Απομαγνητοφώνηση Μάθημα 6

Απομαγνητοφώνηση Μάθημα 6

Θα συζητήσουμε την αντίσταση που έχουν οι άνθρωποι και στις ομάδες, και στα προσωπικά ραντεβού, και γενικά στην ζωή τους, για να γίνουν καλά.

Πριν προχωρήσουμε σε αυτό θα ήθελα να περιγράψω τους τύπους των ανθρώπων που θα έρθουν σε εσάς, είτε σε ομάδες είτε σε προσωπικά ραντεβού.

Ο πρώτος τύπος είναι ο άνθρωπος που τον έπεισαν, τον πίεσαν οι άλλοι ή κάποιος άλλος για να έρθει. Προσωπικά σε αυτό είμαι αντίθετος. Συνήθως εγώ αποκλείω αυτή την περίπτωση από την αρχή.

Αν κάποιος για παράδειγμα μου λέει, «μπορείς να δεις το παιδί μου;» Εγώ τότε απαντώ, «ευχαρίστως ας μου τηλεφωνήσει όμως το ίδιο το παιδί». Γιατί η διαδικασία αυτή, είναι πιεστική για τον άλλον, και χάσιμο του χρόνου μας για έναν άνθρωπο που δεν θέλει να έρθει.

Η μια κατηγορία λοιπόν είναι εκείνοι που έρχονται υπό πίεση από άλλους ανθρώπους. Βέβαια δεν μπορούμε να αποκλείσουμε κάτι καλό να γίνει από αυτή την προσπάθεια, μπορεί ο άνθρωπος παρά την αντίσταση του, μέσα από την συζήτηση να αλλάξει στάση, και διάθεση, ωστόσο δεν πιστεύω ότι μπορείτε να έχετε μια μακρόχρονη εργασία με κάποιον ο οποίος έρχεται αλλά επειδή έχει υποστεί πίεση από άλλον.

Μπορεί να έρθει μια, δυο η και τρείς φορές, και αν κάτι δεν αλλάξει μέσα του θα σταματήσει.

Η δεύτερη κατηγορία, είναι εκείνοι που απλώς θέλουν να μιλάνε για το πρόβλημα τους, αλλά δεν θέλουν λύσεις. Αυτό που χρειάζονται είναι να μιλούν μόνο για αυτό.

Τώρα, εδώ εσείς θα αποφασίσετε αν θέλετε να παίξετε αυτό τον ρόλο. Τουλάχιστον την δεύτερη ή την τρίτη φορά, θα πρέπει να καθίσετε να μιλήσετε με τον άνθρωπο αυτόν, για να διαπιστώστε αν όντως θέλει μόνο να περιγράφει τα προβλήματα του. Ίσως παίρνει κάτι από αυτό, χωρίς να το αναλύσει και χωρίς να θέλει να κάνει κάτι σχετικά με αυτό ώστε να το αλλάξει. Νομίζω το έχετε βιώσει αυτό οι περισσότεροι.

Η τρίτη κατηγορία είναι οι άνθρωποι που έρχονται επειδή θέλουν μια αλλαγή στην ζωή τους, αλλά δεν θέλουν να κάνουν κάτι για αυτό. Δηλαδή δεν θέλουν να κάνουν ανάλυση δεν θέλουν να κάνουν E.F.T, δεν θέλουν να κάνουν διάφορες ασκήσεις, όπως να γράφουν τα συναισθήματα τους. Θα ήθελαν να κάνουν μια αλλαγή αλλά δεν θέλουν να προσπαθήσουν οι ίδιοι για αυτήν. Μένουν μόνο σε ότι γίνεται μέσα στην συζήτηση μας.

Είναι δεκτό και σεβαστό ως κατάσταση που επιλέγει ο ίδιος ο άνθρωπος, πολλοί ψυχολόγοι λειτουργούν και έτσι, με βάση τις απαιτήσεις και τις ανάγκες του πελάτη – ασθενή. Εμείς έχουμε μια διαφορετική νοοτροπία (λόγω ότι δεν είμαστε νοσοκομείο) ότι κάτι χρειάζεται, να κάνει και ο άνθρωπος που ασχολούμαστε να τον βοηθήσουμε, να συνεργάζεται για να βοηθηθεί, δηλαδή μέσα στην εβδομάδα να έχει κάνει κάτι και εκείνος, όπως E.F.T, ή να κάνει ασκήσεις να γράψει για τα συναισθήματα του, ή να σκεφτεί κάποια πράγματα που θα μοιραστεί μαζί μας που θα βελτιώσουν την ζωή του και την ψυχολογία του.

Η τέταρτη είναι μια άλλη κατηγορία ανθρώπων, που θέλουν αλλαγή, και είναι διατεθειμένοι να κάνουν κάποια προσπάθεια.

Η πέμπτη κατηγορία ανθρώπων είναι εκείνοι που θέλουν πραγματικά μια αλλαγή και είναι έτοιμοι να κάνουν μεγάλη προσπάθεια στην ζωή τους για να την αλλάξουν.

Η έκτη είναι μια άλλη κατηγορία ανθρώπων που δεν έχουν κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα στην ζωή τους, αλλά απλώς θέλουν να εξελιχθούν ακόμα περισσότερο ως άνθρωποι. Ή θέλουν να πετύχουν κάποιους στόχους. Δεν μπορούμε να πούμε ότι ο άνθρωπος έρχεται επειδή είναι δυστυχισμένος, απλώς θέλει να κάνει κάτι περισσότερο από αυτό που κάνει αυτήν την στιγμή, είτε οικονομικά είτε επαγγελματικά, είτε για τις σχέσεις του, είτε πνευματικά

Τώρα τι κάνουμε εμείς, κατά αρχάς είναι δική σας απόφαση, πως νιώθετε, αν μπορείτε με χαρά να δεχτείτε μια φορά την εβδομάδα είτε στην ομάδα σας είτε ατομικά σε προσωπικό ραντεβού ένα άνθρωπο που έρχεται από πίεση, ή θέλει απλώς να μιλάει για το πρόβλημα του, και δεν θέλει να κάνει τίποτα για αυτό, δεν θέλει να αλλάξει η κατάσταση του, μπορείτε να το κάνετε. Δεν υπάρχει βέβαια κανένας νόμος που λέει ότι δεν θα κάνει καλό. Μπορεί αυτός ο άνθρωπος να χρειάζεται εκείνο το διάστημα μόνο αυτό, αποδοχή. Κάποιον που απλώς θα τον ακούσει και θα τον δέχεται, αν πληρώνεστε θα προσφέρετε μια πληρωμένη παρέα, είναι και αυτό μια υπηρεσία που μπορεί να προσφέρει κάποιος σε κάποιον που το χρειάζεται.

Εγώ προσωπικά δυσκολεύομαι σε αυτό λόγω χρόνου, και με βάση τα ιδανικά που έχω, προτιμώ να μην το κάνω. Προτιμώ να εργάζομαι μόνο με ανθρώπους που δείχνουν ότι έχουν κάποια διάθεση να αλλάξουν. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνεται έτσι. Είναι εντελώς προσωπική σας απόφαση, πόσο χρόνο έχετε; Τι χημεία έχετε και ίσως να περνάτε και εσείς καλά με αυτόν τον άνθρωπο, ίσως περνάει καλά εκείνος με εσάς, και βέβαια εδω έρχεται και το ερώτημα, πόσο αρχίζω να τον πιέζω και να τον σπρώξω να αλλάξει μέσα του και πόσο όχι. Είναι καθαρά δική σας απόφαση.

Μερικοί έχουν ανάγκη να υποφέρουν περισσότερο από κάτι, για να νιώσουν το κίνητρο να αλλάξουν. Και με τον χρόνο αν αυτό το πρόβλημα αρχίζει να επιδεινώνεται, η όρεξη του, η διάθεση του για αλλαγή πιθανόν να αυξηθεί. Σε όλη αυτήν την διάρκεια είναι σημαντικό για τον άνθρωπο που έχουμε απέναντι μας, πίσω από αυτό το μελόδραμα, πίσω από αυτά τα προβλήματα, ή πίσω από αυτή την ιστορία του ανθρώπου, ή όποια αδυναμία πιστεύει ο άνθρωπος ότι έχει, ή όποια αδυναμία εκφράζει ότι έχει, ή προγραμματίσει στην ζωή του, ότι πίσω από αυτό υπάρχει η θεία συνειδητότητα.

Είναι πολύ σημαντικό να διατηρήσετε αυτή την επίγνωση, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα έχετε συμπόνια και κατανόηση για την προσωπικότητα του, και για τις πεποιθήσεις που έχουν δημιουργηθεί μέσα του. Να υπάρχει και σεβασμός και κατανόηση. Αλλά συγχρόνως χρειάζεται να θυμηθείτε ότι υπάρχει κάτι πολύ πιο δυνατό πίσω από αυτή την προσωπικότητα, ακόμα και από όσο ο ίδιος φαντάζεται. Ακόμα όταν δεν μιλάμε για αυτό, μόνο το γεγονός ότι εμείς το θυμόμαστε αυτό ενεργοποιείται.

Η ψυχιατρική έχει την τάση να βάζει μια σφραγίδα στο μέτωπο του ανθρώπου, π.χ ότι είναι αγχώδης ή ότι πάσχει από μανιοκατάθλιψη, κ.α Έτσι και ο ίδιος ο άνθρωπος το παίρνει αυτό ως δεδομένο με βάση τι ορίζει η ψυχιατρική για την εκάστοτε διάγνωση. Την υιοθετεί και περιορίζει τον εαυτό του μέσα στην περιγραφή που έχει ακούσει για την περίπτωση του. Βέβαια δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος αυτός δεν έχει πρόβλημα, αλλά πίσω από αυτό το πρόβλημα υπάρχει μια ψυχή, υπάρχει μια θεία δύναμη, που μπορεί εμείς να καταφέρουμε να αγγίξουμε, και να προσεγγίσουμε ακριβώς αυτό.

Τώρα, αν κάποιος δεν θέλει να αλλάξει, καμιά φορά το πρόβλημα είναι και δικό μας. Εμείς νιώθουμε αγανάκτηση, εμείς νιώθουμε αρνητικά επειδή δεν μπορούμε να έχουμε κάποιο αποτέλεσμα, και πολλές φορές το πρόβλημα δεν ανήκει στον άλλον άνθρωπο αλλά ανήκει στον συντονιστή, ο οποίος τσαντίζεται που ο άλλος όλο φλυαρεί και αποφεύγει να κοιτάζει το πρόβλημα του, δεν θέλει να δει τι του συμβαίνει, και τότε πρέπει να δουλέψει με τον εαυτό του και ο συντονιστής, πρέπει να δει το δικό του πρόβλημα, ο άλλος αυτό θέλει να κάνει. Τώρα αυτό είναι ακόμα χειρότερο και ακόμα πιο οδυνηρό όταν έχουμε προσωπική σχέση με τον άλλον άνθρωπο, όταν είναι παιδί μας, ή ο σύντροφος μας, και ξέρουμε πάρα πολύ καλά ότι υπάρχουν λύσεις και τρόποι για τον άνθρωπο αυτόν για να νιώθει καλύτερα και έχει πλήρη άγνοια και άρνηση να μην εφαρμόσει τίποτα από αυτά, αλλά πλέον είναι δικό μας το πρόβλημα που υποφέρουμε και ίσως και να θυμώνουμε επειδή κάποιος με τον οποίο είμαστε ταυτισμένοι, δεν θέλει να αλλάξει και δεν θέλει να κάνει κάτι πάρα πολύ απλό πολλές φορές που θα τον βοηθήσει στην υγεία του ή στην ψυχολογία του. Και επειδή είμαστε συναισθηματικά ταυτισμένοι με τον άνθρωπο αυτόν είμαστε μάλλον οι τελευταίοι που μπορούμε να τον βοηθήσουμε. Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι σημαντικό να παραπέμπεται το άτομο σε άλλον ειδικό, ψυχολόγο ή συντονιστή, γιατρό ή όποιος είναι αυτός που είναι αρμόδιος για να πάρει βοήθεια. Γιατί όταν εμείς έχουμε συναισθηματικό συμφέρον τα κίνητρα μας δεν είναι εντελώς αγνά, δεν είμαστε εντελώς αντικειμενικοί, θέλουμε να αλλάξει για να νιώθουμε και εμείς καλύτερα. Και ο άλλος το καταλαβαίνει αυτό και αντιδρά, αντιστέκεται περισσότερο και νιώθει πίεση.

Σε μερικές από αυτές τις περιπτώσεις όπου οι άνθρωποι δεν έχουν πολλή διάθεση να αλλάξουν, θα έχουν καταφύγει σε εθιστικές ουσίες, μπορεί να είναι αλκοόλ, μπορεί ναρκωτικά, ηρεμιστικά. Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι συνήθως οι εθισμοί, αυτά τα προβλήματα, δεν λύνονται με απλή ενεργητική ακρόαση. Θέλει μια ολοκληρωμένη προσέγγιση που αν είναι με ναρκωτικά, συνήθως, σχεδόν πάντα, χρειάζεται να μπει σε ένα πρόγραμμα. Εμείς μπορούμε να τον στηρίξουμε παράλληλα με το πρόγραμμα συμπληρωματικά αν δεν μένει μέσα, αλλά το καλύτερο είναι να μένει μέσα, σε κάποιο ίδρυμα επειδή και οι άλλοι που μένουν εκεί είναι χρήστες της ουσίας αυτής ή έχουν κάποιο εθισμό. Υπάρχουν ειδικά προγράμματα για τους ανθρώπους για να απελευθερωθούν από την αυτή την εξάρτηση. Είναι δύσκολο για εμάς να βοηθήσουμε απλώς με την ενεργητική ακρόαση και ο λόγος είναι ότι εξαπατά τον εαυτό και εμάς, και δεν καταλαβαίνει ότι μας κοροϊδεύει και την ώρα που εργάζεται πάνω σ ένα θέμα πιστεύει πράγματι αυτά που λέει, και σε αυτά που συμφωνεί, και κάθε ώρα βγαίνει ένας άλλος εαυτός. Ο άνθρωπος χρειάζεται να είναι αποκλεισμένος από την ουσία που θέλει να πάρει, αυτά τα προγράμματα συνήθως αποτελούνται από τα 12 βήματα των ανωνύμων αλκοολικών, όπου ο άνθρωπος αναγνωρίζει την αλήθεια για την αδυναμία του και την ανικανότητα σε σχέση με την συγκεκριμένη ουσία, δέχεται ότι χρειάζεται βοήθεια από μια ανώτερη δύναμη, και ανήκει σε μια ομάδα ανθρώπων που όλοι αναζητούν τις ίδιες λύσεις. Δεν μπορούμε εμείς να λύσουμε τέτοια προβλήματα, ωστόσο μπορούμε να δώσουμε συμπαράσταση και εκεί που θα μπορούσαμε να δώσουμε έμφαση σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η αυτοπαραδοχή, γιατί συνήθως αυτό είναι η ρίζα του προβλήματος αυτών των ανθρώπων. Υπάρχει έλλειψη αυτοπαραδοχής και η δεύτερη έμφαση που θα έδινα είναι στο κίνητρο να βρει λόγο ζωής, λόγο ύπαρξης. Κάτι σημαντικό που θέλει να κάνει με την ζωή του. Κάποιο ενδιαφέρον, κάποιο σκοπό, κάποιο επάγγελμα. Και η εργασιοθεραπεία σε αυτές τις περιπτώσεις βοηθάει.

Όσο αφορά εκείνους που θέλουν να αλλάξουν αλλά έχουν και μια αντίσταση μέσα τους, δηλαδή, θέλουν και δεν θέλουν, και τώρα θα μιλήσουμε για τις μορφές της ψυχολογικής αντιστροφής.

Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΕΞΕΛΙΞΗ,ΑΛΛΑΓΗ, ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

 

 

Εδώ σε ένα σκίτσο βλέπουμε έναν άνθρωπο, ένα πρόσωπο δυστυχισμένο που έρχεται σε εμάς επειδή επιθυμεί αλλαγή. Ποια όμως είναι τα εμπόδια για αυτή την αλλαγή;

Ένα εμπόδιο είναι η αντίδραση προς την πίεση ή τον έλεγχο από άλλους, δηλαδή, αν κάποιος άλλος τον πιέζει να κάνει την αλλαγή αυτή, εκείνος αντιδρά. Δήθεν αυτό σημαίνει ότι είναι ελεύθερος αλλά στην ουσία τον εμποδίζει να πραγματοποιήσει αυτό που ο ίδιος προσπαθεί να πραγματοποιήσει. Την ίδια την αλλαγή που θέλει να κάνει στην ζωή του την αρνείται σαν ψεύτικη ελευθερία και καμιά φορά ακόμα περισσότερο σαν εκδίκηση και τιμωρία προς τους γονείς, ή προς τον άνθρωπο που το παροτρύνει σε αυτή την αλλαγή. Συνήθως είναι οι γονείς. Αλλά μπορεί να είναι και ο/η σύντροφος αλλά μπορεί να είμαστε και εμείς, για αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό η ευθύνη για την αλλαγή, η επιθυμία για την αλλαγή, να προέρχεται από τον ίδιο τον άνθρωπο. Αν νιώθει και με εμάς έτσι, αν μας βάζει στον ρόλο του γονιού στον οποίο αντιστέκεται, ή θα παίξει παιχνίδια αντίστασης μαζί μας, ή θα συμφωνήσει πάντα μαζί μας, και δεν θα τηρήσει τίποτα από ότι συμφώνησε να κάνει. Για αυτό χρειάζεται προσοχή και να μην πάρουμε την θέση ότι είμαστε υπεύθυνοι ή ότι εμείς έχουμε κάποια επένδυση για αυτή την αλλαγή.

«Εσύ θέλεις την αλλαγή; Γιατί την θέλεις; Τι θα κερδίσεις; τι θα χάσεις; Θα χαρώ αν βρεις την ευτυχία σου, αλλά το θέμα είναι δικό σου.» Το πρώτο εμπόδιο για τους ανθρώπους να πάνε εκεί που θέλουν είναι η ψευδαίσθηση της ελευθερίας, επειδή το εκλαμβάνουν ως πρέπει, πρέπει να κόψω το τσιγάρο, πρέπει να χάσω βάρος, πρέπει να απελευθερωθώ από κάτι, από την στιγμή που υπάρχει το πρέπει θα υπάρχει πάντα μια αντίσταση. Να προσέξουμε να μην μπούμε στον ρόλο του γονιού η του δασκάλου. Το σωστό είναι να ακούσει το «πες μου τι θέλεις εσύ» «Είμαι εδώ για εσένα» «Είμαι εδω να σε βοηθήσω με αυτό που θέλεις εσύ».

Δεύτερο εμπόδιο εδω είναι η αδράνεια, η αντίσταση λόγω της συνήθειας, ότι έχουμε συνηθίσει αυτό που έχουμε βιώσει έως τώρα και οποιαδήποτε άλλη αλλαγή είναι δυσάρεστη, παρόλο που εκεί που θα πάμε είναι πιο ευχάριστο και πιο θετικό από εδώ που είμαστε. ”Το γνωστό δυσάρεστο είναι προτιμότερο από το άγνωστο ευχάριστο” Για πάρα πολλούς ανθρώπους ισχύει ότι προτιμούν να μείνουν εκεί που βρίσκονται, υπάρχει μια αδράνεια, ή συνήθεια, ή ταύτιση, με ένα ρόλο ή με ένα πρόγραμμα, και υπάρχει ο φόβος να φύγουν από αυτό, να μην είναι δυστυχισμένοι, να μην είναι θυμωμένοι, να μην έχουν αυτό το πρόβλημα.

Το τρίτο εμπόδιο που βλέπουμε εδώ είναι άλλες επιθυμίες. Θέλει ο άνθρωπος να κάνει μια αλλαγή αλλά έχει άλλες επιθυμίες που τον οδηγούν στην αντίθετη κατεύθυνση, παράδειγμα- θέλω να σταματήσω το τσιγάρο αλλά θέλω, επιθυμώ και να καπνίζω, θέλω να χάσω βάρος αλλά επιθυμώ και το φαγητό. Δηλαδή θέλω κάτι αλλά θέλω και κάτι άλλο που αυτά συγκρούονται με αυτό, θέλω να δώσω χρόνο στην οικογένεια μου αλλά έχω μεγάλη ανάγκη να δώσω και χρόνο στην εργασία μου.

Δηλαδή έχω συγκρούσεις αναγκών και επιθυμιών. Σε αυτήν την περίπτωση η δική μας εργασία είναι να βοηθήσουμε τον άνθρωπο αυτόν να ξεκαθαρίσει στο νου του αυτές τις δύο προσωπικότητες, δηλαδή τι θέλει το ένα κομμάτι του εαυτού του, και για ποιό λόγο το θέλει. Και τι θέλει το άλλο κομμάτι. Ένα κομμάτι του είναι αυτό που τον φέρνει κάθε εβδομάδα στην ομάδα μας, ή στο ραντεβού, θέλει να κάνει κάποια αλλαγή, όταν φεύγει από εκεί όμως, ένα άλλο κομμάτι του θέλει κάτι άλλο. Αντίθετο από την αλλαγή.

Και στις τρείς αυτές περιπτώσεις, μετά από την ενεργητική ακρόαση, μπορούμε να κάνουμε ή ψυχόδραμα, ή διάλογο που θα μάθετε, ή που έχετε κάνει κάποια στιγμή μέσα στα σεμινάρια, που ο άνθρωπος μιλάει με τον εαυτό του. Συνήθως βάζουμε δύο καρέκλες και θα πούμε στον άνθρωπο να επιλέξει σε ποια καρέκλα θα κάθεται ποιο κομμάτι του εαυτού του, π.χ το κομμάτι που αντιστέκεται κάθεται εδώ ή εκεί, και ποιό κομμάτι είναι που θέλει την αλλαγή, ο άνθρωπος σηκώνεται αλλάζοντας θέσεις και μιλάει από την μία θέση και απαντά από την άλλη, και εμείς έχουμε την ευκαιρία τότε να ακούσουμε τις δύο όψεις που υπάρχουν μέσα του. Μετά εμείς μπορούμε να πάρουμε μία από τις δύο θέσεις και να κάνουμε ενεργητική ακρόαση στην μια προσωπικότητα εκ μέρους της άλλης προσωπικότητας κάνοντας ψυχόδραμα. Έχοντας πάρει την θέση του κομματιού που θέλει ή δεν θέλει την αλλαγή και κάνουμε ερωτήσεις.

Εκτός από αυτό υπάρχουν οι φόβοι της αλλαγής, και αυτοί οι φόβοι όπως καταλαβαίνετε δημιουργούν την ψυχολογική αντιστροφή. Είναι τα λεγόμενα ”κρυφά οφέλη” ή ”ψευδή οφέλη’‘ το να έχω ένα πρόβλημα γιατί δεν με συμφέρει να γίνω καλά.

Αν γίνω καλά ίσως δεν θα με προσέχουν και δεν θα μου δώσουν σημασία και αγάπη. Αυτό είναι ίσως από τα πρώτα. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν είχαν την αγάπη και την προσοχή στην μικρή ηλικία και έμαθαν ότι θα τα έχουν μόνο αν έχουν πρόβλημα. Ότι οι άλλοι θα τους προσέχουν, και άλλοι άνθρωποι που μάθανε ότι εφόσον δεν μπορούν να έχουν την προσοχή με το να είναι καλά παιδιά, μπορούν να έχουν προσοχή ότι είναι κακά παιδιά. Και μαθαίνουν τότε μέσα στην ζωή, να κάνουν φασαρίες δηλαδή να είναι αντίθετοι σε οτιδήποτε, να είναι αρνητικοί για να έχουν προσοχή και στις δυο περιπτώσεις μπορεί αυτός ο άνθρωπος να θέλει να αλλάξει, να μην είναι πια αρνητικός, να μην δημιουργεί συγκρούσεις ή να μην έχει πρόβλημα και υπάρχει ένα άλλο κομμάτι του που λέει, αν δεν δημιουργώ φασαρίες, ή αν δεν έχω πρόβλημα και αν δεν χρειάζομαι τους άλλους δεν θα έχω προσοχή και δεν θα έχω αγάπη. Φαίνεται, ότι για αυτούς η προσοχή είναι πιο σημαντική από την αγάπη, γιατί προτιμάει να έχει έστω και αρνητική προσοχή πχ τον θυμό του άλλου.

Δηλαδή αν μπορώ να σας κάνω να θυμώνετε μαζί μου, αυτό σημαίνει ότι έχω δύναμη επάνω σας. Και για ένα μικρό παιδί αυτό είναι πολύ σπουδαίο. Ότι εγώ μπορώ να κάνω αυτό το τεράστιο όν να κλαίει να θυμώσει και να στεναχωριέται για ένα τόσο δα μικρό όν αυτό φαντάζει πολύ σημαντικό, τεράστια δύναμη. Και αν ο άλλος δεν θυμώνει το συμπέρασμα μας είναι ότι δεν μας αγαπά. Δηλαδή έχουμε ταυτίσει την αγάπη με την εξάρτηση και την εξάρτηση με τον θυμό και με αρνητικές αντιδράσεις, ότι πολλές φορές προτιμούμε την αρνητική προσοχή πάρα την αγάπη μέσα στην ζωή μας.

Μερικά ακόμα εμπόδια

  1. Ένα άλλο εμπόδιο είναι, ότι θα χρειαστεί να αναλάβω την ευθύνη για την ζωή μου, την εργασία, την επιβίωση, την επικοινωνία και δεν νιώθω ικανός για αυτά. Θα συναντήσετε άτομα που έχουν μπλοκάρει την ζωή τους, ίσως με κρίσεις πανικού, ίσως ακόμα και με σωματικά προβλήματα, να μην μπορούν να περπατήσουν, μπορεί να δημιουργήσουν και αρρώστιες ακόμα, σαν σκλήρυνση κατά πλάκας, (όχι ότι όλες οι αρρώστιες βέβαια είναι η δημιουργία του μηχανισμού αυτού). Κάποιος που φοβάται την ζωή, μπορεί να δημιουργήσει και σωματικούς αλλά και ψυχολογικούς λόγους, για να μην χρειάζεται να αντιμετωπίζει την ζωή και να πρέπει οι άλλοι να τον αναλάβουν και να τον προστατεύουν. Αυτό συνήθως συμβαίνει από έλλειψη αυτοπεποίθησης, έλλειψη αυτοπαραδοχής, φόβο της αποτυχίας και της ανικανότητας να αντιμετωπίσουμε την ζωή. Άρα δημιουργώ μια κατάσταση, έρχομαι σε μια ομάδα ή σε έναν συντονιστή ή σε έναν ψυχολόγο για βοήθεια αλλά τρέμω να γίνω καλά, να γίνω ένας ικανός ευτυχισμένος άνθρωπος που δεν χρειάζεται καμία βοήθεια.
  2. Μπορώ να ελέγξω τους άλλους μέσα από την αρρώστια μου, ή το πρόβλημα μου που μπορεί να είναι είτε σωματικό είτε ψυχολογικό. Πρέπει να με υπηρετούν και δεν πρέπει να με στεναχωρούν. Άρα έχω ένα εργαλείο για να ελέγχω τους ανθρώπους γύρω μου, να τους απαγορεύω να με στεναχωρούν ή να έχουν απαιτήσεις από εμένα. Δεν πρέπει να έχετε απαιτήσεις από εμένα γιατί αυτές οι απαιτήσεις με αρρωσταίνουν. Με κάνουν να έχω κρίσεις είτε σωματικές είτε ψυχολογικές και πρέπει να με φροντίσετε. Υπάρχει εδω όπως καταλαβαίνετε, ότι αυτός ο άνθρωπος που θα έρθει θέλει να γίνει καλά, αλλά θα το φοβάται κιόλας, γιατί θα χάσει μια μεγάλη δύναμη επάνω στους άλλους ανθρώπους.
  3. Οι άλλοι φταίνε για την κατάσταση μου, είμαι αδικημένος και οι άλλοι είναι οι άδικοι και εγώ δικαιωμένος ως σωστός και καλός. Έτσι, τους τιμωρώ με την αρρώστια μου και τους δημιουργώ ενοχές. Οποιαδήποτε σωματική αρρώστια ή ψυχολογικό πρόβλημα. Άρα κάποια στιγμή δημιουργήθηκε στο νου μου ότι οι άλλοι φταίνε και με αδικούν, βρήκα μέσα σε αυτό το αίσθημα ότι εγώ είμαι ο καλός και αυτοί είναι οι κακοί και αν βγω από αυτό και δεν έχω πια παράπονα, χωρίς πρόβλημα θα χάσω την αξία μου, γιατί η αξία μου στηρίζεται στο να είμαι αδικημένος και στηρίζεται στο να είναι λάθος οι άλλοι. Και αν εγώ είμαι καλά δεν θα είναι λάθος οι άλλοι. Δηλαδή θα απαλλαγούν οι άλλοι – κάτι που εγώ δεν μπορώ να το δεχτώ. Καταλαβαίνω ότι με συμφέρει, καταλαβαίνω ότι αυτό θέλω και πρέπει να κάνω, αλλά είμαι τόσο εθισμένος στο γεγονός ότι πρέπει να φταίνε οι άλλοι για να μπορώ να αξίζω και να είμαι καλά ώστε πρέπει να τους ελέγξω και να τους τιμωρήσω. Υποσυνείδητα υπάρχει μεγάλη αντίσταση προς την αλλαγή. Και αυτό βέβαια συνήθως είναι με τους γονείς. Αλλά μετά αντιστρέφονται τα πράγματα και ο γονιός γίνεται το παιδί, και είναι άρρωστος και το εκμεταλλεύεται για να ελέγχει το παιδί. Γίνεται ένας φαύλος κύκλος.
  4. Είμαι ένοχος και δεν αξίζω να είμαι καλά. Πρέπει να τιμωρηθώ, να υποφέρω. Ο άνθρωπος θέλει να λύσει ένα πρόβλημα αλλά μέσα του, στο υποσυνείδητο, δεν έχει το δικαίωμα να λύσει ένα πρόβλημα. Πιστεύει ότι δεν έχει το δικαίωμα να είναι καλά και ευτυχισμένος.

Τώρα, τι μπορεί να έχει γίνει στο παρελθόν του θα μας ενδιαφέρει, να βρούμε πως δημιουργήθηκε αυτή η λανθασμένη εντύπωση. Ένα πράγμα που μπορεί να έχει γίνει είναι να έχει γεννηθεί σε μια οικογένεια που δεν ήθελε παιδί τότε, και να υπήρχε η απόρριψη όταν ήταν έμβρυο για να είναι τόσο βαθύ το αίσθημα της απόρριψης, που δύσκολα ο άνθρωπος το ξεπερνάει αυτή τη στιγμή. Ευτυχώς όμως με την ενεργειακή ψυχολογία αυτά μπορούν να δουλευτούν. Και με την κάθαρση αλλά και με το E.F.T και με το T.Α.T αυτές οι εγγραφές – το ότι εγώ είμαι βάρος και ότι εγώ είμαι πρόβλημα. Και κάτι ακόμα που έχω συναντήσει, κάποιοι που πήραν μια θρησκευτική αγωγή ότι η ευτυχία είναι αμαρτία. Ειδικά για τα κορίτσια, ότι ακόμα και να γελάς δείχνει επιπολαιότητα, πρέπει να είσαι σοβαρός και σιγά, σιγά μπαίνει ένα απαγορευτικό στην ευτυχία. Θέλει την ευτυχία θέλει να κάνει την αλλαγή για την οποία έρχεται αλλά φοβάται. Επαναλαμβάνω, επειδή πιστεύει ότι η «ευτυχία είναι αμαρτία, δεν είμαι καλός άνθρωπος, θα πρέπει να είμαι λυπημένος δεν αξίζω την ευτυχία και ζω με αυτό τον φόβο να μην είμαι ευτυχισμένος άνθρωπος.»

Έρχομαι με τον πόνο μου, θέλω να μου βγάλετε τον πόνο μου, αλλά όταν φτάνω στο σημείο να αφήσω τον πόνο μου παθαίνω πανικό και τα χαλάω όλα. Γιατί δεν το αντέχω, δεν το αξίζω αυτό. Η άλλη περίπτωση που δημιουργείται αυτό, είναι όταν κάποιος έχει βιώσει μια ξαφνική αλλαγή από ευτυχία σε πόνο. Μιλώντας μια φορά με μια κυρία κάνοντας μια εργασία την οδήγησα να φανταστεί την αλλαγή που θα ήθελε να κάνει, μετά από λίγη ώρα και μετά από λίγο   E.F.T μου είπε: ξέρεις, συνειδητοποίησα τώρα ότι φοβάμαι την ευτυχία. Της είπα εντάξει, προτείνω να πας πίσω και να δεις στιγμές που υπέφερες λόγω ευτυχίας, όπου η ευτυχία έγινε ξαφνικά δυστυχία. Και μου είπε δύο περιπτώσεις. Η μια περίπτωση ήταν ότι έπαιζε έξω στον κήπο με μια κούκλα και ήταν πάρα πολύ χαρούμενη. Ξαφνικά βγαίνει ο πατέρας της, παίρνει την κούκλα, την σπάει και την πετάει. Έτσι σε λίγα δευτερόλεπτα η ευτυχία της έγινε πόνος, έτσι έγινε αυτή η σύνδεση.

Η άλλη περίπτωση ήταν μια φορά όπου με κάποιον εξάδελφο της, ήταν πάρα πολύ μικρή 5 ετών, όπου εκείνος έπαιξε ερωτικά μαζί της, και αυτή ένιωσε όμορφα και πήγε να το πει στην μητέρα της «ξέρεις τι κάναμε;» και της το περιέγραψε και είπε ότι ένιωσε πάρα πολύ καλά, και τότε έγινε χαμός. Έτσι ξαφνικά για δεύτερη φορά σε μεγάλη χαρά έγινε κάτι φοβερό. Τότε έγινε ταύτιση στο μυαλό της ότι κινδυνεύω αν ευτυχήσω. Και φοβάται ότι όποτε νιώσει ευτυχία αυτό που θα έρθει αμέσως μετά είναι ο πόνος. Άρα προτιμώ να μην είμαι ευτυχισμένη.

Ένας άλλος προγραμματισμός είναι ότι όσο είμαι δυστυχισμένος δεν έχω από που να πέσω. Δηλαδή είμαι ασφαλής, δεν είμαι πολύ ψηλά για να πέσω. Οπότε προτιμώ μια μέτρια κατάσταση γιατί υπάρχει ο προγραμματισμός της κοινωνίας ότι όποιος θα ευτυχήσει πολύ μετά από λίγο διάστημα θα προκύψει πάλι κάποια δυστυχία. Όλα αυτά λειτουργούν στο υποσυνείδητο, λειτουργεί σε εμάς και λειτουργεί και με τους ανθρώπους που προσπαθούμε να βοηθήσουμε. Ότι υπάρχει αυτός ο φόβος και υπάρχει και το στίγμα ότι η ευτυχία δεν είναι σοβαρό πράγμα, είναι κάτι επιπόλαιο, και όχι μόνο αυτό, δεν είναι θρησκευτικό, δεν είναι πνευματικό. Δηλαδή λατρεύουμε την δυστυχία.

  1. Δεν είμαι αρκετά ενδιαφέρον χωρίς το πρόβλημα μου και έτσι βρίσκεται ό άνθρωπος με τους φίλους με τις φίλες, και μονοπωλεί την συγκέντρωση, την προσοχή της συζήτησης μιλώντας για το πρόβλημα του, και κάποιες φορές γίνεται και συναγωνισμός ποιός έχει το μεγαλύτερο πρόβλημα, την μεγαλύτερη δυστυχία. Άρα αν αυτό είναι το μόνο ενδιαφέρον για εμένα και είναι το μόνο που έχω να μοιραστώ με τους ανθρώπους που έχω γύρω μου, δεν θα θέλω να το αφήσω. Eίναι το παράσημο μου, αυτά τα βάσανα μου είναι τα παράσημα που φοράω, αυτά με κάνουν να λαμβάνω ενδιαφέρον, να αξίζω. Όλα αυτά εμποδίζουν τον άνθρωπο να αλλάξει, παρόλο που το θέλει, μιλάμε και για εμάς όχι μόνο για τους άλλους. Είμαστε όλοι μέσα στο ίδιο καζάνι.
  2. Αισθάνομαι έτσι για πολύ καιρό και δεν ξέρω πως θα είμαι χωρίς αυτό το συναίσθημα. Δηλαδή είναι σαν να χάσω ένα μέλος του σώματος μου, ένα χέρι, ένα πόδι, έναν αγαπημένο άνθρωπο, τουλάχιστον μια υποπροσωπικότητα – τότε είναι ο φόβος για το άγνωστο. Διαβάζοντας όλα αυτά μέχρι τώρα καταλαβαίνουμε ότι δεν φτάνει να βοηθήσουμε τον άνθρωπο να απελευθερωθεί από αυτό που τον απασχολεί αλλά πρέπει να τον βοηθήσουμε ώστε να γεμίσει το κενό αυτό με κάτι άλλο. Για αυτό για μένα, πάντα είναι σημαντικό να ρωτήσω τον άνθρωπο τι ενδιαφέροντα έχει, τι κοσμολογία ή κοσμοθεωρία, τι πνευματικές αντιλήψεις έχει, τι είναι αυτό που δίνει νόημα στην ζωή του. Δεν μπορείς να διώξεις το σκοτάδι φωνάζοντας ή απειλώντας, αλλά μπορείς να ανοίξεις το φως. Τότε κάποιος αρχίζει να εστιάζεται σε πράγματα που του δίνουν ευτυχία, του δίνουν νόημα, και σταδιακά αρχίζουν να τον επηρεάζουν και να τον προσελκύουν. Αυτή η διαδικασία είναι ένας συνδυασμός που δουλεύουμε με αυτόν στην Αρμονική Ζωή. Δουλεύουμε μεν με το αρνητικό αλλά προσπαθούμε να βοηθήσουμε τον άνθρωπο να βρει κάτι καινούργιο κάτι νέο θετικό που θα του δώσει αξία, ασφάλεια, νόημα στη ζωή του.
  3. Πιστεύω ότι χρειάζομαι αυτό το συναίσθημα για να προστατεύω τον εαυτό μου από τους άλλους, δηλαδή χωρίς τον θυμό μου, είμαι ευάλωτος. Χωρίς τον πόνο μου και χωρίς τον ρόλο του θύματος κινδυνεύω. Χρειάζομαι αυτό το συναίσθημα για να προστατεύω τον εαυτό μου από τους άλλους ανθρώπους, έτσι δεν θέλω να αφήσω τον θυμό, ούτε τον πόνο και την αδικία μου. Σε τέτοια περίπτωση λοιπόν χρειάζεται να βοηθήσουμε τον εαυτό μας ή τον άλλον να βρει ένα νέο αίσθημα ασφάλειας. Έναν άλλο τρόπο για να βρει προστασία ή αξία και όχι πια μέσα από αυτούς τους παλιούς τρόπους. Σε αυτό βοηθάει ιδιαίτερα το E.F.T με επιλογές. Να μάθετε καλά το E.F.T όπως είναι, και μετά να μάθετε E.F.T με επιλογές όπως είναι στο DVD E.F.T στάδιο 3, που μπορούμε να συνδυάσουμε το συναίσθημα με θετικές επιβεβαιώσεις.
  4. Θα χάσω την αξία μου αν δεν έχω αυτό το συναίσθημα. Υπάρχουν 3 συναισθήματα που συνήθως μας δίνουν την ψευδαίσθηση της «αξίας». Πρώτο και πιο δημοφιλές είναι ο ΠΟΝΟΣ, δεύτερο η ΑΔΙΚΙΑ, όσο είμαι αδικημένος αξίζω επειδή ο άλλος είναι άδικος αυτό με καθιστά καλό ενώ τον άλλον κακό. Και τρίτο ο ΘΥΜΟΣ, γιατί ο θυμωμένος έχει δίκιο, άρα όσο είμαι αδικημένος, θυμωμένος, και αν έχω και τα δύο έχω διπλό κέρδος αδικημένος και θυμωμένος, και υπάρχει και ένα άλλο συναίσθημα που μου δίνει αξία, και είναι εντελώς παράλογο. Όσο νιώθω ενοχή, αξίζω. Τώρα βρείτε την λογική σε αυτό, πως μπορώ να νοιώθω ότι αξίζω ενώ νιώθω ενοχή, αξίζω, επειδή είμαι καλός όταν είμαι ένοχος.

Έχει την πεποίθηση, ότι ο άνθρωπος που νιώθει ενοχή είναι καλός και αν δεν νιώθει ενοχή είναι κακός. Ακόμα και αν δεν αισθάνεται ενοχή νιώθει ενοχή και για αυτό. Πιστεύει, ότι ο σωστός άνθρωπος πρέπει να νιώθει ένοχος. Υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που είναι εθισμένοι στην αδικία στον θυμό και στην ενοχή, και κάποιοι σε όλα. Και παίρνουν από αυτά την αξία τους. Όλα αυτά πρέπει να τα έχουμε υπόψη μας και ειδικά όταν δουλεύουμε με το E.F.T. το οποίο είναι κάτι που δουλεύει αρκετά γρήγορα τότε πρέπει να υποψιαστούμε ότι κάτι συμβαίνει με τον άνθρωπο από τα παραπάνω. Γιατί υπάρχει κάποια αντίσταση.

Άρα η ενεργητική ακρόαση θα στραφεί επάνω στην αντίσταση, με το E.F.T. αλλά και οποιαδήποτε άλλη τεχνική. Δηλαδή ρωτάμε: «Τι νιώθεις με την ιδέα του να μην νιώθεις ενοχή;» «θέλεις να απελευθερωθείς από την πεποίθηση ότι για να είσαι καλός άνθρωπος πρέπει να έχεις θυμό, ενοχή ή πόνο;» «Να απελευθερωθείς από την πεποίθηση ότι είσαι ασφαλής από τους άλλους έχοντας τον θυμό ως προστασία;» «ή ότι αξίζεις μόνο όταν είσαι το θύμα;» Και αρχίζουμε να συζητάμε τον μηχανισμό που έχει δημιουργήσει την αντίσταση, που μπορεί να μην έχει σχέση με το θέμα που έφερε ο άνθρωπος. Μπορεί να είναι ένα άλλο θέμα. Εμείς όμως βλέποντας την αντίσταση του να απαλλαγεί από αυτό το θέμα θέλουμε να δούμε αν υπάρχει από κάτω κάποιος από αυτούς τους φόβους που αναφέραμε ήδη εδω.

  1. Ήδη αναφερθήκαμε στο ”για να είμαι καλός πρέπει να έχω ενοχές” για αυτά που έχω κάνει. Μαζί με τον φόβο θα έλεγα ότι αυτά τα δύο συναισθήματα είναι η αιτία όλων των προβλημάτων μας. Αν καταφέρουμε να απελευθερωθούμε από τον φόβο και την ενοχή, θα είμαστε πάρα πολύ καλά, δεν θα έχουμε ούτε θυμό γιατί συνήθως θυμώνουμε όταν νιώθουμε κίνδυνο και όταν νιώθουμε ένοχοι. Δεν θα έχουμε σχεδόν καθόλου αρνητικά συναισθήματα.
  2. Αν αλλάξω το συναίσθημα και αν απελευθερωθώ από το πρόβλημα μου θα χρειαστεί να είμαι ευτυχισμένος και αυτό με φοβίζει. Πιθανά συναισθήματα: φόβος ότι αν είμαι ευτυχισμένος κάτι κακό θα συμβεί, όλοι έχουμε κάποια στιγμή αυτόν τον φόβο. Πρέπει να προσαρμοστούμε στην νέα πραγματικότητα ότι μπορεί να υπάρχει διαρκής ευτυχία.

Προσέξτε, διαρκής ευτυχία δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα υπάρχουν συνεχώς θετικά ερεθίσματα. Πάντα θα υπάρχουν εναλλάξ ερεθίσματα και μέσα σε 10′, δεν μπορεί να περάσουν 5 ώρες στην ζωή μας και να μην υπάρξουν ερεθίσματα, ευχάριστα και δυσάρεστα νέα για διάφορα θέματα, για μικρά ή μεγάλα θέματα. Άλλο τα ερεθίσματα και άλλο η ευτυχία. Αν εγώ επιτρέπω στην ευτυχία μου να ανεβοκατεβαίνει με αυτά τα ερεθίσματα είναι δική μου δημιουργία. Όταν μιλάμε για διαρκή ευτυχία δεν μιλάμε για συνεχή θετικά ερεθίσματα. Τα ερεθίσματα ποικίλουν, αλλά αν εγώ είμαι σε μια κατάσταση με το νέο σύστημα πεποιθήσεων μου, των πνευματικών αντιλήψεων μου, θα βλέπω αυτά τα ερεθίσματα διαφορετικά και θα έχω σχεδόν διαρκή ευτυχία.

Ο χρόνος που διαρκεί η ευτυχία θα μεγαλώνει και θα μικραίνει ο χρόνος της δυστυχίας. Το βάθος, το χρονικό διάστημα, που ξεφεύγουμε από την αλήθεια και εμποδίζει την ευτυχία θα μικραίνει. Πάντα θα συμβαίνει κάτι καινούργιο που θα μας δοκιμάζει. Το μόνο ερώτημα θα είναι τότε, το πόσο γρήγορα μπορώ να γυρίσω πάλι στο κέντρο μου. Ο φόβος ότι δεν μου αξίζει, ότι δεν είμαι αρκετά καλός για να είμαι ευτυχισμένος. Φόβος ότι αν δεν χρειάζομαι τους άλλους και είμαι ευτυχισμένος θα χάσω την προσοχή τους. Φόβος ότι αν δεν είμαι θύμα τότε δεν θα έχω αξία. Ίσως οι άλλοι να στεναχωρηθούν αν είμαι ευτυχισμένος, να με ζηλεύουν. Θυμάμαι μια κοπέλα που ερχόταν και φοβόταν να είναι ευτυχισμένη, γιατί ένιωθε ότι η μητέρα της δεν ήθελε να είναι ευτυχισμένη. Δεν ήθελε να θυμώσει η μητέρα της ή να την απορρίψει.

Ίσως να θεωρούν ότι δεν είμαι σοβαρός αν είμαι ευτυχισμένος. Δηλαδή σαν χαζοχαρούμενος, (τώρα, γιατί θεωρείται χαζοχαρούμενος;). Δηλαδή πρέπει να είσαι χαζός για να είσαι χαρούμενος; Θα πρέπει να καταλάβουμε ότι είναι έξυπνος ο χαρούμενος άνθρωπος. Ο έξυπνος είναι χαρούμενος, ο χαζός είναι χαζοχαρούμενος.

Η ευτυχία μπορεί να έχει και μια άλλη αντίσταση, ότι ”Η ευτυχία είναι έλλειψη σεβασμού προς τον Θεό”. Απορώ πως δημιουργήθηκε αυτή η εντύπωση σε κάποιους ανθρώπους ενώ είναι ολοφάνερο ότι είναι μια τεράστια ψευδαίσθηση.

Η ευτυχία πρέπει να ισορροπείται με την δυστυχία. Επίσης άλλη μια πεποίθηση, ότι η ευτυχία είναι ένα αποτέλεσμα σκληρής προσπάθειας και εργασίας, μόχθο δηλαδή, τώρα πως μπορεί να ταυτίζεται ο μόχθος και η ευτυχία ενώ είναι δύο εντελώς αντίθετες έννοιες; Μάλλον θα έλεγα ότι η ευτυχία προέρχεται από την εμπιστοσύνη στην ζωή. Αφήνομαι με εμπιστοσύνη στην ζωή.

Comments are closed.