Ο ΕΝΣΑΡΚΩΜΕΝΟΣ ΘΕΟΣ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΕΚΔΗΛΩΤΟ ΘΕΟ

Ο ΕΝΣΑΡΚΩΜΕΝΟΣ ΘΕΟΣ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΕΚΔΗΛΩΤΟ ΘΕΟ

(Από το βιβλίο «Οικουμενική Φιλοσοφία» και τον Ανώτερο Προορισμό του Ανθρώπου)

 

Σε όλη την διάρκεια της γνωστής ιστορίας, οι άνθρωποι συζητούν και διαπληκτίζονται για το αν ο Θεός είναι δυνατόν να πάρει μια συγκεκριμένη μορφή, ή όχι. Μερικοί προτιμούν να λατρεύουν τον Θεό σαν μορφή ή με την βοήθεια της μορφής, όπως είναι η εικόνα του Ιησού Χριστού. Άλλοι προτιμούν να οραματίζονται τον Θεό σαν μια παντογνώστρια, πανταχού παρούσα, παντοδύναμη, απρόσωπη Παρουσία. Αυτές οι αντιγνωμίες δεν είναι δυνατόν να λυθούν με ορθολογικούς συλλογισμούς και επιχειρήματα, όσο και αν συζητά κανείς για το θέμα αυτό. Τελικά το τι πιστεύει κάποιος για τον Θεό εξαρτάται από τον προγραμματισμό του και την πίστη του.

Όλες οι θρησκείες δηλώνουν καθαρά πως ο Θεός είναι πέρα από κάθε περιγραφή και διανοητική αντίληψη. Μερικές όμως θρησκείες υποστηρίζουν πως αυτή η αιώνια ύπαρξη είναι δυνατόν πραγματικά να δημιουργήσει ένα ανθρώπινο σώμα για τον εαυτό της και να ενσαρκωθεί στη Γη, με σκοπό να διορθώσει και να καθοδηγήσει την ανθρωπότητα, η οποία έχει ξεφύγει από τον σωστό δρόμο πάνω στην εξελικτική της πορεία. Αυτή είναι η έννοια του Θεανθρώπου, όπως ο Ιησούς Χριστός. Οι περισσότεροι Χριστιανοί πιστεύουν πως ο Ιησούς ήταν ο μόνος Θεάνθρωπος ο οποίος υπήρξε ποτέ. Οι Ινδοί δέχονται τον Ιησού Χριστό σαν Θεάνθρωπο και συχνά αναφέρονται στα διδάγματά Του. Αλλά ταυτόχρονα πιστεύουν πως υπήρξαν και θα υπάρξουν και άλλοι Θεάνθρωποι, που τους ονομάζουν «Avatars”. Οι Βουδιστές δέχονται την ιδέα ενός φωτισμένου όντος αλλά όχι ενός προσωπικού Θεού, ενώ οι Μουσουλμάνοι απορρίπτουν την ιδέα του Θεού με μορφή και οι Ιουδαίοι περιμένουν ακόμη τον Μεσσία τους.

Αυτά τα «πιστεύω» δεν είναι θέμα αμφισβήτησης. Καθένας έχει το δικαίωμα να πιστεύει ή να μην πιστεύει, ανάλογα με τον προγραμματισμό που έχει υποστεί σαν παιδί, την εμπειρία και την πίστη του.   Δεν έχει σημασία αν είμαστε αφοσιωμένοι στον έναν ή στον άλλο Θεάνθρωπο. Αλλά είναι σημαντικό να ζούμε σύμφωνα με τις διδασκαλίες τους, που όλες συμφωνούν πως πρέπει να αγαπάμε τον πλησίον μας όπως αγαπάμε τον εαυτό μας, και να φερόμαστε στους άλλους όπως θα θέλαμε αυτοί να μας φερθούν.

Είναι αδύνατο για μας να καταλάβομε έναν Θεάνθρωπο, γιατί κινείται έξω από τους νόμους που περιορίζουν τον ανθρώπινο νου. Ενεργεί έξω από τους περιορισμούς χρόνου και χώρου. Οι μυστικιστικές διδασκαλίες Ανατολής και Δύσης θεωρούν άχρηστη την προσπάθεια να κατανοήσομε τον Θεό, και συμβουλεύουν να εργαζόμαστε ώστε να τον νιώσουμε εμπειρικά. Για να φθάσομε όμως σε αυτό το αποτέλεσμα πρέπει να υπερβούμε το νου, και να εισχωρήσομε μέσα στην καρδιά με την βοήθεια της προσευχής, με ψαλμούς, θρησκευτικούς χορούς, με αγάπη, διαλογισμό και βοηθώντας με ανιδιοτέλεια τους άλλους.

Ο πειρασμός όμως είναι πάντα εκεί, δηλαδή να εξηγήσομε πώς είναι δυνατόν ένας Θεάνθρωπος να είναι ταυτόχρονα ένα παγκόσμιο ον και άνθρωπος. Σε μερικές περιπτώσεις η παρουσία της φυσικής μορφής του Θεανθρώπου, μας στερεί από την ικανότητα να νιώσομε εμπειρικά το Οικουμενικό Πνεύμα, το οποίο γεμίζει τα πάντα και υπάρχει μέσα σε όλα τα όντα. Η μορφή του Θείου Όντος μας τυφλώνει, δεν μας αφήνει να αντιληφθούμε την αληθινή οικουμενική μας φύση. Ο Ιησούς μας είπε πολλές φορές πως βρίσκεται μέσα μας και πως εμείς ευρισκόμαστε μέσα Του.

Ομιλώντας στους μαθητές Του είπε ότι είναι προτιμότερο να τους αφήσει μόνους, ώστε ο Παράκλητος (το Άγιο Πνεύμα), να έλθει σε αυτούς και να τους καθοδηγήσει. Όσο η υλική μορφή του Ιησού ήταν ανάμεσά τους, δεν ήταν ικανοί να διακρίνουν την εντός τους Χριστική συνειδητότητα. Μετά την Ανάληψη όμως της ανθρώπινης μορφής του Ιησού, οι μαθητές Του ένιωσαν να τους πληρεί η επίγνωση του Αγίου Πνεύματος που υπήρχε εντός τους.

Πώς είναι δυνατόν να συλλάβουμε αυτήν την έννοια ενός όντος, το οποίο να είναι ταυτόχρονα Θεός και άνθρωπος; Το ακόλουθο παράδειγμα και το σχεδιάγραμμα το οποίο το συνοδεύει, είναι δυνατόν να μας βοηθήσουν να δημιουργήσομε μέσα στο νου μας μιαν εικόνα, η οποία κάπως εξηγεί αυτό το παράδοξο.

Η Θεία Υπόγεια Λίμνη και τα Πηγάδια

Ας φανταστούμε πως υπάρχει ένας αγρός με χιλιάδες διαφορετικά πηγάδια τα οποία αντιπροσωπεύουν διαφορετικά άτομα. Κάτω από αυτόν τον αγρό, βαθιά μέσα στη γη, υπάρχει μια απέραντη υπόγεια Λίμνη (Θεός) η οποία τροφοδοτεί όλα αυτά τα πηγάδια με νερό (ζωτική δύναμη). Υπάρχουν ορισμένες εποχές, ή χρονικές περίοδοι, κατά τις οποίες τα πηγάδια γεμίζουν με σκουπίδια. Δεν φθάνουν τόσο βαθιά ώστε να αγγίζουν το επίπεδο της Θείας Λίμνης, με συνέπεια να στεγνώνουν και να προσπαθούν να γεμίσουν από την επιφάνεια του αγρού, ή από άλλα πηγάδια.

Δυστυχώς όμως, ο αγρός είναι τελείως ξερός και πολύ λίγα πηγάδια είναι τόσο βαθιά ώστε να έχουν νερό.

Από ευσπλαχνία για τις χιλιάδες (ή δισεκατομμύρια) αποξηραμένα πηγάδια, η απέραντη Θεία υπόγεια Λίμνη αποφασίζει να εκδηλωθεί σε ένα Θείο Πηγάδι (Θεάνθρωπο), μέσα από το οποίο θα τροφοδοτήσει τα άλλα πηγάδια.

Αυτή η τροφοδότηση των άλλων πηγαδιών είναι δυνατόν να συμβεί στο εξωτερικό επίπεδο, δηλαδή στην επιφάνεια του αγρού. Η Θεία Λίμνη αυθόρμητα αφήνει να ρέει η ουσία της μέσα από το Θείο Πηγάδι, σαν θαύματα, διδασκαλίες, παραβολές, σοφία, αγάπη, ειρήνη, ευτυχία και ενθάρρυνση, πράγμα το οποίο φέρνει νέα ζωή στα ξεραμένα πηγάδια. Αφυπνίζει μέσα τους την επιθυμία και την δίψα για το νέκταρ αυτό το οποίο ευρίσκεται βαθύτερα μέσα τους, μόλις λίγο πιο βαθιά από εκεί όπου φθάνουν. Αυτά τα αφυπνισμένα πηγάδια αρχίζουν να σκάβουν όλο και βαθύτερα σε αναζήτηση αυτής της πηγής Ζωής, (με αυτοανάλυση, προσευχή, νοερή επανάληψη του ονόματος του Θεού, διαλογισμό, μελέτη, ανιδιοτελή προσφορά υπηρεσίας και άλλες πνευματικές ασκήσεις).

Σιγά – σιγά, μερικά ατομικά πηγάδια αρχίζουν να γίνονται ικανά να έχουν κάποιαν επαφή με αυτήν την υπόγεια Λίμνη, κατά έναν εσωτερικό τρόπο. Μερικές φορές, η Λίμνη, με τη θέλησή της και σπλαχνικά, ανεβάζει τη στάθμη της για να συναντήσει τα πηγάδια που ψάχνουν προς τα κάτω (Θεία Χάρη). Αυτό τα ενθαρρύνει και αυξάνει την επιθυμία και τις προσπάθειές τους για μια πλήρη και μόνιμη επαφή με την Λίμνη αυτή, την πηγή της Ζωής τους.

Έτσι, αυτό το Θείο Πηγάδι (ο Θεάνθρωπος), το οποίο ομοιάζει με ένα συνηθισμένο πηγάδι, δεν είναι στην πραγματικότητα ένα κοινό πηγάδι όπως τα άλλα, αλλά ένα ανάβλυσμα της υπόγειας Λίμνης (της ίδιας της Ζωής), το οποίο δίνει την εντύπωση μόνο, πως είναι πηγάδι. Αυτό το Θείο Πηγάδι ξεχειλίζει πάντα από Θεία Πεμπτουσία και δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο νερό της Θείας Λίμνης και του Θείου Πηγαδιού. Είναι ένα και το αυτό.

Αν θεωρήσομε από την άποψη αυτή την δήλωση του Χριστού: «Εγώ Ειμί εν τω Πατρί και ο Πατήρ εν Εμοί», την κατανοούμε καλύτερα γιατί το Θείο Πηγάδι δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια προσωρινή, φυσική, εμφανής ροή της Θείας Λίμνης προς την επιφανειακή πραγματικότητα. Δηλώνοντας «Εγώ Ειμί η Οδός», ο Χριστός δεν αναφέρεται στην προσωρινή μορφή του Ιησού, αλλά στην Θεία Λίμνη (Χριστιανική Συνειδητότητα) η οποία είναι η βάση κάθε ύπαρξης.

Κάθε συγκεκριμένο πηγάδι έχει την δυνατότητα να αναζητήσει αυτήν την Θεία Πεμπτουσία είτε με την βοήθεια της μορφής του Θείου Πηγαδιού, είτε βαθιά μέσα στον ίδιο του τον εαυτό, με την βοήθεια της Θείας Λίμνης. Με τον τρόπο αυτόν έχουμε τα διάφορα μονοπάτια τα οποία οδηγούν στην ένωση με την Θεία Λίμνη, όπως είναι η αφοσίωση, η ανιδιοτελής προσφορά υπηρεσίας, ο διαλογισμός και η φιλοσοφία. Τα δύο πρώτα είναι περισσότερο προσηλωμένα στην μορφή με την βοήθεια της αφοσίωσης, της αγάπης και της υπηρεσίας προς το Θείο Πηγάδι. (Η ανιδιοτελής υπηρεσία προς τους ανθρώπους είναι υπηρεσία προς τον Θεό). Τα άλλα δύο εστιάζονται περισσότερο στην άμορφη πεμπτουσία της υπόγειας Λίμνης που υπάρχει μέσα τους. Ένας μοναδικός συνδυασμός αυτών των δρόμων, θα βοηθήσει το κάθε ένα από τα διάφορα πηγάδια, να αποκτήσουν και πάλιν επαφή με την Θεία Λίμνη από την οποίαν έχουν αναβλύσει.

Η Λίμνη είναι στενά συνδεδεμένη με κάθε πηγάδι, οπότε, ακόμα και αν όλα τα πηγάδια έχουν διαφορετικές ανάγκες ή επιθυμίες την ίδια στιγμή, η Λίμνη είναι απόλυτα σε θέση να δεχτεί και να ανταποκριθεί ταυτόχρονα σε κάθε μία από αυτές τις ατομικές παρορμήσεις. Ας φαντασθούμε πως μια χούφτα από διάφορα βότσαλα (επιθυμίες, προσευχές, ανάγκες, σκέψεις, πράξεις) ρίχνονται συγχρόνως από κάθε πηγάδι μέσα σε αυτήν την απέραντη Λίμνη. Το αποτέλεσμα θα είναι ένα τεράστιο περίπλοκο σύμπλεγμα από αλληλο-συνδιαζόμενους κυματισμούς, που στα μάτια μας θα φαίνεται χαώδες. Για την Λίμνη όμως, αυτή είναι η τέλεια φυσιολογική ανταπόκριση σε όλες αυτές τις χιλιάδες, ή τα δισεκατομμύρια ατομικών καταστάσεων. Έτσι η ανταπόκριση της Ζωής (Λίμνης) σε κάθε πλάσμα (πηγάδι), είναι ανάλογη με την είσοδο των δεδομένων (βότσαλα – πράξεις – σκέψεις – λέξεις), τα οποία κάθε πλάσμα ρίχνει μέσα στην ίδια τη Ζωή, σε συνδυασμό με όλα τα άλλα προς επεξεργασία δεδομένα, τα οποία έχουν ρίξει άλλα πλάσματα. Η Λίμνη, ή Ζωή, είναι ικανή να ανταποκρίνεται ταυτόχρονα σε όλα αυτά τα πολλαπλά δεδομένα, όπως η συνειδητότητα του ανθρώπου κατευθύνει τις χιλιάδες διεργασίες που γίνονται μέσα σε όλα τα συστήματα, όργανα, ιστούς και κύτταρα του οργανισμού, δίχως το ίδιο το άτομο να κάνει καμιά συνειδητή σκέψη. Με τον ίδιο τρόπο ο Θεάνθρωπος δεν χρειάζεται να αντιδράσει συνειδητά στις ανάγκες του κάθε ατόμου. Ο Θεός είναι η παγκόσμια συνειδητότητα. Η ανθρωπότητα και η δημιουργία είναι το σώμα Του. Καθένας μας είναι σαν ένα κύτταρο μέσα στο σώμα Του, και Εκείνος είναι σαν τον Κοσμικό Νου που αντιδρά αυτόματα στις ανάγκες και τις προσευχές που έρχονται από τα κύτταρά Του (όντα).

Έτσι, η αντίδραση, ή η ανταπόκριση, από την Ζωή δεν χρειάζεται να ρέει μέσα από την μορφή του Θείου Πηγαδιού (την φυσική μορφή του Θεανθρώπου), αλλά πολύ συχνά έρχεται απευθείας μέσα από τις εμπειρίες της Ζωής. Είναι όμως καμιά φορά δυνατόν η Θεία Λίμνη, μέσα από την μεγαλοψυχία και την συμπόνιά της, και σε περίοδο πνευματικής ξηρασίας, να χρησιμοποιήσει τη μορφή του Θείου Πηγαδιού, είτε στο επιφανειακό (συνειδητό) επίπεδο, είτε υπόγεια (υποσυνείδητο, όνειρα), για να βοηθήσει, ή να αφυπνίσει, αποξηραμένα πηγάδια, ή πηγάδια τα οποία διατρέχουν κίνδυνο.

Με τα παραδείγματα αυτά μας είναι εύκολο επίσης να κατανοήσουμε τη δήλωση του Χριστού ότι βρίσκεται μέσα μας. Γιατί Αυτός είναι η ίδια η Λίμνη και όχι απλώς η μορφή του Θείου Πηγαδιού το οποίο εμφανίζεται στην επιφάνεια. Στην πραγματικότητα κάθε πηγάδι φθάνει ως την υπόγεια Λίμνη που είναι από κάτω του. Αλλά τα πιο βαθιά στρώματα του πηγαδιού δεν είναι αρκετά αναπτυγμένα, γιατί οι περισσότεροι από εμάς, τα πηγάδια, είμαστε υπερβολικά προσηλωμένοι στις επιφανειακές ασχολίες μας, και δεν είμαστε σε θέση να συνειδητοποιήσουμε, ή να χρησιμοποιήσουμε, αυτό το σύνδεσμό μας με την Θεία Λίμνη η οποία ευρίσκεται εντός όλων μας. Έτσι Εκείνος είναι εντός μας, σαν Θεία Πηγή της ύπαρξής μας, ακριβώς όπως η Λίμνη είναι η πηγή όλων των πηγαδιών. Και εμείς είμαστε εντός Του, ακριβώς όπως τα κύτταρά μας είναι μέσα στον οργανισμό μας.

Ο απώτερος σκοπός της Θείας Λίμνης, όταν προβάλλεται εντός του οχήματος του Θείου Πηγαδιού, είναι να αφυπνίσει σε κάθε αποξηραμένο πηγάδι την επιθυμία να ξανα-συγχωνευθεί με τη γλυκιά ουσία της Λίμνης. Ο σκοπός του κάθε πηγαδιού είναι να μεταφέρει αυτό το Θείο απόσταγμα μέσα στον αγρό (τον υλικό κόσμο).

Για να το πετύχει αυτό, χρειάζεται να ξανασυνδεθεί με την Θεία Λίμνη και να ξεχειλίσει από Αυτήν. Το Θείο Πηγάδι πήρε την μορφή Του για να μας δώσει μια γεύση αυτής της Θείας Πεμπτουσίας και να μας δείξει τον τρόπο με τον οποίο θα αναπτύξομε τη δική μας άμεση επαφή, με πνευματική προσπάθεια και Αγάπη. Για τον λόγο αυτό δεν είμαστε σε θέση πραγματικά να κατανοήσουμε το Θεϊκό Πηγάδι επειδή δεν είναι ένα απλό πηγάδι, αλλά η ίδια η Θεία Λίμνη. Το ελάχιστο το οποίο μας είναι δυνατόν είναι να βυθισθούμε μέσα στη Θεία Ουσία η οποία αναβλύζει από το Θείο Πηγάδι, και να αρχίσομε να σκάβουμε για τη δική μας σύνδεση με την απέραντη Λίμνη.

Καλό είναι λοιπόν, αν είμαστε Χριστιανοί, να συγκεντρωνόμαστε στον Ιησού, ή αν ανήκουμε σε άλλη θρησκεία, αν συγκεντρωνόμαστε στον Θεάνθρωπο αυτής της θρησκείας, δηλαδή στο Θείο Πηγάδι, ή στην Θεία Λίμνη, ή και στα δύο, ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία και τις τάσεις μας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο θα κατορθώσομε να Τον αντιληφθούμε σαν Πανταχού Παρόντα και ταυτόχρονα εγκατεστημένο μέσα στο υλικό μας σώμα.

 

 

Comments are closed.