ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΕΡΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΖΩΗ

ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΕΡΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΖΩΗ

Διαβάζοντας και εφαρμόζοντας τις απόψεις οι οποίες εκτίθενται στο βιβλίο «Η Υπερπροσωπική Ζωή» του J. Benner, καθοδηγήθηκα, και συνεχίζω να καθοδηγούμαι, στην ενάσκηση διαφόρων τεχνικών στην διάρκεια της ημέρας, μερικές από αυτές συνεχώς και για όλα τα χρόνια από τότε, μερικές για συντομότερες περιόδους. Υπήρξαν πολύ χρήσιμες για την εφαρμογή των αληθειών, οιοποίες περιγράφονται στο βιβλίο, στην καθημερινή μου ζωή, και ίσως χρησιμεύσουν και σε σας.

Πάντως έχουν μελετηθεί για άτομα τα οποία έχουν ήδη εμπειρία στις τεχνικές του διαλογισμού, της βαθιάς χαλάρωσης και των αναπνοών. Αν δεν έχετε αποκτήσει κάποια σχετική πείρα, είναι καλύτερα να έλθετε σε επαφή με μια σχολή, ή με ένα δάσκαλο, από τον οποίο θα σας ήτο δυνατόν να διδαχθείτε τα βασικά στοιχεία των μεθόδων αυτών και, μετά από κάποιο διάστημα, να αρχίσετε την εκτέλεση των εξειδικευμένων μορφών αυτοσυγκέντρωσης οι οποίες αναφέρονται εδώ. Οι τεχνικές αυτές θα παρουσιασθούν εδώ με την σειρά με την οποία τις εμπνεύσθηκα όταν μελετούσα το βιβλίο. Ίσως θα θελήσετε να διαβάσετε και πάλι το βασικό κείμενο και τα σχόλια, από λίγες σελίδες κάθε ημέρα, ενώ βαθμιαία θα χρησιμοποιείτε μια ή δύο από τις τεχνικές αυτές στην καθημερινή σας ζωή.

 

     1.Πώς να φέρομε την αλήθεια στην παρούσα στιγμή.

 

Η τεχνική αυτή είναι εφαρμόσιμη σε κάθε στιγμή της ημέρας, όπου και αν τύχει να ευρίσκεσθε. Διακόψετε ότι κάνετε για τρία λεπτά και κοιτάξετε γύρω σας, με χαλαρό αλλά και τελείως συνειδητό τρόπο, έχοντας όλη σας την επίγνωση στην παρούσα στιγμή. Καθώς τα μάτια σας πέφτουν πάνω σε κάθε αντικείμενο ή πρόσωπο στο περιβάλλον σας, σταματείστε για λίγα δευτερόλεπτα και επαναλάβετε νοητικά «Εγώ είμαι η συνειδητότητα μέσα στο ……..(εδώ βάλετε το όνομα του αντικειμένου ή του προσώπου)»

Με τον τρόπο αυτόν υπενθυμίζετε στον εαυτό σας ότι είσθε η εσώτερη συνειδητότητα κάθε όντος, πράγματος και γεγονότος το οποίο υπάρχει (αν γίνεται να φαντασθείτε ότι ένα γεγονός έχει συνειδητότητα).

Μιαν άλλη, πλέον προσιτή για μερικούς, φράση θα ήταν η νοητική επανάληψη ότι «Ο Θεός είναι η συνειδητότητα μέσα στο ……(εδώ η θέση του ονόματος του προσώπου, του αντικειμένου ή του γεγονότος)», ή ακόμα «Ο Θεός είναι μέσα στο ……». Έχετε το νου σας να περιλάβετε οτιδήποτε τύχει να υπάρχει στο περιβάλλον σας. Μην επικεντρώνεσθε επίτηδες για περισσότερην ώρα πάνω σε κάποια άτομα ή αντικείμενα (εκτός από την περίπτωση όπου τρέφετε αρνητικά συναισθήματα, ή συναισθηματικά εμπόδια, απέναντι σε κάποιο πρόσωπο και θέλετε να τα υπερβείτε βλέποντας τον Θεό, ή τον Εαυτό σας, σαν την εσώτερη συνειδητότητα αυτού του ατόμου). Κατά την ίδιαν έννοια μην αποφεύγετε επίτηδες άλλα άτομα. Εφαρμόστε την τεχνικήν αυτή σε κάθε περιβάλλον, σε όλους τους χώρους του σπιτιού σας, στην εργασία, στο δρόμο, στην πόλη, στην εξοχή, όταν επισκέπτεσθε συγγενείς ή φίλους. Όμως μην αφήσετε τους άλλους να καταλάβουν τι κάνετε. Μην επιδείκνύετε τις πνευματικές σας τεχνικές. Κανείς δεν πρέπει να καταλάβει τι κάνετε.

 

2.Τέσσερις Διαλογισμοί

 

Υπάρχουν τέσσερις τύποι διαλογισμού οι οποίοι ταιριάζουν πολύ με τις διδασκαλίες αυτού του βιβλίου. Καθένας θα θεωρήσει τον ένα ή τον άλλον σαν πλέον κατάλληλο, ανάλογα με την νοοτροπία του . Ίσως μερικοί εκτιμήσουν ότι ένας κιαλογισμός τους αρέσει στην αρχή αλλά μετά από λίγο ένας άλλος τους φαίνεται καταλληλότερος. Παρακαλείται όποιος δεν έχει πείρα με τους διαλογισμούς να μην προσπαθήσει να τους εφαρμόσει έως ότου αποκτήσει κάποιαν οικειότητα με τις βασικές αρχές τους από ένα πεπειραμένο δάσκαλο.

 

α. Η προσφορά των πάντων θα αποτελέσει κατά πάσαν πιθανότητα την πρώτη μέθοδο η οποία θα προκαλέσει το ενδιαφέρον όλων όσοι είναι ακόμη πολύ ταυτισμένοι με την προσωπικότητα, ή έχουν έντονο θρησκευτικό προσανατολισμό. Καθώς καθόμαστε σε στάση διαλογισμού, φέρομε στο νου μας την παρουσία του Θεού. Καθένας θα φέρει στο νου την παρουσία αυτή με τον τρόπο ο οποίος του ταιριάζει καλύτερα. Οι Χριαστιανοί ίσως φέρουν στην φαντασία τους τον Κύριον Ημών Ιησού Χριστό, ενώ όσοι ανήκουν σε άλλες θρησκείες είναι πιθανόν να φαντασθούν τις μορφές εκείνες τις οποίες λατρεύουν στις θρησκείες τους. Άλλοι επίσης είναι δυνατόν να φαντασθούν ένα φως, με μορφή ή άμορφο, ενώ κάποιοι άλλοι ίσως δουν στη φαντασία τους μία πανταχού παρούσαν ενέργεια ή συνειδητότητα. Οτισήποτε και αν επιλέξομε είναι σωστό, δεδομένου ότι κάθε μορφή και μη-μορφή αποτελεί εκδήλωση του ενός Οικουμενικού Όντος.

Τώρα αρχίζομε να προσφέρομε οτιδήποτε έρχεται στο νου μας στο Ον αυτό. Ίσως θελήσομε να ξεκινήσομε προσφέροντας ενσυνείδητα όλα εκείνα προς τα οποία έχομε την μεγαλύτερη προσκόλληση, ώστε να απασχολούν το νου μας και να μην μας επιτρέπουν να ρέομε με την ζωή. Οι προσκολλήσεις και οι φόβοι αυτοί είναι αποτελέσματα της δικής μας έλλειψης πίστης, και της συνεπακόλουθης αδυναμίας μας να παραδώσομε όλα τα αγαθά μας, και όλες τις ευθύνες μας, στο Μοναδικό Αυτό Οικουμενικό Ον το Οποίο μας υπεσχέθη να αναλάβει όλες μας τις ανάγκες, τα προβλήματα και τις ευθύνες υπό τον όρον να εγκαταλειφθούμε σε Αυτόν και να ζούμε σε αρμονία με το Θέλημά Του. Ας παραδοθούμε, ας προσφέρομε όλα μας τα πράγματα και τα υλικά αγαθά, και ας αφήσομε την τύχη τους να την αποφασίζει το Πάνσοφο αυτό Όν. Ας προσφέρομε όλα μας τα έργα και τις επαγγελματικες ευθύνες, μαζί με τις επιτυχίες και με τα αποτελέσματα των προσπαθειών μας. Ας καταθέσομε την υγεία μας, αφήνοντας την απόφαση περί αυτής στο Θείον Ον. Ας παραδώσομε τους αγαπημένους μας, την οικογένειά μας, και την υγεία τους, την ευτυχία τους, την επιτυχία τους και την ίδια την παρουσία τους στη ζωή μας. Ας αφήσομε το Υπέρτατο Ον να αποφασίσει τι είναι το καλύτερο σχετικά με όλα αυτά. Ας προσφέρομε το σώμα, το νου και την ζωή μας την ίδια στην διάθεση και στην χρήση του Οικουμενικού Εαυτού για τους επί της Γης σκοπούς Του.

Η προσφορά όλων αυτών δεν σημαίνει καθόλου ότι παύομε να εργαζόμεθα, ή να ενδιαφερόμεθα για την υγεία μας, ή να φροντίζομε για την οικογένειά μας, ή ότι παραμελούμε τα υλικά μας αγαθά. Εξακολουθούμε να εργαζόμεθα να ζούμε και να φροντίζομε όπως πάντα, διότι αυτός είναι ο προορισμός μας πάνω στην Γη, να φέρομε αρμονία και ευτυχία. Αλλά τα αποτελέσματα των προσπαθειών αυτών τα προσφέρομε. Εκφραζόμεθα περίπου ως εξής: «Θεέ μου, πρόκειται να κάνω αυτό το οποίο νομίζω ότι Συ θέλεις να κάνω, και να φροντίσω για τα άτομα εκείνα τα οποία Συ έφερες στην μέριμνά μου. Όλα όμως τα αποτελέσματα των προσπαθειών μου αυτών Σου τα παραδίδω, επειδή έχω την απόλυτη πίστη μου σε Σε, ότι γνωρίζεις καλύτερα τι είναι το πιο πρέπον για την εξέλιξή μας. Έχω επίσης καταλάβει ότι εγώ, σαν προσωπικότητα σ’ αυτόν τον κόσμο, είμαι αδύναμος, κι ότι δική σου είναι όλη η δύναμη που υπάρχει. Επομένως, οτιδήποτε κι αν συμβαίνει, γίνεται επειδή Συ το επιτρέπεις. Κι εγώ αποδέχομαι ότι Συ επιτρέπεις να συμβεί επειδή πιστεύω ότι Συ θέλεις ότι είναι το καλύτερο για όλους μας, για την εξέλιξή μας και για την γνώση της «αληθειας περί τους υπάρξεώς μας, η οποία θα μας ελευθερώσει».

Καθώς συνεχίζομε τον διαλογισμό, αφήνομε το νου μας άδειο και όποτε μας έρχονται σκέψεις, πόνοι ή συναισθήματα, τα προσφέρομε στον Θεό.   Προσφέρομε ακόμη και την προσπάθεια, καθώς και τα αποτελέσματα του ίδιου του διαλογισμού, ακόμη και την ίδια την διαδικασία της προσφοράς μας. Ας αποθέτομε τα πάντα στα χέρια του Θεού και ας μένομε εν ειρήνη.

 

 

     β. «Ηρέμησε – και Γνώρισε – ΕΓΩ ΕΙΜΙ – ο Θεός» είναι το μήνυμα αυτού του βιβλίου, και αποτελεί και τον δεύτερο τύπο διαλογισμού. Μέχρι τώρα θα πρέπει να έχομε καταλάβει πως γίνεται. Καθόμαστε σιωπηλοί, ακίνητοι και ομιλούμε νοητικά προς το σώμα και το νου μας, υπενθυμίζοντάς τους ότι δεν χρειάζεται να έχουν ένταση, ή να κάνουν σκέψεις, επειδή εμείς είμεθα το Οικουμενικό Ον, τα πάντα ε΄ναι καλά, και όλα θα ρυθμισθούν κατά τον καλύτερο και πλέον θεϊκό τρόπο από το Θείον Ον.

Κάθε φορά όπου το σώμα έχει ένταση, ή ο νους αρχίζει να σκέπτεται, τους υπενθυμίζομε ότι δεν χρειάζεται να κάνουν τίποτε απολύτως. Είμεθα η Οικουμενική Συνειδητότητα εντός όλων των όντων, αντικειμένων και καταστάσεων, και τα πάντα είναι υπό τον Θείον έλεγχο. Ας ηρεμίσουν, ας εγκαταλείψουν τα πάντα και ας γαληνέψουν. Τώρα πλέον είναι δυνατόν να μείνουν απολύτως ήρεμα – ακίνητα.

Ας ενθυμούμεθα ότι δεν υπάρχει χρόνος ούτε χώρος, ότι είμεθα αθάνατοι, πανταχού παρόντες και πέραν κάθε ανάγκης, προβλήματος και προσπάθειας. Ας έχομε συνεχώς κατά νου την πραγματική μας υπόσταση.

 

γ. Η Ηρεμία μέσα στα Ενεργειακά Κέντρα είναι προέκταση του προηγούμενου διαλογισμού. Χρησιμοποιούμε με τον ίδιο τρόπο την φράση μας, αλλά αυτή τη φορά σε συνδυασμό με την συγκέντωση στα ενεργειακά κέντρα, και στα κίνητρά τους. Εδώ τώρα δεν υπάρχει χώρος για να εμβαθύνομε στην ανάλυση των ενεργειακών κέντρων, ή κέντρων συνειδητότητας. (Για περισσότερες Πληροφορίες ανατρέξετε στα βιβλία μας «Η Ψυχολογία της Ευτυχίας» και «Η Τέχνη του Διαλογισμού»). Καθώς συγκερτωνόμεθα σε κάθε κέντρο για μία, ή και περισσότερες, επεναλήψεις της πρότασης «Ηρέμησε – και Γνω΄ρισε _ΕΓΩ ΕΙΜΙ- ο Θεός», φέρομε ταυτόχρονα στο νου μας τις συνέπειες τις οποίες είναι δυνατόν να έχει η φράση αυτή στο συγκεκριμένο κέντρο. Η διαδικασία αυτή γίνεται ως εξής: Ανεβαίνομε και κατεβαίνομε τρείς φορές τα κέντρα συνειδητότητας, επαναλαμβάνοντας μια έως τρεις φορές την φράση όταν έχομε φθάσει σε κάθε κέντρο, ενώ σκεπτόμαστε ταυτόχρονα ποιό είναι το νόημα της φράσης αυτής ανάλογα με το κέντρο. Στην συνέχεια είναι δυνατόν να προχωρήσομε σε οποιοδήποτε από τα άλλα είδη διαλογισμού. Η διαδικασία αυτή είναι, κατά κάποιον τρόπο, μιαν απλή μέθοδος εισαγωγής μας σε μορφές βαθήτερου διαλογισμού, και θα ήταν δυνατόν να θεωρηθεί σαν άσκηση στοχασμού.

Ας δούμε από ένα παράδειγμα πιθανών σκέψεων για κάθε κέντρο:

1.Κέντρο ασφάλειας: Εφ’ όσον είμαι ο Θεός, δεν υπάρχει κίνδυνος, άρα και κανείς λόγος να σκέπτομαι για την ασφάλεια ή την επιβίωσή μου. Είμαι όλα τα όντα, ακόμη και εκείνα τα οποία φοβούμαι. Εγώ προκαλώ όλα τα γεγονότα και τις πράξεις όλων των όντων, άρα ο κίνδυνος είναι ψευδαίσθηση, όπως και η πιθανότητα να μην επιβιώσω, διότι είμαι αθάνατος. Επομένως έχω κάθε δυνατότητα να γαληνεύω και να μην άγχομαι.

2.Κέντρο απόλαυσης: Επιθυμώ ότι δεν έχω. Όμως όλα τα όντα αποτελούν την δική μου ύπαρξη, κι όλα τα αντικείμενα είναι δικά μου αντικείμενα. Τα πάντα είναι εντός μου, και εγώ αποτελώ την ολοκλήρωση μέσα σε όλα τα όντα. Αυτά τα οποία επιθυμώ, με την μορφή άλλων ανθρώπων, αντικειμένων και εμπειριών, στην πραγματικότητα είμαι εγώ ο ίδιος. Αναζητώ τον εατυό μου εντός όλων αυτών. Τα πάντα είναι εντός μου. Είμαι η πληρότητα, Είμαι εν ειρήνη.

3.Κέντρο επιβεβαίωσης: Είμαι όλα τα πλάσματα. Είμαι ο Θεός. Η αξία μου είναι δεδομένη σε κάθε περίπτωση. Είμαι η συνειδητότητα εν΄τος όλων των όντων. Δεν υπάρχει λόγος ανταγωνισμού. Η επιβεβαίωσή τους είναι και δική μου. Η ευτυχία τους είναι και δική μου. Είμαι θεϊκός. Είμαι η καλοσύνη και η δύναμη του σύμπαντος. Τώρα πλέον είμαι σε θέση να πάψω να προσπαθώ να αποδείξω την αξία μου, ώστε να είμαι εν ειρήνη.

     4.Κέντρο αγάπης: Είμαι όλα τα πλάσματα. Είμαι ότι αγαπώ, αλλά και ότι δεν αγαπώ μέχρι τώρα. Αγαπώ τον εαυτό μου διότι και μέσα στο άλλο άτομο, με το οποίο είμαι ερωτευμένος, είναι ο εαυτός μου. Άρα όλα τα πλάσματα είναι ένα, και υπάρχει μόνον ένας Εραστής και ένας Αγαπημένος.   Εγώ είμαι τα πάντα, αγαπώ τα πάντα, είμαι εν ειρήνη.

5.Κέντρο αφθονίας: Εγώ είμαι η Οικουμενική Συνειδητότητα σε όλα τα πλάσματα και α αντικείμενα. Τα πάντα είναι δικά μου, προς χρήση μου για την ευημερία των πάντων. Όλα τα σώματα είναι δικά μου. Από αυτό προκύπτει η ανάγκη μου να βοηθήσω όλους γύρω μου, επειδή τα σώματά τους είναι τόσο δικά μου όσο και το σώμα εντός του οποίου κατοικώ. Για να εκπληρώσω το σκοπό μου, ο οποίος είναι η εξυπηρέτηση του συνόλου, θα μου παραχωρηθούν τα πάντα. Για τον σκοπό αυτόν είναι στη διάθεσή μου όλες οι δυνάμεις της φύσης. Έχω την απόλυτη βεβαιότητα περί αυτού, και μένω εν ειρήνη.

6.Κέντρο παρατηρητή: Εγώ είμαι η συνειδητότητα μέσα σε όλα τα όντα. Είμαι ο παρατηρητής, το εσώτερο ον των πάντων.   Δεν χρειάζεται να σκέπτομαι. Κάθε γνω΄ση θα μου παρασχεθεί μόλις την χρειασθώ. Δεν υπάρχει λόγος σκέψεων και προσχεδιασμών, τα πάντα θα δοθούν. Είμαι παντογνώστης και η αλήθεια με καθοδηγεί αδειάλειπτα.

7.Ενότητα-Κέντρο ευδαιμονίας: Εγώ είμαι το Θείον Ον. Εγώ είμαι το παν. Εγώ είμαι Ευδιαμονία. Εγώ είμαι ο Θεός.

 

 

δ. Όχι Αυτό, Όχι Αυτό, είναι ο τέταρτος τύπος διαλογισμού. Εδώ τώρα αναζητούμε την πραγματική μας ταυτότητα, τον αληθινό εαυτό μας, ο οποίος παρατηρεί αυτά όλα τα φαινόμενα της ζωής για τόσα χρόνια. Ποιός είμαι; Ή, τι είμαι; Ιδού το ερώτημα, και αναζητώ εντός μου να εύρω τον Πραγματικό Εαυτό μου.

Στο σημείο αυτό όμως υπάρχει μια παγίδα. Δεν είναι δυνατόν να είμαι κάτι το οποίο αντιλαμβάνομαι. Είμεθα σε θέση να βλέπομε κάτι επειδή και μόνο είμεθα διαφορετικοί και ξεχωριστοί από εκείνο, και γιαυτό το βλέπομε. Το μάτι δεν βλέπει τον εαυτό του, εκτός από την ψευδαισθητική αντανάκλαση του αληθινού εαυτού μας στο σώμα και στην προσωπικότητα. Εφ’όσον είμαι ικανός να παρατηρώ και να αναλύω την λειτουργία του νου της προσωπικότητάς μου, καθώς και των σκέψεών μου, δεν είναι δυνατόν να είμαι όλα αυτά. Είμαι κάτι ξεχωριστό, και έχω καλύτερη επίγνωση, από αυτά, ώστε να τα παρατηρώ. Με την ίδια λογική δεν είναι δυνατόν να είμαι τα συναισθήματά μου, οι επιθυμίες μου, οι φόβοι, οι προσδοκίες μου, ούτε οι σωματικοί μου πόνοι. Δεν είναι δυνατόν να είμαι οι αισθήσεις μου, ή ακόμη και η κούρασή μου, η ευτυχία μου, οι ταλαιπωρίες μου, ακόμη και αυτή η ίδια η αναζήτησή μου για τον Αληθινό μου Εαυτό, επειδή όλα αυτά τα βλέπω από κάποιαν άλλη οπτική θέση, από την οποία παρακολουθώ και παρατηρώ.

Απλά λοιπόν ας καθίσομε και ας διώξομε κάθε σκέψη, συναίσθημα, πόνο ανάγκη, εντύπωση, ή οτιδήποτε περνά από το νου μας. Ας προχωρήσομε νοητικά προς τα άνω και έξω από την αίσθηση της ταύτισής μας με όλα αυτά, με την υπόμνησην ότι «Δεν είμαι αυτό, Όχι αυτό». Ας συνεχίσομε να παρατηρούμε και να αποταυτιζόμεθα από κάθε αντικείμενο το οποίο έρχεται στην επίγνωσή μας, έως ότου η συνειδητότητά μας καταστεί τελείως καθαρή, και εν ειρήνη – ήρεμη.

 

 

* * *

 

 

 

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΥΣ

 

Οι τεχνικές αυτές του διαλογισμού αρχίζουν με συγκεκριμένες φράσεις, οι οποίες ίσως επαναλαμβάνονται νοητικά. Με την πάροδο του χρόνου όμως μερικοί πιθανόν να μην νιώθουν πλέον τις φράσεις αυτές σαν λόγια τα οποία επαναλαμβάνονται, αλλά μάλλον σαν υπερνοητικές αυτοματοποιημένες κινήσεις, οι οποίες απελευθερώνουν τον νου από την ταύτισή του με κάποια πλευρά του. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε ας μήν θεωρήσομε ότι θα πρέπει να υποβιβάσομε τις φράσεις αυτές στο ενσυνείδητο επίπεδο της επανάληψης. Δεν υπάρχει πρόβλημα βέβαια αν θέλει κανείς να τις επαναλαμβάνει συνειδητά. Αν όμως η επανάληψη αυτή μας δίνει την αίσθηση ότι μας έλκει προς τα έξω, προς την κατεύθυνση μιας πιο χονδροειδούς και πιο υλιστικής επίγνωσης, με λιγότερην ηρεμία, τότε ας αφήσομε τις φράσεις να λειτουργήσουν με πιο λεπτό τρόπο, με την μορφή υπερνοητικής ενέργειας η οποία απλά εξαλείφει σκέψεις, πόνους και κάθε είδους νοητικές κινήσεις μόλις εμφανισθούν.

Η διαδικασία μοιάζει με την εξέλιξη την οποία βιώνομε όταν μαθαίνομε να οδηγούμε αυτοκίνητο, ή να παίζομε πιάνο. Στην αρχή πρέπει να σκεπτόμεθα και να κάνομε κάθε κίνηση συνειδητά. Μετά από λίγο καιρό όμως κάτι ανώτερο εντός μας αναλαμβάνει τα ηνία, και φθάνομε να κάνομε κάθε σχετική κίνηση αυτόματα και χωρίς ενσυνείδητη προσπάθεια.

3.ΔΥΑΔΙΚΗ ΟΡΑΣΗ

 

   Με την τεχνικήν αυτή μαθαίνομε να βλέπομε αυτόχρονα έξω, στον εξωτερικό κόσμο, αλλά και μέσα, στον εσωτερικό παρατηρητή όλων των φαινομένων. Οποτεδήποτε βλέπομε κάποιο ον, ή αντικείμενο, ή συμβάν, και ενώ ευρισκόμεθα ολοκληρωτικά στο παρόν, με την συγκένρωσή μας πάνω σε αυτό το οποίο βλέπομε, τη στιγμή εκείνη ας στραφούμε προς τα μέσα μας και ας προσπαθήσομε να «ανακαλύψομε» Εκείνον ο οποίος βλέπει, παρακολουθεί, παρατηρεί. Ας αποπειραθούμε να φθάσομε το σημείο εκείνο της ύπαρξής μας από το οποίο βλέπομε έξω από εμάς. Επιχειρούμε να βιώσομε τον εαυτό μας, το ανώτερο ον το οποίο είναι ο των πάντων παρατηρητής. Κάτι τέτοιο είναι ιδιαίτερα ευχάριστο όταν γίνεται μέσα στην φύση. Είνα δυνατόννα το κάνομε οπουδήποτε και αν είμεθα (εκτός βέβαια όταν οδηγούμε αυτοκίνητο!).

 

 

4.ΒΛΕΠΟΝΑΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ

 

Η άσκηση αυτή χρειάζεται ένα συνεργάτη. Καθόμαστε ο ένας απέναντι στον άλλον, με την πλάτη μας ίσια, αλλά χωρίς καθόλου σωματικήν επαφή. Η αρχή γίνεται με τα μάτια κλειστά. Συγκεντρωνόμεθα εσωτερικά και, με τη βοήθεια της αναπνοής μας, ισιώνομε ακόμη περισσότερο την σπονδυλική μας στήλη, και χαλαρώνομε το σώμα μας, με ιδιαίτερη προσοχή στην χαλάρωση των μυών του προσώπου, στα μάγουλα, στα μάτια και στο μέτωπο.

Αφού περάσουν πέντε περίπου λεπτά, κα αισθανόμεθα το σώμα μας χαλαρό, και είμεθα πάντα συγκεντρωμένοι, αρχίζομε να νιώθομε την παρουσία του άλλου ατόμου απέναντί μας. Καθώς έχομε την αίσθηση της παρουσίας του, ευενθυμίζομε στον εαυτό μας ότι απέναντί μας κάθεται ο Υπερπροσωπικός Εαυτός, ότι πίσω από το πρόσωπό του και από τα μάτια του υπάρχει ο Θεός, το Οικουμενικό Ον.

Αφού έχομε κανονίσει από πριν μεταξύ μας κάποιο μικρό σύνθημα, ανοίγομε και οι δύο μαζί τα μάτια μας, και κοιτάζομε ο ένας μέσα στο αριστερό μάτι του άλλου. Έχοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τα μάτια μας καρφωμένα στο αριστερό πάντοτε μάτι του συνεργάτη μας, και αυτός στο δικό μας ντίστοιχο, ας δούμε πίσω από το πρόσωπο, πέρα από την ρποσωπικότητα, την αιώνια συνειδητότητα η οποία ενοικεί προσωρινά στο σώμα αυτό. Ας επιτρέψομε στο νου την υπέρβαση κάθε χρακτηριστικού, όπως η ηλικία, το φύλο, η εμφάνιση, ο χαρακτήρας, ή ακόμη οποιασδήποτε προγενέστερης εμπειρίας είχμε με τον άτομο αυτό, βλέποντας μόνον την αγνήν εκείνη συνειδητότητα η οποία υπάρχει πίσω από αυτά τα μάτια.

Ας έχομε το δικό μας πρόσωπο, και τα δικά μας μάτια, ανοικτά και διαυγή, και ας αφήσομε τον άλλον να δει εντός μας. Εγκαταλείποντας κάθε συναίσθημα εντροπής και ενοχής ανοιγόμεθα και αφήνομε τον άλλο να δει όλες τις πλευρές της ύπαρξής μας.

Ας καλλιεργούμε συναισθήματα αγάπης και αποδοχής χωρίς κανέναν όρο, και ας αισθανόμεθα ενότητα με τους άλλους, φανταζόμενοι ότι κάθε άλλος είναι ο εαυτός μας. Βλέποντας ο ένας μέσα στα μάτια του άλλου ας έχομε στο νου μας ότι η ίδια συνειδητότητα κατοικεί και στα δυο μας σώματα, και ότι η συνειδητότητα η οποία βλέπει μέσα από τα μάτια μας είναι η ίδια μέσα από τα μάτια του απέναντί μας. Μόνον μια Υπερπροσωπική Συνειδητότητα υπάρχει, και ατυή κοιτάζει μέσα από δύο ζευγάρια ματιών τον εαυτό της. Τον εαυτό μας κοιτάζομε. Για όσην ώρα είμεθα άνετα αφήνομε το συναίσθημα αυτό της ενότητας να διατηρείται, τις πρώτες φορές όμως όχι για περισσότερο από είκοσι λεπτά. Τις διάφορες αυτές «συλλήψεις», τις οποίες περιγράψαμε, καλό θα είναι να τις φανταζόμεθα, και να τις βιώνομε, σταδιακά. Χρήσιμο είναι να ζητήσομε από κάποιο τρίτο πρόσωπο να μας διαβάζει τις οδηγίες αργά-αργά, αφήνοντάς μας αρκετό χρόνο ανάμεσά τους –τρία έως πέντε λεπτά-, ώστε να τις ζούμε, ενώ μιαν άλλη καλή ιδέα θα ήταν να γράψομε μία κασέτα για να την ακούμε.

Η Τρίτη δυνατότητα είναι να μάθομε καλά τις οδηγίες και να τις έχομε ο καθένας στο νου του, και να συγκεντρωνόμεθα πάνω τους σιωπηλά όταν κοιτάζομε ο ένας τον άλλον.

 

5.ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΡΟΝΟΣ – ΧΩΡΟΣ – ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΤΑ

 

Από τα όσα μελετήσαμε μέχρι τώρα έχομε κατανοήσει ότι το γεγαλύτερο εμπόδιό μας είναι η πεποίθησή μας ότι υπάρχει χρόνος, χώρος και ατομικότητα. Αυτά δημιουργούν τον φόβο και την ανησυχία. Αισθανόμεθα φόβο από τους άλλους και φόβο ότι δεν θα πραγματοποήσομε εγκαίρως ότι επιθυμούμε. Ας φέρνομε στο νου μας τους κανόνες αυτούς κάθε φορά που αισθανόμεθα φόβο ή αγωνία.

Όταν φοβούμεθα ας έχομε κατά νου ότι τα πάντα είναι ο Υπερπροσωπικός μας Εαυτός, ακι ότι δεν υπάρχει τίποτε άλλο σε αυτό το σύμπαν. Οποιοσδήποτε και οτιδήποτε υπάρχει γύρω μας είναι απλά και μόον ο δικός μας Υπερπροσωπικός Εαυτός σε κάποιαν άλλη μορφή. Ας βλέπομε λοιπόν κάθε πλάσμα και κάθε αντικείμενο σαν μέρος αυτού του δικού μας Υπερπροσωπικού Όντος. Όταν έχομε αγωνία ας θυμούμεθα ότι είμεθα αιώνιοι, και ότι δεν υπάρχει χρόνος. Ας θυμούμεθα πως οτιδήποτε κάνομε, μιαν ημέρα θα εξαφανισθεί οπωσδήποτε. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να είμεθα δημιουργικοί και παραγωγικοί, αλλά ότι απλά δεν πρέπει να ανησυχούμε.

Όλες μας οι πράξεις και οι ευθύνες έχουν ένα και μοναδικό σκοπό, ή χρησιμότητα: την εξυπηρέτηση της αφύπνισης και της εκδήλωσης του αληθινού μας εαυτού. Όταν ανησυχούμε για τον χρόνο ας φέρομε στο νου μας πόσες φορές δεν κατορθώσαμε να πραγματοποιήσομε κάτι, και όμως δεν υπήρξε καμία συνέπεια – η ζωή συνεχίστηκε. Ο κόσμος θα συνεχίσει να υπάρχει. Ας θυμόμαστε λοιπόν ότι δεν υπάρχει χρόνος.

 

Comments are closed.