη βούληση να μάθουν ή όχι. Μπορεί να χρειαστεί να δημιουργήσουν περισσότερο πόνο πριν να είναι έτοιμοι να μάθουν. Μερικές φορές μπορούμε να τους βοηθήσουμε και άλλες φορές δεν είναι ανοικτοί και έτοιμοι για βοήθεια. Αυτό είναι κάτι που χρειάζεται να αποδεχτούμε και να είμαστε ήρεμοι.
Η ανησυχία και ο φόβος για τους αγαπημένους μας το μόνο που κάνει είναι να υπονομεύει τη δική τους αίσθηση δύναμης και αυτοπεποίθησης. Μπορούμε να τους βοηθήσουμε πολύ πιο αποτελεσματικά με το να τους αντιλαμβανόμαστε σαν αιώνιες ισχυρές πνευματικές υπάρξεις που έχουν επιλέξει τα μαθήματα και τις προκλήσεις της ζωής τους και με το να πιστεύουμε στην ικανότητά τους να αντιμετωπίσουν και να ωφεληθούν από αυτές τις δοκιμασίες.

Υπάρχει μια ιστορία, που πιστεύω ότι είναι αληθινή, για έναν άνθρωπο που είδε μια πεταλούδα να αγωνίζεται να βγει από το κουκούλι της. Αποφάσισε να την βοηθήσει ανοίγοντας το κουκούλι με το μολύβι του για να επιτρέψει στην πεταλούδα να απελευθερωθεί χωρίς προσπάθεια. Όμως, η πεταλούδα δεν μπορούσε να πετάξει, επειδή τα φτερά της μπορούσαν να αναπτυχθούν μόνο μέσα από την προσπάθεια που κατέβαλε σπρώχνοντας με τα φτερά πάνω στα τοιχώματα. Παρέμεινε στο έδαφος.

Μέσα από την αγάπη και το νοιάξιμο για τους αγαπημένους μας και ιδιαίτερα για τα παιδιά μας, συχνά κάνουμε το λάθος να λύνουμε τα προβλήματά τους, έτσι ώστε στο τέλος δεν έχουν φτερά να πετάξουν. Ο καλύτερος τρόπος να βοηθήσουμε τους αγαπημένους μας είναι να εφαρμόσουμε Ho’oponopono (θα το συζητήσουμε αργότερα) και να τους οραματιστούμε γεμάτους με το εσωτερικό φως του αληθινού πνευματικού εαυτού τους να τους ενεργοποιεί με δύναμη και εσωτερική καθοδήγηση. Κάθε φορά που φοβάστε ή ανησυχείτε για έναν αγαπημένο σας, αν θέλετε πραγματικά να βοηθήσετε, συγκεντρώστε το νου σας σ’ αυτήν την εικόνα του με φως, δύναμη και εσωτερική καθοδήγηση. Μ’ αυτόν τον τρόπο θα τον ενδυναμώσετε αντί να συμμετέχετε στην ψευδαίσθηση της αδυναμίας του. Αυτή είναι η μεγαλύτερη βοήθεια που μπορείτε να προσφέρετε στους αγαπημένους σας.

Οι ευκαιρίες μας για ανάπτυξη και εξέλιξη έρχονται με δόσεις που μπορεί να δυναμώνουν τους «πνευματικούς μυς» μας, αλλά όχι τόσο πολύ ώστε να τους βλάψουν, εκτός κι αν εμείς οι ίδιοι αγνοήσουμε την εσωτερική μας δύναμη. Όταν θέλουμε να αυξήσουμε το βάρος που μπορούμε να σηκώσουμε, δεν είναι λογικό να σηκώνουμε τα ίδια βάρη που σηκώναμε για χρόνια. Χρειάζεται να αυξήσουμε το βάρος, αλλά όχι τόσο πολύ που να δημιουργήσουμε βλάβη στη μέση μας από την προσπάθεια. Με τον ίδιο τρόπο, «επιλέγουμε» τις ευκαιρίες ανάπτυξης που δοκιμάζουν τους πνευματικούς μυς μας, αλλά πάντοτε σε δόσεις που έχουμε τη δύναμη να αντιμετωπίσουμε. Δεν θα μας δοθεί ποτέ μια ευκαιρία ανάπτυξης που είναι πέρα από την ικανότητά μας να την αντιμετωπίσουμε. Όμως, έχουμε ελεύθερη βούληση να προσεγγίσουμε την εσωτερική μας δύναμη ή να την αγνοήσουμε και να νιώθουμε αδύναμοι, και έτσι να επιτρέψουμε στο γεγονός ή την κατάσταση να μας σύρουν στον πόνο, το φόβο, την απελπισία, την κατάθλιψη και την ανημπόρια. Μερικοί άνθρωποι μετά τον πρώτο πόνο ή φόβο, επανέρχονται και επανασυνδέονται με την εσωτερική τους δύναμη και άλλοι όχι. Είναι δική μας επιλογή.

Όλα τα γεγονότα και οι πραγματικότητες είναι προσωπικές δημιουργίες, ακόμη και σε όλες τις περιβαλλοντικές καταστροφές. Ο Χριστός μιλώντας για τη Δευτέρα Παρουσία είπε ότι «δύο άνδρες θα βρίσκονται στον αγρό, ένας θα φύγει και ένας θα μείνει». Αυτό, για μένα, σημαίνει ότι ακόμη και σε μια μαζική καταστροφή, είτε είναι σεισμός, πλημμύρα, φωτιά είτε μια οικονομική κρίση, αυτό που θα συμβεί στον καθένα θα είναι αυτό που αυτή η συγκεκριμένη ψυχή χρειάζεται αυτή τη στιγμή. Τίποτε δεν θα συμβεί σε σας επειδή συμβαίνει στους άλλους. Ανεξάρτητα από ό,τι γίνεται στους άλλους γύρω σας, σε σας θα συμβεί μόνο αυτό που έχετε επιλέξει και δημιουργήσει. Όταν ένα ατύχημα, όπως η συντριβή αεροπλάνου, έχει σαν αποτέλεσμα το θάνατο πολλών ανθρώπων, είναι επειδή καθένας απ’ αυτούς έχει επιλέξει αυτόν τον τρόπο απόσυρσης της συνειδητότητάς του από το προσωρινό φυσικό σώμα. Αν κάποιοι είχαν εισιτήριο για την πτήση, αλλά δεν είχαν επιλέξει αυτόν τον τρόπο απόσυρσης, αυτοί κατά κάποιον τρόπο θα εμποδιστούν να μπουν στο αεροπλάνο, ενώ άλλοι που δεν ήταν στη λίστα της πτήσης, αλλά έχουν επιλέξει αυτό το μέσο αναχώρησης από το σώμα, ξαφνικά θα βρεθούν σ’ αυτήν την πτήση.
Όταν αρχίζουμε να σκεφτόμαστε μ’ αυτόν τον τρόπο, θα βιώσουμε εσωτερική ηρεμία και διαύγεια και θα συνειδητοποιήσουμε ότι ζούμε σε σύμπαν αγάπης και ότι ο Θεός, του οποίου είμαστε μέρος, μας αγαπά χωρίς όρους. Θα νιώσουμε ευγνωμοσύνη και θα αντιληφθούμε κάθε πρόκληση σαν μια ευκαιρία για βαθύτερη σύνδεση με τον αληθινό εαυτό μας. Θα εκδηλώσουμε τότε όλη την αφθονία, υγεία, χαρά και αγάπη που επιθυμούμε να έχουμε.

Να Σκέφτεστε, να Μιλάτε και να Εκφράζεστε Θετικά

Μέθοδος 19. Να Σκέφτεστε, να Μιλάτε και να Εκφράζεστε Θετικά

Απο το Βιβλιο

25 Τρόποι να Δημιουργήστε την Ιδανική Ζωη Σας.

Του Ρ.Η. Νατζεμυ

Σκεφτείτε, μιλήστε και γενικά εκφραστείτε θετικά, δίνοντας έμφαση σε όλα όσα εκτιμάτε και βρίσκετε όμορφα. Εστιαστείτε ιδιαίτερα στο καλό μέσα στους ανθρώπους. Αποφύγετε τα παράπονα, την κριτική, την επίκριση, την απόρριψη ή με άλλα λόγια την έκφραση αρνητικών αντιλήψεων.

Η προσοχή επαυξάνει

Όταν προσέχουμε κάτι και ιδιαίτερα με θετικά ή αρνητικά συναισθήματα, το επαυξάνουμε και το προσελκύουμε περισσότερο στη ζωή μας. Όταν παραπονιόμαστε, κρίνουμε, επικρίνουμε, απορρίπτουμε και αισθανόμαστε ή μιλάμε αρνητικά για κάποιον ή για κάτι, μπορεί να επαυξήσουμε μέσα στην πραγματικότητά μας αυτό που δεν μας αρέσει. Εμφανίζεται πιο συχνά και σε μεγαλύτερες δόσεις.

Όταν εναντιωνόμαστε σε κάτι, το ενεργοποιούμε ακόμη περισσότερο. Αυτό ισχύει για ανθρώπους, γεγονότα, καταστάσεις, κοινωνικά προβλήματα, συμπεριφορές, ζώα, έντομα, κοινωνική αδικία, όψεις της δουλειάς μας, ακόμη και για την κατάσταση της υγείας μας, για προσωπικά προβλήματα και προσωπικές στάσεις ή συνήθειες όπως το ποτό, το κάπνισμα ή το υπερβολικό φαγητό.

Επομένως, είναι φανερό ότι, όταν μιλάμε αρνητικά για κάποιον ή κάτι, θα το φέρουμε ακόμη πιο έντονα στη ζωή μας. Εστιαστείτε και μιλήστε γι’ αυτά που σας αρέσουν, αυτά που εκτιμάτε και θαυμάζετε, αυτά που σας κάνουν ευτυχισμένους και ευγνώμονες. Το μοίρασμα αυτών των συναισθημάτων με τους γύρω σας, έλκει περισσότερα από αυτά που σας αρέσουν και ταυτόχρονα ομορφαίνει τη ζωή αυτών που σας ακούν.

Σαν Αγγελικά Όντα, βλέπουμε μόνον όμορφα όντα

Αποφύγετε την ψευδαίσθηση να πιστέψετε ότι η κριτική ή το κουτσομπολιό μπορεί να αυξήσει την αξία σας. Πολλοί αναζητούν να νιώσουν πιο άξιοι σχολιάζοντας όλα τα λάθη γύρω τους. Πιστεύουν ότι κερδίζουν αξία και είναι ανώτεροι, όταν μπορούν να υποδείξουν όλα τα λάθη.

Όλοι οι πνευματικοί δάσκαλοι συμφωνούν ότι ο δρόμος της ευτυχίας και της εμπειρίας του αληθινού πνευματικού εαυτού βρίσκεται στο να αγνοούμε τα λάθη των άλλων και να εστιαζόμαστε στο καλό και το ευχάριστο. Ο αληθινός πνευματικός εαυτός μας δεν χρειάζεται να βρει τα λάθη των άλλων. Σαν αγγελικά όντα κατανοούμε ότι όλοι είμαστε όπως μπορούμε να είμαστε σ’ αυτό το στάδιο της ατομικής και συλλογικής πορείας εξέλιξής μας. Ο αγγελικός εαυτός μας δεν κατηγορεί κανέναν, αλλά μάλλον αντιλαμβάνεται το θείο μέσα σε κάθε ον, ανεξάρτητα από το πόσο αυτό το ον έχει απομακρυνθεί από τον πραγματικό εαυτό του στον τρόπο ζωής και τις πράξεις του.

Σαν αγγελικά όντα, έχουμε αγάπη χωρίς όρους και αντιλαμβανόμαστε τους συνανθρώπους μας σαν θεία συνειδητότητα, η οποία έχει προσωρινά θυσιάσει την επίγνωση της θεϊκότητάς της και αναζητά να επιβιώσει, να εξελιχθεί και να δημιουργήσει χωρίς αυτή τη γνώση. Σαν θεϊκά όντα έχουμε απεριόριστη κατανόηση, ανεκτικότητα, συμπόνια και αγάπη.

Όταν παραπονιόμαστε, κριτικάρουμε, κατηγορούμε και απορρίπτουμε, λειτουργούμε από το περιορισμένο εγώ μας. Θυμηθείτε την προτροπή του Χριστού να κοιτάμε τα δικά μας λάθη και να ξεχάσουμε το τι κάνουν οι άλλοι.

Για να το πούμε απλά, οτιδήποτε μας απομακρύνει από τον αληθινό εαυτό μας και την ενότητα με τους άλλους και τη ζωή εξασθενεί τη δύναμή μας να έλκουμε και να δημιουργούμε.

Μπορούμε ακόμη να διορθώσουμε μόνοι μας τον κόσμο

Αποδοχή και αγάπη όλων, όπως είναι, δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να συγκεντρωθούμε στη διόρθωση, βελτίωση ή θεραπεία αυτού που είναι. Όλοι, συμπεριλαμβανομένων των άλλων, του εαυτού μας και των καταστάσεων της ζωής, βρισκόμαστε σε διαδικασία εξέλιξης. Όταν αποδεχόμαστε αυτό που είναι, το αποδεχόμαστε σαν ένα στάδιο σ’ αυτή τη διαδικασία. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τη δημιουργική μας ενέργεια για να βοηθήσουμε αυτό που «είναι» να κινηθεί προς μια ανώτερη και πιο αρμονική εκδοχή του εαυτού του.

Αποδεχόμαστε τον εαυτό μας με όλα τα λάθη του, καθώς αναζητούμε επίμονα να βελτιωθούμε. Αποδεχόμαστε τους άλλους όπως είναι, αλλά είμαστε εκεί γι’ αυτούς όποτε μπορεί να θέλουν να αλλάξουν. Μέχρι να ζητήσουν τη βοήθειά μας, μπορούμε να εφαρμόσουμε Χο’ οπονοπόνο νοερά, ζητώντας συγχώρεση για οτιδήποτε μέσα μας μπορεί να εμποδίζει τη δική τους διαδικασία εξέλιξης. Μετά εκφράζουμε νοερά την αγάπη μας γι’ αυτούς και τον εαυτό μας. Τους απελευθερώνουμε από κάθε ανάγκη μας να παραμείνουν όπως είναι για την εξέλιξή μας. Ευχαριστούμε το θείο που μας απαλλάσσει από οτιδήποτε μπορεί να συμβάλει σε προβλήματα, ψευδαισθήσεις ή αδυναμίες που ίσως περιορίζουν την υγεία, ευτυχία ή πρόοδο του άλλου.

Μπορούμε να εφαρμόσουμε την ίδια διαδικασία για κοινωνικά, πολιτικά και παγκόσμια προβλήματα που θα θέλαμε να διορθώσουμε ή να θεραπεύσουμε. Το Χο’ οπονοπόνο είναι ιδανικός τρόπος να αποδεχτούμε το καθετί όπως είναι, επειδή αντιλαμβανόμαστε ότι είναι απλά μια προέκταση του εαυτού μας και πως οτιδήποτε μας ενοχλεί είναι, στην πραγματικότητα σε κάποιο βαθμό, κάτι που εμείς δημιουργούμε, όσο κι αν φαίνεται διαφορετικό ή μακριά από μας. Τίποτε εκεί έξω δεν είναι ξέχωρο από μας. Όλα είναι αντανάκλαση της δικής μας ύπαρξης.

Έχοντας διαλύσει την τάση μας να απορρίπτουμε, μπορούμε να κατευθύνουμε την ενέργειά μας προς τη διόρθωση και θεραπεία αυτού που μας φαίνεται δυσαρμονικό. Αυτό γίνεται με το να πάρουμε την ευθύνη του, αγαπώντας το όπως είναι, αγαπώντας τον εαυτό μας όπως είναι, απελευθερώνοντας το από την ανάγκη μας να παραμείνει όπως είναι και ευχαριστώντας το θείο που απαλλάσσει εμάς (ίσως και τους άλλους) από οτιδήποτε μπορεί να συμβάλει σ’ αυτή τη δυσαρμονία.

Επηρεάζουμε τους άλλους με τις σκέψεις μας

Χρειάζεται επίσης να λάβουμε υπόψη ότι οι σκέψεις, τα λόγια και οι πράξεις μας έχουν μια ισχυρή επίδραση στο περιβάλλον μας, συμπεριλαμβανομένων ανθρώπων, γεγονότων και φυσικών αντικειμένων και μηχανημάτων. Οι σκέψεις μας και τα λόγια μας είναι δονήσεις ή φορτισμένες με πληροφορία ενέργειες που επιδρούν και επηρεάζουν τους άλλους και τη ζωή.

Θέλουμε πραγματικά οι υποκειμενικές αντιλήψεις και τα συναισθήματά μας, που ελέγχονται τόσο από τους παιδικούς προγραμματισμούς, τους φόβους, την ενοχή και τις ψευδαισθήσεις μας, να επηρεάζουν τους ανθρώπους γύρω μας; Είναι ντροπή να ενοχλούμε το νου του άλλου με τις υποκειμενικές αντιλήψεις μας, συνήθως επειδή θέλουμε προσοχή ή επαλήθευση της αξίας μας. Σε παρόμοιες περιπτώσεις βλάπτουμε όχι μόνο εκείνους για τους οποίους μιλάμε, αλλά επίσης εκείνους με τους οποίους μοιραζόμαστε τις υποκειμενικές αρνητικές αντιλήψεις μας.

Οι τρεις κανόνες του Σωκράτη

Ο Σωκράτης, ο μεγάλος Έλληνας φιλόσοφος, πρότεινε πριν να μοιραστούμε οποιαδήποτε πληροφορία με κάποιον να ελέγχουμε πρώτα αν ικανοποιεί τρεις όρους.

  1. Ότι γνωρίζουμε πως είναι απόλυτα αλήθεια (ότι το έχουμε επαληθεύσει με τις δικές μας αισθήσεις – πράγμα που συχνά δεν συμβαίνει).
  2. Ότι μπορούμε να το πούμε με αγάπη.
  3. Ότι θα ωφελήσει με κάποιο τρόπο τον άλλον.

Αν ακολουθήσουμε αυτή τη συμβουλή, θα μιλάμε πολύ λιγότερο από τώρα.

Όταν οι άλλοι πέφτουν στην παγίδα της κριτικής ή του κουτσομπολιού για τρίτους, μοιραστείτε μαζί τους ότι δεν νιώθετε άνετα να μιλάτε για άλλους που δεν είναι παρόντες, επειδή δεν θα θέλατε κάποιος να κάνει το ίδιο για σας.

Αφήνοντας το εγώ

Δεν είμαστε ούτε το εγώ ούτε ο νους. Είμαστε οικουμενική συνειδητότητα που εκφράζεται μέσα απ’ αυτά. Το εγώ μας είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο προς την επαφή μας με τον ανώτερο εαυτό μας και την πηγή όλης της δημιουργίας και επομένως προς την ικανότητά μας να πραγματοποιούμε. Είναι δύσκολο να είμαστε ευτυχισμένοι όταν είμαστε κλεισμένοι μέσα στο εγώ μας, επειδή είναι ένα πολύ ανασφαλές ον, χωρίς δικές του εσωτερικές διεξόδους. Επίμονα κοιτάζει προς τα έξω για να βρει ασφάλεια, αξία και ευτυχία.

Για να απελευθερωθούμε σταδιακά από το εγώ, μπορούμε να το παρατηρούμε και να επιλέξουμε να απέχουμε από πολλές δραστηριότητές του όπως:

  1. Κριτική, απόρριψη, επίκριση και κατηγορία.
  2. Διαφωνία για να αποδείξουμε ότι εμείς έχουμε δίκιο και οι άλλοι άδικο.
  3. Αίσθηση προσβολής ή και απόρριψης.
  4. Σύγκριση με τους άλλους.
  5. Φόβο και άγχος.
  6. Αίσθηση ενοχής.
  7. Να ζούμε στο παρελθόν.
  8. Να ζούμε στο μέλλον.
  9. Θυμό για τους άλλους.
  10. Προσκόλληση σε εξωτερικές πηγές αξίας, ασφάλειας, αγάπης, νοήματος κλπ.

 

Αυτά είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά του εγώ. Θα παρατηρήσετε φυσικά ότι έχουμε περιγράψει το 99,9% των ανθρώπων, επειδή βασικά όλοι ελεγχόμαστε από το εγώ μας. Η ελευθερία μας να είμαστε ευτυχισμένοι, ήρεμοι, δυναμικά δημιουργικοί και γεμάτοι αγάπη βρίσκεται στην παρακολούθηση του εγώ σαν παρατηρητές, αντιλαμβανόμενοι ότι δεν είμαστε αυτό και σταδιακά αφήνοντας το να εξασθενήσει με την αποφυγή των αναφερόμενων πιο πάνω δραστηριοτήτων.

Ποιοι είμαστε για να κρίνουμε;

Μήπως εμείς δεν έχουμε κάνει λάθη; Μήπως εμείς δεν έχουμε ελαττώματα; Μήπως εμείς δεν έχουμε αδυναμίες; Είμαστε τέλειοι; Είμαστε απόλυτα ελεύθεροι από τις ιδιότητες που κρίνουμε ή απορρίπτουμε στους άλλους; Εγώ σίγουρα δεν μπορώ να απαντήσω «ναι» σε κάποια από τις παραπάνω ερωτήσεις κι έτσι δεν μπορώ να κρίνω κανέναν άλλο.

Αν μας ενδιαφέρει αληθινά που κάποιοι ή κάποια κατάσταση δεν είναι καλά, δεν είναι αρμονικοί, τότε, αντί να τους κρίνουμε, μπορούμε να τους βάλουμε στην προσευχή μας και να τους οραματιζόμαστε γεμάτους με ένα εσωτερικό φως που τους συνδέει με την αρμονία, την αλήθεια, τη σοφία και την καθοδήγηση μέσα τους.

Άσκηση 33 – Κάντε έναν κατάλογο των ατόμων, συμπεριφορών και καταστάσεων που έχετε την τάση να κριτικάρετε, απορρίπτετε, κατηγορείτε ή να αισθάνεστε και να μιλάτε αρνητικά. Αναλύστε τις πεποιθήσεις που σας κάνουν να φέρεστε έτσι. Απαντήστε στις ακόλουθες ερωτήσεις σε σχέση με αυτό:
Ποιο είναι το κίνητρό σας;
Τι θέλετε να πετύχετε με το να σκέφτεστε ή να μιλάτε μ’ αυτόν τον τρόπο;
Τι θα χάνατε αν δεν φερόσασταν έτσι;
Αυτό που μοιράζεστε με τους άλλους ικανοποιεί τις τρεις συνθήκες του Σωκράτη, ( να είστε απόλυτα ειλικρινείς – εσείς οι ίδιοι θα το επαληθεύσετε -), να μπορείτε να το μοιράζεστε με αγάπη και ότι θα ωφελήσει κάποιον;

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

January 11, 2012

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Όλα τα αρχαία κείμενα και οι πνευματικές παραδόσεις μας λένε ότι τα πάντα στον κόσμο μας συνδέονται με τρόπους που μόλις τώρα αρχίζουμε να κατανοούμε.

Αυτό το λεπτοφυές ενεργειακό πεδίο έχει περιγραφεί από έναν δυτικό επιστήμονα ως ένα δίκτυο ή ένας ιστός που συνιστά τη δομή όλης της δημιουργίας. Αυτό το πεδίο ενέργειας υπάρχει από πάντα. Είναι ένα πεδίο ευφυές, μια ευφυία που ανταποκρίνεται βαθειά στο ανθρώπινο συναίσθημα.

Πρέπει να νοιώσουμε όπως θα νοιώθαμε αν η προσευχή έχει ήδη εισακουσθεί! Και μέσα σ? αυτό το συναίσθημα συνομιλούμε με τις δυνάμεις της Δημιουργίας, επιτρέποντας στον κόσμο να μας ανταποκριθεί, επιτρέποντας σ? αυτό το πεδίο, -το κβαντικό ολόγραμμα, τον Θεϊκό νου-, να ανταποκριθεί σ? αυτό που νοιώθουμε μέσα στην καρδιά.

Τί θα σήμαινε αν ανακαλύπταμε ότι κάθε στιγμή της ζωής μας είναι μέρος μιας “συζήτησης”, ενός εκτυλισσόμενου διαλόγου με το σύμπαν γύρω μας; Αν τα πάντα στη ζωή μας, από την σωματική μας θεραπεία ως την πνευματική μας γαλήνη, μέχρι τους γάμους, τις οικογένειες, τους έρωτες, τα διαζύγιά μας, όλα αυτά που θεωρούμε “ζωή” κάθε στιγμή της κάθε μέρας, είναι μια αντανάκλαση αυτού του πεδίου που οι Αρχαίοι περιέγραψαν με τη δική τους γλώσσα και τώρα η δυτική επιστήμη αρχίζει να περιγράφει με μια γλώσσα που εμείς αναγνωρίζουμε.

Έχει αποδειχθεί ότι ο κόσμος μας λειτουργεί ακριβώς όπως εμείς καθώς μεγαλώνουμε. Ο “κόσμος” δεν είναι τίποτα άλλο από μια αντανάκλαση της εσωτερικής μας ύπαρξης, των σκέψεων, συναισθημάτων, πεποιθήσεων, επιθυμιών μας. Ο Τζων Γουίλερ (John Wheeler), καθηγητής Φυσικής στο πανεπιστήμιο του Πρίνστον (Princeton), υποδεικνύει αυτήν ακριβώς την ιδέα. Λέει ότι ζούμε σε αυτό που εκείνος αποκαλεί το “συμμετοχικό” σύμπαν. Αντί να θεωρούμε το σύμπαν σαν κάτι που έχει δημιουργηθεί κι εμείς ξεφυτρώσαμε μεσ’ στη μέση και μας συμβαίνουν όλα αυτά, ας δούμε πώς το σύμπαν μας είναι το αποτέλεσμα των πράξεών μας. Λέει ότι είμαστε μικροσκοπικά εξαρτήματα του σύμπαντος, καθώς αυτό βλέπει και δημιουργεί τον εαυτό του. Είναι μια τελείως ριζοσπαστική αντίληψη, γιατί δηλώνει ότι αν κοιτάξουμε στον κόσμο του κβαντικού ατόμου, του ελάχιστου στοιχείου ύλης, δεν πρόκειται να το βρούμε. Γιατί το ίδιο αυτό το “κοίταγμα” είναι μια δράση συνειδητότητας που δημιουργεί “κάτι” για να το δούμε.

Και όταν κοιτάξουμε την τεράστια άκρη του σύμπαντος ψάχνοντας το απόλυτο άκρο του, αυτό που ονομάζουμε Δημιουργία, δεν θα το βρούμε ποτέ ! Γιατί; Μα γιατί η πράξη της συνειδητότητας που ψάχνει, είναι η δημιουργική δύναμη που τοποθετεί “κάτι” εκεί.

Η ανάπτυξη του σώματός μας δείχνει ακριβώς πώς λειτουργεί ο κόσμος μας. Και θα δούμε, θα ανακαλύψουμε, μέσα από πρόσφατα πειράματα του 20ου αι., ότι οι Αρχαίοι ήρθαν πολύ κοντά στο να περιγράψουν ακριβώς τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ο κόσμος μας, σε μια πεπερασμένη γλώσσα.
Μεταξύ του 1993 και του 2000, μια σειρά πειραμάτων που διεξήχθησαν σε αξιόπιστα επιστημονικά και ακαδημαϊκά ιδρύματα, υποστηρίζουν απόλυτα τις ιδέες που οι Αρχαίοι διατύπωσαν τόσο ξεκάθαρα στις γλώσσες της δικής τους εποχής. Τρία από αυτά τα αντιπροσωπευτικά πειράματα πραγματικά “σείουν” τα θεμέλια όσων μέχρι σήμερα -ως τώρα- πιστεύαμε για τη Φυσική με την οποία λειτουργεί ο κόσμος μας και υπαινίσσονται ότι όντως συνδεόμαστε με αυτό το ενεργειακό πεδίο.

Η ιδέα μια διάχυτης ουσίας που συνδέει τα πάντα, δεν είναι τόσο νέα, ακόμη και στην Επιστήμη. Στα τέλη του 18ου αι., υπήρχε μια φοβερή πνευματική επανάσταση και παράλληλα μια αντιπαράθεση για το αν αυτό το πεδίο, που τότε αποκαλείτο “αιθέρας”, αν όντως υπάρχει. . . Το 1887 έγινε ένα διάσημο πείραμα για να αποδειχθεί αν αυτό το πεδίο υπάρχει ή όχι. Βασιζόμενη στο αποτέλεσμα αυτού του πειράματος, η δυτική Επιστήμη και συγκεκριμένα η δυτική Φυσική Επιστήμη, έχει πεισθεί ότι οτιδήποτε συμβαίνει στον κόσμο μας είναι απομονωμένο, μη συσχετιζόμενο.

Πράγματα που συμβαίνουν την ίδια χρονική στιγμή είναι απλά σύμπτωση. Το ισοδύναμο του πειράματος είναι ότι αν βρέξεις το δάχτυλό σου και το σηκώσεις χωρίς να νοιώσεις καθόλου αέρα πάνω στο δάχτυλό σου, σημαίνει ότι δεν υπάρχει αέρας γύρω σου. Πίστευαν ότι αυτό το πεδίο πρέπει να κινείται και όταν δεν εντόπισαν καθόλου κίνηση, συμπέραναν ότι το πεδίο δεν υπάρχει !! Από το 1887 ως τις αρχές του 1990, όλη η δυτική Επιστήμη βασίστηκε στην αρχή του ότι “κάτι που συμβαίνει εδώ δεν σχετίζεται με κάτι που συμβαίνει αλλού”. Τώρα όμως, γνωρίζουμε ότι αυτό είναι τελείως λάθος.

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας 3 πειράματα που ανεπιφύλακτα ” σείουν” τα θεμέλια της δυτικής Φυσικής. Το πρώτο πείραμα έγινε από έναν Ρώσο Φυσικό ονόματι Βλαντίμιρ (Vladimir) στις αρχές του 1980. Ήρθε στις Η.Π.Α. για να τελειώσει αυτή τη σειρά πειραμάτων. Ήθελε να διερευνήσει τη σχέση μεταξύ του ανθρώπινου DNA και του “υλικού” από το οποίο είναι φτιαγμένος ο κόσμος μας -σωματίδια ενέργειας που αποκαλούμε φωτόνια- ή, αν θέλετε, μικρά μόρια φωτός,. Πήρε λοιπόν ένα γυάλινο σωλήνα και αφαίρεσε όλο τον αέρα, δημιούργησε δηλαδή ένα κενό αέρος, υποθέτοντας ότι δεν υπάρχει τίποτα μέσα σε αυτόν τον σωλήνα. Υπάρχουν όμως αυτά τα μόρια φωτός.

Ο επιστήμονας κατέγραψε αυτά τα σωματίδια για να δει πώς συμπεριφέρονται. Ήταν μήπως διασκορπισμένα εδώ κι εκεί; Ή μήπως ήταν συγκεντρωμένα στον πάτο; Τι έκαναν; Το αποτέλεσμα σ? αυτή τη φάση δεν προκάλεσε έκπληξη. Τα φωτόνια κινούνταν εντελώς τυχαία, αυτό δηλαδή που περιμέναμε.

Το επόμενο στάδιο του πειράματος είναι το πραγματικά ενδιαφέρον. Τοποθέτησαν ανθρώπινο DNA μέσα σ? αυτόν τον σωλήνα και τότε τα φωτόνια ωθήθηκαν (από το DNA) στο να σχηματίσουν μια συστοιχία. Το DNA είχε μια άμεση επίδραση στο “πράγμα” από το οποίο είναι φτιαγμένος ο κόσμος μας! Αυτό είναι επακριβώς ότι έλεγαν πάντοτε οι αρχαίες πνευματικές παραδόσεις: ότι κάτι μέσα μας επηρεάζει τον κόσμο γύρω μας. Και στην σύγχρονη εποχή, το επαληθεύσαμε αυτό σε συνθήκες εργαστηρίου.

Το επόμενο μέρος του πειράματος είναι ακόμα πιο ενδιαφέρον. Όταν αφαίρεσαν το DNA από τον σωλήνα, ενώ θα περιμέναμε να επανέλθουν (τα φωτόνια) στην προηγούμενη αταξία, κάτι τέτοιο δεν συνέβη, παρότι το DNA δεν βρισκόταν πια εκεί. Τα φωτόνια λοιπόν, παρέμεναν μέσα στον σωλήνα ευθυγραμμισμένα λες και το DNA ήταν ακόμη εκεί πέρα! Και εδώ το ερώτημα είναι: Γιατί; Τι ευθύνεται γι? αυτό το φαινόμενο;

Τίποτα στη δυτική Φυσική δεν μπορεί να εξηγήσει το γιατί εκείνα τα φωτόνια παρέμεναν στη θέση στην οποίαν βρίσκονταν όταν το DNA που προκάλεσε την ευθυγράμμιση αφαιρέθηκε από τον σωλήνα. Αυτό το πείραμα ονομάστηκε “DNA Φαντομάς”, λόγω του ότι το φαινόμενο διαρκεί, είτε με, είτε χωρίς το DNA. Αυτό που μας λέει αυτό το πείραμα είναι ότι : Το ανθρώπινο DNA επικοινωνεί με το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένος ο κόσμος μας, -τις δομές ενέργειας που υποκρύπτονται πίσω από την ύλη. Επικοινωνεί μέσω ενός πεδίου που προηγουμένως ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΤΕΙ. Οι επιστήμονες το αποκαλούν ΤΟ ΝΕΟ ΠΕΔΙΟ, αλλά η αίσθησή μου είναι ότι υπήρχε πάντα και εμείς απλά δεν το είχαμε αναγνωρίσει…Έτσι θα το πούμε: ΜΕΧΡΙ ΠΡΟΤΙΝΟΣ ΜΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΗ ΜΟΡΦΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ.

Το δεύτερο πείραμα είναι ένα καταπληκτικό στρατιωτικό πείραμα. Αυτό που έκαναν ήταν ότι πήραν ανθρώπινο DNA. Πήραν κάποια ξέσματα ιστού από το εσωτερικό του στόματος ενός δότη, ενός εθελοντή. Τοποθέτησαν αυτό το DNA σε μια συσκευή που μπορούσε να καταγράψει τις αντιδράσεις του (DNA). Αυτό γινόταν σε κάποιο δωμάτιο ενός κτιρίου, ενώ ο δότης ήταν σε ένα άλλο δωμάτιο του ίδιου κτιρίου. Λοιπόν, ζωντανό DNA και βέβαια σε άλλο μέρος το DNA, σε άλλο μέρος ο δότης. Αυτό που έκαναν στη συνέχεια ήταν ότι υπέβαλλαν τον εθελοντή (δότη) σε αυτό που λένε ‘διέγερση συναισθηματική’ η οποία θα προκαλούσε αυθεντικές αντιδράσεις συναισθήματος χαράς, λύπης, φόβου, θυμού, οργής … στο ένα μέρος του κτιρίου και στο άλλο μέρος μετρούσαν το DNA για να δουν αν θα επηρεαζόταν από τα συναισθήματα του δότη του. Γιατί άραγε θα έπρεπε να αντιδράσει;

Κι ενώ η δυτική Φυσική δεν υπάρχει καμία απολύτως περίπτωση ούτε να υπαινιχθεί ότι αυτό το DNA εξακολουθεί να συνδέεται με τον δότη, αυτά τα πειράματα, έδειξαν τελικά ακριβώς το αντίθετο. Είδαμε ότι όταν ο δότης είχε συναισθηματικές ‘κορυφές’ και ‘κοιλάδες’ στο ένα δωμάτιο, το DNA του είχε τις ίδιες με τις δικές του ‘κορυφές’ και ‘κοιλάδες’ στο άλλο δωμάτιο, ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΤΙΓΜΗ.

DNA Δότης

 

Όταν ακούμε για πειράματα όπως αυτό, σκεφτόμαστε μια ενέργεια που μεταδίδεται από το σημείο Α στο σημείο Β. Αν η ενέργεια πρέπει να ταξιδέψει από το ένα μέρος στο άλλο, θα περίμενες να δεις ένα χρονικό κενό, -ένα μικρό διάστημα μεταξύ του πότε το συναίσθημα δημιουργείται και του πότε το DNA ανταποκρίνεται. ΔΕΝ ΣΥΝΕΒΗ ΑΥΤΟ ! Αυτό που συνέβη σ? αυτό το πείραμα – που είναι το κλειδί για εκεί που πηγαίνουμε, δηλαδή, να μιλήσουμε για τη δύναμη της Προσευχής -, αυτό που συνέβη λοιπόν, ήταν ότι τα φαινόμενα ήταν ταυτόχρονα. Τη στιγμή που ο δότης είχε το συναίσθημα, το DNA του αντιδρούσε και δεν μεσολαβούσε καθόλου χρόνος σ? αυτά που γίνονταν.

Στην αρχή αυτά τα πειράματα διεξάγονταν σε χώρους που είχαν απόσταση μεταξύ τους 15-20 μέτρα. Ύστερα όμως έγιναν πειράματα όπου το DNA και τον δότη χώριζαν εκατοντάδες χιλιόμετρα. Είχα την ευκαιρία να γνωρίσω τον σχεδιαστή ενός τέτοιου πειράματος, τον Δρα Κληβ Μπάξτερ (Dr. Cleave Baxter), ο οποίος μοιράστηκε μαζί μου ένα δικό του πείραμα, όπου ο δότης ήταν στο Λος Άντζελες (Los Angeles), αλλά το DNA του στο Φοίνιξ (Phoenix) της Αριζόνας, σχεδόν 645 χιλιόμετρα μακριά. Οι αντιδράσεις ήταν ακριβώς ίδιες. Είτε βρίσκονταν στο ίδιο κτίριο, είτε 645 χιλιόμετρα μακριά, το φαινόμενο ήταν ταυτόχρονο.

Αυτό (το πείραμα) ανοίγει μια πόρτα σε όλα τα είδη των πιθανοτήτων όσον αφορά το πώς το DNA παρέμεινε συνδεδεμένο με τον δότη. Αυτό που μας λέει για άλλη μια φορά είναι ότι ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ DNA ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ ΜΑΣ. Επίσης, ότι, είτε το DNA μας είναι μέσα στο σώμα μας, είτε μας χωρίζουν εκατοντάδες χιλιόμετρα, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Αυτό λέγεται “μη τοπική ενέργεια”, δηλαδή, είναι παντού συνέχεια, επειδή η ενέργεια δεν χρειάζεται να ταξιδέψει από το Α στο Β.

Το τρίτο πείραμα πραγματοποιήθηκε επίσης στις αρχές του ?90 από το Ινστιτούτο των ‘Καρδιομαθηματικών’, μια πρωτοπόρο ερευνητική οργάνωση με έδρα τη Βόρεια Καλιφόρνια, όπου ερευνούν την ανθρώπινη καρδιά σαν κάτι πολύ περισσότερο από μια αντλία που μεταφέρει το αίμα μέσα στο σώμα μας. Παρ? όλο που η καρδιά το κάνει αυτό, αυτό είναι το λιγότερο από αυτά που κάνει. Ανακαλύπτουν πως η καρδιά μας είναι ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΟ ΜΑΓΝΗΤΙΚΟ ΠΕΔΙΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΟΜΑΓΝΗΤΙΚΟ ΠΕΔΙΟ ΠΟΥ ΠΑΡΑΓΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΠΟΥ ΕΚΤΕΙΝΕΤΑΙ ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΑΣ.

Το Καρδιομαθηματικό Ινστιτούτο είχε νωρίτερα ανακαλύψει πως γύρω από την ανθρώπινη καρδιά υπάρχει ένα πεδίο ενέργειας που έχει το σχήμα ενός σωλήνα. Το ονόμασαν “the Tube Taurus” (ο ‘Σωλήνας Ταύρος’)και εκτείνεται 1,5-2,5 μέτρα μακριά από την καρδιά. Το ερώτημα είναι : Μέσα σ? αυτό το αναγνωρισμένο πεδίο, θα μπορούσε να υπάρχει και μια άλλη μορφή ενέργειας, η οποία να μεταφέρεται από αυτό πέρα από το σώμα μας ;
Κι έτσι ετοίμασαν ένα πείραμα για να εξετάσουν αυτή τη θεωρία. Δεν εκπλήσσει ότι πήραν πάλι ανθρώπινο DNA και αφού το απομόνωσαν, ζήτησαν από άτομα ειδικά εκπαιδευμένα, να νοιώσουν συναφή και πολύ καθαρά συναισθήματα: συναισθήματα αγάπης, εκτίμησης, συμπόνιας, θυμού, οργής, μίσους. Καθώς αυτά τα εκπαιδευμένα άτομα είχαν αυτά τα συναισθήματα, εκείνοι κατέγραφαν τον τρόπο με τον οποίο αντιδρούσε το DNA. Ανακάλυψαν λοιπόν, ότι στην παρουσία εκτίμησης, αγάπης, συμπόνιας, συγχώρεσης, το DNA έγινε τρομερά ‘χαλαρό’.

Γνωρίζουμε από άλλα πειράματα ότι μια τέτοια χαλαρωμένη κατάσταση του DNA ενισχύει την άμυνά μας. Αν ρωτήσεις τους ανθρώπους: ‘γιατί τα συναισθήματα της αγάπης, της συμπόνιας, τους δίνουν δυνατές άμυνες;’… Αυτό (το πείραμα) αρχίζει να μας εξηγεί το γιατί όταν το DNA είναι χαλαρό, επιτρέπει σ? αυτούς τους μικρούς ‘διακόπτες’, αν θέλετε, να ενεργοποιηθούν.

Το αντίθετο είναι επίσης αλήθεια ! Στην παρουσία θυμού, οργής, μίσους, ζήλειας, παρατήρησαν πως το DNA σφίχτηκε σαν ένας κόμπος και πραγματικά ‘έσβησε’ και μείωσε την αμυντική αντίδραση. Αυτό το γνωρίζουμε διαισθητικά κι εμείς … Ξέρουμε ότι όταν οι άνθρωποι ζουν σε μια κατάσταση θυμού, ζήλιας, ή μίσους … τότε ‘αυτά τα στοιχεία’ του σώματός μας καταπιέζονται και ακριβώς το αντίθετο : η αγάπη, η συμπόνια, η κατανόηση… τα ενισχύουν.

Τώρα, ίσως για πρώτη φορά, αυτά τα πειράματα αρχίζουν να μας βοηθούν να καταλάβουμε το γιατί ! Πρόκειται για την επίδραση του ανθρώπινου συναισθήματος επί της προσαρμογής, της διαμόρφωσης, του DNA του σώματός μας. Και αυτό που περιέγραψαν στην ουσία αυτά τα πειράματα ήταν ότι, πολύ συγκεκριμένα είδη ανθρώπινου συναισθήματος, έχουν τη δύναμη να αλλάξουν το DNA του σώματός μας ! Αυτό είναι το καταπληκτικό ! Είναι καταπληκτικό, γιατί σημαίνει ότι αν εμείς, κατά βούληση, επιστρατεύσουμε αυτά τα συναισθήματα μέσα μας, ουσιαστικά έχουμε τη δύναμη να αλλάξουμε τον τρόπο που το DNA μας λειτουργεί μέσα στο σώμα μας. ΕΙΝΑΙ Η ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΜΙΑΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ !! Ίσως μιας πολύ ‘αρχαίας’ τεχνολογίας που περιγράφτηκε σε γλώσσες του παρελθόντος και που εμείς μόλις αρχίζουμε να κατανοούμε.

Όλα αυτά τα πειράματα είχαν ενδιαφέρον. Υπήρξαν περιπτώσεις όπου οι ερευνητές δεν εγνώριζαν για τις έρευνες των άλλων εργαστηρίων … Αυτά τα πειράματα που μόλις ανέφερα, είναι ενδεικτικά. Πολλά άλλα τέτοια πειράματα έχουν επίσης πραγματοποιηθεί, δίνοντας αποτελέσματα της ίδιας φύσεως. Όταν όμως τα κοιτάξεις συνολικά κι όχι μεμονωμένα -απομονωμένα, λένε μια ιστορία. Η ιστορία έχει ως εξής :

Το πρώτο πείραμα, αυτό του Ρώσου, λέει ότι το DNA μας έχει μια άμεση επίδραση στο φυσικό υλικό που δημιουργεί τον κόσμο, -σε ένα ενεργειακό πεδίο. Το τελευταίο πείραμα δείχνει ότι το συναίσθημα μας έχει την ικανότητα να αλλάζει το DNA το οποίο επηρεάζει τον κόσμο γύρω μας.

Και το μεσαίο, το στρατιωτικό πείραμα, δείχνει ότι είτε στο ίδιο κτίριο, είτε 645 χιλιόμετρα μακριά, η επίδραση είναι η ίδια. Δεν μας περιορίζει ο χώρος και ο χρόνος. Και στ? αλήθεια, τα αποτελέσματα των πειραμάτων λένε ακριβώς αυτό : Ότι, εσύ κι εγώ, έχουμε μια δύναμη μέσα στο σώμα μας, που δεν περιορίζεται από τους φυσικούς νόμους, όπως τους αντιλαμβανόμαστε μέχρι σήμερα. Ότι κάτι μέσα μας, άμεσα σχετιζόμενο με τα συναισθήματά μας, υπερβαίνει τα όρια Χώρου-Χρόνου, με τον τρόπο που μόλις σήμερα αρχίσαμε να κατανοούμε.

ΑΡΧΑΙΑ ΣΟΦΙΑ

Οι αρχαίες παραδόσεις, αυτό, το περιγράφουν σε μια γλώσσα της δικής τους εποχής. Δεν λένε μόνο ότι είμαστε συνδεδεμένοι με τον κόσμο γύρω μας, – ακριβώς όπως ανακαλύπτει σήμερα η δυτική επιστήμη. Μας προσκαλούν σε ένα βήμα παραπάνω λέγοντας : “Ορίστε πώς το εφαρμόζουμε στη ζωή μας”. Μας άφησαν πάρα πολύ ξεκάθαρες οδηγίες λέγοντας “αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να χρησιμοποιήσεις αυτή τη δύναμη, για να πετύχεις τη θεραπεία του κορμιού σου, για να φέρεις Ειρήνη στην οικογένειά σου και στην κοινότητά σου”. Και όταν πολλοί άνθρωποι λειτουργούν έτσι, συλλογικά, αυτές οι αρχές φέρνουν ειρήνη ακόμα και μεταξύ των κρατών.
Θα μοιραστώ μαζί σας κάποιες μελέτες που έχουν γίνει, οι οποίες περιγράφουν επακριβώς πώς αυτό αρχίζει να λειτουργεί. Ερωτήσεις που συχνά μου τίθενται, όσον αφορά αυτό το υλικό, είναι: ” Εφ? όσον αυτές οι σχέσεις όντως υπάρχουν, πώς και δεν γνωρίζουμε γι? αυτές; -Γιατί η δυτική Επιστήμη δεν καταλαβαίνει αυτές τις αρχές; -Γιατί τις ανακαλύπτουμε μόλις σήμερα;” Η απάντηση σ? αυτά αρχίζει με την κατανόηση ότι ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο σήμερα, η γνώση μας, είναι μια αλληλουχία σοφίας που μας συνδέει με το παρελθόν μας. Ξέρουμε επίσης ότι αυτή η γραμμή, ή συνέχεια, η γραμμή που μας δένει με αυτούς που ήρθαν πριν από εμάς, έχει σπάσει τουλάχιστον δύο φορές στην καταγεγραμμένη ιστορία.

Δύο φορές στην καταγεγραμμένη ιστορία κάτι συνέβη και χάσαμε πληροφορίες που σε κάποιες περιπτώσεις αφορούσαν ακριβώς αυτό για το οποίο μιλάμε τώρα. Η πρώτη από αυτές τις διακοπές ήταν το κάψιμο της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας τον 4ο αι. Παρά το ότι δεν γνωρίζουμε ακριβώς τι περιείχε εκείνη η βιβλιοθήκη, ξέρουμε ότι οι Ρωμαίοι ιστορικοί είχαν απογράψει τεράστιους όγκους πληροφοριών σε παπύρους. Ο Ρωμαίος Ιστορικός Καλλίμαχος, για παράδειγμα, κατέγραψε περισσότερους από 536.000 παπύρους στη Μεγάλη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, πριν να καεί. Πολλοί από αυτούς τους παπύρους ήταν ήδη πολύ αρχαίοι ακόμη και για τότε, για κείνο τον καιρό, τον 4ο αι. Ξέρουμε ότι αυτοί οι πάπυροι περιείχαν κάποια από τα πιο αρχαία ντοκουμέντα της εβραϊκής παράδοσης, της αιγυπτιακής αστρονομικής παράδοσης, της ιατρικής παράδοσης … – ένα μεγάλο μέρος της Σοφίας που μεταδιδόταν για χιλιάδες χρόνια, περιγράφοντας τη σχέση μας με τον κόσμο, μεταξύ μας, και ίσως και με κάτι μεγαλύτερο … Όταν αυτή η βιβλιοθήκη κάηκε, γνωρίζουμε ότι χάσαμε μεγάλο όγκο πληροφοριών !

Η δεύτερη φορά ήταν με την αναπροσαρμογή των βιβλικών κειμένων, επίσης τον 4ο αι., το 325 μΧ. Ήταν εκείνη η περίοδος που ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος συγκάλεσε μια σύνοδο. Τότε δεν υπήρχε Βιβλικό κείμενο, ωραίο, καθαρό, ταξινομημένο κείμενο, όπως το βλέπουμε σήμερα. Ήταν ένα ασύνδετο συνονθύλευμα με πολλά περιττά κείμενα και ήταν λίγος ο κόσμος που είχε πρόσβαση σε αυτό το υλικό. Έτσι, ο Κωνσταντίνος, σε μια προσπάθεια να το κάνει πιο προσιτό στο ευρύ κοινό, συγκάλεσε μια σύνοδο της Εκκλησίας και τους είπε : «Κάντε μου προτάσεις» , «τι θα έπρεπε να συμπεριλάβουμε, τι θα έπρεπε να παραλείψουμε, πώς πρέπει να οργανώσουμε αυτό το υλικό;» Το αποτέλεσμα ήταν αυτό που σήμερα ονομάζουμε «Δυτικό Βιβλικό κείμενο», «Βιβλική Παράδοση». Γνωρίζουμε ότι 20 βιβλία αφαιρέθηκαν εντελώς κι ότι άλλα 20-25 αλλοιώθηκαν υπερβολικά, καθώς και ότι το εναπομείναν κείμενο συμπυκνώθηκε και μεταρρυθμίστηκε σε ό,τι βλέπουμε σήμερα.

Έτσι, όσο καλή κι αν είναι η Βίβλος μας, οι κορυφαίοι μελετητές της παραδέχονται ανοιχτά ότι είναι ημιτελής. Το γνωρίζουμε αυτό επειδή βρίσκουμε έγγραφα, όπως Τα Χειρόγραφα της Νεκράς Θαλάσσης, που είναι πολύ αντικρουόμενα. Όταν βρήκαμε αυτά τα χειρόγραφα μπορέσαμε να δούμε πολλά από αυτά τα βιβλία στην αρχική τους μορφή. Κι έχει πολύ ενδιαφέρον πώς κάποια από αυτά αλλοιώθηκαν ή αφαιρέθηκαν τελείως. Είναι μάλιστα, ακριβώς αυτά τα οποία περιγράφουν τη σχέση μας με το σύμπαν και τη Δημιουργία γύρω μας, μέσω της Δύναμης του Ανθρώπινου Συναισθήματος.
ΣΚΕΨΕΙΣ-ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ-ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ

Έτσι λοιπόν, τώρα που η Επιστήμη αρχίζει να μας το λέει στη γλώσσα της, οι πνευματικές παραδόσεις μας το δείχνουν με το δικό τους τρόπο. Τόσο στα κείμενα όσο και στα ντοκουμέντα τους, βλέπουμε αναφορές για το πώς ακριβώς λειτουργούν αυτές οι αρχές. Το ερώτημα είναι πώς τις εφαρμόζουμε στη ζωή μας, πώς χρησιμοποιούμε αυτή τη σχέση μεταξύ σκέψεων, αισθημάτων και συναισθημάτων μέσα στο σώμα μας, με ό,τι συμβαίνει στον κόσμο γύρω μας.

Ίσως, το καλλίτερο σημείο για να αρχίσεις, είναι το να καθορίσεις τι πραγματικά είναι οι σκέψεις, τα αισθήματα και τα συναισθήματα. Η μητέρα μου, με την οποία είχα αυτήν την κουβέντα πολλές φορές, μου έλεγε : “Πάντα πίστευα ότι αισθήματα και συναισθήματα είναι το ίδιο πράγμα”. Όμως, παρότι σχετίζονται στενά, υπάρχει μια μεγάλη διαφορά.

Αν δεις ένα σχεδιάγραμμα των ενεργειακών κέντρων στο σώμα μας, των Τσάκρας, τα τρία χαμηλότερα (στομάχι, κοιλιά, λεκάνη) σχετίζονται με το ανθρώπινο αίσθημα . Οι αρχαίοι έχουν πει πως υπάρχουν μόνο δύο πρωταρχικά αισθήματα : 1ον η αγάπη και 2ον οτιδήποτε πιστεύουμε πως είναι το αντίθετο της αγάπης, – ο φόβος, ή το μίσος, … και όταν πάμε πολύ βαθειά στις παραδόσεις βρίσκουμε ότι αυτά είναι και τα δύο οι πολικότητες (άκρα) της ίδιας δύναμης. Μέσα λοιπόν σ? αυτά τα χαμηλότερα κέντρα της δύναμης των αισθημάτων έχουμε δύο πρωταρχικές εμπειρίες : 1. Της αγάπης και 2. Οτιδήποτε άλλο θεωρούμε αντίθετό της.
[Το αίσθημα] είναι μια δύναμη, μια ορμή που μας οδηγεί προς τα εμπρός στη ζωή, που γκρεμίζει τους τοίχους, ρίχνει τα εμπόδια που στέκονται μεταξύ μας και των αγαπημένων μας πραγμάτων. Το αίσθημα όμως είναι σκόρπιο, πρέπει να εστιαστεί. Αν γνωρίζετε ανθρώπους που ζουν μόνο μέσα στο αίσθημα, ξέρετε πως καμιά φορά η ζωή τους είναι πολύ χαοτική. Λοιπόν, το αίσθημα πρέπει να εστιαστεί. Κι εδώ έρχεται η δύναμη της σκέψης, ή της λογικής, που σχετίζεται με τα ανώτερα ενεργειακά κέντρα (κεφάλι). Η σκέψη είναι που κατευθύνει και εστιάζει το αίσθημα.

Με άλλα λόγια, σκεφτόμαστε κάτι, π.χ. μια συννεφιασμένη μέρα και μέσω αυτής της σκέψης αντλούμε, νοιώθουμε τη δύναμη του αισθήματος, είτε είναι η αγάπη για τη συννεφιά, είτε ο φόβος για το τι μπορεί να μας φέρει αυτή η συννεφιά. Κάνοντας αυτό, δηλαδή, παντρεύοντας τη δύναμη του αισθήματος με την κατεύθυνση της σκέψης, με αυτόν τον τρόπο, δημιουργούμε ένα συν-αίσθημα. Δηλαδή, εξ ορισμού το συναίσθημα είναι η ένωση του αισθήματος και της σκέψης. Και το ενεργειακό κέντρο που δεν προσμετράται από αυτά τα συστήματα, που δεν χρησιμοποιείται σε αυτά τα αρχαία συστήματα, είναι το κέντρο της καρδιάς και αυτό είναι αφιερωμένο στη δύναμη του συναισθήματος.

Συναισθανόμαστε μέσα στην καρδιά. Έτσι λοιπόν, το συναίσθημα που νοιώθουμε στην καρδιά είναι η γλώσσα που μιλά στο πεδίο αυτό που η δυτική Επιστήμη αρχίζει να κατανοεί με τα πειράματά της … Η δύναμη του ανθρώπινου συναισθήματος είναι η γλώσσα που ανοίγει το δρόμο στις πιθανότητες αυτών που δημιουργούμε στον κόσμο μας. Οι επιστήμονες σήμερα, καθώς συλλογίζονται αυτό το πεδίο, (που είναι τόσο νέο σαν ιδέα ώστε δεν έχει ακόμα ονομαστεί ), μερικοί το ονομάζουν “κβαντικό ολόγραμμα”, κάποιοι “ο Νους της Φύσης”, όπως ο Δρ. Εντ. Μίτσελ (Dr. Ed. Mitchell). Ο Στηβ Χώκιν (Steve Hawking) το λέει ” ο Νους του Θεού”.

Όσες και να είναι οι ονομασίες, όλοι βασικά, μιλούν για το ίδιο πεδίο και το περιγράφουν σαν ένα δίχτυ ή σαν έναν ιστό, που λειτουργεί σαν υπόστρωμα για τη δομή που συνδέει τα πάντα. Και σε αυτό το δίχτυ, σε αυτόν τον ιστό, απευθυνόμαστε με τα συναισθήματα στο σώμα μας, με τα συναισθήματα της καρδιάς μας. Οι αρχαίες παραδόσεις όχι μόνο αναγνώριζαν αυτή τη σχέση, αλλά μας πηγαίνουν ένα βήμα μπροστά. Άφησαν ακριβείς οδηγίες για το πώς τα εφαρμόζουμε αυτά στη ζωή μας.

Στα τέλη του 1980 εργαζόμουν ως μηχανικός σε αεροναυπηγικές εταιρίες. Άρχισα να εξερευνώ αυτές τις ιδέες σαν μηχανικός, ψάχνοντας στον κόσμο γύρω μου για να καταλάβω την ιστορία αυτών που ήρθαν πριν από εμάς. Και ήταν εκείνη η σκέψη που με οδήγησε σε κάποια εκπληκτικά μέρη, – από τους Αιγυπτιακούς ναούς, τις Άνδεις, τη Βολιβία, το Περού, ως το Νεπάλ, τα Υψίπεδα της Κίνας, το Θιβέτ …, ψάχνοντας πληροφορίες για το πώς σχετιζόμαστε με τον κόσμο και πώς μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτή τη δύναμη του συναισθήματος, αυτή τη δύναμη που μιλά στη γλώσσα του κόσμου γύρω μας …

Σαν μηχανικός λοιπόν, όταν άρχισα να μελετάω τις αρχές αυτών που ήρθαν πριν από εμάς, τις πληροφορίες που μας άφησαν ώστε εμείς να καταλάβουμε τη σχέση με τον κόσμο γύρω μας και αυτήν την αρχαία τεχνολογία που σήμερα ονομάζουμε εμείς Προσευχή, το σκεπτικό μου ήταν πως αυτού του είδους οι πληροφορίες θα είχαν διατηρηθεί καλύτερα σε μέρη που είχαν ελάχιστα διαταραχθεί από τον Δυτικό Πολιτισμό.

Αυτό το σκεπτικό με οδήγησε στο θαυμαστό ταξίδι μου. Την πρώτη φορά, στα Υψίπεδα της Κίνας, στο Θιβέτ, όπου είχα την ευκαιρία να εξερευνήσω 14 μοναστήρια (δύο από αυτά θηλέων), μιλώντας μέσω διερμηνέων σ? αυτούς που όντως ζουν αυτές τις αρχές στη ζωή τους. Αυτή είναι η αξία του να πηγαίνεις στο Θιβέτ, -είναι ζωντανή κουλτούρα. Μπορούμε να πάμε στους ναούς της Αιγύπτου, ή στους ναούς των Μάγια στο Γιουκατάν, που είναι συναρπαστικά ! Όσες όμως πληροφορίες κι αν έχουν, οι πολιτισμοί που άφησαν αυτές τις πληροφορίες δεν υπάρχουν πια. Άρα, στην καλύτερη περίπτωση, απλά υποθέτουμε τι θέλουν να μας πουν. Πηγαίνοντας όμως σ? ένα μοναστήρι στο Θιβέτ και μιλώντας με τους ανθρώπους που βρίσκονται εκεί, μπορούμε να τους ρωτήσουμε : ” Όταν εξωτερικά σε βλέπουμε να προσεύχεσαι, τι συμβαίνει εσωτερικά ; -Τι συμβαίνει στο σώμα σου; – Τι σκέφτεσαι, τι νοιώθεις, τι συναισθάνεσαι ;”

Ήταν στο Θιβέτ λοιπόν, όπου είχα την ευκαιρία να γνωρίσω τον ηγούμενο ενός μοναστηριού και να τον ρωτήσω μέσω διερμηνέα, αυτό που είχα ρωτήσει όλους τους άλλους μοναχούς. Η δική του όμως απάντηση ήταν πολύ ξεκάθαρη όταν τον ρώτησα : ” Όταν σε βλέπουμε να προσεύχεσαι για 12 – 14 – 16 ώρες την ημέρα, όταν βλέπουμε τα Μούντρας, τα Μάντρας, τα καμπανάκια, τα μπωλ, τα γκονγκ, τα φυλακτά και τις ψαλμωδίες για τόση πολλή ώρα, ” Τι κάνεις εσωτερικά ; Τι συμβαίνει εσωτερικά;” Ο Ηγούμενος με κοίταξε γελώντας και είπε (ξανά μέσω του διερμηνέα), “Δεν μπορείς να δεις την προσευχή μας, επειδή η προσευχή μας δεν μπορεί να ειδωθεί ” και συνέχισε : “Αυτό που είδες είναι τα πράγματα που κάνουμε για να δημιουργήσουμε συναίσθημα στο σώμα μας , Το συναίσθημα είναι η προσευχή !” Ύστερα μου αντιγύρισε την ερώτηση λέγοντας μου : ” Πώς το κάνετε στη δική σας κουλτούρα;” Και τότε σκέφτηκα το πώς εμείς βλέπουμε την προσευχή στην κουλτούρα μας σήμερα.
Όταν χάσαμε τα κείμενα που περιέγραφαν ότι η δύναμη του συναισθήματος είναι η γλώσσα που μας ενώνει με το σύμπαν και τη Δημιουργία γύρω μας, αρχίσαμε να πιστεύουμε ότι η προσευχή είναι μόνο οι λέξεις. Αν λέμε τις σωστές λέξεις, όσες φορές πρέπει, την κατάλληλη μέρα, την κατάλληλη στιγμή …, έχουμε πει την προσευχή … Κι όσο καλές κι αν είναι οι προθέσεις μας, ξέρουμε ότι υπάρχει μια τεχνική που μας μεταφέρει πολύ μακρύτερα από εκεί που μας πηγαίνει η απλή προφορά των λέξεων.

ΟΙ 5 ΤΡΟΠΟΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

ένας άτυπος τρόπος, που ονομάζεται ” Καθημερινή Προσευχή”. Ένας φίλος που ζούσε στο σαν Φρανσίσκο έλεγε αυτή την προσευχή γυρίζοντας από τη δουλειά του κάθε Παρασκευή : ” Θεέ μου, αν φτάσω στο βενζινάδικο πριν μείνω από βενζίνη, δεν θα ξαναφήσω τόση λίγη βενζίνη στο ντεπόζιτο”. Αυτή είναι μια άτυπη προσευχή στο Θεό. Ο 2ος τρόπος προσευχής είναι η “Απαιτητική Προσευχή”, όπου απαιτούμε από τις δυνάμεις, τους Αγγέλους, τον Θεό … “Θεέ μου, διεκδικώ το δικαίωμα να θεραπεύσω και να θεραπευτώ τώρα, στο μέλλον και στο παρελθόν”. Αυτή είναι μια απαιτητική προσευχή.

Ο 3ος τρόπος είναι η “Τελετουργική Προσευχή” :” Ο Θεός είναι μεγάλος και καλός”. Ο 4ος τρόπος είναι μια προσευχή χωρίς λόγια, μια “Διαλογιστική Προσευχή”, όπου αντιλαμβανόμαστε μια παρουσία γύρω μας, μέσα στη σιωπή. Κάποιοι διαφωνούν για το εάν αυτό είναι ένας τρόπος προσευχής ή όχι, αλλά αυτό θεωρούν οι ερευνητές πως είναι η προσευχή. Κι όσο καλοί κι αν είναι αυτοί οι τρόποι, όσο καλά κι αν περιγράφουν τον τρόπο να προσευχόμαστε, πάντα υπήρχε ένας άλλος τρόπος.

Ένας 5ος τρόπος, που δεν έχει περιγραφεί σε αυτούς τους τύπους, είναι αυτό ακριβώς που μας περιέγραφε αυτός ο Ηγούμενος στο Θιβέτ. Περιέγραφε έναν τύπο προσευχής που είναι βασισμένος στο συναίσθημα. Είπε : ” Πρέπει να νοιώθουμε σαν να έχει ήδη εισακουστεί η Προσευχή” και “Μέσα σε αυτό το συναίσθημα μιλάμε στις δυνάμεις της Δημιουργίας”, επιτρέποντας στον κόσμο να μας ανταποκριθεί, επιτρέποντας σε αυτό το πεδίο, το Κβαντικό Ολόγραμμα, τον Νου του Θεού, να μας ανταποκριθεί, με ό,τι είναι αυτό που νοιώθουμε μέσα στην καρδιά μας.

Έτσι, αντί να προσευχόμαστε νοιώθοντας αδύναμοι σε μια δεδομένη κατάσταση, πχ. “Θεέ μου, σε παρακαλώ, κάνε να έρθει ειρήνη στον κόσμο”, αυτό το είδος προσευχής, μας καλεί να νοιώσουμε σαν να συμμετέχουμε ήδη στην ειρήνη (όπως πρότεινε ο Τζων Γουίλερ), ότι είμαστε μέρος αυτού που βλέπουμε και καθώς νοιώθουμε την Ειρήνη στον κόσμο μας, ή την θεραπεία των αγαπημένων μας, …. στην ουσία ενδυναμώνουμε αυτό το πεδίο, ώστε να μας το αντικατοπτρίσει αυτό, με τρόπο ώστε να έρθουν αυτές οι αλλαγές στη ζωή μας, στον κόσμο μας. Αυτό ακριβώς μας έλεγε ο Ηγούμενος του μοναστηριού στο Θιβέτ.

Στις αρχές του 1990 είχα την ευκαιρία να δω αυτόν τον τύπο προσευχής, τον βασισμένο στο συναίσθημα, ζωντανά, σε μια πραγματική περίσταση και θα ήθελα να μοιραστώ αυτή την ιστορία, γιατί περιγράφει καλύτερα κάτι που αλλιώς είναι μια θολή έννοια : Πως η προσευχή του συναισθήματος λειτουργεί στη ζωή μας.
Το 1990, η έρημος στα Ν. Δυτικά, περνούσε την χειρότερη ξηρασία όλων των εποχών και ένας ιθαγενής Αμερικανός φίλος μου με προσκάλεσε να τον συνοδέψω μια μέρα σε ένα μέρος στο Ν. Μεξικό, για να συμμετάσχω σε μια προσευχή για βροχή. Δεν χρειάστηκε να με ξαναρωτήσει. Είπα ” Σίγουρα ! Θα ήθελα να συμμετέχω και να δω τι είναι αυτή η προσευχή”. Ταξιδέψαμε στην όμορφη, αχανή έρημο και φτάσαμε σε ένα μέρος τόσο παλιό που οι άνθρωποι σήμερα δεν ξέρουν καν ποιος το έφτιαξε. Βασικά, ήταν ένας κύκλος από πέτρες που βρίσκονταν στην ίδια θέση όπου είχαν τοποθετηθεί από τους προγόνους του, πολύ-πολύ παλιά. Εκεί, ο φίλος μου, έβγαλε τα παπούτσια του και μπήκε μέσα στον κύκλο με γυμνά πόδια. Τίμησε όλους τους προγόνους του, τίμησε τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, μου γύρισε την πλάτη και στάθηκε με τα χέρια του σε θέση προσευχής, μόνο για μερικές στιγμές. Μετά στράφηκε σε μένα και είπε : ” Πείνασα ! Πάμε να φάμε κάτι” κι εγώ του είπα : “Νόμιζα πως θα προσευχόμασταν για να βρέξει !” Με κοίταξε και είπε : ” Όχι. Αν προσευχηθούμε για βροχή, η βροχή δεν θα έρθει ποτέ! Γιατί τη στιγμή που προσεύχεσαι για να συμβεί κάτι, απλά αναγνωρίζεις ότι δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή”. Σκέφτηκα αυτό που είπε και το βρήκα πολύ λογικό. Αν πω “Θεέ μου, σε παρακαλώ, ας έρθει ειρήνη στον κόσμο, αυτό που λέω εκείνη τη στιγμή είναι ότι δεν υπάρχει ειρήνη και ασυνείδητα μπορεί να ενδυναμώσω τις συνθήκες που θέλω να αλλάξω (δηλαδή, μπορεί να γίνει το αντίθετο).

Το ίδιο ισχύει και με τη θεραπεία του εαυτού μου και των αγαπημένων μου. Οπότε ρώτησα τον φίλο μου: ” Αν δεν προσευχήθηκες για βροχή τότε τι έκανες; Τι συνέβη όταν έκλεισες τα μάτια σου και γύρισες από την άλλη μεριά;” Κι ο φίλος μου είπε: ” Όταν έκλεισα τα μάτια μου, άρχισα να νοιώθω πώς είναι να βρέχει στο χωριό μου. Μύρισα τις μυρωδιές που βγαίνουν όταν η βροχή πέφτει στο χώμα και τους τοίχους. Κι ένοιωσα πώς είναι να πατάω με τα γυμνά μου πόδια μέσα στη λάσπη, την πολλή λάσπη από την πολλή βροχή. Έτσι άνοιξα τον δρόμο στην πιθανότητα να έρθει βροχή στον κόσμο μας”.

Σκέφτηκα αυτόν τον τύπο προσευχής πολύ. Αργότερα εκείνο το απόγευμα κάτι καταπληκτικό συνέβη. Έβλεπα τον καιρό και η ξηρασία που κράταγε τόσον καιρό, ξαφνικά άλλαξε. Το χαμηλό βαρομετρικό πέρασε τη Γιούτα και κατέβηκε στο Κολοράντο, πέρασε το Ν. Μεξικό και ξανανέβηκε. Εκείνο το βράδυ έβρεξε! Έβρεχε όλη την επόμενη μέρα και έβρεχε, έβρεχε … Πήρα τον φίλο μου και του είπα “Βρέχει πάρα πολύ! Πλημμύρισαν τα λειβάδια, οι δρόμοι … Τι στην ευχή συμβαίνει;” Έμεινε για λίγο σιωπηλός και είπε: “Αυτό είναι το μέρος της προσευχής που δεν έχω καταλάβει!” Δεν έχω κανένα τρόπο να επιβεβαιώσω επιστημονικά ότι η προσευχή του φίλου μου είχε κάποια σχέση με εκείνη τη βροχή. Αλλά, οι συσχετισμοί είναι τόσοι πολλοί, το βλέπουμε να συμβαίνει τόσο συχνά, που ξέρουμε ότι υπάρχει επίδραση.

Το 1972, 24 πόλεις των ΗΠΑ χρησιμοποιήθηκαν σε ένα πείραμα όπου άνθρωποι εκπαιδεύτηκαν να νοιώσουν το συναίσθημα της ειρήνης με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Τοποθετήθηκαν σε στρατηγικά σημεία αυτών των πόλεων. Κάθε πόλη είχε πληθυσμό πάνω από 10.000 ανθρώπους. Αυτά καταγράφτηκαν ως οι πασίγνωστες ‘ΤΜ’ (Transcendental Meditation= Υπερβατικός Διαλογισμός) μελέτες του 1970. Κατά το διάστημα που αυτοί οι άνθρωποι ένοιωθαν το συναίσθημα της ειρήνης γύρω τους, πέρα από τα κτίρια όπου γινόντουσαν τα πειράματα, παρατηρήθηκε στατιστική μείωση των εγκλημάτων. Εγκλήματα βίας, τροχαία ατυχήματα, μειώθηκαν. Σε πόλεις με χρηματιστήρια, όπως το Σικάγο, οι δείκτες ανέβηκαν ενόσω υπήρχε ειρήνη. Όταν οι προσευχές σταμάτησαν, όλα τα στατιστικά αντιστράφηκαν.

Το πείραμα αυτό το έκαναν ξανά και ξανά, σε τέτοιο βαθμό που η επίδραση μπόρεσε να μετρηθεί και να εφαρμοστεί σε ένα μεγαλύτερο πείραμα που καταγράφτηκε στην εφημερίδα “Journal of Conflict Resolution” (Εφημερίδα Ανάλυσης Συγκρούσεων) το 1988. Αυτό το πείραμα ονομάστηκε “Σχέδιο Παγκόσμιας Ειρήνης” στη Μ. Ανατολή. Συνέβη κατά τον πόλεμο Λιβάνου-Ισραήλ στις αρχές του 1980, σαν αποτέλεσμα των προηγούμενων μελετών. Άνθρωποι εκπαιδευμένοι να νοιώθουν το συναίσθημα της ειρήνης τοποθετήθηκαν κατά μήκος των περιοχών του πολέμου στο Ισραήλ και στον Λίβανο. Κατά τη διάρκεια που οι ερευνητές αποκαλούν “Παράθυρο της Προσευχής”, όταν οι άνθρωποι ένοιωθαν αυτά τα συναισθήματα, οι τρομοκρατικές πράξεις έπεσαν στο μηδέν. Τα εγκλήματα μειώθηκαν. Οι επισκέψεις στις εντατικές των νοσοκομείων μειώθηκαν. Μάλιστα προσπάθησαν να κάνουν αυτά τα πειράματα διαφορετικές ώρες της ημέρας, διάφορες μέρες της εβδομάδας, για να σιγουρευτούν ότι δεν ευθύνονταν οι εβδομάδες ή τα Σαββατοκύριακα, ή σε διαφορετικές στιγμές μέσα στον μήνα, για να σιγουρευτούν ότι δεν έφταιγαν οι σεληνιακοί κύκλοι. Όταν ολοκληρώθηκαν αυτά τα πειράματα, είδαν -αν και δεν ξέρουμε ακριβώς το γιατί αυτή η επίδραση συμβαίνει με τον τρόπο που συμβαίνει- ότι ο αλληλοσυσχετισμός είναι τόσο μεγάλος, που όταν ένας ορισμένος αριθμός ανθρώπων αρχίζει να νοιώθει το συναίσθημα της ειρήνης ή της θεραπείας σε ένα μέρος, η επίδραση εξαπλώνεται στην κοινότητά τους, πέρα από το μέρος όπου βρίσκονται. Αυτό είναι τόσο συγκεκριμένο που τώρα ξέρουμε: οι στατιστικολόγοι μπόρεσαν να προσδιορίσουν ακριβώς τον αριθμό των ανθρώπων που απαιτούνται για να αρχίσει κάτι τέτοιο. Θα σας πω τη συνταγή και μετά θα εξηγήσω τι σημαίνει.

Η επίδραση παρατηρείται όταν συμμετέχει ένας ορισμένος αριθμός ανθρώπων και ο ελάχιστος αριθμός είναι η τετραγωνική ρίζα του 1% του πληθυσμού. Αυτό σημαίνει ότι αν, πχ., έχεις μια πόλη ενός εκατομμυρίου, παίρνεις το 1% του 1.000.000 και βγάζεις την τετραγωνική ρίζα του 1 %. Αυτός ο αριθμός σου λέει πόσοι άνθρωποι είναι απαραίτητοι, είναι ο αριθμός αφετηρία δηλαδή, για να εκκινήσει η επίδραση. Προφανώς, όσοι περισσότεροι άνθρωποι συμμετέχουν, τόσο μεγαλύτερο θα είναι το αποτέλεσμα. Για μια πόλη ενός εκατομμυρίου ο αριθμός είναι μόλις 100. Σε έναν κόσμο 6 δισεκατομμυρίων, η τετραγωνική ρίζα του 1% είναι μόλις 8.000 άνθρωποι. Οχτώ χιλιάδες άνθρωποι (σύμφωνα με αυτές τις μελέτες, είναι το μόνο που απαιτείται) να νοιώσουν το συναίσθημα της ειρήνης στην καρδιά τους, σε μια δεδομένη στιγμή, ταυτόχρονα, για να ενεργοποιήσουν αυτή την συνειδητότητα μέσω του πεδίου που ξέρουμε σήμερα ότι υπάρχει, προκειμένου να έρθει η ειρήνη στον κόσμο μας …

Η ΚΒΑΝΤΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ, ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ

Κάθε συζήτηση περί αυτής της συναισθηματικής προσευχής, αυτού του χαμένου τύπου προσευχής, μερικές φορές φαίνεται κάτι παραπάνω από ‘ακαδημαϊκή’ ώσπου να την εφαρμόσουμε στη ζωή μας, να τη δούμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας …

Στα τέλη του 1990 είχα την ευκαιρία να κάνω ακριβώς αυτό βλέποντας το βίντεο της θεραπείας μιας ανίατης ασθένειας μιας γυναίκας, όπου χρησιμοποιήθηκε ακριβώς η τεχνική για την οποία μιλάμε. Για μένα αυτή ήταν η πληροφορία που έβγαλε αυτόν τον χαμένο τύπο προσευχής, από το πλαίσιο του ακαδημαϊκού, σε κάτι πολύ αληθινό που μπορούμε να εφαρμόσουμε στη ζωή μας. Είχα την ευκαιρία να δω κάποιο βίντεο από τη θεραπεία ενός όγκου διαμέτρου 10εκ. μέσα στο σώμα μιας γυναίκας, ο οποίος είχε διαγνωσθεί μη εγχειρήσιμος. Σαν τελευταία λύση, πήγε σ? ένα νοσοκομείο στην Κεντρική Κίνα. Εκεί άρχισαν απλά να απευθύνονται στους τρόπους κατάφασης για τη ζωή, πώς θα μπορούσε να αλλάξει, πώς να ζει τη ζωή της. Της έμαθαν καταφατικούς τρόπους αναπνοής, καταφατικούς τρόπους διατροφής, απαλές κινήσεις ρύθμισης των ενεργειακών κέντρων του σώματός της. Καθώς τα έκανε αυτά και δυνάμωνε το σώμα της, κάποια στιγμή υποβλήθηκε σε μια διαδικασία που θα ήθελα να σας περιγράψω σαν ένα ισχυρό παράδειγμα του πώς ο κόσμος του συναισθήματος μέσα μας έχει επίδραση, σε αυτή την περίπτωση μια σχηματική επίδραση στον κόσμο, πέρα από το σώμα μας.

Σε αυτό το βίντεο λοιπόν, βλέπουμε τη γυναίκα ξαπλωμένη σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου, απόλυτα ξύπνια, απόλυτα ενσυνείδητη. Πιστεύει σ? αυτό που πρόκειται να συμβεί… Μπροστά της έχει έναν τεχνικό υπέρηχων, που χειρίζεται μια συσκευή υπέρηχων πάνω στην κοιλιά της και το βλέπουμε στην οθόνη. Στο αριστερό μέρος της οθόνης έχουν παγώσει την εικόνα ως αναφορά, για να ξέρουν ποια ήταν η κατάστασή της εκείνη τη στιγμή. Στο δεξί μέρος της οθόνης μπορούμε να δούμε σε πραγματικό χρόνο. Καθώς τρεις πρακτικοί στέκονται πίσω της, δουλεύοντας με την ενέργεια του σώματός της και με τα συναισθήματα μέσα στα δικά τους σώματα, αρχίζουν να ψάλλουν μια λέξη που έχουν συνεννοηθεί ότι ενισχύει μέσα τους το συναίσθημα ότι έχει ήδη θεραπευτεί. Ο ψαλμός βασικά λέει: “Είσαι ήδη καλά”. Καθώς νοιώθουν αυτό το συναίσθημα και λένε αυτές τις λέξεις μεταξύ τους, εμείς βλέπουμε στην οθόνη, σε πραγματικό χρόνο, τον ΚΑΡΚΙΝΟ ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΑΠΟ 3λ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΧΡΟΝΟΥ! Δεν είναι όπως στα ντοκυμαντέρ, που βλέπεις ένα τριαντάφυλλο να ανθίζει σε τριάντα δευτερόλεπτα, ενώ κανονικά διαρκεί μέρες … Εδώ, σ? αυτό το βίντεο, αυτό συμβαίνει σε λιγότερο από 3 λεπτά! Το σώμα της ανταποκρίθηκε στα συναισθήματα των πρακτικών που είναι εκπαιδευμένοι να δίνουν αυτή τη θεραπεία και το μόνο που ένοιωθαν είναι το συναίσθημα του πως είναι να είσαι απέναντι σε μια γυναίκα που έχει ήδη γίνει καλά, που είναι απόλυτα ικανή, απόλυτα υγιής. Δεν έλεγαν “Φύγε κακέ καρκίνε” …

Πρόκειται για έναν πολύ διαφορετικό τρόπο σκέψης και είναι ένα σχηματικό παράδειγμα του πώς ακριβώς λειτουργεί αυτή η αρχή. Είχα την ευκαιρία να μιλήσω με τον Λου Τσιν (Lu Chin), τον δημιουργό αυτού του φιλμ. Τον ρώτησα: “Κι αν αυτοί οι πρακτικοί δεν ήταν εκεί; Θα μπορούσε αυτή η γυναίκα, ο καθένας μας, να το κάνει μόνος του;” Χαμογέλασε και μου είπε: “Πιθανότατα θα το είχε καταφέρει μόνη της. Από την άλλη όμως, κάτι συμβαίνει με εμάς τους ανθρώπους. Φαίνεται ότι νοιώθουμε πιο δυνατοί όταν υποστηριζόμαστε από άλλους στα πράγματα που πιστεύουμε, που θέλουμε να πετύχουμε.” Έτσι, ενώ πιθανότατα θα μπορούσε να το έχει κάνει μόνη της, έχοντας εκείνους τους 3 πρακτικούς να δουλεύουν μαζί της, ήταν το ‘πάτημα’ που χρειαζόταν το σώμα της για να ανταποκριθεί. Το μόνο που έκαναν ήταν ότι ένοιωθαν το συναίσθημα ότι ήταν ήδη καλά και σε λιγότερο από 3λ το σώμα της ανταποκρίθηκε.

Η δυτική Φυσική αρχίζει τώρα να μας λέει ότι το ίδιο πεδίο που οδήγησε στη θεραπεία αυτής της γυναίκας, οδηγεί και στην Ειρήνη μεταξύ των κρατών. Είναι το ίδιο πράγμα σε διαφορετική κλίμακα, -η ίδια αρχή. Συμμετείχα επίσης σε πειράματα όπου χιλιάδες άνθρωποι ενώθηκαν μέσω διαδικτύου, συντονίστηκαν μια δεδομένη ώρα σε ένα χρονικό “παράθυρο”, όπου μάθαμε να νοιώθουμε το συναίσθημα της Ειρήνης την ίδια εκείνη ώρα. Όταν το κάναμε αυτό, συνέβαιναν στον κόσμο πόλεμοι. Επρόκειτο να βομβαρδιστεί το Ιράκ και ακυρώθηκε. Στη διάρκεια αυτού του χρονικού “παράθυρου”, καθώς γινόταν αυτή η προσευχή, τα εγκλήματα μειώθηκαν, οι εντατικές μειώθηκαν. Έγινε μια έρευνα στο Πρίνστον όπου κατεγράφη το πεδίο συνειδητότητας παγκοσμίως, ενώ αυτές οι προσευχές ήταν σε εξέλιξη και είδαν στην οθόνη ότι η συνειδητότητα ανταποκρινόταν στους χιλιάδες ανθρώπους που ένοιωθαν το συναίσθημα της ειρήνης εκείνη τη στιγμή. Αυτό μας λέει ότι αυτό το πεδίο είναι μετρήσιμο. Μπορούμε να το μετρήσουμε σε μια οθόνη υπολογιστή. Αυτή η έρευνα του Πρίνστον ονομάστηκε ” Έρευνα της Παγκόσμιας Συνειδητότητας”.

Το πεδίο λοιπόν, υπάρχει. Είναι εκεί έξω. Ανταποκρίνεται σε μας με τρόπους που μόλις αρχίζουμε να κατανοούμε. Ακόμα πιο πρόσφατα έγινε μια έρευνα από τον επιστήμονα Masuru Emoto (Μαζούρου Ιμότο), όσον αφορά τη σχέση ανθρώπινου συναισθήματος και νερού. Δείχνει αυτή τη σχέση με ακόμη μεγαλύτερη σαφήνεια. Αυτοί οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι, σταγόνες νερού, -το οποίο ούτως ή άλλως αποτελεί το 70% του σώματός μας- ανταποκρίνονται στο ανθρώπινο συναίσθημα, είτε προέρχεται από το σώμα, είτε είναι γραμμένο σε ετικέτες πάνω στις φιάλες, -δηλαδή, στο συναίσθημα του ερευνητή καθώς τοποθετεί τις ετικέτες. Στην συνέχεια καταψύχουν τις φιάλες για συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Όταν τις αποψύχουν, καθώς το νερό λειώνει, κρυσταλλοποιείται. Αυτοί οι κρύσταλλοι μας λένε τι συνέβη με το συναίσθημα, -την συνειδητότητα του νερού. Για παράδειγμα, πήραν πολύ μολυσμένο νερό, πολύ τοξικό, από την πιο μολυσμένη περιοχή της Ιαπωνίας. Αυτό το νερό δεν κρυσταλλοποιείται κι όταν το παρατηρήσεις στο μικροσκόπιο βλέπεις μια λασπώδη, θολή μορφή. Δεν παρουσιάζει καθόλου συμμετρία ή κρυσταλλική δομή. Αφού προβλήθηκαν σ? αυτό συναισθήματα -όταν, πχ., 500 άτομα προσευχήθηκαν πάνω από λίγο μόνο από αυτό το μολυσμένο νερό- ενώ η πρώτη εικόνα δείχνει το νερό σε τοξική κατάσταση- η “μετά” εικόνα δείχνει το ίδιο νερό πανέμορφο, πεντακάθαρο, κρυσταλλοποιημένο, τελείως συμμετρικό. Είναι καθαρά το αποτέλεσμα της διάδρασης του ανθρώπινου συναισθήματος με το νερό.

Κάποιες άλλες μελέτες δείχνουν οικογένειες, παιδιά με γονείς, να έχουν κυκλώσει μια φιάλη με πολύ μολυσμένο, τοξικό νερό το οποίο επίσης δεν μπορεί να κρυσταλλοποιηθεί. Επινοούν ένα παιχνίδι : Τα παιδιά στέλνουν αγάπη στο νερό. Λένε ‘σ? αγαπάμε νερό, σ? ευχαριστούμε, σ? εκτιμούμε νερό, για ό,τι μας φέρνεις στον κόσμο μας και στη ζωή μας’. Μέσα σ? αυτήν την αθωότητα, αφυπνίζουν μέσα τους αυθεντικά συναισθήματα. Η συνέχεια της έρευνας δείχνει ότι το νερό που έχει δεχτεί αυτήν την ενέργεια από τα παιδιά και τις οικογένειές τους, -συναισθήματα που οι Αρχαίοι ονόμαζαν ‘προσευχή’-, αυτό το νερό αρχίζει να κρυσταλλοποιείται σε όμορφες, συμμετρικές, ξεκάθαρες μορφές, δείχνοντας άλλη μια φορά, ότι υπάρχει άμεση επίδραση μεταξύ αυτού που νοιώθουμε μέσα στο σώμα μας και αυτού που βρίσκεται πέρα από το σώμα μας. Αυτό είναι ένα πανέμορφο, πολύ ενδεικτικό παράδειγμα, για τον τρόπο με τον οποίο κάθε ένας από μας μπορεί να συμμετέχει, -όχι να κατευθύνει, ή να μεταχειριστεί-, αλλά, να συμμετέχει, στα γεγονότα του κόσμου μας, της ζωής μας, της οικογένειάς, της κοινότητάς του σώματός μας, μέσω του πεδίου που συνδέει τα πάντα μέσα στην Δημιουργία.

ΤΟ ΠΕΔΙΟ ΩΣ ΟΛΟΓΡΑΜΜΑ

Μία από τις πιο ισχυρές αρχές, όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο αυτό το πεδίο λειτουργεί, είναι το γεγονός ότι το πεδίο αυτό φαίνεται να είναι ολογραφικό από τη φύση του.

Ο ορισμός του ολογράμματος είναι ότι, όσο κι αν διαιρέσεις ένα μοτίβο το όλον παραμένει ακόμα και στο μικρότερο κομμάτι. Για παράδειγμα, πριν από χρόνια, υπήρχαν κάτι σελιδοδείκτες, κάτι φανταχτερές λωρίδες, που είχαν εικόνες όπως ένα ανθισμένο τριαντάφυλλο, ή μια παναγιά, ή ένα δελφίνι να πηδάει από μια πυραμίδα. Αυτούς τους σελιδοδείκτες, αν ήταν πραγματικά ολογράμματα, θα μπορούσες να τους κόψεις σε πολύ μικρά κομμάτια ξανά και ξανά και αν κοίταγες με μεγεθυντικό φακό, θα έβλεπες ολόκληρο το σχέδιο ακόμα και στο μικρότερο κομμάτι.
Μοιράζομαι αυτή την αρχή γιατί, όπως φαίνεται, η συνειδητότητά μας, μέσω αυτού του πεδίου, λειτουργεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Αυτό σημαίνει ότι όλοι μας, ως μέρη του μεγαλύτερου μοτίβου, είμαστε συνδεδεμένοι. Έτσι, τα φαινομενικά ασήμαντα πράγματα που κάνουμε κάθε μέρα, -το πώς συμπεριφερόμαστε ο ένας στον άλλον στο οικογενειακό τραπέζι, το πώς νοιώθουμε βλέποντας τις ειδήσεις, το πώς αντιδρούμε όταν ο μπροστινός οδηγός μας κόβει το δρόμο…- σε όλες αυτές τις φαινομενικά ασήμαντες στιγμές της ζωής μας, στην πραγματικότητα κάνουμε μια συζήτηση με αυτό το πεδίο, το κβαντικό ολόγραμμα, το νου του Θεού, ατομικά. Κι αν βάλουμε μαζί όλες αυτές τις μικρές συζητήσεις, αυτό γίνεται η συλλογική απάντηση.

Το πεδίο αντικατοπτρίζει τη συλλογική αγάπη, τη συλλογική εκτίμηση, ή αγνωμοσύνη, το συλλογικό θυμό, οργή, ή φόβο. Έτσι, καθώς βλέπουμε τα γεγονότα στη ζωή μας να ξεδιπλώνονται και αναρωτιόμαστε “Γιατί να συμβαίνουν αυτά; Πώς μπορεί να γίνονται αυτά έτσι; ” καλό θα ήταν να κρατήσει ο καθένας μας αυτές τις αρχές στο νου του και να ρωτήσει το εαυτό του : ” Πιστεύεις, βλέπεις αυτές τις αρχές, (που μόλις περιέγραψα), τις βλέπεις να εκδηλώνονται στον κόσμο γύρω σου;” Και αν η απάντηση είναι ναι, η αρχή δουλεύει αμφίδρομα : όταν αρχίζουμε να νοιώθουμε τα συναισθήματα των πραγμάτων που θέλουμε να κάνουμε στη ζωή μας και στον κόσμο μας, το ολόγραμμα εξ ορισμού θα αντικατοπτρίσει αυτά τα συναισθήματα πίσω σε εμάς.
Ακούω από πολλούς ανθρώπους ότι “όταν προσφέρουμε την προσευχή μας μέσα από το σώμα μας, πρέπει να σταλεί στο μέρος που επιθυμούμε. Αν προσευχόμαστε για τη Μέση Ανατολή, πρέπει να ‘στείλουμε’ την ενέργεια εκεί. Αν προσευχόμαστε για τη θεραπεία των αγαπημένων μας, πως πρέπει με κάποιο τρόπο να εκπέμψουμε από το σώμα μας προς τα εκεί που βρίσκονται.” Αυτές είναι καλές προθέσεις, αλλά το ολόγραμμα μας λέει ότι δεν χρειάζεται να στείλουμε τίποτα πουθενά. Λέει πως όταν νοιώθουμε το συναίσθημα στο σώμα μας, αυτό ήδη υπάρχει παντού, επειδή είμαστε μέρος αυτού του όλου.

Ακριβώς όπως το σχέδιο παραμένει ακέραιο, όσο κι αν τεμαχίσουμε εκείνον τον σελιδοδείκτη, έτσι κι εμείς είμαστε μικρά κομμάτια αυτού του μεγαλύτερου ολογράμματος, αυτής της μεγαλύτερης συνειδητότητας. Επειδή, πολύ απλά, όταν αισθανόμαστε χρησιμοποιούμε την ενέργεια μέσα μας για να δημιουργήσουμε ότι διαλέξουμε, αυτό ήδη υπάρχει, παντού και πάντα. Ίσως σας έχει τύχει να πηγαίνετε να τηλεφωνήσετε σε κάποιον που συμπαθείτε και να δείτε ότι είναι ήδη στην άλλη άκρη της γραμμής. Με τη μητέρα μου το παθαίνω αυτό συχνά. Προσπαθώ να της τηλεφωνώ τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα απ? όπου κι αν βρίσκομαι και συχνά την πετυχαίνω στην άλλη άκρη ή η γραμμή είναι κατειλημμένη επειδή εκείνη τη στιγμή μου τηλεφωνεί. Άρα, όταν συμβαίνει αυτό, τι γίνεται; Πώς μεταφέρεται η πληροφορία ώστε να έχουμε αυτήν την ταυτόχρονη επαφή; Όλοι σχεδόν έχουμε αυτήν την εμπειρία. Ίσως το κβαντικό ολόγραμμα, η ολογραφική αρχή, να είναι η απάντηση, λόγω του ότι όταν νοιώθουμε κάτι σε ένα μέρος, σε κάποιο βαθμό αυτό το συναίσθημα υπάρχει ήδη σε κάθε άλλο μέρος. Και στο βαθμό που μπορούμε να εστιάσουμε σ? αυτό το συναίσθημα και να “ακονίσουμε” αυτήν την ικανότητα, να νοιώθουμε συναισθήματα στην καρδιά μας, αντί απλά να τα σκεφτόμαστε στο μυαλό μας, στο βαθμό αυτό, έχουμε τη δυνατότητα να θεραπεύσουμε και να μεταφέρουμε πέρα από το σώμα μας ό,τι νοιώθουμε μέσα μας.

Τι μας λέει αλήθεια, αυτή η πληροφορία για τον τρόπο που ζούμε τη ζωή μας και για ό,τι βλέπουμε να συμβαίνει στον κόσμο μας; Αυτό που τουλάχιστον μας λέει είναι ότι κάτι υπάρχει εκεί έξω. Υπάρχει ένα πεδίο, μια ζωντανή ευφυία, που συνδέει τα πάντα στην Δημιουργία, μη εξαιρώντας τίποτα, οτιδήποτε συμβαίνει στον κόσμο ή στο σώμα μας. Γνωρίζουμε λόγω αυτής της αρχής, ότι όλα είναι μέρος όλων των άλλων. Ξέρουμε ότι είμαστε συνδεδεμένοι μ? αυτό το πεδίο μέσω αυτών που ονομάζουμε σκέψη, αίσθημα και συναίσθημα. Πιο συγκεκριμένα, τα συναισθήματα στην καρδιά μας είναι η γλώσσα που μας ενώνει με το πεδίο. Είναι η γλώσσα που το πεδίο αναγνωρίζει. Το πεδίο ίσως να μην αναγνωρίζει τις διανοητικές διεργασίες της γλώσσας, όταν πχ. λέμε “Θεέ μου, κάνε να έρθει ειρήνη στον κόσμο”. Σίγουρα όμως αναγνωρίζει τη γλώσσα του συναισθήματος όταν νοιώθουμε την ειρήνη στην καρδιά μας σαν να είναι ήδη εκεί.

υτές είναι οι αρχές, κάποιες πολύ ισχυρές αρχές, που μας άφησαν οι Αρχαίοι σε μια γλώσσα της εποχής τους. Σήμερα, 400 χρόνια μετά τη γέννηση της Δυτικής Επιστήμης, μόλις αρχίζουμε να κατανοούμε ακριβώς τις ίδιες αρχές. Κι ενώ, δεν μπορούμε να κατανοήσουμε απόλυτα όσα γνωρίζουμε γι? αυτό το πεδίο, από πού έρχεται, γιατί υπάρχει… , ξέρουμε αρκετά για να εφαρμόσουμε στη ζωή μας αυτές τις αρχές που είδαμε να λειτουργούν υπό συνθήκες εργαστηρίου και τις οποίες μας κληροδότησαν οι Αρχαίοι.
Κατά τη δική μου οπτική, πρόκειται για πολύ δυνατές πληροφορίες, γιατί πηγαίνουν την ιδέα της προσευχής πέρα από κάθε θρησκευτική ή πνευματική παράδοση και γιατί δημιουργούν μια εσωτερική τεχνολογία ανοιχτή σε όλους. Ανεξάρτητα από τις πεποιθήσεις μας, τον τρόπο ζωής μας, την γενεαλογία μας, την κληρονομιά μας, ή το πώς και πού διαλέγουμε να ζούμε, μας λέει ότι κάθε στιγμή έχουμε ένα συναίσθημα και λόγω αυτού του συναισθήματος επικοινωνούμε με τον κόσμο γύρω μας.

Έτσι, αντί να βλέπουμε την προσευχή σαν κάτι που “κάνουμε” πότε-πότε -όταν θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο- και μετά σταματάμε και απομακρυνόμαστε, ίσως μπορούμε να επαναπροσδιορίσουμε την προσευχή ως τον τρόπο που νοιώθουμε στη ζωή μας και αφού νοιώθουμε πάντα, κάθε στιγμή της ζωής μας, η ζωή μας γίνεται προσευχή.
Μπορούμε πάντα να έχουμε το συναίσθημα της ειρήνης στην καρδιά μας. Είτε οδηγούμε, είτε μελετάμε, είτε πηγαίνοντας στα μαγαζιά ή στο αεροδρόμιο, αν σε ένα βαθμό, μπορούμε να νοιώσουμε αυτό το συναίσθημα, η ζωή γίνεται προσευχή. Έτσι, καθώς βλέπουμε τον κόσμο γύρω μας, βλέπουμε έναν κόσμο που αλλάζει πολύ γρήγορα.

Μερικοί πιστεύουν ότι ο κόσμος είναι εκτός ελέγχου και νοιώθουν αδύναμοι να κάνουν οτιδήποτε. Αυτές οι αρχές όμως, μας θυμίζουν ότι είμαστε μέρος όλων όσων βλέπουμε. Ο κόσμος γύρω μας δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο, από μια αντανάκλαση του ό,τι έχουμε γίνει εσωτερικά. Η γλώσσα αυτών που ήρθαν πριν από εμάς, μας θυμίζει ότι πρέπει να γίνουμε αυτά τα οποία διαλέγουμε να μας συμβούν στη ζωή … Πρέπει να γίνουμε η ειρήνη, η θεραπεία, η συνεργασία, η συμπόνια, η αγάπη, η φροντίδα, που θέλουμε να έχουμε στη ζωή μας. Πρέπει εμείς να γίνουμε αυτά τα πράγματα, έτσι ώστε το πεδίο να μας τα αντικατοπτρίσει. Με αυτό τον τρόπο, ο καθένας από εμάς, μαθαίνει πώς να είναι καλύτερος άνθρωπος και καθώς, μ? αυτόν τον τρόπο, γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι, χτίζουμε έναν καλύτερο κόσμο.

________________
[ Απομαγνητοφώνηση από το DVD του Gregg Braden]

 

Δύναμη που ασκούν οι Ομάδες Ειρήνης

===========================================

Η Δύναμη που ασκούν οι Ομάδες Ειρήνης 
πάνω στην Οικονομία, την Κοινωνία και την Ασφάλειά μας

===========================================

Αγαπητοί φίλοι,

Εύχομαι να είστε καλά και ευτυχισμένοι,

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες έννοιες που θεωρώ εξαιρετικά σημαντικό να γνωρίζουμε και να εφαρμόζουμε όλοι στη ζωή μας για να ξεπεράσουμε αυτή την προσωρινή οικονομική, κοινωνική, ηθική και πνευματική κρίση. Πρόκειται για τη δύναμή μας να δημιουργούμε και να επηρεάζουμε την ειρήνη και την αρμονία στον κόσμο γύρω μας.

Η επιστήμη με πολυάριθμες μελέτες έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι οι ομάδες ατόμων, που διαλογίζονται, οραματίζονται ή προσεύχονται, μπορούν να μειώσουν την εγκληματικότητα, την ασθένεια και άλλα αρνητικά φαινόμενα, ενώ βελτιώνουν την οικονομία. Οι μελέτες δείχνουν ότι αυτές οι ομάδες μειώνουν την εμπόλεμη κατάσταση, την τρομοκρατία και την εγκληματικότητα, ενώ ταυτόχρονα προωθούν την ανάπτυξη της οικονομίας και βελτιώνουν την κυβερνητική συνοχή.

Αυτό το υλικό προέρχεται από την ιστοσελίδα http://permanentpeace.org που βασίζεται στις διδασκαλίες Υπερβατικού Διαλογισμού και θα πρότεινα να την επισκεφθείτε για περισσότερες λεπτομέρειες.

Επιπλέον θα πρότεινα να δείτε ένα βίντεο με τον Gregg Braden στο youtube
http://www.youtube.com/watch?v=PH4S_DnbN5E&feature=related <http://www.youtube.com/watch?v=PH4S_DnbN5E&amp;feature=related> (με Ελληνικούς Υποτίτλους)

Ακολουθεί μια περίληψη των πληροφοριών που δίνονται στο http://permanentpeace.org

Η Δύναμη των Ομάδων Ειρήνης έχει αποδειχτεί επιστημονικά

Τα αποτελέσματα των προσωρινών ομάδων ειρήνης (που διαρκούν βδομάδες ή μήνες) είναι συνεχώς θετικά – με σχεδόν άμεση μείωση των θυμάτων πολέμου κατά μέσο όρο μεγαλύτερη από 70%. Επιπλέον, μια ειρηνευτική ομάδα που διήρκησε για αρκετά χρόνια συνοδεύτηκε από ένα κύμα ιστορικής μεταμόρφωσης της ειρήνης σε όλο τον κόσμο. Οι περισσότερες από αυτές τις μελέτες έχουν εξεταστεί εξονυχιστικά από ανεξάρτητους μελετητές <http://permanentpeace.org/evidence/research.html> και στη συνέχεια έγιναν αποδεκτές για δημοσίευση σε έγκυρα ακαδημαϊκά περιοδικά.

Μείωση των θυμάτων πολέμου στο Λίβανο:

Την περίοδο μεγάλης συμμετοχής σε μια ομάδα ειδικών για τη δημιουργία ειρήνης στην Ιερουσαλήμ, τα θύματα πολέμου στο γειτονικό Λίβανο μειώθηκαν κατά 76%. Αυξήσεις στη συμμετοχή της ομάδας ειρήνης συσχετίστηκαν επίσης με τη μείωση του εγκλήματος, των τροχαίων ατυχημάτων και των πυρκαγιών και με τη βελτίωση των οικονομικών δεικτών. <http://permanentpeace.org/evidence/war.html>

Σε μια διετή μελέτη των σχεδόν συνεχών εχθροπραξιών στο Λίβανο στα μέσα της δεκαετίας του 1980, τα θύματα πολέμου μειώθηκαν κατά μέσο όρο 71%, όταν ομάδες διαλογιζομένων εστιάστηκαν στην ειρήνη. Κάποιες από αυτές τις ομάδες ήταν μεγάλες, όπως οι 8.000 χιλιάδες διαλογιζόμενοι στην Αϊόβα των Ηνωμένων Πολιτειών – πράγμα που δείχνει ότι η επίδραση της δημιουργίας ειρήνης δεν είναι τοπικού χαρακτήρα και μπορεί να έχει παγκόσμια ακτινοβολία.

Μείωση της παγκόσμιας τρομοκρατίας:

Κατά τη διάρκεια των τριών μεγαλύτερων ομάδων δημιουργίας ειρήνης που συγκροτήθηκαν στη Δύση, οι στατιστικές έδειξαν 72% μείωση της παγκόσμιας τρομοκρατίας.

Κύμα παγκόσμιας ειρήνης:

Κατά τη διάρκεια της μεγαλύτερης ομάδας δημιουργίας ειρήνης με 8.000 συμμετέχοντες, η οποία συνέχισε για κάποια χρόνια (1988-90), οι μεγαλύτερες εχθροπραξίες στον κόσμο σταμάτησαν όλες – συμπεριλαμβανομένης της Σοβιετικής εισβολής στο Αφγανιστάν, ενός επτάχρονου πολέμου ανάμεσα στο Ιράν και το Ιράκ όπου σκοτώθηκαν εκατομμύρια άνθρωποι και, το πιο αξιοσημείωτο και απροσδόκητο, του Ψυχρού Πολέμου μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και της Σοβιετικής Ένωσης που απειλούσε για σαράντα χρόνια τον κόσμο με πυρηνική καταστροφή <http://permanentpeace.org/evidence/peace.html>

Επιστημονική αποδοχή:

Για καιρό, ανεξάρτητοι μελετητές έχουν εξετάσει σε λεπτομέρεια αυτή την έρευνα. Αυτοί οι μελετητές εντυπωσιάστηκαν επειδή τα ευρήματα συχνά επαναλαμβάνονται, βασισμένα σε δημοσιευμένα δεδομένα που και άλλοι ερευνητές μπορούν να ελέγξουν, με ισχυρούς συσχετισμούς ανάμεσα στη συμμετοχή στην ομάδα δημιουργίας ειρήνης και τη μείωσης της κοινωνικής βίας.

Το πείραμα της Αϊόβα, ΗΠΑ

Το Δεκέμβριο του 1983, 8.000 διαλογιζόμενοι από όλο τον κόσμο συναντήθηκαν στο Πανεπιστήμιο Διαχείρισης Επιχειρήσεων Μαχαρίσι στο Φέαρφηλντ, στην Αϊόβα των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτή ήταν η πρώτη, θεωρητικά, αρκετά μεγάλη ομάδα για να επηρεάσει ολόκληρο τον κόσμο. Η ερευνητική μαρτυρία έδειξε τη μείωση των τροχαίων ατυχημάτων και των μολυσματικών ασθενειών, τη βελτίωση των οικονομικών σε όλο τον κόσμο και μια σημαντική αύξηση θετικών γεγονότων που δημοσιεύτηκαν στον τύπο για τις διεθνείς σχέσεις (ειρηνευτικές συνομιλίες, κατάπαυση πυρός κλπ.).

Ποια άλλα οφέλη υπάρχουν;

Το στρες της συλλογικής συνειδητότητας δεν πυροδοτεί μόνο την τρομοκρατία και τον πόλεμο, αλλά επίσης τρέφει την εγκληματικότητα, την οικονομική αστάθεια και την έλλειψη κυβερνητικής συνοχής. Μειώνοντας το κοινωνικό στρες, οι μεγάλες ομάδες ειδικών της δημιουργίας ειρήνης έδειξαν πόσο βαθιά ωφελείται η κοινωνία σε καθεμιά από αυτές τις περιοχές.

Μείωση εγκληματικότητας:

Η σχέση ανάμεσα στις ομάδες δημιουργίας ειρήνης και τη μείωση της εγκληματικότητας έχει επαληθευτεί επανειλημμένα. Η πρώτη δημοσιευμένη μελέτη κάλυψε 24 πόλεις της Αμερικής και τελικά επεκτάθηκε σε 160 πόλεις και 80 Βασικές Στατιστικές Μητροπολιτικές Περιοχές, συμπεριλαμβάνοντας σχεδόν το μισό αστικό πληθυσμό των Ηνωμένων Πολιτειών. Αξιοσημείωτες ήταν οι ενδείξεις σε πρωτεύουσες του κόσμου – Ουάσιγκτον, Μανίλα και Νέο Δελχί.

Έρευνες δείχνουν την επίδραση των ομάδων ειρήνης στην εγκληματικότητα.

Είναι ξεκάθαρο από την επιστημονική ανάλυση ότι η μείωση της εγκληματικότητας ήταν οπωσδήποτε αποτέλεσμα της επίδρασης των ομάδων διαλογισμού (του υπερβατικού διαλογισμού σε αυτήν την περίπτωση) και όχι της επίδρασης του καιρού, των εποχιακών κύκλων ή των αλλαγών της συμπεριφοράς ή της κάλυψης της αστυνομίας. Επειδή οι έρευνες έγιναν τόσο στην Δύση όσο και στην Ασία τα αποτελέσματα ήταν ανεξάρτητα από πολιτικές, πολιτισμικές ή εθνικές διαφορές.

Στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ Washington D.C. έγινε μια μελέτη από 7/6/1993 ως 30/7/1993 σχετικά με τις επιδράσεις στην εγκληματικότητα, όπως μετριέται από το FBI στην Αμερική. Παρόλο που η βια αυξανόταν κατα τους πρώτους πέντε μήνες του χρόνου και παρόλο που συνήθως αυξάνεται ακόμα περισσότερα στο ζεστό καιρό, η βίαιη εγκληματικότητα άρχισε να μειώνεται αμέσως όταν άρχισαν οι ομάδες διαλογισμού να διαλογίζονται και παρόλο που υπήρξε ένας καύσωνας αυτή άρχισε να μειώνεται. Η μείωση έφτασε μέχρι μείον 23,6%. Όταν σταμάτησαν οι ομάδες διαλογισμού η εγκληματικότητα άρχισε να αυξάνεται ξανά. Η στατιστική ανάλυση δείχνει ότι η πιθανότητα η μείωση αυτήν είναι αποτέλεσμα άλλων παραγόντων είναι περίπου 2 προς 2 δισεκατομμύρια. Με άλλα λόγια αυτό ήταν οπωσδήποτε το αποτέλεσμα των ομάδων ειρήνης.

Όταν ξεκίνησε η μελέτη ο Αρχηγός της αστυνομίας σχολίασε ότι «θα χρειαστεί 2 μέτρα χιόνι να μειώσει την εγκληματικότητα το καλοκαίρι». Στο τέλος έμεινε έκπληκτος και πεπεισμένος.

Βελτίωση οικονομικής κατάστασης: Η οικονομική ανάπτυξη εξαρτάται από το «επενδυτικό κλίμα», την «εμπιστοσύνη του καταναλωτή» και άλλες όψεις της συλλογικής συνειδητότητας του έθνους. Πολλές μελέτες έχουν δείξει ότι ομάδες ειδικών στη δημιουργία ειρήνης, ελαττώνοντας το στρες της συλλογικής συνειδητότητας, βελτιώνουν την οικονομική κατάσταση. Για παράδειγμα, μια επτάχρονη μελέτη έδειξε ότι η αυξημένη συμμετοχή στην ομάδα ειρήνης είχε σχέση με την οξεία μείωση του Δείχτη Φτώχιας (το συνδυασμό πληθωρισμού και ανεργίας). <http://permanentpeace.org/benefits/growth.html>

Επίδραση στην οικονομική ανάπτυξη

Αν επικρατήσει στην κοινωνία το άγχος και ο φόβος, οι επενδυτές δεν θα θέλουν να επενδύσουν, οι τράπεζες δεν θα δανείζουν, οι επιχειρήσεις δεν θα ξοδεύουν και οι καταναλωτές δεν θα αγοράζουν. Αυτός είναι ο λόγος που την εποχή της Μεγάλης Κατάθλιψης ο Πρόεδρος Φραγκλίνος Ρούζβελτ είπε: «Αυτό που πρέπει να φοβόμαστε είναι ο ίδιος ο φόβος». Αν, από την άλλη, επικρατήσει η εμπιστοσύνη και η αισιοδοξία, οι άνθρωποι κάθε επιπέδου της κοινωνίας θα πάρουν θετικές αποφάσεις που αναπτύσσουν την οικονομία. Η οικονομική κατάσταση εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από την κατάσταση της συλλογικής συνειδητότητας.

Ακολουθεί μία από τις 16 μελέτες που δείχνουν ότι οι ομάδες δημιουργίας ειρήνης, ελαττώνοντας στο στρες της συλλογικής συνειδητότητας, βελτιώνουν την οικονομική κατάσταση.

Ο «Δείχτης Φτώχιας» είναι ένα ιδιαίτερα σημαντικό μέτρο οικονομικής δυσλειτουργίας, συνδυάζοντας την ανεργία με τον πληθωρισμό. Όταν οι δύο παράμετροι ανεβαίνουν ταυτόχρονα, η οικονομία παραλύει: Μεγάλη ανεργία σημαίνει οικονομική στασιμότητα και μεγάλος πληθωρισμός (που συνήθως σχετίζεται με οικονομικά καλές εποχές) σημαίνει ότι οι τιμές αυξάνονται καθώς τα έσοδα μειώνονται – συνταγή για τη φτώχια του καταναλωτή. Η μελέτη συγκρίνει το μηνιαίο Δείχτη Φτώχιας με τις μηνιαίες αλλαγές στο μέσο όρο συμμετοχής της ομάδας δημιουργίας ειρήνης στο Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μαχαρίσι από τον Απρίλιο του 1979 μέχρι τον Ιανουάριο του 1987. Όταν συμμετείχαν πάνω από 1.500 άνθρωποι καθημερινά στην ομάδα ειρήνης, ο Δείχτης Φτώχιας μειωνόταν σημαντικά στις ΗΠΑ και στον Καναδά. Αξίζει να επισημάνουμε ότι η μεγάλη οικονομική ανάπτυξη συμβάλλει επίσης στην ειρήνη – μειώνοντας τη φτώχια που οδηγεί σε κοινωνική ανησυχία.

Παραπομπή: Αποτελέσματα του Αμερικανικού Στατιστικού Συνδέσμου, Τομέας Επιχειρήσεων και Οικονομίας, 1987 (σελ. 799-804). Αλεξάνδρεια, VA: Αμερικάνικος Στατιστικός Σύνδεσμος.

Επίδραση στην Κυβερνητική Κατάσταση

Αν η συλλογική συνειδητότητα ενός έθνους είναι γεμάτη άγχος και ταραχή, τότε η κυβέρνηση θα καθρεφτίζει στις αποφάσεις και στις πράξεις της αυτό το άγχος και την έλλειψη συνοχής. Αυτό εξηγεί γιατί μπορεί να εκλέγονται καλοί άνθρωποι, αλλά να μην μπορούν να πετύχουν τους στόχους που προανήγγειλαν. Η κυβέρνηση είναι αντανάκλαση της συλλογικής συνειδητότητας του έθνους. Ο πληθυσμός σαν σύνολο έχει την κυβέρνηση που του αξίζει.

Συμπέρασμα

Συνδυάζοντας όλες τις μελέτες πάνω στις ομάδες δημιουργίας ειρήνης, το συμπέρασμα είναι πολύ ενθαρρυντικό. Οι μελέτες δείχνουν ότι αυτές οι ομάδες μειώνουν την εμπόλεμη κατάσταση, την τρομοκρατία και την εγκληματικότητα, ενώ ταυτόχρονα προωθούν την οικονομική ανάπτυξη και βελτιώνουν την κυβερνητική συνοχή.

Το μέγεθος της ομάδας
Η δύναμη της ομάδας δημιουργίας ειρήνης αυξάνεται δραστικά με το μέγεθος της ομάδας. Μελέτες δείχνουν ότι η καταμετρημένη επίδραση πάνω στη βία αυξάνεται κατά το τετράγωνο του αριθμού των συμμετεχόντων. Η πρώτη δημοσιευμένη έρευνα πάνω σ’ αυτή την επίδραση δείχνει ότι αν το ένα τοις εκατό του πληθυσμού μιας πόλης είχε μάθει τη βασική τεχνική του Υπερβατικού Διαλογισμού <http://permanentpeace.org/technology/tm.html> , και συμμετείχαν μόνοι τους μέσα στα σπίτια τους, η εγκληματικότητα της πόλης θα έπεφτε σημαντικά. Αν συγκεντρώνονταν σε μια ομάδα δέκα άνθρωποι, θα είχαν την επίδραση 100 διαλογιζόμενων μεμονωμένα. Αν συγκεντρώνονταν 100 θα είχαν την επίδραση 10.000 κλπ. Το αποτέλεσμα, που έχει αποδειχτεί πολλές φορές, είναι ότι (στα σημερινά επίπεδα πληθυσμού) η ειρηνική επιρροή ξεκινά να δίνει αποτελέσματα σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες όταν μια ομάδα ειρήνης 1.700 ατόμων διαλογίζονται μαζί. Για ολόκληρο τον κόσμο, η επίδραση ξεκινά με μια ομάδα 8.000 ατόμων.

Πώς μπορεί να δουλέψει αυτό;

Όταν ο ατομικός ανθρώπινος νους ευθυγραμμίζεται μέσω διαλογισμού, οραματισμού ή προσευχής με όλους τους νόμους της φύσης στην πηγή τους – στο ενοποιημένο πεδίο – αυτός ο νους υποστηρίζεται από τους φυσικούς νόμους. Τότε κάθε σκέψη και πράξη θα υποστηρίζεται από την άπειρη διάνοια που προβάλλεται στο σύμπαν. Επιπλέον, όταν ο ατομικός ανθρώπινος νους ευθυγραμμίζεται με όλους τους νόμους της φύσης στην πηγή τους, αυτός ο νους ευθυγραμμίζεται με τη θεϊκή θέληση.

Παραπομπή: Gelderloos P., Cavanaugh, K.L., & Davies, J.L. (1990). Η δυναμική των σχέσεων ΗΠΑ-Σοβιετικής Ένωσης, 1979-1986: Επιδράσεις στην ελάττωση του κοινωνικού στρες μέσω του Υπερβατικού Διαλογισμού και του προγράμματος TM-Sidhi. Στα αποτελέσματα του Αμερικανικού Στατιστικού Συνδέσμου, Αλεξάνδρεια, VA(1990): Αμερικάνικος Στατιστικός Σύνδεσμος.

References: [For Manila and New Delhi]: The Journal of Mind and Behavior, 8, 67-104. [For Washington, DC:] The Journal of Mind and Behavior, 9, 457-485.