Ενεργητική Ακρόαση – Συντονιστές

Ενεργητική Ακρόαση – Συντονιστές

Θέλω να τονίσω ότι προς το τέλος της ενεργητικής ακρόασης, όπου έχουμε φτάσει στο σημείο που θέλουμε το άτομο να αποφασίσει τι ακριβώς θέλει να δουλέψει, πιθανόν να αφήσουμε το άτομο με μία ερώτηση. Θα θυμηθείτε τις βασικές ερωτήσεις με τις οποίες μπορούμε να αφήσουμε το άτομο. Είναι στα χαρτιά που έχετε για τις εργασίες, στη σελίδα 22. Επαναλαμβάνω ότι υπάρχουν πάρα πολλές ερωτήσεις μέχρι το σημείο αυτό, τις έχουμε διαβάσει και υποτίθεται ότι τις έχετε δουλέψει και με το να ρωτήσετε εσείς το άτομο, αλλά και με το να απαντήσετε εσείς αυτές τις ερωτήσεις γύρω από ένα θέμα. Και φτάνουμε στο σημείο που γνωρίζουμε ή δεν γνωρίζουμε τι θέλει να δουλέψει το άτομο. Μπορούμε να ζητήσουμε, όπως λέει εδώ, να κρατήσει ένα ημερολόγιο μέχρι την επόμενή μας συνάντηση, να σημειώσει τις σημαντικές του εμπειρίες. Αυτό θα τον βοηθήσει να δυναμώσει τον «παρατηρητή», να δυναμώσει την ικανότητά του να παρατηρεί πώς λειτουργεί ο συναισθηματικός του κόσμος. Μπορούμε να ζητήσουμε να θυμηθεί γεγονότα του παρελθόντος που τον απασχολούν. Δηλαδή όταν εγώ κάνω EFT με κάποιον συνήθως ζητάω να μου φέρει δύο λίστες στην επόμενη συνάντηση. Η μία λίστα είναι αυτά που τον ενοχλούν τώρα και η άλλη λίστα είναι αυτά που τον έχουν ενοχλήσει στο παρελθόν στη ζωή του. Και αυτές είναι οι δύο λίστες που εμποδίζουν την ευτυχία του ανθρώπου αυτού και άρα είναι αυτά που χρειάζεται να δουλέψουμε με το άτομο αυτό.

Καμία φορά μπορεί να ζητήσετε από το άτομο για την επόμενη φορά να γράψει ένα γράμμα και να το φέρει στην επόμενη συνάντηση, αν κρίνετε ότι το πρόβλημά του είναι ότι έχει κάποια μπλοκαρισμένα συναισθήματα σε σχέση με κάποιο άλλο άτομο και χρειάζεται να συνειδητοποιήσει τι νιώθει και τι χρειάζεται και να τα εκφράσει. Δεν είναι σπάνιο να πούμε: «Ξέρεις, νομίζω θα χρησιμεύσει, δεν θα δώσεις το γράμμα αλλά θα το γράψεις, θα εκφράσεις και τα αρνητικά και τα θετικά…». Γιατί δεν είναι μόνο ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να εκφράσουν ανάγκες ή παράπονα ή συναισθήματα, αλλά δεν μπορούν να εκφράσουν ούτε αγάπη, ευγνωμοσύνη και τρυφερότητα. Και το φέρνει την επόμενη φορά.

Οπότε ή του αφήνουμε ερωτήσεις ή του ζητάμε να κρατάει ημερολόγιο ή του ζητάμε να γράψει ένα γράμμα ή να μας φέρει μία λίστα ή υπάρχουν εδώ κάποιες συγκεκριμένες ερωτήσεις με τις οποίες μπορούμε να αφήσουμε το άτομο. Είναι σημαντικό όταν τελειώσετε ένα ραντεβού να αφήσετε το άτομο με κάτι με το οποίο θα ασχοληθεί . Μπορεί να είναι μία τεχνική, για παράδειγμα μπορώ να του πω: «Αν θέλεις πάρε το DVD για το EFT, το στάδιο 1, να το μάθεις και έλα την επόμενη φορά να μου πεις αν έχεις καμία απορία, να το κάνουμε μαζί ή δοκίμασε να το κάνεις σπίτι σου ή πάρε το DVD για τη μέθοδο SEDONA ή πάρε αυτό το CD για την χαλάρωση, για την αυτοπεποίθηση ή την αυτοπαραδοχή ή θα ήθελα να κάνεις κάθε μέρα τη μισή λαμπάδα και να κάνεις μία χαλάρωση μέσα στη μισή λαμπάδα και να μου πεις πως νιώθεις την επόμενη φορά». Να δώσουμε κάτι στο άτομο που θα αξιοποιήσει αυτόν τον χρόνο. Να μην βασίζεται σε αυτά τα ραντεβού ή σε αυτήν την ομάδα που έχουμε αυτήν τη στιγμή και όλες οι άλλες μέρες να πηγαίνουν χαμένες.

Μερικές ερωτήσεις είναι αυτές που είναι γραμμένες στη σελίδα 22. «Γιατί με ενοχλεί αυτό τόσο πολύ;» Δεν ξέρω αν έχετε φτάσει σε αυτό το σημείο, αλλά είναι μία ερώτηση με την οποία μπορώ να αφήσω το άτομο να σκεφτεί όλη αυτήν την εβδομάδα μέχρι την επόμενη συνάντηση, είτε είναι ομάδα ή προσωπικό ραντεβού. Άλλη ερώτηση: «Τι πιστεύω που με κάνει να νιώθω…», κι εδώ συμπληρώνουμε το συναίσθημα: Να νιώθω φόβο, να νιώθω θυμό, να νιώθω αδικία όταν αυτό συμβαίνει. Δηλαδή προσπαθούμε εδώ να βοηθήσουμε το άτομο, να το αφήσουμε να σκεφτεί τι συμβαίνει ή τι έχει συμβεί στο παρελθόν που τον κάνει τόσο ευαίσθητο σε αυτό. Ένα πράγμα που χρειάζεται να μάθετε, ίσως πάνω απ’ όλα στον ρόλο αυτό, είναι ότι δεν χρειάζεται να έχετε απαντήσεις. Χρειάζεται να απελευθερωθείτε απ’ αυτήν την πολύ λανθασμένη αντίληψη που είναι όχι μόνο λάθος, αλλά εμπόδιο να λειτουργήσετε σωστά σαν συντονιστές. Όχι μόνο δεν χρειάζεται να έχετε απαντήσεις, αλλά δεν πρέπει να έχετε απαντήσεις. Είναι λάθος να έχετε απαντήσεις. Είναι λάθος να νομίζετε ότι ξέρετε τι συμβαίνει στον άλλον και τι είναι αυτό που κάνει τον άλλον να λειτουργεί έτσι και τι πρέπει να κάνει ο άλλος. Είναι η μεγαλύτερη παγίδα του ρόλου αυτού. Να μπαίνω στον ρόλο του δασκάλου, να μπαίνω στον ρόλο του σωτήρα και να νιώθω την εσωτερική πίεση ότι εγώ πρέπει να ξέρω τι συμβαίνει μέσα στον άλλον, κι εγώ πρέπει να έχω την λύση. Και να νιώθω υπερηφάνεια και εγωισμό όταν ο άλλος έχει αποτελέσματα και αίσθηση αποτυχίας και αυτό-απόρριψης όταν δεν έχει αποτελέσματα. Είναι μία πολύ σημαντική παγίδα από την οποία χρειάζεται να απελευθερωθούμε. Εμείς είμαστε εδώ μόνο να ρωτήσουμε τις σωστές ερωτήσεις, να κινητοποιήσουμε αυτή την εσωτερική διαδικασία της αυτογνωσίας μέσα στον άλλον. Όχι να έχουμε τις απαντήσεις. «Τι είναι το μάθημά σου εδώ;» Άλλη ερώτηση. «Τι πραγματικά θέλω εδώ;» Άλλη σημαντική ερώτηση να σκεφτεί το άτομο. «Τι θέλω;» Πολλές φορές οι άνθρωποι ξέρουν πάρα πολύ καλά τι δεν θέλουν, αλλά δεν ξέρουν τι θέλουν. «Ξέρεις, δεν θέλω αυτό και το άλλο και το άλλο…», αλλά ρωτώντας «τι θέλεις;» δεν το συγκεκριμενοποιούν πολύ καλά και είναι το πρώτο βήμα προς το να βρούνε την ευτυχία που αναζητούν. «Τι θέλω εδώ;» «Γιατί είναι τόσο σημαντικό για μένα όταν οι άλλοι ή κάποιο ειδικό πρόσωπο…» και εδώ θα συμπληρώσετε τη συμπεριφορά. Γιατί δηλαδή, το ερέθισμα αυτό, το θέμα αυτό, είναι τόσο σημαντικό για μένα, ώστε να χάνω την ηρεμία, την ευτυχία, την αγάπη μου. Γιατί μου είναι τόσο σημαντικό να πάρω αυτό από έναν συγκεκριμένο άνθρωπο.

Βασικά η ευτυχία μπορεί να ορίζεται πάρα πολύ εύκολα. Η ευτυχία είναι όταν έχω αυτά που θέλω και δυστυχία είναι όταν δεν έχω αυτά που θέλω. Τόσο απλά τα πράγματα. Όμως δεν είναι τόσο απλό γιατί βάζουμε όρους. Δεν είναι μόνο να έχω αυτά που θέλω, αλλά είναι ότι τα θέλω από έναν συγκεκριμένο άνθρωπο. Δεν μου φτάνει να έχω έγκριση ή αγάπη ή συνεργασία ή στήριξη από οπουδήποτε. Θέλω να τα έχω από έναν συγκεκριμένο άνθρωπο. Έχω προσκόλληση, θέλω να τα έχω από μία συγκεκριμένη πηγή. Περιορίζω δηλαδή την πηγή από την οποία μπορώ να ικανοποιηθώ και να νιώθω ευτυχισμένος μέσα στη ζωή. Όταν το βλέπουμε αυτό, τότε ρωτάμε γιατί είναι τόσο σημαντικό να πάρεις από τον συγκεκριμένο άνθρωπο αυτό και αν υπάρχουν άλλες πηγές για να ικανοποιηθεί αυτή η ανάγκη.

Μετά ερχόμαστε στο θέμα της απόφασης του τι θα κάνουμε. Τι είναι αυτό που πραγματικά θέλει να κάνει το άτομο και αυτές οι ερωτήσεις είναι γραμμένες στην σελίδα 23. Έτσι λοιπόν μπορούμε να τελειώσουμε την ενεργητική ακρόαση με ερωτήσεις που σφραγίζουν την απόφαση της διαδικασίας. Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που το άτομο έχει καταλήξει σε κάποια πράγματα. Θέλει να αλλάξει κάποιες πεποιθήσεις. Ίσως θέλει να επικοινωνήσει με κάποια άτομα. Ίσως θέλει να υιοθετήσει κάποιες πειθαρχίες, κάποια αλλαγή στον τρόπο ζωής του. Εμείς τώρα, επειδή οι άνθρωποι έχουν δυσκολία με τις αποφάσεις τους και παίρνουν πάρα πολλές αποφάσεις που δεν τηρούν και με τον εαυτό τους και με τους άλλους, θέλουμε να βοηθήσουμε αυτή την απόφαση να είναι πιο συνειδητή. Και εδώ είναι μερικές ερωτήσεις που βοηθάνε σε αυτό. «Γιατί θέλεις να κάνεις αυτή την αλλαγή στη ζωή σου;» Να μην το πάρουμε σαν δεδομένο. Το άτομο λέει: «θέλω να κάνω δίαιτα ή θέλω να έχω περισσότερη αυτοπεποίθηση ή θέλω να μιλήσω με τον άνθρωπο αυτό». Κάθε ενέργεια του κάθε ανθρώπου γίνεται με ένα από δύο κίνητρα: Να έχει ευχαρίστηση και να αποφύγει τον πόνο. Και κάθε αλλαγή στη ζωή του ανθρώπου την έχει ταυτίσει με τον πόνο, άσχετα αν αυτή η αλλαγή είναι κάτι που εγκεφαλικά ξέρει ότι θα του κάνει πάρα πολύ καλό. Μόνο και μόνο που είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που έχει κάνει όλα αυτά τα χρόνια περιέχει πόνο. Η αλλαγή για τον άνθρωπο είναι κάτι δυσάρεστο. Δεν του αρέσει. Το θέλει, βλέπει τη λογική να το κάνει αλλά έχει μία δυσφορία με την ιδέα του να αλλάξει τον τρόπο που νιώθει, που πιστεύει, που λειτουργεί, τις συνήθειες μέσα στη ζωή του. Εμείς χρειάζεται με τις ερωτήσεις μας να γυρίσουμε το βάρος εδώ και να βλέπει τι έχει να κερδίσει από αυτή την αλλαγή και τι έχει να χάσει αν δεν την κάνει. Και χρειάζεται να κάνουμε αυτό το κέρδος και αυτό το χάσιμο συνειδητό. Όταν λέει κάποιος «θέλω να κάνω αυτή την αλλαγή», δεν το παίρνουμε σαν δεδομένο. Θέλουμε να ξέρουμε γιατί. Τι έχει να κερδίσει. Ποιο είναι το κίνητρό του. Τι έχει να χάσει αν δεν κάνει αυτή την αλλαγή. Και με αυτές τις ερωτήσεις να βοηθήσουμε το ίδιο το άτομο να πάρει ενέργεια από αυτή τη συνειδητοποίηση. Πρέπει να πάρει αρκετή ενέργεια από την συνειδητοποίηση του κέρδους και του χασίματος, να υπερβεί τη δύναμη της αδράνειας. Αν η δύναμη της αδράνειας, η αντίσταση προς την αλλαγή, το βόλεμα στην τωρινή κατάσταση, παρόλο που είναι δυσάρεστη, είναι μεγαλύτερη από την ενέργεια της επιθυμίας της αλλαγής, δεν θα κάνει τίποτα. Εμείς χρειάζεται να έχουμε σαν μοχλό αυτή την ενέργεια και βοηθάμε το άτομο να δει τι έχει να χάσει και τι έχει να κερδίσει με αυτή την αλλαγή που αποφασίζει να κάνει. Είναι σημαντικό. «Γιατί θέλεις να το κάνεις; Γιατί Θέλεις να μεταμορφώσεις αυτή την πεποίθηση; Δηλαδή, μπορούμε να είμαστε πιο συγκεκριμένοι; Πώς θα νιώθεις διαφορετικά αν έχεις άλλη πεποίθηση; Ποια διαφορετικά συναισθήματα θα έχεις; Τι θα κερδίσεις αν αλλάξεις την πεποίθηση; Πώς θα είναι η ζωή σου αν αλλάξει η πεποίθηση; Και αν δεν την αλλάξεις, πώς θα είσαι σε 5 χρόνια; Πώς θα νιώθεις αν δεν την αλλάξεις; Πώς θα είναι η ζωή σου; Πάρε την επίδραση της πεποίθησης αυτής που έχεις τώρα και κάνε την να αυξάνεται μέσα από τα χρόνια για να δούμε πως θα είσαι σε 5 χρόνια με την ίδια πεποίθηση, σε 10 χρόνια, σε 15 χρόνια και πως θα είσαι σε 5 χρόνια με την άλλη πεποίθηση και πώς θα είσαι σε 10 χρόνια». Δηλαδή βοηθάμε το άτομο να τα συνειδητοποιήσει αυτά. Βιώνεις πιο αρνητικά τον κόσμο από την πεποίθηση που θέλεις να μεταμορφώσεις. Τότε ζητάμε από το άτομο να κάνει μία λίστα. Πολλές φορές ζητάω από το άτομο να έχει μαζί του ένα χαρτί και να τα γράφει αυτά. «Γράψε αυτό: Αν αλλάξω πεποίθηση θα νιώθω έτσι, αν δεν την αλλάξω θα έχει αυτή την επίδραση. Οι αρνητικές επιπτώσεις της πεποίθησης αυτής στη ζωή μου είναι αυτό, αυτό, αυτό, αυτό. Στην υγεία μου αυτό, στη σχέση με τον σύντροφό μου αυτό, στη σχέση με τους γονείς μου αυτό, στην οικονομική μου κατάσταση η επίδραση είναι αυτή». Όταν το γράφει ο ίδιος, όταν τα σκέφτεται καταρχήν ο ίδιος, δεν του τα λέμε εμείς, όταν το σκέφτεται ο ίδιος και το γράφει ο ίδιος, αρχίζει να παίρνει ενέργεια από αυτό. Έχει μπροστά του σημαντικούς λόγους να αλλάξει την πεποίθηση. «Ποια είναι τα αρνητικά επακόλουθα του τρόπου ζωής σου μέχρι σήμερα που σε κάνανε να θέλεις τώρα αυτές τις αλλαγές;» Βοηθάμε το άτομο να θυμηθεί τα αρνητικά μέχρι τώρα του τρόπου σκέψης και λειτουργίας του πάνω στο θέμα αυτό. «Σε ποιες ενέργειες σχεδιάζεις να προβείς τώρα; Τι είναι αυτό που θα κάνεις;» Αυτά μπορεί να είναι εσωτερικά – εξωτερικά: «Να αλλάξω πεποιθήσεις, να κάνω EFT, να κάνω SEDONA, να κάνω σεμινάρια, να μιλήσω με έναν άνθρωπο, να ξυπνάω πιο νωρίς το πρωί να κάνω ασκήσεις, να κάνω μία προσπάθεια να βρω μία άλλη δουλειά, ό,τι είναι. Να μιλήσω, να κάνω ένα «εγώ μήνυμα» σε κάποιον που είναι σημαντικός για μένα». Το άτομο αποφασίζει ποιες είναι οι ενέργειες. Μερικές ενέργειες αφορούν τον εσωτερικό του κόσμο και μερικές ενέργειες τον εξωτερικό. «Πότε και πού σχεδιάζεις να ξεκινήσεις;» Τώρα αρχίζουμε να τον ζορίζουμε. Πότε και που. Όταν λέει ότι θα κάνει κάποιες ασκήσεις, κάποιες τεχνικές, ποια ώρα της ημέρας σχεδιάζει να εφαρμόσει αυτές τις τεχνικές και τις ασκήσεις. Γιατί όταν φεύγει αόριστα ότι θα τα κάνει… δεν γίνονται πολλά πράγματα. «Ποια ώρα της ημέρας θα ήταν πιο εύκολο, πώς το βλέπεις με το πρόγραμμά σου;» Το τονίζω στο άτομο να είναι ρεαλιστικός. «Μη μου πεις κάτι και μην πεις κάτι στον εαυτό σου που δεν μπορείς να κάνεις». Πολλές φορές μου λένε θα κάνω μία ώρα ασκήσεις. «Μπορείς να κάνεις μία ώρα; Πράγματι; Σκέψου το. Τι ώρα ξυπνάς; Τι ώρα πρέπει να φύγεις από το σπίτι; Τι άλλο πρέπει να κάνεις; Θες να ξεκινήσουμε με μία ώρα ή με 20 λεπτά;» Όταν έχει στο νου του ότι πρέπει να είναι μία ώρα και δεν μπορεί να το κάνει, δεν κάνει ούτε τα 20 λεπτά. Προσπαθούμε να βοηθήσουμε το άτομο να είναι ρεαλιστικό σε αυτό που θα αποφασίσει. «Ποια ώρα; Υπάρχει ησυχία αυτή την ώρα; Γίνεται; Υπάρχουν άλλες ανάγκες;» Το γεγονός ότι κάποιος έχει ένα πρόγραμμα για κάποια χρόνια και δεν έχει εφαρμόσει τη λύση, σημαίνει ότι υπάρχουν κάποια εμπόδια, είτε εξωτερικά ή εσωτερικά. Είναι δική μας εργασία να βοηθήσουμε το άτομο να συνειδητοποιήσει τι έχει λειτουργήσει μέχρι τώρα για να μην ξεκινήσει. «Σε ποιο δωμάτιο του σπιτιού θα κάνεις αυτές τις τεχνικές; Υπάρχει κάποιος χώρος; Πρέπει να κάνεις χώρο; Θα υπάρχει ησυχία; Αν υπάρχει τηλέφωνο, θα το βγάλεις; Τι θα κάνεις;» Όλες αυτές είναι ερωτήσεις. Δεν επιβάλλαμε στο άτομο τίποτα. Είναι όλα υπό δική του απόφαση, αν θέλει να κάνει κάτι. Αλλά προσπαθούμε να το βοηθήσουμε να δημιουργήσει μία πιο συγκεκριμένη σκεπτομορφή. Φεύγοντας από εσάς, γνωρίζοντας την ώρα και το δωμάτιο, είναι πολύ διαφορετικό από το φεύγοντας από εσάς να πει «θα κάνω αυτό». Αλλά πάμε και πιο βαθιά. «Μήπως προβλέπεις κάποια εξωτερική αντίδραση ή φόβο να εφαρμόζεις αυτές τις τεχνικές ή αποφάσεις; Δηλαδή προβλέπεις κάποια αντίσταση από την οικογένειά σου, από τον σύντροφο, από τους γονείς, τα παιδιά; Μήπως σε κοροϊδεύουν; Πώς το βλέπεις; Είναι κάτι που σε εμποδίζει;» Το συζητάμε και αυτό. Αν αυτό θα είναι εμπόδιο γι’ αυτόν ή όχι. Και ερώτηση 10: «Μήπως νιώθεις κάποια εσωτερική αντίδραση ή φόβο να εφαρμόσεις αυτές τις τεχνικές ή αποφάσεις;». Συζητάμε επίσης πιθανά εμπόδια είτε εξωτερικά είτε εσωτερικά και ένας τρόπος είναι να ζητήσουμε στο άτομο έστω και για δύο λεπτά να κλείσει τα μάτια του και να του πούμε: «Τώρα φαντάσου ότι κάνεις αυτό. Φαντάσου αυτό που αποφασίσαμε», και το περιγράφουμε στο νου του, «ότι σηκώνεσαι κάνεις αυτό, κάνεις το άλλο, και εφαρμόζεις αυτό, πώς νιώθεις με αυτή την ιδέα». Ακόμα με μία μικρή προβολή να δούμε τι συναισθήματα έχει το άτομο. «Προβλέπεις να νιώθεις καταπίεση; Προβλέπεις να νιώθεις κάποια αντίσταση προς αυτό; Ας το συζητήσουμε και αυτό, φυσικό δεν είναι; Είναι κάτι καινούριο, θα πρέπει να κάνεις χώρο, θα πρέπει να θυσιάσεις κάτι άλλο».

Όλα αυτά μέσα σε ένα πνεύμα αποδοχής, αγάπης, ουδετερότητας, ότι δεν έχουμε κάτι που εμείς νομίζουμε ότι πρέπει να κάνει. Είναι εντελώς δική του απόφαση. Δεν έχουμε κάποια γνώμη αν πρέπει να κάνει κάτι, αν δεν πρέπει να κάνει κάτι άλλο. Όλη την ευθύνη την έχει αυτός και όλες οι αποφάσεις και όλη την ελευθερία την έχει το άτομο για να αποφασίσει ό,τι θέλει να κάνει. Μπορεί να μας πει ότι δεν θέλει να αλλάξει καμία πεποίθηση, κανένα συναίσθημα, «έχω δίκιο και θέλω να μείνω θυμωμένος». Δικαίωμά του. Δεν είναι δική μας απόφαση αυτό. Το σεβόμαστε. «Τότε, θέλεις να κάνουμε κάτι άλλο; Έχουμε συζητήσει και έχεις καταλήξει ότι προτιμάς να είσαι θυμωμένος. Είσαι ικανοποιημένος με αυτή την απόφαση; Ωραία, έχουμε κάτι άλλο να κάνουμε;» Είναι εντελώς δικό του θέμα, είναι δική του απόφαση. Βέβαια μπορούμε να ρωτήσουμε: «Υπάρχει κάποιο μέρος του εαυτού σου που υποφέρει όταν είσαι θυμωμένος; Αυτό το κομμάτι συμφωνεί; Έχει κάποιο πρόβλημα; Υποφέρει; Θέλεις να μιλήσουμε γι’ αυτό το κομμάτι;» Αλλά πάντα τον τελευταίο λόγο τον έχει ο άλλος.

Μέσα σε αυτό, πιθανό το άτομο να δημιουργήσει μία επιβεβαίωση. Δηλαδή έχοντας εντοπίσει την αρνητική πεποίθηση που θέλει να αλλάξει, να ζητήσουμε μία εναλλακτική θετική πεποίθηση. «Τι θέλεις να πιστέψεις αντί αυτό που πιστεύεις μέχρι τώρα; Τι θέλεις να πιστεύεις; Ποια εναλλακτική θετική πεποίθηση θα θέλεις να φέρεις στο νου σου τη στιγμή που συμβαίνει αυτό;». Όταν μας εκφράζει αυτό, καμιά φορά χρειάζεται να τον βοηθήσουμε να το κάνει πιο σωστά. Δηλαδή δεν πρέπει να έχει τη λέξη «δεν» ή αρνητικότητα «ότι δεν θα νιώθω πιάσιμο, όταν ο άλλος κάνει αυτό.» Πρέπει να εκφραστεί θετικά. «Επιλέγω να νιώθω γαλήνη και κατανόηση όταν ο άλλος κάνει αυτό». Όποτε βάζουμε «όχι» ή «δεν» δεν λειτουργεί η επιβεβαίωση γιατί θεωρείται ότι το υποσυνείδητο δεν καταλαβαίνει το «δεν». Καταλαβαίνει μόνο την λέξη που ακούει. Ακούει θυμό και δεν καταλαβαίνει το «δεν θα θυμώσω», ακούει ότι «θα θυμώσω». Είναι μία θεωρία αυτή, αλλά εκτός από το αν αληθεύει ή όχι, είναι καλύτερα να εκφραζόμαστε θετικά. «Επιλέγω να νιώθω ασφαλής, να νιώθω την αξία μου, την ασφάλεια, ακόμα όταν ο άλλος συμπεριφέρεται έτσι». Είναι επίσης σημαντικό η επιβεβαίωση, η φράση, να μη αναφέρεται στο μέλλον. Να μην είναι «θα». «Ότι μία μέρα θα καταφέρω να μη νιώθω έτσι». Να μην αναβάλλεται η αλλαγή κάπου στο μέλλον, να μην υπάρχει οποιαδήποτε λέξη που βάζει στο μέλλον αυτό που θέλω να πιστέψω. Το πιστεύω τώρα. Και να μην υπάρχει καμία άλλη λέξη που να αποδυναμώνει τη φράση. «Ελπίζω να μπορώ να νιώθω έτσι» ή «σιγά-σιγά θα νιώθω έτσι». Τίποτα που αποδυναμώνει ή βάζει στο μέλλον ή χρησιμοποιεί αρνητικότητα.

Σε μερικές εβδομάδες θα έχετε την ευκαιρία να δημιουργήσετε ένα CD μίας χαλάρωσης που θα φτιάξετε εσείς για τον άλλον. Θα κάνετε ζευγάρια, θα αποφασίσετε ποιες θετικές επιβεβαιώσεις χρειάζεται ο άλλος μετά από μία σύντομη ενεργητική ακρόαση και ο άλλος θα κάνει το ίδιο για εσάς. Θα μάθετε να οδηγήσετε τον άλλον σε χαλάρωση και μετά να του πείτε στην κατάσταση της χαλάρωσης θετικές επιβεβαιώσεις. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό εκεί, οι φράσεις που χρησιμοποιείτε να τηρούν αυτούς τους κανόνες που σας είπα τώρα. Να μην υπάρχει δεν, να μην είναι στο μέλλον και να μην υπάρχουν λέξεις που αποδυναμώνουν την φράση.

Και ολοκληρώνουμε. Φεύγει το άτομο και έχει συνειδητοποιήσει κάποια πράγματα, έχει αποφασίσει κάποια πράγματα, έχει συγκεκριμενοποιήσει αυτά που θα κάνει και έρχεται μετά από μία, δύο, τρεις εβδομάδες, είτε στην ομάδα είτε για προσωπικό ραντεβού. Τώρα αξιολογούμε την πορεία. Ένα ενδεχόμενο είναι ότι θα πει ότι δεν έκανε τίποτα από αυτά που είπαμε. Δεν ρωτάμε γιατί. Ρωτάμε: «εντάξει, τι θα κάνεις;» Δεν είμαστε ο δάσκαλος να πούμε γιατί δεν το έκανες, θα σου δώσω χαμηλό βαθμό. «Εντάξει, θέλεις να τα κάνεις; Θέλεις να ξεκινήσεις; Πότε; Ποια ήταν τα εμπόδια; Πως τα αντιμετωπίζουμε τα εμπόδια αυτά αυτή την φορά, έχοντας συνειδητοποιήσει ποια ήταν τα εμπόδια; Υπάρχουν πρακτικές λύσεις; Υπάρχουν εσωτερικές λύσεις; Τι χρειάζεται να κάνουμε; Νιώθεις αντίσταση; Να κάνουμε EFT για την αντίσταση;» Και αξιολογούμε. Το δεύτερο ενδεχόμενο είναι ότι έχει κάνει κάποια πράγματα, έχει κάποια αποτελέσματα, συζητάμε τι έχει μείνει. «Ποιο είναι το κύριο συναίσθημα τώρα που σου έχει μείνει;», γιατί μπορεί μερικά πράγματα να έχουν λυθεί και άλλα όχι. «Τότε με ποιο συναίσθημα ή ερέθισμα θέλεις να εργαστείς αυτή την εβδομάδα;» συνεχίζουμε σε αυτή την πορεία και πολύ πιθανόν καθώς προχωράμε κάποια στιγμή θα χρειαστεί να αγγίξουμε τα παιδικά χρόνια. Αυτό βέβαια είναι κάτι που δεν θα συζητήσουμε τώρα, είναι μια ολόκληρη διαδικασία που θα κάνουμε επάνω σε αυτό και πάλι προτείνω να έχει το άτομο πάντα ένα χαρτί μπροστά του όπου σημειώνει ο ίδιος τις ανακαλύψεις του, τις ανακαλύψεις που κάναμε μέσα στην συζήτηση. «Α, αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον και σημαντικό, θέλεις να το σημειώσεις;» Του δίνουμε χρόνο να το σημειώσει. «Συνειδητοποίησα αυτό και θέλω να κάνω αυτό». Κι έτσι το άτομο συμμετέχει, δεν είναι παθητικός εκεί και απλώς απαντάει ή ακούει. Παίρνει μια ευθύνη όταν γράφει αυτά που συνειδητοποιεί.

Έρχεται το ερώτημα πόσο πιέζω και πόσο αφήνω τον άλλον να πάει με τον δικό του ρυθμό. Ο καθένας έχει δικές του άμυνες και υπάρχουν φορές που χρειάζεται να σεβόμαστε αυτές τις άμυνες. Υπάρχουν άλλες φορές που δεν θα προχωρήσει καθόλου το θέμα αν δεν πιέσουμε λίγο. Υπάρχουν συντονιστές που ίσως είναι λίγο πιο πολύ προς το να μην πιέζουν τα όρια και άλλοι συντονιστές που πιέζουν περισσότερο τα όρια. Μερικοί άνθρωποι ωφελούνται από τον έναν, άλλοι ωφελούνται από τον άλλον. Δεν υπάρχει κάποιος νόμος επάνω σε αυτό. Επιθυμούμε βέβαια να φτάσουμε στο τέλειο. Δηλαδή να έχουμε αρκετή εσωτερική ευαισθησία και εμπειρία, να ξέρουμε κάθε στιγμή πόσο να πιέσουμε ή όχι, αλλά δεν είναι πάρα πολύ εύκολο αυτό. Αυτό μάλλον χρειάζεται μία φωτισμένη κατάσταση. Υπάρχουν μερικά άτομα που παρόλο που αντιδράνε όταν πιέζουμε λίγο περισσότερο, μετά έχουν ευγνωμοσύνη και λένε «σε ευχαριστώ πάρα πολύ, δεν ήθελα να το δω αυτό, αλλά τώρα που το βλέπω είμαι ευγνώμων που με έφτασες να το βλέπω». Από την άλλη πλευρά υπάρχουν άνθρωποι που θα το βάλουν στα πόδια. Θα εξαφανιστούν. Άρα δεν μπορώ να σας πω μέχρι εδώ, αριθμό τάδε και αριθμό τάδε. Είναι κάτι που οπωσδήποτε έχει σχέση με εσάς, έχει σχέση με το άτομο, έχει σχέση με τη διαδικασία. Μπορείτε να ρώτησε το ίδιο το άτομο. «Έχω σκεφτεί κάποια πράγματα που θα ήθελα να σε ρωτήσω και δεν ξέρω πόσο πιο βαθιά θέλεις να πας εδώ. Πόσο βαθιά θέλεις να πας στο rabbit hole ας πούμε. Θέλεις να πάμε βαθύτερα; Θέλεις να αγγίξεις κάποιες εμπειρίες του παρελθόντος; Θέλεις να αγγίξεις κάποια βαθύτερα συναισθήματα; Είσαι ικανοποιημένος;» Αν δεν μπορούμε να ρωτήσουμε και να αφήσουμε όλη τη διαδικασία στην ευθύνη του άλλου, δεν υπάρχει κάτι που δεν μπορούμε να μοιραστούμε ή να ρωτήσουμε. Μπορεί να υπάρχει πάντα ειλικρίνεια, αρκεί να υπάρχει εκ μέρους σας μία αίσθηση άνεσης με τον άλλον. Αγάπη και άνεση. Ότι τον σέβεστε, νιώθετε ενότητα με τον άλλον, τον αποδέχεστε όπως είναι. Όσο πιο πολύ αποδοχή νιώθει, τόσο πιο βαθιά μπορεί να πάει γιατί νιώθει ότι δεν κινδυνεύει, ότι μπορεί να αποκαλύψει οτιδήποτε και θα είναι αποδεκτός. Θα είναι εντάξει στα μάτια σας. Δεν θα τον απορρίψετε. Δεν έχετε κάποια γνώμη. Δεν έχετε κάποια προκατάληψη γύρω από το θέμα αυτό. Κι εκεί που έχουμε προκατάληψη για κάποια συγκεκριμένα θέματα, ίσως για τις σχέσεις, ίσως και κάποια ηθικά θέματα, αυτές θα λειτουργούν σαν εμπόδιο και για μας και για τον άλλον άνθρωπο.

Ολοκληρώνοντας, πριν κάνετε την άσκησή σας, σας υπενθυμίζω για τη λέξη «γιατί». Η λέξη «γιατί» μπορεί να χρησιμοποιείται σαν να προέρχεται από ένα αγνό παιδί που δεν ξέρει, που είναι το επιθυμητό, από έναν δικηγόρο που ψάχνει να βρει ποια είναι η αλήθεια εδώ και από έναν δικαστή που δεν είναι καθόλου ωραία ερώτηση «Γιατί έκανες αυτό;» «γιατί;» Δηλαδή δεν είναι ούτε ερώτηση, δεν είναι ούτε δικηγόρος, είναι δικαστής. Είναι πάρα πολύ σημαντικό να προσέξετε αυτό το πράγμα. Τον τόνο της φωνής σας. Δεν είναι κάτι που θα βρείτε και θα ελέγξετε τον τόνο της φωνής σας. Θα ελέγξετε τον νου σας. Δηλαδή ο νους σας πρέπει να απελευθερωθεί από την τάση να κρίνετε και να έχετε μία γνώμη και συνέχεια το αγνό «γιατί» και «γιατί» και «γιατί» και «γιατί», αλλά πάντα με μία αίσθηση ότι δεν ξέρω την απάντηση και όποια απάντηση μου δώσεις είναι αποδεκτή και να πάμε βαθύτερα και βαθύτερα.

 

Ερωτήσεις-Συζήτηση

Ερώτηση: Πώς λειτουργούν όλα αυτά σε κάποιον ο οποίος έχει διαγνωσμένη μανιοκατάθλιψη και είναι με φαρμακευτική αγωγή;

Καταρχήν δεν πρέπει να σταματήσουμε την φαρμακευτική αγωγή. Εξαρτάται από την αιτία. Αν η αιτία είναι χημική δεν υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορούμε να κάνουμε, εκτός από το να τον βοηθήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο να σκεφτεί θετικά. Μάλλον πιο πολύ αυτό το άτομο χρειάζεται εργασιοθεραπεία. Να έχει κάποια απασχόληση, να μην έχει πολλές ώρες να σκεφτεί.

Ερώτηση: Όταν δεν θέλει, φοβάται την ευθύνη και δεν κάνει τίποτα;

Όχι. Να κάνει κάποια ανιδιοτελή προσφορά. Να έρθει εδώ, να βοηθάει στο γραφείο, να πάει κάπου χωρίς να δεσμεύεται για πληρωμή και για ευθύνη. Απλά πράγματα. Κι έτσι να απασχολείται με κάτι. Ο ελεύθερος χρόνος επιτρέπει τον νου να πλατειάζει και να σκέφτεται διάφορα πράγματα. Αν αυτή η κατάσταση παρόλο που μπορεί να έχει διαγνωστεί ότι είναι μανιοκατάθλιψη δεν είναι αυτό, αλλά είναι απλώς μία βαθιά απογοήτευση και μπλοκάρισμα, τότε χρειάζεται να εντοπίσουμε τα βασικά βιώματα που έχουν οδηγήσει σε αυτό. Κάποια τραυματική εμπειρία του παρελθόντος που δεν μπορεί το άτομο να αφομοιώσει ακόμα.

Ερώτηση: Δηλαδή ένας βιασμός για παράδειγμα.

Τότε αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό και αυτό το κάνει πιο εύκολο γιατί υπάρχει αιτία και όταν υπάρχει αιτία μπορούμε να δουλέψουμε. Όταν δεν υπάρχει αιτία, δεν μπορούμε να δουλέψουμε. Αυτό για μένα είναι ενθαρρυντικό γιατί ξέρω ότι με το EFT και το TAT μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτό. Το άλλο είναι ότι υπάρχει η κατάθλιψη επειδή σήμερα η ζωή μου δεν είναι όπως την θέλω και νιώθω αδύναμος να το κάνω, να κάνω κάτι. Σ΄αυτήν την περίπτωση πρέπει να βοηθήσουμε το άτομο να συνειδητοποιήσει τι θέλει, γιατί φοβάται να νιώθει τι θέλει πολλές φορές και να βοηθήσουμε το άτομο στο να έχει ένα πρόγραμμα και πώς να το πραγματοποιήσει. Και η άλλη μορφή κατάθλιψης είναι όταν ο άνθρωπος πιστεύει ότι όλα είναι μάταια. Ότι δεν έχει τίποτα αξία. Ότι δεν είναι τίποτα σημαντικό. Τίποτα δεν του δίνει χαρά και νόημα. Σε αυτήν την περίπτωση χρειάζεται να τον βοηθήσουμε να βρει έστω και ένα πράγμα που να μπορεί να πει: Ναι, πιστεύω σε αυτό, πιστεύω ότι αυτό είναι σημαντικό.

Ερώτηση: Μετά κολλάμε σε κάτι και από το πρωί μέχρι το βράδυ δεν κάνουμε τίποτα άλλο. Σήμερα θέλω να μάθω κιθάρα. Πάω δίνω 500 ευρώ, αγοράζω ηλεκτρική κιθάρα, παίζω δύο μέρες και μετά την αφήνω. Την Τετάρτη θυμήθηκα ότι θέλω να βγάλω δίπλωμα. Πάω δίνω άλλα 500 ευρώ για να βγάλω δίπλωμα.

Αν έχει τα χρήματα, εντάξει. Γιατί να μην τα κάνει αυτά; «Εσύ έχεις πρόβλημα με αυτό;» Αν το άτομο θέλει κάθε μέρα να δοκιμάζει κάτι, εμπειρίες είναι. Αν το άτομο έρχεται και λέει δεν μπορώ με αυτήν την κατάσταση, εντάξει, ή αν φτάνει στο σημείο να είναι επικίνδυνος για τον εαυτό του ή τους άλλους, τότε θα χρειαστεί να κάνουμε κάτι. Αλλά αν απλώς είναι φευγάτος και αν δεν βλάπτει κανέναν, εντάξει. Αν είναι επικίνδυνος, τότε χρειάζεται εργασία. Δεν έχουμε γνωρίσει το άτομο και δεν μπορούμε να ξέρουμε την κατάσταση.

Μιλήσαμε για τέσσερις περιπτώσεις: χημικό αίτιο, εμπειρία του παρελθόντος, ανικανοποίητος με την ζωή σήμερα και αίσθηση ματαιότητας. Καμιά φορά κατάθλιψη μπορεί να έχουμε στον πνευματικό δρόμο, γιατί όλα τα υλικά πράγματα ξαφνικά τα απομυθοποιούμε. Καμιά φορά η κατάθλιψη είναι θετική. Για μένα είναι ενθαρρυντικό που υπάρχουν συγκεκριμένες εμπειρίες του παρελθόντος που μπορούν να εξηγήσουν την κατάθλιψη. Αυτά μπορούν να δουλευτούν. Θα πρέπει το άτομο να θέλει βοήθεια. Αν δεν θέλει βοήθεια δεν γίνεται. Αλλά εμείς δεν είμαστε για να δουλέψουμε με βαριές μορφές μανιοκατάθλιψης. Τον στέλνουμε στον ψυχίατρο. Μπορεί σήμερα να δούμε ένα άτομο, αλλά να μην αναλάβουμε το άτομο. Είναι σημαντικό να ξέρουμε τι μπορούμε να αναλάβουμε και τι δεν μπορούμε να αναλάβουμε.

Η Μεγάλη Δήλωση

Η Μεγάλη Δήλωση

Από την εστία του θεϊκού Φωτός

Διαχέεται φως μέσα στις διάνοιες των ανθρώπων.

Το φως που αφυπνίζει την αληθινή μας φύση.

========

Από την εστία της θεϊκής Αγάπης

Διαχέεται αγάπη μέσα στις καρδιές των ανθρώπων.

Η Αγάπη που μας ενώνει με όλους και όλα.

========

Από την εστία της θεϊκής Αρμονίας

Καθοδηγείται η θέληση των ανθρώπων.

Η θέληση για το ανώτερο δυνατό καλό.

==========

Από την εστία της θεϊκής Αρετής

Ενεργοποιείται η Ενάρετη Φύση των ανθρώπων

καθώς και η έμφυτη αθωότητα και ιερότητα μας.

==========

Από την εστία της θεϊκής Ενότητας

Πραγματοποιείται το Σχέδιο της Αγάπης

και του Φωτός στην Γη.

Απομαγνητοφώνηση Μαθήματα Συντονιστών νο. 11

Απομαγνητοφώνηση Μαθήματα Συντονιστών νο. 11

Θα ήθελα να μιλήσω λίγο για το κεφάλαιο 13, στο βιβλίο σας.

Το κεφάλαιο 13 έχει σχέση με την αντιμετώπιση των συναισθημάτων στο παρόν δηλαδή τι μπορούμε να κάνουμε να μειώσουμε την ένταση συναισθημάτων σε ένα άνθρωπο ή στον εαυτό μας, παράλληλα με την διαδικασία της ανάλυσης. Η οριστική αλλαγή μέσα στον άνθρωπο γίνεται βασικά με την αλλαγή του συστήματος πεποιθήσεων, όταν αντιλαμβάνεται τον εαυτό του διαφορετικά, αντιλαμβάνεται τους άλλους αλλιώς και τη ζωή του γενικά αλλιώς.

Αυτό σημαίνει ουσιαστικά, σιγά σιγά να υιοθετήσει ένα σύστημα πνευματικών αληθειών, που θα του επιτρέπει να τα βλέπει όλα διαφορετικά. Μέχρι τότε, μέχρι να εδραιώσει και να βιώσει αυτό το νέο σύστημα πεποιθήσεων μέσα του, θα δημιουργούνται συναισθήματα, μάλλον αρνητικά συναισθήματα και θα επιδρούν αυτά τα αρνητικά συναισθήματα επάνω του. Και με το χρόνο αυτά θα έχουν μια φθορά, θα δημιουργήσουν μια φθορά στο νευρικό του σύστημα, στο ενδοκρινικό του σύστημα, στο νου του, και έτσι εκτός από τη ανάλυση που κάνουμε, και εκτός από τη μακρόχρονη διαδικασία της μεταμόρφωσης του συστήματος πεποιθήσεων, χρειαζόμαστε κάποιο τρόπο για άμεση αντιμετώπιση συναισθημάτων, να μειωθεί η ένταση ώστε να μην έχει τόσο πρόβλημα ο άνθρωπος. Και θα συζητήσουμε σήμερα μερικούς τρόπους.

  1. Το κεφάλαιο που θα διαβάσετε στο βιβλίο σας γράφτηκε πριν ανακαλύψουμε την ενεργειακή ψυχολογία. Άρα, ένα πρώτο πράγμα, που μπορούμε να κάνουμε που δεν είναι γραμμένο στο τετράδιο σας, στο βιβλίο σας, είναι να κάνουμε EFT στον άνθρωπο ή να ζητήσουμε από τον άνθρωπο να κάνει EFT. Επίσης γίνεται EFT και μέσα από το τηλέφωνο (ή με SKYPE). Μπορούμε να καθοδηγήσουμε τον άνθρωπο (ειδικά εάν έχει ανοικτή ακρόαση) και μπορεί να έχει τα χέρια του ελεύθερα. Υπάρχουν και μερικές περιπτώσεις που οι άνθρωποι έχουν κάνει EFT επάνω στον εαυτό τους εκ’ μέρους του άλλου. Μερικοί λένε ότι πετυχαίνει καλά. Άλλοι έχουν αμφιβολίες. Αλλά υπάρχουν άνθρωποι που λένε ότι είχανε κάποιο αποτέλεσμα σε ένα άλλο άνθρωπο. Με το να φανταστούν ότι είναι ο άλλος, με το πρόβλημα του, και να κάνουν EFT χτυπώντας επάνω στον εαυτό τους. Είναι μια πρώτη, άμεση βοήθεια για κάποιον ώστε να μειώσει τα συναισθήματα. Το πλεονέκτημα του EFT επίσης είναι εκτός από το να μειωθεί η συναισθηματική ένταση παρά πολλές φορές προχώρα και την αυτογνωσία. Γιατί ο άνθρωπος συνειδητοποιεί τι υπάρχει πίσω από αυτό που νιώθει και οδηγείται προς τα μέσα, προς μια διαδικασία αυτό ανακάλυψης. Το πρώτο λοιπόν που μπορούμε να κάνουμε όταν κάποιος έχει μια κρίση είναι το EFT.
  2. Το δεύτερο είναι η αναπνοή. Η αναπνοή είναι ένα μεγάλο κλειδί που εάν βοηθάμε τον άνθρωπο αυτή τη στιγμή, εάν τον ενθαρρύνουμε να αναπνέει βαθειά, να πάρει βαθιές εισπνοές, και να εκπνέει έτσι με αίσθημα ανακούφισης. Καμία φορά βοηθά να εκπνέει από το στόμα του, δημιουργεί μεγαλύτερη εκτόνωση. Η αναπνοή είναι ένας τρόπος που σταδιακά μπορεί να ισορροπήσει την ενεργειακή κατάσταση σε έναν άνθρωπο. Και μπορεί να κρατάει την αναπνοή του 5-7 δευτερόλεπτα – όχι περισσότερο και να εκτονώσει με την εκπνοή τα συναισθήματα του.
  3. Ένας άλλος τρόπος, εάν κάποιος έχει μια κρίση, έχει μια ένταση, νιώθει δυστυχία, και δεν μπορείτε να κάνετε ανάλυση, καμιά φορά ο χορός ή η κίνηση γενικά λειτουργεί σαν τρόπο εκτόνωσης συναισθημάτων και αλλαγή της ενέργειας. Δηλαδή μπορούμε να προτείνουμε στον άνθρωπο να χορεύει όταν δεν νιώθει καλά, να βάλει μια μουσική, να αρχίζει να κινείται και αυτό καμιά φορά φέρνει κάθαρση. Μπορεί να φέρει κάποιο κλάμα, ή άλλες φορές μπορεί απλά να φέρει μια αλλαγή ενέργειας. Ένας άλλος λοιπόν τρόπος, ισορρόπησης ή αντιμετώπισης συναισθημάτων είναι ο χορός.
  4. Μια άλλη διαδικασία θα ήταν οι τεχνικές κάθαρσης σαν κλάμα, κίνηση, να χτυπάμε ένα μαξιλάρι, εάν ο άνθρωπος έχει θυμό και με κάποιο τρόπο να εκτονώσει αυτή την ενέργεια, ότι νιώθει να το βγάλει μέσα από την κίνηση. Καμιά φορά αυτό θα προκαλέσει χασμουρητό ή κλάμα, και αυτό μετά θα συνεχίσει μόνο του σαν μια διαδικασία απελευθέρωσης από την αρνητική ενέργεια και ισορροπία.
  5. Μια άλλη διαδικασία για την αντιμετώπιση αρνητικών συναισθημάτων είναι να φέρω στον νου μου το αντίθετο θετικό συναίσθημα. Τώρα προσέξτε ότι αυτό δεν είναι μια διαδικασία όπου θέλω να αγνοήσω αυτό που νιώθω, απλώς επιλέγω να συντονιστώ με μια άλλη συχνότητα μέσα μου. Μέσα μας υπάρχουν πολλές συχνότητες, υπάρχει φόβος και υπάρχει ασφάλεια, υπάρχει θυμός και υπάρχει κατανόηση και γαλήνη, υπάρχει πόνος και υπάρχει ελευθερία και ευτυχία. Όλοι αυτοί οι σταθμοί πάντα υπάρχουν. Ένας άνθρωπος πάντα έχει την δυνατότητα να συντονίζεται με ένα συγκεκριμένο συναίσθημα που θα είναι το αντίθετο από το συναίσθημα που αυτή τη στιγμή νιώθει και να καλλιεργήσει την αίσθηση του συναισθήματος αυτού. Αυτό βεβαία δεν πρέπει να με κάνει να αγνοώ τα άλλα κομμάτια, απλώς είναι ότι ξέρω ότι έχω την επιλογή κάποια στιγμή να επικεντρωθώ στο συναίσθημα που θέλω.

Όταν πρέπει να εργάζομαι, όταν πρέπει να αντιμετωπίζω κάτι στην ζωή μου, χρειάζομαι να μην έχω αυτό το αρνητικό συναίσθημα που θα με εμποδίζει να λειτουργήσω αποτελεσματικά. Το βράδυ, το σαββατοκύριακο, μπορώ να πάρω χρόνο, να ασχοληθώ με τι είναι αυτό, τι νιώθω, να βυθίζομαι στον εαυτό μου, να κάνω μια ανάλυση, και να κάνω μια κάθαρση εάν το χρειάζομαι ή EFT. Άλλα χρειαζόμαστε και την ικανότητα μέσα στην καθημερινότητα για να μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τη ζωή να μπορούμε να αποσύρουμε την ενεργεία μας από αρνητικό συναίσθημα και να κατευθύνουμε αυτή την ενεργεία σε ένα θετικό. Τότε η άσκηση είναι, ότι νιώθω αυτό που νιώθω, νιώθω την ενεργεία που έχει δεσμευτεί με το συγκεκριμένο αρνητικό συναίσθημα και ρωτώ τον εαυτό μου τι είναι το αντίθετο θετικό συναίσθημα από αυτό. Τώρα κάθε ένας μπορεί να απαντήσει αλλιώς «Για μένα είναι το κουράγιο, για μένα είναι η γαλήνη, για μένα είναι η κατανόηση». Δεν έχει σημασία, δεν υπάρχει μια αντικειμενική απάντηση , μια σωστή απάντηση άλλα ρωτώ τι είναι το αντίθετο θετικό συναίσθημα από αυτό που νιώθω και αρχίζω να απολαμβάνω αυτό, να συγκεντρώνομαι σε αυτό και να συνδέω την ενεργεία μου με αυτό το αντίθετο θετικό συναίσθημα. Δοκιμάστε το. Δοκιμάστε το στην ζωή σας.

Εάν μπορείτε να είστε αρκετά συνειδητοί, να βλέπετε ότι έχετε παγιδευτεί μέσα σε μια ψευδαίσθηση , ότι είστε σε μια αρνητική ψευδαίσθηση δοκιμάστε αυτό το πράγμα. Τι είναι αυτό που νιώθω? Εντάξει νιώθω φόβο, νιώστε την ενεργεία του φόβου και ρωτήστε τον εαυτό σας «τώρα, τι είναι το αντίθετο θετικό συναίσθημα από αυτό?» και δοκιμάστε να αρχίσετε να συντονιστείτε με αυτό το αντίθετο θετικό συναίσθημα. Έχετε κάθε δικαίωμα να το κάνετε. Έχετε κάθε όφελος να το κάνετε. Τώρα, μπορεί να βρείτε μια αντίσταση μέσα στον εαυτό σας ή μια αντίσταση μέσα στους άλλους ακριβώς επειδή είμαστε εθισμένοι σε αυτά τα συναισθήματα. Εθισμένοι στο πόνο. Εθισμένοι στο φόβο. Αλλά είναι μια πολύ ωραία άσκηση να δοκιμάσετε το αντίθετο από αυτό που είναι αυτή τη στιγμή.

  1. Ένα άλλο κλειδί, μέσα στην δράση, που μπορεί ίσως να κόψει κάποιο αρνητικό συναίσθημα, είναι να ταυτιστούμε με τον άλλον. Εκεί που έχουμε κάποιο αρνητικό συναίσθημα, που έχει σχέση με κάποιο άλλο άνθρωπο, απλώς να φανταστώ έστω και για ένα λεπτό, ότι είμαι ο άλλος άνθρωπος. Ότι δεν είμαι εγώ. Να φανταστώ τι νιώθει, τι σκέφτεται, γιατί λειτουργεί με τον τρόπο που λειτουργεί, να ευρύνω το πεδίο της συνειδητότητας μου, από το να είμαι ταυτισμένος μόνο με μένα, και πως νιώθω και τι χρειάζομαι και να μπορώ να μπω στην θέση του άλλου. Τα περισσότερα προβλήματα, που έχουμε με τους ανθρώπους γύρω μας, είναι επειδή δεν κάνουμε αυτό. Δεν έχουμε την δυνατότητα να δούμε τι βιώνει ο άλλος σε μια περίπτωση, τι συναισθήματα μπορεί να έχει, τι μπλοκαρίσματα μπορεί να έχει, και αυτό ίσως είναι από τα μεγαλύτερα εμπόδια και στις σχέσεις μας και στην εξέλιξη μας. Όταν θα φτάσουμε κάποια μέρα στο βίωμα του αληθινού εαυτού μας δεν θα υπάρχει μια ιδιαίτερη σχέση με το δικό μας σώμα περισσότερο από τη σχέση μας με κάποιο άλλο σώμα. Όταν θα βιώσω την αληθινή μου φύση, με όλα τα άλλα σώματα θα έχω την ίδια σχέση που έχω με το δικό μου σώμα. Είμαι όλα. Όλο το πρόβλημα μας , όλες οι συγκρούσεις μας και ο φόβος μας και το πρόβλημα του ατόμου της κοινωνίας είναι ο εγκλωβισμένος του μέσα σε αυτό το συγκεκριμένο σώμα. Και η πεποίθηση ότι είμαι αυτό το σώμα, είμαι αυτή τη προσωπικότητα, πρέπει να προστατεύω αυτό το σώμα, πρέπει να προστατεύω αυτή τη προσωπικότητα, και όλα τα ανθρώπινα προβλήματα ξεκινάνε με αυτό το πράγμα. Να κάτι που μπορεί να μας κόψει παρά πολύ γρήγορα, χωρίς να κάνουμε πολύ ανάλυση. Να βάλουμε τον εαυτό μας στην θέση του άλλου. Να φανταστούμε ότι είμαστε ο άλλος. Είναι μια σημαντική τεχνική.
  2. Ένας άλλος τρόπος, μέχρι να γίνει αυτή η τελική μεταμόρφωση στο σύστημα πεποιθήσεων είναι να βρούμε τρόπους να διοχετεύουμε την ενέργεια μας καθημερινά. Αυτό μπορεί να σημαίνει κάποια δημιουργική δραστηριότητα, σαν ζωγραφική, ή χορό, ή κάποια μορφή διασκέδασης ή κάποια μορφή που διοχετεύω την ενέργεια μου σαν προσφορά εργασίας στους άλλους και ακόμα να κάνουμε μασάζ, ή πνευματική θεραπεία. Όλες αυτές οι δημιουργικές κινήσεις, οι κινήσεις που η δική μας ενέργεια συνδέετε με την ενέργεια των άλλων, μας ισορροπεί. Υπάρχουν άνθρωποι που είναι μπλοκαρισμένοι στην ζωή τους και εκτός από ανάλυση χρειάζονται θετικές δραστηριότητες.
  3. Ή χρειάζονται να κάνουν κάτι με την ζωή τους που τους δίνει νόημα. Υπάρχουν φορές που η λύση σε ένα άνθρωπο δεν είναι η ανάλυση αλλά η εργασία. Είναι να έχει μια εργασία που μπορεί να διοχετεύει τη ενεργεία του μέσα στην μέρα, που μπορεί να νιώθει χρήσιμος, που μπορεί να μην σκέφτεται τον εαυτό του όλη μέρα αλλά να σκέφτεται αυτό που κάνει . Για αρκετά άτομα αυτή είναι μια θεραπεία. Ίσως δεν έχουν αρκετή επαφή με το περιβάλλον και δεν έχουν επαφή με την ενεργεία τους γιατί δεν κάνουν κάτι στην ζωή τους. Είναι πολύ σημαντικό να έχουμε αυτό στον νου μας όταν θέλουμε να βοηθήσουμε κάποιον. Εργάζεται? Ξεκουράζεται? Διασκεδάζει? Υπάρχει ισορροπία στην ζωή του? Έχει καμία δημιουργική δραστηριότητα? Ή είναι όλο εργασία?

Δηλαδή χρειαζόμαστε για την ευτυχία μας όχι μόνο αυτογνωσία αλλά μια ισορροπημένη ζωή όπου έχουμε επαφή με τους άλλους, έχουμε επαφή με την δημιουργικότητα μέσα μας, επαφή με το λόγο ύπαρξης μας, παίρνουμε νόημα και αξία μέσα από την εργασία μας. Ο Victor Frankl ένας ψυχίατρος Ελβετός έχει δημιουργήσει το λόγο-θεραπεία. Αλλά λογοθεραπεία δεν είναι θεραπεία με το λόγο, είναι θεραπεία μέσα από το λόγο ύπαρξης. Ένας άνθρωπος δεν μπορεί να θεραπεύεται εάν δεν έχει λόγο ύπαρξης. Εάν δεν έχει συνδεθεί με κάτι που δίνει νόημα στην ζωή του. Τώρα τι μπορεί να δώσει νόημα στην ζωή τους ανθρώπου? Για πολλούς ανθρώπους νόημα ζωής είναι οι σχέσεις τους. Για πολλούς ανθρώπους νόημα ζωής είναι τα παιδιά του. Ή ο σύντροφος τους. Αυτό βεβαία μέχρι ένα βαθμό μπορεί να λύσει το πρόβλημα γιατί τα παιδιά θα μεγαλώσουν, και κάποια στιγμή ο σύντροφος του θα φύγει, ή εμείς θα φύγουμε, ένα από τα δυο. Εννοώ με την αποχώρηση από το υλικό σώμα ή με κάποιον άλλο τρόπο. Και ίσως χρειάζεται και άλλο νόημα ζωής εκτός από την σχέση, σαν την εξέλιξη, σαν την προσφορά, σαν την δημιουργία. Ένα μέρος της εργασίας του ψυχολόγου ή του συντονιστή είναι να τον βοηθήσει να δει τι συναισθήματα έχει και ποιες πεποιθήσεις δημιουργούν αυτά τα συναισθήματα. Να συνδέεται με το λόγο ύπαρξης του. Να συνδέεται με ένα τρόπο ζωής που του δίνει λόγο να ζήσει, λόγο να είναι ευτυχισμένος, λόγο να νιώθει χρήσιμος. Και αυτό μπορεί να είναι οι σχέσεις, μπορεί να είναι η εξέλιξη, μπορεί ναι είναι η προσφορά, και μπορεί να είναι η δημιουργικότητα. Να προσπαθήσω να βοηθήσω τον κάθε έναν να συνδέετε με κάποια τέτοια δραστηριότητα. Είναι σημαντικό μέρος της θεραπείας του ανθρώπου.

  1. Μια άλλη λύση, είναι εάν κάποιος είναι αναστατωμένος , να του ζητήσουμε να γράψει. «Κάτσε και γράψε αυτό που νιώθεις.» Γιατί γράφοντας αποκτάει μια διαύγεια. Το γράψιμο είναι μια πνευματική δραστηριότητα που κινητοποιεί ανώτερα επίπεδα του εγκέφαλου. Και αμέσως θα αρχίσουν να έρχονται οι απαντήσεις και οι λύσεις. Και εάν όχι απαντήσεις και λύσεις, τουλάχιστον εκτόνωση μέσα από το γράψιμο. Συνήθως όταν ολοκληρώνεται αυτή η εκτόνωση αρχίζουν να έρχονται από μέσα του, οι απαντήσεις και μια ισορροπία. Το γράψιμο είναι πάντα μια βοήθεια σε μια στιγμή που έχουμε κρίση. Όταν οποιοσδήποτε άνθρωπος κάποια στιγμή βρίσκετε σε μια κρίση, και δεν έχει κανέναν στον οποίο να μιλήσει, και να πάρει βοήθεια εκτός από το EFT που μπορεί να κάνει, ας δοκιμάσει να γράψει. Γράψτε αυτό που νιώθετε. Ξεκινήστε από όπου θέλετε. Νιώθω αυτό. Γράψτε για τα συναισθήματα του παρόντος. Και θα δείτε ότι αυτό το γράψιμο και θα εκτονώσει αυτό που νιώθετε αλλά και θα σας φέρει σε επαφή με λύσεις που υπάρχουν μέσα σας.
  2. Μια άλλη βοήθεια είναι να ζητήσουμε από τον άνθρωπο να προσπαθεί να συνδέεται με πνευματικές αλήθειες. Βασικές πνευματικές αλήθειες που αυτή τη στιγμή μπορεί να μην τις πιστεύει, ή μπορεί να τις πιστεύει αλλά δεν τις βιώνει, αλλά κάθε μας πρόβλημα στην ζωή είναι μια ευκαιρία να θυμηθούμε την αλήθεια. Ίσως έχουμε προβλήματα επειδή δεν θυμόμαστε την αλήθεια. Και ίσως έχουμε προβλήματα για να θυμηθούμε την αλήθεια. Και η αλήθεια είναι ότι είμαστε αιώνιοι, και η αλήθεια είναι ότι τα πάντα που συμβαίνουν μέσα στη ζωή μας συμβαίνουν για κάποιο λόγο, για κάποιο σοφό λόγο, είναι κάτι που περιέχει ακριβώς αυτό που χρειαζόμαστε για να μάθουμε το επόμενο μάθημα στη ζωή μας. Πάντα θα είναι στα μέτρα μας, δεν υπάρχει κάτι που συμβαίνει που είναι πέρα από τις δυνάμεις μας. Ίσως να είναι λίγο πιο πολύ, όπως ο άνθρωπος που σηκώνει βάρη πάντα θα προσθέσει κάτι που είναι λίγο ποιο βαρύ και δύσκολο αλλά δεν θα είναι ποτέ πέρα από τα μέτρα μας να το αντιμετωπίσουμε. Εδώ είναι απλώς ένα πεδίο μάθησης, ένα πείραμα, ένα πείραμα συνειδητότητας.

Ότι και να κάνουμε, και υγιεινή διατροφή να κάνουμε, και γιόγκα να κάνουμε και καλές πράξεις να κάνουμε, θα πεθάνουμε έτσι και αλλιώς, οπότε κάλο είναι να συμφιλιωθούμε με την ιδέα του θανάτου. Όλοι οι άλλοι που ξέρουμε θα φύγουν πριν ή μετά από μας. Όλοι οι άλλοι που ξέρουμε είναι αιώνιες συνειδητότητες και αυτοί έχουν μόνο αυτό που χρειάζονται και έχουν επιλέξει για την εξέλιξη τους και αυτοί έχουν ότι έχουμε εμείς στα μέτρα τους. Από τη στιγμή που μπορώ να θυμηθώ αυτά, οπωσδήποτε θα είμαι πιο ήρεμος άνθρωπος.

Οι αρχαίοι Έλληνες, παρ’ όλου που υπάρχουν ενδείξεις ότι αξιοποιήσανε και το διαλογισμό, κύριο εργαλείο τους ήταν η φιλοσοφία. Και φτάσανε, ή τουλάχιστον ο Σωκράτης και άλλοι, φτάσανε σε σημείο αταραξίας και απόλυτης ηρεμίας. Με τη γνώση και πιστεύοντας σε αυτή τη φιλοσοφία, ο Σωκράτης έφτασε στο σημείο ότι δεν υπάρχει θάνατος, ότι το σώμα είναι το εργαλείο της ψυχής και ότι όταν πεθαίνει, η ψυχή συνεχίζεται και για αυτό δεν φοβόταν καθόλου το θάνατο. Δεν φοβόταν καθόλου να πιεί το διαλυτήριο και να τελειώσει τη ζωή του. Δεν υπήρχε πρόβλημα γιατί ήταν σίγουρος. Η φιλοσοφία μέσα στην ζωή μας δεν πρέπει να είναι κάτι που είναι στα βιβλία που διαβάζουμε ή στα μαθήματα που παρακολουθούμε. Έχω ακούσει ανθρώπους να λένε σε μία κρίσιμή στιγμή «άσε τις φιλοσοφίες τώρα». Ή είναι αλήθεια ή δεν είναι. Πρέπει να αποφασίσουμε. Πρέπει να αποφασίσουμε ή αυτές οι φιλοσοφικές αλήθειες είναι αλήθειες ή δεν είναι. Εάν δεν είναι, τουλάχιστον να μην ασχοληθούμε με αυτές. Να μη τις διαβάζουμε και να μη τις λέμε. Δεν μπορεί να λέμε «να, είναι πολύ ωραίο» όταν διαβάζουμε το βιβλίο και μέσα στην καθημερινότητα να λέμε «άστα αυτά, εδώ είναι ο πραγματικός κόσμος». Ποιος πραγματικός κόσμος? Δεν υπάρχει πραγματικός κόσμος, είναι όλα μια ψευδαίσθηση. Τότε χρειάζεται σιγά-σιγα αυτή η λεγόμενη φιλοσοφία να είναι το σύστημα των πεποιθήσεων μας. Να μην έχουμε δυο συστήματα πεποιθήσεων, ένα για την καθημερινότητα και ένα για το μάθημα αυτογνωσίας και τις ώρες που διαβάζουμε το βιβλίο – δεν στέκει.

Ή να τις απορρίψουμε εντελώς, ή είναι αλήθεια και να τις εφαρμόσουμε. Ένα από τα δύο. Τώρα, θα βρείτε ότι πολλοί άνθρωποί, ίσως και εσείς, αυτές τις στιγμές δυσκολίας δεν θα θέλατε να ακούσετε τίποτα από αυτά. Και υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δεν θέλουν να ακούσουν καθόλου για αυτά. Και υπάρχουν στιγμές που χρειάζεται να το σεβόμαστε αυτό. Ειδικά όταν κάποιος έχει χάσει έναν αγαπημένο άνθρωπο δεν προσπαθώ να του πω τίποτα. «Θα τα πούμε σε τρεις μήνες, τέσσερεις μήνες, αυτή τη στιγμή ας βιώσεις το πόνο σου, ας εκτονώσεις το πόνο σου.» Δεν έχει νόημα. Η ενεργειακή αναστάτωση με την απώλεια του αγαπημένου είναι τόσο δυνατή που η πνευματική αλήθεια δεν μπορεί να λειτουργήσει. Τώρα υπάρχουν ψυχές που ακόμα είναι πολύ συνδεμένες πριν συμβαίνει κάτι τέτοιο και μπορούν. Και εσείς εάν ασχολείστε θα φτάσετε σε αυτό το σημείο. Ακόμα και αυτή τη στιγμή θα είναι τόσο δυνατή μέσα σας, η αλήθεια είναι αυτή, που θα είστε σαν δύο άτομα – ένα κομμάτι θα στεναχωρηθεί και ένα κομμάτι θα είναι πάρα πολύ ήρεμο ότι δεν συμβαίνει τίποτα. Είναι ακριβώς αυτό που πρέπει να συμβεί, όλα είναι καλά, είναι όλα φυσικά, αυτή είναι η φύση, αυτό είναι το πρόγραμμα, αυτό είναι αυτό που χρειάζεται και αυτή είναι η εξέλιξη μας.

  1. Τώρα, ίσως από όλα αυτά το πιο εύκολο και το πιο γρήγορο είναι οι αναπνοές και το EFT. Τι πιο άμεση μεταμόρφωση της ενέργειας του ανθρώπου. Επίσης όταν εξοικειωθείτε με τη μέθοδο Σεντόνα θα δείτε ότι και αυτό είναι χρήσιμο σε αυτές τις περιπτώσεις. Ίσως καθοδηγήσετε τον άνθρωπο να νιώθει αυτό που νιώθει, να δεχτεί αυτό που νιώθει, και να δοκιμάσει να αφήσει αυτό σαν ενέργεια να ρέει και να διαλύεται. Τότε η μέθοδος Σεντόνα σαν το EFT καμία φορά μπορεί να είναι πολύ βοηθητική την στιγμή που υπάρχει κρίση. Να σας θυμίσω ότι υπάρχει ένα διπλό βίντεο για το σεμινάριο για αυτό. Δείτε το, είναι σπουδαία και αυτή η μέθοδο.
  2. Και άλλη γρήγορη μέθοδος, που και αυτή ενσωματώνει μια αλλαγή αντίληψης, είναι Ακούγοντας τη Κάρδια όπου επίτηδες δέχομαι από μέσα μου, από το χώρο της καρδιακής ενέργειας μια άλλη αντίληψη για αυτό που μέχρι τώρα με αναστατώνει. Είναι πάρα πολύ απλό. Και μπορείτε να πάρετε κάποια από τα CD που υπάρχουν με αυτή την άσκηση και να την δοκιμάσετε. Συγκεκριμένα υπάρχει CD που λέγετε «ακούγοντας την καρδιά» και έχει τρεις ασκήσεις. Τι κάνουμε? Είμαστε αναστατωμένοι, είμαστε συγχυσμένοι, μπερδεμένοι, να ξέρετε ότι δεν είναι μόνο για αρνητικά συναισθήματα, διδάσκεται και σε χώρους επαγγελματικούς, σε τράπεζες και εταιρίες, για να έχουν περισσότερη απόδοση στην εργασία τους. Περισσότερη διαύγεια. Και τι κάνουμε? Φέρνουμε στο νου μας αυτό που μας προβληματίζει, που είναι ένα συναίσθημα ή ένα πρόβλημα που θέλουμε να λύσουμε, συγκεντρωνόμαστε σε αυτό και παρατηρούμε τι νιώθουμε, δεχόμαστε ότι νιώθουμε, νιώθω φόβο, νιώθω σύγχυση, νιώθω θυμό, νιώθω ζήλια, νιώθω απόρριψη, ότι νιώθω. Το δέχομαι αυτό.

Μετά πάω στο δεύτερο βήμα που είναι πολύ απλό εισπνέοντας νιώθω ότι παίρνω φως, ενέργεια σε μια τρύπα στο κέντρο το στήθος και με την εκπνοή ότι εκπνέω από το ηλιακό πλέγμα (ή από το πάνω μέρος του κεφαλιού) και το κάνω αυτό 3 με 5 λεπτά. Αυτό είναι κάτι που μπορείτε να οδηγήσετε έναν άνθρωπο στο τηλέφωνο όταν έχει μια κρίση, δεν είναι δύσκολο, να εισπνεύσω μέσα από το στήθος, να εκπνεύσω μέσα από το ηλιακό πλέγμα. Το κάνει 3 με 5 λεπτά.

Μετά, τρίτο βήμα λέμε «Τώρα φέρε το νου σου κάποιον ή κάτι που όταν το σκέφτεσαι νιώθεις αγάπη ή ευγνωμοσύνη». Μπορεί να είναι το παιδί, μπορεί να είναι ο σύντροφος, γονιός, μπορεί να είναι μια έκφραση του Θεού, μπορεί να είναι ένα μέρος της φύσης, η θάλασσα, ένα κομμάτι μουσική, ότι δημιουργεί μέσα μας μια αλλαγή δόνησης. Επικεντρωνόμαστε σε κάποιον που αγαπάμε ή σε κάτι για το οποίο νιώθουμε ευγνωμοσύνη για 3 ως 5 λεπτά και μετά λέμε στον άνθρωπο «Τώρα φέρε στο νου σου το πρόβλημα αυτό που σε απασχόλησε στην αρχή και να δεχτείς από μέσα σου, και ιδιαίτερα από το χώρο της καρδιάς, έναν άλλο τρόπο να το αντιληφτείς και να το αντιμετωπίζεις.» Έχουμε δημιουργήσει τώρα μια άλλη συχνότητα όχι μόνο στην καρδιά αλλά και στον εγκέφαλο και αυτή είναι η μεγάλη ανακάλυψη του Ινστιτούτο HeartMath από το οποίο έρχεται αυτή η τεχνική, από μια ομάδα καρδιολόγων στην Αμερική, στη Καλιφόρνια, που δημιούργησε τη τεχνική αυτή και παρατήρησαν ότι με την αναπνοή και με το να φέρνουμε επίτηδες το νου μας στο αίσθημα της αγάπης, ή της ευγνωμοσύνης, φέρνοντας σαν συγκεκριμένο ερέθισμα άνθρωπο ή κατάσταση που μας βοηθά να νιώθουμε αγάπη και ευγνωμοσύνη επιδρά στον εγκέφαλο.

Ξέρουμε όλοι ότι ο εγκέφαλος επιδρά στην κάρδια, αλλά δεν ξέραμε μέχρι πριν από μερικά χρόνια ότι η λειτουργία της καρδιάς επιδρά στον εγκέφαλο. Και αλλάζει εάν θέλετε την συχνότητα, τις λειτουργιές του εγκέφαλου και την επικοινωνία μεταξύ του δεξιού και του αριστερού ημισφαίριου του εγκεφάλου. Έχω τώρα και δέχομαι εδώ έναν άλλο τρόπο και δεν λέμε ποιο τρόπο, και αυτό είναι το ωραίο με την άσκηση αυτή γιατί οργανικά από μέσα του ο άνθρωπος βιώνει διαφορετικά την κατάσταση. Ίσως με κατανόηση, ίσως με περισσότερη εσωτερική ασφάλεια, ίσως με περισσότερη αυτοπεποίθηση, κάτι αλλάζει όταν το σκεφτόμαστε από το χώρο της καρδιάς και όταν έχουμε δημιουργήσει το αίσθημα της αγάπης. Είναι πολύ αποτελεσματική η τεχνική.

Έχουμε τρεις πολύ χρήσιμες τεχνικές για την αντιμετώπιση κρίσεων και αρνητικών συναισθημάτων στο παρόν. Το EFT, μέθοδος Σεντόνα και Ακούγοντας την Καρδιά που στα αγγλικά εάν πρέπει να το εξερευνήσετε στο ιντερνέτ λέγεται freeze frame που σημαίνει να παγώνεις μια εικόνα. Έρχεται από την ορολογία του κινηματογράφου που παγώνεις την εικόνα που σε αναστατώνει, τη κοιτάς, αλλάζεις την ενεργεία σου, με την αναπνοή και την αγάπη, και το ξανακοιτάς. Και το ξανακοιτάς έχοντας αλλάξει τη κατάσταση του νου και του σώματος. Από όλα αυτά θα έλεγα η αναπνοή, το EFT, η Σεντόνα και Ακούγοντας την Καρδιά είναι οι 4 βασικές τεχνικές για την αντιμετώπιση των συναισθημάτων στο παρόν. Μερικά από αυτά εκτός από να μειώσουν την ένταση των αρνητικών συναισθημάτων στο παρόν, φέρνουν επίσης ανακάλυψη και φέρνουν επίσης αλλαγή αντίληψης. Τώρα, θα μπορέσετε να προχωρήσετε σε EFT με επιλογές εάν κρίνετε ότι ο άνθρωπος μπορεί ή το BSFF ή το ΤΑΤ όπου είναι λίγο ποιο περίπλοκα όταν τα μαθαίνετε.

  1. Να προσθέσω κάτι σε αυτό, εάν γνωρίζετε shiatsu, ή ρεφλεξολογία, ή πνευματική θεραπεία, ή ρέϊκι, ή κάποια μορφή αλλαγής ενεργείας στον άνθρωπο, αυτό πάντα μπορεί να είναι χρήσιμο να συντονιστεί όταν αντιμετωπίζετε κάποιον που έχει σοβαρά προβλήματα. Όχι ότι θα αναλάβετε να κάνετε μασάζ κάθε εβδομάδα αλλά για την αντιμετώπιση μια συγκεκριμένης κατάστασης μπορώντας να χρησιμοποιήσετε τα χέρια σας, να αλλάξετε την ενέργεια του ατόμου έστω και κάνοντας λίγο μασάζ στο κεφάλι του ή στον αυχένα του μπορεί να αλλάξει σημαντικά η κατάσταση του. Είναι σημαντικό εργαλείο να έχετε. Εάν δεν έχετε το χρόνο και την διάθεση να ακολουθείσετε ένα τέτοιο δρόμο, γιατί είναι και άλλα μαθήματα αυτά, υπάρχει το DVD για το shiatsu που μπορείτε να πάρετε και να μάθετε ικανοποιητικά το μασάζ και ιδιαίτερα το τέλος του DVD που είναι το μασάζ του κεφαλιού. Ένα μασάζ στο κεφάλι όταν κάποιος είναι συγχυσμένος πάντα φέρνει κάποιο αποτέλεσμα. Να έχετε στο νου σας ότι είναι χρήσιμο να έχετε αυτή τη γνώση. Κάτι που θέλετε να ρωτήσετε ή να πείτε?

Ερώτηση: «Εάν κάνουμε ΕΦΤ, αντί να το κάνουμε στον άλλον, να τον φανταστούμε και να το κάνουμε, δεν επεμβαίνουμε επάνω στον άλλον?»

Εάν ο άλλος λέει «Θέλω βοήθεια, αλλά δεν μπορώ να το κάνω είμαι συγχυσμένος» τότε μας δίνει την άδεια να το κάνουμε. Εάν απλώς θέλουμε να ισορροπηθεί η ενεργεία του άλλου νομίζω ότι πάντα έχουμε το δικαίωμα αυτό. Δεν έχουμε το δικαίωμα να επιβάλουμε στον άλλον να θέλει κάτι ή να μην θέλει κάτι αλλά για να βοηθήσουμε να ισορροπήσει η ενεργεία του άλλου και να είναι ήρεμος νομίζω ότι έχουμε το δικαίωμα αυτό. Τώρα, αυτό θα λειτουργήσει μάλλον περισσότερο όταν υπάρχει μια ενεργειακή σύνδεση, δηλαδή εάν το κάνουμε για το παιδί μας , για τον σύντροφο μας, για το γονιό μας, πιθανόν να έχει περισσότερο αποτέλεσμα από το να το κάνουμε για κάποιο ξένο. Επίσης οι άνθρωποι το έχουν κάνει για τα ζώα τους, για σκυλιά και γάτες ή άλογα. Και υπάρχουν άνθρωποι στην Αμερική που ειδικεύουν στο EFT για τα ζώα. Κάνουν πάνω στα άλογα, πάνω στα σκυλιά, επειδή τα ζώα επίσης έχουν τους μεσημβρινούς του βελονισμού και το ζώο όταν έχει το συναίσθημα ή την ταραχή, είναι συνδεδεμένο με αυτό, δεν είναι σαν εμάς που αποκοβόμαστε από αυτό.

===================

Στο κεφάλαιο 11 μιλήσαμε για διάφορους τρόπους να πάμε βαθύτερα και είχαμε πει για το ημερολόγιο για το ερωτηματολόγιο και σας ζήτησα να απαντήσετε αυτό το βαθύ ερωτηματολόγιο σήμερα. Και μετά είπαμε για επιστολές ή επικοινωνία με ένα συναίσθημα. Εδώ υπάρχουν δυο ασκήσεις που θα ήθελα να ερευνήσουμε σήμερα. Η πρώτη είναι ένα γράμμα από μας προς ένα συναίσθημα που θα επιλέξετε εσείς . Μετά να κάνετε ενεργητική ακρόαση επάνω σε αυτό που γράψατε.

Σκεφτείτε τι θα θέλατε να πείτε εκ μέρους της κεντρικής προσωπικότητας, εκ μέρους του εαυτού σας, προς το μέρους του εαυτού σας που τείνει κατά καιρούς να έχει αυτό το συναίσθημα είτε λέγεται άγχος, είτε λέγεται φόβος, είτε λέγεται θυμός ή αδικία ή αδυναμία ή απόρριψη ή ζήλια ή κατάθλιψη. Οποιοδήποτε συναίσθημα. Ένα γράμμα από σας σαν κεντρική προσωπικότητα προς το συναίσθημα, ή ελαφρά διαφορετικά, προς το μέρος του εαυτού σας που τείνει να έχει αυτό το συναίσθημα.

 

 

Απομαγνητοφώνηση Μάθημα 6

Απομαγνητοφώνηση Μάθημα 6

Θα συζητήσουμε την αντίσταση που έχουν οι άνθρωποι και στις ομάδες, και στα προσωπικά ραντεβού, και γενικά στην ζωή τους, για να γίνουν καλά.

Πριν προχωρήσουμε σε αυτό θα ήθελα να περιγράψω τους τύπους των ανθρώπων που θα έρθουν σε εσάς, είτε σε ομάδες είτε σε προσωπικά ραντεβού.

Ο πρώτος τύπος είναι ο άνθρωπος που τον έπεισαν, τον πίεσαν οι άλλοι ή κάποιος άλλος για να έρθει. Προσωπικά σε αυτό είμαι αντίθετος. Συνήθως εγώ αποκλείω αυτή την περίπτωση από την αρχή.

Αν κάποιος για παράδειγμα μου λέει, «μπορείς να δεις το παιδί μου;» Εγώ τότε απαντώ, «ευχαρίστως ας μου τηλεφωνήσει όμως το ίδιο το παιδί». Γιατί η διαδικασία αυτή, είναι πιεστική για τον άλλον, και χάσιμο του χρόνου μας για έναν άνθρωπο που δεν θέλει να έρθει.

Η μια κατηγορία λοιπόν είναι εκείνοι που έρχονται υπό πίεση από άλλους ανθρώπους. Βέβαια δεν μπορούμε να αποκλείσουμε κάτι καλό να γίνει από αυτή την προσπάθεια, μπορεί ο άνθρωπος παρά την αντίσταση του, μέσα από την συζήτηση να αλλάξει στάση, και διάθεση, ωστόσο δεν πιστεύω ότι μπορείτε να έχετε μια μακρόχρονη εργασία με κάποιον ο οποίος έρχεται αλλά επειδή έχει υποστεί πίεση από άλλον.

Μπορεί να έρθει μια, δυο η και τρείς φορές, και αν κάτι δεν αλλάξει μέσα του θα σταματήσει.

Η δεύτερη κατηγορία, είναι εκείνοι που απλώς θέλουν να μιλάνε για το πρόβλημα τους, αλλά δεν θέλουν λύσεις. Αυτό που χρειάζονται είναι να μιλούν μόνο για αυτό.

Τώρα, εδώ εσείς θα αποφασίσετε αν θέλετε να παίξετε αυτό τον ρόλο. Τουλάχιστον την δεύτερη ή την τρίτη φορά, θα πρέπει να καθίσετε να μιλήσετε με τον άνθρωπο αυτόν, για να διαπιστώστε αν όντως θέλει μόνο να περιγράφει τα προβλήματα του. Ίσως παίρνει κάτι από αυτό, χωρίς να το αναλύσει και χωρίς να θέλει να κάνει κάτι σχετικά με αυτό ώστε να το αλλάξει. Νομίζω το έχετε βιώσει αυτό οι περισσότεροι.

Η τρίτη κατηγορία είναι οι άνθρωποι που έρχονται επειδή θέλουν μια αλλαγή στην ζωή τους, αλλά δεν θέλουν να κάνουν κάτι για αυτό. Δηλαδή δεν θέλουν να κάνουν ανάλυση δεν θέλουν να κάνουν E.F.T, δεν θέλουν να κάνουν διάφορες ασκήσεις, όπως να γράφουν τα συναισθήματα τους. Θα ήθελαν να κάνουν μια αλλαγή αλλά δεν θέλουν να προσπαθήσουν οι ίδιοι για αυτήν. Μένουν μόνο σε ότι γίνεται μέσα στην συζήτηση μας.

Είναι δεκτό και σεβαστό ως κατάσταση που επιλέγει ο ίδιος ο άνθρωπος, πολλοί ψυχολόγοι λειτουργούν και έτσι, με βάση τις απαιτήσεις και τις ανάγκες του πελάτη – ασθενή. Εμείς έχουμε μια διαφορετική νοοτροπία (λόγω ότι δεν είμαστε νοσοκομείο) ότι κάτι χρειάζεται, να κάνει και ο άνθρωπος που ασχολούμαστε να τον βοηθήσουμε, να συνεργάζεται για να βοηθηθεί, δηλαδή μέσα στην εβδομάδα να έχει κάνει κάτι και εκείνος, όπως E.F.T, ή να κάνει ασκήσεις να γράψει για τα συναισθήματα του, ή να σκεφτεί κάποια πράγματα που θα μοιραστεί μαζί μας που θα βελτιώσουν την ζωή του και την ψυχολογία του.

Η τέταρτη είναι μια άλλη κατηγορία ανθρώπων, που θέλουν αλλαγή, και είναι διατεθειμένοι να κάνουν κάποια προσπάθεια.

Η πέμπτη κατηγορία ανθρώπων είναι εκείνοι που θέλουν πραγματικά μια αλλαγή και είναι έτοιμοι να κάνουν μεγάλη προσπάθεια στην ζωή τους για να την αλλάξουν.

Η έκτη είναι μια άλλη κατηγορία ανθρώπων που δεν έχουν κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα στην ζωή τους, αλλά απλώς θέλουν να εξελιχθούν ακόμα περισσότερο ως άνθρωποι. Ή θέλουν να πετύχουν κάποιους στόχους. Δεν μπορούμε να πούμε ότι ο άνθρωπος έρχεται επειδή είναι δυστυχισμένος, απλώς θέλει να κάνει κάτι περισσότερο από αυτό που κάνει αυτήν την στιγμή, είτε οικονομικά είτε επαγγελματικά, είτε για τις σχέσεις του, είτε πνευματικά

Τώρα τι κάνουμε εμείς, κατά αρχάς είναι δική σας απόφαση, πως νιώθετε, αν μπορείτε με χαρά να δεχτείτε μια φορά την εβδομάδα είτε στην ομάδα σας είτε ατομικά σε προσωπικό ραντεβού ένα άνθρωπο που έρχεται από πίεση, ή θέλει απλώς να μιλάει για το πρόβλημα του, και δεν θέλει να κάνει τίποτα για αυτό, δεν θέλει να αλλάξει η κατάσταση του, μπορείτε να το κάνετε. Δεν υπάρχει βέβαια κανένας νόμος που λέει ότι δεν θα κάνει καλό. Μπορεί αυτός ο άνθρωπος να χρειάζεται εκείνο το διάστημα μόνο αυτό, αποδοχή. Κάποιον που απλώς θα τον ακούσει και θα τον δέχεται, αν πληρώνεστε θα προσφέρετε μια πληρωμένη παρέα, είναι και αυτό μια υπηρεσία που μπορεί να προσφέρει κάποιος σε κάποιον που το χρειάζεται.

Εγώ προσωπικά δυσκολεύομαι σε αυτό λόγω χρόνου, και με βάση τα ιδανικά που έχω, προτιμώ να μην το κάνω. Προτιμώ να εργάζομαι μόνο με ανθρώπους που δείχνουν ότι έχουν κάποια διάθεση να αλλάξουν. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνεται έτσι. Είναι εντελώς προσωπική σας απόφαση, πόσο χρόνο έχετε; Τι χημεία έχετε και ίσως να περνάτε και εσείς καλά με αυτόν τον άνθρωπο, ίσως περνάει καλά εκείνος με εσάς, και βέβαια εδω έρχεται και το ερώτημα, πόσο αρχίζω να τον πιέζω και να τον σπρώξω να αλλάξει μέσα του και πόσο όχι. Είναι καθαρά δική σας απόφαση.

Μερικοί έχουν ανάγκη να υποφέρουν περισσότερο από κάτι, για να νιώσουν το κίνητρο να αλλάξουν. Και με τον χρόνο αν αυτό το πρόβλημα αρχίζει να επιδεινώνεται, η όρεξη του, η διάθεση του για αλλαγή πιθανόν να αυξηθεί. Σε όλη αυτήν την διάρκεια είναι σημαντικό για τον άνθρωπο που έχουμε απέναντι μας, πίσω από αυτό το μελόδραμα, πίσω από αυτά τα προβλήματα, ή πίσω από αυτή την ιστορία του ανθρώπου, ή όποια αδυναμία πιστεύει ο άνθρωπος ότι έχει, ή όποια αδυναμία εκφράζει ότι έχει, ή προγραμματίσει στην ζωή του, ότι πίσω από αυτό υπάρχει η θεία συνειδητότητα.

Είναι πολύ σημαντικό να διατηρήσετε αυτή την επίγνωση, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα έχετε συμπόνια και κατανόηση για την προσωπικότητα του, και για τις πεποιθήσεις που έχουν δημιουργηθεί μέσα του. Να υπάρχει και σεβασμός και κατανόηση. Αλλά συγχρόνως χρειάζεται να θυμηθείτε ότι υπάρχει κάτι πολύ πιο δυνατό πίσω από αυτή την προσωπικότητα, ακόμα και από όσο ο ίδιος φαντάζεται. Ακόμα όταν δεν μιλάμε για αυτό, μόνο το γεγονός ότι εμείς το θυμόμαστε αυτό ενεργοποιείται.

Η ψυχιατρική έχει την τάση να βάζει μια σφραγίδα στο μέτωπο του ανθρώπου, π.χ ότι είναι αγχώδης ή ότι πάσχει από μανιοκατάθλιψη, κ.α Έτσι και ο ίδιος ο άνθρωπος το παίρνει αυτό ως δεδομένο με βάση τι ορίζει η ψυχιατρική για την εκάστοτε διάγνωση. Την υιοθετεί και περιορίζει τον εαυτό του μέσα στην περιγραφή που έχει ακούσει για την περίπτωση του. Βέβαια δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος αυτός δεν έχει πρόβλημα, αλλά πίσω από αυτό το πρόβλημα υπάρχει μια ψυχή, υπάρχει μια θεία δύναμη, που μπορεί εμείς να καταφέρουμε να αγγίξουμε, και να προσεγγίσουμε ακριβώς αυτό.

Τώρα, αν κάποιος δεν θέλει να αλλάξει, καμιά φορά το πρόβλημα είναι και δικό μας. Εμείς νιώθουμε αγανάκτηση, εμείς νιώθουμε αρνητικά επειδή δεν μπορούμε να έχουμε κάποιο αποτέλεσμα, και πολλές φορές το πρόβλημα δεν ανήκει στον άλλον άνθρωπο αλλά ανήκει στον συντονιστή, ο οποίος τσαντίζεται που ο άλλος όλο φλυαρεί και αποφεύγει να κοιτάζει το πρόβλημα του, δεν θέλει να δει τι του συμβαίνει, και τότε πρέπει να δουλέψει με τον εαυτό του και ο συντονιστής, πρέπει να δει το δικό του πρόβλημα, ο άλλος αυτό θέλει να κάνει. Τώρα αυτό είναι ακόμα χειρότερο και ακόμα πιο οδυνηρό όταν έχουμε προσωπική σχέση με τον άλλον άνθρωπο, όταν είναι παιδί μας, ή ο σύντροφος μας, και ξέρουμε πάρα πολύ καλά ότι υπάρχουν λύσεις και τρόποι για τον άνθρωπο αυτόν για να νιώθει καλύτερα και έχει πλήρη άγνοια και άρνηση να μην εφαρμόσει τίποτα από αυτά, αλλά πλέον είναι δικό μας το πρόβλημα που υποφέρουμε και ίσως και να θυμώνουμε επειδή κάποιος με τον οποίο είμαστε ταυτισμένοι, δεν θέλει να αλλάξει και δεν θέλει να κάνει κάτι πάρα πολύ απλό πολλές φορές που θα τον βοηθήσει στην υγεία του ή στην ψυχολογία του. Και επειδή είμαστε συναισθηματικά ταυτισμένοι με τον άνθρωπο αυτόν είμαστε μάλλον οι τελευταίοι που μπορούμε να τον βοηθήσουμε. Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι σημαντικό να παραπέμπεται το άτομο σε άλλον ειδικό, ψυχολόγο ή συντονιστή, γιατρό ή όποιος είναι αυτός που είναι αρμόδιος για να πάρει βοήθεια. Γιατί όταν εμείς έχουμε συναισθηματικό συμφέρον τα κίνητρα μας δεν είναι εντελώς αγνά, δεν είμαστε εντελώς αντικειμενικοί, θέλουμε να αλλάξει για να νιώθουμε και εμείς καλύτερα. Και ο άλλος το καταλαβαίνει αυτό και αντιδρά, αντιστέκεται περισσότερο και νιώθει πίεση.

Σε μερικές από αυτές τις περιπτώσεις όπου οι άνθρωποι δεν έχουν πολλή διάθεση να αλλάξουν, θα έχουν καταφύγει σε εθιστικές ουσίες, μπορεί να είναι αλκοόλ, μπορεί ναρκωτικά, ηρεμιστικά. Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι συνήθως οι εθισμοί, αυτά τα προβλήματα, δεν λύνονται με απλή ενεργητική ακρόαση. Θέλει μια ολοκληρωμένη προσέγγιση που αν είναι με ναρκωτικά, συνήθως, σχεδόν πάντα, χρειάζεται να μπει σε ένα πρόγραμμα. Εμείς μπορούμε να τον στηρίξουμε παράλληλα με το πρόγραμμα συμπληρωματικά αν δεν μένει μέσα, αλλά το καλύτερο είναι να μένει μέσα, σε κάποιο ίδρυμα επειδή και οι άλλοι που μένουν εκεί είναι χρήστες της ουσίας αυτής ή έχουν κάποιο εθισμό. Υπάρχουν ειδικά προγράμματα για τους ανθρώπους για να απελευθερωθούν από την αυτή την εξάρτηση. Είναι δύσκολο για εμάς να βοηθήσουμε απλώς με την ενεργητική ακρόαση και ο λόγος είναι ότι εξαπατά τον εαυτό και εμάς, και δεν καταλαβαίνει ότι μας κοροϊδεύει και την ώρα που εργάζεται πάνω σ ένα θέμα πιστεύει πράγματι αυτά που λέει, και σε αυτά που συμφωνεί, και κάθε ώρα βγαίνει ένας άλλος εαυτός. Ο άνθρωπος χρειάζεται να είναι αποκλεισμένος από την ουσία που θέλει να πάρει, αυτά τα προγράμματα συνήθως αποτελούνται από τα 12 βήματα των ανωνύμων αλκοολικών, όπου ο άνθρωπος αναγνωρίζει την αλήθεια για την αδυναμία του και την ανικανότητα σε σχέση με την συγκεκριμένη ουσία, δέχεται ότι χρειάζεται βοήθεια από μια ανώτερη δύναμη, και ανήκει σε μια ομάδα ανθρώπων που όλοι αναζητούν τις ίδιες λύσεις. Δεν μπορούμε εμείς να λύσουμε τέτοια προβλήματα, ωστόσο μπορούμε να δώσουμε συμπαράσταση και εκεί που θα μπορούσαμε να δώσουμε έμφαση σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η αυτοπαραδοχή, γιατί συνήθως αυτό είναι η ρίζα του προβλήματος αυτών των ανθρώπων. Υπάρχει έλλειψη αυτοπαραδοχής και η δεύτερη έμφαση που θα έδινα είναι στο κίνητρο να βρει λόγο ζωής, λόγο ύπαρξης. Κάτι σημαντικό που θέλει να κάνει με την ζωή του. Κάποιο ενδιαφέρον, κάποιο σκοπό, κάποιο επάγγελμα. Και η εργασιοθεραπεία σε αυτές τις περιπτώσεις βοηθάει.

Όσο αφορά εκείνους που θέλουν να αλλάξουν αλλά έχουν και μια αντίσταση μέσα τους, δηλαδή, θέλουν και δεν θέλουν, και τώρα θα μιλήσουμε για τις μορφές της ψυχολογικής αντιστροφής.

Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΕΞΕΛΙΞΗ,ΑΛΛΑΓΗ, ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

 

 

Εδώ σε ένα σκίτσο βλέπουμε έναν άνθρωπο, ένα πρόσωπο δυστυχισμένο που έρχεται σε εμάς επειδή επιθυμεί αλλαγή. Ποια όμως είναι τα εμπόδια για αυτή την αλλαγή;

Ένα εμπόδιο είναι η αντίδραση προς την πίεση ή τον έλεγχο από άλλους, δηλαδή, αν κάποιος άλλος τον πιέζει να κάνει την αλλαγή αυτή, εκείνος αντιδρά. Δήθεν αυτό σημαίνει ότι είναι ελεύθερος αλλά στην ουσία τον εμποδίζει να πραγματοποιήσει αυτό που ο ίδιος προσπαθεί να πραγματοποιήσει. Την ίδια την αλλαγή που θέλει να κάνει στην ζωή του την αρνείται σαν ψεύτικη ελευθερία και καμιά φορά ακόμα περισσότερο σαν εκδίκηση και τιμωρία προς τους γονείς, ή προς τον άνθρωπο που το παροτρύνει σε αυτή την αλλαγή. Συνήθως είναι οι γονείς. Αλλά μπορεί να είναι και ο/η σύντροφος αλλά μπορεί να είμαστε και εμείς, για αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό η ευθύνη για την αλλαγή, η επιθυμία για την αλλαγή, να προέρχεται από τον ίδιο τον άνθρωπο. Αν νιώθει και με εμάς έτσι, αν μας βάζει στον ρόλο του γονιού στον οποίο αντιστέκεται, ή θα παίξει παιχνίδια αντίστασης μαζί μας, ή θα συμφωνήσει πάντα μαζί μας, και δεν θα τηρήσει τίποτα από ότι συμφώνησε να κάνει. Για αυτό χρειάζεται προσοχή και να μην πάρουμε την θέση ότι είμαστε υπεύθυνοι ή ότι εμείς έχουμε κάποια επένδυση για αυτή την αλλαγή.

«Εσύ θέλεις την αλλαγή; Γιατί την θέλεις; Τι θα κερδίσεις; τι θα χάσεις; Θα χαρώ αν βρεις την ευτυχία σου, αλλά το θέμα είναι δικό σου.» Το πρώτο εμπόδιο για τους ανθρώπους να πάνε εκεί που θέλουν είναι η ψευδαίσθηση της ελευθερίας, επειδή το εκλαμβάνουν ως πρέπει, πρέπει να κόψω το τσιγάρο, πρέπει να χάσω βάρος, πρέπει να απελευθερωθώ από κάτι, από την στιγμή που υπάρχει το πρέπει θα υπάρχει πάντα μια αντίσταση. Να προσέξουμε να μην μπούμε στον ρόλο του γονιού η του δασκάλου. Το σωστό είναι να ακούσει το «πες μου τι θέλεις εσύ» «Είμαι εδώ για εσένα» «Είμαι εδω να σε βοηθήσω με αυτό που θέλεις εσύ».

Δεύτερο εμπόδιο εδω είναι η αδράνεια, η αντίσταση λόγω της συνήθειας, ότι έχουμε συνηθίσει αυτό που έχουμε βιώσει έως τώρα και οποιαδήποτε άλλη αλλαγή είναι δυσάρεστη, παρόλο που εκεί που θα πάμε είναι πιο ευχάριστο και πιο θετικό από εδώ που είμαστε. ”Το γνωστό δυσάρεστο είναι προτιμότερο από το άγνωστο ευχάριστο” Για πάρα πολλούς ανθρώπους ισχύει ότι προτιμούν να μείνουν εκεί που βρίσκονται, υπάρχει μια αδράνεια, ή συνήθεια, ή ταύτιση, με ένα ρόλο ή με ένα πρόγραμμα, και υπάρχει ο φόβος να φύγουν από αυτό, να μην είναι δυστυχισμένοι, να μην είναι θυμωμένοι, να μην έχουν αυτό το πρόβλημα.

Το τρίτο εμπόδιο που βλέπουμε εδώ είναι άλλες επιθυμίες. Θέλει ο άνθρωπος να κάνει μια αλλαγή αλλά έχει άλλες επιθυμίες που τον οδηγούν στην αντίθετη κατεύθυνση, παράδειγμα- θέλω να σταματήσω το τσιγάρο αλλά θέλω, επιθυμώ και να καπνίζω, θέλω να χάσω βάρος αλλά επιθυμώ και το φαγητό. Δηλαδή θέλω κάτι αλλά θέλω και κάτι άλλο που αυτά συγκρούονται με αυτό, θέλω να δώσω χρόνο στην οικογένεια μου αλλά έχω μεγάλη ανάγκη να δώσω και χρόνο στην εργασία μου.

Δηλαδή έχω συγκρούσεις αναγκών και επιθυμιών. Σε αυτήν την περίπτωση η δική μας εργασία είναι να βοηθήσουμε τον άνθρωπο αυτόν να ξεκαθαρίσει στο νου του αυτές τις δύο προσωπικότητες, δηλαδή τι θέλει το ένα κομμάτι του εαυτού του, και για ποιό λόγο το θέλει. Και τι θέλει το άλλο κομμάτι. Ένα κομμάτι του είναι αυτό που τον φέρνει κάθε εβδομάδα στην ομάδα μας, ή στο ραντεβού, θέλει να κάνει κάποια αλλαγή, όταν φεύγει από εκεί όμως, ένα άλλο κομμάτι του θέλει κάτι άλλο. Αντίθετο από την αλλαγή.

Και στις τρείς αυτές περιπτώσεις, μετά από την ενεργητική ακρόαση, μπορούμε να κάνουμε ή ψυχόδραμα, ή διάλογο που θα μάθετε, ή που έχετε κάνει κάποια στιγμή μέσα στα σεμινάρια, που ο άνθρωπος μιλάει με τον εαυτό του. Συνήθως βάζουμε δύο καρέκλες και θα πούμε στον άνθρωπο να επιλέξει σε ποια καρέκλα θα κάθεται ποιο κομμάτι του εαυτού του, π.χ το κομμάτι που αντιστέκεται κάθεται εδώ ή εκεί, και ποιό κομμάτι είναι που θέλει την αλλαγή, ο άνθρωπος σηκώνεται αλλάζοντας θέσεις και μιλάει από την μία θέση και απαντά από την άλλη, και εμείς έχουμε την ευκαιρία τότε να ακούσουμε τις δύο όψεις που υπάρχουν μέσα του. Μετά εμείς μπορούμε να πάρουμε μία από τις δύο θέσεις και να κάνουμε ενεργητική ακρόαση στην μια προσωπικότητα εκ μέρους της άλλης προσωπικότητας κάνοντας ψυχόδραμα. Έχοντας πάρει την θέση του κομματιού που θέλει ή δεν θέλει την αλλαγή και κάνουμε ερωτήσεις.

Εκτός από αυτό υπάρχουν οι φόβοι της αλλαγής, και αυτοί οι φόβοι όπως καταλαβαίνετε δημιουργούν την ψυχολογική αντιστροφή. Είναι τα λεγόμενα ”κρυφά οφέλη” ή ”ψευδή οφέλη’‘ το να έχω ένα πρόβλημα γιατί δεν με συμφέρει να γίνω καλά.

Αν γίνω καλά ίσως δεν θα με προσέχουν και δεν θα μου δώσουν σημασία και αγάπη. Αυτό είναι ίσως από τα πρώτα. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν είχαν την αγάπη και την προσοχή στην μικρή ηλικία και έμαθαν ότι θα τα έχουν μόνο αν έχουν πρόβλημα. Ότι οι άλλοι θα τους προσέχουν, και άλλοι άνθρωποι που μάθανε ότι εφόσον δεν μπορούν να έχουν την προσοχή με το να είναι καλά παιδιά, μπορούν να έχουν προσοχή ότι είναι κακά παιδιά. Και μαθαίνουν τότε μέσα στην ζωή, να κάνουν φασαρίες δηλαδή να είναι αντίθετοι σε οτιδήποτε, να είναι αρνητικοί για να έχουν προσοχή και στις δυο περιπτώσεις μπορεί αυτός ο άνθρωπος να θέλει να αλλάξει, να μην είναι πια αρνητικός, να μην δημιουργεί συγκρούσεις ή να μην έχει πρόβλημα και υπάρχει ένα άλλο κομμάτι του που λέει, αν δεν δημιουργώ φασαρίες, ή αν δεν έχω πρόβλημα και αν δεν χρειάζομαι τους άλλους δεν θα έχω προσοχή και δεν θα έχω αγάπη. Φαίνεται, ότι για αυτούς η προσοχή είναι πιο σημαντική από την αγάπη, γιατί προτιμάει να έχει έστω και αρνητική προσοχή πχ τον θυμό του άλλου.

Δηλαδή αν μπορώ να σας κάνω να θυμώνετε μαζί μου, αυτό σημαίνει ότι έχω δύναμη επάνω σας. Και για ένα μικρό παιδί αυτό είναι πολύ σπουδαίο. Ότι εγώ μπορώ να κάνω αυτό το τεράστιο όν να κλαίει να θυμώσει και να στεναχωριέται για ένα τόσο δα μικρό όν αυτό φαντάζει πολύ σημαντικό, τεράστια δύναμη. Και αν ο άλλος δεν θυμώνει το συμπέρασμα μας είναι ότι δεν μας αγαπά. Δηλαδή έχουμε ταυτίσει την αγάπη με την εξάρτηση και την εξάρτηση με τον θυμό και με αρνητικές αντιδράσεις, ότι πολλές φορές προτιμούμε την αρνητική προσοχή πάρα την αγάπη μέσα στην ζωή μας.

Μερικά ακόμα εμπόδια

  1. Ένα άλλο εμπόδιο είναι, ότι θα χρειαστεί να αναλάβω την ευθύνη για την ζωή μου, την εργασία, την επιβίωση, την επικοινωνία και δεν νιώθω ικανός για αυτά. Θα συναντήσετε άτομα που έχουν μπλοκάρει την ζωή τους, ίσως με κρίσεις πανικού, ίσως ακόμα και με σωματικά προβλήματα, να μην μπορούν να περπατήσουν, μπορεί να δημιουργήσουν και αρρώστιες ακόμα, σαν σκλήρυνση κατά πλάκας, (όχι ότι όλες οι αρρώστιες βέβαια είναι η δημιουργία του μηχανισμού αυτού). Κάποιος που φοβάται την ζωή, μπορεί να δημιουργήσει και σωματικούς αλλά και ψυχολογικούς λόγους, για να μην χρειάζεται να αντιμετωπίζει την ζωή και να πρέπει οι άλλοι να τον αναλάβουν και να τον προστατεύουν. Αυτό συνήθως συμβαίνει από έλλειψη αυτοπεποίθησης, έλλειψη αυτοπαραδοχής, φόβο της αποτυχίας και της ανικανότητας να αντιμετωπίσουμε την ζωή. Άρα δημιουργώ μια κατάσταση, έρχομαι σε μια ομάδα ή σε έναν συντονιστή ή σε έναν ψυχολόγο για βοήθεια αλλά τρέμω να γίνω καλά, να γίνω ένας ικανός ευτυχισμένος άνθρωπος που δεν χρειάζεται καμία βοήθεια.
  2. Μπορώ να ελέγξω τους άλλους μέσα από την αρρώστια μου, ή το πρόβλημα μου που μπορεί να είναι είτε σωματικό είτε ψυχολογικό. Πρέπει να με υπηρετούν και δεν πρέπει να με στεναχωρούν. Άρα έχω ένα εργαλείο για να ελέγχω τους ανθρώπους γύρω μου, να τους απαγορεύω να με στεναχωρούν ή να έχουν απαιτήσεις από εμένα. Δεν πρέπει να έχετε απαιτήσεις από εμένα γιατί αυτές οι απαιτήσεις με αρρωσταίνουν. Με κάνουν να έχω κρίσεις είτε σωματικές είτε ψυχολογικές και πρέπει να με φροντίσετε. Υπάρχει εδω όπως καταλαβαίνετε, ότι αυτός ο άνθρωπος που θα έρθει θέλει να γίνει καλά, αλλά θα το φοβάται κιόλας, γιατί θα χάσει μια μεγάλη δύναμη επάνω στους άλλους ανθρώπους.
  3. Οι άλλοι φταίνε για την κατάσταση μου, είμαι αδικημένος και οι άλλοι είναι οι άδικοι και εγώ δικαιωμένος ως σωστός και καλός. Έτσι, τους τιμωρώ με την αρρώστια μου και τους δημιουργώ ενοχές. Οποιαδήποτε σωματική αρρώστια ή ψυχολογικό πρόβλημα. Άρα κάποια στιγμή δημιουργήθηκε στο νου μου ότι οι άλλοι φταίνε και με αδικούν, βρήκα μέσα σε αυτό το αίσθημα ότι εγώ είμαι ο καλός και αυτοί είναι οι κακοί και αν βγω από αυτό και δεν έχω πια παράπονα, χωρίς πρόβλημα θα χάσω την αξία μου, γιατί η αξία μου στηρίζεται στο να είμαι αδικημένος και στηρίζεται στο να είναι λάθος οι άλλοι. Και αν εγώ είμαι καλά δεν θα είναι λάθος οι άλλοι. Δηλαδή θα απαλλαγούν οι άλλοι – κάτι που εγώ δεν μπορώ να το δεχτώ. Καταλαβαίνω ότι με συμφέρει, καταλαβαίνω ότι αυτό θέλω και πρέπει να κάνω, αλλά είμαι τόσο εθισμένος στο γεγονός ότι πρέπει να φταίνε οι άλλοι για να μπορώ να αξίζω και να είμαι καλά ώστε πρέπει να τους ελέγξω και να τους τιμωρήσω. Υποσυνείδητα υπάρχει μεγάλη αντίσταση προς την αλλαγή. Και αυτό βέβαια συνήθως είναι με τους γονείς. Αλλά μετά αντιστρέφονται τα πράγματα και ο γονιός γίνεται το παιδί, και είναι άρρωστος και το εκμεταλλεύεται για να ελέγχει το παιδί. Γίνεται ένας φαύλος κύκλος.
  4. Είμαι ένοχος και δεν αξίζω να είμαι καλά. Πρέπει να τιμωρηθώ, να υποφέρω. Ο άνθρωπος θέλει να λύσει ένα πρόβλημα αλλά μέσα του, στο υποσυνείδητο, δεν έχει το δικαίωμα να λύσει ένα πρόβλημα. Πιστεύει ότι δεν έχει το δικαίωμα να είναι καλά και ευτυχισμένος.

Τώρα, τι μπορεί να έχει γίνει στο παρελθόν του θα μας ενδιαφέρει, να βρούμε πως δημιουργήθηκε αυτή η λανθασμένη εντύπωση. Ένα πράγμα που μπορεί να έχει γίνει είναι να έχει γεννηθεί σε μια οικογένεια που δεν ήθελε παιδί τότε, και να υπήρχε η απόρριψη όταν ήταν έμβρυο για να είναι τόσο βαθύ το αίσθημα της απόρριψης, που δύσκολα ο άνθρωπος το ξεπερνάει αυτή τη στιγμή. Ευτυχώς όμως με την ενεργειακή ψυχολογία αυτά μπορούν να δουλευτούν. Και με την κάθαρση αλλά και με το E.F.T και με το T.Α.T αυτές οι εγγραφές – το ότι εγώ είμαι βάρος και ότι εγώ είμαι πρόβλημα. Και κάτι ακόμα που έχω συναντήσει, κάποιοι που πήραν μια θρησκευτική αγωγή ότι η ευτυχία είναι αμαρτία. Ειδικά για τα κορίτσια, ότι ακόμα και να γελάς δείχνει επιπολαιότητα, πρέπει να είσαι σοβαρός και σιγά, σιγά μπαίνει ένα απαγορευτικό στην ευτυχία. Θέλει την ευτυχία θέλει να κάνει την αλλαγή για την οποία έρχεται αλλά φοβάται. Επαναλαμβάνω, επειδή πιστεύει ότι η «ευτυχία είναι αμαρτία, δεν είμαι καλός άνθρωπος, θα πρέπει να είμαι λυπημένος δεν αξίζω την ευτυχία και ζω με αυτό τον φόβο να μην είμαι ευτυχισμένος άνθρωπος.»

Έρχομαι με τον πόνο μου, θέλω να μου βγάλετε τον πόνο μου, αλλά όταν φτάνω στο σημείο να αφήσω τον πόνο μου παθαίνω πανικό και τα χαλάω όλα. Γιατί δεν το αντέχω, δεν το αξίζω αυτό. Η άλλη περίπτωση που δημιουργείται αυτό, είναι όταν κάποιος έχει βιώσει μια ξαφνική αλλαγή από ευτυχία σε πόνο. Μιλώντας μια φορά με μια κυρία κάνοντας μια εργασία την οδήγησα να φανταστεί την αλλαγή που θα ήθελε να κάνει, μετά από λίγη ώρα και μετά από λίγο   E.F.T μου είπε: ξέρεις, συνειδητοποίησα τώρα ότι φοβάμαι την ευτυχία. Της είπα εντάξει, προτείνω να πας πίσω και να δεις στιγμές που υπέφερες λόγω ευτυχίας, όπου η ευτυχία έγινε ξαφνικά δυστυχία. Και μου είπε δύο περιπτώσεις. Η μια περίπτωση ήταν ότι έπαιζε έξω στον κήπο με μια κούκλα και ήταν πάρα πολύ χαρούμενη. Ξαφνικά βγαίνει ο πατέρας της, παίρνει την κούκλα, την σπάει και την πετάει. Έτσι σε λίγα δευτερόλεπτα η ευτυχία της έγινε πόνος, έτσι έγινε αυτή η σύνδεση.

Η άλλη περίπτωση ήταν μια φορά όπου με κάποιον εξάδελφο της, ήταν πάρα πολύ μικρή 5 ετών, όπου εκείνος έπαιξε ερωτικά μαζί της, και αυτή ένιωσε όμορφα και πήγε να το πει στην μητέρα της «ξέρεις τι κάναμε;» και της το περιέγραψε και είπε ότι ένιωσε πάρα πολύ καλά, και τότε έγινε χαμός. Έτσι ξαφνικά για δεύτερη φορά σε μεγάλη χαρά έγινε κάτι φοβερό. Τότε έγινε ταύτιση στο μυαλό της ότι κινδυνεύω αν ευτυχήσω. Και φοβάται ότι όποτε νιώσει ευτυχία αυτό που θα έρθει αμέσως μετά είναι ο πόνος. Άρα προτιμώ να μην είμαι ευτυχισμένη.

Ένας άλλος προγραμματισμός είναι ότι όσο είμαι δυστυχισμένος δεν έχω από που να πέσω. Δηλαδή είμαι ασφαλής, δεν είμαι πολύ ψηλά για να πέσω. Οπότε προτιμώ μια μέτρια κατάσταση γιατί υπάρχει ο προγραμματισμός της κοινωνίας ότι όποιος θα ευτυχήσει πολύ μετά από λίγο διάστημα θα προκύψει πάλι κάποια δυστυχία. Όλα αυτά λειτουργούν στο υποσυνείδητο, λειτουργεί σε εμάς και λειτουργεί και με τους ανθρώπους που προσπαθούμε να βοηθήσουμε. Ότι υπάρχει αυτός ο φόβος και υπάρχει και το στίγμα ότι η ευτυχία δεν είναι σοβαρό πράγμα, είναι κάτι επιπόλαιο, και όχι μόνο αυτό, δεν είναι θρησκευτικό, δεν είναι πνευματικό. Δηλαδή λατρεύουμε την δυστυχία.

  1. Δεν είμαι αρκετά ενδιαφέρον χωρίς το πρόβλημα μου και έτσι βρίσκεται ό άνθρωπος με τους φίλους με τις φίλες, και μονοπωλεί την συγκέντρωση, την προσοχή της συζήτησης μιλώντας για το πρόβλημα του, και κάποιες φορές γίνεται και συναγωνισμός ποιός έχει το μεγαλύτερο πρόβλημα, την μεγαλύτερη δυστυχία. Άρα αν αυτό είναι το μόνο ενδιαφέρον για εμένα και είναι το μόνο που έχω να μοιραστώ με τους ανθρώπους που έχω γύρω μου, δεν θα θέλω να το αφήσω. Eίναι το παράσημο μου, αυτά τα βάσανα μου είναι τα παράσημα που φοράω, αυτά με κάνουν να λαμβάνω ενδιαφέρον, να αξίζω. Όλα αυτά εμποδίζουν τον άνθρωπο να αλλάξει, παρόλο που το θέλει, μιλάμε και για εμάς όχι μόνο για τους άλλους. Είμαστε όλοι μέσα στο ίδιο καζάνι.
  2. Αισθάνομαι έτσι για πολύ καιρό και δεν ξέρω πως θα είμαι χωρίς αυτό το συναίσθημα. Δηλαδή είναι σαν να χάσω ένα μέλος του σώματος μου, ένα χέρι, ένα πόδι, έναν αγαπημένο άνθρωπο, τουλάχιστον μια υποπροσωπικότητα – τότε είναι ο φόβος για το άγνωστο. Διαβάζοντας όλα αυτά μέχρι τώρα καταλαβαίνουμε ότι δεν φτάνει να βοηθήσουμε τον άνθρωπο να απελευθερωθεί από αυτό που τον απασχολεί αλλά πρέπει να τον βοηθήσουμε ώστε να γεμίσει το κενό αυτό με κάτι άλλο. Για αυτό για μένα, πάντα είναι σημαντικό να ρωτήσω τον άνθρωπο τι ενδιαφέροντα έχει, τι κοσμολογία ή κοσμοθεωρία, τι πνευματικές αντιλήψεις έχει, τι είναι αυτό που δίνει νόημα στην ζωή του. Δεν μπορείς να διώξεις το σκοτάδι φωνάζοντας ή απειλώντας, αλλά μπορείς να ανοίξεις το φως. Τότε κάποιος αρχίζει να εστιάζεται σε πράγματα που του δίνουν ευτυχία, του δίνουν νόημα, και σταδιακά αρχίζουν να τον επηρεάζουν και να τον προσελκύουν. Αυτή η διαδικασία είναι ένας συνδυασμός που δουλεύουμε με αυτόν στην Αρμονική Ζωή. Δουλεύουμε μεν με το αρνητικό αλλά προσπαθούμε να βοηθήσουμε τον άνθρωπο να βρει κάτι καινούργιο κάτι νέο θετικό που θα του δώσει αξία, ασφάλεια, νόημα στη ζωή του.
  3. Πιστεύω ότι χρειάζομαι αυτό το συναίσθημα για να προστατεύω τον εαυτό μου από τους άλλους, δηλαδή χωρίς τον θυμό μου, είμαι ευάλωτος. Χωρίς τον πόνο μου και χωρίς τον ρόλο του θύματος κινδυνεύω. Χρειάζομαι αυτό το συναίσθημα για να προστατεύω τον εαυτό μου από τους άλλους ανθρώπους, έτσι δεν θέλω να αφήσω τον θυμό, ούτε τον πόνο και την αδικία μου. Σε τέτοια περίπτωση λοιπόν χρειάζεται να βοηθήσουμε τον εαυτό μας ή τον άλλον να βρει ένα νέο αίσθημα ασφάλειας. Έναν άλλο τρόπο για να βρει προστασία ή αξία και όχι πια μέσα από αυτούς τους παλιούς τρόπους. Σε αυτό βοηθάει ιδιαίτερα το E.F.T με επιλογές. Να μάθετε καλά το E.F.T όπως είναι, και μετά να μάθετε E.F.T με επιλογές όπως είναι στο DVD E.F.T στάδιο 3, που μπορούμε να συνδυάσουμε το συναίσθημα με θετικές επιβεβαιώσεις.
  4. Θα χάσω την αξία μου αν δεν έχω αυτό το συναίσθημα. Υπάρχουν 3 συναισθήματα που συνήθως μας δίνουν την ψευδαίσθηση της «αξίας». Πρώτο και πιο δημοφιλές είναι ο ΠΟΝΟΣ, δεύτερο η ΑΔΙΚΙΑ, όσο είμαι αδικημένος αξίζω επειδή ο άλλος είναι άδικος αυτό με καθιστά καλό ενώ τον άλλον κακό. Και τρίτο ο ΘΥΜΟΣ, γιατί ο θυμωμένος έχει δίκιο, άρα όσο είμαι αδικημένος, θυμωμένος, και αν έχω και τα δύο έχω διπλό κέρδος αδικημένος και θυμωμένος, και υπάρχει και ένα άλλο συναίσθημα που μου δίνει αξία, και είναι εντελώς παράλογο. Όσο νιώθω ενοχή, αξίζω. Τώρα βρείτε την λογική σε αυτό, πως μπορώ να νοιώθω ότι αξίζω ενώ νιώθω ενοχή, αξίζω, επειδή είμαι καλός όταν είμαι ένοχος.

Έχει την πεποίθηση, ότι ο άνθρωπος που νιώθει ενοχή είναι καλός και αν δεν νιώθει ενοχή είναι κακός. Ακόμα και αν δεν αισθάνεται ενοχή νιώθει ενοχή και για αυτό. Πιστεύει, ότι ο σωστός άνθρωπος πρέπει να νιώθει ένοχος. Υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που είναι εθισμένοι στην αδικία στον θυμό και στην ενοχή, και κάποιοι σε όλα. Και παίρνουν από αυτά την αξία τους. Όλα αυτά πρέπει να τα έχουμε υπόψη μας και ειδικά όταν δουλεύουμε με το E.F.T. το οποίο είναι κάτι που δουλεύει αρκετά γρήγορα τότε πρέπει να υποψιαστούμε ότι κάτι συμβαίνει με τον άνθρωπο από τα παραπάνω. Γιατί υπάρχει κάποια αντίσταση.

Άρα η ενεργητική ακρόαση θα στραφεί επάνω στην αντίσταση, με το E.F.T. αλλά και οποιαδήποτε άλλη τεχνική. Δηλαδή ρωτάμε: «Τι νιώθεις με την ιδέα του να μην νιώθεις ενοχή;» «θέλεις να απελευθερωθείς από την πεποίθηση ότι για να είσαι καλός άνθρωπος πρέπει να έχεις θυμό, ενοχή ή πόνο;» «Να απελευθερωθείς από την πεποίθηση ότι είσαι ασφαλής από τους άλλους έχοντας τον θυμό ως προστασία;» «ή ότι αξίζεις μόνο όταν είσαι το θύμα;» Και αρχίζουμε να συζητάμε τον μηχανισμό που έχει δημιουργήσει την αντίσταση, που μπορεί να μην έχει σχέση με το θέμα που έφερε ο άνθρωπος. Μπορεί να είναι ένα άλλο θέμα. Εμείς όμως βλέποντας την αντίσταση του να απαλλαγεί από αυτό το θέμα θέλουμε να δούμε αν υπάρχει από κάτω κάποιος από αυτούς τους φόβους που αναφέραμε ήδη εδω.

  1. Ήδη αναφερθήκαμε στο ”για να είμαι καλός πρέπει να έχω ενοχές” για αυτά που έχω κάνει. Μαζί με τον φόβο θα έλεγα ότι αυτά τα δύο συναισθήματα είναι η αιτία όλων των προβλημάτων μας. Αν καταφέρουμε να απελευθερωθούμε από τον φόβο και την ενοχή, θα είμαστε πάρα πολύ καλά, δεν θα έχουμε ούτε θυμό γιατί συνήθως θυμώνουμε όταν νιώθουμε κίνδυνο και όταν νιώθουμε ένοχοι. Δεν θα έχουμε σχεδόν καθόλου αρνητικά συναισθήματα.
  2. Αν αλλάξω το συναίσθημα και αν απελευθερωθώ από το πρόβλημα μου θα χρειαστεί να είμαι ευτυχισμένος και αυτό με φοβίζει. Πιθανά συναισθήματα: φόβος ότι αν είμαι ευτυχισμένος κάτι κακό θα συμβεί, όλοι έχουμε κάποια στιγμή αυτόν τον φόβο. Πρέπει να προσαρμοστούμε στην νέα πραγματικότητα ότι μπορεί να υπάρχει διαρκής ευτυχία.

Προσέξτε, διαρκής ευτυχία δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα υπάρχουν συνεχώς θετικά ερεθίσματα. Πάντα θα υπάρχουν εναλλάξ ερεθίσματα και μέσα σε 10′, δεν μπορεί να περάσουν 5 ώρες στην ζωή μας και να μην υπάρξουν ερεθίσματα, ευχάριστα και δυσάρεστα νέα για διάφορα θέματα, για μικρά ή μεγάλα θέματα. Άλλο τα ερεθίσματα και άλλο η ευτυχία. Αν εγώ επιτρέπω στην ευτυχία μου να ανεβοκατεβαίνει με αυτά τα ερεθίσματα είναι δική μου δημιουργία. Όταν μιλάμε για διαρκή ευτυχία δεν μιλάμε για συνεχή θετικά ερεθίσματα. Τα ερεθίσματα ποικίλουν, αλλά αν εγώ είμαι σε μια κατάσταση με το νέο σύστημα πεποιθήσεων μου, των πνευματικών αντιλήψεων μου, θα βλέπω αυτά τα ερεθίσματα διαφορετικά και θα έχω σχεδόν διαρκή ευτυχία.

Ο χρόνος που διαρκεί η ευτυχία θα μεγαλώνει και θα μικραίνει ο χρόνος της δυστυχίας. Το βάθος, το χρονικό διάστημα, που ξεφεύγουμε από την αλήθεια και εμποδίζει την ευτυχία θα μικραίνει. Πάντα θα συμβαίνει κάτι καινούργιο που θα μας δοκιμάζει. Το μόνο ερώτημα θα είναι τότε, το πόσο γρήγορα μπορώ να γυρίσω πάλι στο κέντρο μου. Ο φόβος ότι δεν μου αξίζει, ότι δεν είμαι αρκετά καλός για να είμαι ευτυχισμένος. Φόβος ότι αν δεν χρειάζομαι τους άλλους και είμαι ευτυχισμένος θα χάσω την προσοχή τους. Φόβος ότι αν δεν είμαι θύμα τότε δεν θα έχω αξία. Ίσως οι άλλοι να στεναχωρηθούν αν είμαι ευτυχισμένος, να με ζηλεύουν. Θυμάμαι μια κοπέλα που ερχόταν και φοβόταν να είναι ευτυχισμένη, γιατί ένιωθε ότι η μητέρα της δεν ήθελε να είναι ευτυχισμένη. Δεν ήθελε να θυμώσει η μητέρα της ή να την απορρίψει.

Ίσως να θεωρούν ότι δεν είμαι σοβαρός αν είμαι ευτυχισμένος. Δηλαδή σαν χαζοχαρούμενος, (τώρα, γιατί θεωρείται χαζοχαρούμενος;). Δηλαδή πρέπει να είσαι χαζός για να είσαι χαρούμενος; Θα πρέπει να καταλάβουμε ότι είναι έξυπνος ο χαρούμενος άνθρωπος. Ο έξυπνος είναι χαρούμενος, ο χαζός είναι χαζοχαρούμενος.

Η ευτυχία μπορεί να έχει και μια άλλη αντίσταση, ότι ”Η ευτυχία είναι έλλειψη σεβασμού προς τον Θεό”. Απορώ πως δημιουργήθηκε αυτή η εντύπωση σε κάποιους ανθρώπους ενώ είναι ολοφάνερο ότι είναι μια τεράστια ψευδαίσθηση.

Η ευτυχία πρέπει να ισορροπείται με την δυστυχία. Επίσης άλλη μια πεποίθηση, ότι η ευτυχία είναι ένα αποτέλεσμα σκληρής προσπάθειας και εργασίας, μόχθο δηλαδή, τώρα πως μπορεί να ταυτίζεται ο μόχθος και η ευτυχία ενώ είναι δύο εντελώς αντίθετες έννοιες; Μάλλον θα έλεγα ότι η ευτυχία προέρχεται από την εμπιστοσύνη στην ζωή. Αφήνομαι με εμπιστοσύνη στην ζωή.

KATAΛOΓOΣ ΣYNAIΣΘHMATΩN

KATAΛOΓOΣ ΣYNAIΣΘHMATΩN

Aποθάρρυνση                    Aγάπη

Aπόρριψη                           Xαρά

Άγχος                                   Oμορφιά

Φόβος                                  Συμπόνια

Mειονεκτικότητα               Kατανόηση

Πλήγωμα                            Tρυφερότητα

Aπογοήτευση                     Aδελφοσύνη

Στεναχώρια                        Aσφάλεια

Aνασφάλεια                       Γαλήνη

Aδικία                                 Kουράγιο

Θυμός                                  Eνθάρρυνση

Kατάθλιψη                         Eυτυχία

Aγανάκτηση                       Yπομονή

Mοναξιά                              Eυγνωμοσύνη

Πίκρα                                  Παραδοχή

Zήλεια                                 Aυτοπαραδοχή

Φθόνος                                Eνότητα

Aνάξιος(α)                          Πληρότητα

Kακία                                  Πίστη

Eνοχή                                  Eλπίδα

Mίσος                                  Eιρήνη

Aυτοαπόρριψη                   Eπιβεβαίωση

Nτροπή                               Iκανοποίηση

Eιρωνία                               Σεβασμός

Στέρηση                              Eκτίμηση

Έλλειψη σεβασμού           Στοργή

Άλλα                                    Άλλα

Απομαγνητοφώνηση του Σεμιναρίου Συντονιστών Μάθημα 2

Απομαγνητοφώνηση του Σεμιναρίου Συντονιστών Μάθημα 2

 

Πρώτα ας συζητήσουμε λίγο για το νου του ανθρώπου και πώς καλλιεργείται και πώς προγραμματίζεται και μετά θα προχωρήσουμε σε αυτές τις διευκρινήσεις που γίνονται σε αυτό το κεφάλαιο. Είναι ένα κεφάλαιο από το βιβλίο Ενεργειακή Ψυχολογία.

Είναι σημαντικό να καταλάβετε ότι στην Αρμονική Ζωή βλέπουμε τον άνθρωπο σαν ψυχή. Βλέπουμε μια αιώνια συνειδητότητα που έχει μέσα της όλες τις δυνάμεις που χρειάζεται για να αντιμετωπίζει τη ζωή, που έχει μέσα της όλες τις γνώσεις που χρειάζεται και εμείς είμαστε εδώ μόνο για να διευκολύνουμε την επαφή του ανθρώπου αυτού με την αλήθεια που υπάρχει μέσα του. Αν ο άνθρωπος είναι συγχυσμένος, αν είναι μπερδεμένος, αν έχει κατάθλιψη, οργή, πανικό, εμείς καταλαβαίνουμε ότι αυτό είναι απλώς η επιφάνεια. Είναι σημαντικό να το θυμηθούμε αυτό. Ότι πίσω από αυτό υπάρχει μια θεία ύπαρξη.
Όσο πιο πολύ μπορούμε να βλέπουμε τον άνθρωπο με τον τρόπο αυτό, τόσο πιο πολύ τον βοηθάμε να συντονιστεί με αυτό το κομμάτι του εαυτού του. Αν επιτρέπουμε στο νου μας να τον βλέπουμε σαν χαμένο, σαν ανίκανο, σαν προβληματικό, αν αρχίσουμε να βάζουμε ετικέτες, ότι είναι ψυχωτικός, ότι είναι νευρωτικός – υπάρχουν διάφορες ετικέτες που βάζουν οι ψυχίατροι, με αυτό θα συντονιστούμε και αυτό θα ενισχύσουμε στον άνθρωπο αυτό.

Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζουμε τα προβλήματα που υπάρχουν προσωρινά στο νου του ανθρώπου. Αυτή τη στιγμή ο νους σαν όργανο έχει μπερδευτεί, έχει κλονιστεί. Δεν το αγνοούμε αυτό και δεν απαιτούμε περισσότερα από αυτό που μπορεί να κάνει και θα υπάρχουν φορές που η μόνη λύση για τον άνθρωπο αυτό  θα είναι να πάρει φάρμακα. Υπάρχουν αυτές οι περιπτώσεις. Δεν μπορούμε εμείς να βοηθήσουμε όλους τους ανθρώπους και δεν είμαστε εδώ για να βοηθήσουμε σοβαρές ψυχικές διαταραχές. Είμαστε εδώ για να βοηθήσουμε ανθρώπους που θέλουν να βελτιώσουν την πραγματικότητά τους, που δεν έχουν βαριά ψυχικά προβλήματα, και αν έχουν, τους παραπέμπουμε στον ψυχίατρο. Όλα τα άλλα προβλήματα που έχει ο άνθρωπος, εμείς τα βλέπουμε σαν απλώς ένα προσωρινό εμπόδιο που υπάρχει. Είναι σαν να υπάρχει ένα φως και μπροστά από το φως αυτό υπάρχουν διάφορα φιλμάκια και αυτά τα φιλμάκια είναι οι προγραμματισμοί του. Οι προγραμματισμοί που τον κάνουν να μην αγαπάει τον εαυτό του, να νιώθει εχθρότητα με τους άλλους, να νιώθει φόβο και δεν είναι ο αληθινός εαυτός του. Πίσω από αυτό το φιλμάκι, τους διάφορους προγραμματισμούς υπάρχει ο αληθινός εαυτός του. Βέβαια για να μπορούμε να βλέπουμε κάποιον έτσι είναι προϋπόθεση να βλέπουμε τον εαυτό μας έτσι. Αν δεν βλέπουμε ότι και οι δικές μας σκέψεις, φόβοι και συναισθήματα είναι προγραμματισμοί, είναι το έξω μέρος του εαυτού μας και ο πραγματικός μας εαυτός είναι πίσω από όλα αυτά, τότε δύσκολα βλέπουμε και τον άλλο με τον ίδιο τρόπο.

Ο κάθε ένας από εμάς είναι οικουμενική συνειδητότητα. Όλοι οι άνθρωποι, ακόμα και τα ζώα, τα φυτά, τα πάντα, είναι μια εκδήλωση αυτής της οικουμενικής συνειδητότητας που πήρε περίπου 13 ως 14 δις χρόνια να εξελιχθούν στην κατάσταση που είμαστε σήμερα.  Έγινε πριν από τόσα χρόνια η μεγάλη έκρηξη. Αυτή η έκρηξη είναι η πρώτη εκδήλωση της συνειδητότητας μέσα από την ύλη. Πολύ πρόσφατα δημιουργήθηκαν τα πρώτα κύτταρα. Ακόμα πιο πρόσφατα δημιουργήθηκαν τα πρώτα ζώα και ο άνθρωπος.

Σε όλη αυτή την πορεία ισχύει ο νόμος του Δαρβίνου και αυτός είναι η επιβίωση του πιο ισχυρού, του όντος που έχει τη μεγαλύτερη ικανότητα να επιβιώσει. Στην αρχή αυτό εξαρτιόταν πάνω στη σωματική δύναμη, στο βάρος του όντος, στα δόντια του όντος, στα νύχια του όντος. Καθώς προχώρησε η εξέλιξη, η ικανότητα της επιβίωσης πιο πολύ έγινε από τον εγκέφαλο, από το νου και η ικανότητα του ανθρώπου να διαμορφώνει όπλα, να ενσωματώνεται σε κοινωνίες, να χτίζει σπίτια, να προστατεύει τον εαυτό του με αυτούς τους διάφορους τρόπους.

Τότε, στην αρχή όταν άρχισε να προγραμματίζεται ο νους ο κάθε ένας ήταν εχθρός. Δεν υπήρχαν κοινωνίες, εχθρός ήταν το ζώο, εχθρός ήταν οι άλλες φυλές και προγραμματιστήκαμε με διάφορους φόβους για τους άλλους. Για την ανάγκη για την επιβίωσή μας. Όταν εξασφαλίσαμε την επιβίωση, τότε δημιουργήθηκαν άλλες ανάγκες, ανάγκες επιβεβαίωσης. Δεν φτάνει μόνο να επιβιώνω και να έχω ασφάλεια, θέλω τώρα να ανήκω σε μια ομάδα ανθρώπων, να είμαι αποδεκτός – αυτό ήταν ιδιαίτερα σημαντικό τότε επειδή αν δεν ήσουν αποδεκτός δεν μπορούσες να επιβιώσεις, δεν υπήρχε ζωή εκτός ομάδας, θα πέθαινες. Δεν υπήρχε ηλεκτρικό φως, τρεχούμενο νερό, ούτε διάφορες μορφές προστασίας ή μαγαζιά για να αγοράζεις το φαγητό σου. Θα πέθαινες. Και γι’ αυτό σε μεγάλο βαθμό ο ανθρώπινος νους έχει ταυτίσει την αξία στα μάτια των άλλων με την αποδοχή από τους άλλους, και την αποδοχή από τους άλλους με την ασφάλεια. Και γι’ αυτό μας φοβίζει τόσο πολύ η απόρριψη. Γιατί αν με απορρίψουν θα με διώξουν και αν με διώξουν δεν υπάρχει επιβίωση.

Αυτό βέβαια δεν ισχύει πια. Δεν είναι μια πραγματικότητα σήμερα στην κοινωνία που ζούμε. Αλλά ακόμα λειτουργεί ένας μεγάλος φόβος απόρριψης. Και γι’ αυτό βλέπουμε ότι 90% από τα προβλήματά μας, τα αρνητικά μας συναισθήματα, βγαίνουν από την αμφιβολία για την αξία μας και από το φόβο για τη γνώμη των άλλων, και βέβαια από τις ανασφάλειες που έχουμε γύρω από την επιβίωση.

Αυτοί οι φόβοι και η ταύτιση με το σώμα, δηλαδή όταν η ψυχή ενσαρκώνεται χάνει την επίγνωση της αληθινής της φύσης, χάνει την επίγνωση της αιωνιότητας, χάνει την επίγνωση της ομορφιάς της, των δυνάμεων που υπάρχουν μέσα της και, όπως το λιοντάρι που μεγαλώνει με τα πρόβατα, προγραμματίζεται  να ταυτίζεται με ένα αδύναμο σώμα που κινδυνεύει από τα πάντα. Δηλαδή προγραμματιζόμαστε μέσα στο φόβο. Τη στιγμή που φοβάμαι για το σώμα αυτό και φοβάμαι για την αξία μου αυτό δημιουργεί το τρίτο βήμα στη δημιουργία του προβλήματος που είναι η προσκόλληση. Αρχίζω να προσκολλώμαι σε συγκεκριμένους ανθρώπους, σε συγκεκριμένους ρόλους, σε συγκεκριμένα αντικείμενα, θέσεις, καταστάσεις, για να μπορώ να νιώθω: α) ότι αξίζω, β) ότι είμαι ασφαλής και γ) ότι είμαι ελεύθερος.

Και δημιουργώ την ψευδαίσθηση μέσα στο νου μου ότι αξίζω και είμαι ασφαλής και ελεύθερος μόνο αν έχω αυτές τις συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Και έτσι δημιουργείται η προσκόλληση. Από κει και πέρα όλοι οι μηχανισμοί του νου είναι με ποιο τρόπο μπορώ εγώ να «προστατεύω» τις προσκολλήσεις μου. Όλα τα αρνητικά συναισθήματα του ανθρώπου τριγυρίζουν γύρω από αυτό το θέμα. «Πρέπει να έχω» αυτό στο οποίο είμαι προσκολλημένος. Γεννιούνται  πολλά  συναισθήματα γύρω από αυτό. Πρώτον, φοβάται ότι δεν θα τα καταφέρει, ότι ζει με συνεχή φόβο μήπως δεν θα το έχει πάντα, και δεν φτάνει να το έχει γιατί αν το αποκτήσει δεν αλλάζει τίποτα, απλώς ζει με το φόβο μήπως το χάσει. Υπάρχει ο φόβος να μην έχω, να μη φτάσω, να μη δημιουργήσω αυτό που θέλω ,να μην έχω έναν συγκεκριμένο σύντροφο, να μην έχω μια συγκεκριμένη συμπεριφορά από το σύντροφο, να μην έχω παιδί, να μην έχω συγκεκριμένη συμπεριφορά από το παιδί, ή να μην έχω για το παιδί αυτό που πιστεύω πως πρέπει να υπάρχει για να αξίζω και να είμαι ασφαλής, οτιδήποτε. Δηλαδή δημιουργεί μια σειρά από προσκολλήσεις. Όσο περισσότερες προσκολλήσεις έχει ένας άνθρωπος, τόσο περισσότερα αρνητικά συναισθήματα έχει μέσα στη ζωή του.

Μου θυμίζει μια ιστορία του Σάι Μπάμπα που καθόταν με ένα μαθητή και ο μαθητής είπε, θέλω ειρήνη, εγώ θέλω ειρήνη. Και ο Μπάμπα ζωγράφισε μέσα στην άμμο -I want peace- με ένα ξύλο. Και λέει, σβήνουμε το «I», σβήνουμε το «want» και έχουμε peace. Σβήνουμε το εγώ, σβήνουμε το θέλω και έχουμε γαλήνη. Δεν υπάρχει άλλη λύση. Ή θα έχουμε σούπερ αυτοπεποίθηση ότι μπορούμε να αποκτήσουμε τα πάντα, και θα είμαστε 100% σίγουροι πως ό,τι θέλουμε θα το έχουμε και για πάντα και τότε θα ηρεμήσουμε, ή θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι μπορούμε να είμαστε καλά ακόμα και όταν δεν το έχουμε. Και αυτό είναι όλο το κλειδί της εργασίας στην Αρμονική Ζωή. Είναι όλο το κλειδί της ψυχολογίας του Πατάντζαλι, όλο το κλειδί της ψυχολογίας της γιόγκα, της ψυχολογίας οποιουδήποτε πνευματικού δρόμου.

Και δεν είναι ένας δρόμος αυταπάρνησης. Απλώς κάνουμε την προσκόλληση προτίμηση. Δεν λέμε να μη θέλω αυτό και να μη θέλω το άλλο. Λέμε να μη ζω με την ψευδαίσθηση ότι πράγματι η αξία μου βρίσκεται σε αυτό, ή ότι η ασφάλειά μου βρίσκεται στο άλλο. Γιατί αυτό είναι μια ψευδαίσθηση.  Χάνω το ένα, χάνω το άλλο και συνεχίζω να αξίζω, συνεχίζω να είμαι ασφαλής.

Αν χρειάζεται να καταλάβετε ένα πράγμα σαν βάση της πνευματικής ψυχολογίας είναι αυτό: Να βρω τη συγκεκριμένη προσκόλληση που μου δημιουργεί το συγκεκριμένο συναίσθημα και να το αναβαθμίσω σε προτίμηση. Το θέλω, κάνω ό,τι μπορώ για να το έχω, αλλά δεν φοβάμαι ότι δεν θα αξίζω και δεν θα είμαι ασφαλής αν δεν το έχω. Αν ένα πράγμα καταλαβαίνετε, αυτό είναι: ότι σε κάθε περίπτωση, και για τον εαυτό μας και για τους άλλους, να δούμε ποια είναι η προσκόλληση, και ποια η πεποίθηση που δημιουργεί αυτή την προσκόλληση. Τι πιστεύω που το δημιουργεί αυτό. Και μετά βέβαια πίσω από αυτό, τι έχω βιώσει στο παρελθόν μου που μου έχει δημιουργήσει αυτή την πεποίθηση, τι παιδικά βιώματα δημιουργούν την πεποίθηση αυτή που δημιουργεί την προσκόλληση αυτή, που δημιουργεί αυτό το αρνητικό συναίσθημα. Είναι πάρα πολύ απλό σύστημα και είναι η βάση της κάθε πνευματικής ψυχολογίας.

Τώρα, τι συναισθήματα μπορεί να έχει κάποιος γύρω από αυτό; Πρώτον, είπαμε ότι θα νιώθει φόβο ή άγχος μήπως δεν το έχει και μήπως το χάσει. Δεύτερον, κατάθλιψη ή αδυναμία αν δεν καταφέρει να το έχει. Αν κάποιος προσπαθεί πολύ καιρό να δημιουργήσει κάτι στη ζωή του και δεν το καταφέρνει μπορεί να πάθει κατάθλιψη. Υπάρχουν και άλλες μορφές κατάθλιψης αλλά μια μορφή είναι ότι δεν κατάφερα να έχω αυτό που θέλω και νιώθω αδύναμος να το κάνω. Παραιτούμαι, δεν αξίζει πια η προσπάθεια, είναι μάταιη. Ή έχασα κάτι πολύ σημαντικό και δεν μπορώ να δεχτώ ότι το έχασα και δεν θέλω να δεχτώ ότι το έχασα.

Είχα μια κυρία που ήρθε σήμερα και που έχασε τον άντρα της πριν από 14 χρόνια και μου είπε ότι δεν έχω έρθει για 14 χρόνια γιατί κατάλαβα ότι αν έρθω σε εσάς θα ζητήσετε να αφήσω τον πόνο που νιώθω που έχασα τον άντρα μου και δεν θέλω να τον αφήσω. Σεβαστό και εμείς σαν συντονιστές πάντα θα το σεβαστούμε αυτό, ποτέ δεν θα πιέσουμε κάποιον να απελευθερωθεί από κάτι από το οποίο δεν θέλει να απελευθερωθεί. Βέβαια, θα ζήσει με τις συνέπειες της απόφασης αυτής, θα υποφέρει. Άρα θέλει να νιώθει τον πόνο αυτό, πιθανόν επειδή φαντάζεται ότι θα προδίδει τον άντρα της, ότι θα σημαίνει πως δεν τον αγαπάει, διάφοροι μηχανισμοί που υπάρχουν στον ανθρώπινο νου. Άλλο να θυμάμαι κάτι και άλλο κάθε μέρα να υποφέρω και να θέλω να υποφέρω. Μπαίνει μια κατάταξη εδώ επειδή δεν θέλω να δεχτώ κάτι που έχει γίνει. Θέλω να μείνω με το συναίσθημα αυτό.

Άλλο συναίσθημα: πίκρα και θυμός προς ανθρώπους που θεωρώ εμπόδια για να έχω αυτό που θέλω. Δηλαδή πότε νιώθω θυμό και πίκρα, ίσως και μίσος; Όταν θεωρώ ότι κάποιος άλλος ευθύνεται για το γεγονός ότι δεν είμαι καλά. Και γιατί δεν είμαι καλά; Γιατί δεν έχω αυτό που θέλω. Είναι πολύ απλά τα πράγματα γιατί όταν το δούμε από αυτή την οπτική γωνία εξηγούνται πολύ απλά τα συναισθήματα που έχει ένας άνθρωπος. Νιώθω αδικία όταν ο άλλος με εμποδίζει να έχω αυτό που θέλω, νιώθω πίκρα και θυμό, ίσως οργή, ίσως μίσος, επειδή θεωρώ ότι ο άνθρωπος αυτός είναι η αιτία της δυστυχίας μου.

Δεν θεωρούν ότι όλα συμβαίνουν για την εξέλιξή τους και ότι για κάποιο λόγο συμβαίνει αυτό και ότι περιέχει αυτό κάποιο μάθημα. Θεωρούν τον άλλο φταίχτη. Η ανάγκη να θεωρούμε τον άλλο φταίχτη είναι αυξημένη αν απαλλάσσοντας τον άλλο από το ρόλο αυτό θα νιώθω ότι εγώ φταίω. Άρα νιώθω αυξημένη ανάγκη να νιώθω τον άλλο σαν φταίχτη γιατί δεν αντέχω να νιώθω ότι φταίω εγώ και είναι μια πλάνη ότι φταίω εγώ και μια πλάνη ότι φταίει αυτός. Δεν φταίει κανένας. Όλα έγιναν όπως έπρεπε να γίνουν μέχρι εδώ. Μπορεί να γίνουν αλλιώς από εδώ και πέρα αλλά ό,τι έχει γίνει έγινε επειδή βάζοντας όλες τις πληροφορίες του καθενός  μέσα στο κομπιούτερ του σύμπαντος έβγαινε αυτό το αποτέλεσμα από το κομπιούτερ. Δεν θα μπορούσε να βγει άλλο αποτέλεσμα. Αν θέλω άλλο αποτέλεσμα αρχίζω να βάζω άλλα δεδομένα στο κομπιούτερ. Αρχίζω να νιώθω αλλιώς, να σκέφτομαι αλλιώς, να συμπεριφέρομαι αλλιώς, να λειτουργώ αλλιώς και θα έχω ένα άλλο αποτέλεσμα από το παγκόσμιο κομπιούτερ.

Νιώθουμε θετικά συναισθήματα προς ανθρώπους που συμπεριφέρονται με τρόπο που ικανοποιεί τις ανάγκες μας. Δεν έχουμε πραγματική αγάπη συνήθως. Έχουμε ίσως ένα 10% πραγματική αγάπη αλλά συνήθως αυτό που λέμε αγάπη είναι θετικά συναισθήματα προς ανθρώπους που λειτουργούν με τρόπο που αυξάνουν το αίσθημα της αξίας, της ασφάλειας και της ελευθερίας μας. Αν αυτά τα ίδια άτομα αρχίσουν να συμπεριφέρονται αλλιώς κάπως αλλιώς νιώθουμε προς τα ίδια άτομα. Μπορούμε να φτάσουμε στην πραγματική αγάπη αλλά για να φτάσουμε εκεί θα πρέπει  να απελευθερωθούμε από κάθε προσκόλληση και κάθε ανάγκη ώστε τα συναισθήματά μας προς τον άνθρωπο αυτό να μην έχουν καμία σχέση με το αν μας βοηθάει ή με το αν μας εμποδίζει να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας.  Όλο το θέμα είναι οι «ανάγκες» μας. Είμαστε ένα τσουβάλι από ανάγκες. Και όλες αυτές οι ανάγκες όταν είναι προσκολλήσεις και όχι προτιμήσεις, δημιουργούν όλα αυτά τα συναισθήματα.

Άλλο συναίσθημα: ζήλια και φθόνος προς ανθρώπους που έχουν αυτό  που θέλω να έχω, είτε λέγεται αυτό ένας άνθρωπος που θέλω να έχω, ή μια περιουσία που θέλω να έχω, ή μια αρετή που θέλω να έχω, ή μια άνεση που θέλω να έχω, ή ιδιότητα. Πάλι είναι αυτό που θέλω να έχω που είναι στη μέση, οι προσκολλήσεις μου που μου δημιουργούν το  αίσθημα της ζήλιας και μέσα στη ζήλια υπάρχει η ψευδαίσθηση ότι θα ήμουν καλύτερα αν είχα αυτό που έχει ο άλλος, ή θα ήμουν καλύτερα αν ήμουν σαν τον άλλο. Και μια άρνηση της πραγματικότητας ότι έχω ακριβώς αυτό που χρειάζομαι για την εξέλιξή μου και είμαι ακριβώς αυτό που πρέπει να είμαι αυτή τη στιγμή για την εξέλιξή μου. Δεν θα μπορούσα να είμαι κάτι άλλο από αυτό που είμαι για την εξέλιξή μου αυτή τη στιγμή. Σαν βήμα για να γίνω ο επόμενος εαυτός μου δεν θα ωφελούσε να είμαι σαν κάποιον άλλο. Πρέπει να είμαι αυτό που είμαι και μετά προχωρήσω να είμαι κάτι άλλο.

Αυτές οι προσκολλήσεις, αυτή η εξάρτησή μας πάνω σε αυτές τις προσκολλήσεις μας, γεννάει αμυντικούς μηχανισμούς, διάφορους ρόλους που παίζουμε στην προσπάθεια να προστατεύουμε αυτά που χρειαζόμαστε. Μπορεί να παίξουμε, όπως γνωρίζετε, τον τρομοκράτη, ή τον ανακριτή, ή το θύμα, ή τον απόμακρο, μπορεί να γινόμαστε πολύ δραστήριοι, μπορεί να μην κάνουμε τίποτα, να είμαστε τεμπέληδες, μπορεί να κάνουμε διάφορα πράγματα σαν τρόπο για να προστατέψουμε αυτό που θέλουμε. Υπάρχει όμως και το αντίθετο.  Μπορεί να έχουμε ψυχολογική αντιστροφή και να κάνουμε τα πάντα για να μη έχουμε αυτό που θέλουμε. Δηλαδή υπάρχουν δύο μηχανισμοί. Ο μηχανισμός προς το να αποκτούμε αυτό που θέλουμε – έγκριση, αγάπη, ευημερία, ό,τι είναι, και ο μηχανισμός της αντιστροφής που είναι να κάνω ακριβώς το αντίθετο. Να κάνω ό,τι μπορώ για να μη με αγαπάνε. Να κάνω ό,τι μπορώ να κάνω για να μην έχω μια αρμονική σχέση, να μην έχω οικονομική ευημερία, να κάνω αυτό-σαμποτάζ. Επειδή κάπου μέσα μου έχει δημιουργηθεί ένας φόβος για να έχω αυτό που θέλω, το θέλω αλλά και το φοβάμαι γιατί πιθανόν θα χάσω κάτι,  ή γιατί δεν το αξίζω. Γενικά η ψυχολογική αντιστροφή υπάρχει ή από την ψευδαίσθηση ότι δεν αξίζω το καλό και το όμορφο ή από την ψευδαίσθηση ότι κινδυνεύω αν έχω το καλό και το όμορφο. Ή κινδυνεύω επειδή αν τα πράγματα είναι όμορφα θα αντιστραφούν και θα γίνουν χάλια, ή επειδή θα χάσω την αξία μου, ή την ασφάλειά μου,  ή οποιοδήποτε άλλο φόβο που έχω.

Ας συζητήσουμε τις βασικές ανάγκες.

Η πρώτη βασική ανάγκη που χρειάζεται να ικανοποιήσει ένας άνθρωπος για να προχωρήσει στις επόμενες ανάγκες είναι η ασφάλεια. Αν δεν είναι κάποιος ασφαλής δεν έρχεται σε ένα σεμινάριο εκπαίδευσης συντονιστών, προσπαθεί να βρει στέγη, προσπαθεί να βρει φαγητό, θέρμανση, ρούχα, και μόνο αν έχει όλα αυτά θα πάει σε κάποιο σεμινάριο για ανώτερες ανάγκες.

Η δεύτερη βασική ανάγκη είναι η απόλαυση, η ευχαρίστηση των απολαύσεων, των αισθήσεων. Όταν κάποιος μας εμποδίζει να το έχουμε αυτό θα νιώθουμε αρνητικά συναισθήματα προς τον άνθρωπο αυτό.

Η Τρίτη βασική ανάγκη είναι η αποδοχή από τους άλλους. Να είμαστε αποδεκτοί. Και ο κάθε ένας έχει τη συγκεκριμένη ομάδα ή άτομα από τα οποία θέλει να είναι αποδεκτός. Μπορεί να είμαστε αποδεκτοί από πολλά άτομα και να είμαστε πολύ στενοχωρημένοι και θυμωμένοι και να έχουμε και κατάθλιψη επειδή δεν έχουμε την αποδοχή ενός συγκεκριμένου ανθρώπου, που συνήθως είναι κάποιος γονιός, σύντροφος ή παιδί, και κολλάμε εκεί. Κολλάμε σε ένα συγκεκριμένο άνθρωπο. Δεν είναι μόνο ότι θέλουμε αποδοχή αλλά θέλουμε επιλεγμένη αποδοχή από συγκεκριμένα άτομα. Μετά, δεν μας φτάνει η αποδοχή, θέλουμε να έχουμε μια ανώτερη θέση σε μια ομάδα. Δεν φτάνει που είμαστε μέλος σε μια ομάδα, αλλά λέμε να βάλουμε υποψηφιότητα. Να γίνουμε δήμαρχος, να είμαστε στο δημοτικό συμβούλιο, ή να είμαστε συντονιστές της Αρμονικής Ζωής. Να πάμε σε ένα επίπεδο περισσότερο και να μην είμαστε απλώς μέλη της ομάδας. Η ανάγκη να είμαστε κάτι περισσότερο.

Με αυτό έρχεται η ανάγκη για δύναμη και έλεγχο. Ο πειρασμός της δύναμης και του ελέγχου. Πολλές ψυχές, ακόμα και πνευματικοί άνθρωποι, παρασύρονται από την ανάγκη αυτή, δηλαδή την ανάγκη να γίνονται τα πράγματα γύρω μου όπως τα θέλω εγώ. Ή ο πειρασμός του να μπορώ να ελέγχω ανθρώπους ώστε να κάνουν αυτό που θέλω. Είναι ένας μεγάλος πειρασμός στον οποίο υποκύπτουν ακόμα και οι πνευματικοί δάσκαλοι, και οι περισσότερες εκκλησίες, και οι περισσότεροι άνθρωποι που βρίσκονται  σε μια τέτοια θέση. Και οι πολιτικοί οδηγοί.

Η επόμενη ανάγκη είναι η ανάγκη να αγαπάμε και να αγαπιόμαστε. Γιατί μέχρι εδώ είναι όλα παιχνίδια, είναι για να προστατεύω ανάγκες, να προστατεύω προσκολλήσεις. Κάποια στιγμή,  όταν τα ικανοποιώ αυτά λέω, δεν μου φτάνει αυτό, θέλω να έχω πραγματική αγάπη. Δηλαδή δεν μου φτάνει ο άλλος να κάνει αυτό που θέλω, γιατί συνήθως όταν κάνει αυτό που θέλω δεν με αγαπάει, με φοβάται. Δεν φτάνει να έχω όλη αυτή τη δύναμη, θέλω και εγώ να μπορώ να αγαπάω, θέλω να νιώθω πιο αγνός,  πιο ελεύθερος από αυτά τα κατώτερα συναισθήματα και τον εγωισμό μου. Και δημιουργείται αυτή η ανάγκη.

Επίσης υπάρχει η ανάγκη της δημιουργίας και της προσφοράς. Το να δημιουργήσω μέσα στη ζωή και να προσφέρω. Είναι μια ανάγκη. Αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι άνθρωποι όταν λένε ευχαριστώ που μας βοήθησες τόσο πολύ είναι ότι δεν το λογαριάζω καθόλου γιατί  είναι η ανάγκη μου, είναι σαν τροφή. Δηλαδή αν δεν το έκανα αυτό – και θα το δείτε και εσείς, αν δεν κάνετε κάτι που βοηθάει τον συνάνθρωπό σας είναι σαν να μην έχει νόημα η ζωή. Όπως η ζωή είχε νόημα κάποτε μέσα από τα χρήματα, μέσα από το επάγγελμα και μέσα από διάφορα άλλα πράγματα που μας ικανοποιούσαν. Κάποια στιγμή ξυπνάνε άλλες ανάγκες. Είναι βασική ανάγκη. Είναι εγωιστικό. Μπορεί να είναι και προσκόλληση. Υπάρχουν ανάγκες σε όλη την πορεία. Δεν είναι ότι ο άνθρωπος που προσφέρει έχει ανιδιοτέλεια, έχει ανάγκη να προσφέρει. Τώρα, μπορεί να προσφέρει συνέχεια με τη σκέψη τι θα πάρω πίσω, ή μπορεί να προσφέρει πιο αγνά, δηλαδή με το να μην περιμένει τίποτα πίσω και να μην τον απασχολεί καν το αποτέλεσμα της προσπάθειάς του, αλλά πάλι είναι μια ανάγκη. Δεν παύει να είναι μια ανάγκη.

Και μετά υπάρχει η ανάγκη να εξελιχθούμε πνευματικά, αυτό είναι μια εσωτερική πίεση που υπάρχει μέσα στον καθένα, η ανάγκη για βελτίωση, για εξαγνισμό, για μάθηση και για βελτίωση του εαυτού μας.

Και ολοκληρώνεται με την ανάγκη για ενότητα. Η ανάγκη να καταργηθεί πια η ψευδαίσθηση της ατομικής ύπαρξης και να βιώσω ενότητα με όλους και όλα που υπάρχουν γύρω μας.

Με ποιο τρόπο προσπαθούμε συνήθως να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας; Κυρίως μέσα από το να ελέγχουμε τους άλλους και τις συνθήκες γύρω μας. Αυτό έχουμε μάθει.  Ότι μπορώ να βρω ικανοποίηση και ευτυχία όταν καταφέρνω να δημιουργήσω την εξωτερική πραγματικότητα που αντιστοιχεί στις προσκολλήσεις μου. Και αυτό λέγεται «ευτυχία». Ευτυχία είναι όταν έχω αυτά που θέλω, δυστυχία είναι όταν δεν έχω αυτά που θέλω. Είναι πολύ απλό.

Τότε, για να δημιουργήσω ευτυχία έχω δύο επιλογές. Και εμείς όταν βοηθάμε ανθρώπους μέσα από τον συντονισμό, έχουμε δυο επιλογές κάθε φορά. Και ο ίδιος θα αποφασίσει, δηλαδή ή θα τον βοηθήσετε να γίνει ικανός να έχει αυτό που θέλει να έχει, άρα να είναι ευτυχισμένος και αυτό μπορεί να είναι το μάθημά του αυτή τη στιγμή, ή θα τον βοηθήσετε να απαλλαγεί από την ανάγκη και να είναι ευτυχισμένος ακόμα κι αν δεν το πραγματοποιήσει.

Δεν είναι πάντα ξεκάθαρο και αφήνουμε πάντα στον ίδιο να αποφασίσει τι βοήθεια θέλει. Καμιά φορά γίνονται και τα δυο συγχρόνως, δηλαδή να αναβαθμίσει την προσκόλληση σε προτίμηση καθώς συνεχίζει να προσπαθεί να αποκτήσει αυτό που θέλει – είτε αυτό είναι έξω από τον εαυτό του, είτε μέσα στον εαυτό του. Δηλαδή να δεχτεί τον εαυτό του μέχρι να μπορεί να αλλάξει κάποια όψη του χαρακτήρα του που θέλει να αλλάξει, ή να είναι καλά με κάποιον μέχρι να καταφέρει με κάποιο τρόπο επικοινωνίας να πάρει αυτό που χρειάζεται από τον άλλο, ή να νιώθει την αξία και την ασφάλειά του μέχρι κάποια στιγμή να φτάσει στο στόχο του, εξωτερικό στόχο δηλαδή, να δημιουργήσει αυτό που θέλει.

Μέσα σε αυτό υπάρχει η εξέλιξη των αναγκών, δηλαδή εμείς δεχόμαστε τον κάθε άνθρωπο εκεί που βρίσκεται με τις ανάγκες που έχει, αλλά συνειδητοποιούμε ότι αυτός είναι μια αιώνια ψυχή που βρίσκεται σε εξέλιξη και είναι φυσικό να εξελίσσονται οι ανάγκες του. Είναι ίδιο με την κυρία που ήρθε σήμερα, ήταν πολύ θλιμμένη επειδή τώρα μεγαλώνει ο γιός της, είναι 30 χρονών και δεν ξέρει τι να κάνει, έχει μεγάλη θλίψη επειδή δεν παίρνει την προσοχή που θέλει από τον γιο και προσπάθησα να της εξηγήσω ότι έχει έρθει η ώρα για μια αλλαγή, να βρει άλλο λόγο ύπαρξης, άλλη απασχόληση. Τέλειωσε ο ρόλος αυτός. Τέλειωσε η προσφορά που μπορεί να δώσει, εκτός αν της ζητιέται κάποια στιγμή η προσφορά. Δηλαδή χρειάζεται να εξελιχθούν οι ανάγκες της, να εξελιχθεί ο ρόλος της από το είμαι αποκλειστικά αυτό στο ότι είμαι πολλά πράγματα. Αντί να είμαι 100% μητέρα, τώρα είμαι 10% μητέρα και είμαι κοινωνικός λειτουργός, και είμαι μαθητής, και είμαι ζωγράφος και είμαι ένα σωρό άλλα πράγματα. Χρειάζεται να βοηθήσουμε τον καθένα να δει πού είναι η επόμενη ανάγκη που υπάρχει, να τον βοηθήσουμε να πατάει από μια ανάγκη στην άλλη.

Τι είναι αυτό που εγκλωβίζει τον άνθρωπο μέσα σε καταστάσεις όπου  δεν προχωράει; Είναι ένας φαύλος κύκλος που γίνεται μεταξύ της αντίληψης και της πεποίθησης. Δηλαδή τα προηγούμενα βιώματα έχουν δημιουργήσει προγραμματισμούς  μέσα στο νου μας, πεποιθήσεις μέσα στο νου μας. Αυτές οι πεποιθήσεις είναι φιλμάκια που φιλτράρουν ό,τι περνάει μέσα στο νου μας και γενικά χρωματίζουν ό,τι έρχεται από έξω με αυτό που ήδη πιστεύουμε. Γενικά, βλέπουμε αυτό που πιστεύουμε, δεν βλέπουμε αυτό που υπάρχει. Πιστεύω ότι υπάρχει απόρριψη, τη βλέπω και εκεί που δεν υπάρχει, πιστεύω ότι είμαι ένοχος βλέπω ότι είμαι ένοχος εκεί που δεν είμαι ένοχος, πιστεύω ότι κινδυνεύω, βλέπω τον κίνδυνο εκεί που δεν υπάρχει. Άρα, δεν βλέπω την πραγματικότητα. Υπάρχει μια αυτοτροφοδοτούμενη κατάσταση όπου συνέχεια δημιουργώ εντυπώσεις που αρμόζουν με αυτό που ήδη πιστεύω και επιβεβαιώνω στον εαυτό μου αυτά που ήδη πιστεύω. Και γίνομαι ικανός να βλέπω οτιδήποτε που δεν αρμόζει με αυτό που ήδη πιστεύω. Και έτσι μπαίνω σε ένα τέλμα, ένα φαύλο κύκλο. Ζω όλη τη ζωή μου, αν δεν έρθει ένα γερό γεγονός, μια αφορμή να με ξυπνήσει, να με σπρώξει, μένω με αυτό το σύστημα πεποιθήσεων μέχρι να πεθάνω. Και δεν αλλάζει πια τίποτα, εκτός και αν έρθει μια κρίση, κάποια γεγονότα που με αναγκάζουν να αναθεωρήσω αυτό που πιστεύω. Αλλά δεν φτάνει ότι αυτό το σύστημα πεποιθήσεων χρωματίζει ό,τι βλέπω και διαστρεβλώνει ότι βλέπω, αλλά κάνει και κάτι άλλο: με τον νόμο της συμπαθητικής δόνησης δημιουργεί κυριολεκτικά και την εξωτερική μου πραγματικότητα.

Αυτό το καταλαβαίνουμε τώρα όλο και περισσότερο με την κβαντική φυσική. Ότι έξω εκεί δεν υπάρχει τίποτα ξέχωρο από εμάς. Είναι ένα πεδίο ενέργειας, τίποτα άλλο. Υπάρχει ένα πεδίο ενέργειας που εμείς συρρικνώνουμε σε χρόνο και σε χώρο, και δεν σας μιλάω μεταφυσικά τώρα, σας μιλάω εντελώς επιστημονικά. Εμείς συρρικνώνουμε σε αυτή την πραγματικότητα της ξεχωριστής ύπαρξης και ο κάθε ένας δημιουργεί μια πραγματικότητα που αντιστοιχεί στα μαθήματα που θέλει να πάρει σε αυτό το στάδιο της εξέλιξής του. Και δεν είναι μόνο ότι ερμηνεύω τα πράγματα, αλλά τα δημιουργώ κιόλας. Τώρα, αυτό δεν πρέπει να προσθέσει στην ενοχή μας, ότι δημιουργώ αυτή την πραγματικότητα. Καλώς τη δημιουργώ. Και δεν δημιουργούμε το θάνατο των άλλων, ούτε την αρρώστια των άλλων. Δημιουργούμε τη δική μας πραγματικότητα. Αλλά καλώς τη δημιουργούμε, σωστά τη δημιουργούμε, γιατί αυτό είναι το πεδίο, το θέατρο, μέσα από το οποίο θα πάρουμε τα μαθήματά μας στο βήμα του να δημιουργήσουμε κάτι άλλο. Όλο στηρίζεται σε αυτό το σύστημα πεποιθήσεων που και φιλτράρει ό,τι βλέπουμε και δημιουργεί την εσωτερική μας πραγματικότητα ώστε να αντιστοιχεί σε αυτό που ήδη πιστεύουμε, που έχει δημιουργηθεί όταν ήμασταν μικρά παιδιά και είχαμε την παράλογη λογική του παιδιού. Θυμάστε; Ότι σαν παιδί νομίζω ότι φταίω για όλα, νομίζω ότι δεν αξίζω, νιώθω ότι είμαι αδύναμο, ό,τι μου λένε το παίρνω πάνω μου σαν να φταίω εγώ και συνεχίζω να διαμορφώνω μια πραγματικότητα γύρω από αυτό, και έλκω καταστάσεις που αντιστοιχούν σε αυτό. Μέχρι να μπω σε μια διαδικασία αυτογνωσίας ή σε μια απότομη φώτιση, μια απότομη αλλαγή αντίληψης, για κάποιο λόγο, και να αρχίσω να βγαίνω από αυτό.

Δική σας εργασία θα είναι να βοηθήσετε τον εαυτό σας πρώτα, και μετά να βοηθήσετε άλλους να εντοπίσουν τις συγκεκριμένες πεποιθήσεις σε κάθε στάδιο της εξέλιξης που δημιουργεί αυτές τις δυσάρεστες πραγματικότητες. Και έτσι πάντα ξεκινάμε με τον άνθρωπο, εκεί που δεν νιώθει καλά. Δεν νιώθει καλά επειδή κάποια πεποίθηση έχει έρθει η ώρα να αλλάξει, κάποια πεποίθηση δημιουργεί πόνο και ο πόνος είναι το ερέθισμα να κάνει κάτι. Θα υπάρξουν μερικοί άνθρωποι, με τους οποίους θα εργαστείτε, που δεν θα έρθουν επειδή έχουν πόνο. Θα έρθουν επειδή θέλουν να βελτιώσουν κάτι. Σε τέτοιες περιπτώσεις θα λειτουργήσουμε περισσότερο σαν προπονητές ζωής. Υπάρχουν δύο ρόλοι, υπάρχει ο ρόλος του συντονιστή που πιο πολύ ασχολείται με τι πρόβλημα θέλεις να συζητήσεις αυτή την εβδομάδα και ποια είναι η πεποίθηση και ποιο είναι το συναίσθημα και πώς μπορείς να απελευθερωθείς και δεύτερος ρόλος είναι ο ρόλος του προπονητή ζωής που είναι ποιος είναι ο στόχος σου. Δεν μιλάμε για προβλήματα, μιλάμε για στόχους. Μπορεί να θέλει να χάσει βάρος, μπορεί να θέλει να βελτιώσει την οικονομική του κατάσταση, μπορεί να θέλει να βρει σύντροφο, διάφορα πράγματα που θέλει να κάνει. Ίδια είναι η διαδικασία περίπου αλλά θα έχετε κάποια μαθήματα πάνω σε αυτό, και θα τον διευκολύνουμε όπως ένας προπονητής βοηθάει έναν αθλητή να φτάσει τους στόχους του. Εμείς θα βοηθήσουμε τον άνθρωπο αυτό να φτάσει τους στόχους του.

Τώρα, οι συναισθηματικοί μηχανισμοί. Ο κάθε ένας έχει ένα συναισθηματικό μηχανισμό γύρω από ένα συγκεκριμένο ερέθισμα ή θέμα που έχει μάθει και έχει προγραμματιστεί μέσα του. Και αυτό όπως είπαμε είναι ένας φαύλος κύκλος. Υπάρχουν δυο λόγοι ακόμα σήμερα που καταλαβαίνουμε γιατί είναι φαύλος κύκλος. Ο ένας είναι η χημεία, όπου έχει ανακαλυφθεί ότι κάθε φορά που ένας άνθρωπος έχει ένα συναίσθημα εκκρίνονται συγκεκριμένα πεπτίδια ή ορμόνες από τον υποθάλαμο που εκκρίνονται μέσα στα κύτταρα του οργανισμού και ότι αυτές οι ουσίες είναι όμοιες με την ηρωίνη. Δηλαδή οι υποδοχείς που υπάρχουν στα κύτταρα είναι ίδιοι και με τις υποδοχείς του φαγητού επίσης και άλλες ορμόνες. Άρα κάθε φορά που βομβαρδίζεται το κυκλοφοριακό μου σύστημα με τα πεπτίδια του φόβου, ή του θυμού, ή του πόνου, ή της αδικίας αυτό μπαίνει μέσα στο κύτταρο και κλειδώνει μέσα εκεί. Υπάρχουν από 1.000 ως 10.000 υποδοχείς σε κάθε κύτταρο. Αλλά κλειδώνει μέσα εκεί και αρχίζει να δημιουργείται μια εξάρτηση. Τα επόμενα κύτταρα που γεννιούνται από τα κύτταρα αυτά που έχουν δεχτεί αυτά τα πεπτίδια έχουν περισσότερους υποδοχείς για αυτά τα πεπτίδια και λιγότερους για το φαγητό και τις ορμόνες. Και αρχίζει να δημιουργείται μια κατάσταση εθισμού όπου χρειάζομαι όλο και πιο συχνά και τακτικά τα πεπτίδια του θυμού, τα πεπτίδια της αδικίας, της απόρριψης, του φόβου, της σύγκρουσης, και υποσυνείδητα αναζητώ να δημιουργώ καταστάσεις που ικανοποιούν την κυτταρική μου ανάγκη αυτή τη στιγμή, τη δόση μου αν θέλετε, των συναισθημάτων και έτσι θα δείτε ανθρώπους που επανειλημμένα θα δημιουργήσουν ενοχή μέσα τους, ή θα είναι συνέχεια θυμωμένοι ή πικραμένοι επειδή έχουν εθιστεί σε αυτή την κατάσταση. Ευτυχώς έχουν δει ότι όταν ένας άνθρωπος αρχίζει να αντιδράει αλλιώς, τα κύτταρα αρχίζουν να αντιστρέφονται και γίνεται μια θεραπεία της κατάστασης και απελευθερώνεται από την ανάγκη, όπως θα απελευθερωνόταν από την ανάγκη αν δεν έπαιρνε ηρωίνη για ένα μήνα, για δυο μήνες, για τρεις μήνες, θα αρχίσει το σώμα να αποτοξινώνεται.

Επίσης, έχουν δει ότι οι νευρώνες στον εγκέφαλο έχουν συνάψεις, χιλιάδες συνάψεις, που συνδέονται με τους άλλους νευρώνες. Κάθε φορά που επαναλαμβάνω μια συγκεκριμένη αντίληψη, ή σύστημα σκέψης ή πεποίθησης για το φαγητό, για ένα συγκεκριμένο άνθρωπο, για την κριτική, για το θυμό, για τα χρήματα, για όποια σημεία έχουν για μένα κάποια φόρτιση, αυτές οι συνάψεις δυναμώνουν, μεγαλώνουν και εδραιώνονται και άρα γίνονται οι διάδρομοι για πιο εύκολη κίνηση, αν θέλετε, των νευρωνικών μηνυμάτων. Είναι αυτό που ονομάζεται neural net/δίκτυο νευρώνων, που είναι αν θέλετε το αντίστοιχο υλικό του συστήματος πεποιθήσεων. Δηλαδή το σύστημα πεποιθήσεων που έχω για τη γάτα, για το σκύλο, για τους άντρες, για τις γυναίκες, για τον εαυτό μου και ένα σωρό άλλα πράγματα, έχει γίνει και μέσα μου ένα δίκτυο νευρώνων, που έχει δική του δύναμη και κάθε φορά που βλέπω αυτό κινητοποιείται αυτή η συγκεκριμένη διαδρομή νευρωνικών μηνυμάτων που ενισχύει αυτόν τον τρόπο σκέψης.

Έχουν δει κυριολεκτικά, όταν ένας άνθρωπος που αρχίζει με κάποια τεχνική να σκέφτεται αλλιώς και να αντιδρά αλλιώς προς ένα ερέθισμα, οι συνάψεις να αποσύρονται και να συρρικνώνονται. Αρχίζει αυτό να ατροφεί και δημιουργείται ένα νέο νευρωνικό δίκτυο για το συγκεκριμένο ερέθισμα.  Υπάρχει μια βιολογική αντιστοιχία σε αυτή την εργασία που κάνουμε. Βοηθώντας τον εαυτό μας και άλλους ανθρώπους να βλέπουμε τα ίδια ερεθίσματα διαφορετικά και αντιδρώντας μέσα μας συναισθηματικά με διαφορετικό τρόπο αλλάζει και η χημεία μας και αλλάζουν οι συνδέσεις που υπάρχουν στον εγκέφαλο για το συγκεκριμένο ερέθισμα.

Η βασική μας ανάλυση βοηθιέται με τα τετράγωνα και γι’ αυτό χρησιμοποιούμε τα τετράγωνα μέσα στην ανάλυση που κάνουμε.

(διάλογος – ερωτήσεις)

Οι παλιές αντιλήψεις και συναισθήματα γίνονται σαν σπόροι που υπάρχουν μέσα στο βαθύ υποσυνείδητο ή στο αιτιατό σώμα και γίνεται όλο και πιο δύσκολο να ξυπνήσουν. Δηλαδή χρειάζεται κάτι πιο έντονο για να ξυπνήσουν οι παλιές αντιδράσεις ή χρειάζεται να κουραστώ πάρα πολύ, να μην έχω προστατέψει το ενεργειακό μου πεδίο, να μην κάνω ασκήσεις, να μην τρώω σωστά, να μην ξεκουράζομαι αρκετά, να εξαντλούμαι σωματικά και συναισθηματικά, και σε τέτοιες περιπτώσεις πολλά από τα προηγούμενα μπορεί να ξεφυτρώσουν. Αλλά αν προστατεύω την ενέργειά μου σιγά-σιγά θα εξαφανιστούν αυτά από τη ζωή μου.

(διάλογος – ερωτήσεις)

Ο ρόλος του ενήλικα, του συναισθηματικά ώριμου ανθρώπου, που δέχεται τον εαυτό του, που νιώθει την αξία του, που νιώθει ασφαλής, που απελευθερώνεται από την ανάγκη να παίξει παιχνίδια, να ανταγωνίζεται τους άλλους, που επικοινωνεί ειλικρινά, έχει ξεκαθαρίσει μέσα του ότι αυτός είναι υπεύθυνος για τη δική του πραγματικότητα και ότι οι άλλοι είναι υπεύθυνοι για τη δική τους και που δεν παίζει παιχνίδια αλληλεξάρτησης, είναι γενικά ένας άνθρωπος με χαρούμενη διάθεση, ένας άνθρωπος ευχάριστος να είσαι κοντά του. Γενικά, αν είναι να το περιγράψω με τρεις λέξεις, αυτές είναι η απουσία παιχνιδιών. Και αυτή η απουσία παιχνιδιών γίνεται επειδή νιώθει αξία και ασφάλεια. Και νιώθει την ελευθερία να είναι ο εαυτός του, δεν χρειάζεται να είναι κάτι άλλο από αυτό που είναι, δεν προσπαθεί να είναι κάτι άλλο από αυτό που είναι επειδή φοβάται τη γνώμη των άλλων. Αυτά είναι τα κύρια στοιχεία ενός συναισθηματικά ώριμου ανθρώπου.

Ας συζητήσουμε τώρα λίγο τα τετράγωνα.

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι το ερέθισμα μπορεί να είναι πρώτον, κάτι που έχει γίνει έξω από τον άνθρωπο, κάποιο γεγονός, μια συμπεριφορά, μπορεί να είναι ένα προσωπικό γεγονός ή ένα γενικό γεγονός – ένας σεισμός, μια φωτιά, ή μπορεί να μην υπάρχει εξωτερικό ερέθισμα, μπορεί να είναι μόνο εσωτερικό, ο άνθρωπος σκέφτεται κάτι στο παρελθόν που είναι ανύπαρκτο αυτή τη στιγμή, ή σκέφτεται κάτι για το μέλλον που είναι άγνωστο αυτή τη στιγμή. Σκέφτεται τα γηρατειά και φοβάται. Δεν υπάρχει εξωτερικό ερέθισμα αυτή τη στιγμή, το ερέθισμα είναι στο νου.

Τρίτον, το ερέθισμα μπορεί να είναι ένα προηγούμενο συναίσθημα και αυτό είναι κάτι που θα συζητήσουμε πιο βαθιά, κάποια άλλη στιγμή. Λέγεται δευτερογενές συναίσθημα. Δηλαδή νιώθω θυμό που φοβάμαι, νιώθω ενοχή που θυμώνω. Σε τέτοια περίπτωση εσείς πρέπει να συγκρατήσετε στο νου σας όλη αυτή την ποικιλία συναισθημάτων που έχει ο άνθρωπος και να τον βοηθήσετε να δει ότι, υπάρχει ο φόβος και μετά ο θυμός που φοβάσαι και μετά υπάρχει η ενοχή που θυμώνεις επειδή φοβάσαι, και η αυτό απόρριψη που θυμώνεις που φοβάσαι ή οτιδήποτε άλλο, και να ρωτήσουμε τον ίδιο τον άνθρωπο με ποιο συναίσθημα θέλει να δουλέψει. Δεν αποφασίζουμε εμείς αν θα δουλέψει το φόβο, ή το θυμό που φοβάται, ή την ενοχή που φοβάται, ή οτιδήποτε άλλο. Αυτή είναι απόφαση πάντα του ίδιου του ανθρώπου. Γιατί το ερέθισμα μπορεί να είναι επίσης κάτι που νιώθει ο ίδιος ή που σκέφτεται ο ίδιος. Μπορεί οι ίδιες οι σκέψεις του να είναι το ερέθισμα, δηλαδή έχει αρνητικές σκέψεις και αρνητικά συναισθήματα για το γεγονός ότι έχει αρνητικές σκέψεις. Είναι πάρα πολύ σημαντικό να μάθετε να εντοπίζετε το ερέθισμα γιατί μπορεί να κάνετε ώρες ανάλυσης, αν δεν έχετε καταλάβει όμως το αληθινό ερέθισμα δεν θα φτάσετε πουθενά.

Ένα παράδειγμα είναι μια κυρία που ήταν στην ομάδα το πρωί και ήταν πολύ θυμωμένη που οι άνθρωποι δεν της επέστρεψαν τα χρήματα που είχαν δανειστεί από αυτήν. Το ερέθισμα μπορεί να είναι δεν έχω να ζήσω ή δεν είναι σωστό που δεν τα επιστρέφουν; Είναι δυο εντελώς διαφορετικά πράγματα. Πρέπει να το διευκρινίσει. Φοβάσαι ότι δεν θα έχεις φαγητό αύριο επειδή δεν σου επιστρέφουν τα χρήματα ή θυμώνεις επειδή δεν κάνουν αυτό που πρέπει να κάνουν; Καταλαβαίνετε τη διαφορά; Για να βοηθήσουμε τον άνθρωπο είναι πολύ σημαντικό να συγκεκριμενοποιήσει τι είναι αυτό που πραγματικά τον ενοχλεί σε κάθε περίπτωση.

Στην ανάλυση υπάρχει η σειρά της δημιουργίας του συναισθήματος και υπάρχει η σειρά της ανάλυσης του συναισθήματος. Αυτά τα δύο είναι διαφορετικά πράγματα. Η σειρά της δημιουργίας είναι ερέθισμα, πεποίθηση, συναίσθημα, αντίδραση, αλλά η σειρά της ανάλυσης ή θα ξεκινήσει με το ερέθισμα ή όταν σε μερικές περιπτώσεις δεν ξέρω ποιο είναι το ερέθισμα, ξεκινάει με το συναίσθημα. Συνήθως ξεκινάει με το ερέθισμα αλλά σε μερικές περιπτώσεις ο άνθρωπος λέει, δεν ξέρω γιατί, αλλά σήμερα νιώθω έτσι. Άρα ξεκινάμε με ένα συναίσθημα και επειδή δεν ξέρουμε το ερέθισμα  πρέπει να το ψάξουμε. Είναι μια διαφορετική σειρά, δεν πάω από το ερέθισμα στην πεποίθηση στην ανάλυση, παρόλο που αυτή είναι η σειρά της δημιουργίας. Πάω από το ερέθισμα στα συναισθήματα. Ποιο είναι το ερέθισμα σήμερα, ποια είναι τα συναισθήματα που έχεις; Εντοπίζοντας τα συναισθήματα τότε προχωράμε να προσπαθήσουμε να βρούμε τις πεποιθήσεις που δημιουργούν αυτά τα συναισθήματα, αυτή είναι η σειρά της ανάλυσης.

Όσον αφορά τις πεποιθήσεις: οι βασικές ερωτήσεις μας έχουν σχέση με το τι κινδυνεύει εδώ. Αυτό θέλουμε να ξέρουμε. Ό,τι και να πει ο άνθρωπος, αν πει αυτός είναι δολοφόνος και ζει δίπλα μου, στον κάτω όροφο. Τι κινδυνεύει εδώ; Ο άντρας μου με άφησε για μια νεότερη γυναίκα. Τι κινδυνεύει εδώ; Δεν παίρνουμε τίποτα σαν δεδομένο.

Τι συνήθως κινδυνεύει; Δεν κινδυνεύει ποτέ τίποτα, αλλά τι πιστεύουμε εμείς; Ποιοι είναι οι προγραμματισμοί μας; Κινδυνεύει η αξία μου, κινδυνεύει η ασφάλειά μου, κινδυνεύει η ελευθερία μου. Στο 99% των περιπτώσεων θα βρούμε μια πεποίθηση που λέει ότι κινδυνεύει ένα από αυτά τα τρία πράγματα. Ότι με αυτό που συμβαίνει χάνω αξία, ή ασφάλεια, ή ελευθερία. Μερικές φορές μπορεί να νιώθει ο άνθρωπος ότι οι αξίες του προσβάλλονται. Σε τέτοιες περιπτώσεις θα βοηθήσουμε τον άνθρωπο να καταλάβει ότι οι αξίες μου είναι για μένα. Εγώ ζω με τις αξίες μου. Το να θέλω οι άλλοι να ζουν με τις αξίες μου δεν είναι αξία, είναι ανάγκη. Τι χάνω εγώ αν οι άλλοι δεν ζουν με τις αξίες μου; Πάλι θα γυρίσουμε στο τι χάνω. Ότι εγώ θέλω να ζήσω με τις αξίες μου είναι δεδομένο και έχω κάθε δικαίωμα και δεν θέλω να συμβιβαστώ. Αλλά είναι άλλο να χρειάζομαι οι άλλοι να ζουν με τις αξίες μου. Όταν έχω αυτή την ανάγκη είναι συνήθως επειδή νιώθω ότι κινδυνεύει κάτι.

Μερικοί άνθρωποι χρειάζονται οι άλλοι να ζουν με τις αξίες τους επειδή τότε είναι σίγουροι για τις αξίες τους. Αν υπάρχει κάποιος πολύ κοντά τους που έχει άλλες αξίες, τότε αρχίζουν να έχουν πρόβλημα. Πώς γίνεται και εγώ να έχω δίκιο και αυτός να έχει δίκιο; Γίνεται; Γίνεται οι δικές μου αξίες να είναι σωστές, το ίδιο και οι δικές του; Ο κάθε ένας έχει τις αξίες που χρειάζεται σαν ψυχή στην εξέλιξη στο στάδιο που βρίσκεται για να μάθει ή με ευχάριστο ή με δυσάρεστο τρόπο τα μαθήματα που μαθαίνει. Αν ο άλλος χρειάζεται να έχει άλλες αξίες, που μπορεί να είναι και λάθος ή πιο πίσω, αν θέλετε, για να μάθει κάποια μαθήματα με ευχάριστο ή με δυσάρεστο τρόπο, έτσι πρέπει να εξελιχθεί αυτός ο άνθρωπος. Αν αυτές οι αξίες που έχει προσβάλλουν τις δικές μου ανάγκες τότε γίνεται δικό μου το πρόβλημα.

Όταν κάποιος λέει δεν μπορώ να νιώθω καλά επειδή ζω σε μια κοινωνία όπου όλοι είναι ψεύτες, δεν φτάνει αυτό για την ανάλυση. Πρέπει να δω πώς το γεγονός ότι οι άλλοι είναι ψεύτες επηρεάζει εμένα, ποια ανάγκη μου θίγεται αν είναι ψεύτες. Δεν νιώθω ασφάλεια και δεν ξέρω πού βρίσκομαι; Δεν ξέρω ποιον να εμπιστεύομαι; Νιώθω ότι δεν αξίζω επειδή όταν μου λένε ψέματα χάνω την αξία μου; Είναι σημαντικό όταν κάποιος παρουσιάζει ένα τέτοιο πρόβλημα να τον βοηθήσουμε να καταλάβει πού αγγίζει τον ίδιο και ποια ανάγκη του επηρεάζεται από αυτό.

Τώρα θα σας μιλήσω λίγο για τις κατηγορίες των πεποιθήσεων. Είναι κάτι που θα διαβάσετε στις πληροφορίες και εργασίες για την εκπαίδευση, αλλά θα σας πω περιληπτικά τώρα. Τα τελευταία χρόνια, όταν αγκαλιάσαμε το EFT και την ενεργειακή ψυχολογία, δημιουργήσαμε το συγκεκριμένο διαχωρισμό στο σύστημα πεποιθήσεων.

Πρώτον, δεν είναι ακριβώς σύστημα πεποιθήσεων, το ονομάζουμε φορτισμένες εντυπώσεις που υπάρχουν στο υποσυνείδητο. Αν έχω μια τραυματική εμπειρία με οποιοδήποτε ερέθισμα και σήμερα έρχομαι σε επαφή με κάτι που μου θυμίζει αυτό το ερέθισμα, αυτό δημιουργεί αυτόματα ένα μηχανισμό κινδύνου. Στην ιατρική ορολογία λέγεται ο σύντομος δρόμος. Δηλαδή δεν περνάει από τον νέο εγκέφαλο η πληροφορία, αλλά πάει απευθείας στην αμυγδαλή και δημιουργεί ενστικτώδη αντίδραση, όπως σε ένα ζώο. Και νιώθω την καρδιά μου να χτυπάει, ίσως νιώθω πανικό, νιώθω ίσως το στόμα μου στεγνό, δηλαδή τα συμπτώματα, αν θέλετε, του πανικού ή του φόβου γιατί αυτή τη στιγμή έχει ξυπνήσει μια συστηματικά φορτισμένη εντύπωση στο υποσυνείδητο.

Δεύτερη κατηγορία πεποιθήσεων είναι τα λανθασμένα παιδιά συμπεράσματα. Κυρίως δουλεύουμε με αυτά στην ανάλυση. Τα συμπεράσματα που λανθασμένα κάνει ένα παιδί, ότι δεν αξίζω επειδή δεν με αγαπήσανε, ή δεν είχανε χρόνο για μένα, ή με κριτικάρανε, ή με δείρανε, ή με εγκαταλείψανε, ή χωρίσανε, ή πεθάνανε, ή ήταν άρρωστοι – εγώ φταίω για όλα αυτά. Δεν μπορεί το παιδί να σκεφτεί ότι οι άλλοι είχαν προβλήματα. Όλα αυτά τα λανθασμένα παιδικά συμπεράσματα γύρω από την αξία, την ασφάλεια, τη δύναμη και την ικανότητα. Κυρίως στην ανάλυση αυτά ανακαλύπτουμε και θέλουμε να βοηθήσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους να απελευθερωθούμε.

Το τρίτο σύστημα πεποιθήσεων είναι το εξελισσόμενο λογικό σύστημα πεποιθήσεων, που είναι το σύστημα του ενήλικα μέσα μας που αναθεωρεί συνέχεια αυτό που πιστεύει παίρνοντας νέα στοιχεία. Όπως η επιστήμη σήμερα χρειάζεται να καταργήσει τις αντιλήψεις του Νεύτωνα, τουλάχιστον σε σχέση με πολύ μικρά σωματίδια σε μεγάλες ταχύτητες και μεγάλες ενέργειες, εμείς αναγκαζόμαστε να αναθεωρήσουμε τις πεποιθήσεις από τα παιδικά μας χρόνια.

Αυτό το σύστημα δυστυχώς είναι σαν την άκρη του παγόβουνου που βρίσκεται πάνω από το νερό και από κάτω υπάρχει μια τεράστια μάζα πεποιθήσεων που είναι από τα παιδικά χρόνια και από προηγούμενες ζωές. Έτσι αυτό το σύστημα, το λογικό εξελισσόμενο σύστημα πεποιθήσεων, λειτουργεί όταν τα πρώτα δυο δεν ενεργοποιούνται. Αν δεν ενεργοποιούνται τα πρώτα δύο τότε έχω τη λογική μου, ξέρω ότι όλα είναι καλά, αξίζω, είμαι ασφαλής, όλα είναι εντάξει δεν υπάρχει λόγος να νιώθω αρνητικά.

Αυτό το γεγονός δημιουργεί ένα μπέρδεμα στην ανάλυση γιατί έρχεται κάποιος και λέει, έχω αυτό το συναίσθημα. Και ρωτάω, τι πιστεύεις; Μήπως πιστεύεις ότι δεν αξίζεις; Εκείνος απαντά, όχι, δεν το πιστεύω αυτό. Γιατί ενώ  δημιουργείται το συναίσθημά του από αυτές τις πεποιθήσεις που είναι στο υποσυνείδητο, αυτός λογικά δεν πιστεύει αυτό που δικαιολογεί την ύπαρξη του συναισθήματος. Και συνέχεια το βλέπουμε αυτό, και στον εαυτό μας και στους άλλους, και αυτό δυσκολεύει τον άνθρωπο και γι’ αυτό χωρίζοντας το σύστημα πεποιθήσεων σε αυτές τις κατηγορίες – που είναι κάτι καινούριο, τα τελευταία 3-4 χρόνια το κάναμε αυτό – διευκολύνει τον άνθρωπο. Εντάξει, πιστεύεις ότι αξίζεις, ότι είσαι ασφαλής, τα έχεις καταφέρει στη ζωή σου, αλλά φαίνεται πως στο άλλο σύστημα πεποιθήσεων, δηλαδή τα λανθασμένα παιδιά συμπεράσματα, υπάρχει μια άλλη πεποίθηση που δημιουργεί το συναίσθημα που έχεις. Αυτό βοηθάει τον άνθρωπο να δεχτεί τη ύπαρξη της πεποίθησης που δημιουργεί το συναίσθημα εφόσον έχουμε δει ότι έχει και το άλλο. Καταλαβαίνετε; Αλλιώς είναι σε άρνηση, λέει, όχι δεν το πιστεύω αυτό, γιατί  τη συγκεκριμένη στιγμή που γίνεται η ανάλυση δεν έχει επαφή με το ερέθισμα και έχει επίγνωση μόνο του συνειδητού συστήματος πεποιθήσεων.

Και το τέταρτο σύστημα πεποιθήσεων είναι η πίστη ή η πνευματική διαίσθηση. Πράγματα που πιστεύουμε χωρίς να μπορούμε να τα αποδείξουμε λογικά. Οι διάφορες πνευματικές αλήθειες που λέμε στην Αρμονική Ζωή και που κάθε ένας πιστεύει σε κάποιο βαθμό, περισσότερο ή λιγότερο. Όταν συμβαίνει κάτι, υπάρχει ένα ερέθισμα είτε εξωτερικό είτε εσωτερικό, περνάει από αυτά τα τέσσερα φίλτρα και έχουμε πιθανόν τέσσερα διαφορετικά συναισθήματα και τέσσερις διαφορετικές εσωτερικές αντιδράσεις που δημιουργούν ένα αρκετά μεγάλο μπέρδεμα μέσα μας γιατί ένα μέρος του εαυτού μας νιώθει έτσι και το άλλο μέρος λέει, τώρα τι κάνεις, γιατί νιώθεις έτσι; Και μας μαλώνει κιόλας που νιώθουμε έτσι, και στεναχωριέται που νιώθουμε έτσι επειδή υπάρχει ένα άλλο μέρος του εαυτού μας που δεν νιώθει έτσι, που βλέπει τα πράγματα πιο λογικά και πιο πνευματικά την ίδια στιγμή. Όταν ενεργοποιούνται τα πρώτα δύο όμως, συνήθως επισκιάζουν τα επόμενα δύο, είναι πιο έντονα συναισθηματικά και ενεργειακά. Και εδώ έρχεται το EFT και όλες οι άλλες μορφές της ενεργειακής ψυχολογίας. Το TAT και το BSFF και σε κάποιο βαθμό και η Sedona και το emdr.  Όλα αυτά είναι τρόποι να συμφιλιώσουμε αυτό το χάσμα που υπάρχει. Υπάρχουν λογικές πεποιθήσεις, υπάρχουν πνευματικές αντιλήψεις αλλά δεν μπορούν να λειτουργήσουν επειδή κινείται πολύ η συναισθηματική ενέργεια λόγω των φορτισμένων εντυπώσεων ή των λανθασμένων παιδικών συμπερασμάτων.

Δεν χρειάζεται να μπερδέψετε τον άλλο με όλους αυτούς τους όρους. Απλώς χρειάζεται, όταν κάνετε ενεργητική ακρόαση σε κάποιον, να τα έχετε υπόψη σας αυτά. Αν υπάρχει μια τραυματική εμπειρία, ποια παιδικά βιώματα μπορεί να έχουν ενεργοποιηθεί, πώς το βλέπει λογικά αυτό το θέμα, και ποιες πνευματικές αντιλήψεις έχει πάνω σε αυτό το θέμα. Χρειάζεται να γίνει μια ολοκληρωμένη ανάλυση μιας κατάστασης, γιατί αναλύοντας και τα επόμενα δύο οδηγούμε τον άνθρωπο στον τρόπο που θέλει να αντιληφθεί, που θέλει να σκεφτεί αυτό που συμβαίνει.

 

 

 

Απομαγνητοφώνηση Εκπαίδευση Συντονιστών Μάθημα 3

Απομαγνητοφώνηση Εκπαίδευση Συντονιστών Μάθημα 3

 

Την προηγούμενη φορά συζητήσαμε τα είδη πεποιθήσεων και είχαμε πει ότι υπάρχουν οι συναισθηματικά φορτισμένες εντυπώσεις στο υποσυνείδητο που ουσιαστικά δεν είναι πεποιθήσεις είναι απλώς reflex (αντιδράσεις), δηλαδή αντιδράσεις χωρίς σκέψη, χωρίς να περάσει καν από τον εγκέφαλο, από το νέο εγκέφαλο, το ερέθισμα και μου προκαλεί ένα αίσθημα φόβου ή πανικού ή κινδύνου. Μετά έχουμε τα λανθασμένα παιδικά συμπεράσματα που είναι οι βασικές πεποιθήσεις με τις οποίες εργαζόμαστε στην αυτογνωσία, προσπαθούμε να βρούμε αυτά τα λανθασμένα συμπεράσματα γύρω από την αξία ή την ασφάλεια του ανθρώπου και να βοηθήσουμε τον άνθρωπο να αλλάξει αυτά. Μετά είναι το λογικό εξελισσόμενο σύστημα πεποιθήσεων όπου ο άνθρωπος αρχίζει να βλέπει πιο λογικά και αναθεωρεί και βλέπει ότι λογικά είναι ασφαλής, αξίζει, είναι ικανός. Και το τέταρτο, η πίστη ή η πνευματική διαίσθηση. Όταν εργαζόμαστε με κάποιον ψάχνουμε για όλες αυτές τις πιθανές πεποιθήσεις που υπάρχουν.

Τώρα, μπορεί μία πεποίθηση να δημιουργεί πάνω από ένα συναίσθημα και για το κάθε συναίσθημα που έχει ο άνθρωπος θέλουμε να βρούμε την πεποίθηση που το δημιουργεί, τουλάχιστον για τα συναισθήματα από τα οποία θέλει να απελευθερωθεί. Θα υπάρχουν αρκετές φορές που ο άνθρωπος θα έχει μία ποικιλία συναισθημάτων και θα χρειάζεται να ζητήσουμε από αυτόν να επιλέξει από ποια συναισθήματα θέλει να απελευθερωθεί ή θέλει να εργαστεί. Δεν θα βρούμε τις ίδιες πεποιθήσεις που δημιουργούν το φόβο, το θυμό την ενοχή ή και την αδικία. Θα υπάρχουν διαφορετικές πεποιθήσεις που είναι το κλειδί για τη δημιουργία του κάθε συναισθήματος. Και όπως είπαμε, μπορεί να υπάρχουν δευτερογενή συναισθήματα, συναισθήματα που έχω επειδή έχω κάποιο άλλο συναίσθημα. Σε τέτοια περίπτωση θα πρέπει να ρωτήσουμε τον άνθρωπο «Θέλεις να δουλέψεις με το πρώτο σου συναίσθημα, ας πούμε το θυμό σου ή με την ενοχή που νιώθεις επειδή έχεις θυμό;» ή «Με το φόβο σου ή με το θυμό προς τον εαυτό σου επειδή φοβάσαι;». Είναι πάρα πολύ σημαντικό εμείς να μπορούμε να διευκρινίσουμε αυτό στο νου μας και να ζητήσουμε από τον άνθρωπο να αποφασίσει σε ποια κατεύθυνση θα πάει.

Γενικά, η ενεργητική ακρόαση είναι μια διαδικασία που σε κάθε στιγμή βρισκόμαστε σ ένα σταυροδρόμι και θα μπορέσουμε να πάρουμε αυτή την κατεύθυνση και αυτή και πολλές φορές και 5 και 6 κατευθύνσεις. Το γεγονός ότι ο ίδιος ο άνθρωπος ή εμείς αποφασίζουμε να πάρουμε έναν από αυτούς τους πιθανούς δρόμους σημαίνει ότι πρέπει να θυμόμαστε από που ήρθαμε και ποιες επιλογές δεν ακολουθήσαμε, γιατί μπορεί αυτό που χρειάζεται αυτός ο άνθρωπος να μην ήταν ο δρόμος που επιλέξαμε πριν από 5 ερωτήσεις. Αυτό σημαίνει ότι ο συντονιστής πρέπει να έχει ένα νου που να μπορεί να συγκρατεί και πλατιά και βαθιά μια κατάσταση. Από τη μία πλευρά η διαίσθηση βοηθάει. Και η εμπειρία βοηθάει την διαίσθηση. Πολλές φορές η διαίσθηση δεν είναι τίποτα άλλο παρά πολλή εμπειρία με κάτι. Από την άλλη πλευρά πρέπει να μπορώ να συγκρατήσω τις πιθανότητες που δεν έλεγξα γιατί μπορεί να χρειαστώ να πάω πίσω 5 ερωτήσεις και από εκεί να συνεχίσουμε, γιατί μπορεί να έχω χάσει τον εαυτό μου παίρνοντας μία γραμμή ή μία πιθανή ερώτηση που έχουμε πάει σε μία κατεύθυνση. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που είμαι πολύ ευαίσθητος όταν συντονίζουμε μία ομάδα και οι άλλοι άνθρωποι θέλουν να ρωτήσουν ερωτήσεις. Πολλές φορές αυτές οι ερωτήσεις μπορεί να είναι χρήσιμες αλλά πολλές φορές μπορεί να σε πάνε σε κατευθύνσεις εντελώς έξω από εκεί που χρειάζεται. Και είναι η εργασία του συντονιστή να θυμάται που βρίσκεται και ποιες πιθανότητες δεν έχουμε διερευνήσει. Και θα τα δείτε αυτά στην πράξη καθώς κάνουμε άσκηση όλοι μαζί.

Τώρα, για τις αντιδράσεις. Η δημιουργία του συναισθήματος είναι το ερέθισμα, η πεποίθηση, το συναίσθημα και μετά από το συναίσθημα έρχεται η αντίδραση. Ίσως η αντίδραση είναι αυτό που μας απασχολεί λιγότερο επειδή δεν προσπαθούμε να αλλάξουμε αντιδράσεις ανθρώπων χωρίς να αλλάξουν πεποιθήσεις και συναισθήματα, γιατί αυτό απλώς οδηγεί σε μία καταπίεση του εαυτού τους και δεν είναι μία πραγματική αλλαγή, δηλαδή εγώ απλώς να μη φωνάζω αλλά μέσα μου να βράζω, δεν λέει τίποτα και μάλλον θα αρρωστήσω. Από την άλλη πλευρά μέσα στην ίδια την αντίδραση μπορεί να υπάρχουν κλειδιά προς τα συναισθήματα και τις πεποιθήσεις, γιατί όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά. Τότε, ο άνθρωπος μπορεί να λέει δεν πιστεύω σ΄αυτά αλλά τη στιγμή που μέσα του υπάρχει τόση έντονη αντίδραση προς ένα γεγονός ή εξωτερικά ή εσωτερικά μας λέει ότι κάτι υπάρχει εκεί. Τη στιγμή που φτάνει στο να φωνάζει ή να κλαίει ή να απομονώνεται ή να επιτίθεται σημαίνει ότι κάτι υπάρχει πίσω από αυτό. Τότε, καμία φορά η αντίδραση του ανθρώπου γίνεται, αν θέλετε, το κλειδί για να βρούμε τι συμβαίνει. Μία ερώτηση είναι: Εάν έβλεπες κάποιον να αντιδράει με αυτόν τον τρόπο τί θα φανταζόσουν ότι νιώθει αυτός ο άνθρωπος; Δηλαδή, τον βάζουμε έξω από τον εαυτό του και ο ίδιος να συμπεραίνει τι θα πρέπει να νιώθει κάποιος για να αντιδράει με έναν συγκεκριμένο τρόπο.

Τώρα, οι αντιδράσεις είναι ποικίλες.

Μία πιθανή αντίδραση είναι η απόσταση από το ερέθισμα. Καμιά φορά οι άνθρωποι με ρωτάνε «Η αδιαφορία δεν είναι μία λύση; Ή η αποφυγή από το ερέθισμα;». Μπορεί, εάν το έχουμε ξεπεράσει αλλά μπορεί απλώς να είναι μία φυγή, μία προσπάθεια αυτοπροστασίας όπου δεν έχει γίνει πραγματικά μία θεραπεία μέσα μας.

Άλλη είναι η επίθεση, γινόμαστε επιθετικοί. Αυτές είναι οι κύριες αντιδράσεις, δηλαδή όπου σαν την χελώνα μαζεύομαι μέσα και θέλω να βιώσω προστασία ή σαν την τίγρη κάνω επίθεση και πάλι βιώνω ασφάλεια.

Μια άλλη αντίδραση είναι η άρνηση. Η άρνηση του να δεχτώ ότι συμβαίνει κάτι. Αυτό είναι κλασσικό στους ανθρώπους που είναι εθισμένοι στα ναρκωτικά ή στο αλκοόλ ή ακόμα στο τσιγάρο ή σε οτιδήποτε, αρνούνται την ύπαρξη του προβλήματος ή αρνούνται την ύπαρξη των συναισθημάτων. Είναι κι ένας τρόπος που μερικοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν τη ζωή.

Μία άλλη αντίδραση είναι η προσπάθεια για επικοινωνία. Σε μία περίπτωση όπου έχω κάποια συναισθήματα προσπαθώ να επικοινωνήσω αυτά τα συναισθήματα. Υπάρχει ένας χρήσιμος τρόπος σαν το «εγώ» μήνυμα και την ενεργητική ακρόαση. Και υπάρχει η κριτική, η γκρίνια, τα παράπονα και η κατηγορία, υπάρχουν και αυτοί οι τρόποι επικοινωνίας που μπαίνουν οι περισσότεροι άνθρωποι, που δεν φέρνει συνήθως λύση.

Μια άλλη αντίδραση είναι να αποφεύγουν την επικοινωνία, να κρατάνε μούτρα, να μη μιλάνε με τον άνθρωπο αυτό, να κρατάνε τον άνθρωπο σε απόσταση.

Άλλη αντίδραση είναι ο σαρκασμός. Όταν βλέπουμε τον σαρκασμό, παρόλο που μπορεί ο άνθρωπος να λέει ότι αστειεύεται, συνήθως υπάρχει μία δόση αλήθειας και κάποιο κλειδί πίσω από την σαρκαστική, αν θέλετε, επικοινωνία του ανθρώπου αυτού-κάτι υπάρχει εκεί.

Μια άλλη αντίδραση είναι να παραπονιόμαστε συνέχεια, να γκρινιάζουμε, να υπάρχει συνεχής γκρίνια από τον άνθρωπο που προσπαθεί να πάρει αυτό που θέλει ή να είμαστε απόμακροι.

Και μία αντίδραση είναι να κάνουμε αυτογνωσία και να προσπαθούμε να βρούμε εσωτερικές λύσεις.

Υπάρχει μία ποικιλία πιθανών αντιδράσεων μέσα στον καθένα. Συνήθως, δεν δίνουμε μεγάλη έμφαση στην αντίδραση ή στην ανάλυση γιατί πιο πολύ μας ενδιαφέρουν τα συναισθήματα και οι πεποιθήσεις αλλά καμιά φορά κάτι μπορούμε να αποκομίσουμε από εκεί. Επίσης, υπάρχει το λεγόμενο behavioral therapy, η θεραπεία μέσα από την συμπεριφορά, που μπορούμε να ζητήσουμε από κάποιον επίτηδες να δοκιμάσει να αντιδράει διαφορετικά για να δει τι νιώθει. Και καμιά φορά βοηθάει και αυτό όταν κάποιος δοκιμάζει να λειτουργεί διαφορετικά παρόλο που δεν έχει αλλάξει το σύστημα πεποιθήσεων, έχει όμως τη γνώση ότι το κάνει σαν εργασία, σαν θεραπεία για να δει πως νιώθει με αυτή τη διαφορετική αντιμετώπιση.

Συνήθως οι άνθρωποι προσπαθούν να βρουν ευτυχία μέσα από το να αλλάξουν και να ελέγχουν τον εξωτερικό κόσμο και όταν φτάνουν στο σημείο που δεν έχουν καταφέρει να βρουν ευτυχία σε αυτό έρχονται εδώ για μία άλλη λύση. Συνέχεια οι άνθρωποι θα ζητούν βοήθεια και ακόμα όταν μαθαίνουν ενεργητική ακρόαση και εγώ μήνυμα δεν το μαθαίνουν σαν τρόπο εξέλιξης και ειλικρίνειας, το μαθαίνουν σαν άλλον ένα τρόπο να ελέγχουν τον άλλον. Υπάρχει αυτή η συνεχής ελπίδα στους ανθρώπους ότι ο άλλος θα αλλάξει ή ότι θα βρω την ευτυχία μου εάν η εξωτερική κατάσταση αλλάξει. Βέβαια, δική μας εργασία είναι να βοηθήσουμε τον άνθρωπο να καταλάβει το μάθημα. Μερικές φορές το μάθημά του θα είναι να είναι πιο δυναμικός στο να ζητάει αυτό που χρειάζεται και να κάνει πιο συγκεκριμένα βήματα, δυναμικά βήματα να αλλάξει την εξωτερική πραγματικότητα. Και σε τέτοια περίπτωση εμείς τον βοηθάμε να δει τις πεποιθήσεις που τον εμποδίζουν να το κάνει αυτό. Και σε άλλες περιπτώσεις η εργασία μας είναι να τον βοηθήσουμε να βρει τις πεποιθήσεις που τον εμποδίζουν να έχει ευτυχία όπως είναι τα πράγματα. Ουσιαστικά όλα καταλήγουν σε αυτό.

Ποιες πεποιθήσεις με εμποδίζουν να είμαι πιο δυναμικός στο να αλλάξω την εξωτερική κατάσταση – και η εξωτερική κατάσταση μπορεί να είμαι εγώ σαν εμφάνιση ή εάν έχω φτάσει τους στόχους ή όχι ή μπορεί να αφορά άλλους ανθρώπους – και οι πεποιθήσεις που με εμποδίζουν να είμαι ευτυχισμένος όπως είναι τα πράγματα.

Δηλαδή, αυτές οι δυο γραμμές πάντα υπάρχουν και πρέπει να προσέξετε να μην πάρετε σαν δεδομένο, όταν κάνετε ενεργητική ακρόαση, ότι ξέρετε σε ποια κατεύθυνση πρέπει να πάει ο άλλος. Αυτό είναι ιδιαίτερο πρόβλημα όταν ταυτιζόμαστε με το πρόβλημά του και πιστεύουμε εμείς ότι η δική μας ευτυχία βρίσκεται στο να αλλάξει ο άλλος ή στο να αλλάξουμε εμείς. Δεν το ξέρουμε αυτό. Αυτό θέλει πάρα πολύ προσοχή όταν κάνουμε ενεργητική ακρόαση με κάποιον να έχουμε πάντα αυτή την πιθανότητα στον νου μας, ότι το μάθημα ενός ανθρώπου μπορεί να είναι να αλλάξει την εξωτερική κατάσταση ή απλώς μέσα του να νιώθει καλά χωρίς να αλλάξει κάτι απέξω από αυτόν. Και είναι δύο διαφορετικές κατευθύνσεις. Παρόλο που η εσωτερική αλλαγή πάντα ευνοεί την εξωτερική.

Και καμιά φορά κάνουμε το ίδιο, λέμε:

«Οk, τί χρειάζεται να κάνεις αυτή την εβδομάδα ώστε να είσαι πιο αποτελεσματικός στο να φτάνεις στο στόχο που έχεις, στο να δημιουργήσεις την εξωτερική πραγματικότητα που θέλεις; Με ποιόν θα μιλήσεις; Πώς θα μιλήσεις; Τί θα κάνεις;

Και δεύτερον:

Μέχρι να γίνει αυτό που θέλεις, τί θα κάνεις να είσαι ευτυχισμένος;»

Τότε, χρειάζεται μια διπλή προσέγγιση. Εργάζομαι προς το να είμαι καλά όπως είναι τα πράγματα καθώς μεθοδικά πάω να αλλάξω την εξωτερική κατάσταση. Θα δούμε τέτοια παραδείγματα καθώς προχωράμε.

 

Μέχρι τώρα συζητήσαμε πως δημιουργούνται τα συναισθήματα. Τώρα θα συζητήσουμε πως αναλύουμε τα συναισθήματα. Θυμηθείτε ότι η δημιουργία του συναισθήματος είναι ερέθισμα → πεποίθηση → συναίσθημα → αντίδραση.

 

Η ανάλυση του συναισθήματος ξεκινάει ή με το συναίσθημα ή με το ερέθισμα. Συνήθως με το ερέθισμα. Αλλά, υπάρχουν φορές που κάποιος θα πει «δεν ξέρω, έχω μία κατάθλιψη και δεν ξέρω γιατί», «έχω μία στεναχώρια και δεν ξέρω γιατί» άρα έχουμε ένα συναίσθημα χωρίς ερέθισμα και χρειάζεται να κάνουμε ερωτήσεις που βοηθούν τον άνθρωπο να συνδέει το συναίσθημα με το ερέθισμα. Αλλιώς, συνήθως 90% από τις φορές, κάποιος λέει αυτή την εβδομάδα έγινε το γεγονός αυτό και έχω αυτά τα συναισθήματα. Τότε, ξεκινάμε με το ερέθισμα. Από το ερέθισμα πάμε στα συναισθήματα και μετά βρίσκουμε τους συνδετικούς κρίκους που ενώνουν το ερέθισμα με τα συναισθήματα, είναι οι πεποιθήσεις.

 

Πρέπει να προσέξουμε επειδή σε κάθε ερέθισμα υπάρχουν όψεις. Υπάρχει αυτό που λέει κάποιος, υπάρχει το ύφος με το οποίο το λέει, υπάρχει το περιβάλλον όπου το λέει, υπάρχει ποιος άλλος είναι εκεί και παρατηρεί ότι το λέει, υπάρχουν τα παιδικά βιώματα που μας ενεργοποιούνται από αυτό που λέει και καμία φορά χρειάζεται να δούμε ακριβώς ποιο είναι το ερέθισμα. Είναι αυτό που είπε, είναι το ύφος με το οποίο το είπε, είναι το γεγονός ότι κάποιος άλλος το άκουσε, ήταν η συγκεκριμένη ώρα που έγινε; Δηλαδή, τόσο συγκεκριμένα πρέπει να πάμε για να βρούμε ακριβώς τι συμβαίνει γιατί πολλές φορές μπορούμε να ακολουθήσουμε δρόμους ανάλυσης που δεν έχουν καμία σχέση με το πραγματικό πρόβλημα. Γι΄αυτό ο συντονιστής πρέπει να αποκτάει εμπειρία, πρέπει να έχει ανοικτό μυαλό.

 

Ποιές είναι οι βασικές όψεις της ενεργητικής ακρόασης;

  1. Να ενδιαφερόμαστε για τον άλλον. Εάν βαριόμαστε θα το καταλάβει, εάν θεωρούμε το πρόβλημά του ανούσιο/όχι σημαντικό θα το καταλάβει, εάν δεν έχουμε ενέργεια θα το καταλάβει. Δηλαδή, πρέπει να έχουμε ένα ενδιαφέρον για τον άνθρωπο.
  2. Να είμαστε ελεύθεροι από προκαταλήψεις και γνώμες, κάτι που με την εμπειρία σας δεν είναι εύκολο γιατί έχετε δει ότι οι περισσότεροι συντονιστές δεν είναι ελεύθεροι από προκαταλήψεις και δεν είναι ελεύθεροι από γνώμες. Είναι το κύριο παράπονο που έχουμε τα 30-35 χρόνια της ύπαρξης των ομάδων. Δεν είναι εύκολο! Δεν είναι εύκολο γι΄αυτούς, δεν θα είναι εύκολο για σας, δεν είναι εύκολο για μένα να ακούς σαν να ακούει ένα computer χωρίς να βάλει καμία γνώμη απολύτως, να μπορεί ο άνθρωπος να λέει:

– Χθες σκότωσα τον άνθρωπο αυτόν.

– Οκ, τι ένιωσες; Ποια είναι τα συναισθήματα που είχες; Ποιο ήταν το ερέθισμα που σε έκανε να τον σκοτώσεις;

Δηλαδή, να μην υπάρχει τίποτα μέσα μας που κρίνει ή που βγάζει κάποιο συμπέρασμα ή έχει κάποια γνώμη γύρω από αυτό που γίνεται.

 

  1. Να είμαστε εμείς ελεύθεροι, όσο μπορούμε, από φόβους και μπλοκαρίσματα που είναι όμοια με του άλλου. Τώρα, υπάρχει ένα φαινόμενο που θα παρατηρήσετε, αν ακολουθήσετε το δρόμο αυτό, ότι η ζωή θα σας στείλει ανθρώπους που δουλεύουν τα θέματα που δουλεύετε εσείς και την ώρα που τον ακούτε είναι σαν να πείτε «αμάν, πώς είναι δυνατόν να μου έχει στείλει κάποιους που περνάνε το ίδιο πράγμα που περνάω εγώ» και να δείτε τον εαυτό σας απέναντί σας και βέβαια στην ενεργητική ακρόαση να καταλάβετε εσείς τόσο όσο καταλαβαίνει ο άλλος, δηλαδή να ωφεληθείτε. Να προσέξουμε πάρα πολύ γιατί η λύση για τον άνθρωπο αυτόν μπορεί να μην είναι άλλη από τη λύση τη δική μας. Το μάθημα του άλλου με το ίδιο πρόβλημα μπορεί να είναι εντελώς αντίθετο από το μάθημα το δικό μας και είναι πάρα πολύ σημαντικό να μην οδηγούμε τον άνθρωπο σε δικά μας μαθήματα ή αυτά που νομίζουμε ότι είναι δικά μας μαθήματα. Πρέπει να καταλάβουμε ότι επειδή εμείς περάσαμε κάτι ή περνάμε κάτι όμοιο με τον άλλον δεν σημαίνει ότι ξέρουμε τι πρέπει να κάνει. Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό! Μόνο μέσα από τον ίδιο θα οδηγηθεί στις απαντήσεις αυτές.

Επίσης, όταν έχουμε όμοια προβλήματα έχουμε την τάση να παίρνουμε θέση και να μας μιλάει για τον σύντροφο και να λέμε «τι κάθαρμα αυτός, τι κακός άνθρωπος, πως τον αντέχεις, γιατί μένεις;». Επιτρέπετε αυτό το πράγμα; Όχι, αλλά συμβαίνει, το έχω ακούσει. Δεν πρέπει να ταυτιστούμε! Είναι πάρα πολύ σημαντικό αυτό το πράγμα. Δεν επιτρέπετε να ταυτιστούμε! Η κάθε ψυχή έχει ακριβώς αυτό που χρειάζεται για την εξέλιξή της. Δεν ξέρουμε για ποιο λόγο επέλεξε αυτή η ψυχή αυτή τη συγκεκριμένη κατάσταση. Μπορεί να χρειάζεται να φύγει, μπορεί να χρειάζεται να μείνει, μπορεί να χρειάζεται να μιλάει, μπορεί να χρειάζεται να μη μιλάει· δεν το ξέρουμε. Είναι πολύ σημαντικό να φτάσουμε σε αυτό το σημείο «ότι δεν ξέρουμε.»

 

  1. Χρειάζεται να είμαστε ελεύθεροι από την τάση να δώσουμε συμβουλές. Τώρα, αυτό είναι μεγάλος πειρασμός και μερικοί από τους παράγοντες που μας κάνουν να δυσκολευόμαστε σε αυτό είναι:

Πρώτον, ότι παίρνουμε αξία όταν δίνουμε συμβουλές – είναι μεγάλος πειρασμός να μπαίνουμε στο ρόλο του σωτήρα ή του δασκάλου ή του συμβούλου.

Δεύτερον, η λανθασμένη αντίληψη ότι βοηθάμε τον άλλον με τις συμβουλές και ότι ο άλλος είναι ανίκανος να βρει δικές του απαντήσεις άρα θέλουμε να τον βοηθήσουμε να απαλλαγεί από το πρόβλημά του.

Τρίτον, έχουμε συνηθίσει μία ζωή να δίνουμε συμβουλές στους ανθρώπους γύρω μας.

Και τέταρτον, οι άλλοι θέλουν συμβουλές, δεν θέλουν την ευθύνη για την πραγματικότητά τους, προτιμούν κάποιον να τους πει κάνε αυτό κ έτσι δεν χρειάζονται να σκέφτονται· έτσι θα φταίει κάποιος άλλος εάν δεν πάει καλά η κατάσταση, δεν είναι υπεύθυνοι. Μπορεί να ζητάνε και ευθύνες στο τέλος ότι τους δώσατε μία συμβουλή. Και βέβαια, δεν βοηθάει τον ίδιο να ωριμάσει, να έρθει σε επαφή με την εσωτερική του φωνή και με την εσωτερική του καθοδήγηση.

Να κάνω μία διευκρίνιση εδώ. Μπορούμε να συμβουλεύουμε σε τεχνικές να κάνει ασκήσεις, να κάνει αναπνοές, να κάνει EFT, να κάνει ΤΑΤ, να κάνει οτιδήποτε·. Δεν συμβουλεύουμε σε κινήσεις ζωής· να μείνει – να φύγει – τι να πει στον άλλον – τι να μην πει στον άλλον. Προσέξτε αυτή τη διάκριση. Όποιες τεχνικές νομίζετε ότι θα βοηθήσουν τον άλλον μπορείτε να τις προτείνετε· και βιταμίνες και χαλαρώσεις όλα αυτά μπορούμε να τα προτείνουμε στους ανθρώπους. Δεν μπορούμε να προτείνουμε τι να κάνουν σε σχέση με τα προβλήματά τους – εάν πρέπει να μείνουν, εάν πρέπει να φύγουν, εάν πρέπει να κάνουν κάποια συγκεκριμένη ενέργεια – εκεί δεν δίνουμε συμβουλές.

 

  1. Κάνοντας την ενεργητική ακρόαση χρειάζεται να καταλάβουμε τους μηχανισμούς του νου, που ήδη συζητήσαμε στο προηγούμενο μάθημα, ότι ο ανθρώπινος νους λειτουργεί βάσει αναγκών· ότι ό,τι κάνει ο καθένας ό,τι κάνει ο ίδιος κάποια ανάγκη τον οδηγεί να το κάνει και πάντα αυτό είναι ένα ερώτημα «ποια είναι η ανάγκη, τι προστατεύεις, τι αναζητάς;» και ό,τι κάνουν οι άλλοι γύρω του κινητοποιούνται από ανάγκες. Τότε, παντού υπάρχουν ανάγκες και οι ανάγκες είναι η αιτία των μηχανισμών του νου. Όπως με τη μέθοδο Σεντόνα, καταλαβαίνουμε ότι κάθε αρνητικό συναίσθημα είναι το αποτέλεσμα κάποιας ανάγκης· εμείς θα το ονομάζουμε κάποια προσκόλληση. Κάθε φορά που έχουμε ένα αρνητικό συναίσθημα είναι επειδή ελεγχόμαστε από κάποια προσκόλληση – προσκόλληση αξίας, ασφάλειας, ελευθερίας, απόλαυσης. Τότε, αναζητούμε να βρούμε αυτά. Ακούμε τον άνθρωπο και ψάχνουμε να βρούμε ποια είναι η προσκόλληση, ποια είναι η ανάγκη που υπάρχει πίσω από αυτή τη συναισθηματική κατάσταση.

 

  1. Είναι, επίσης, σημαντικό να μπορούμε να αφήσουμε μία συζήτηση με έναν άνθρωπο είτε στην ομάδα και περισσότερο στην ομάδα αλλά καμία φορά και σε προσωπικά ραντεβού με μία ερώτηση και όχι με μία απάντηση και όχι με μία κατάληξη. Υπάρχουν φορές που είναι καλύτερο να μη φτάσουμε σε κάποια κατάληξη και να αφήσουμε … «Ξέρεις για την άλλη εβδομάδα μήπως είναι καλό να σκεφτείς την απάντηση σε αυτή την ερώτηση: Για ποιο λόγο ακριβώς αναστατώνεσαι τόσο πολύ με το ερέθισμα αυτό; Ή ποια είναι η πεποίθηση που συνδέει το ερέθισμα αυτό με το συναίσθημα αυτό; Έχεις μία ολόκληρη εβδομάδα να το σκεφτείς». Δεν χρειάζεται να φύγει ο άνθρωπος με απαντήσεις. Και πολλές φορές είναι πιο χρήσιμο να φύγει με ερωτήσεις, άρα να δουλεύει ο νους του μέσα στην εβδομάδα «τι πιστεύω;» ή «τι έχω βιώσει στο παρελθόν που με κάνει να έχω αυτή την ευαισθησία;». Τότε, μη φοβάστε να μην ξέρετε! Μη φοβάστε να μη φτάσατε κάπου συγκεκριμένα! Δεν χρειάζεται! Είναι μία συνεχής διαδικασία αυτοανακάλυψης. Και είναι εντελώς εντάξει να αφήσετε τον άνθρωπο όχι με μία κατάληξη αλλά με μία ερώτηση να σκεφτεί για την επόμενη φορά είτε λέγεται ομάδα – ιδιαίτερα στην ομάδα γιατί ο χρόνος είναι λίγος και είναι δύσκολο να φτάσετε σε μια ολοκληρωμένη ανάλυση στην ομάδα – και ίσως λίγο λιγότερο όταν έχετε μία ολόκληρη ώρα με τον άνθρωπο και τον ακούτε προσεκτικά αλλά πάλι εκεί μπορούμε να τον αφήσουμε με ερωτήσεις.

 

  1. Όταν δίνουμε απαντήσεις και συμβουλές ένας κίνδυνος είναι ότι ο άνθρωπος αρχίζει να εξαρτιέται επάνω μας. Όταν αρχίζει να εξαρτιέται επάνω μας χάνει τη δική του αυτοεκτίμηση και τη δική του εσωτερική φωνή. Και θα βρείτε τον δικό σας μπελά σιγά σιγά γιατί κάθε φορά που χρειάζεται να πάρει μία απόφαση σας τηλεφωνεί, «Τι να κάνω γι΄αυτό;» όλες τις ώρες της μέρας και της νύχτας και θα σας αδειάσει εντελώς, χώρια που το εγώ σας θα έχει μπλεχτεί τώρα γιατί νιώθετε όμορφα επειδή εσείς ήσασταν η αιτία της θεραπείας του – μία ψευδαίσθηση, βέβαια- αλλά αυτό τρέφει και το δικό σας εγώ και γίνεται μια αλληλοεξάρτηση μεταξύ σας · αυτός που χρειάζεται εσάς και εσείς που χρειάζεστε να σας χρειάζεται, στο βαθμό που αν φτάνει σε ένα σημείο εξάρτησης από τη δική σας πλευρά θα στεναχωρηθείτε αν πάει σε άλλον συντονιστή και σας πει «Ω, ο άλλος με βοήθησε καλύτερα!» και θα νιώσετε άσχημα γιατί το εγώ έχει ταυτιστεί με το αποτέλεσμα, ότι εγώ είμαι η αιτία της θεραπείας του άλλου.

Όλο αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό να το προσέξουμε να μην ταυτιστούμε εγωιστικά, είμαστε απλώς αγωγοί, δεν είμαστε ποτέ η αιτία ούτε της επιτυχίας ούτε της αποτυχίας του άλλου. Κάνουμε τη δουλειά μας. Ο μόνος υπεύθυνος για την επιτυχία και αποτυχία είναι ο ίδιος, κανένας άλλος. Το λέω και παρόλο που το λέω θα πέσετε στην παγίδα και θα στεναχωρηθείτε και θα πέφτετε 2-3 χρόνια μέχρι κάποια στιγμή να πείτε «Αμάν, δεν αντέχω άλλο πρέπει να αποταυτιστώ από την προσκόλλησή μου, από το να έχει ένα αποτέλεσμα, από το γιατί δεν ακολουθεί τις συμβουλές που του δίνω, από το να θυμώσω με τον άλλον που δεν κάνει τίποτα για να βοηθήσει τον εαυτό του». Όλες αυτές είναι οι ενδείξεις ότι εγώ έχω ταυτιστεί με το αποτέλεσμα που χρειάζομαι εγώ για τον άλλον. Αν ο άλλος θέλει να δημιουργήσει δυστυχία είναι δικαίωμά του να δημιουργήσει δυστυχία. Εμείς είμαστε εκεί να τον βοηθήσουμε να τον ενθαρρύνουμε. Δεν μπορούμε να είμαστε η αιτία της λύσης.

 

Τώρα, η ατμόσφαιρα την ώρα της επικοινωνίας.

 

  1. Την ώρα που κοιτάτε τον άνθρωπο πρώτα πρώτα το σώμα σας πρέπει να είναι προς αυτόν. Πρέπει να είναι ακριβώς απέναντι. Τότε, εάν είστε στην ομάδα λίγο πρέπει να γυρίσετε ώστε να έχετε μία ευθεία γραμμή με τον καθένα, όχι βέβαια να αγνοήσετε τους άλλους στην ομάδα.

 

  1. Δεύτερον, την ώρα που τον ακούτε, μπορεί στην αρχή να είναι συνειδητό αλλά μετά θα είναι υποσυνείδητο, του στέλνετε ενέργεια. Όπως στην όγδοη επίγνωση και την τρίτη επίγνωση στην ουράνια προφητεία όπου έχω τον άλλον απέναντί μου και νιώθω ότι από το στήθος μου, από την καρδιά μου φεύγει θετική ενέργεια προς τον άλλον, ευχές για τον άλλον, ευλογίες προς τον άλλον και ότι νιώθω αγάπη και ενότητα με αυτή την αδελφή ψυχή που αυτή τη στιγμή ανοίγει την καρδιά της και μοιράζεται μαζί μου αυτά που λέει.

 

  1. Είναι σημαντικό να κοιτάτε στα μάτια πάντα και την ώρα που τον ακούτε και την ώρα που του μιλάτε, να νιώθετε άνετοι κοιτώντας βαθιά μέσα στα μάτια του άλλου.

 

  1. Κατά καιρούς χρειάζεται να δώσετε επιβεβαίωση ότι τον ακούτε. Αυτό μπορεί να είναι μία κίνηση του κεφαλιού, μπορεί να είναι «Ναι, κατάλαβα», «Α, ναι πρέπει να ήταν αυτό σημαντικό για σένα» ως μέχρι «Για να σταματήσεις ένα λεπτό να δω εάν έχω καταλάβει καλά δηλαδή αυτό που έχεις ήταν αυτό ή αυτό που ένιωσες ήταν αυτό______;». Αυτές είναι οι ερωτήσεις που κάνουμε και για να είμαστε σίγουροι γιατί καμία φορά κάποιος θα πει κάτι και θα μπορέσουμε να το καταλάβουμε με α, β και γ τρόπο και χρειάζεται όντως να το διευκρινίσουμε για να είμαστε σίγουροι ότι έχουμε καταλάβει τι έχει πει και πολλές φορές λένε ιστορίες και δεν ξέρουμε, χάνουμε τους χαρακτήρες μέσα στην ιστορία ποιος έκανε τι και πρέπει να το διευκρινίσουμε, δηλαδή ποιος είπε αυτό σε ποιον.

Και τρίτον, βεβαιώνουμε στον άλλον ότι ενδιαφερόμαστε και ότι τον ακούμε.

Αυτές είναι διαφορετικές από τις ερωτήσεις που κάνουμε απλώς να πάμε βαθύτερα στην ανάλυση, είναι διευκρινιστικές ερωτήσεις και ερωτήσεις επιβεβαίωσης της προσοχής μας στον άλλον.

 

  1. Χρειάζεται να θυμηθούμε ότι όλες οι απαντήσεις βρίσκονται στον άλλον και να το πιστέψουμε και να το νιώθουμε και να το εκπέμπουμε στον άλλον ότι:

Έχω απόλυτη εμπιστοσύνη ότι όλες οι απαντήσεις βρίσκονται σε σένα και όλες οι λύσεις βρίσκονται σε σένα και η δύναμη να εφαρμόζεις αυτές τις λύσεις βρίσκεται σε σένα .

Είναι πάρα πολύ σημαντικό! Όσο πιο πολύ συντονιζόμαστε με αυτό το μέρος του άλλου τόσο πιο πολύ τον ενισχύουμε. Όταν τον βλέπω σαν άρρωστο, σαν προβληματικό, σαν ψυχωτικό, σαν αδύναμο δυναμώνω αυτό το μέρος του άλλου, δηλαδή δυναμώνω το μέρος με το οποίο συνδέομαι. Εάν βλέπω τον άλλον όλη την ώρα που μου λέει για τα προβλήματα και είναι βαθιά στο ρόλο του θύματος και όλο αυτό το ακούω και το καταλαβαίνω και το νιώθω αλλά δεν έχω χάσει δευτερόλεπτο ότι είναι μια έκφραση του θείου που έχει επιλέξει να περάσει από αυτά θα εκπέμπω κάτι εντελώς διαφορετικό στον άνθρωπο από το αν παρασύρομαι μέσα στο μελόδραμα της ιστορίας του και χάνω αυτή την επίγνωση.

Τότε, αυτό είναι μια διπλή, εάν θέλετε, απόσταση που χρειάζεται· απ’ τη μία πλευρά νιώθω, καταλαβαίνω πως είναι οδυνηρό αυτό που περνάει και όσο ασήμαντο μπορεί να είναι για κάποιον άλλον είναι πάρα πολύ σημαντικό γι’ αυτόν αλλά συγχρόνως βλέπω απέναντί μου τον ίδιο τον Θεό, τη θεία συνειδητότητα, που έχει επιλέξει να περάσει από αυτά μόνο και μόνο για να μπορεί να μάθει κάποια πολύτιμα μαθήματα. Χρειάζεται αυτή η διπλή ικανότητα. Υπάρχουν φορές που είμαστε σε επαφή με το ένα, με το συναίσθημα και χάνουμε την άλλη επίγνωση, υπάρχουν άλλες φορές που είμαστε εγκεφαλικοί και χάνουμε τη συναισθηματική σύνδεση. Το παράδειγμα που χρησιμοποιώ είναι ότι εάν κάποιος πνίγεται στη θάλασσα κι εμείς κάνουμε βουτιά μέσα χωρίς κανένα στήριγμα στην παραλία πνιγόμαστε μαζί του αλλά εάν μένω στην παραλία αποταυτισμένος με τις πνευματικές γνώσεις δεν τον σώζω, τότε χρειάζεται να μπω μέσα στο νερό μαζί του αλλά να έχω μια σύνδεση με την παραλία που είναι οι πνευματικές γνώσεις για να μπορούμε να βγούμε και οι δύο, συγχρόνως. Τότε, χρειάζεται αυτή η διπλή, εάν θέλετε, αντίληψη την ώρα που ακούμε κάποιον και που ακούμε και τον εαυτό μας.

 

  1. Χρειάζεται, όπως είπα νωρίτερα, να αποφεύγουμε οποιαδήποτε προβολή, προβολή δικών μας αντιλήψεων, βιωμάτων πάνω στον άνθρωπο. Καμία φορά εξυπηρετεί να μοιραζόμαστε λίγο από τον εαυτό μας επειδή ίσως ο άλλος παίρνει θάρρος να εξωτερικεύεται περισσότερο αλλά θέλει προσοχή να μην πάρουμε εμείς τη μισή ώρα λέγοντας τα δικά μας και ο άλλος να καταλήγει να μας βοηθήσει και από την άλλη πλευρά να μη δώσουμε την έννοια στον άλλον ότι η δική μας λύση, δηλαδή «Α, εγώ είχα το πρόβλημα αυτό και το έλυσα με τον τρόπο αυτό» , είναι σαν να πούμε «η λύση σου είναι αυτή». Θέλουμε να το προσέξουμε αυτό. Δεν σημαίνει ότι η δική μας λύση θα είναι και η δική του.

 

  1. Η ουσία της ενεργητικής ακρόασης είναι οι σωστές ερωτήσεις που οδηγούν σε βαθύτερη και βαθύτερη κατανόηση του μηχανισμού που δημιουργεί το πρόβλημα αυτή τη στιγμή και τι μαθήματα υπάρχουν μέσα σε αυτή την εμπειρία. Αυτές είναι οι ερωτήσεις που θα αρχίσουμε από σήμερα να μάθουμε να ρωτάμε. Είναι σημαντικό όλο αυτό να γίνει με μία ατμόσφαιρα αγάπης, αποδοχής – να νιώθει ο άλλος ότι είναι αποδεκτός ό,τι και να μας πει, αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό – και οι ερωτήσεις που ρωτάμε μπορούμε να τους ρωτήσουμε σαν ένα αγνό παιδί που δεν καταλαβαίνει και δεν ξέρει και δεν έχει καμία απάντηση ή σαν ένας δικηγόρος που κάνει ανάκριση. Ίδια ερώτηση «Γιατί έκανες αυτό;» (επιτακτικό ύφος) ή «Γιατί έκανες αυτό, τι ένιωσες;» (μειλίχιο ύφος). Ίδια ερώτηση είναι και πολλές φορές το ύφος που παίζει όλο το ρόλο! «Γιατί; Γιατί έκανες αυτό;» (αυστηρό ύφος) Δηλαδή, είναι μια κατηγορία δεν είναι μια ερώτηση. Τότε, είναι πολύ σημαντικό να μην είμαστε ούτε ο δικηγόρος ούτε ο δικαστής να είμαστε το παιδί, το χαζό παιδί που δεν καταλαβαίνει, που δεν ξέρει.
  • Γιατί ακριβώς ο άνθρωπος έκανε αυτό; Γιατί νιώθει έτσι;
  • Δεν ξέρω.

Και όχι μόνο δεν ξέρω αλλά δεν ξέρω και με ενδιαφέρει πολύ να μάθω, έχω περιέργεια. Είναι πολύ ενδιαφέρον αυτό! Ανακαλύπτω τη λειτουργία ενός ανθρώπινου νου! Εάν δεν έχετε αυτό δεν μπορείτε να είσαστε συντονιστές. Πρέπει να έχετε αυτή την περιέργεια, πώς λειτουργεί ένας ανθρώπινος νους. Τι ενδιαφέρον είναι αυτό; Είναι το καλύτερο έργο που έχω δει στη ζωή μου. Παρακολουθώ τη συνοχή των εντυπώσεων, των πεποιθήσεων, των βιωμάτων και πως δημιουργούν μία ανθρώπινη πραγματικότητα. Χρειάζεται να έχετε αυτή την περιέργεια και αυτή την αίσθηση της ανακάλυψης ότι είναι πολύ ενδιαφέρον αυτό που ανακαλύπτουμε τώρα. Είναι πολύ σημαντικό αυτό το κομμάτι της ενεργητικής ακρόασης να υπάρχει κι ένα αίσθημα παιχνιδιού, εάν θέλουμε, όχι ότι γελάμε για το πρόβλημα του άλλου αλλά το παιχνίδι είναι «ας βρούμε το αυγό» και το αυγό είναι η αιτία της πραγματικότητας αυτής.

Οι πρώτες ερωτήσεις είναι να διευκρινίσουμε δυο πράγματα:

  • Ακριβώς το ερέθισμα και
  • Ακριβώς τα συναισθήματα

Και εάν υπάρχουν δύο και τρεις όψεις του ερεθίσματος χρειάζεται να τα ξεχωρίσουμε αυτά και κάθε φορά να ρωτάμε τον άνθρωπο σε ποια κατεύθυνση θέλει να πάει, ποιο ερέθισμα, ποια όψη του ερεθίσματος και ποια συναισθήματα επάνω σε αυτό.

Υπάρχει ένας χάρτης στο εγχειρίδιο των συντονιστών που δείχνει την πορεία της ενεργητικής ακρόασης και πως προχωράμε στη διαδικασία αυτή.

Πρώτο έχουμε το πρόβλημα. Τώρα, το πρόβλημα είναι μία γενική περιγραφή του τι απασχολεί τον άνθρωπο. Μπορεί να είναι πρόβλημα ή μπορεί να είναι ένας στόχος που θέλει να πετύχει ο άνθρωπος. Είναι λίγο διαφορετικά αυτά. Το ένα είναι ότι ο άνθρωπος θέλει να φτάσει σε κάποιο στόχο και το άλλο είναι ότι υπάρχει κάποιο ερέθισμα στη ζωή του που τον πληγώνει αυτή τη στιγμή, τον στεναχωρεί. Από το πρόβλημα προσπαθούμε να διευκρινίσουμε ακριβώς το ερέθισμα, ποιο ακριβώς είναι το ερέθισμα.

Πολλές φορές αυτό που θα πει ο άνθρωπος σαν ερέθισμα είναι ήδη μία ερμηνεία, δηλαδή ο άλλος κάνει κάτι, ο άλλος δεν του μιλάει ή δεν ικανοποιεί μία ανάγκη του, συγκεκριμένη ανάγκη κι ο άλλος το ερμηνεύει αυτό και λέει «με απορρίπτει, δεν με αγαπάει». Είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα.

Άλλο το ερέθισμα ότι ο άλλος δε μου μιλάει ή δεν ανταποκρίνεται στην ανάγκη μου, ας πούμε καπνίζει στο σπίτι και δεν αποφεύγει να καπνίζει και άλλο ότι δεν με αγαπάει. Εδώ, πρέπει να αποφασίσουμε το ότι δεν με αγαπάει είναι μία ερμηνεία, ότι δε με σέβεται είναι μία ερμηνεία, ότι θέλει να με ελέγχει και να με καταπιέζει είναι μία ερμηνεία. Ο άλλος μπορεί απλώς να χρειάζεται κάτι από μας και να μη θέλει καθόλου να μας καταπιέζει ή να μας ελέγχει. Απλώς, έχει μία ανάγκη που χρειάζεται τη βοήθειά μας. Ή μπορεί να θέλει να μας βοηθήσει κιόλας, νομίζει ότι εάν κάνουμε κάτι θα είναι καλό για μας· δεν θέλει όμως να μας καταπιέζει ή να μας ελέγχει.

Τότε, άλλο η πράξη του άλλου και άλλο η ερμηνεία που δίνω στην πράξη· αυτό είναι ήδη μία πεποίθηση. Ήδη, δηλαδή, βλέπω το ερέθισμα και βάζω μία πεποίθηση που μου δημιουργεί ένα συναίσθημα. Σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει να βοηθήσετε τον άνθρωπο να πει τι ακριβώς γίνεται όχι την ερμηνεία του τι γίνεται. Τώρα, μπορούμε να πάρουμε την ερμηνεία σαν ερέθισμα και να αναλύουμε πως νιώθει με την ιδέα αυτή. Άρα, τότε το ερέθισμα γίνεται η πεποίθηση ότι δεν με αγαπάει ή η πεποίθηση ότι θέλει να με καταπιέζει ή ότι δε με σέβεται. Άρα τώρα το ερέθισμα είναι η πεποίθηση, η ερμηνεία.

Αλλά μπορεί η ερμηνεία να είναι λάθος, αλλά μπορεί να μην έχει σημασία εάν η ερμηνεία είναι λάθος. Μπορεί το μάθημα του ανθρώπου να είναι να νιώθει καλά και ακόμα αν ο άλλος τον απορρίπτει και ακόμα εάν δεν τον αγαπάει και ακόμα εάν δεν τον σέβεται. Τότε, μπορείτε να πάρετε τη μία κατεύθυνση της αλλαγής της πεποίθησης για το πραγματικό ερέθισμα ώστε να βγάζει άλλη ερμηνεία ή μπορείτε να πάρετε την ίδια ερμηνεία και να πείτε «Ας πούμε ότι δεν σ΄αγαπάει, παρόλο που είναι σε αμφισβήτηση αυτό, συζητιέται εάν το συμπέρασμά σου είναι σωστό ή όχι, αλλά ας πούμε ότι δεν σ΄αγαπάει, τι πιστεύεις γι΄αυτό, τι συναισθήματα έχεις και ποιες είναι οι πεποιθήσεις που δημιουργούν αυτά τα συναισθήματα;» με το ερέθισμα τώρα να είναι ότι όντως δεν με αγαπάει, το παίρνουμε σαν δεδομένο. Γι΄αυτό θέλει πάρα πολύ διευκρίνιση όταν ξεκινάτε την ενεργητική ακρόαση να είστε σίγουροι ότι έχετε πραγματικά ένα ερέθισμα και όχι μία ερμηνεία του ερεθίσματος. Και είναι δική σας εργασία γιατί οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν τη διαφορά. Γι΄αυτούς είναι ένα δεδομένο, η ερμηνεία είναι δεδομένο. Δε με σέβεται, δε με αγαπάει, θέλει να με καταπιέζει, θέλει να με μειώσει· αυτά είναι δεδομένα μέσα στο μυαλό των ανθρώπων. Δηλαδή, έχουν μπερδέψει το ερέθισμα με την ερμηνεία.

Τότε, η πρώτη ενέργεια με τον άνθρωπο είναι να διευκρινίσουμε για ποιο λόγο καθόμαστε εδώ, ποιος είναι ο στόχος μας, τι θέλουμε να κάνουμε με αυτό το τέταρτο, με αυτή τη μισή ώρα, με αυτή την ώρα, μιάμιση ώρα που είμαστε μαζί. Και είναι πολύ σημαντικό ο άνθρωπος να το εκφράσει αυτό με δικές του λέξεις π.χ. «ο στόχος μου είναι να απελευθερωθώ από αυτό το συναίσθημα, ο στόχος μου είναι να βρω έναν διαφορετικό τρόπο να αντιμετωπίζω αυτή την κατάσταση.» Ο ίδιος πρέπει να ορίζει τον στόχο του. Τώρα, εάν εκφράζει ένα στόχο που βλέπουμε ότι ίσως δεν είναι ο πιο ουσιαστικός και σημαντικός μπορούμε να του κάνουμε ερωτήσεις. Ίσως οδηγώντας τον να ψάξει εάν υπάρχει κάποιος άλλος στόχος πιο εφικτός, που θα είναι πιο πολύ μία λύση για τον ίδιο από τον στόχο που έχει στον νου του. Και μερικές ερωτήσεις που μπορούμε να ρωτήσουμε εδώ είναι:

«Από όλα αυτά που έχουμε πει μέχρι τώρα – μπορείς άλλη μία φορά να μου πεις τι θέλεις; Μπορείς άλλη μία φορά να μου πεις τι νιώθεις; Μπορείς άλλη μία φορά να μου πεις τι είναι αυτό ακριβώς που σε ενοχλεί;»

Μη φοβάστε να ξαναρωτήσετε και να ξαναρωτήσετε διότι όσο προχωράει ο άνθρωπος όλο και αντιλαμβάνεται λίγο διαφορετικά το θέμα.

Ή μία άλλη ερώτηση: «Τι ακριβώς θα ήθελες εδώ; Δηλαδή, πώς θα ήθελες να είναι τα πράγματα εδώ; Τι θα ήθελες από τον άνθρωπο αυτό; Τι θα ήθελες από τον εαυτό σου; Τι θα ήθελες από τη ζωή αυτή τη στιγμή;» Δηλαδή, να θυμόμαστε ότι όλα βασίζονται στις ανάγκες.

Και μετά πάλι, έχουμε να διευκρινίσουμε όταν συζητάμε το ερέθισμα γιατί πολύ γρήγορα καμία φορά φεύγουμε από το αρχικό ερέθισμα και ο άνθρωπος αρχίζει να μιλάει για τα συναισθήματα που έχει για τον εαυτό του για τον τρόπο που αντιδράει προς το ερέθισμα. Τότε, έχουμε δευτερογενή συναισθήματα και τώρα το ερέθισμα για την ανάλυση είναι όχι αυτό που έγινε αλλά ο τρόπος που αντιδράει προς αυτό που έγινε. Σε τέτοια περίπτωση πρέπει να ρωτήσουμε τον άνθρωπο: Ποιο από τα δύο θέλεις να ερευνήσουμε; Το ερέθισμα ή την αντίδρασή σου προς το ερέθισμα; Τι προτιμάς αυτή τη στιγμή; Πού να δώσουμε την ενέργειά μας;

Πάντα ψάχνοντας για το ερέθισμα ψάχνουμε για τον κίνδυνο. Τι είναι αυτό που προκαλεί το αίσθημα του κινδύνου; Και ξέρουμε ότι θα είναι κίνδυνος για την αξία, την ασφάλεια, την ελευθερία ή την απόλαυση.

Υπάρχει ένα ερωτηματολόγιο που έχετε στα χαρτιά που είναι ανάμεσα σε αυτά που σας δίνουμε κάθε εβδομάδα «Πληροφορίες και Εργασίες για την Εκπαίδευση Συντονιστών της Αρμονικής Ζωής» που λέει «Κατάλογος ερωτήσεων για ενεργητική ακρόαση». Εδώ υπάρχει μία σειρά από πιθανές ερωτήσεις για τις πρώτες φορές που θα κάνετε ενεργητική ακρόαση. «Κατάλογος ερωτήσεων για ενεργητική ακρόαση» – είναι διάφορες ερωτήσεις που μπορείτε να ρωτήσετε για να μπείτε πιο βαθιά με τον άλλον.

Και σήμερα που θα χωριστείτε σε ζευγάρια και θα κάνετε μία εμπειρία ενεργητικής ακρόασης θα ήθελα να ακολουθήσετε αυτές τις ερωτήσεις. Τώρα, μπορεί να έρχονται άλλες ερωτήσεις στο νου σας και μπορείτε να ρωτήσετε άλλες ερωτήσεις αλλά θα ήθελα να μείνετε όσο το δυνατόν περισσότερο σε αυτό τον σκελετό γιατί μαθαίνετε τώρα, εάν θέλετε, όταν μαθαίνουμε το πιάνο μαθαίνουμε πρώτα τις νότες και μετά μαθαίνουμε να κάνουμε αυτοσχεδιασμό. Εντάξει; Τότε, θα ήθελα να μάθετε, να δείτε αυτές οι ερωτήσεις πως λειτουργούν, τι απαντήσεις φέρνουν και μετά να αρχίσετε να προσθέτετε άλλες ερωτήσεις.

Για τα συναισθήματα. Εφόσον έχουμε διευκρινίσει το συγκεκριμένο ερέθισμα…

  1. Πώς νιώθεις; Ποια συναισθήματα έχεις όταν γίνεται αυτό που συμβαίνει ή όταν δεν γίνεται αυτό που θέλεις; Καμία φορά το πρόβλημα είναι ότι συμβαίνει κάτι που δεν θέλουμε και άλλες φορές ότι δεν συμβαίνει κάτι που θέλουμε.
  2. Έχεις άλλα συναισθήματα γι΄αυτό που συμβαίνει ή που δεν συμβαίνει; Και πρώτα μας λέει τα συναισθήματα και μετά ρωτάμε: Έχεις άλλα συναισθήματα; Κι άλλα; Κι άλλα;
  3. Πώς νιώθεις για τον εαυτό σου όταν έχει αυτά τα συναισθήματα; Τι ρωτάμε τώρα; Για τα δευτερογενή συναισθήματα. Όταν νιώθει έτσι πώς νιώθει για τον εαυτό του;
  4. Σε ποιες άλλες περιπτώσεις νιώθεις παρόμοια συναισθήματα; Ζητάμε να δούμε εάν αυτό το συναίσθημα μέσα στη ζωή του είναι κάτι που έρχεται συχνά διάφορες στιγμές ή εάν είναι σπάνιο.
  5. Πόσος καιρός είναι που νιώθεις έτσι; Τη διάρκεια του συναισθήματος. Μας ενδιαφέρει η διάρκεια.
  6. Πόσο συχνά νιώθεις έτσι; Με όλες αυτές τις ερωτήσεις προσπαθούμε να καταλάβουμε μια γενική εικόνα του ανθρώπου γύρω από το συγκεκριμένο συναίσθημα. Όταν βλέπει ο άνθρωπος ότι είναι ένα συναίσθημα που παράγει συχνά, που έρχεται από διάφορα ερεθίσματα –αν συμβαίνει αυτό, γιατί μπορεί να μη συμβαίνει αυτό- τον βοηθάει να καταλάβει τη συμμετοχή του στη δημιουργία του συναισθήματος αυτού.
  7. Ένιωσες έτσι κάποια στιγμή όταν ήσουν παιδί;
  8. Υπάρχουν ή υπήρξαν στιγμές που, παρόλο που γίνεται ή γινόταν το ίδιο πράγμα (ή δεν γινόταν αυτό που ήθελες), καταφέρνεις να μη νιώθεις έτσι; Καταλάβατε την ερώτηση; Ο άνθρωπος λέει νιώθω πικραμένος και θυμωμένος επειδή έγινε αυτό και ρωτάμε: «Υπήρξαν φορές που έγινε αυτό και δεν ένιωσες πικραμένος και θυμωμένος;» Εάν μπορεί να βρει ο άνθρωπος μία φορά στην εμπειρία του που λειτουργούσε διαφορετικά απέναντι από το ίδιο ερέθισμα. Μπορεί να είναι με άλλον άνθρωπο, μπορεί να είναι με τον ίδιο άνθρωπο, μπορεί να είναι σε μια άλλη φάση της ζωής του. Είναι μία σημαντική ερώτηση γιατί εάν συμβαίνει, γιατί εάν υπάρχει μία απάντηση ναι, τότε σημαίνει ότι ο άνθρωπος έχει ένα ζωντανό βίωμα ότι μπορεί να λειτουργεί διαφορετικά απέναντι σε αυτό. Και βέβαια η επόμενη ερώτηση είναι «Πώς; Τι ήταν διαφορετικό εκείνη τη φορά που το κατάφερες να νιώθεις διαφορετικά;
  9. Ποιες είναι αυτές οι στιγμές; (ερωτ. 8) και
  10. Τι λες στον εαυτό σου αυτές τις στιγμές (ερωτ. 8) που σε βοηθάει να μη νιώθεις έτσι; Δηλαδή, τι είναι αυτό που κάνεις διαφορετικά μέσα σου που σου επιτρέπει να λειτουργείς διαφορετικά απέναντι σε αυτό.

 

 

ΜΑΘΗΜΑ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΩΝ ΝΟ 7

ΜΑΘΗΜΑ  ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΩΝ ΝΟ 7

Κεφάλαιο 8 Η ΑΝΑΝΕΩΣΗ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

 

Η ψυχολογική κατάσταση του ανθρώπου εξαρτάται είτε από τη λειτουργία του νευρικού του συστήματος, είτε από τα αποθέματα ενέργειάς του. Όταν αυτά μειώνονται, ο άνθρωπος είναι πιο ευάλωτος στα αρνητικά συναισθήματα. Για να εμπλουτίσετε τις γνώσεις σας γύρω από αυτό το θέμα, προτείνουμε να διαβάσετε το βιβλίο Αυτοθεραπεία. Αν σας ενδιαφέρει ν’ ασχοληθείτε και με το σωματικό μέρος, μπορείτε να μάθετε Yoga. Ακόμα η άσκηση της «μισής λαμπάδας», όταν γίνεται 2 φορές την ημέρα, ανανεώνει τη κυκλοφορία μέσα στον εγκέφαλο και φέρνει αρμονία στο ενδοκρινικό και στο νευρικό σύστημα που ευθύνεται για τα αρνητικά συναισθήματα.

Στην Αυτοθεραπεία πλησιάζουμε τον άνθρωπο σαν μια ολότητα (σώμα, νους, ψυχή) γιατί στην Αρμονική Ζωή η προσέγγιση είναι ολιστική καθ’ ότι έχουμε αντιληφθεί ότι το ένα μέρος επιδρά στο άλλο. Η κατάσταση του σώματος επιδρά στα συναισθήματα του ανθρώπου και αντίστροφα.

 

ΤΡΟΠΟΙ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΟΥΜΕ ΥΨΗΛΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ

 

  1. Σωστή διατροφή:
  • Σε καταστάσεις κατάθλιψης, έλλειψης ενέργειας και ειδικά όταν υπάρχουν φοβίες συστήνεται η αποφυγή της άσπρης ζάχαρης και του άσπρου αλευριού τουλάχιστο για ένα μήνα, γιατί μειώνουν τα αποθέματα βασικών βιταμινών και μετάλλων που είναι απαραίτητα για την ομαλή λειτουργία του νευρικού συστήματος, όπως η βιταμίνη Β που βρίσκεται στο φλοιό των δημητριακών. Ορισμένες φορές μπορεί να χρειαστεί το άτομο να πάρει περιστασιακά (για ένα μήνα) συμπληρώματα βιταμινών, όπως πολυβιταμίνες ή βιταμίνη Β6 20-30 mg την ημέρα, που τονώνει το νευρικό σύστημα.
  • Αν το άτομο έχει μεγάλη σύγχυση ή θέλει ν’ αποτοξινωθεί μπορεί να κάνει μια μικρή νηστεία για μερικές ημέρες με μήλα ή αχλάδια, το καλοκαίρι με καρπούζι, το φθινόπωρο με σταφύλια ή με ωμή τροφή. Περισσότερες λεπτομέρειες περιγράφονται στα βιβλία Διατροφή για Υγεία και ζωντάνια και Αυτοθεραπεία. Υπάρχουν έρευνες που έχουν αποδείξει την επίδραση της νηστείας πάνω σε νοητικές καταστάσεις, ακόμα και στη σχιζοφρένεια. Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι η ψυχολογική κατάσταση του ανθρώπου επηρεάζεται από τις ουσίες που προσλαμβάνει. Αν το άτομο έχει μέσα του σύγχυση ή εντάσεις καλό θα ήταν να τρώει απλά για παράδειγμα ένα φρούτο. Υπάρχουν ακόμα ειδικά βότανα ή ιάματα όπως τα ιάματα του Bach που μπορεί να βοηθήσουν κυρίως αν το άτομο κάνει μια συγχωρητική διαδικασία.
  1. Άσκηση:

Η άσκηση μισή ώρα την ημέρα, το περπάτημα στη φύση, η «μισή λαμπάδα» με χαλάρωση και θετική προβολή μπορεί να βοηθήσουν. Η αδράνεια και η μειωμένη ενέργεια επιδεινώνουν την κατάθλιψη. Ενώ με την άσκηση, ο εγκέφαλος ανανεώνεται και το άτομο συντονίζεται με θετικές σκέψεις και εικόνες.

  1. Αναπνοές:

Πολύ σημαντικές είναι οι αναπνοές ειδικά σε κάποιον που έχει έλλειψη διαύγειας ή ενέργειας και μπορεί να γίνουν και κατά τη διάρκεια της «μισής λαμπάδας». Απελευθερώνουν τα αρνητικά συναισθήματα που συσσωρεύονται στους αναπνευστικούς μυς.

  1. Καθημερινή χαλάρωση και θετική προβολή (για αυτοθεραπεία, αυτοπεποίθηση, αυτοπαραδοχή, επιτυχία των στόχων, βελτίωση των σχέσεων ή ακόμα και εξατομικευμένα μηνύματα για κάθε άτομο):

Η χαλάρωση επισφραγίζει τη δράση των πιο πάνω τεχνικών και η θετική προβολή βοηθά τα μέγιστα. Η χαλάρωση μπορεί να γίνει με καθοδήγηση, μετρώντας αντίστροφα και υπενθυμίζοντας τα θετικά μηνύματα, ώστε να μπουν στο υποσυνείδητο του ατόμου και να τον βοηθήσουν να απελευθερωθεί από τις παλιές του πεποιθήσεις.

  1. Δημιουργική έκφραση:

Κάθε άνθρωπος χρειάζεται να νιώθει είτε ότι δημιουργεί είτε ότι προσφέρει. Αν καθημερινά ασχολείται με κάτι που δεν αγαπάει ή δεν έχει κάποιο που να τον φροντίζει ή δεν έχει κάτι να του δίνει νόημα στη ζωή είναι πολύ εύκολο να δημιουργήσει αρνητικά συναισθήματα, ακόμα και να πάθει κατάθλιψη. Η εργασία με νόημα είναι πολύ σημαντική για την ανανέωση της ενέργειας του ανθρώπου. Υπάρχουν άνθρωποι που η ζωή τους είναι σε παύση. Έχουν σταματήσει να κάνουν ότι κάνουν, είναι σε ένα τέλμα, δεν έχουν τίποτα να κάνουν και φυσικό είναι ο νους τους να οδηγηθεί σε αρνητικές σκέψεις. Αντίθετα αν βρουν μία απασχόληση ή κινητοποιήσουν ένα κίνητρο προσφοράς και δημιουργίας, τότε η ζωή τους αποκτά νόημα.

  1. Μασάζ:

Οι μαλάξεις σε συγκεκριμένα σημεία του σώματος θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην απελευθέρωση από αρνητικά συναισθήματα, όπως το σιάτσου ή βιοενεργειακό μασάζ ή η ρεφλεξολογία. Το σιάτσου είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικό σε ψυχοσωματικές ασθένειες που προέρχονται από άγχος, καταπιεσμένα συναισθήματα και νευρική ένταση. Η ρεφλεξολογία βοηθάει περισσότερο σε προβλήματα του πεπτικού και των ενδοκρινών αδένων. Είναι ακόμα χρήσιμη σε κάποιο που έχει πόνους ή έχει μία κρίση. Μπορεί να απαλύνει το πόνο και να ηρεμήσει το άτομο και να το απελευθερώσει από αρνητικά συναισθήματα που δεν είναι σε θέση να τα εξωτερικεύσει με συζήτηση. Αν υπάρχει κάποια αντένδειξη στις πιέσεις (αιμορραγική ή θρομβωτική προδιάθεση ή κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας) μπορεί να εφαρμοστεί πνευματική θεραπεία δηλ. διοχέτευση θετικής ενέργειας με απλή εναπόθεση των χεριών.

  1. Τεχνικές ενεργειακής ψυχολογίας:

Οι τεχνικές ενεργειακής ψυχολογίας, όπως το EFT, BSFF, TAT, Sedona, Xo’οπονονπονο, Ακούγοντας την Καρδιά, Θεραπευτικός Κώδικας, Άσκηση εξισορρόπησης, Εμψυχωτικές ερωτήσεις μπορούν να απομακρύνουν πολύ γρήγορα μεγάλο αριθμό αρνητικών συναισθημάτων και να απελευθερώσουν από αρνητικούς προγραμματισμούς.

  1. Τεχνική της κάθαρσης:

Μία συμπληρωματική τεχνική είναι αυτή της κάθαρσης που αφορά τόσο στο σώμα όσο και στα συναισθήματα:

Καθαρισμός του εσωτερικού μέρους του σώματος κατά καιρούς ώστε να απομακρυνθούν οι τοξίνες και να ισορροπήσει η ενέργεια του ατόμου: εμετός, κλύσμα, πλύσεις στομάχου. Οι τεχνικές περιγράφονται στα βιβλία «Διατροφή για Υγεία και ζωντάνια» και «Αυτοθεραπεία». Όμως δεν πρέπει να γίνεται κατάχρηση.

Συναισθηματική κάθαρση που βοηθάει κάποιο άτομο που βρίσκεται σε νευρική ένταση να συνειδητοποιήσει τα αρνητικά του συναισθήματα και να τα εκτονώσει με διάφορους τρόπους (κραυγές, κλάμα, κινήσεις, χτυπώντας ένα μαξιλάρι). Μπορεί να γίνει σε ατομικό ραντεβού ή και ομαδικά.

 

Κεφάλαιο 9ο

ΘΕΤΙΚΕΣ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΚΕΠΤΟΜΟΡΦΕΣ ΠΟΥ ΕΝΑ ΑΤΟΜΟ ΘΑ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΑΝΑΠΤΥΞΕΙ

 

  1. Ξεκινάμε με το πρόβλημα και ψάχνουμε από τι υποφέρει το συγκεκριμένο άτομο. Βρίσκουμε τη προσκόλληση, εντοπίζουμε ποιά πεποίθηση ή ποιά αρνητική σκεπτομορφή την δημιουργεί. Στη συνέχεια διερευνούμε ποια είναι η αντίθετη θετική πεποίθηση, που θα χρειαστεί να πιστέψει, να νιώσει, να βιώσει, ώστε να καταρρίψει το μηχανισμό που του δημιουργεί πόνο, θυμό ή φόβο. «Ναι, θέλω να πιστεύω ότι αξίζω, είμαι ασφαλής ακόμα και σε αυτή τη περίπτωση». Στο έντυπο περιγράφονται οι πηγές αξίας, ασφάλειας, ευχαρίστησης, αγάπης και ομορφιάς. Μπορεί να είναι άνθρωποι, ζώα, ερεθίσματα, καταστάσεις που βοηθούν κάποιο άτομο να νιώθει ασφάλεια, αξία, ευχαρίστηση, απόλαυση, ελευθερία, αγάπη, ομορφιά, ευτυχία και νόημα.
  2. Το πρόβλημα δημιουργείται αν υπάρχει προσκόλληση ή αποστροφή. Το άτομο δεν νιώθει καλά όταν θέλει κάτι που δεν το έχει ή φοβάται ότι θα χάσει αυτό που έχει ή υποφέρει που έχει κάτι που δεν το θέλει. Υπάρχει ένας κατάλογος προσκολλήσεων. Είναι φυσικό να νιώθουμε προσκόλληση σε ότι είναι σημαντικό για εμάς. Όμως αυτό μπορεί να γίνει αιτία να μην μπορούμε να το απολαύσουμε. Αν παρατηρήσουμε ένα πουλί πάνω σε ένα κλαδί, βλέπουμε ότι το απολαμβάνει και χαίρεται, χωρίς να φοβάται ότι θα το χάσει, γιατί μπορεί να πετάξει και να βρει κάποιο άλλο κλαδί. Έχει προτιμήσεις και όχι προσκολλήσεις. Αντίθετα οι άνθρωποι είναι συνήθως προσκολλημένοι και φοβούνται ότι θα χάσουν αυτό που έχουν. Για παράδειγμα μία σχέση. Κάποιος μπορεί να φοβάται ότι αν την χάσει δεν θα αντέξει και προτιμά να μην δημιουργήσει καν μια σχέση. Άλλος που έχει ήδη μία σχέση, φοβάται μήπως την χάσει. Είναι προτιμότερο να μετατρέψουμε τις προσκολλήσεις σε προτιμήσεις και ν’ απολαμβάνουμε ότι έχουμε στη ζωή μας, τον σύντροφο, το παιδί, το γονιό, την εργασία μας, συνειδητοποιώντας ότι αν δεν το έχουμε, δεν θα χαθούμε. Προτείνω να κάνετε ένα κατάλογο όλων των ανθρώπων, αντικειμένων, καταστάσεων, δραστηριοτήτων, φαγητών, ουσιών που θεωρείτε σημαντικά για την ασφάλεια, την αξία, την επιβεβαίωσή σας, την ευχαρίστηση, την ικανοποίηση ή την ευτυχία σας. Για να καταλάβετε αν είστε εξαρτημένοι σε κάτι, φανταστείτε ότι δεν το έχετε (σύντροφο, γονείς, παιδιά, φίλους, αυτοκίνητο, σπίτι, χρήματα, υγεία). Χρειάζεται προσοχή. Δεν είμαστε σε ένα δρόμο αυταπάρνησης ώστε να ζήσουμε χωρίς αυτά. Απλώς χρησιμοποιούμε τα αρνητικά συναισθήματα και τον πόνο σαν ενδείξεις που θα μας καθοδηγήσουν ποια προσκόλληση μπορεί να μετατραπεί σε προτίμηση.
  3. Το Σύμπαν μας φέρνει κάθε στιγμή αυτό ακριβώς που χρειάζεται για την εξέλιξή μας. Υπάρχουν αρκετά ερεθίσματα στη ζωή. Όταν έρθει η ώρα ν’ απελευθερωθούμε από κάτι, θα μας το φέρει το Σύμπαν. Αφού έχουμε το κατάλογο αυτών που χρειαζόμαστε (ανθρώπων, αντικειμένων, καταστάσεων, συμπεριφορών κ.λ.π), γράφουμε σε μια διπλανή στήλη το είδος της προσκόλλησης σε αυτά (αξία, ασφάλεια, ελευθερία, λόγος ύπαρξης, επιβεβαίωση, απόλαυση, ικανοποίηση, ευτυχία). Ξεκινάμε πρώτα με αυτά που μας προκαλούν άγχος, θυμό, πόνο ή φόβο. Κάνοντας αυτή την ανάλυση μπορούμε να εντοπίσουμε ποιες πεποιθήσεις δημιουργούν αυτές τις προσκολλήσεις. Αυτό μας διευκολύνει να βρούμε την αντίθετη θετική πεποίθηση που θα έπρεπε να υιοθετήσουμε για να απελευθερωθούμε από αυτές.
  4. Μετά προχωράμε στην απόφαση για αλλαγή: Πώς να δημιουργήσουμε εναλλακτικές πεποιθήσεις; Τι θα βοηθούσε να πιστέψουμε σε αυτή τη περίπτωση ώστε να νιώθουμε καλλίτερα σε σχέση με αυτό; Πολλές φορές δεν σκεφτόμαστε αυτό που είναι απλό. Το θεωρούμε δεδομένο. Δεν καταλαβαίνουμε ότι είναι μία πεποίθηση που δημιουργεί τη δυστυχία μας. Είναι μάλιστα μία υποκειμενική πεποίθηση που εμείς τη δημιουργούμε ενώ άλλοι άνθρωποι δεν την έχουν. Όπως και οι άλλοι μπορεί να έχουν άλλες πεποιθήσεις που δεν έχουμε εμείς. Στη περίπτωση που κάποιος δεν διακρίνει τη πεποίθηση που του δημιουργεί τη προσκόλληση, θα μπορούσαμε να τον διευκολύνουμε. Όμως η τελική απόφαση όσον αφορά στη θετική επιβεβαίωση που θα χρησιμοποιήσει για να απελευθερωθεί έγκειται στον ίδιο.

 

ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΙΚΗ ΤΗΣ ΘΕΤΙΚΗΣ ΠΡΟΒΟΛΗΣ

 

  1. Το σώμα βρίσκεται σε ίσια θέση είτε καθιστό, είτε ξαπλωμένο. Να είναι άνετο και χαλαρό.
  2. Το περιβάλλον να είναι ήσυχο. Τα τηλέφωνα κλειστά.
  3. Αρχίζουμε με 5-10 βαθιές αναπνοές ώστε να χαλαρώσει το σώμα. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τη τεχνική του mind-control: εισπνοή και στην εκπνοή φανταζόμαστε τον αριθμό 3 ν’ αναβοσβήνει στο μέτωπο 3 φορές, μετά τον αριθμό 2 και ακολούθως τον αριθμό 1.
  4. Χαλαρώνουμε τα κύρια μέρη του σώματος ένα προς ένα για περίπου 5 λεπτά. Μετράμε αντίστροφα από το 10 έως το 1 και σε κάθε αριθμό χαλαρώνουμε πιο βαθιά. Μπορούμε ακόμα να φανταστούμε ότι βρισκόμαστε στη φύση σε ένα πραγματικό ή φανταστικό μέρος που μας ταιριάζει.
  5. Συντονιζόμαστε με τη νέα θετική πεποίθηση που έχουμε δημιουργήσει. Την επαναλαμβάνουμε νοερά 3 φορές. Μια άλλη τεχνική είναι να φέρουμε μπροστά μας την οικογένειά μας και να φανταστούμε ότι μοιραζόμαστε μαζί της αυτή τη πεποίθηση. Συνήθως η οικογένεια (γονείς, παιδιά, αδέλφια, σύντροφος) είναι η πηγή των παλαιών σκεπτομορφών και πολλές φορές μας είναι δύσκολο να τους εξηγήσουμε τις νέες σκεπτομορφές. Δεν χρειάζεται ούτε επιθετικότητα ούτε διδασκαλία. Μπορούμε ήρεμα να τους εκφράσουμε τι πιστεύουμε «ότι είμαστε μια θεϊκή ύπαρξη και ότι αξίζουμε αγάπη και σεβασμό όπως είμαστε». Αν δεν μπορούμε, σημαίνει ότι εμείς οι ίδιοι έχουμε αμφιβολίες μέσα μας. Ακόμα μπορούμε να φανταστούμε τον εαυτό μας μπροστά σε ένα μεγάλο πλήθος, όπου τους ανακοινώνουμε τις αλήθειες που πιστεύουμε. Τέλος μπορούμε να κοινοποιήσουμε στο Σύμπαν τη θετική σκεπτομορφή μας και έτσι την ενδυναμώνουμε.
  6. Οραματιζόμαστε τον εαυτό μας μέσα στη ζωή, βιώνοντας αυτήν την αλήθεια και λειτουργώντας βάσει αυτής. Φανταζόμαστε τον εαυτό μας σε διαφορετικές περιπτώσεις και περιβάλλοντα, εφαρμόζοντας το νέο θετικό τρόπο συμπεριφοράς. Διερευνούμε αν υπάρχουν εμπόδια στο να αντιδράσουμε θετικά στο συγκεκριμένο ερέθισμα. Με τον τρόπο αυτό δημιουργούνται στον εγκέφαλο νέες συνάψεις. Εκεί που το ασανσέρ, το αεροπλάνο, ένα άτομο αποτελούσε κίνδυνο, τώρα πλέον βιώνουμε ότι είμαστε ασφαλείς και έτσι λειτουργούμε διαφορετικά.
  7. Συνειδητοποιούμε και καταγράφουμε τα συναισθήματα που αισθανόμαστε βιώνοντας τη νέα θετική πεποίθηση. Με τον τρόπο αυτό βιώνουμε τη νέα αλήθεια εγκεφαλικά, οπτικά και συναισθηματικά.
  8. Φανταζόμαστε τον εαυτό μας πιο θετικό με αυτοπεποίθηση, αυτοπαραδοχή, εσωτερική δύναμη και αγάπη για όλους. Νιώθουμε την αλήθεια σαν αίσθηση ενέργειας, σαν δόνηση, σαν συναίσθημα.
  9. Φέρνουμε στο νου μας όποιο άλλο θέμα μας απασχολεί.
  10. Γυρίζουμε πίσω στη πραγματικότητα μετρώντας από 1 έως 5.

Είναι σημαντικό όταν αλλάζουμε μία πεποίθηση με θετική προβολή αν δεν μπορούμε να φανταστούμε, απλώς να νιώσουμε, να ακούσουμε, να βιώσουμε τα συναισθήματά μας. Κάθε ένας έχει δικό του τρόπο. Είναι προτιμότερο να εργάζεται στη δική του αυτομεταμόρφωση παρά να επικεντρώνεται στο αποτέλεσμα ή στη γνώμη των άλλων. Να στέλνει φως και αγάπη σε όλους και σε όλες τις περιπτώσεις και να αφήνει τα αποτελέσματα στο Θεό, στην οικουμενική συνειδητότητα. Η άσκηση αυτή μπορεί να γίνεται 2 φορές την ημέρα.

ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ ΠΟΥ ΒΟΗΘΑ ΝΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΤΗ ΘΕΤΙΚΗ ΦΡΑΣΗ

 

  1. Ποιό μάθημα πιστεύεις ότι χρειάζεται να μάθεις σε αυτή τη φάση της ζωής σου, ώστε να βιώσεις περισσότερη ηρεμία, αγάπη και ενότητα;
  2. Ποιά πεποίθηση θέλεις να αλλάξεις, ώστε να μην χάνεις την ηρεμία σου, την αγάπη, την ενότητα με τους άλλους, την ευτυχία σου και να μάθεις αυτό το μάθημα; Για παράδειγμα να έχω περισσότερη αυτοπεποίθηση, αυτοπαραδοχή, να κοινοποιώ τις ανάγκες μου, να μην φοβάμαι τη σύγκρουση.
  3. Γιατί θέλεις να αλλάξεις αυτή τη πεποίθηση; Ποια αρνητικά αποτελέσματα δημιουργεί αυτή η πεποίθηση στη ζωή σου ή στη σχέση σου με τους άλλους; Τι χάνεις και τι κερδίζεις αν την αλλάξεις; Πως θα είναι η ζωή σου σε 5, 10, 20 χρόνια αν διατηρήσεις τη παλιά σου πεποίθηση;
  4. Δημιούργησε μία φράση που να εκφράζει ότι απελευθερώθηκες από αυτή τη πεποίθηση και έχεις μάθει το μάθημά σου.
  5. Αν χρειαστεί βοηθάμε το άτομο να ενδυναμώσει τη φράση εις τρόπον ώστε να εκφράζεται θετικά και όχι αρνητικά. Να μην περιλαμβάνει λέξεις όπως: πρέπει, θέλω να…, ελπίζω να… ή θα… Είναι καλύτερα να εκφράζεται στο παρών. Για παράδειγμα η φράση «θέλω να μην στεναχωριέμαι όταν οι άλλοι με απορρίπτουν» θα μπορούσε να διαμορφωθεί ως εξής: «Αγαπάω και δέχομαι τον εαυτό μου άσχετα από τη γνώμη των άλλων». Αν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος άνθρωπος που μετράμε τη γνώμη του, η φράση γίνεται πιο αποτελεσματική αν την συγκεκριμενοποιήσουμε «Αγαπάω και δέχομαι τον εαυτό μου άσχετα από τη γνώμη της μητέρας μου, του παιδιού μου, του συντρόφου μου».
  6. Κάνε μία περιγραφή του εαυτού σου, αφού έχεις αλλάξει πεποίθηση και έχεις μάθει το μάθημά σου. Πως νιώθεις; Τι έχει αλλάξει στις σκέψεις και στη συμπεριφορά σου με τους άλλους; Θα πρέπει να την συντάξεις στο παρών σαν να έχει ήδη γίνει η μεταμόρφωση. Για παράδειγμα: Είμαι πιο ήρεμος και ευτυχισμένος, επικοινωνώ με ειλικρίνεια, αγαπάω τους ανθρώπους, είμαι ελεύθερος να εκφράζω τη γνώμη μου. Αυτή την περιγραφή του εαυτού σου μπορείς να την διαβάζεις καθημερινά για 30 ημέρες είτε το πρωί όταν ξυπνάς, αλλά κυρίως το βράδυ πριν κοιμηθείς, ώστε να μπει στο υποσυνείδητο και να λειτουργήσει μέσα σου.
  7. Είναι σημαντικό ότι προτείνουμε στους άλλους να το εφαρμόζουμε πρώτα εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας. Μόνο όταν το βιώνουμε μπορούμε να το περάσουμε στον άλλο. Προκειμένου να εντοπίσουμε τη κατάλληλη σκεπτομορφή, χρειάζεται να βοηθήσουμε τον άλλο ή τον εαυτό μας να βρει την πιο ριζική πεποίθηση. Μπορεί κάποιος να έχει προβλήματα και μάλιστα διαφορετικά και όλα να προέρχονται από την ίδια ρίζα. Για παράδειγμα την ταύτιση με το σώμα. Όμως ανάμεσα στην επιφάνεια και στο βάθος «Δεν είμαι αυτό το σώμα» πρέπει να βρούμε τη θετική σκεπτομορφή που μπορεί να δουλέψει καλύτερα. Επίσης να συναποφασίσουμε με το άτομο ποιες τεχνικές του ταιριάζουν καλύτερα.

 

(Σχόλιο- Τότε δεν είχαμε μάθει την εμψυχωτική ερώτηση. Τώρα είναι επίσης ένας σημαντικός τρόπος να αλλάξουμε πεποιθήσεις.)

 

Μάθημα 4

Εκπαίδευση Συντονιστών Απομαγνητοφώνηση Μάθημα 4

Το εγχειρίδιο συντονιστών που μας δείχνει τον μηχανισμό των πεποιθήσεων και βλέπουμε εδώ πως δημιουργείται ένα συναίσθημα.

Πρώτο έχουμε το ερέθισμα. Τι γίνεται, ένα γεγονός, μία κατάσταση, μία περίπτωση ή ακόμα απλώς μία σκέψη. Μπορεί το ερέθισμα να μην είναι καθόλου εξωτερικό αλλά απλώς μία σκέψη.

Αυτό περνάει από το σύστημα πεποιθήσεών μας, προγραμματισμούς, συνειδητούς και υποσυνείδητους και αυτό το σύστημα πεποιθήσεων είναι άμεσα συνδεδεμένο με τα βιώματά μας. Θα μπορέσουμε για την εργασία που θα κάνουμε εδώ να προσθέσουμε ένα πέμπτο τετράγωνο, που είναι ποια είναι τα παιδικά βιώματα ή βιώματα του παρελθόντος που έχουν συντελέσει στο να δημιουργήσουν τις συγκεκριμένες πεποιθήσεις που αυτή τη στιγμή μας δημιουργούν αυτά τα συναισθήματα και αντίδραση.

Μετά, το τρίτο τετράγωνο είναι τα συναισθήματα που έχουμε. Τα συναισθήματα μας οδηγούν σε αντιδράσεις εσωτερικές και εξωτερικές. Αυτές οι αντιδράσεις προχωράνε και δημιουργούν καταστάσεις στη ζωή μας με τους άλλους ανθρώπους, στην υγεία, στην εργασία, στα οικονομικά και είναι όλα αυτά αποτέλεσμα των αντιδράσεών μας.

Αυτές τις καταστάσεις που είναι αποτελέσματα των πεποιθήσεων μας, τις αντιλαμβανόμαστε σαν νέο ερέθισμα και αυτοεπιβεβαιώνονται αυτά που ήδη πιστέψαμε. Έτσι, ζούμε σε ένα φαύλο κύκλο όπου οι πεποιθήσεις μας δημιουργούν την πραγματικότητα επειδή βλέπω αυτό που θέλω, αλλά επίσης επειδή οι ίδιες οι πεποιθήσεις με οδηγούν να συμπεριφέρομαι με τρόπο που αναπαράγω συνέχεια τις ίδιες καταστάσεις. Είμαστε, αν θέλετε, αιχμάλωτοι μέσα σε ένα σύστημα πεποιθήσεων που όλη την ζωή μας θα αναπαράγει μια πραγματικότητα, αν δεν επέμβουμε και σπάσουμε αυτό το σύστημα πεποιθήσεων και βέβαια τα ενεργειακά πεδία που είναι συνδεδεμένα με αυτά για να δημιουργήσουμε μια άλλη πραγματικότητα.

Η δική μας η εργασία, σαν συντονιστές είναι να βοηθήσουμε τον άνθρωπο να καταλάβει το μηχανισμό αυτό. Να δει τα στοιχεία του μηχανισμού. Να πάρουμε οποιαδήποτε εμπειρία που είναι σκόρπια μέσα στο μυαλό του ανθρώπου και να βοηθήσουμε να δει την τάξη που υπάρχει, να δει πως ακριβώς ο ίδιος δημιουργεί αυτή την κατάσταση και μετά να τον βοηθήσουμε να σκεφτεί τι επιλογές έχει.

 

Κοιτάξτε το διάγραμμα στη σελίδα με τα σκαλοπάτια στην ενεργητική ακρόαση. Εδώ βλέπουμε την πορεία, ξεκινάμε με το πρόβλημα και το πρόβλημα πολλές φορές εκφράζεται λίγο ελεύθερα και μέσα στο πρόβλημα ψάχνουμε για το ερέθισμα. Τι ακριβώς είναι το ερέθισμα; Θέλουμε να είμαστε σίγουροι ότι είναι ένα ερέθισμα και όχι μία ερμηνεία, γιατί πολλές φορές αυτό που λέει ο άνθρωπος σαν ερέθισμα είναι ήδη μία πεποίθηση και δεν είναι ένα ερέθισμα, παρόλο που η πεποίθηση μπορεί να είναι ερέθισμα για ανάλυση. Αλλά ο άνθρωπος παίρνει κάτι σαν δεδομένο που μπορεί να μην είναι δεδομένο.

«Ότι δεν με αγαπάει ο άλλος, ότι θέλει να με καταπιέζει, ότι θέλει να με ελέγξει, ότι θέλει να με υποβιβάζει, ότι θέλει να μου κάνει κακό», για μένα είναι σπάνιες πραγματικότητες. Συνήθως οι άνθρωποι δεν ασχολούνται τόσο με τους άλλους. Μπορεί να είναι πραγματικότητα, δε λέω ότι δεν είναι καμία φορά, αλλά θα έλεγα ότι 80% από τις φορές που κάποιος πιστεύει αυτό, είναι μία ερμηνεία κι όχι μια πραγματικότητα.

Ο άλλος προσπαθεί να κάνει τη δουλειά του, να ζήσει τη ζωή του κι εμείς ερμηνεύουμε τις πράξεις του σαν ότι δε μας αγαπάει, δε μας σέβεται, θέλει να μας καταπιέζει, θέλει να μας κάνει κακό σαν εμείς να είμαστε το κέντρο του σύμπαντος κι ο άλλος δεν έχει τίποτα άλλο να κάνει παρά να σκέφτεται πως θα βλάψει εμάς.

Παίρνουμε προσωπικά και ερμηνεύουμε τις πράξεις του άλλου βάση των πεποιθήσεων και βιωμάτων μας.

Μετά πάμε στο συναίσθημα, το τρίτο σκαλοπάτι. Τώρα στα συναισθήματα υπάρχει το κύριο συναίσθημα, υπάρχουν τα άλλα συναισθήματα επίσης που μας ενδιαφέρουν, γιατί, όπως το κλασσικό παράδειγμα αν ο άλλος μιλάει για θυμό, εντάξει, ενδιαφερόμαστε για το θυμό, αλλά επίσης ενδιαφερόμαστε για τα άλλα συναισθήματα που δημιουργούν το θυμό, το φόβο, τον πόνο, την αδικία και καμία φορά ακόμα η ενοχή μπορεί να οδηγήσει σε θυμό. Και μετά ένα μέσα σκαλοπάτι εκεί, δεύτερο σκέλος συναισθήματα ώστε έτσι το αρχικό συναίσθημα γίνεται ερέθισμα, όπως βλέπετε εκεί, για να έχω ένα δεύτερο συναίσθημα για το γεγονός ότι είχα το πρώτο.

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, η δική μας η ευθύνη είναι να αποφασίσουμε μαζί με τον άνθρωπο ποιο συναίσθημα θα αναλύσουμε, που θέλει να ξεκινήσει. Θέλει να ξεκινήσει με το φόβο ή με τον θυμό ή με την ενοχή που έχει το θυμό. Φοβάται, ο φόβος του παράγει θυμό και θα νιώθει ένοχος ότι θυμώνει, ποιο θα διαλέξουμε; Θα τα παρουσιάσουμε στον άνθρωπο και να αποφασίσει ο ίδιος.

Είτε να δουλέψουμε με το θυμό, είτε να δουλέψουμε με το φόβο που δημιουργεί το θυμό. Τότε πρέπει να μπορούμε να δούμε αυτά τα τρία, τις τρεις όψεις των συναισθημάτων.

Μετά προχωράμε στις πεποιθήσεις κι έχουμε τις κύριες πεποιθήσεις και μετά έχουμε άλλες πεποιθήσεις που μπορεί να αφορούν τα άλλα συναισθήματα και μετά έχουμε και το δεύτερο σκέλος πεποιθήσεων που είναι οι πεποιθήσεις που δημιουργούν το δεύτερο σκέλος των συναισθημάτων. Άρα, αν θυμώνω είμαι κακός άνθρωπος-τότε είναι δεύτερο σκέλος πεποίθησης. Έχω μία πεποίθηση που μου δημιουργεί το φόβο, άλλη πεποίθηση που δημιουργεί το θυμό και άλλη πεποίθηση που μου δημιουργεί ενοχή επειδή έχω το θυμό.

Όσο πιο πολύ φέρνουμε όλο αυτό το μηχανισμό στην επιφάνεια, στο φως της επίγνωσης, βοηθάμε τον άνθρωπο να απελευθερωθεί. Κάποτε, η ψυχολογία και η ψυχιατρική ήταν μόνο αυτό, να φέρνουμε στο φως αυτούς τους μηχανισμούς. Τώρα έχουμε και άλλες τεχνικές. Έχουμε EFT, EMDR, EFT, SEDONA, Ακούγοντας την Καρδιά, πολλές τεχνικές που μπορούν να λειτουργήσουν ίσως και να παρακάμπτουν σε κάποιο βαθμό όλη αυτή την ανάλυση, αλλά δεν την παρακάμπτουν εντελώς. Χρειάζεται οπωσδήποτε να αποκτήσουμε κάποια διαύγεια.

Από τις πεποιθήσεις πάμε ακόμα βαθύτερα στις ριζικές πεποιθήσεις. Τι πιστεύω που με κάνει να πιστεύω ότι κινδυνεύω και τι πιστεύω που με κάνει να πιστεύω που με κάνει να πιστεύω ότι κινδυνεύω. Δηλαδή πάω πίσω πίσω πίσω και βέβαια κάποια στιγμή θα φτάσουμε στη μία και μοναδική πεποίθηση ότι είμαι αυτό το σώμα. Όλα καταλήγουν εκεί, ή ότι είμαι αυτή η προσωπικότητα. Άρα, κινδυνεύω σαν σώμα και προσωπικότητα. Ψάχνουμε για ριζικές πεποιθήσεις και ψάχνουμε για άλλες ριζικές πεποιθήσεις για τα άλλα συναισθήματα.

Μετά μπορούμε να προχωρήσουμε να βρούμε τις εμπειρίες, που είναι οι αιτίες των ριζικών πεποιθήσεων που είναι η αιτία των βασικών πεποιθήσεων που είναι η αιτία των συναισθημάτων. Τότε μπορούμε να ψάξουμε να βρούμε ποια βιώματα υπάρχουν που έχουν δημιουργήσει αυτές τις πεποιθήσεις.

Βρίσκοντας τις εμπειρίες κι έχοντας βρει τις πεποιθήσεις φτάνουμε σε κάποιο σημείο στην εργασία μας με τον άνθρωπο, (που μπορεί να μην είναι η πρώτη συνάντηση, η πρώτη φορά που βρισκόμαστε, μπορεί να είναι η δέκατη φορά που βρισκόμαστε) που κάνουμε μία περίληψη και φτάνουμε σε κάποιο συμπέρασμα. Μέχρι τότε μπορούμε να αφήσουμε τον άνθρωπο κάθε φορά με μία ή περισσότερες ερωτήσεις, τι να σκεφτεί για την επόμενη φορά. Δεν θέλουμε ακόμα να φτάσουμε σε κάποιο συμπέρασμα.

Μετά από το 9 πάμε στο 10 αποφάσεις (στο πίνακα) και αν θέλει να κάνει μια αλλαγή ο άνθρωπος, κι αν ναι ή τι, δηλαδή τι θέλει ο άλλος να κάνει, έχοντας συζητήσει όλα αυτά, έχοντας δει ποιες είναι οι πεποιθήσεις, ποιες είναι οι εμπειρίες, ποια είναι τα συναισθήματα, θέλει κάτι να αλλάξει από όλα αυτά; Πάντα αυτό είναι απόφαση του ιδίου.

Μέσα σε αυτές τις αποφάσεις υπάρχει και το ερώτημα, τι είναι το μάθημά μου (που δεν είναι κάτι που είναι πάντα αποδεκτό στις σκεπτομορφές του καθενός). Δεν πιστεύει ο κάθε ένας ότι βρισκόμαστε σε μια εξέλιξη και το καθετί είναι μάθημα. Σε τέτοια περίπτωση πρέπει με άλλο τρόπο να το εκφράσουμε, θα το συζητήσουμε αυτό σε λίγο.

Καταλήγει ο άνθρωπος στο «12» πεποιθήσεις που θέλω να αλλάξω και γιατί θέλω να τις αλλάξω και μετά «13» εφαρμογή, πράξεις, κινήσεις που θα εφαρμόζει. Τι θα κάνει, ίσως θετική προβολή, ίσως γραπτές επιβεβαιώσεις, ίσως κάποιες πράξεις εξωτερικές, EFT, τι θα κάνει ο άνθρωπος για να απελευθερωθεί, να νιώθει καλύτερα.

Το «14» είναι η αναθεώρηση και αναφορά που γίνεται στην επόμενη συνάντηση, να ξανασυζητήσουμε με τον άνθρωπο, «πως πας με τις αποφάσεις σου; Με τις ενέργειες που αποφάσισες να κάνεις.» Συζητάμε μαζί του οποιαδήποτε εμπόδια που μπορεί να υπήρξαν στην εφαρμογή των αποφάσεων αυτών και τι θα κάνει για αυτά και πως θα προχωρήσει πιο μεθοδικά.

Ας συζητήσουμε κάθε μέρος ξεχωριστά.

Την προηγούμενη φορά είχαμε συζητήσει και είχατε κάνει άσκηση επάνω σε ερωτήσεις για το συναίσθημα,

και κάνετε μια σειρά από τυποποιημένες ερωτήσεις που θα δώσουμε στον άλλον και μάθετε πολλά πράγματα για τα συναισθήματα που έχει ο άλλος.

Το επόμενο βήμα θα είναι να εξετάσουμε τις πεποιθήσεις. Τώρα, η κύρια ερώτηση είναι, η πιο απλή και λογική, «τι πιστεύεις πως σε κάνει να νιώθεις αυτό;». Και η δεύτερη είναι, «τι σε κάνει να πιστεύεις αυτό που σε κάνει να νιώθεις αυτό;» Και τι πιστεύεις, που σε κάνει να πιστεύεις ότι αυτή είναι η αλήθεια. Ουσιαστικά ψάχνουμε για τον κίνδυνο, «τι κινδυνεύει εδώ, τι πιστεύεις ότι δημιουργεί αυτό το συναίσθημα;»

Στην περίπτωση που υπάρχουν διάφορα συναισθήματα, θα χρειαστεί να αποφασίσουμε ποιο συναίσθημα αναλύουμε και άρα ποιες συγκεκριμένες πεποιθήσεις ψάχνουμε.

«Τι πιστεύεις για αυτό που συμβαίνει εδώ, που σε κάνει να νιώθεις αυτό το ειδικό συναίσθημα

Αυτό μπορούμε να το πούμε για το κάθε συναίσθημα. «Τι πιστεύεις ότι σε κάνει να νιώθεις αδικία, φόβο ή ενοχή ή θυμό ή οτιδήποτε;» Και τι πιστεύεις που σε κάνει να πιστεύεις αυτό; Συνεχίζουμε την πορεία ψάχνοντας για όλο και πιο ριζικές πεποιθήσεις.

«Και αν αυτό που πραγματικά θέλεις δεν γίνεται, τι σημαίνει αυτό και τι θα γίνει;» Δηλαδή σε κάθε περίπτωση δε θέλουμε κάτι να γίνει και θέλουμε κάτι άλλο να μη γίνει. Ότι δε θέλω κάποιος να αρρωστήσει ή να πεθάνει είναι ότι θέλω να έχει υγεία και να ζήσει.

Σε κάθε περίπτωση υπάρχει κάτι που εμείς έχουμε προγραμματιστεί ότι πρέπει να γίνει για να είμαστε εμείς ασφαλείς, για να αξίζουμε, να είμαστε καλά. Τι είναι αυτό που χρειάζεται;

Τώρα σχετικά με το ερώτημα, επειδή έχουμε κάποιες φράσεις στα ελληνικά σαν «και τι θα γίνει; Και τι θα πάθεις;» Μπορεί να ερωτηθεί με ένα τρόπο που με κάποιο τρόπο πληγώνει τον άλλο ή που βοηθάει τον άλλο. Ενώ όταν το λέμε στα αγγλικά –«and what will happen if this happens”, δεν έχει την ίδια χροιά – «και τι θα πάθεις αν γίνεται αυτό;» Πρέπει οπωσδήποτε ο τόνος της φωνής μας να είναι ότι εμείς καταλαβαίνουμε ότι ναι, κάτι μπορεί να συμβεί που είναι άσχημο. Δεν λέμε ότι δεν θα πάθεις κάτι.

Και πρέπει να βρούμε μία σωστή ορολογία και μία σωστή φωνή, που δεν μεταφέρουμε στον άλλο ότι εμείς νομίζουμε ότι είναι ασήμαντο το πρόβλημά του. Αυτό θα πρέπει να το προσέξεις ειδικά με τη λέξη «τι θα πάθεις», «τι θα γίνει».

Καλύτερα είναι «τι θα συμβεί», «τι είναι αυτό που φοβάσαι ότι θα συμβεί», «τι είναι αυτό που για σένα θα είναι οδυνηρό ή απαράδεκτο», «τι κίνδυνο μπορεί να βλέπεις σε αυτό». Χρειάζεται να προσέξουμε και τον τόνο της φωνής αλλά και ότι ερωτήσεις έχετε σημειώστε για το τέλος. «Τι θα γίνει», «Τι θα χάσεις», «τι κινδυνεύει αν αυτό που θέλεις δεν γίνει»; Είναι ερωτήσεις που μπορούμε να ρωτήσουμε. Είναι σημαντικό όμως, ο τόνος της φωνής μας να είναι σωστή. «Κι αν αυτό που θέλεις δεν γίνει, τι σημαίνει αυτό για σένα, για τους άλλους και για την ίδια τη ζωή»; Δηλαδή, «τι κίνδυνος υπάρχει για σένα ή για τους άλλους»; «ποιος είναι ο πιθανός κίνδυνος εδώ»; «τι φοβάσαι σε αυτή την κατάσταση»; «τι είναι το χειρότερο που μπορεί να γίνει εδώ»;

Τώρα, μία πιθανή αντιμετώπιση του φόβου είναι να απομυθοποιήσουμε το χειρότερο.

Να σκεφτώ, «το χειρότερο τι είναι;» «Μπορώ να αντιμετωπίζω αυτό το χειρότερο;» Αν μπορώ να δεχτώ ότι έχω τη δύναμη να αντιμετωπίζω τη χειρότερη πιθανή εξέλιξη, φυσικά σε σχέση με κάτι που με φοβίζει, το απομυθοποιώ. Χάνει όλη τη δύναμη. Αλλά πρέπει να συγκεκριμενοποιήσω, γιατί πολλές φορές ο φόβος ανθίζει αόριστα, σε μια κατάσταση που δεν ορίζω συγκεκριμένα τι φοβάμαι. Από τη στιγμή που αρχίζει να συγκεκριμενοποιείται ακριβώς τι φοβάμαι και λέω «εντάξει, αυτό θα είναι δυσάρεστο, αλλά μάλλον μπορώ να το αντέξω, μάλλον θα συνεχίσει η ζωή μου». Όσο το αφήνω και το φοβάμαι, και τώρα κάποιοι λένε «φοβάμαι επειδή μπορεί να πεθάνω» και σε ρωτάω «τι συγκεκριμένο για το θάνατο φοβάσαι»; «Φοβάσαι τη διαδικασία, φοβάσαι τον πόνο, φοβάσαι τι θα βρεις μετά»; Δεν δέχομαι ότι πρέπει να φοβόμαστε το θάνατο. Πρέπει να ξέρω «τι ακριβώς φοβάσαι, ότι θα τιμωρηθείς, φοβάσαι ότι δεν θα υπάρχεις, τι σκέφτεσαι συγκεκριμένα για το θάνατο;» Όταν αρχίσουμε να σκεφτόμαστε τα πράγματα σε κάποιο βάθος, αρχίζει μια απομυθοποίηση των προβλημάτων.

«Τι είναι το χειρότερο που μπορεί να γίνει εδώ;»

«Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι αυτό μπορεί να γίνει κι ότι αν γίνει θα είναι τόσο τρομερό;»

Δηλαδή εδώ είναι οι δυο όψεις του κάθε φόβου.

1ον) Για να φοβάμαι κάτι, χρειάζεται να υπάρχουν δύο προϋποθέσεις. Πρέπει να πιστέψω ότι υπάρχει πιθανότητα να γίνει και μάλλον για να το φοβάμαι, πρέπει να πιστέψω ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να γίνει και συνήθως η στατιστική που έχω στο μυαλό μου δεν αρμόζει με τα στατιστικά της ζωής. Δηλαδή φοβάμαι κάτι που είναι μάλλον απίθανο να γίνει, μπορεί-μέσα σε ένα κβαντικό κόσμο τα πάντα μπορούν να συμβούν- αλλά είναι μάλλον απίθανο αυτό που φοβάμαι ότι θα γίνει.

Τότε τι με κάνει να πιστέψω ότι θα γίνει αυτό;

2ον) Πρέπει να πιστέψω ότι δεν θα το αντέξω. Ότι δεν θα έχω τη δύναμη να το αντιμετωπίζω και να το ξεπεράσω.

Αυτές είναι οι δύο βασικές προϋποθέσεις για να φοβάμαι κάτι. Αν δεν πιστεύω ότι θα γίνει δεν θα το σκεφτώ. Αν πιστεύω ότι μπορεί να γίνει αλλά μπορώ να το αντιμετωπίζω, πάλι δε θα το σκεφτώ. Τότε ο άνθρωπος έχει δύο επιλογές. Ή να καταλάβει ότι υπάρχει πολύ μικρή πιθανότητα να συμβεί, ή να καταλάβει ότι αν συμβεί, σαν ανθρώπινη ψυχή, σαν πνεύμα, θα το αντιμετωπίσει. Ότι δεν υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει.

Και βέβαια μια άλλη σκεπτομορφή που μας βοηθάει εδώ είναι ότι υπάρχει μια τάξη στο σύμπαν και μπορεί να πιστέψει ότι θα γίνει κάτι μόνο αν εξυπηρετεί την εξέλιξη και άρα θα είναι θετικό. Μπορεί να είναι δυσάρεστο, αλλά θα είναι θετικό, θα είναι αυτό που χρειάζομαι, άρα δεν το φοβάμαι.

Είναι τρεις κατευθύνσεις.

  1. Δε θα γίνει,
  2. αν γίνει θα είναι το καλύτερο που μπορεί να γίνει για την εξέλιξή μου
  3. και αν γίνει έχω την δύναμη να το αντιμετωπίσω.

Και καμιά φορά όταν ο φόβος των ανθρώπων είναι για τους άλλους, τότε χρειάζεται και αυτές τις τρεις πεποιθήσεις για τους άλλους.

 

Άλλες ερωτήσεις που μπορούμε να ρωτήσουμε για το θέμα των πεποιθήσεων

  1. «Ποιες ήταν οι πεποιθήσεις των γονιών σου για αυτό;» , (αν δεν μεγαλώσανε με τους γονείς, άλλους ανθρώπους που υπήρξαν στα παιδικά σου χρόνια).
  2. «Το πιστεύεις αυτό πάντα;» Τώρα αναφερόμαστε στις προηγούμενες πεποιθήσεις, δηλαδή «τι πιστεύεις ότι θα γίνει;», τι κίνδυνος;.
  3. «Πάντα πιστεύεις ότι δεν θα το αντέξεις;»
  4. «Πάντα πιστεύεις ότι μπορεί να συμβεί αυτό; Ή υπάρχουν φορές που δεν το πιστεύεις;».
  5. «Το πιστεύεις συνειδητά αυτό;» ή «το πιστεύεις σαν μια αντικειμενική αλήθεια;». (Αυτό, ότι η αξία μου μετριέται με τη γνώμη του άλλου, ότι θα’ ναι αφόρητο αν κάποιος μάθει αυτό το μυστικό για μένα.)
  6. «Είναι αντικειμενικό ότι πράγματι ο κόσμος θα τελειώσει αν κάποιος σε απορρίπτει ή αν δεν έχεις ξανά τον άντρα αυτό ή τη γυναίκα αυτή πάλι στη ζωή σου ή οτιδήποτε άλλο;» Δηλαδή πραγματικότητες που δημιουργούνται μέσα του βάση προγραμματισμού.
  7. «Τι είναι αυτό, που το υποσυνείδητο, το εσωτερικό παιδί σου, θα μπορούσε να πιστέψει για να σε κάνει να νιώθεις αυτά τα συναισθήματα;» Ίσως : «Συνειδητά δεν πιστεύεις ότι η αξία σου μετριέται με τη γνώμη των άλλων, αλλά τι λέει το εσωτερικό παιδί;»
  8. «Τι είναι αυτό που θέλεις να πιστεύεις ότι πρέπει να έχεις που οι άλλοι άνθρωποι ή η ιδιαίτερη κατάσταση σε εμποδίζει να το έχεις;»
  9. «Τι είναι αυτό που πιστεύεις ότι πρέπει να έχεις εδώ, δηλαδή η προσκόλληση. Ποια είναι η προσκόλληση αυτή τη στιγμή που έχεις και σε εμποδίζει η ζωή ή κάποιος άλλος άνθρωπος να έχεις;»
  10. «Τι χάνεις όταν γίνεται αυτό;» (Τι χάνουμε όταν δεν έχουμε μία προσκόλληση πχ αξία, ασφάλεια, απόρριψη, ελευθερία κλπ.)

Αν κάποιος απαντάει «χάνω την ηρεμία μου», αυτό είναι δευτερογενές.

Χάνω την ηρεμία μου επειδή πιστεύω ότι χάνω την αξία μου ή την ελευθερία μου ή την ασφάλειά μου. Δηλαδή προσέξτε αυτή την απάντηση. «Χάνω την ηρεμία μου» ή «χάνω την ευτυχία μου». Αυτά είναι αποτελέσματα των πεποιθήσεων. Θα το εξηγήσουμε και αυτό, η ευτυχία σου που χάνεις, επειδή χάνεις κάτι άλλο. Τι χάνεις πριν χάσεις την ηρεμία ή την ευτυχία σου, αυτό είναι δευτερογενές.

  1. «Είχες την παραδοχή και την αγάπη που χρειαζόσουν από τους γονείς σου;» «Οι γονείς σου είχαν εμπιστοσύνη στην ικανότητά σου να αντιμετωπίζεις τη ζωή;»

Τώρα, ερωτήσεις που μπορούμε να κάνουμε όταν δεν βρίσκει ο άνθρωπος συνειδητές πεποιθήσεις που δημιουργούν τα συναισθήματα ή τουλάχιστον όταν δεν είμαστε ικανοποιημένοι εμείς ότι έχει βρει τις πραγματικές πεποιθήσεις που εξηγούν την ύπαρξη των συναισθημάτων.

  1. «Φαίνεται ότι δεν μπορούμε να βρούμε μία πεποίθηση στο συνειδητό σου νου, που να δικαιολογεί αυτό που νιώθεις σε τέτοια κατάσταση. Πρέπει όμως να δεχτούμε το γεγονός ότι το συναίσθημα και η αντίστοιχη αντίδραση υπάρχουν. Όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά. Γι αυτό θα πρέπει να κοιτάξουμε στο υποσυνείδητο για την πεποίθηση».

Επιτρέποντας στον άνθρωπο να πει ότι το υποσυνείδητο πιστεύει κάτι, ή το εσωτερικό μου παιδί πιστεύει κάτι, τον απαλλάσσει από την υπερηφάνεια και τον εγωισμό και το ρόλο του δυνατού ή την άρνηση που έχει να βλέπει ότι έχει κάποιο πρόβλημα. «Δεν είμαι εγώ – και όντως δεν είμαι εγώ – είναι το υποσυνείδητο, είναι ένας προγραμματισμός. Κι έτσι δημιουργούμε στον άνθρωπο την ελευθερία να πει «ναι, μπορεί να υπάρχει το εσωτερικό παιδί στο υποσυνείδητο, αυτό το πράγμα δεν το πιστεύω εγώ, αλλά υπάρχει στο υποσυνείδητο».

  1. «Έχοντας αυτό υπόψη μας, τι φαντάζεσαι ότι θα μπορούσες να πιστεύεις υποσυνείδητα που σε κάνει να νιώθεις όπως νιώθεις;» Ή, «Σαν παιδί πως ένιωσες όταν βρισκόσουν σε μία παρόμοια κατάσταση;» Ή «Αν ήσουν παιδί τώρα και συνέβαινε αυτό, πως θα ένιωθες ; Τι πιστεύεις που θα σε έκανε να νιώθεις έτσι;»
  2. «Αν έβλεπες κάποιον να νιώθει έτσι σε αυτή την κατάσταση τι θα φανταζόσουν ότι πιστεύει
  3. «Αν είδες κάποιον να αντιδράει με αυτό το συναίσθημα σε αυτό το ερέθισμα και ήσουν απέξω, τι θα έλεγες ότι αυτός ο άνθρωπος πιστεύει για να αντιδράει με τον τρόπο αυτό, όταν συμβαίνει αυτό ;»

Έτσι επιτρέπουμε στον άνθρωπο να έχει περισσότερη αντικειμενικότητα, να εξωτερικεύει από τον εαυτό του τον μηχανισμό.

Τα περισσότερα δυσάρεστα συναισθήματα μας προέρχονται από υποσυνείδητες πεποιθήσεις ότι κινδυνεύουμε ή ότι χάνουμε την ασφάλειά μας ή την αξία μας ή την ελευθερία μας.

«Μήπως υποψιάζεσαι ότι κάποιο μέρος του υποσυνείδητου εαυτού σου μπορεί να έχει αυτούς τους φόβους ;» είναι και μια ερώτηση αυτή.

«Τι θα μπορούσε να πιστεύει ή να φοβάται το εσωτερικό σου παιδί εδώ ;» «Τι θα μπορούσε να πιστεύει ή να φοβάται εδώ ένα μικρό κομμάτι του εαυτού σου ; Ένα μικρό κομμάτι του εαυτού σου.»

Αυτές είναι οι ερωτήσεις που μπορούμε να ρωτήσουμε όταν βλέπουμε ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να δεχτεί, και συμβαίνει αυτό πάρα πολύ συχνά. Δεν μπορεί να δεχτεί ή δεν θέλει να δει ότι όντως έχει την πεποίθηση ότι κινδυνεύει η αξία του ή η ασφάλειά του ή η ελευθερία του σε μία περίπτωση ή και την απόρριψη σε κάποια περίπτωση.

Μετά, αφού βρίσκουμε τις πεποιθήσεις, τώρα θέλουμε να ψάξουμε για τα παιδικά βιώματα που μπορεί να έχουν συντελέσει στη δημιουργία των πεποιθήσεων αυτών. Είναι σημαντικό να θυμηθείτε ότι η λογική του παιδιού είναι παράλογη. Δηλαδή, παίρνει ευθύνη για τα πάντα. Πάντα για το παιδί μέσα του πρέπει να φταίει ο ίδιος. Αν ο γονιός δεν τον αγαπάει, δεν μπορεί να βγάλει άλλο συμπέρασμα από το ότι δεν αξίζω να με αγαπάνε. Έχω δει παιδιά που να παίρνουν ευθύνη για το διαζύγιο των γονιών, για το θάνατο των γονιών, για την αρρώστια των γονιών, για το θυμό των γονιών, για την εγκατάλειψη από τους γονείς και το συμπέρασμα είναι συνήθως, άρα δεν αξίζω, άρα δεν θα το έχω στη ζωή μου. Δεν το αξίζω τώρα, δεν το αξίζω στα 20, στα 30, στα 50, δεν το αξίζω γενικά. Και άρα, είναι σημαντικό για μας να βοηθήσουμε τον άνθρωπο, γιατί μπορεί ο άνθρωπος να λέει εντάξει, είχα αυτή την εμπειρία, αλλά τώρα που το βλέπω δεν του δίνω σημασία, αλλά αυτό μπορεί να μην είναι αυτό που έχει κωδικοποιηθεί μέσα στο υποσυνείδητο, ο τρόπος με τον οποίο βλέπουμε μια κατάσταση σήμερα.

Και το έχουμε δει αυτό ακόμα με τους συντονιστές τόσα χρόνια που δουλεύουμε, και 25 και 28 χρόνια, ότι καμιά φορά συνειδητοποιούμε το βάθος μερικών βιωμάτων μετά από 20 χρόνια εργασίας με τον εαυτό μας. Με όλο και περισσότερες τεχνικές και αναδρομές και EFT και ένα σωρό άλλα πράγματα. Δηλαδή είναι σαν να μην αντέχουμε να αντιμετωπίζουμε όλο το υποσυνείδητο σε μία όψη και οπωσδήποτε πρέπει να έρθουν σιγά σιγά αυτά τα πράγματα στην επιφάνεια, αλλιώς θα τρελαθούμε, δεν θα αντέξουμε το περιεχόμενο. Και αν γίνεται σταδιακά, στο μέτρο που μπορεί ο καθένας, γιατί πολλές φορές κάποιος από εμάς ή κάποιος με τον οποίο εργαζόμαστε μπορεί να πει, έχω ξεπεράσει αυτό γιατί δεν έχω καν έρθει σε επαφή με αυτό βιωματικά.

Αλλά δεν είναι δική μας δουλειά να πάρουμε ένα μαχαίρι και να κάνουμε μία εγχείρηση στον άλλον και να τον αναγκάζουμε να βλέπει τα πάντα. Εμείς δουλεύουμε με αυτό με το οποίο ο άνθρωπος με ήπιους τρόπους μπορεί να συνειδητοποιήσει. Υπάρχουν τεχνικές να παρακάμψουμε τις άμυνες αυτές, υπάρχουν οι αναδρομές, υπάρχει το rebirthing, υπάρχουν πιο ζόρικες τεχνικές και οι ουσίες που μπορεί ένας ψυχίατρος να δώσει σε κάποιον που θα φέρει όλα αυτά στην επιφάνεια, σαν το LSD που ήταν από τις ουσίες που κάποτε χρησιμοποιήσανε. Αλλά εγώ πιστεύω ότι αυτές οι δικλείδες ασφαλείας, υπάρχουν για την ασφάλειά μας και δεν πρέπει να βιάσουμε το υποσυνείδητο. Ασχολιόμαστε με αυτά που εμφανίζονται με τον τρόπο που δουλεύουμε. Κάποια στιγμή θα ανοίγονται και θα πάμε ακόμα βαθύτερα. Το λέω απλώς να μη παίρνουμε σαν δεδομένο ότι επειδή βλέπω ένα γεγονός του παρελθόντος και δεν μου λέει κάτι, ότι οπωσδήποτε το έχω ξεπεράσει.

Τώρα αν ένας άνθρωπος δεν μπορεί να θυμάται βιώματα, υπάρχουν κάποιες ασκήσεις που μπορούμε να του ζητήσουμε να κάνει.

1) Μπορούμε να ζητήσουμε να επιλέξει δύο ή τρία παιδικά βιώματα και να γράψει για αυτά. Να γράφει μία περιγραφή για το τι έγινε και για το πως ένιωσε σε αυτό το παιδικό βίωμα. Μπορεί να ζητήσετε την επόμενη φορά «θα ήθελα για αυτές τις δύο εμπειρίες να μου γράψεις μία περιγραφή τι ακριβώς έγινε, τι ένιωσες κι επίσης αν θέλεις να μου γράψεις τι θα ήθελες να πεις σε αυτούς τους ανθρώπους που ήταν σε αυτό το γεγονός».

2) Μια άλλη πιθανότητα είναι να ζητήσουμε από τον άνθρωπο να αρχίσει να γράφει την ιστορία των παιδικών χρόνων του και έτσι καθημερινά να ασχοληθεί ένα τέταρτο με το να γράφει κάτι άλλο που θυμάται. Όταν γίνεται αυτό ανοίγουμε ένα κανάλι προς το υποσυνείδητο και προκαλούμε μνήμες να αρχίσουν έρχονται πιο άφθονα. Αν ο καθένας εδώ γράφει ένα τέταρτο την ημέρα ότι μπορεί να θυμηθεί από τα παιδικά του χρόνια, θα δείτε πως κάθε μέρα θα αρχίσουν να έρχονται περισσότερα και περισσότερα.

Προσωπικά σε δύο εβδομάδες έγραψα 270 σελίδες από τις μνήμες μου μέχρι 30 χρόνων. Ήταν σαν ένας τρόπος απελευθέρωσης που δεν είχα προγραμματίσει, απλώς μια μέρα άρχισα να γράφω και μετά παρασύρθηκα και καθάρισα πολύ. Στην αρχή δεν θυμόμουν τίποτα, αλλά μετά άλλα και άλλα και άλλα ερχόντουσαν. Είναι κάτι που μπορούμε να ζητήσουμε.

  1. Επίσης, μπορούμε να ζητήσουμε από τον άνθρωπο να γράψει γράμματα. Τότε αν θεωρούμε ότι το βασικό του πρόβλημα είναι με κάποιο γονιό, μπορούμε να πούμε, για την επόμενη φορά θα ήθελα να γράψεις ένα γράμμα στη μητέρα σου ή στον πατέρα σου ή στον αδερφό σου ή στον θείο ή στη γιαγιά, όποιος ήταν, εκφράζοντας τις ανάγκες σου, τα συναισθήματά σου, τα γεγονότα που σε απασχολήσανε. Τα γράμματα αυτά συνήθως δεν τα δίνουμε, απλώς είναι για δική μας ανάλυση.
  2. Μετά ζητάμε από τον άνθρωπο να μας διαβάσει το γράμμα και σε τέτοιες περιπτώσεις συνήθως κάνουμε ψυχόγραμμα, κάτι που θα μάθετε αργότερα, όπου εμείς παίζουμε το ρόλο του ανθρώπου στον οποίο έχει γράψει το γράμμα και κάνουμε κάποια εργασία επάνω σε αυτό.

Τότε έχουμε, το να γράφει για τις εμπειρίες, το να γράφει την ιστορία και το να γράφει γράμμα.

Αυτοί είναι οι τρεις τρόποι που μπορεί ο άνθρωπος να αρχίζει να έρχεται σε επαφή με το παρελθόν και τις αιτίες των πεποιθήσεων που σήμερα τον κάνανε να έχει τις ευαισθησίες που έχει.

  1. Επίσης υπάρχουν οι αναδρομές, κάτι που θα μάθετε αργότερα, πως να κάνετε μια αναδρομή στα παιδικά χρόνια, σε κάποιον που φαίνεται να χρειάζεται μια αναδρομή.

Και κάποιες ερωτήσεις που θα μας βοηθήσει με το να βρούμε τα παιδικά βιώματα.

Ερωτήσεις που μπορεί να βοηθήσουν να θυμόμαστε βιώματα του παρελθόντος:

α) Μπορείς να θυμηθείς καταστάσεις στο παρελθόν που ένιωσες κάτι παρόμοιο με αυτό που νιώθεις τώρα ;

β) Μπορείς να θυμηθείς κάτι παρόμοιο με αυτό που έγινε στο παρελθόν; Άλλο το παρόμοιο συναίσθημα, άλλο το παρόμοιο γεγονός.

γ) Πως θα περίγραφες τη μητέρα σου.

δ) Πως θα περίγραφες τον πατέρα σου.

ε) Υπήρξε κάποιο άλλο άτομο που έπαιξε σημαντικό ρόλο στα παιδικά σου χρόνια; Πως θα τους περιγράψεις ;

στ) Περίγραψε τη σχέση σου με τη μητέρα σου.

ζ) Περίγραψε τη σχέση με τον πατέρα σου.

η) Περίγραψε τη σχέση σου με άλλα σημαντικά άτομα της παιδικής σου ηλικίας.

θ) Ποια ήταν η στάση του περιβάλλοντός σου απέναντι στην κατάσταση που συζητάμε σήμερα. Δηλαδή αν συζητάμε τις σχέσεις ή αν συζητάμε οικονομικά θέματα ή αν συζητάμε μια απόφαση που θέλουμε να κάνουμε στην ζωή μας, η οικογένειά μας τότε τι στάση είχε επάνω σε αυτό το θέμα που συζητάμε εμείς σήμερα. Μπορείς να βρεις κάτι εκεί ; Ποια ήταν η στάση της οικογένειας ;

Έχοντας προχωρήσει με τον άνθρωπο, βρίσκοντας τις βασικές πεποιθήσεις, τις ριζικές πεποιθήσεις, βρίσκοντας τα παιδικά βιώματα, αν υπάρχει κάτι άλλο που θέλει να αναλύσουμε σε σχέση με αυτό, είμαστε έτοιμοι να προχωρήσουμε σε κάποια συμπεράσματα και αποφάσεις με τον άνθρωπο.

Κάποιες ερωτήσεις για αυτό. Τώρα, μετά από όλα αυτά που συζητήσαμε, πάνω σε ποια συναισθήματα θέλεις να δουλέψεις περισσότερο; Πρέπει να έχουν έρθει στην επιφάνεια διάφορα συναισθήματα.

«Μπορείς να δεχτείς αυτό το κομμάτι του εαυτού σου που έχει αυτά τα συναισθήματα;»

Αν δεν τα δέχεται, τι σημαίνει αυτό ; Έχουμε κάποια δευτερογενή συναισθήματα. Αν λέει όχι, τότε ή νιώθει θυμό, ή νιώθει ντροπή ή νιώθει ενοχή και άρα υπάρχουν δευτερογενή συναισθήματα που μπορεί να χρειάζεται να δουλέψουμε πρώτα, γιατί υπάρχει η αρχή ότι δεν μπορώ να απελευθερωθώ από κάτι που δεν δέχομαι πρώτα. Χρειάζομαι να δέχομαι ότι υπάρχει (όπως ένα μέρος του εαυτού μου που είναι πολύ θυμωμένος). Και να μπορώ να αγαπήσω αυτό το κομμάτι και να το δεχτώ πριν μπορώ να απελευθερωθώ από αυτό.

«Μπορείς να δεχτείς αυτό το κομμάτι του εαυτού σου που έχει αυτά τα συναισθήματα;»

«Μπορείς να αγαπήσεις αυτό το κομμάτι του εαυτού σου που έχει αυτά τα συναισθήματα;»

«Κατά την γνώμη σου μετά από όλα αυτά που συζητήσαμε, ποιες είναι αυτές οι πεποιθήσεις που σου δημιουργούν αυτά τα συναισθήματα ;»

«Θέλεις να αλλάξεις καμιά από αυτές τις πεποιθήσεις που σου δημιουργούν αυτά τα συναισθήματα ;»

Το αφήνουμε στον άλλον. Έχει το δικαίωμα να πει, όχι δεν θέλω να αλλάξω πεποίθηση. Τώρα, πρέπει να προσέξουμε γιατί καμιά φορά οι άνθρωποι μπερδεύονται μεταξύ αρχών και πεποιθήσεις που δημιουργούν προβλήματα. Π.χ. λέει ο άνθρωπος : Δεν θέλω να αφήσω την πεποίθηση ότι οι άνθρωποι πρέπει να πούνε την αλήθεια. Κανένα πρόβλημα. Εμείς ρωτάμε, αν θέλεις να αλλάξεις την πεποίθηση που σε κάνει να νιώθεις κίνδυνο όταν ο άλλος σου λέει ψέματα, που έχει μια μεγάλη διαφορά.

Έχω κάθε δικαίωμα να θέλω να λέω την αλήθεια, να θέλω τους άλλους να λένε την αλήθεια αλλά αυτό δεν είναι η αιτία του προβλήματος μου. Η αιτία του προβλήματός μου είναι ο κίνδυνος που νιώθω όταν ο άλλος μου λέει ψέματα.

Τι κινδυνεύει εκεί; «Είμαι κορόιδο, το αξίζω το να μου λένε ψέματα ; Δεν είμαι ασφαλής επειδή δεν ξέρω τι μου γίνεται ; Δεν μπορώ να ελέγχω γιατί έχω χάσει τον έλεγχο γιατί δεν ξέρω ποια είναι η αλήθεια και ποιο είναι το ψέμα ;»

Ο καθένας έχει το δικαίωμα να έχει της αρχές του και να ζήσει με αυτές, αλλά είναι άλλο ο κίνδυνος που βιώνουμε όταν κάτι δεν είναι όπως το θέλουμε. Τότε να προσέξουμε ότι εντάξει να κρατήσεις την πεποίθηση ότι οι άνθρωποι πρέπει να πούνε την αλήθεια, αλλά εσύ υποφέρεις όταν ο άλλος δεν σου λέει την αλήθεια. Έχεις την επιλογή, για το υπόλοιπο της ζωής σου να δημιουργείς αυτή την εσωτερική κατάσταση, επειδή φοβάσαι όταν δε σου λένε την αλήθεια κι επειδή θυμώνεις όταν δεν σου λένε την αλήθεια και όλα αυτά τα αρνητικά συναισθήματα βαραίνουν το δικό σου νευρικό σύστημα και όχι το νευρικό σύστημα του άλλου που λέει ψέματα.

Δηλαδή, ας κρατήσεις την αρχή. Άλλο μία αρχή κι άλλο οι πεποιθήσεις που μου δημιουργούν το αίσθημα του κινδύνου. Πρέπει να μπορούμε να βοηθήσουμε τα άτομα αυτά. Αν λέει όχι, θέλω να μείνω με αυτό – εντάξει δικαίωμά του. Δικαίωμά του να μένει θυμωμένος, δικαίωμά του να έχει φόβο συνέχεια ότι θα του πούνε το ψέμα, είναι δικαίωμά του. Δεν είμαστε εμείς να επιβάλλουμε αλλαγές επάνω στον άλλο, το δεχόμαστε.

Υπάρχει κάτι που θέλεις να αλλάξεις ; «Ναι, θέλω τον άλλο να μη λέει ψέματα» – Καλή επιτυχία…

«Ποιες πεποιθήσεις θέλεις να αλλάξεις;» Τότε κάνουμε μια λίστα από πεποιθήσεις τις οποίες θέλεις να αλλάξεις»

«Πως θα ήθελες μελλοντικά να αντιδράς εσωτερικά και εξωτερικά σε τέτοιες καταστάσεις;» Δηλαδή, ζητάμε από τον άνθρωπο εδώ να αρχίζει να συγκεκριμενοποιήσει τι πραγματικά θέλει να κάνει.

Τώρα, πιο συγκεκριμένα, μερικές ερωτήσεις, που μπορούν να βοηθήσουν στο ποιες είναι οι αλλαγές που κάποιος θα μπορούσε να θέλει να κάνει.

«Αν η ζωή είναι ένα σχολείο και εσύ πρέπει να μάθεις μερικά μαθήματα, τι θέλει να σου μάθει η ζωή σε αυτή την περίπτωση ;»

Τώρα αυτό μπορεί να μην είναι κατάλληλο για κάποιον, οπότε το παρακάμπτουμε, δεν το λέμε.

«Ποια εσωτερική προετοιμασία μπορείς να κάνεις για να μάθεις πιο αποτελεσματικά αυτό το μάθημα ;»

“Τι μπορείς να κάνεις εξωτερικά για να ξεπεράσεις το πρόβλημα”, δηλαδή , αν οι πρώτες δύο ερωτήσεις δεν είναι κατάλληλες επειδή κάποιος δεν δέχεται την ιδέα να πει μάθημα το τρίτο μπορεί.

“Τι μπορείς να κάνεις εξωτερικά για να ξεπεράσεις το πρόβλημα”, δηλαδή υπάρχουν κάποιες ενέργειες που θέλεις να κάνεις; Θέλεις να μιλήσεις με κάποιον, θέλεις να απομακρυνθείς, θέλεις να παραιτηθείς από την δουλειά σου, τι θέλεις να κάνεις εξωτερικά, υπάρχουν ενέργειες που μπορείς να κάνεις εξωτερικά να λύσεις το πρόβλημα; Υπάρχει κάτι που μπορούν να κάνουν οι άλλοι να σε βοηθήσουν ; Μπορείς να εκφράζεις αυτή την επιθυμία σου για βοήθεια και στην εργασία τώρα σαν τους μιλήσεις;

«Σε σχέση με το πρόβλημα αυτό, τι θέλεις να πεις στους άλλους, τι θέλεις να ζητήσεις από τους άλλους. Μπορούμε να ζητήσουμε να το γράψει για την επόμενη φορά ή να μας κάνει ένα ψυχόγραμμα τώρα, να μας το πει, εγώ χρειάζομαι από εσάς αυτό κι αυτό και το άλλο. Εδώ κάνουμε ψυχόγραμμα του ζητάμε να γράψει μια επικοινωνία.

«Μπορώ να κάνω τίποτα εγώ να σε βοηθήσω ; εγώ ο συντονιστής »

«Αν είχες εμπιστοσύνη στον εαυτό σου θα ένιωθες το ίδιο;»

«Ποιες πεποιθήσεις ή αλήθειες θα μπορούσαν να σε βοηθήσουν να νιώθεις καλύτερα για να το ξεπεράσεις;»

«Ποιες είναι οι θετικές πεποιθήσεις που θέλεις να δυναμώσεις;»

«Ποιες λογικές σκέψεις θα μπορούσαν να σε βοηθήσουν να το δεις αυτό διαφορετικά;»

Υπάρχουν οι λογικές πεποιθήσεις και υπάρχουν οι πνευματικές πεποιθήσεις. Π.χ. Μια πνευματική πεποίθηση είναι ότι εγώ είμαι θεία ενέργεια και η αξία μου είναι δεδομένη. Αυτό χρειάζεται πίστη.

Μια λογική πεποίθηση είναι ότι η αξία μου δεν μπορεί να μετριέται με τη γνώμη του άλλου, επειδή ο κάθε ένας έχει μία διαφορετική γνώμη, άρα με ποιανού τη γνώμη αξίζω;

Αν είναι δέκα άτομα και έχουν δέκα διαφορετικές γνώμες, είναι λογικό ότι τότε ποια είναι η αξία μου;

Συνήθως η απάντηση είναι για τη χειρότερη γνώμη που υπάρχει. Να υπάρχουν 15 που με θαυμάζουν, ένας που δε με δέχεται, εγώ μετράω την αξία μου με αυτόν – δεν είναι λογικό. Είναι λογικό ότι η αξία μου δεν μετριέται με τη γνώμη του άλλου. Δεν μπορεί να μετρηθεί με αυτό τον τρόπο, επειδή ο κάθε ένας έχει μία γνώμη.

«Πως θα μπορούσες να δυναμώσεις τον εαυτό σου σε σχέση με αυτό το πρόβλημα και πως θα μπορούσες να αυξήσεις την αυτοπεποίθησή σου, πως θα μπορούσες να αυξήσεις τα συναισθήματα αξίας και αυτοπαραδοχής του εαυτού σου;»

«Πως θα μπορούσες σε αυτή την περίπτωση να μάθεις να είσαι ο εαυτός σου, δηλαδή, να είσαι πιο ειλικρινής και αληθινός.»

«Τι αλλαγή θα ήθελες να κάνεις στη ζωή σου, στις συνήθειές σου;»

«Τι είναι αυτό που θα ήθελες να πεις στους άλλους αλλά δεν τους έχεις πει ή σου είναι δύσκολο να τους πεις;»

Αν είχες ένα μαγικό ραβδί, ποια πραγματικότητα θα δημιουργούσες για τον εαυτό σου χωρίς περιορισμό και πως θα ήθελες να είσαι;»

«Αν δεν είχες καμία οικονομική, οικογενειακή, κοινωνική υποχρέωση τι θα έκανες με την ζωή σου;»

Τώρα, φτάνοντας μέχρι εδώ υπάρχουν μερικές πιθανότητες. Υπάρχει η πιθανότητα ο άνθρωπος να έχει βρει πάρα πολλές απαντήσεις και μπορεί να απαντάει σε αυτά και να έχει βοηθηθεί και να έχει βρει μερικές εσωτερικές απαντήσεις και να είναι έτοιμος να προχωρήσει. Υπάρχει όμως η περίπτωση που υπάρχουν κενά στην ανάλυση που έχουμε κάνει, ή το νιώθει ο άλλος ή το νιώθουμε εμείς. Σε τέτοια περίπτωση υπάρχουν κάποιες βασικές ερωτήσεις με τις οποίες μπορούμε να πείσουμε τον άνθρωπο. Μερικές από αυτές είναι :

Να παρατηρήσουμε τον εαυτό μας κρατώντας ένα ημερολόγιο και γράφοντας για τα συναισθήματα που έχουμε καθημερινά.

Να θυμηθούμε για γεγονότα του παρελθόντος που είναι παρόμοια με αυτά που βιώνουμε σήμερα, να γράφουμε ένα γράμμα στο άτομο του οποίου η συμπεριφορά μας ενοχλεί και να έχουμε στο νου μας μια ερώτηση που μπορεί να ερεθίζει το υποσυνείδητο να απαντήσει. Αυτή η ερώτηση μπορεί να γίνει πολλές φορές την ημέρα, αλλά κυρίως λίγο πριν κοιμηθούμε ή στην βαθιά χαλάρωση.

Μερικές από τις ερωτήσεις αυτές είναι :

  1. «Γιατί με ενοχλεί αυτό _______τόσο πολύ;» Τι είναι αυτό, τι συμβαίνει εδώ, θέλω να ξέρω.
  2. «Τι πιστεύω που με κάνει να νιώθω έτσι ; Ποια είναι η πεποίθηση ;»
  3. «Τι έχει συμβεί στο παρελθόν που με κάνει τόσο ευαίσθητο/η σε αυτό.»
  4. «Τι είναι το μάθημά μου εδώ ;»
  5. «Τι πραγματικά θέλω εγώ ;»
  6. «Γιατί είναι τόσο σημαντικό για μένα όταν οι άλλοι _____________;»
  7. «Γιατί είναι τόσο σημαντικό για μένα να πάρω αυτό που θέλω να πάρω σε αυτή την περίπτωση;»

 

Είναι ερωτήσεις που μπορείτε να θέσετε στον άνθρωπο και να τα σκεφθεί μέχρι την επόμενη φορά που θα βρεθείτε.

 

Απομαγνητοφώνηση Μάθημα 1 ΝΕΟ

Απομαγνητοφώνηση Μάθημα 1

ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΟΥ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΗΣ
Θα ήθελα να μιλήσω τώρα για τις προϋποθέσεις να είναι κάποιος συντονιστής.

1 Η πρώτη προϋπόθεση είναι να αγαπάει τον άνθρωπο που θέλει να βοηθήσει. Να θέλει πραγματικά να τον βοηθήσει.
Ένα πλεονέκτημα που υπάρχει στην Αρμονική Ζωή είναι ότι σε ένα μεγάλο ποσοστό οι συντονιστές δεν πληρώνονται άρα δεν μπαίνει το κίνητρο οικονομικής απολαβής. Άρα το κίνητρο είναι συνήθως πιο αγνό. Θέλουμε να βοηθήσουμε τον άνθρωπο. Ίσως παίρνουμε κάποια “αξία” μέσα από αυτό που κάνουμε. Αλλά θα μάθουμε σταδιακά να το αφήσουμε αυτό.
Αυτό δε σημαίνει ότι ένας συντονιστής δεν μπορεί να πάρει χρήματα, αλλά ότι δεν μπορεί να πάρει εδώ στην Αρμονική Ζωή. Έξω από την Αρμονική Ζωή μπορεί να πάρει, είναι δικό του θέμα, δεν έχει σχέση η Αρμονική Ζωή με αυτό.

2 Το δεύτερο είναι να μπορούμε να ακούσουμε ότι λέει ο άλλος χωρίς κρίση, χωρίς να δημιουργείται μέσα μας μία κριτική, στο νου μας για τον άνθρωπο αυτό. Λέω καμιά φορά, ότι πρέπει να μπορούμε να ακούσουμε ακόμα και ότι έχει δολοφονήσει κάποιον χωρίς αυτό να μας προδιαθέτει αρνητικά απέναντι του.
Δηλαδή πρέπει να φτάσουμε στο σημείο σα συντονιστές να είμαστε απλοί καθρέφτες που δεν έχουν γνώμη. Τώρα, θα έχετε καταλάβει ότι αυτό είναι σχεδόν αδύνατο, γιατί έχετε περάσει από συντονιστές και έχετε καταλάβει ότι οι συντονιστές έχουν γνώμες. Αλλά όσο το δυνατόν περισσότερο, οι συντονιστές δεν πρέπει να έχουν γνώμη, όπως ένας καθρέφτης δεν έχει γνώμη. Ο καθρέφτης απλώς καθρεφτίζει στον άνθρωπο αυτό που εκπέμπει και τίποτα άλλο – και συνήθως μέσα από ερωτήσεις.
Είναι σημαντικό να μπορούμε να είμαστε αμερόληπτοι, να ακούσουμε χωρίς κριτική από μέσα μας, ότι μας έχει πει ο άλλος. Τώρα, σε μερικά σημεία αυτό θα είναι εύκολο. Σε σημεία που αυτό είναι δύσκολο, είναι όταν ο άλλος μας λέει πράγματα που επηρεάζουν εμάς. Δηλαδή όταν εμείς έχουμε ένα πρόβλημα και ο άλλος με κάποιο τρόπο θίγει αυτό το πρόβλημα, είτε επειδή είναι το θύμα του προβλήματος ή ο θύτης σε αυτό το πρόβλημα και ανάλογα δημιουργούνται συναισθήματα μέσα σε εμάς προς τον άνθρωπο που ακούμε.
Είναι πολύ σημαντικό για το συντονιστή να φτάσει σε τέτοιο σημείο που να μην επηρεάζεται από δικά του θέματα, από δικές του αντιλήψεις και δικά του προβλήματα, όταν θέλει να βοηθήσει κάποιον άλλον.

3 Είναι σημαντικό επίσης να αρχίσουμε να μετατρέπουμε την αντίληψή μας και να πάψουμε να βλέπουμε κακό αλλά να βλέπουμε άγνοια. Να καταλάβουμε ότι το κακό, η επιθετικότητα, ο εγωισμός, η αδιαφορία για τους άλλους, η σκληρότητα ενός ανθρώπου, βασικά πηγάζει από αδυναμία.

Από τη στιγμή που βλέπουμε τον άνθρωπο σαν κακό ή σαν εγωιστή ή σαν απαράδεκτο λόγω της συμπεριφοράς του, δε μπορούμε να τον βοηθήσουμε.
Είναι πολύ σημαντικό να μπορούμε να βλέπουμε πέρα από την ψυχρότητα, πέρα από τον εγωισμό, πέρα από την αδιαφορία και να βλέπουμε ότι πίσω από εκεί υπάρχει Πνεύμα και υπάρχει ουσιαστικά φόβος και αδυναμία που οδηγεί σε αυτά. Αν δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό, δε θα μπορούμε να βοηθήσουμε τον άνθρωπο αυτόν. Για να το κάνουμε αυτό βέβαια, θα πρέπει να εξοικειωθούμε με το κομμάτι του εαυτού μας που νιώθει αδυναμία ή φόβο και καμιά φορά συμπεριφέρεται με τον τρόπο αυτό.

4 Η επόμενη προϋπόθεση για ένα συντονιστή είναι να κατανοήσουμε τη λειτουργία του νου, πως λειτουργεί ο ανθρώπινος νους. Αυτό θα το καταλάβουμε με δύο τρόπους: από το διάβασμα και από τα μαθήματα αυτά, αλλά πιο πολύ μέσα από την ανάλυση του εαυτού μας και μέσα από την επαφή με άλλους ανθρώπους. Πρέπει να ξέρετε ότι εγώ δεν έχω κάνει μαθήματα ψυχολογίας. Όλη η ψυχολογία που σας διδάσκω είναι από την εργασία πάνω στον εαυτό μου και την εργασία πάνω σε άλλους ανθρώπους.
Χρειάζεται αυτή η διπλή ικανότητα, θα σας δώσω πράγματα να διαβάσετε και θα μελετήσουμε τους μηχανισμούς του ανθρώπινου νου, που είναι πολύ πιο απλοί από αυτό που παρουσιάζει συνήθως η ψυχολογία. Δηλαδή υπάρχουν κοινοί συντελεστές, βασικοί νόμοι αν θέλετε που αν καταλαβαίνουμε αυτούς τους νόμους, θα καταλάβουμε τη λειτουργία του ανθρώπινου νου. Δεν είναι τόσο περίπλοκο. Υπάρχει μία τεράστια ποικιλία στο πως αυτοί οι νόμοι εκφράζονται και εκδηλώνονται, αλλά είναι άλλο η ποικιλία της έκφρασης και άλλο οι νόμοι που υπάρχουν πίσω από αυτή την ποικιλία της έκφρασης.

5 Ένα πέμπτο στοιχείο που χρειάζεται να έχει ο συντονιστής είναι εμπιστοσύνη στο Θείο Εαυτό μέσα στον άλλο άνθρωπο. Είναι μια έκφραση του Θείου. Όσο “χαμένος” μπορεί να φαίνεται ότι είναι, όσα προβλήματα μπορεί να έχει αυτή τη στιγμή, δε παύει να είναι μια ακτίνα, μια έκφραση του Θείου και όσο πιο πολύ το βλέπω αυτό, πιστεύω αυτό και συντονίζομαι με αυτό, τόσο περισσότερο εμψυχώνω τον άνθρωπο αυτό.
Μπορεί ο ψυχίατρος να του βάζει μία ετικέτα, «είσαι καταθλιπτικός, είσαι σχιζοφρενής, είσαι μανιακός, είσαι διπολικός, είσαι οτιδήποτε.» Η ετικέτα αυτή δεν βοηθάει αυτόν τον άνθρωπο.
Κάνει τον άνθρωπο να χαρακτηρίσει τον εαυτό του ελλαττωματικό και να ξεχνάει την αληθινή του φύση. Ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός. Μπορεί να είναι μπλοκαρισμένος αυτή τη στιγμή. Βάζοντας μία ετικέτα πάνω στον άνθρωπο “είσαι αυτό” δε τον βοηθάμε. Χρειάζεται εμείς να βλέπουμε την ουσία που υπάρχει πίσω από εκεί και να βοηθήσουμε τον ίδιο τον άνθρωπο να συνδέεται με αυτό και να πιστεύει σε αυτό.
Αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν περιπτώσεις που δεν μπορούμε να βοηθήσουμε. Υπάρχουν. Και υπάρχουν άνθρωποι που χωρίς φάρμακα δεν μπορούν να λειτουργήσουν στη ζωή. Αλλά είναι πολύ λιγότεροι από όσους παίρνουν φάρμακα. Δηλαδή, υπάρχουν πάρα πολλοί που δε χρειάζεται να φτάσουν σε αυτό το σημείο αν βρεθεί κάποιος που τους καταλαβαίνει και τους εμψυχώνει και τους βοηθάει, γιατί πολλά προβλήματα δημιουργούνται απλώς από λανθασμένη διατροφή, λανθασμένο τρόπο ζωής, από κάποια εμπειρία στα παιδικά χρόνια, που αν τις αποφορτίσουμε και τις απομυθοποιήσουμε, τα πράγματα αλλάζουν και ο άνθρωπος είναι εντάξει.
Χρειάζεται να τον βλέπουμε σαν έκφραση του Θείου και ότι αυτός έχει δύναμη μέσα του. Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό διότι η μεγαλύτερη παγίδα του συντονιστή είναι να μπει στο ρόλο του Σωτήρα. (Θα το πω, θα το ξαναπώ ….και θα μπείτε έτσι κι αλλιώς! Και θα έχετε άγχος, και θα έχετε χαρά που ο άλλος έγινε καλά και θα έχετε θλίψη που δεν έγινε καλά και θα έχετε άγχος πως θα τον βοηθήσετε.)
Αν μπορείτε από τώρα να ξεκαθαρίσετε ότι δεν είστε υπεύθυνοι για κανένα αποτέλεσμα, απολύτως κανένα αποτέλεσμα, είτε θετικό είτε αρνητικό σε σχέση με τον άλλο, θα σώσετε τον εαυτό σας από πολλά προβλήματα.
Εμείς είμαστε εδώ να βοηθήσουμε. Μόνο ο άλλος θα είναι υπεύθυνος για το αποτέλεσμα. Δε γίνεται αλλιώς. Όσο ικανοί και να είμαστε αν ο άλλος έχει αντιστροφή και δεν θέλει να γίνει καλά, δε θα γίνει καλά.
Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι η δύναμη και η ευθύνη βρίσκεται στον άλλον. Εμείς είμαστε σαν τον αγρότη που απομακρύνει το εμπόδιο για να μπορεί να ρέει το νερό. Εμείς είμαστε εδώ μόνο να αφαιρούμε τα εμπόδια. Την έλλειψη αυτοπαραδοχής, την έλλειψη αυτοπεποίθησης, την ενοχή, όποιους μηχανισμούς υπάρχουν μέσα στον άνθρωπο.

6 Επίσης προτείνω να προσευχόμαστε για καθοδήγηση. Προτείνω κάθε μέρα να ζητήσουμε στην προσευχή μας ή στο διαλογισμό μας να μας χρησιμοποιήσει το Σύμπαν σαν αγνά όργανα αρμονίας των άλλων. Κάνετε αυτό, ένα λεπτό χρειάζεται, πριν από κάθε ραντεβού που θα κάνετε και πριν από κάθε ομάδα που θα συντονίσετε. Να ζητήσετε να είστε αγωγοί και να μην λειτουργήσετε για τη δική σας αξία, αλλά να λειτουργήσετε για το καλό των άλλων, όχι για να φανεί το εγώ, αλλά για το καλό των άλλων.

7 Να είμαστε ανοικτοί προς το μοναδικό τρόπο που εξελίσσεται ο καθένας. Ευτυχώς η Αρμονική Ζωή έχει κάποια πολύ καλά συστήματα που εφαρμόζει. Αλλά οποιοδήποτε σύστημα δεν είναι για να μας εγκλωβίζει. Δηλαδή, το σύστημα υπάρχει για να βοηθήσει, όχι για να μας περιορίσει. Μπορεί να υπάρχει ένα σύστημα που λέει ότι πρώτα πρέπει να κάνεις ανάλυση και μετά να κάνεις EFT και μετά να κάνεις διαλογισμό και μετά να κάνεις κάτι άλλο, αλλά κάθε άνθρωπος βρίσκεται κάπου αλλού και κανένα σύστημα δε μπορεί να καλύψει όλους τους ανθρώπους σε κάθε στάδιο της ζωής τους.
Πρέπει να έχουμε μια ευαισθησία και μία ευλυγισία για τον άνθρωπο, να είμαστε ευέλικτοι στο να αφήσουμε τον ίδιο τον άνθρωπο να μας καθοδηγήσει για το πως θα τον βοηθήσουμε. Να μη πλησιάζουμε έναν άνθρωπο έχοντας κάνει ένα πρόγραμμα από πριν “θα κάνουμε αυτό και αυτό και αυτό και θα γίνεις καλά”. Μπορεί να δουλέψει ή όχι. Μπορεί αυτός ο άνθρωπος να μη μπορεί να συντονιστεί με το πρώτο και δεύτερο βήμα και να υπάρχει ένα άλλο παράθυρο να συναντήσουμε τον άνθρωπο αυτό και όχι το παράθυρο που εμείς έχουμε συνηθίσει.

Τώρα, σε μία ομάδα δεν είναι πάντα εύκολο αυτό γιατί κάθε άνθρωπος στην ομάδα έχει άλλες ανάγκες άρα σε οποιαδήποτε ομάδα, ότι και να κάνουμε θα ταιριάζει περισσότερο σε μερικούς και θα ταιριάζει λιγότερο σε άλλους. Αυτό είναι φυσικό π.χ. υπάρχουν συντονιστές που είναι πολύ τυπικοί και ακολουθούν αυστηρά το δρόμο της ενεργητικής ακρόασης και άλλοι που κάθονται και …”τα λένε”, κουβέντες. Υπάρχουν άνθρωποι που βοηθιούνται περισσότερο από τις κουβέντες και άλλοι που βοηθιούνται περισσότερο από την πιο αυστηρή τήρηση της ενεργητικής ακρόασης. Ακούω παράπονα ότι «είναι πολύ αυστηρός» αλλά και παράπονα ότι «είναι πολύ λάσκος» ο συντονιστής.
Σε μερικούς αρέσει το ένα, σε μερικούς αρέσει το άλλο, μερικοί ωφελούνται από το ένα, μερικοί ωφελούνται από το άλλο. Δεν υπάρχει ένα σύστημα για όλους τους ανθρώπους. Όταν χρησιμοποιούμε ένα σύστημα σε μια ομάδα, αναγκαστικά όποιος μπαίνει εκεί θα πάρει ότι πάρει αλλά όταν δουλεύουμε ατομικά με κάποιον, τότε έχουμε περισσότερη ελευθερία να λειτουργήσουμε με τον τρόπο που χρειάζεται αυτός ο άνθρωπος.

8 Αξιοποιούμε μόνο τις τεχνικές που έχουμε εφαρμόσει επανελεγμένα στη ζωή μας. Δε δίνουμε τεχνικές στους άλλους και δεν εφαρμόζουμε τεχνικές στους άλλους που δεν έχουμε εφαρμόσει εμείς στον εαυτό μας αρκετές φορές και δεν έχουμε εξοικειωθεί με αυτές.
Αυτό σημαίνει ότι αν στην πορεία σας υπάρχουν κάποιες τεχνικές που δεν σας ταιριάζουν και δε θέλετε να τις αξιοποιήσετε, εντάξει, αλλά μη τις δώσετε σε άλλους.
Δηλαδή, πρέπει να έχω προσωπικό βίωμα των τεχνικών που θέλω να δώσω στους άλλους.

9 Εφαρμόζουμε αυτό που διδάσκουμε. Τώρα θα μου πείτε ότι ο συντονιστής δε διδάσκει και έτσι είναι, δε διδάσκει, μόνο συντονίζει, αλλά υπάρχει μία διδασκαλία και υπάρχουν κάποια Ιδανικά και κάποιες Αξίες.
Ο συντονιστής πρέπει να προσπαθήσει όσο μπορεί, άνθρωπος είναι, δεν είμαστε φωτισμένοι, όλοι προσπαθούμε, αλλά όσο μπορεί η συμπεριφορά του πρέπει να έχει σεβασμό, έλλειψη εγωισμού, ευγένεια, αγάπη για τον άλλον. Δηλαδή να είμαστε όχι μόνο τεχνοκράτες αλλά να είμαστε και παραδείγματα του συστήματος.

10 Ο συντονιστής χρειάζεται να είναι απλός, ειλικρινής και ταπεινός. Δε χρειάζεται να καβαλήσουμε το καλάμι, δε χρειάζεται να τα ξέρουμε όλα. Όταν δε ξέρουμε, να πούμε ότι δε ξέρουμε. Να είμαστε ταπεινοί και απλοί στη ζωή μας.

11 Να είμαστε πρόθυμοι να διαθέσουμε το χρόνο μας και την ενέργειά μας και χωρίς αμοιβή όταν υπάρχει ανάγκη. Μπορεί να θέλετε, επειδή χρειάζεστε, να πάρετε πληρωμή, αλλά δεν μπορεί να γίνει στην Αρμονική Ζωή και να έχετε την Αρχή ότι όταν κάποιος δεν μπορεί, η πληρωμή δεν είναι προϋπόθεση να τον βοηθήσετε. Μπορείτε να τον βοηθήσετε ακόμη και αν δεν μπορεί να πληρώσει.

12 Να έχουμε και να καλλιεργήσουμε, θα έλεγα, την ευαισθησία που χρειάζεται για το πόσο πιέζουμε και πόσο δεν πιέζουμε. Δεν είναι πάντα εύκολο αυτό. Δεν είναι πάντα εύκολο να ξέρουμε: “εδώ τώρα να πιέσω τον άνθρωπο να συνειδητοποιήσει κάτι;”, “να σπρώξω λίγο πιο βαθιά επειδή φαίνεται να αντιστέκεται και να μη βλέπει τι συμβαίνει;”, “ή το αφήνω επειδή αν τον πιέσω μπορεί να του κάνει κακό;”.
Αυτό είναι μια ευαισθησία που δεν είναι ίδια σε κάθε άνθρωπο. Υπάρχουν συντονιστές που πιέζουν πιο πολύ, άλλοι που δεν πιέζουν καθόλου, υπάρχουν αρνητικά αποτελέσματα και από τα δύο. Θα έλεγα ότι τα πιο πολλά αρνητικά αποτελέσματα είναι από το συντονιστή που δεν πιέζει καθόλου. Κάποια πίεση χρειάζεται. Κάποια ενθάρρυνση χρειάζεται για κάποιον να πάει λίγο βαθύτερα.
Απλώς να μη φτάσει στο σημείο που το βάζει στα πόδια ο άλλος και δε ξαναεμφανίζεται. Γιατί μετά δε μπορούμε να τον βοηθήσουμε άλλο γιατί έχει φοβηθεί. Ή να έρθει το υποσυνείδητο στην επιφάνεια και να μη μπορεί να το αντέξει.

13 Μια άλλη προϋπόθεση να είμαστε συντονιστές είναι να ασχολούμαστε με τη δική μας εξέλιξη. Αυτό σημαίνει ότι ο συντονιστής χρειάζεται καθημερινά να κάνει ασκήσεις, αναπνοές, διαλογισμό και βέβαια όταν χρειάζεται να αναλύει τον εαυτό του και να δουλέψει στα δικά του συναισθήματα και τα δικά του προβλήματα. Είναι μία λειτουργία που χρειάζεται πάρα πολύ γερή αύρα, ένα γερό ενεργειακό πεδίο. Αλλιώς θα επηρεαζόμαστε από την αρνητική ενέργεια των άλλων ανθρώπων. Από τη στιγμή που η εργασία μας θα είναι να είμαστε δέκτες των προβλημάτων των άλλων, θα πρέπει να διατηρούμε ένα ψηλό επίπεδο ενέργειας, να μην επηρεάζομαι από αυτό. Να έχουμε τη διαύγεια και την έμπνευση και την αγάπη που χρειάζεται να βοηθήσουμε τον άλλο. Δεν υπάρχει για ένα συντονιστή να μη διαλογίζεται κάθε μέρα, να μην έρχεται σε επαφή με την Πηγή του, να καθαρίζει τη δική του αύρα, να καθαρίζει το δικό του ενεργειακό πεδίο κάθε μέρα, για να είναι στο κέντρο του.
Ώστε όταν κάποιος έρχεται γεμάτος με φόβο, γεμάτος με θυμό, γεμάτος με μίσος ή γεμάτος με ένα πρόβλημα που εμείς οι ίδιοι έχουμε το ίδιο πρόβλημα να μπορούμε να τον βοηθήσουμε. Όταν κάποιος έρχεται με ένα πρόβλημα που έχουμε και εμείς, ξαφνικά ακούμε τον εαυτό μας να λέμε τις καλύτερες συμβουλές στον άλλον για να βοηθήσουμε τον άλλον και ουσιαστικά, είναι για εμάς όλη αυτή η συνάντηση.

14 Θα πρέπει να γίνουμε τέλειοι στην ενεργητική ακρόαση. Θα πρέπει να μάθουμε πάρα πολύ καλά την Τέχνη της ενεργητικής ακρόασης. Και να μη μάθετε καμία άλλη τεχνική (γιατί δεν είστε υποχρεωμένοι να εφαρμόζετε άλλες τεχνικές), αλλά δεν μπορεί κάποιος να συντονίσει μια ομάδα αν δεν ξέρει την ενεργητική ακρόαση. Οι περισσότεροι ψυχολόγοι που έχουν ομάδες, αυτό ξέρουν, και μπορεί να μην ξέρουν κάτι άλλο. Δε ξέρουν αναδρομές, ή μεταμόρφωση συναισθημάτων, EFT ή Sedona. Ξέρουν ενεργητική ακρόαση. Και αυτό πρέπει να το ξέρουμε καλά. Να ξέρουμε ποιες ερωτήσεις να ρωτήσουμε, ποιοι πιθανοί δρόμοι υπάρχουν, γιατί με κάθε τι που θα πει ένας άνθρωπος, αυτό ανοίγει πέντε ή έξι δρόμους. Μπορεί να πάμε σε αυτό το δρόμο, ή σε αυτό ή σε αυτό, με αυτό που μας έχει πει ο άλλος. Και πρέπει να αποκτήσουμε την ικανότητα να συγκρατούμε στο νου μας τι έχει γίνει, ποιους δρόμους δεν έχουμε ακολουθήσει, ποιες πιθανότητες υπάρχουν και που θέλουμε να φτάσουμε. Να μη παρασυρόμαστε με το μελόδραμα του άλλου. Γιατί αυτό μπορεί να πάρει ώρες. Χρειάζεται να έχουμε τη διαύγεια να δούμε τί θέλουμε να μάθουμε από την ιστορία αυτή. Ποιο είναι το συναίσθημα, ποιο είναι το ερέθισμα, ποια είναι η πεποίθηση, να μη πάει η ιστορία μισή ώρα και να μην έχουμε καταλάβει τίποτα.

15 Να είμαστε επίσης κάτοχοι των τεχνικών των άλλων που θα εφαρμόσουμε. Αν θα κάνουμε EFT, BSFF, TAT, SEDONA, ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ, ΕΜΨΥΧΩΤΙΚΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ, ΚΩΔΙΚΑΣ, ΧΟ’ΟΠΟΝΟΠΟΝΟ να τα έχουμε μάθει πολύ καλά.

16 Να είμαστε ικανοί και αρκετά ταπεινοί να παραπέμψουμε τον άνθρωπο σε κάποιον άλλον όταν χρειάζεται. Ένα πιο έμπειρο συντονιστή, ένα ψυχολόγο, ένα ψυχίατρο αν φαίνεται ότι το πρόβλημά του είναι πιο βαθύ, ακόμα και σε έναν παπά αν πιστεύει ότι έχει κατάληψη και πιστεύει ότι δαίμονες τον κυνηγάνε, να τον στείλουμε σε ένα παπά που κάνει εξορκισμούς, έχει γίνει και αυτό. Ή να τον στείλουμε στο γιατρό, όταν έχει ένα σωματικό πρόβλημα. Δε τα ξέρουμε όλα. Και πρέπει να το ξέρουμε αυτό, που μπορούμε να βοηθήσουμε και που δεν μπορούμε να βοηθήσουμε. Και να έχουμε την ικανότητα να πούμε: “ξέρεις, σε αυτό το ειδικό πρόβλημα θα ήθελα να μιλήσεις και με αυτόν τον άνθρωπο, γιατί είναι λίγο έξω από την εμπειρία μου αυτό.”

17 Να μην ανακατευτούμε ποτέ στην προσωπική ζωή του άλλου. Να μη του πούμε ποτέ ότι είναι καλύτερα να χωρίσει ή ότι είναι καλύτερα να μην. Ή να κρατήσει ένα παιδί ή να μη κρατήσει ένα παιδί. Ή να πουλήσει ένα σπίτι ή να μη πουλήσει ένα σπίτι. Δε δίνουμε συμβουλές για το τι θα κάνει ο άλλος. Και αν δίνουμε συμβουλές είναι απλώς μία προβολή των δικών μας προβλημάτων, δεν μπορούμε να ξέρουμε τι πρέπει να κάνει ο άλλος. Μόνο με ερωτήσεις, βοηθάμε τον άλλο να καταλάβει τι θέλει να κάνει.

18 Και το πιο σημαντικό από όλα, είναι η απόλυτη τήρηση της εχεμύθειας. Ποτέ δε συζητάμε το θέμα του ανθρώπου με κανέναν άλλον άνθρωπο. Η μόνη εξαίρεση αυτού είναι αν θέλουμε να συζητήσουμε αυτό με εμένα ή με κάποιον άλλο έμπειρο συντονιστή που επίσης τηρεί εχεμύθεια, αν θέλουμε βοήθεια στην αντιμετώπιση του προβλήματος. Αλλά αυτό θα είναι η εξαίρεση, αν το πρόβλημα είναι πολύ μεγάλο και δεν ξέρουμε τι να κάνουμε. Αλλιώς, υπάρχει απόλυτη εχεμύθεια σε ότι ακούμε από οποιονδήποτε άλλον άνθρωπο.
Αυτές είναι οι βασικές προϋποθέσεις, αυτά που είναι απαραίτητα από έναν συντονιστή, να μάθει να εφαρμόζει.
================

ΠΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ Ο ΝΟΥΣ

Θα συζητήσουμε λίγο μερικούς βασικούς κανόνες, αν θέλετε, για τη λειτουργία του νου και για τη φύση των προβλημάτων του ανθρώπου.

1. Βασικά ο κάθε άνθρωπος αναζητά ευτυχία. Αναζητά να ικανοποιούνται οι ανάγκες του. Αν ρωτήσουμε γιατί ο οποιοσδήποτε άνθρωπος κάνει ότι κάνει, η απάντηση είναι μία: “μία ανάγκη”. Είναι η ανάγκη που οδηγεί τον άνθρωπο να κάνει ότι κάνει.

Τώρα, οι βασικές ανάγκες των ανθρώπων είναι αυτά που έχουμε πει: ασφάλεια, αξία, ελευθερία, απόλαυση, έλεγχος. Όμως, όταν η ικανοποίηση των αναγκών αυτών στα παιδικά χρόνια εμποδίζεται, τότε μπορεί να δημιουργήσει μέσα στον άνθρωπο, διάφορους μηχανισμούς όπου αναζητά να ικανοποιήσει αυτές τις ανάγκες με περίεργους τρόπους ή ακόμα, λειτουργεί με αυτοκαταστροφή και συνεχίζει να εμποδίζει τον εαυτό του μια ζωή να ικανοποιεί αυτές τις ανάγκες.

Δηλαδή διαστρεβλώνεται, αν θέλετε, αυτή η βασική ανάγκη και αρχίζει να έχει αμυντικούς μηχανισμούς, που πολλές φορές είναι αντίθετες, δηλαδή να παίξει τον τρομοκράτη, να παίξει τον ανακριτή, να παίξει τον επαναστάτη, να είναι πάντα αντιδραστικός, να είναι αρνητικός, παρόλο που αυτό δε φέρνει την ικανοποίηση της ανάγκης.
Ή ακόμα, να γίνει αυτοκαταστροφικός ή ο ίδιος να αρχίσει να εμποδίζει τον εαυτό του να έχει υγεία, να έχει μια όμορφη σχέση, να έχει ευτυχία, να ικανοποιεί τις ανάγκες του.

Τότε υπάρχει η ανάγκη να υπάρχουν οι αμυντικοί μηχανισμοί και υπάρχουν οι ψυχολογικές αντιστροφές, που όλα αυτά λειτουργούν μέσα στον άνθρωπο ώστε να δημιουργήσει μια κατάσταση όπου γενικά δεν είναι πολύ αποτελεσματικός στο να ικανοποιήσει τις ανάγκες του.

Το δεύτερο πρόβλημα δημιουργείται επειδή έχουμε εκπαιδευτεί όλοι μας, ότι η ικανοποίηση των αναγκών αυτών είναι εξωτερική. Μέσα από το να έχουμε έξω από εμάς συγκεκριμένες συνθήκες και μόνο όταν έχουμε αυτές τις συνθήκες, αξίζουμε, είμαστε ασφαλής, ελεύθεροι, πλήρης ή νοιώθουμε ομορφιά. Άρα δημιουργείται η λεγόμενη προσκόλληση.

Οι περισσότεροι άνθρωποι που θα έρθουν στις ομάδες ή που θα έρθουν στα προσωπικά ραντεβού, θα έρθουν επειδή ελέγχονται από προσκολλήσεις ή από ψυχολογικές αντιστροφές, δηλαδή μια διαδικασία όπου εμποδίζουν τους ίδιους να γίνουν καλά και να είναι καλά για κάποιο λόγο. Δική μας εργασία είναι να βοηθήσουμε τον άνθρωπο αυτόν, να απελευθερωθεί από αυτή την προσκόλληση ή να απελευθερωθεί από αυτή την ψυχολογική αντιστροφή. Δηλαδή 90% από τα προβλήματα είναι ότι ο άνθρωπος χρειάζεται να μπορεί να απελευθερωθεί από μία προσκόλληση ή να απελευθερωθεί από μια ψυχολογική αντιστροφή.

Υπάρχει ένας άλλος μηχανισμός εδώ και αυτός λέει ότι η ψυχή μη βιώνοντας την αληθινή φύση, ταυτίζεται με το σώμα, ταυτίζεται με την προσωπικότητα. Από τη στιγμή που ταυτίζομαι με αυτά φοβάμαι, βιώνω φόβο…και αναζητώ έξω από εμένα, καταστάσεις, ανθρώπους, συνθήκες, που με κάνουν να νιώθω ασφαλής και να νιώθω την αξία μου. Από τη στιγμή που συμβαίνει αυτό «κινδυνεύω» περισσότερο, γιατί από τη στιγμή που η ευτυχία μου και η ασφάλεια μου βρίσκονται έξω από εμένα, δεν μπορώ να τη δημιουργήσω. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ελέγξει τους ανθρώπους, δεν μπορεί να ελέγξει τις συνθήκες που υπάρχουν γύρω του και άρα είναι δυστυχισμένος. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν σκέφτονται να αλλάξουν την προσκόλληση ή να εσωτερικεύουν αν θέλετε, την πηγή της αξίας ή της ασφάλειας.

Ο στόχος του συντονιστή είναι: να βοηθήσει τον άνθρωπο να βρει ποια είναι τα συναισθήματα του, γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι όταν ξεκινάνε, δεν ξέρουν ποια είναι τα συναισθήματα. Δε μπορούν να ξεχωρίσουν τα συναισθήματα στο μεγάλο φάσμα που υπάρχει και απλώς νιώθουν «άσχημα». Ή αυτό που καταλαβαίνουν δεν είναι ούτε το συναίσθημα, ούτε η πεποίθηση αλλά μόνο η αντίδραση. Βιώνουν την αντίδρασή τους, βιώνουν το θυμό, βιώνουν την έκρηξη, βιώνουν τον πόνο αλλά όχι όλο το μηχανισμό. Υπάρχει ένας μηχανισμός που παίρνει ένα ερέθισμα και ερμηνεύει αυτό το ερέθισμα και μετά κάνει αυτό το ερέθισμα να γίνει συναίσθημα και το συναίσθημα να γίνει μια εσωτερική αντίδραση και μία εξωτερική αντίδραση. Μέσα του η καρδιά του να λειτουργεί έτσι, το αίμα του να κυκλοφορεί, τα νεύρα του να επηρεάζονται και εξωτερικά να συμπεριφέρεται με συγκεκριμένο τρόπο.
Οι περισσότεροι άνθρωποι βιώνουν απλώς την αντίδραση. Λένε “ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι”, “μου έχει πρήξει το συκώτι”, “μου έχει κάνει το ένα”, “μου έχει κάνει το άλλο”, δηλαδή βιώνουν κάποιο αποτέλεσμα, δε βιώνουν το μηχανισμό.

Δική μας εργασία είναι να τον βοηθήσουμε να πάρει αυτό το μηχανισμό και να τον κατανοήσει.

Δηλαδή τι συμβαίνει εδώ. Τι νιώθεις ακριβώς, ποιες είναι οι πεποιθήσεις σου που δημιουργούν αυτά τα συναισθήματα, πως αντιδράς και τι έχει συντελέσει στο να δημιουργήσει αυτή την πεποίθηση ή αυτή την προσκόλληση.

Τώρα, η προσκόλληση είναι ένα είδος πεποίθησης. Η προσκόλληση είναι ένα είδος πεποίθησης που λέει: “πρέπει να έχω αυτό αλλιώς δεν αξίζω, δεν είμαι ασφαλής…” ότι άλλο μπορεί να είναι.

Αυτή είναι η δική μας η εργασία. Και με αυτό θα ασχοληθούμε εμείς, πρώτα με τον εαυτό μας.