Μάθημα 4

Εκπαίδευση Συντονιστών Απομαγνητοφώνηση Μάθημα 4

Το εγχειρίδιο συντονιστών που μας δείχνει τον μηχανισμό των πεποιθήσεων και βλέπουμε εδώ πως δημιουργείται ένα συναίσθημα.

Πρώτο έχουμε το ερέθισμα. Τι γίνεται, ένα γεγονός, μία κατάσταση, μία περίπτωση ή ακόμα απλώς μία σκέψη. Μπορεί το ερέθισμα να μην είναι καθόλου εξωτερικό αλλά απλώς μία σκέψη.

Αυτό περνάει από το σύστημα πεποιθήσεών μας, προγραμματισμούς, συνειδητούς και υποσυνείδητους και αυτό το σύστημα πεποιθήσεων είναι άμεσα συνδεδεμένο με τα βιώματά μας. Θα μπορέσουμε για την εργασία που θα κάνουμε εδώ να προσθέσουμε ένα πέμπτο τετράγωνο, που είναι ποια είναι τα παιδικά βιώματα ή βιώματα του παρελθόντος που έχουν συντελέσει στο να δημιουργήσουν τις συγκεκριμένες πεποιθήσεις που αυτή τη στιγμή μας δημιουργούν αυτά τα συναισθήματα και αντίδραση.

Μετά, το τρίτο τετράγωνο είναι τα συναισθήματα που έχουμε. Τα συναισθήματα μας οδηγούν σε αντιδράσεις εσωτερικές και εξωτερικές. Αυτές οι αντιδράσεις προχωράνε και δημιουργούν καταστάσεις στη ζωή μας με τους άλλους ανθρώπους, στην υγεία, στην εργασία, στα οικονομικά και είναι όλα αυτά αποτέλεσμα των αντιδράσεών μας.

Αυτές τις καταστάσεις που είναι αποτελέσματα των πεποιθήσεων μας, τις αντιλαμβανόμαστε σαν νέο ερέθισμα και αυτοεπιβεβαιώνονται αυτά που ήδη πιστέψαμε. Έτσι, ζούμε σε ένα φαύλο κύκλο όπου οι πεποιθήσεις μας δημιουργούν την πραγματικότητα επειδή βλέπω αυτό που θέλω, αλλά επίσης επειδή οι ίδιες οι πεποιθήσεις με οδηγούν να συμπεριφέρομαι με τρόπο που αναπαράγω συνέχεια τις ίδιες καταστάσεις. Είμαστε, αν θέλετε, αιχμάλωτοι μέσα σε ένα σύστημα πεποιθήσεων που όλη την ζωή μας θα αναπαράγει μια πραγματικότητα, αν δεν επέμβουμε και σπάσουμε αυτό το σύστημα πεποιθήσεων και βέβαια τα ενεργειακά πεδία που είναι συνδεδεμένα με αυτά για να δημιουργήσουμε μια άλλη πραγματικότητα.

Η δική μας η εργασία, σαν συντονιστές είναι να βοηθήσουμε τον άνθρωπο να καταλάβει το μηχανισμό αυτό. Να δει τα στοιχεία του μηχανισμού. Να πάρουμε οποιαδήποτε εμπειρία που είναι σκόρπια μέσα στο μυαλό του ανθρώπου και να βοηθήσουμε να δει την τάξη που υπάρχει, να δει πως ακριβώς ο ίδιος δημιουργεί αυτή την κατάσταση και μετά να τον βοηθήσουμε να σκεφτεί τι επιλογές έχει.

 

Κοιτάξτε το διάγραμμα στη σελίδα με τα σκαλοπάτια στην ενεργητική ακρόαση. Εδώ βλέπουμε την πορεία, ξεκινάμε με το πρόβλημα και το πρόβλημα πολλές φορές εκφράζεται λίγο ελεύθερα και μέσα στο πρόβλημα ψάχνουμε για το ερέθισμα. Τι ακριβώς είναι το ερέθισμα; Θέλουμε να είμαστε σίγουροι ότι είναι ένα ερέθισμα και όχι μία ερμηνεία, γιατί πολλές φορές αυτό που λέει ο άνθρωπος σαν ερέθισμα είναι ήδη μία πεποίθηση και δεν είναι ένα ερέθισμα, παρόλο που η πεποίθηση μπορεί να είναι ερέθισμα για ανάλυση. Αλλά ο άνθρωπος παίρνει κάτι σαν δεδομένο που μπορεί να μην είναι δεδομένο.

«Ότι δεν με αγαπάει ο άλλος, ότι θέλει να με καταπιέζει, ότι θέλει να με ελέγξει, ότι θέλει να με υποβιβάζει, ότι θέλει να μου κάνει κακό», για μένα είναι σπάνιες πραγματικότητες. Συνήθως οι άνθρωποι δεν ασχολούνται τόσο με τους άλλους. Μπορεί να είναι πραγματικότητα, δε λέω ότι δεν είναι καμία φορά, αλλά θα έλεγα ότι 80% από τις φορές που κάποιος πιστεύει αυτό, είναι μία ερμηνεία κι όχι μια πραγματικότητα.

Ο άλλος προσπαθεί να κάνει τη δουλειά του, να ζήσει τη ζωή του κι εμείς ερμηνεύουμε τις πράξεις του σαν ότι δε μας αγαπάει, δε μας σέβεται, θέλει να μας καταπιέζει, θέλει να μας κάνει κακό σαν εμείς να είμαστε το κέντρο του σύμπαντος κι ο άλλος δεν έχει τίποτα άλλο να κάνει παρά να σκέφτεται πως θα βλάψει εμάς.

Παίρνουμε προσωπικά και ερμηνεύουμε τις πράξεις του άλλου βάση των πεποιθήσεων και βιωμάτων μας.

Μετά πάμε στο συναίσθημα, το τρίτο σκαλοπάτι. Τώρα στα συναισθήματα υπάρχει το κύριο συναίσθημα, υπάρχουν τα άλλα συναισθήματα επίσης που μας ενδιαφέρουν, γιατί, όπως το κλασσικό παράδειγμα αν ο άλλος μιλάει για θυμό, εντάξει, ενδιαφερόμαστε για το θυμό, αλλά επίσης ενδιαφερόμαστε για τα άλλα συναισθήματα που δημιουργούν το θυμό, το φόβο, τον πόνο, την αδικία και καμία φορά ακόμα η ενοχή μπορεί να οδηγήσει σε θυμό. Και μετά ένα μέσα σκαλοπάτι εκεί, δεύτερο σκέλος συναισθήματα ώστε έτσι το αρχικό συναίσθημα γίνεται ερέθισμα, όπως βλέπετε εκεί, για να έχω ένα δεύτερο συναίσθημα για το γεγονός ότι είχα το πρώτο.

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, η δική μας η ευθύνη είναι να αποφασίσουμε μαζί με τον άνθρωπο ποιο συναίσθημα θα αναλύσουμε, που θέλει να ξεκινήσει. Θέλει να ξεκινήσει με το φόβο ή με τον θυμό ή με την ενοχή που έχει το θυμό. Φοβάται, ο φόβος του παράγει θυμό και θα νιώθει ένοχος ότι θυμώνει, ποιο θα διαλέξουμε; Θα τα παρουσιάσουμε στον άνθρωπο και να αποφασίσει ο ίδιος.

Είτε να δουλέψουμε με το θυμό, είτε να δουλέψουμε με το φόβο που δημιουργεί το θυμό. Τότε πρέπει να μπορούμε να δούμε αυτά τα τρία, τις τρεις όψεις των συναισθημάτων.

Μετά προχωράμε στις πεποιθήσεις κι έχουμε τις κύριες πεποιθήσεις και μετά έχουμε άλλες πεποιθήσεις που μπορεί να αφορούν τα άλλα συναισθήματα και μετά έχουμε και το δεύτερο σκέλος πεποιθήσεων που είναι οι πεποιθήσεις που δημιουργούν το δεύτερο σκέλος των συναισθημάτων. Άρα, αν θυμώνω είμαι κακός άνθρωπος-τότε είναι δεύτερο σκέλος πεποίθησης. Έχω μία πεποίθηση που μου δημιουργεί το φόβο, άλλη πεποίθηση που δημιουργεί το θυμό και άλλη πεποίθηση που μου δημιουργεί ενοχή επειδή έχω το θυμό.

Όσο πιο πολύ φέρνουμε όλο αυτό το μηχανισμό στην επιφάνεια, στο φως της επίγνωσης, βοηθάμε τον άνθρωπο να απελευθερωθεί. Κάποτε, η ψυχολογία και η ψυχιατρική ήταν μόνο αυτό, να φέρνουμε στο φως αυτούς τους μηχανισμούς. Τώρα έχουμε και άλλες τεχνικές. Έχουμε EFT, EMDR, EFT, SEDONA, Ακούγοντας την Καρδιά, πολλές τεχνικές που μπορούν να λειτουργήσουν ίσως και να παρακάμπτουν σε κάποιο βαθμό όλη αυτή την ανάλυση, αλλά δεν την παρακάμπτουν εντελώς. Χρειάζεται οπωσδήποτε να αποκτήσουμε κάποια διαύγεια.

Από τις πεποιθήσεις πάμε ακόμα βαθύτερα στις ριζικές πεποιθήσεις. Τι πιστεύω που με κάνει να πιστεύω ότι κινδυνεύω και τι πιστεύω που με κάνει να πιστεύω που με κάνει να πιστεύω ότι κινδυνεύω. Δηλαδή πάω πίσω πίσω πίσω και βέβαια κάποια στιγμή θα φτάσουμε στη μία και μοναδική πεποίθηση ότι είμαι αυτό το σώμα. Όλα καταλήγουν εκεί, ή ότι είμαι αυτή η προσωπικότητα. Άρα, κινδυνεύω σαν σώμα και προσωπικότητα. Ψάχνουμε για ριζικές πεποιθήσεις και ψάχνουμε για άλλες ριζικές πεποιθήσεις για τα άλλα συναισθήματα.

Μετά μπορούμε να προχωρήσουμε να βρούμε τις εμπειρίες, που είναι οι αιτίες των ριζικών πεποιθήσεων που είναι η αιτία των βασικών πεποιθήσεων που είναι η αιτία των συναισθημάτων. Τότε μπορούμε να ψάξουμε να βρούμε ποια βιώματα υπάρχουν που έχουν δημιουργήσει αυτές τις πεποιθήσεις.

Βρίσκοντας τις εμπειρίες κι έχοντας βρει τις πεποιθήσεις φτάνουμε σε κάποιο σημείο στην εργασία μας με τον άνθρωπο, (που μπορεί να μην είναι η πρώτη συνάντηση, η πρώτη φορά που βρισκόμαστε, μπορεί να είναι η δέκατη φορά που βρισκόμαστε) που κάνουμε μία περίληψη και φτάνουμε σε κάποιο συμπέρασμα. Μέχρι τότε μπορούμε να αφήσουμε τον άνθρωπο κάθε φορά με μία ή περισσότερες ερωτήσεις, τι να σκεφτεί για την επόμενη φορά. Δεν θέλουμε ακόμα να φτάσουμε σε κάποιο συμπέρασμα.

Μετά από το 9 πάμε στο 10 αποφάσεις (στο πίνακα) και αν θέλει να κάνει μια αλλαγή ο άνθρωπος, κι αν ναι ή τι, δηλαδή τι θέλει ο άλλος να κάνει, έχοντας συζητήσει όλα αυτά, έχοντας δει ποιες είναι οι πεποιθήσεις, ποιες είναι οι εμπειρίες, ποια είναι τα συναισθήματα, θέλει κάτι να αλλάξει από όλα αυτά; Πάντα αυτό είναι απόφαση του ιδίου.

Μέσα σε αυτές τις αποφάσεις υπάρχει και το ερώτημα, τι είναι το μάθημά μου (που δεν είναι κάτι που είναι πάντα αποδεκτό στις σκεπτομορφές του καθενός). Δεν πιστεύει ο κάθε ένας ότι βρισκόμαστε σε μια εξέλιξη και το καθετί είναι μάθημα. Σε τέτοια περίπτωση πρέπει με άλλο τρόπο να το εκφράσουμε, θα το συζητήσουμε αυτό σε λίγο.

Καταλήγει ο άνθρωπος στο «12» πεποιθήσεις που θέλω να αλλάξω και γιατί θέλω να τις αλλάξω και μετά «13» εφαρμογή, πράξεις, κινήσεις που θα εφαρμόζει. Τι θα κάνει, ίσως θετική προβολή, ίσως γραπτές επιβεβαιώσεις, ίσως κάποιες πράξεις εξωτερικές, EFT, τι θα κάνει ο άνθρωπος για να απελευθερωθεί, να νιώθει καλύτερα.

Το «14» είναι η αναθεώρηση και αναφορά που γίνεται στην επόμενη συνάντηση, να ξανασυζητήσουμε με τον άνθρωπο, «πως πας με τις αποφάσεις σου; Με τις ενέργειες που αποφάσισες να κάνεις.» Συζητάμε μαζί του οποιαδήποτε εμπόδια που μπορεί να υπήρξαν στην εφαρμογή των αποφάσεων αυτών και τι θα κάνει για αυτά και πως θα προχωρήσει πιο μεθοδικά.

Ας συζητήσουμε κάθε μέρος ξεχωριστά.

Την προηγούμενη φορά είχαμε συζητήσει και είχατε κάνει άσκηση επάνω σε ερωτήσεις για το συναίσθημα,

και κάνετε μια σειρά από τυποποιημένες ερωτήσεις που θα δώσουμε στον άλλον και μάθετε πολλά πράγματα για τα συναισθήματα που έχει ο άλλος.

Το επόμενο βήμα θα είναι να εξετάσουμε τις πεποιθήσεις. Τώρα, η κύρια ερώτηση είναι, η πιο απλή και λογική, «τι πιστεύεις πως σε κάνει να νιώθεις αυτό;». Και η δεύτερη είναι, «τι σε κάνει να πιστεύεις αυτό που σε κάνει να νιώθεις αυτό;» Και τι πιστεύεις, που σε κάνει να πιστεύεις ότι αυτή είναι η αλήθεια. Ουσιαστικά ψάχνουμε για τον κίνδυνο, «τι κινδυνεύει εδώ, τι πιστεύεις ότι δημιουργεί αυτό το συναίσθημα;»

Στην περίπτωση που υπάρχουν διάφορα συναισθήματα, θα χρειαστεί να αποφασίσουμε ποιο συναίσθημα αναλύουμε και άρα ποιες συγκεκριμένες πεποιθήσεις ψάχνουμε.

«Τι πιστεύεις για αυτό που συμβαίνει εδώ, που σε κάνει να νιώθεις αυτό το ειδικό συναίσθημα

Αυτό μπορούμε να το πούμε για το κάθε συναίσθημα. «Τι πιστεύεις ότι σε κάνει να νιώθεις αδικία, φόβο ή ενοχή ή θυμό ή οτιδήποτε;» Και τι πιστεύεις που σε κάνει να πιστεύεις αυτό; Συνεχίζουμε την πορεία ψάχνοντας για όλο και πιο ριζικές πεποιθήσεις.

«Και αν αυτό που πραγματικά θέλεις δεν γίνεται, τι σημαίνει αυτό και τι θα γίνει;» Δηλαδή σε κάθε περίπτωση δε θέλουμε κάτι να γίνει και θέλουμε κάτι άλλο να μη γίνει. Ότι δε θέλω κάποιος να αρρωστήσει ή να πεθάνει είναι ότι θέλω να έχει υγεία και να ζήσει.

Σε κάθε περίπτωση υπάρχει κάτι που εμείς έχουμε προγραμματιστεί ότι πρέπει να γίνει για να είμαστε εμείς ασφαλείς, για να αξίζουμε, να είμαστε καλά. Τι είναι αυτό που χρειάζεται;

Τώρα σχετικά με το ερώτημα, επειδή έχουμε κάποιες φράσεις στα ελληνικά σαν «και τι θα γίνει; Και τι θα πάθεις;» Μπορεί να ερωτηθεί με ένα τρόπο που με κάποιο τρόπο πληγώνει τον άλλο ή που βοηθάει τον άλλο. Ενώ όταν το λέμε στα αγγλικά –«and what will happen if this happens”, δεν έχει την ίδια χροιά – «και τι θα πάθεις αν γίνεται αυτό;» Πρέπει οπωσδήποτε ο τόνος της φωνής μας να είναι ότι εμείς καταλαβαίνουμε ότι ναι, κάτι μπορεί να συμβεί που είναι άσχημο. Δεν λέμε ότι δεν θα πάθεις κάτι.

Και πρέπει να βρούμε μία σωστή ορολογία και μία σωστή φωνή, που δεν μεταφέρουμε στον άλλο ότι εμείς νομίζουμε ότι είναι ασήμαντο το πρόβλημά του. Αυτό θα πρέπει να το προσέξεις ειδικά με τη λέξη «τι θα πάθεις», «τι θα γίνει».

Καλύτερα είναι «τι θα συμβεί», «τι είναι αυτό που φοβάσαι ότι θα συμβεί», «τι είναι αυτό που για σένα θα είναι οδυνηρό ή απαράδεκτο», «τι κίνδυνο μπορεί να βλέπεις σε αυτό». Χρειάζεται να προσέξουμε και τον τόνο της φωνής αλλά και ότι ερωτήσεις έχετε σημειώστε για το τέλος. «Τι θα γίνει», «Τι θα χάσεις», «τι κινδυνεύει αν αυτό που θέλεις δεν γίνει»; Είναι ερωτήσεις που μπορούμε να ρωτήσουμε. Είναι σημαντικό όμως, ο τόνος της φωνής μας να είναι σωστή. «Κι αν αυτό που θέλεις δεν γίνει, τι σημαίνει αυτό για σένα, για τους άλλους και για την ίδια τη ζωή»; Δηλαδή, «τι κίνδυνος υπάρχει για σένα ή για τους άλλους»; «ποιος είναι ο πιθανός κίνδυνος εδώ»; «τι φοβάσαι σε αυτή την κατάσταση»; «τι είναι το χειρότερο που μπορεί να γίνει εδώ»;

Τώρα, μία πιθανή αντιμετώπιση του φόβου είναι να απομυθοποιήσουμε το χειρότερο.

Να σκεφτώ, «το χειρότερο τι είναι;» «Μπορώ να αντιμετωπίζω αυτό το χειρότερο;» Αν μπορώ να δεχτώ ότι έχω τη δύναμη να αντιμετωπίζω τη χειρότερη πιθανή εξέλιξη, φυσικά σε σχέση με κάτι που με φοβίζει, το απομυθοποιώ. Χάνει όλη τη δύναμη. Αλλά πρέπει να συγκεκριμενοποιήσω, γιατί πολλές φορές ο φόβος ανθίζει αόριστα, σε μια κατάσταση που δεν ορίζω συγκεκριμένα τι φοβάμαι. Από τη στιγμή που αρχίζει να συγκεκριμενοποιείται ακριβώς τι φοβάμαι και λέω «εντάξει, αυτό θα είναι δυσάρεστο, αλλά μάλλον μπορώ να το αντέξω, μάλλον θα συνεχίσει η ζωή μου». Όσο το αφήνω και το φοβάμαι, και τώρα κάποιοι λένε «φοβάμαι επειδή μπορεί να πεθάνω» και σε ρωτάω «τι συγκεκριμένο για το θάνατο φοβάσαι»; «Φοβάσαι τη διαδικασία, φοβάσαι τον πόνο, φοβάσαι τι θα βρεις μετά»; Δεν δέχομαι ότι πρέπει να φοβόμαστε το θάνατο. Πρέπει να ξέρω «τι ακριβώς φοβάσαι, ότι θα τιμωρηθείς, φοβάσαι ότι δεν θα υπάρχεις, τι σκέφτεσαι συγκεκριμένα για το θάνατο;» Όταν αρχίσουμε να σκεφτόμαστε τα πράγματα σε κάποιο βάθος, αρχίζει μια απομυθοποίηση των προβλημάτων.

«Τι είναι το χειρότερο που μπορεί να γίνει εδώ;»

«Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι αυτό μπορεί να γίνει κι ότι αν γίνει θα είναι τόσο τρομερό;»

Δηλαδή εδώ είναι οι δυο όψεις του κάθε φόβου.

1ον) Για να φοβάμαι κάτι, χρειάζεται να υπάρχουν δύο προϋποθέσεις. Πρέπει να πιστέψω ότι υπάρχει πιθανότητα να γίνει και μάλλον για να το φοβάμαι, πρέπει να πιστέψω ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να γίνει και συνήθως η στατιστική που έχω στο μυαλό μου δεν αρμόζει με τα στατιστικά της ζωής. Δηλαδή φοβάμαι κάτι που είναι μάλλον απίθανο να γίνει, μπορεί-μέσα σε ένα κβαντικό κόσμο τα πάντα μπορούν να συμβούν- αλλά είναι μάλλον απίθανο αυτό που φοβάμαι ότι θα γίνει.

Τότε τι με κάνει να πιστέψω ότι θα γίνει αυτό;

2ον) Πρέπει να πιστέψω ότι δεν θα το αντέξω. Ότι δεν θα έχω τη δύναμη να το αντιμετωπίζω και να το ξεπεράσω.

Αυτές είναι οι δύο βασικές προϋποθέσεις για να φοβάμαι κάτι. Αν δεν πιστεύω ότι θα γίνει δεν θα το σκεφτώ. Αν πιστεύω ότι μπορεί να γίνει αλλά μπορώ να το αντιμετωπίζω, πάλι δε θα το σκεφτώ. Τότε ο άνθρωπος έχει δύο επιλογές. Ή να καταλάβει ότι υπάρχει πολύ μικρή πιθανότητα να συμβεί, ή να καταλάβει ότι αν συμβεί, σαν ανθρώπινη ψυχή, σαν πνεύμα, θα το αντιμετωπίσει. Ότι δεν υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει.

Και βέβαια μια άλλη σκεπτομορφή που μας βοηθάει εδώ είναι ότι υπάρχει μια τάξη στο σύμπαν και μπορεί να πιστέψει ότι θα γίνει κάτι μόνο αν εξυπηρετεί την εξέλιξη και άρα θα είναι θετικό. Μπορεί να είναι δυσάρεστο, αλλά θα είναι θετικό, θα είναι αυτό που χρειάζομαι, άρα δεν το φοβάμαι.

Είναι τρεις κατευθύνσεις.

  1. Δε θα γίνει,
  2. αν γίνει θα είναι το καλύτερο που μπορεί να γίνει για την εξέλιξή μου
  3. και αν γίνει έχω την δύναμη να το αντιμετωπίσω.

Και καμιά φορά όταν ο φόβος των ανθρώπων είναι για τους άλλους, τότε χρειάζεται και αυτές τις τρεις πεποιθήσεις για τους άλλους.

 

Άλλες ερωτήσεις που μπορούμε να ρωτήσουμε για το θέμα των πεποιθήσεων

  1. «Ποιες ήταν οι πεποιθήσεις των γονιών σου για αυτό;» , (αν δεν μεγαλώσανε με τους γονείς, άλλους ανθρώπους που υπήρξαν στα παιδικά σου χρόνια).
  2. «Το πιστεύεις αυτό πάντα;» Τώρα αναφερόμαστε στις προηγούμενες πεποιθήσεις, δηλαδή «τι πιστεύεις ότι θα γίνει;», τι κίνδυνος;.
  3. «Πάντα πιστεύεις ότι δεν θα το αντέξεις;»
  4. «Πάντα πιστεύεις ότι μπορεί να συμβεί αυτό; Ή υπάρχουν φορές που δεν το πιστεύεις;».
  5. «Το πιστεύεις συνειδητά αυτό;» ή «το πιστεύεις σαν μια αντικειμενική αλήθεια;». (Αυτό, ότι η αξία μου μετριέται με τη γνώμη του άλλου, ότι θα’ ναι αφόρητο αν κάποιος μάθει αυτό το μυστικό για μένα.)
  6. «Είναι αντικειμενικό ότι πράγματι ο κόσμος θα τελειώσει αν κάποιος σε απορρίπτει ή αν δεν έχεις ξανά τον άντρα αυτό ή τη γυναίκα αυτή πάλι στη ζωή σου ή οτιδήποτε άλλο;» Δηλαδή πραγματικότητες που δημιουργούνται μέσα του βάση προγραμματισμού.
  7. «Τι είναι αυτό, που το υποσυνείδητο, το εσωτερικό παιδί σου, θα μπορούσε να πιστέψει για να σε κάνει να νιώθεις αυτά τα συναισθήματα;» Ίσως : «Συνειδητά δεν πιστεύεις ότι η αξία σου μετριέται με τη γνώμη των άλλων, αλλά τι λέει το εσωτερικό παιδί;»
  8. «Τι είναι αυτό που θέλεις να πιστεύεις ότι πρέπει να έχεις που οι άλλοι άνθρωποι ή η ιδιαίτερη κατάσταση σε εμποδίζει να το έχεις;»
  9. «Τι είναι αυτό που πιστεύεις ότι πρέπει να έχεις εδώ, δηλαδή η προσκόλληση. Ποια είναι η προσκόλληση αυτή τη στιγμή που έχεις και σε εμποδίζει η ζωή ή κάποιος άλλος άνθρωπος να έχεις;»
  10. «Τι χάνεις όταν γίνεται αυτό;» (Τι χάνουμε όταν δεν έχουμε μία προσκόλληση πχ αξία, ασφάλεια, απόρριψη, ελευθερία κλπ.)

Αν κάποιος απαντάει «χάνω την ηρεμία μου», αυτό είναι δευτερογενές.

Χάνω την ηρεμία μου επειδή πιστεύω ότι χάνω την αξία μου ή την ελευθερία μου ή την ασφάλειά μου. Δηλαδή προσέξτε αυτή την απάντηση. «Χάνω την ηρεμία μου» ή «χάνω την ευτυχία μου». Αυτά είναι αποτελέσματα των πεποιθήσεων. Θα το εξηγήσουμε και αυτό, η ευτυχία σου που χάνεις, επειδή χάνεις κάτι άλλο. Τι χάνεις πριν χάσεις την ηρεμία ή την ευτυχία σου, αυτό είναι δευτερογενές.

  1. «Είχες την παραδοχή και την αγάπη που χρειαζόσουν από τους γονείς σου;» «Οι γονείς σου είχαν εμπιστοσύνη στην ικανότητά σου να αντιμετωπίζεις τη ζωή;»

Τώρα, ερωτήσεις που μπορούμε να κάνουμε όταν δεν βρίσκει ο άνθρωπος συνειδητές πεποιθήσεις που δημιουργούν τα συναισθήματα ή τουλάχιστον όταν δεν είμαστε ικανοποιημένοι εμείς ότι έχει βρει τις πραγματικές πεποιθήσεις που εξηγούν την ύπαρξη των συναισθημάτων.

  1. «Φαίνεται ότι δεν μπορούμε να βρούμε μία πεποίθηση στο συνειδητό σου νου, που να δικαιολογεί αυτό που νιώθεις σε τέτοια κατάσταση. Πρέπει όμως να δεχτούμε το γεγονός ότι το συναίσθημα και η αντίστοιχη αντίδραση υπάρχουν. Όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά. Γι αυτό θα πρέπει να κοιτάξουμε στο υποσυνείδητο για την πεποίθηση».

Επιτρέποντας στον άνθρωπο να πει ότι το υποσυνείδητο πιστεύει κάτι, ή το εσωτερικό μου παιδί πιστεύει κάτι, τον απαλλάσσει από την υπερηφάνεια και τον εγωισμό και το ρόλο του δυνατού ή την άρνηση που έχει να βλέπει ότι έχει κάποιο πρόβλημα. «Δεν είμαι εγώ – και όντως δεν είμαι εγώ – είναι το υποσυνείδητο, είναι ένας προγραμματισμός. Κι έτσι δημιουργούμε στον άνθρωπο την ελευθερία να πει «ναι, μπορεί να υπάρχει το εσωτερικό παιδί στο υποσυνείδητο, αυτό το πράγμα δεν το πιστεύω εγώ, αλλά υπάρχει στο υποσυνείδητο».

  1. «Έχοντας αυτό υπόψη μας, τι φαντάζεσαι ότι θα μπορούσες να πιστεύεις υποσυνείδητα που σε κάνει να νιώθεις όπως νιώθεις;» Ή, «Σαν παιδί πως ένιωσες όταν βρισκόσουν σε μία παρόμοια κατάσταση;» Ή «Αν ήσουν παιδί τώρα και συνέβαινε αυτό, πως θα ένιωθες ; Τι πιστεύεις που θα σε έκανε να νιώθεις έτσι;»
  2. «Αν έβλεπες κάποιον να νιώθει έτσι σε αυτή την κατάσταση τι θα φανταζόσουν ότι πιστεύει
  3. «Αν είδες κάποιον να αντιδράει με αυτό το συναίσθημα σε αυτό το ερέθισμα και ήσουν απέξω, τι θα έλεγες ότι αυτός ο άνθρωπος πιστεύει για να αντιδράει με τον τρόπο αυτό, όταν συμβαίνει αυτό ;»

Έτσι επιτρέπουμε στον άνθρωπο να έχει περισσότερη αντικειμενικότητα, να εξωτερικεύει από τον εαυτό του τον μηχανισμό.

Τα περισσότερα δυσάρεστα συναισθήματα μας προέρχονται από υποσυνείδητες πεποιθήσεις ότι κινδυνεύουμε ή ότι χάνουμε την ασφάλειά μας ή την αξία μας ή την ελευθερία μας.

«Μήπως υποψιάζεσαι ότι κάποιο μέρος του υποσυνείδητου εαυτού σου μπορεί να έχει αυτούς τους φόβους ;» είναι και μια ερώτηση αυτή.

«Τι θα μπορούσε να πιστεύει ή να φοβάται το εσωτερικό σου παιδί εδώ ;» «Τι θα μπορούσε να πιστεύει ή να φοβάται εδώ ένα μικρό κομμάτι του εαυτού σου ; Ένα μικρό κομμάτι του εαυτού σου.»

Αυτές είναι οι ερωτήσεις που μπορούμε να ρωτήσουμε όταν βλέπουμε ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να δεχτεί, και συμβαίνει αυτό πάρα πολύ συχνά. Δεν μπορεί να δεχτεί ή δεν θέλει να δει ότι όντως έχει την πεποίθηση ότι κινδυνεύει η αξία του ή η ασφάλειά του ή η ελευθερία του σε μία περίπτωση ή και την απόρριψη σε κάποια περίπτωση.

Μετά, αφού βρίσκουμε τις πεποιθήσεις, τώρα θέλουμε να ψάξουμε για τα παιδικά βιώματα που μπορεί να έχουν συντελέσει στη δημιουργία των πεποιθήσεων αυτών. Είναι σημαντικό να θυμηθείτε ότι η λογική του παιδιού είναι παράλογη. Δηλαδή, παίρνει ευθύνη για τα πάντα. Πάντα για το παιδί μέσα του πρέπει να φταίει ο ίδιος. Αν ο γονιός δεν τον αγαπάει, δεν μπορεί να βγάλει άλλο συμπέρασμα από το ότι δεν αξίζω να με αγαπάνε. Έχω δει παιδιά που να παίρνουν ευθύνη για το διαζύγιο των γονιών, για το θάνατο των γονιών, για την αρρώστια των γονιών, για το θυμό των γονιών, για την εγκατάλειψη από τους γονείς και το συμπέρασμα είναι συνήθως, άρα δεν αξίζω, άρα δεν θα το έχω στη ζωή μου. Δεν το αξίζω τώρα, δεν το αξίζω στα 20, στα 30, στα 50, δεν το αξίζω γενικά. Και άρα, είναι σημαντικό για μας να βοηθήσουμε τον άνθρωπο, γιατί μπορεί ο άνθρωπος να λέει εντάξει, είχα αυτή την εμπειρία, αλλά τώρα που το βλέπω δεν του δίνω σημασία, αλλά αυτό μπορεί να μην είναι αυτό που έχει κωδικοποιηθεί μέσα στο υποσυνείδητο, ο τρόπος με τον οποίο βλέπουμε μια κατάσταση σήμερα.

Και το έχουμε δει αυτό ακόμα με τους συντονιστές τόσα χρόνια που δουλεύουμε, και 25 και 28 χρόνια, ότι καμιά φορά συνειδητοποιούμε το βάθος μερικών βιωμάτων μετά από 20 χρόνια εργασίας με τον εαυτό μας. Με όλο και περισσότερες τεχνικές και αναδρομές και EFT και ένα σωρό άλλα πράγματα. Δηλαδή είναι σαν να μην αντέχουμε να αντιμετωπίζουμε όλο το υποσυνείδητο σε μία όψη και οπωσδήποτε πρέπει να έρθουν σιγά σιγά αυτά τα πράγματα στην επιφάνεια, αλλιώς θα τρελαθούμε, δεν θα αντέξουμε το περιεχόμενο. Και αν γίνεται σταδιακά, στο μέτρο που μπορεί ο καθένας, γιατί πολλές φορές κάποιος από εμάς ή κάποιος με τον οποίο εργαζόμαστε μπορεί να πει, έχω ξεπεράσει αυτό γιατί δεν έχω καν έρθει σε επαφή με αυτό βιωματικά.

Αλλά δεν είναι δική μας δουλειά να πάρουμε ένα μαχαίρι και να κάνουμε μία εγχείρηση στον άλλον και να τον αναγκάζουμε να βλέπει τα πάντα. Εμείς δουλεύουμε με αυτό με το οποίο ο άνθρωπος με ήπιους τρόπους μπορεί να συνειδητοποιήσει. Υπάρχουν τεχνικές να παρακάμψουμε τις άμυνες αυτές, υπάρχουν οι αναδρομές, υπάρχει το rebirthing, υπάρχουν πιο ζόρικες τεχνικές και οι ουσίες που μπορεί ένας ψυχίατρος να δώσει σε κάποιον που θα φέρει όλα αυτά στην επιφάνεια, σαν το LSD που ήταν από τις ουσίες που κάποτε χρησιμοποιήσανε. Αλλά εγώ πιστεύω ότι αυτές οι δικλείδες ασφαλείας, υπάρχουν για την ασφάλειά μας και δεν πρέπει να βιάσουμε το υποσυνείδητο. Ασχολιόμαστε με αυτά που εμφανίζονται με τον τρόπο που δουλεύουμε. Κάποια στιγμή θα ανοίγονται και θα πάμε ακόμα βαθύτερα. Το λέω απλώς να μη παίρνουμε σαν δεδομένο ότι επειδή βλέπω ένα γεγονός του παρελθόντος και δεν μου λέει κάτι, ότι οπωσδήποτε το έχω ξεπεράσει.

Τώρα αν ένας άνθρωπος δεν μπορεί να θυμάται βιώματα, υπάρχουν κάποιες ασκήσεις που μπορούμε να του ζητήσουμε να κάνει.

1) Μπορούμε να ζητήσουμε να επιλέξει δύο ή τρία παιδικά βιώματα και να γράψει για αυτά. Να γράφει μία περιγραφή για το τι έγινε και για το πως ένιωσε σε αυτό το παιδικό βίωμα. Μπορεί να ζητήσετε την επόμενη φορά «θα ήθελα για αυτές τις δύο εμπειρίες να μου γράψεις μία περιγραφή τι ακριβώς έγινε, τι ένιωσες κι επίσης αν θέλεις να μου γράψεις τι θα ήθελες να πεις σε αυτούς τους ανθρώπους που ήταν σε αυτό το γεγονός».

2) Μια άλλη πιθανότητα είναι να ζητήσουμε από τον άνθρωπο να αρχίσει να γράφει την ιστορία των παιδικών χρόνων του και έτσι καθημερινά να ασχοληθεί ένα τέταρτο με το να γράφει κάτι άλλο που θυμάται. Όταν γίνεται αυτό ανοίγουμε ένα κανάλι προς το υποσυνείδητο και προκαλούμε μνήμες να αρχίσουν έρχονται πιο άφθονα. Αν ο καθένας εδώ γράφει ένα τέταρτο την ημέρα ότι μπορεί να θυμηθεί από τα παιδικά του χρόνια, θα δείτε πως κάθε μέρα θα αρχίσουν να έρχονται περισσότερα και περισσότερα.

Προσωπικά σε δύο εβδομάδες έγραψα 270 σελίδες από τις μνήμες μου μέχρι 30 χρόνων. Ήταν σαν ένας τρόπος απελευθέρωσης που δεν είχα προγραμματίσει, απλώς μια μέρα άρχισα να γράφω και μετά παρασύρθηκα και καθάρισα πολύ. Στην αρχή δεν θυμόμουν τίποτα, αλλά μετά άλλα και άλλα και άλλα ερχόντουσαν. Είναι κάτι που μπορούμε να ζητήσουμε.

  1. Επίσης, μπορούμε να ζητήσουμε από τον άνθρωπο να γράψει γράμματα. Τότε αν θεωρούμε ότι το βασικό του πρόβλημα είναι με κάποιο γονιό, μπορούμε να πούμε, για την επόμενη φορά θα ήθελα να γράψεις ένα γράμμα στη μητέρα σου ή στον πατέρα σου ή στον αδερφό σου ή στον θείο ή στη γιαγιά, όποιος ήταν, εκφράζοντας τις ανάγκες σου, τα συναισθήματά σου, τα γεγονότα που σε απασχολήσανε. Τα γράμματα αυτά συνήθως δεν τα δίνουμε, απλώς είναι για δική μας ανάλυση.
  2. Μετά ζητάμε από τον άνθρωπο να μας διαβάσει το γράμμα και σε τέτοιες περιπτώσεις συνήθως κάνουμε ψυχόγραμμα, κάτι που θα μάθετε αργότερα, όπου εμείς παίζουμε το ρόλο του ανθρώπου στον οποίο έχει γράψει το γράμμα και κάνουμε κάποια εργασία επάνω σε αυτό.

Τότε έχουμε, το να γράφει για τις εμπειρίες, το να γράφει την ιστορία και το να γράφει γράμμα.

Αυτοί είναι οι τρεις τρόποι που μπορεί ο άνθρωπος να αρχίζει να έρχεται σε επαφή με το παρελθόν και τις αιτίες των πεποιθήσεων που σήμερα τον κάνανε να έχει τις ευαισθησίες που έχει.

  1. Επίσης υπάρχουν οι αναδρομές, κάτι που θα μάθετε αργότερα, πως να κάνετε μια αναδρομή στα παιδικά χρόνια, σε κάποιον που φαίνεται να χρειάζεται μια αναδρομή.

Και κάποιες ερωτήσεις που θα μας βοηθήσει με το να βρούμε τα παιδικά βιώματα.

Ερωτήσεις που μπορεί να βοηθήσουν να θυμόμαστε βιώματα του παρελθόντος:

α) Μπορείς να θυμηθείς καταστάσεις στο παρελθόν που ένιωσες κάτι παρόμοιο με αυτό που νιώθεις τώρα ;

β) Μπορείς να θυμηθείς κάτι παρόμοιο με αυτό που έγινε στο παρελθόν; Άλλο το παρόμοιο συναίσθημα, άλλο το παρόμοιο γεγονός.

γ) Πως θα περίγραφες τη μητέρα σου.

δ) Πως θα περίγραφες τον πατέρα σου.

ε) Υπήρξε κάποιο άλλο άτομο που έπαιξε σημαντικό ρόλο στα παιδικά σου χρόνια; Πως θα τους περιγράψεις ;

στ) Περίγραψε τη σχέση σου με τη μητέρα σου.

ζ) Περίγραψε τη σχέση με τον πατέρα σου.

η) Περίγραψε τη σχέση σου με άλλα σημαντικά άτομα της παιδικής σου ηλικίας.

θ) Ποια ήταν η στάση του περιβάλλοντός σου απέναντι στην κατάσταση που συζητάμε σήμερα. Δηλαδή αν συζητάμε τις σχέσεις ή αν συζητάμε οικονομικά θέματα ή αν συζητάμε μια απόφαση που θέλουμε να κάνουμε στην ζωή μας, η οικογένειά μας τότε τι στάση είχε επάνω σε αυτό το θέμα που συζητάμε εμείς σήμερα. Μπορείς να βρεις κάτι εκεί ; Ποια ήταν η στάση της οικογένειας ;

Έχοντας προχωρήσει με τον άνθρωπο, βρίσκοντας τις βασικές πεποιθήσεις, τις ριζικές πεποιθήσεις, βρίσκοντας τα παιδικά βιώματα, αν υπάρχει κάτι άλλο που θέλει να αναλύσουμε σε σχέση με αυτό, είμαστε έτοιμοι να προχωρήσουμε σε κάποια συμπεράσματα και αποφάσεις με τον άνθρωπο.

Κάποιες ερωτήσεις για αυτό. Τώρα, μετά από όλα αυτά που συζητήσαμε, πάνω σε ποια συναισθήματα θέλεις να δουλέψεις περισσότερο; Πρέπει να έχουν έρθει στην επιφάνεια διάφορα συναισθήματα.

«Μπορείς να δεχτείς αυτό το κομμάτι του εαυτού σου που έχει αυτά τα συναισθήματα;»

Αν δεν τα δέχεται, τι σημαίνει αυτό ; Έχουμε κάποια δευτερογενή συναισθήματα. Αν λέει όχι, τότε ή νιώθει θυμό, ή νιώθει ντροπή ή νιώθει ενοχή και άρα υπάρχουν δευτερογενή συναισθήματα που μπορεί να χρειάζεται να δουλέψουμε πρώτα, γιατί υπάρχει η αρχή ότι δεν μπορώ να απελευθερωθώ από κάτι που δεν δέχομαι πρώτα. Χρειάζομαι να δέχομαι ότι υπάρχει (όπως ένα μέρος του εαυτού μου που είναι πολύ θυμωμένος). Και να μπορώ να αγαπήσω αυτό το κομμάτι και να το δεχτώ πριν μπορώ να απελευθερωθώ από αυτό.

«Μπορείς να δεχτείς αυτό το κομμάτι του εαυτού σου που έχει αυτά τα συναισθήματα;»

«Μπορείς να αγαπήσεις αυτό το κομμάτι του εαυτού σου που έχει αυτά τα συναισθήματα;»

«Κατά την γνώμη σου μετά από όλα αυτά που συζητήσαμε, ποιες είναι αυτές οι πεποιθήσεις που σου δημιουργούν αυτά τα συναισθήματα ;»

«Θέλεις να αλλάξεις καμιά από αυτές τις πεποιθήσεις που σου δημιουργούν αυτά τα συναισθήματα ;»

Το αφήνουμε στον άλλον. Έχει το δικαίωμα να πει, όχι δεν θέλω να αλλάξω πεποίθηση. Τώρα, πρέπει να προσέξουμε γιατί καμιά φορά οι άνθρωποι μπερδεύονται μεταξύ αρχών και πεποιθήσεις που δημιουργούν προβλήματα. Π.χ. λέει ο άνθρωπος : Δεν θέλω να αφήσω την πεποίθηση ότι οι άνθρωποι πρέπει να πούνε την αλήθεια. Κανένα πρόβλημα. Εμείς ρωτάμε, αν θέλεις να αλλάξεις την πεποίθηση που σε κάνει να νιώθεις κίνδυνο όταν ο άλλος σου λέει ψέματα, που έχει μια μεγάλη διαφορά.

Έχω κάθε δικαίωμα να θέλω να λέω την αλήθεια, να θέλω τους άλλους να λένε την αλήθεια αλλά αυτό δεν είναι η αιτία του προβλήματος μου. Η αιτία του προβλήματός μου είναι ο κίνδυνος που νιώθω όταν ο άλλος μου λέει ψέματα.

Τι κινδυνεύει εκεί; «Είμαι κορόιδο, το αξίζω το να μου λένε ψέματα ; Δεν είμαι ασφαλής επειδή δεν ξέρω τι μου γίνεται ; Δεν μπορώ να ελέγχω γιατί έχω χάσει τον έλεγχο γιατί δεν ξέρω ποια είναι η αλήθεια και ποιο είναι το ψέμα ;»

Ο καθένας έχει το δικαίωμα να έχει της αρχές του και να ζήσει με αυτές, αλλά είναι άλλο ο κίνδυνος που βιώνουμε όταν κάτι δεν είναι όπως το θέλουμε. Τότε να προσέξουμε ότι εντάξει να κρατήσεις την πεποίθηση ότι οι άνθρωποι πρέπει να πούνε την αλήθεια, αλλά εσύ υποφέρεις όταν ο άλλος δεν σου λέει την αλήθεια. Έχεις την επιλογή, για το υπόλοιπο της ζωής σου να δημιουργείς αυτή την εσωτερική κατάσταση, επειδή φοβάσαι όταν δε σου λένε την αλήθεια κι επειδή θυμώνεις όταν δεν σου λένε την αλήθεια και όλα αυτά τα αρνητικά συναισθήματα βαραίνουν το δικό σου νευρικό σύστημα και όχι το νευρικό σύστημα του άλλου που λέει ψέματα.

Δηλαδή, ας κρατήσεις την αρχή. Άλλο μία αρχή κι άλλο οι πεποιθήσεις που μου δημιουργούν το αίσθημα του κινδύνου. Πρέπει να μπορούμε να βοηθήσουμε τα άτομα αυτά. Αν λέει όχι, θέλω να μείνω με αυτό – εντάξει δικαίωμά του. Δικαίωμά του να μένει θυμωμένος, δικαίωμά του να έχει φόβο συνέχεια ότι θα του πούνε το ψέμα, είναι δικαίωμά του. Δεν είμαστε εμείς να επιβάλλουμε αλλαγές επάνω στον άλλο, το δεχόμαστε.

Υπάρχει κάτι που θέλεις να αλλάξεις ; «Ναι, θέλω τον άλλο να μη λέει ψέματα» – Καλή επιτυχία…

«Ποιες πεποιθήσεις θέλεις να αλλάξεις;» Τότε κάνουμε μια λίστα από πεποιθήσεις τις οποίες θέλεις να αλλάξεις»

«Πως θα ήθελες μελλοντικά να αντιδράς εσωτερικά και εξωτερικά σε τέτοιες καταστάσεις;» Δηλαδή, ζητάμε από τον άνθρωπο εδώ να αρχίζει να συγκεκριμενοποιήσει τι πραγματικά θέλει να κάνει.

Τώρα, πιο συγκεκριμένα, μερικές ερωτήσεις, που μπορούν να βοηθήσουν στο ποιες είναι οι αλλαγές που κάποιος θα μπορούσε να θέλει να κάνει.

«Αν η ζωή είναι ένα σχολείο και εσύ πρέπει να μάθεις μερικά μαθήματα, τι θέλει να σου μάθει η ζωή σε αυτή την περίπτωση ;»

Τώρα αυτό μπορεί να μην είναι κατάλληλο για κάποιον, οπότε το παρακάμπτουμε, δεν το λέμε.

«Ποια εσωτερική προετοιμασία μπορείς να κάνεις για να μάθεις πιο αποτελεσματικά αυτό το μάθημα ;»

“Τι μπορείς να κάνεις εξωτερικά για να ξεπεράσεις το πρόβλημα”, δηλαδή , αν οι πρώτες δύο ερωτήσεις δεν είναι κατάλληλες επειδή κάποιος δεν δέχεται την ιδέα να πει μάθημα το τρίτο μπορεί.

“Τι μπορείς να κάνεις εξωτερικά για να ξεπεράσεις το πρόβλημα”, δηλαδή υπάρχουν κάποιες ενέργειες που θέλεις να κάνεις; Θέλεις να μιλήσεις με κάποιον, θέλεις να απομακρυνθείς, θέλεις να παραιτηθείς από την δουλειά σου, τι θέλεις να κάνεις εξωτερικά, υπάρχουν ενέργειες που μπορείς να κάνεις εξωτερικά να λύσεις το πρόβλημα; Υπάρχει κάτι που μπορούν να κάνουν οι άλλοι να σε βοηθήσουν ; Μπορείς να εκφράζεις αυτή την επιθυμία σου για βοήθεια και στην εργασία τώρα σαν τους μιλήσεις;

«Σε σχέση με το πρόβλημα αυτό, τι θέλεις να πεις στους άλλους, τι θέλεις να ζητήσεις από τους άλλους. Μπορούμε να ζητήσουμε να το γράψει για την επόμενη φορά ή να μας κάνει ένα ψυχόγραμμα τώρα, να μας το πει, εγώ χρειάζομαι από εσάς αυτό κι αυτό και το άλλο. Εδώ κάνουμε ψυχόγραμμα του ζητάμε να γράψει μια επικοινωνία.

«Μπορώ να κάνω τίποτα εγώ να σε βοηθήσω ; εγώ ο συντονιστής »

«Αν είχες εμπιστοσύνη στον εαυτό σου θα ένιωθες το ίδιο;»

«Ποιες πεποιθήσεις ή αλήθειες θα μπορούσαν να σε βοηθήσουν να νιώθεις καλύτερα για να το ξεπεράσεις;»

«Ποιες είναι οι θετικές πεποιθήσεις που θέλεις να δυναμώσεις;»

«Ποιες λογικές σκέψεις θα μπορούσαν να σε βοηθήσουν να το δεις αυτό διαφορετικά;»

Υπάρχουν οι λογικές πεποιθήσεις και υπάρχουν οι πνευματικές πεποιθήσεις. Π.χ. Μια πνευματική πεποίθηση είναι ότι εγώ είμαι θεία ενέργεια και η αξία μου είναι δεδομένη. Αυτό χρειάζεται πίστη.

Μια λογική πεποίθηση είναι ότι η αξία μου δεν μπορεί να μετριέται με τη γνώμη του άλλου, επειδή ο κάθε ένας έχει μία διαφορετική γνώμη, άρα με ποιανού τη γνώμη αξίζω;

Αν είναι δέκα άτομα και έχουν δέκα διαφορετικές γνώμες, είναι λογικό ότι τότε ποια είναι η αξία μου;

Συνήθως η απάντηση είναι για τη χειρότερη γνώμη που υπάρχει. Να υπάρχουν 15 που με θαυμάζουν, ένας που δε με δέχεται, εγώ μετράω την αξία μου με αυτόν – δεν είναι λογικό. Είναι λογικό ότι η αξία μου δεν μετριέται με τη γνώμη του άλλου. Δεν μπορεί να μετρηθεί με αυτό τον τρόπο, επειδή ο κάθε ένας έχει μία γνώμη.

«Πως θα μπορούσες να δυναμώσεις τον εαυτό σου σε σχέση με αυτό το πρόβλημα και πως θα μπορούσες να αυξήσεις την αυτοπεποίθησή σου, πως θα μπορούσες να αυξήσεις τα συναισθήματα αξίας και αυτοπαραδοχής του εαυτού σου;»

«Πως θα μπορούσες σε αυτή την περίπτωση να μάθεις να είσαι ο εαυτός σου, δηλαδή, να είσαι πιο ειλικρινής και αληθινός.»

«Τι αλλαγή θα ήθελες να κάνεις στη ζωή σου, στις συνήθειές σου;»

«Τι είναι αυτό που θα ήθελες να πεις στους άλλους αλλά δεν τους έχεις πει ή σου είναι δύσκολο να τους πεις;»

Αν είχες ένα μαγικό ραβδί, ποια πραγματικότητα θα δημιουργούσες για τον εαυτό σου χωρίς περιορισμό και πως θα ήθελες να είσαι;»

«Αν δεν είχες καμία οικονομική, οικογενειακή, κοινωνική υποχρέωση τι θα έκανες με την ζωή σου;»

Τώρα, φτάνοντας μέχρι εδώ υπάρχουν μερικές πιθανότητες. Υπάρχει η πιθανότητα ο άνθρωπος να έχει βρει πάρα πολλές απαντήσεις και μπορεί να απαντάει σε αυτά και να έχει βοηθηθεί και να έχει βρει μερικές εσωτερικές απαντήσεις και να είναι έτοιμος να προχωρήσει. Υπάρχει όμως η περίπτωση που υπάρχουν κενά στην ανάλυση που έχουμε κάνει, ή το νιώθει ο άλλος ή το νιώθουμε εμείς. Σε τέτοια περίπτωση υπάρχουν κάποιες βασικές ερωτήσεις με τις οποίες μπορούμε να πείσουμε τον άνθρωπο. Μερικές από αυτές είναι :

Να παρατηρήσουμε τον εαυτό μας κρατώντας ένα ημερολόγιο και γράφοντας για τα συναισθήματα που έχουμε καθημερινά.

Να θυμηθούμε για γεγονότα του παρελθόντος που είναι παρόμοια με αυτά που βιώνουμε σήμερα, να γράφουμε ένα γράμμα στο άτομο του οποίου η συμπεριφορά μας ενοχλεί και να έχουμε στο νου μας μια ερώτηση που μπορεί να ερεθίζει το υποσυνείδητο να απαντήσει. Αυτή η ερώτηση μπορεί να γίνει πολλές φορές την ημέρα, αλλά κυρίως λίγο πριν κοιμηθούμε ή στην βαθιά χαλάρωση.

Μερικές από τις ερωτήσεις αυτές είναι :

  1. «Γιατί με ενοχλεί αυτό _______τόσο πολύ;» Τι είναι αυτό, τι συμβαίνει εδώ, θέλω να ξέρω.
  2. «Τι πιστεύω που με κάνει να νιώθω έτσι ; Ποια είναι η πεποίθηση ;»
  3. «Τι έχει συμβεί στο παρελθόν που με κάνει τόσο ευαίσθητο/η σε αυτό.»
  4. «Τι είναι το μάθημά μου εδώ ;»
  5. «Τι πραγματικά θέλω εγώ ;»
  6. «Γιατί είναι τόσο σημαντικό για μένα όταν οι άλλοι _____________;»
  7. «Γιατί είναι τόσο σημαντικό για μένα να πάρω αυτό που θέλω να πάρω σε αυτή την περίπτωση;»

 

Είναι ερωτήσεις που μπορείτε να θέσετε στον άνθρωπο και να τα σκεφθεί μέχρι την επόμενη φορά που θα βρεθείτε.

 

Comments are closed.