Απομαγνητοφώνηση του Σεμιναρίου Συντονιστών Μάθημα 2

Απομαγνητοφώνηση του Σεμιναρίου Συντονιστών Μάθημα 2

 

Πρώτα ας συζητήσουμε λίγο για το νου του ανθρώπου και πώς καλλιεργείται και πώς προγραμματίζεται και μετά θα προχωρήσουμε σε αυτές τις διευκρινήσεις που γίνονται σε αυτό το κεφάλαιο. Είναι ένα κεφάλαιο από το βιβλίο Ενεργειακή Ψυχολογία.

Είναι σημαντικό να καταλάβετε ότι στην Αρμονική Ζωή βλέπουμε τον άνθρωπο σαν ψυχή. Βλέπουμε μια αιώνια συνειδητότητα που έχει μέσα της όλες τις δυνάμεις που χρειάζεται για να αντιμετωπίζει τη ζωή, που έχει μέσα της όλες τις γνώσεις που χρειάζεται και εμείς είμαστε εδώ μόνο για να διευκολύνουμε την επαφή του ανθρώπου αυτού με την αλήθεια που υπάρχει μέσα του. Αν ο άνθρωπος είναι συγχυσμένος, αν είναι μπερδεμένος, αν έχει κατάθλιψη, οργή, πανικό, εμείς καταλαβαίνουμε ότι αυτό είναι απλώς η επιφάνεια. Είναι σημαντικό να το θυμηθούμε αυτό. Ότι πίσω από αυτό υπάρχει μια θεία ύπαρξη.
Όσο πιο πολύ μπορούμε να βλέπουμε τον άνθρωπο με τον τρόπο αυτό, τόσο πιο πολύ τον βοηθάμε να συντονιστεί με αυτό το κομμάτι του εαυτού του. Αν επιτρέπουμε στο νου μας να τον βλέπουμε σαν χαμένο, σαν ανίκανο, σαν προβληματικό, αν αρχίσουμε να βάζουμε ετικέτες, ότι είναι ψυχωτικός, ότι είναι νευρωτικός – υπάρχουν διάφορες ετικέτες που βάζουν οι ψυχίατροι, με αυτό θα συντονιστούμε και αυτό θα ενισχύσουμε στον άνθρωπο αυτό.

Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζουμε τα προβλήματα που υπάρχουν προσωρινά στο νου του ανθρώπου. Αυτή τη στιγμή ο νους σαν όργανο έχει μπερδευτεί, έχει κλονιστεί. Δεν το αγνοούμε αυτό και δεν απαιτούμε περισσότερα από αυτό που μπορεί να κάνει και θα υπάρχουν φορές που η μόνη λύση για τον άνθρωπο αυτό  θα είναι να πάρει φάρμακα. Υπάρχουν αυτές οι περιπτώσεις. Δεν μπορούμε εμείς να βοηθήσουμε όλους τους ανθρώπους και δεν είμαστε εδώ για να βοηθήσουμε σοβαρές ψυχικές διαταραχές. Είμαστε εδώ για να βοηθήσουμε ανθρώπους που θέλουν να βελτιώσουν την πραγματικότητά τους, που δεν έχουν βαριά ψυχικά προβλήματα, και αν έχουν, τους παραπέμπουμε στον ψυχίατρο. Όλα τα άλλα προβλήματα που έχει ο άνθρωπος, εμείς τα βλέπουμε σαν απλώς ένα προσωρινό εμπόδιο που υπάρχει. Είναι σαν να υπάρχει ένα φως και μπροστά από το φως αυτό υπάρχουν διάφορα φιλμάκια και αυτά τα φιλμάκια είναι οι προγραμματισμοί του. Οι προγραμματισμοί που τον κάνουν να μην αγαπάει τον εαυτό του, να νιώθει εχθρότητα με τους άλλους, να νιώθει φόβο και δεν είναι ο αληθινός εαυτός του. Πίσω από αυτό το φιλμάκι, τους διάφορους προγραμματισμούς υπάρχει ο αληθινός εαυτός του. Βέβαια για να μπορούμε να βλέπουμε κάποιον έτσι είναι προϋπόθεση να βλέπουμε τον εαυτό μας έτσι. Αν δεν βλέπουμε ότι και οι δικές μας σκέψεις, φόβοι και συναισθήματα είναι προγραμματισμοί, είναι το έξω μέρος του εαυτού μας και ο πραγματικός μας εαυτός είναι πίσω από όλα αυτά, τότε δύσκολα βλέπουμε και τον άλλο με τον ίδιο τρόπο.

Ο κάθε ένας από εμάς είναι οικουμενική συνειδητότητα. Όλοι οι άνθρωποι, ακόμα και τα ζώα, τα φυτά, τα πάντα, είναι μια εκδήλωση αυτής της οικουμενικής συνειδητότητας που πήρε περίπου 13 ως 14 δις χρόνια να εξελιχθούν στην κατάσταση που είμαστε σήμερα.  Έγινε πριν από τόσα χρόνια η μεγάλη έκρηξη. Αυτή η έκρηξη είναι η πρώτη εκδήλωση της συνειδητότητας μέσα από την ύλη. Πολύ πρόσφατα δημιουργήθηκαν τα πρώτα κύτταρα. Ακόμα πιο πρόσφατα δημιουργήθηκαν τα πρώτα ζώα και ο άνθρωπος.

Σε όλη αυτή την πορεία ισχύει ο νόμος του Δαρβίνου και αυτός είναι η επιβίωση του πιο ισχυρού, του όντος που έχει τη μεγαλύτερη ικανότητα να επιβιώσει. Στην αρχή αυτό εξαρτιόταν πάνω στη σωματική δύναμη, στο βάρος του όντος, στα δόντια του όντος, στα νύχια του όντος. Καθώς προχώρησε η εξέλιξη, η ικανότητα της επιβίωσης πιο πολύ έγινε από τον εγκέφαλο, από το νου και η ικανότητα του ανθρώπου να διαμορφώνει όπλα, να ενσωματώνεται σε κοινωνίες, να χτίζει σπίτια, να προστατεύει τον εαυτό του με αυτούς τους διάφορους τρόπους.

Τότε, στην αρχή όταν άρχισε να προγραμματίζεται ο νους ο κάθε ένας ήταν εχθρός. Δεν υπήρχαν κοινωνίες, εχθρός ήταν το ζώο, εχθρός ήταν οι άλλες φυλές και προγραμματιστήκαμε με διάφορους φόβους για τους άλλους. Για την ανάγκη για την επιβίωσή μας. Όταν εξασφαλίσαμε την επιβίωση, τότε δημιουργήθηκαν άλλες ανάγκες, ανάγκες επιβεβαίωσης. Δεν φτάνει μόνο να επιβιώνω και να έχω ασφάλεια, θέλω τώρα να ανήκω σε μια ομάδα ανθρώπων, να είμαι αποδεκτός – αυτό ήταν ιδιαίτερα σημαντικό τότε επειδή αν δεν ήσουν αποδεκτός δεν μπορούσες να επιβιώσεις, δεν υπήρχε ζωή εκτός ομάδας, θα πέθαινες. Δεν υπήρχε ηλεκτρικό φως, τρεχούμενο νερό, ούτε διάφορες μορφές προστασίας ή μαγαζιά για να αγοράζεις το φαγητό σου. Θα πέθαινες. Και γι’ αυτό σε μεγάλο βαθμό ο ανθρώπινος νους έχει ταυτίσει την αξία στα μάτια των άλλων με την αποδοχή από τους άλλους, και την αποδοχή από τους άλλους με την ασφάλεια. Και γι’ αυτό μας φοβίζει τόσο πολύ η απόρριψη. Γιατί αν με απορρίψουν θα με διώξουν και αν με διώξουν δεν υπάρχει επιβίωση.

Αυτό βέβαια δεν ισχύει πια. Δεν είναι μια πραγματικότητα σήμερα στην κοινωνία που ζούμε. Αλλά ακόμα λειτουργεί ένας μεγάλος φόβος απόρριψης. Και γι’ αυτό βλέπουμε ότι 90% από τα προβλήματά μας, τα αρνητικά μας συναισθήματα, βγαίνουν από την αμφιβολία για την αξία μας και από το φόβο για τη γνώμη των άλλων, και βέβαια από τις ανασφάλειες που έχουμε γύρω από την επιβίωση.

Αυτοί οι φόβοι και η ταύτιση με το σώμα, δηλαδή όταν η ψυχή ενσαρκώνεται χάνει την επίγνωση της αληθινής της φύσης, χάνει την επίγνωση της αιωνιότητας, χάνει την επίγνωση της ομορφιάς της, των δυνάμεων που υπάρχουν μέσα της και, όπως το λιοντάρι που μεγαλώνει με τα πρόβατα, προγραμματίζεται  να ταυτίζεται με ένα αδύναμο σώμα που κινδυνεύει από τα πάντα. Δηλαδή προγραμματιζόμαστε μέσα στο φόβο. Τη στιγμή που φοβάμαι για το σώμα αυτό και φοβάμαι για την αξία μου αυτό δημιουργεί το τρίτο βήμα στη δημιουργία του προβλήματος που είναι η προσκόλληση. Αρχίζω να προσκολλώμαι σε συγκεκριμένους ανθρώπους, σε συγκεκριμένους ρόλους, σε συγκεκριμένα αντικείμενα, θέσεις, καταστάσεις, για να μπορώ να νιώθω: α) ότι αξίζω, β) ότι είμαι ασφαλής και γ) ότι είμαι ελεύθερος.

Και δημιουργώ την ψευδαίσθηση μέσα στο νου μου ότι αξίζω και είμαι ασφαλής και ελεύθερος μόνο αν έχω αυτές τις συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Και έτσι δημιουργείται η προσκόλληση. Από κει και πέρα όλοι οι μηχανισμοί του νου είναι με ποιο τρόπο μπορώ εγώ να «προστατεύω» τις προσκολλήσεις μου. Όλα τα αρνητικά συναισθήματα του ανθρώπου τριγυρίζουν γύρω από αυτό το θέμα. «Πρέπει να έχω» αυτό στο οποίο είμαι προσκολλημένος. Γεννιούνται  πολλά  συναισθήματα γύρω από αυτό. Πρώτον, φοβάται ότι δεν θα τα καταφέρει, ότι ζει με συνεχή φόβο μήπως δεν θα το έχει πάντα, και δεν φτάνει να το έχει γιατί αν το αποκτήσει δεν αλλάζει τίποτα, απλώς ζει με το φόβο μήπως το χάσει. Υπάρχει ο φόβος να μην έχω, να μη φτάσω, να μη δημιουργήσω αυτό που θέλω ,να μην έχω έναν συγκεκριμένο σύντροφο, να μην έχω μια συγκεκριμένη συμπεριφορά από το σύντροφο, να μην έχω παιδί, να μην έχω συγκεκριμένη συμπεριφορά από το παιδί, ή να μην έχω για το παιδί αυτό που πιστεύω πως πρέπει να υπάρχει για να αξίζω και να είμαι ασφαλής, οτιδήποτε. Δηλαδή δημιουργεί μια σειρά από προσκολλήσεις. Όσο περισσότερες προσκολλήσεις έχει ένας άνθρωπος, τόσο περισσότερα αρνητικά συναισθήματα έχει μέσα στη ζωή του.

Μου θυμίζει μια ιστορία του Σάι Μπάμπα που καθόταν με ένα μαθητή και ο μαθητής είπε, θέλω ειρήνη, εγώ θέλω ειρήνη. Και ο Μπάμπα ζωγράφισε μέσα στην άμμο -I want peace- με ένα ξύλο. Και λέει, σβήνουμε το «I», σβήνουμε το «want» και έχουμε peace. Σβήνουμε το εγώ, σβήνουμε το θέλω και έχουμε γαλήνη. Δεν υπάρχει άλλη λύση. Ή θα έχουμε σούπερ αυτοπεποίθηση ότι μπορούμε να αποκτήσουμε τα πάντα, και θα είμαστε 100% σίγουροι πως ό,τι θέλουμε θα το έχουμε και για πάντα και τότε θα ηρεμήσουμε, ή θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι μπορούμε να είμαστε καλά ακόμα και όταν δεν το έχουμε. Και αυτό είναι όλο το κλειδί της εργασίας στην Αρμονική Ζωή. Είναι όλο το κλειδί της ψυχολογίας του Πατάντζαλι, όλο το κλειδί της ψυχολογίας της γιόγκα, της ψυχολογίας οποιουδήποτε πνευματικού δρόμου.

Και δεν είναι ένας δρόμος αυταπάρνησης. Απλώς κάνουμε την προσκόλληση προτίμηση. Δεν λέμε να μη θέλω αυτό και να μη θέλω το άλλο. Λέμε να μη ζω με την ψευδαίσθηση ότι πράγματι η αξία μου βρίσκεται σε αυτό, ή ότι η ασφάλειά μου βρίσκεται στο άλλο. Γιατί αυτό είναι μια ψευδαίσθηση.  Χάνω το ένα, χάνω το άλλο και συνεχίζω να αξίζω, συνεχίζω να είμαι ασφαλής.

Αν χρειάζεται να καταλάβετε ένα πράγμα σαν βάση της πνευματικής ψυχολογίας είναι αυτό: Να βρω τη συγκεκριμένη προσκόλληση που μου δημιουργεί το συγκεκριμένο συναίσθημα και να το αναβαθμίσω σε προτίμηση. Το θέλω, κάνω ό,τι μπορώ για να το έχω, αλλά δεν φοβάμαι ότι δεν θα αξίζω και δεν θα είμαι ασφαλής αν δεν το έχω. Αν ένα πράγμα καταλαβαίνετε, αυτό είναι: ότι σε κάθε περίπτωση, και για τον εαυτό μας και για τους άλλους, να δούμε ποια είναι η προσκόλληση, και ποια η πεποίθηση που δημιουργεί αυτή την προσκόλληση. Τι πιστεύω που το δημιουργεί αυτό. Και μετά βέβαια πίσω από αυτό, τι έχω βιώσει στο παρελθόν μου που μου έχει δημιουργήσει αυτή την πεποίθηση, τι παιδικά βιώματα δημιουργούν την πεποίθηση αυτή που δημιουργεί την προσκόλληση αυτή, που δημιουργεί αυτό το αρνητικό συναίσθημα. Είναι πάρα πολύ απλό σύστημα και είναι η βάση της κάθε πνευματικής ψυχολογίας.

Τώρα, τι συναισθήματα μπορεί να έχει κάποιος γύρω από αυτό; Πρώτον, είπαμε ότι θα νιώθει φόβο ή άγχος μήπως δεν το έχει και μήπως το χάσει. Δεύτερον, κατάθλιψη ή αδυναμία αν δεν καταφέρει να το έχει. Αν κάποιος προσπαθεί πολύ καιρό να δημιουργήσει κάτι στη ζωή του και δεν το καταφέρνει μπορεί να πάθει κατάθλιψη. Υπάρχουν και άλλες μορφές κατάθλιψης αλλά μια μορφή είναι ότι δεν κατάφερα να έχω αυτό που θέλω και νιώθω αδύναμος να το κάνω. Παραιτούμαι, δεν αξίζει πια η προσπάθεια, είναι μάταιη. Ή έχασα κάτι πολύ σημαντικό και δεν μπορώ να δεχτώ ότι το έχασα και δεν θέλω να δεχτώ ότι το έχασα.

Είχα μια κυρία που ήρθε σήμερα και που έχασε τον άντρα της πριν από 14 χρόνια και μου είπε ότι δεν έχω έρθει για 14 χρόνια γιατί κατάλαβα ότι αν έρθω σε εσάς θα ζητήσετε να αφήσω τον πόνο που νιώθω που έχασα τον άντρα μου και δεν θέλω να τον αφήσω. Σεβαστό και εμείς σαν συντονιστές πάντα θα το σεβαστούμε αυτό, ποτέ δεν θα πιέσουμε κάποιον να απελευθερωθεί από κάτι από το οποίο δεν θέλει να απελευθερωθεί. Βέβαια, θα ζήσει με τις συνέπειες της απόφασης αυτής, θα υποφέρει. Άρα θέλει να νιώθει τον πόνο αυτό, πιθανόν επειδή φαντάζεται ότι θα προδίδει τον άντρα της, ότι θα σημαίνει πως δεν τον αγαπάει, διάφοροι μηχανισμοί που υπάρχουν στον ανθρώπινο νου. Άλλο να θυμάμαι κάτι και άλλο κάθε μέρα να υποφέρω και να θέλω να υποφέρω. Μπαίνει μια κατάταξη εδώ επειδή δεν θέλω να δεχτώ κάτι που έχει γίνει. Θέλω να μείνω με το συναίσθημα αυτό.

Άλλο συναίσθημα: πίκρα και θυμός προς ανθρώπους που θεωρώ εμπόδια για να έχω αυτό που θέλω. Δηλαδή πότε νιώθω θυμό και πίκρα, ίσως και μίσος; Όταν θεωρώ ότι κάποιος άλλος ευθύνεται για το γεγονός ότι δεν είμαι καλά. Και γιατί δεν είμαι καλά; Γιατί δεν έχω αυτό που θέλω. Είναι πολύ απλά τα πράγματα γιατί όταν το δούμε από αυτή την οπτική γωνία εξηγούνται πολύ απλά τα συναισθήματα που έχει ένας άνθρωπος. Νιώθω αδικία όταν ο άλλος με εμποδίζει να έχω αυτό που θέλω, νιώθω πίκρα και θυμό, ίσως οργή, ίσως μίσος, επειδή θεωρώ ότι ο άνθρωπος αυτός είναι η αιτία της δυστυχίας μου.

Δεν θεωρούν ότι όλα συμβαίνουν για την εξέλιξή τους και ότι για κάποιο λόγο συμβαίνει αυτό και ότι περιέχει αυτό κάποιο μάθημα. Θεωρούν τον άλλο φταίχτη. Η ανάγκη να θεωρούμε τον άλλο φταίχτη είναι αυξημένη αν απαλλάσσοντας τον άλλο από το ρόλο αυτό θα νιώθω ότι εγώ φταίω. Άρα νιώθω αυξημένη ανάγκη να νιώθω τον άλλο σαν φταίχτη γιατί δεν αντέχω να νιώθω ότι φταίω εγώ και είναι μια πλάνη ότι φταίω εγώ και μια πλάνη ότι φταίει αυτός. Δεν φταίει κανένας. Όλα έγιναν όπως έπρεπε να γίνουν μέχρι εδώ. Μπορεί να γίνουν αλλιώς από εδώ και πέρα αλλά ό,τι έχει γίνει έγινε επειδή βάζοντας όλες τις πληροφορίες του καθενός  μέσα στο κομπιούτερ του σύμπαντος έβγαινε αυτό το αποτέλεσμα από το κομπιούτερ. Δεν θα μπορούσε να βγει άλλο αποτέλεσμα. Αν θέλω άλλο αποτέλεσμα αρχίζω να βάζω άλλα δεδομένα στο κομπιούτερ. Αρχίζω να νιώθω αλλιώς, να σκέφτομαι αλλιώς, να συμπεριφέρομαι αλλιώς, να λειτουργώ αλλιώς και θα έχω ένα άλλο αποτέλεσμα από το παγκόσμιο κομπιούτερ.

Νιώθουμε θετικά συναισθήματα προς ανθρώπους που συμπεριφέρονται με τρόπο που ικανοποιεί τις ανάγκες μας. Δεν έχουμε πραγματική αγάπη συνήθως. Έχουμε ίσως ένα 10% πραγματική αγάπη αλλά συνήθως αυτό που λέμε αγάπη είναι θετικά συναισθήματα προς ανθρώπους που λειτουργούν με τρόπο που αυξάνουν το αίσθημα της αξίας, της ασφάλειας και της ελευθερίας μας. Αν αυτά τα ίδια άτομα αρχίσουν να συμπεριφέρονται αλλιώς κάπως αλλιώς νιώθουμε προς τα ίδια άτομα. Μπορούμε να φτάσουμε στην πραγματική αγάπη αλλά για να φτάσουμε εκεί θα πρέπει  να απελευθερωθούμε από κάθε προσκόλληση και κάθε ανάγκη ώστε τα συναισθήματά μας προς τον άνθρωπο αυτό να μην έχουν καμία σχέση με το αν μας βοηθάει ή με το αν μας εμποδίζει να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας.  Όλο το θέμα είναι οι «ανάγκες» μας. Είμαστε ένα τσουβάλι από ανάγκες. Και όλες αυτές οι ανάγκες όταν είναι προσκολλήσεις και όχι προτιμήσεις, δημιουργούν όλα αυτά τα συναισθήματα.

Άλλο συναίσθημα: ζήλια και φθόνος προς ανθρώπους που έχουν αυτό  που θέλω να έχω, είτε λέγεται αυτό ένας άνθρωπος που θέλω να έχω, ή μια περιουσία που θέλω να έχω, ή μια αρετή που θέλω να έχω, ή μια άνεση που θέλω να έχω, ή ιδιότητα. Πάλι είναι αυτό που θέλω να έχω που είναι στη μέση, οι προσκολλήσεις μου που μου δημιουργούν το  αίσθημα της ζήλιας και μέσα στη ζήλια υπάρχει η ψευδαίσθηση ότι θα ήμουν καλύτερα αν είχα αυτό που έχει ο άλλος, ή θα ήμουν καλύτερα αν ήμουν σαν τον άλλο. Και μια άρνηση της πραγματικότητας ότι έχω ακριβώς αυτό που χρειάζομαι για την εξέλιξή μου και είμαι ακριβώς αυτό που πρέπει να είμαι αυτή τη στιγμή για την εξέλιξή μου. Δεν θα μπορούσα να είμαι κάτι άλλο από αυτό που είμαι για την εξέλιξή μου αυτή τη στιγμή. Σαν βήμα για να γίνω ο επόμενος εαυτός μου δεν θα ωφελούσε να είμαι σαν κάποιον άλλο. Πρέπει να είμαι αυτό που είμαι και μετά προχωρήσω να είμαι κάτι άλλο.

Αυτές οι προσκολλήσεις, αυτή η εξάρτησή μας πάνω σε αυτές τις προσκολλήσεις μας, γεννάει αμυντικούς μηχανισμούς, διάφορους ρόλους που παίζουμε στην προσπάθεια να προστατεύουμε αυτά που χρειαζόμαστε. Μπορεί να παίξουμε, όπως γνωρίζετε, τον τρομοκράτη, ή τον ανακριτή, ή το θύμα, ή τον απόμακρο, μπορεί να γινόμαστε πολύ δραστήριοι, μπορεί να μην κάνουμε τίποτα, να είμαστε τεμπέληδες, μπορεί να κάνουμε διάφορα πράγματα σαν τρόπο για να προστατέψουμε αυτό που θέλουμε. Υπάρχει όμως και το αντίθετο.  Μπορεί να έχουμε ψυχολογική αντιστροφή και να κάνουμε τα πάντα για να μη έχουμε αυτό που θέλουμε. Δηλαδή υπάρχουν δύο μηχανισμοί. Ο μηχανισμός προς το να αποκτούμε αυτό που θέλουμε – έγκριση, αγάπη, ευημερία, ό,τι είναι, και ο μηχανισμός της αντιστροφής που είναι να κάνω ακριβώς το αντίθετο. Να κάνω ό,τι μπορώ για να μη με αγαπάνε. Να κάνω ό,τι μπορώ να κάνω για να μην έχω μια αρμονική σχέση, να μην έχω οικονομική ευημερία, να κάνω αυτό-σαμποτάζ. Επειδή κάπου μέσα μου έχει δημιουργηθεί ένας φόβος για να έχω αυτό που θέλω, το θέλω αλλά και το φοβάμαι γιατί πιθανόν θα χάσω κάτι,  ή γιατί δεν το αξίζω. Γενικά η ψυχολογική αντιστροφή υπάρχει ή από την ψευδαίσθηση ότι δεν αξίζω το καλό και το όμορφο ή από την ψευδαίσθηση ότι κινδυνεύω αν έχω το καλό και το όμορφο. Ή κινδυνεύω επειδή αν τα πράγματα είναι όμορφα θα αντιστραφούν και θα γίνουν χάλια, ή επειδή θα χάσω την αξία μου, ή την ασφάλειά μου,  ή οποιοδήποτε άλλο φόβο που έχω.

Ας συζητήσουμε τις βασικές ανάγκες.

Η πρώτη βασική ανάγκη που χρειάζεται να ικανοποιήσει ένας άνθρωπος για να προχωρήσει στις επόμενες ανάγκες είναι η ασφάλεια. Αν δεν είναι κάποιος ασφαλής δεν έρχεται σε ένα σεμινάριο εκπαίδευσης συντονιστών, προσπαθεί να βρει στέγη, προσπαθεί να βρει φαγητό, θέρμανση, ρούχα, και μόνο αν έχει όλα αυτά θα πάει σε κάποιο σεμινάριο για ανώτερες ανάγκες.

Η δεύτερη βασική ανάγκη είναι η απόλαυση, η ευχαρίστηση των απολαύσεων, των αισθήσεων. Όταν κάποιος μας εμποδίζει να το έχουμε αυτό θα νιώθουμε αρνητικά συναισθήματα προς τον άνθρωπο αυτό.

Η Τρίτη βασική ανάγκη είναι η αποδοχή από τους άλλους. Να είμαστε αποδεκτοί. Και ο κάθε ένας έχει τη συγκεκριμένη ομάδα ή άτομα από τα οποία θέλει να είναι αποδεκτός. Μπορεί να είμαστε αποδεκτοί από πολλά άτομα και να είμαστε πολύ στενοχωρημένοι και θυμωμένοι και να έχουμε και κατάθλιψη επειδή δεν έχουμε την αποδοχή ενός συγκεκριμένου ανθρώπου, που συνήθως είναι κάποιος γονιός, σύντροφος ή παιδί, και κολλάμε εκεί. Κολλάμε σε ένα συγκεκριμένο άνθρωπο. Δεν είναι μόνο ότι θέλουμε αποδοχή αλλά θέλουμε επιλεγμένη αποδοχή από συγκεκριμένα άτομα. Μετά, δεν μας φτάνει η αποδοχή, θέλουμε να έχουμε μια ανώτερη θέση σε μια ομάδα. Δεν φτάνει που είμαστε μέλος σε μια ομάδα, αλλά λέμε να βάλουμε υποψηφιότητα. Να γίνουμε δήμαρχος, να είμαστε στο δημοτικό συμβούλιο, ή να είμαστε συντονιστές της Αρμονικής Ζωής. Να πάμε σε ένα επίπεδο περισσότερο και να μην είμαστε απλώς μέλη της ομάδας. Η ανάγκη να είμαστε κάτι περισσότερο.

Με αυτό έρχεται η ανάγκη για δύναμη και έλεγχο. Ο πειρασμός της δύναμης και του ελέγχου. Πολλές ψυχές, ακόμα και πνευματικοί άνθρωποι, παρασύρονται από την ανάγκη αυτή, δηλαδή την ανάγκη να γίνονται τα πράγματα γύρω μου όπως τα θέλω εγώ. Ή ο πειρασμός του να μπορώ να ελέγχω ανθρώπους ώστε να κάνουν αυτό που θέλω. Είναι ένας μεγάλος πειρασμός στον οποίο υποκύπτουν ακόμα και οι πνευματικοί δάσκαλοι, και οι περισσότερες εκκλησίες, και οι περισσότεροι άνθρωποι που βρίσκονται  σε μια τέτοια θέση. Και οι πολιτικοί οδηγοί.

Η επόμενη ανάγκη είναι η ανάγκη να αγαπάμε και να αγαπιόμαστε. Γιατί μέχρι εδώ είναι όλα παιχνίδια, είναι για να προστατεύω ανάγκες, να προστατεύω προσκολλήσεις. Κάποια στιγμή,  όταν τα ικανοποιώ αυτά λέω, δεν μου φτάνει αυτό, θέλω να έχω πραγματική αγάπη. Δηλαδή δεν μου φτάνει ο άλλος να κάνει αυτό που θέλω, γιατί συνήθως όταν κάνει αυτό που θέλω δεν με αγαπάει, με φοβάται. Δεν φτάνει να έχω όλη αυτή τη δύναμη, θέλω και εγώ να μπορώ να αγαπάω, θέλω να νιώθω πιο αγνός,  πιο ελεύθερος από αυτά τα κατώτερα συναισθήματα και τον εγωισμό μου. Και δημιουργείται αυτή η ανάγκη.

Επίσης υπάρχει η ανάγκη της δημιουργίας και της προσφοράς. Το να δημιουργήσω μέσα στη ζωή και να προσφέρω. Είναι μια ανάγκη. Αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι άνθρωποι όταν λένε ευχαριστώ που μας βοήθησες τόσο πολύ είναι ότι δεν το λογαριάζω καθόλου γιατί  είναι η ανάγκη μου, είναι σαν τροφή. Δηλαδή αν δεν το έκανα αυτό – και θα το δείτε και εσείς, αν δεν κάνετε κάτι που βοηθάει τον συνάνθρωπό σας είναι σαν να μην έχει νόημα η ζωή. Όπως η ζωή είχε νόημα κάποτε μέσα από τα χρήματα, μέσα από το επάγγελμα και μέσα από διάφορα άλλα πράγματα που μας ικανοποιούσαν. Κάποια στιγμή ξυπνάνε άλλες ανάγκες. Είναι βασική ανάγκη. Είναι εγωιστικό. Μπορεί να είναι και προσκόλληση. Υπάρχουν ανάγκες σε όλη την πορεία. Δεν είναι ότι ο άνθρωπος που προσφέρει έχει ανιδιοτέλεια, έχει ανάγκη να προσφέρει. Τώρα, μπορεί να προσφέρει συνέχεια με τη σκέψη τι θα πάρω πίσω, ή μπορεί να προσφέρει πιο αγνά, δηλαδή με το να μην περιμένει τίποτα πίσω και να μην τον απασχολεί καν το αποτέλεσμα της προσπάθειάς του, αλλά πάλι είναι μια ανάγκη. Δεν παύει να είναι μια ανάγκη.

Και μετά υπάρχει η ανάγκη να εξελιχθούμε πνευματικά, αυτό είναι μια εσωτερική πίεση που υπάρχει μέσα στον καθένα, η ανάγκη για βελτίωση, για εξαγνισμό, για μάθηση και για βελτίωση του εαυτού μας.

Και ολοκληρώνεται με την ανάγκη για ενότητα. Η ανάγκη να καταργηθεί πια η ψευδαίσθηση της ατομικής ύπαρξης και να βιώσω ενότητα με όλους και όλα που υπάρχουν γύρω μας.

Με ποιο τρόπο προσπαθούμε συνήθως να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας; Κυρίως μέσα από το να ελέγχουμε τους άλλους και τις συνθήκες γύρω μας. Αυτό έχουμε μάθει.  Ότι μπορώ να βρω ικανοποίηση και ευτυχία όταν καταφέρνω να δημιουργήσω την εξωτερική πραγματικότητα που αντιστοιχεί στις προσκολλήσεις μου. Και αυτό λέγεται «ευτυχία». Ευτυχία είναι όταν έχω αυτά που θέλω, δυστυχία είναι όταν δεν έχω αυτά που θέλω. Είναι πολύ απλό.

Τότε, για να δημιουργήσω ευτυχία έχω δύο επιλογές. Και εμείς όταν βοηθάμε ανθρώπους μέσα από τον συντονισμό, έχουμε δυο επιλογές κάθε φορά. Και ο ίδιος θα αποφασίσει, δηλαδή ή θα τον βοηθήσετε να γίνει ικανός να έχει αυτό που θέλει να έχει, άρα να είναι ευτυχισμένος και αυτό μπορεί να είναι το μάθημά του αυτή τη στιγμή, ή θα τον βοηθήσετε να απαλλαγεί από την ανάγκη και να είναι ευτυχισμένος ακόμα κι αν δεν το πραγματοποιήσει.

Δεν είναι πάντα ξεκάθαρο και αφήνουμε πάντα στον ίδιο να αποφασίσει τι βοήθεια θέλει. Καμιά φορά γίνονται και τα δυο συγχρόνως, δηλαδή να αναβαθμίσει την προσκόλληση σε προτίμηση καθώς συνεχίζει να προσπαθεί να αποκτήσει αυτό που θέλει – είτε αυτό είναι έξω από τον εαυτό του, είτε μέσα στον εαυτό του. Δηλαδή να δεχτεί τον εαυτό του μέχρι να μπορεί να αλλάξει κάποια όψη του χαρακτήρα του που θέλει να αλλάξει, ή να είναι καλά με κάποιον μέχρι να καταφέρει με κάποιο τρόπο επικοινωνίας να πάρει αυτό που χρειάζεται από τον άλλο, ή να νιώθει την αξία και την ασφάλειά του μέχρι κάποια στιγμή να φτάσει στο στόχο του, εξωτερικό στόχο δηλαδή, να δημιουργήσει αυτό που θέλει.

Μέσα σε αυτό υπάρχει η εξέλιξη των αναγκών, δηλαδή εμείς δεχόμαστε τον κάθε άνθρωπο εκεί που βρίσκεται με τις ανάγκες που έχει, αλλά συνειδητοποιούμε ότι αυτός είναι μια αιώνια ψυχή που βρίσκεται σε εξέλιξη και είναι φυσικό να εξελίσσονται οι ανάγκες του. Είναι ίδιο με την κυρία που ήρθε σήμερα, ήταν πολύ θλιμμένη επειδή τώρα μεγαλώνει ο γιός της, είναι 30 χρονών και δεν ξέρει τι να κάνει, έχει μεγάλη θλίψη επειδή δεν παίρνει την προσοχή που θέλει από τον γιο και προσπάθησα να της εξηγήσω ότι έχει έρθει η ώρα για μια αλλαγή, να βρει άλλο λόγο ύπαρξης, άλλη απασχόληση. Τέλειωσε ο ρόλος αυτός. Τέλειωσε η προσφορά που μπορεί να δώσει, εκτός αν της ζητιέται κάποια στιγμή η προσφορά. Δηλαδή χρειάζεται να εξελιχθούν οι ανάγκες της, να εξελιχθεί ο ρόλος της από το είμαι αποκλειστικά αυτό στο ότι είμαι πολλά πράγματα. Αντί να είμαι 100% μητέρα, τώρα είμαι 10% μητέρα και είμαι κοινωνικός λειτουργός, και είμαι μαθητής, και είμαι ζωγράφος και είμαι ένα σωρό άλλα πράγματα. Χρειάζεται να βοηθήσουμε τον καθένα να δει πού είναι η επόμενη ανάγκη που υπάρχει, να τον βοηθήσουμε να πατάει από μια ανάγκη στην άλλη.

Τι είναι αυτό που εγκλωβίζει τον άνθρωπο μέσα σε καταστάσεις όπου  δεν προχωράει; Είναι ένας φαύλος κύκλος που γίνεται μεταξύ της αντίληψης και της πεποίθησης. Δηλαδή τα προηγούμενα βιώματα έχουν δημιουργήσει προγραμματισμούς  μέσα στο νου μας, πεποιθήσεις μέσα στο νου μας. Αυτές οι πεποιθήσεις είναι φιλμάκια που φιλτράρουν ό,τι περνάει μέσα στο νου μας και γενικά χρωματίζουν ό,τι έρχεται από έξω με αυτό που ήδη πιστεύουμε. Γενικά, βλέπουμε αυτό που πιστεύουμε, δεν βλέπουμε αυτό που υπάρχει. Πιστεύω ότι υπάρχει απόρριψη, τη βλέπω και εκεί που δεν υπάρχει, πιστεύω ότι είμαι ένοχος βλέπω ότι είμαι ένοχος εκεί που δεν είμαι ένοχος, πιστεύω ότι κινδυνεύω, βλέπω τον κίνδυνο εκεί που δεν υπάρχει. Άρα, δεν βλέπω την πραγματικότητα. Υπάρχει μια αυτοτροφοδοτούμενη κατάσταση όπου συνέχεια δημιουργώ εντυπώσεις που αρμόζουν με αυτό που ήδη πιστεύω και επιβεβαιώνω στον εαυτό μου αυτά που ήδη πιστεύω. Και γίνομαι ικανός να βλέπω οτιδήποτε που δεν αρμόζει με αυτό που ήδη πιστεύω. Και έτσι μπαίνω σε ένα τέλμα, ένα φαύλο κύκλο. Ζω όλη τη ζωή μου, αν δεν έρθει ένα γερό γεγονός, μια αφορμή να με ξυπνήσει, να με σπρώξει, μένω με αυτό το σύστημα πεποιθήσεων μέχρι να πεθάνω. Και δεν αλλάζει πια τίποτα, εκτός και αν έρθει μια κρίση, κάποια γεγονότα που με αναγκάζουν να αναθεωρήσω αυτό που πιστεύω. Αλλά δεν φτάνει ότι αυτό το σύστημα πεποιθήσεων χρωματίζει ό,τι βλέπω και διαστρεβλώνει ότι βλέπω, αλλά κάνει και κάτι άλλο: με τον νόμο της συμπαθητικής δόνησης δημιουργεί κυριολεκτικά και την εξωτερική μου πραγματικότητα.

Αυτό το καταλαβαίνουμε τώρα όλο και περισσότερο με την κβαντική φυσική. Ότι έξω εκεί δεν υπάρχει τίποτα ξέχωρο από εμάς. Είναι ένα πεδίο ενέργειας, τίποτα άλλο. Υπάρχει ένα πεδίο ενέργειας που εμείς συρρικνώνουμε σε χρόνο και σε χώρο, και δεν σας μιλάω μεταφυσικά τώρα, σας μιλάω εντελώς επιστημονικά. Εμείς συρρικνώνουμε σε αυτή την πραγματικότητα της ξεχωριστής ύπαρξης και ο κάθε ένας δημιουργεί μια πραγματικότητα που αντιστοιχεί στα μαθήματα που θέλει να πάρει σε αυτό το στάδιο της εξέλιξής του. Και δεν είναι μόνο ότι ερμηνεύω τα πράγματα, αλλά τα δημιουργώ κιόλας. Τώρα, αυτό δεν πρέπει να προσθέσει στην ενοχή μας, ότι δημιουργώ αυτή την πραγματικότητα. Καλώς τη δημιουργώ. Και δεν δημιουργούμε το θάνατο των άλλων, ούτε την αρρώστια των άλλων. Δημιουργούμε τη δική μας πραγματικότητα. Αλλά καλώς τη δημιουργούμε, σωστά τη δημιουργούμε, γιατί αυτό είναι το πεδίο, το θέατρο, μέσα από το οποίο θα πάρουμε τα μαθήματά μας στο βήμα του να δημιουργήσουμε κάτι άλλο. Όλο στηρίζεται σε αυτό το σύστημα πεποιθήσεων που και φιλτράρει ό,τι βλέπουμε και δημιουργεί την εσωτερική μας πραγματικότητα ώστε να αντιστοιχεί σε αυτό που ήδη πιστεύουμε, που έχει δημιουργηθεί όταν ήμασταν μικρά παιδιά και είχαμε την παράλογη λογική του παιδιού. Θυμάστε; Ότι σαν παιδί νομίζω ότι φταίω για όλα, νομίζω ότι δεν αξίζω, νιώθω ότι είμαι αδύναμο, ό,τι μου λένε το παίρνω πάνω μου σαν να φταίω εγώ και συνεχίζω να διαμορφώνω μια πραγματικότητα γύρω από αυτό, και έλκω καταστάσεις που αντιστοιχούν σε αυτό. Μέχρι να μπω σε μια διαδικασία αυτογνωσίας ή σε μια απότομη φώτιση, μια απότομη αλλαγή αντίληψης, για κάποιο λόγο, και να αρχίσω να βγαίνω από αυτό.

Δική σας εργασία θα είναι να βοηθήσετε τον εαυτό σας πρώτα, και μετά να βοηθήσετε άλλους να εντοπίσουν τις συγκεκριμένες πεποιθήσεις σε κάθε στάδιο της εξέλιξης που δημιουργεί αυτές τις δυσάρεστες πραγματικότητες. Και έτσι πάντα ξεκινάμε με τον άνθρωπο, εκεί που δεν νιώθει καλά. Δεν νιώθει καλά επειδή κάποια πεποίθηση έχει έρθει η ώρα να αλλάξει, κάποια πεποίθηση δημιουργεί πόνο και ο πόνος είναι το ερέθισμα να κάνει κάτι. Θα υπάρξουν μερικοί άνθρωποι, με τους οποίους θα εργαστείτε, που δεν θα έρθουν επειδή έχουν πόνο. Θα έρθουν επειδή θέλουν να βελτιώσουν κάτι. Σε τέτοιες περιπτώσεις θα λειτουργήσουμε περισσότερο σαν προπονητές ζωής. Υπάρχουν δύο ρόλοι, υπάρχει ο ρόλος του συντονιστή που πιο πολύ ασχολείται με τι πρόβλημα θέλεις να συζητήσεις αυτή την εβδομάδα και ποια είναι η πεποίθηση και ποιο είναι το συναίσθημα και πώς μπορείς να απελευθερωθείς και δεύτερος ρόλος είναι ο ρόλος του προπονητή ζωής που είναι ποιος είναι ο στόχος σου. Δεν μιλάμε για προβλήματα, μιλάμε για στόχους. Μπορεί να θέλει να χάσει βάρος, μπορεί να θέλει να βελτιώσει την οικονομική του κατάσταση, μπορεί να θέλει να βρει σύντροφο, διάφορα πράγματα που θέλει να κάνει. Ίδια είναι η διαδικασία περίπου αλλά θα έχετε κάποια μαθήματα πάνω σε αυτό, και θα τον διευκολύνουμε όπως ένας προπονητής βοηθάει έναν αθλητή να φτάσει τους στόχους του. Εμείς θα βοηθήσουμε τον άνθρωπο αυτό να φτάσει τους στόχους του.

Τώρα, οι συναισθηματικοί μηχανισμοί. Ο κάθε ένας έχει ένα συναισθηματικό μηχανισμό γύρω από ένα συγκεκριμένο ερέθισμα ή θέμα που έχει μάθει και έχει προγραμματιστεί μέσα του. Και αυτό όπως είπαμε είναι ένας φαύλος κύκλος. Υπάρχουν δυο λόγοι ακόμα σήμερα που καταλαβαίνουμε γιατί είναι φαύλος κύκλος. Ο ένας είναι η χημεία, όπου έχει ανακαλυφθεί ότι κάθε φορά που ένας άνθρωπος έχει ένα συναίσθημα εκκρίνονται συγκεκριμένα πεπτίδια ή ορμόνες από τον υποθάλαμο που εκκρίνονται μέσα στα κύτταρα του οργανισμού και ότι αυτές οι ουσίες είναι όμοιες με την ηρωίνη. Δηλαδή οι υποδοχείς που υπάρχουν στα κύτταρα είναι ίδιοι και με τις υποδοχείς του φαγητού επίσης και άλλες ορμόνες. Άρα κάθε φορά που βομβαρδίζεται το κυκλοφοριακό μου σύστημα με τα πεπτίδια του φόβου, ή του θυμού, ή του πόνου, ή της αδικίας αυτό μπαίνει μέσα στο κύτταρο και κλειδώνει μέσα εκεί. Υπάρχουν από 1.000 ως 10.000 υποδοχείς σε κάθε κύτταρο. Αλλά κλειδώνει μέσα εκεί και αρχίζει να δημιουργείται μια εξάρτηση. Τα επόμενα κύτταρα που γεννιούνται από τα κύτταρα αυτά που έχουν δεχτεί αυτά τα πεπτίδια έχουν περισσότερους υποδοχείς για αυτά τα πεπτίδια και λιγότερους για το φαγητό και τις ορμόνες. Και αρχίζει να δημιουργείται μια κατάσταση εθισμού όπου χρειάζομαι όλο και πιο συχνά και τακτικά τα πεπτίδια του θυμού, τα πεπτίδια της αδικίας, της απόρριψης, του φόβου, της σύγκρουσης, και υποσυνείδητα αναζητώ να δημιουργώ καταστάσεις που ικανοποιούν την κυτταρική μου ανάγκη αυτή τη στιγμή, τη δόση μου αν θέλετε, των συναισθημάτων και έτσι θα δείτε ανθρώπους που επανειλημμένα θα δημιουργήσουν ενοχή μέσα τους, ή θα είναι συνέχεια θυμωμένοι ή πικραμένοι επειδή έχουν εθιστεί σε αυτή την κατάσταση. Ευτυχώς έχουν δει ότι όταν ένας άνθρωπος αρχίζει να αντιδράει αλλιώς, τα κύτταρα αρχίζουν να αντιστρέφονται και γίνεται μια θεραπεία της κατάστασης και απελευθερώνεται από την ανάγκη, όπως θα απελευθερωνόταν από την ανάγκη αν δεν έπαιρνε ηρωίνη για ένα μήνα, για δυο μήνες, για τρεις μήνες, θα αρχίσει το σώμα να αποτοξινώνεται.

Επίσης, έχουν δει ότι οι νευρώνες στον εγκέφαλο έχουν συνάψεις, χιλιάδες συνάψεις, που συνδέονται με τους άλλους νευρώνες. Κάθε φορά που επαναλαμβάνω μια συγκεκριμένη αντίληψη, ή σύστημα σκέψης ή πεποίθησης για το φαγητό, για ένα συγκεκριμένο άνθρωπο, για την κριτική, για το θυμό, για τα χρήματα, για όποια σημεία έχουν για μένα κάποια φόρτιση, αυτές οι συνάψεις δυναμώνουν, μεγαλώνουν και εδραιώνονται και άρα γίνονται οι διάδρομοι για πιο εύκολη κίνηση, αν θέλετε, των νευρωνικών μηνυμάτων. Είναι αυτό που ονομάζεται neural net/δίκτυο νευρώνων, που είναι αν θέλετε το αντίστοιχο υλικό του συστήματος πεποιθήσεων. Δηλαδή το σύστημα πεποιθήσεων που έχω για τη γάτα, για το σκύλο, για τους άντρες, για τις γυναίκες, για τον εαυτό μου και ένα σωρό άλλα πράγματα, έχει γίνει και μέσα μου ένα δίκτυο νευρώνων, που έχει δική του δύναμη και κάθε φορά που βλέπω αυτό κινητοποιείται αυτή η συγκεκριμένη διαδρομή νευρωνικών μηνυμάτων που ενισχύει αυτόν τον τρόπο σκέψης.

Έχουν δει κυριολεκτικά, όταν ένας άνθρωπος που αρχίζει με κάποια τεχνική να σκέφτεται αλλιώς και να αντιδρά αλλιώς προς ένα ερέθισμα, οι συνάψεις να αποσύρονται και να συρρικνώνονται. Αρχίζει αυτό να ατροφεί και δημιουργείται ένα νέο νευρωνικό δίκτυο για το συγκεκριμένο ερέθισμα.  Υπάρχει μια βιολογική αντιστοιχία σε αυτή την εργασία που κάνουμε. Βοηθώντας τον εαυτό μας και άλλους ανθρώπους να βλέπουμε τα ίδια ερεθίσματα διαφορετικά και αντιδρώντας μέσα μας συναισθηματικά με διαφορετικό τρόπο αλλάζει και η χημεία μας και αλλάζουν οι συνδέσεις που υπάρχουν στον εγκέφαλο για το συγκεκριμένο ερέθισμα.

Η βασική μας ανάλυση βοηθιέται με τα τετράγωνα και γι’ αυτό χρησιμοποιούμε τα τετράγωνα μέσα στην ανάλυση που κάνουμε.

(διάλογος – ερωτήσεις)

Οι παλιές αντιλήψεις και συναισθήματα γίνονται σαν σπόροι που υπάρχουν μέσα στο βαθύ υποσυνείδητο ή στο αιτιατό σώμα και γίνεται όλο και πιο δύσκολο να ξυπνήσουν. Δηλαδή χρειάζεται κάτι πιο έντονο για να ξυπνήσουν οι παλιές αντιδράσεις ή χρειάζεται να κουραστώ πάρα πολύ, να μην έχω προστατέψει το ενεργειακό μου πεδίο, να μην κάνω ασκήσεις, να μην τρώω σωστά, να μην ξεκουράζομαι αρκετά, να εξαντλούμαι σωματικά και συναισθηματικά, και σε τέτοιες περιπτώσεις πολλά από τα προηγούμενα μπορεί να ξεφυτρώσουν. Αλλά αν προστατεύω την ενέργειά μου σιγά-σιγά θα εξαφανιστούν αυτά από τη ζωή μου.

(διάλογος – ερωτήσεις)

Ο ρόλος του ενήλικα, του συναισθηματικά ώριμου ανθρώπου, που δέχεται τον εαυτό του, που νιώθει την αξία του, που νιώθει ασφαλής, που απελευθερώνεται από την ανάγκη να παίξει παιχνίδια, να ανταγωνίζεται τους άλλους, που επικοινωνεί ειλικρινά, έχει ξεκαθαρίσει μέσα του ότι αυτός είναι υπεύθυνος για τη δική του πραγματικότητα και ότι οι άλλοι είναι υπεύθυνοι για τη δική τους και που δεν παίζει παιχνίδια αλληλεξάρτησης, είναι γενικά ένας άνθρωπος με χαρούμενη διάθεση, ένας άνθρωπος ευχάριστος να είσαι κοντά του. Γενικά, αν είναι να το περιγράψω με τρεις λέξεις, αυτές είναι η απουσία παιχνιδιών. Και αυτή η απουσία παιχνιδιών γίνεται επειδή νιώθει αξία και ασφάλεια. Και νιώθει την ελευθερία να είναι ο εαυτός του, δεν χρειάζεται να είναι κάτι άλλο από αυτό που είναι, δεν προσπαθεί να είναι κάτι άλλο από αυτό που είναι επειδή φοβάται τη γνώμη των άλλων. Αυτά είναι τα κύρια στοιχεία ενός συναισθηματικά ώριμου ανθρώπου.

Ας συζητήσουμε τώρα λίγο τα τετράγωνα.

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι το ερέθισμα μπορεί να είναι πρώτον, κάτι που έχει γίνει έξω από τον άνθρωπο, κάποιο γεγονός, μια συμπεριφορά, μπορεί να είναι ένα προσωπικό γεγονός ή ένα γενικό γεγονός – ένας σεισμός, μια φωτιά, ή μπορεί να μην υπάρχει εξωτερικό ερέθισμα, μπορεί να είναι μόνο εσωτερικό, ο άνθρωπος σκέφτεται κάτι στο παρελθόν που είναι ανύπαρκτο αυτή τη στιγμή, ή σκέφτεται κάτι για το μέλλον που είναι άγνωστο αυτή τη στιγμή. Σκέφτεται τα γηρατειά και φοβάται. Δεν υπάρχει εξωτερικό ερέθισμα αυτή τη στιγμή, το ερέθισμα είναι στο νου.

Τρίτον, το ερέθισμα μπορεί να είναι ένα προηγούμενο συναίσθημα και αυτό είναι κάτι που θα συζητήσουμε πιο βαθιά, κάποια άλλη στιγμή. Λέγεται δευτερογενές συναίσθημα. Δηλαδή νιώθω θυμό που φοβάμαι, νιώθω ενοχή που θυμώνω. Σε τέτοια περίπτωση εσείς πρέπει να συγκρατήσετε στο νου σας όλη αυτή την ποικιλία συναισθημάτων που έχει ο άνθρωπος και να τον βοηθήσετε να δει ότι, υπάρχει ο φόβος και μετά ο θυμός που φοβάσαι και μετά υπάρχει η ενοχή που θυμώνεις επειδή φοβάσαι, και η αυτό απόρριψη που θυμώνεις που φοβάσαι ή οτιδήποτε άλλο, και να ρωτήσουμε τον ίδιο τον άνθρωπο με ποιο συναίσθημα θέλει να δουλέψει. Δεν αποφασίζουμε εμείς αν θα δουλέψει το φόβο, ή το θυμό που φοβάται, ή την ενοχή που φοβάται, ή οτιδήποτε άλλο. Αυτή είναι απόφαση πάντα του ίδιου του ανθρώπου. Γιατί το ερέθισμα μπορεί να είναι επίσης κάτι που νιώθει ο ίδιος ή που σκέφτεται ο ίδιος. Μπορεί οι ίδιες οι σκέψεις του να είναι το ερέθισμα, δηλαδή έχει αρνητικές σκέψεις και αρνητικά συναισθήματα για το γεγονός ότι έχει αρνητικές σκέψεις. Είναι πάρα πολύ σημαντικό να μάθετε να εντοπίζετε το ερέθισμα γιατί μπορεί να κάνετε ώρες ανάλυσης, αν δεν έχετε καταλάβει όμως το αληθινό ερέθισμα δεν θα φτάσετε πουθενά.

Ένα παράδειγμα είναι μια κυρία που ήταν στην ομάδα το πρωί και ήταν πολύ θυμωμένη που οι άνθρωποι δεν της επέστρεψαν τα χρήματα που είχαν δανειστεί από αυτήν. Το ερέθισμα μπορεί να είναι δεν έχω να ζήσω ή δεν είναι σωστό που δεν τα επιστρέφουν; Είναι δυο εντελώς διαφορετικά πράγματα. Πρέπει να το διευκρινίσει. Φοβάσαι ότι δεν θα έχεις φαγητό αύριο επειδή δεν σου επιστρέφουν τα χρήματα ή θυμώνεις επειδή δεν κάνουν αυτό που πρέπει να κάνουν; Καταλαβαίνετε τη διαφορά; Για να βοηθήσουμε τον άνθρωπο είναι πολύ σημαντικό να συγκεκριμενοποιήσει τι είναι αυτό που πραγματικά τον ενοχλεί σε κάθε περίπτωση.

Στην ανάλυση υπάρχει η σειρά της δημιουργίας του συναισθήματος και υπάρχει η σειρά της ανάλυσης του συναισθήματος. Αυτά τα δύο είναι διαφορετικά πράγματα. Η σειρά της δημιουργίας είναι ερέθισμα, πεποίθηση, συναίσθημα, αντίδραση, αλλά η σειρά της ανάλυσης ή θα ξεκινήσει με το ερέθισμα ή όταν σε μερικές περιπτώσεις δεν ξέρω ποιο είναι το ερέθισμα, ξεκινάει με το συναίσθημα. Συνήθως ξεκινάει με το ερέθισμα αλλά σε μερικές περιπτώσεις ο άνθρωπος λέει, δεν ξέρω γιατί, αλλά σήμερα νιώθω έτσι. Άρα ξεκινάμε με ένα συναίσθημα και επειδή δεν ξέρουμε το ερέθισμα  πρέπει να το ψάξουμε. Είναι μια διαφορετική σειρά, δεν πάω από το ερέθισμα στην πεποίθηση στην ανάλυση, παρόλο που αυτή είναι η σειρά της δημιουργίας. Πάω από το ερέθισμα στα συναισθήματα. Ποιο είναι το ερέθισμα σήμερα, ποια είναι τα συναισθήματα που έχεις; Εντοπίζοντας τα συναισθήματα τότε προχωράμε να προσπαθήσουμε να βρούμε τις πεποιθήσεις που δημιουργούν αυτά τα συναισθήματα, αυτή είναι η σειρά της ανάλυσης.

Όσον αφορά τις πεποιθήσεις: οι βασικές ερωτήσεις μας έχουν σχέση με το τι κινδυνεύει εδώ. Αυτό θέλουμε να ξέρουμε. Ό,τι και να πει ο άνθρωπος, αν πει αυτός είναι δολοφόνος και ζει δίπλα μου, στον κάτω όροφο. Τι κινδυνεύει εδώ; Ο άντρας μου με άφησε για μια νεότερη γυναίκα. Τι κινδυνεύει εδώ; Δεν παίρνουμε τίποτα σαν δεδομένο.

Τι συνήθως κινδυνεύει; Δεν κινδυνεύει ποτέ τίποτα, αλλά τι πιστεύουμε εμείς; Ποιοι είναι οι προγραμματισμοί μας; Κινδυνεύει η αξία μου, κινδυνεύει η ασφάλειά μου, κινδυνεύει η ελευθερία μου. Στο 99% των περιπτώσεων θα βρούμε μια πεποίθηση που λέει ότι κινδυνεύει ένα από αυτά τα τρία πράγματα. Ότι με αυτό που συμβαίνει χάνω αξία, ή ασφάλεια, ή ελευθερία. Μερικές φορές μπορεί να νιώθει ο άνθρωπος ότι οι αξίες του προσβάλλονται. Σε τέτοιες περιπτώσεις θα βοηθήσουμε τον άνθρωπο να καταλάβει ότι οι αξίες μου είναι για μένα. Εγώ ζω με τις αξίες μου. Το να θέλω οι άλλοι να ζουν με τις αξίες μου δεν είναι αξία, είναι ανάγκη. Τι χάνω εγώ αν οι άλλοι δεν ζουν με τις αξίες μου; Πάλι θα γυρίσουμε στο τι χάνω. Ότι εγώ θέλω να ζήσω με τις αξίες μου είναι δεδομένο και έχω κάθε δικαίωμα και δεν θέλω να συμβιβαστώ. Αλλά είναι άλλο να χρειάζομαι οι άλλοι να ζουν με τις αξίες μου. Όταν έχω αυτή την ανάγκη είναι συνήθως επειδή νιώθω ότι κινδυνεύει κάτι.

Μερικοί άνθρωποι χρειάζονται οι άλλοι να ζουν με τις αξίες τους επειδή τότε είναι σίγουροι για τις αξίες τους. Αν υπάρχει κάποιος πολύ κοντά τους που έχει άλλες αξίες, τότε αρχίζουν να έχουν πρόβλημα. Πώς γίνεται και εγώ να έχω δίκιο και αυτός να έχει δίκιο; Γίνεται; Γίνεται οι δικές μου αξίες να είναι σωστές, το ίδιο και οι δικές του; Ο κάθε ένας έχει τις αξίες που χρειάζεται σαν ψυχή στην εξέλιξη στο στάδιο που βρίσκεται για να μάθει ή με ευχάριστο ή με δυσάρεστο τρόπο τα μαθήματα που μαθαίνει. Αν ο άλλος χρειάζεται να έχει άλλες αξίες, που μπορεί να είναι και λάθος ή πιο πίσω, αν θέλετε, για να μάθει κάποια μαθήματα με ευχάριστο ή με δυσάρεστο τρόπο, έτσι πρέπει να εξελιχθεί αυτός ο άνθρωπος. Αν αυτές οι αξίες που έχει προσβάλλουν τις δικές μου ανάγκες τότε γίνεται δικό μου το πρόβλημα.

Όταν κάποιος λέει δεν μπορώ να νιώθω καλά επειδή ζω σε μια κοινωνία όπου όλοι είναι ψεύτες, δεν φτάνει αυτό για την ανάλυση. Πρέπει να δω πώς το γεγονός ότι οι άλλοι είναι ψεύτες επηρεάζει εμένα, ποια ανάγκη μου θίγεται αν είναι ψεύτες. Δεν νιώθω ασφάλεια και δεν ξέρω πού βρίσκομαι; Δεν ξέρω ποιον να εμπιστεύομαι; Νιώθω ότι δεν αξίζω επειδή όταν μου λένε ψέματα χάνω την αξία μου; Είναι σημαντικό όταν κάποιος παρουσιάζει ένα τέτοιο πρόβλημα να τον βοηθήσουμε να καταλάβει πού αγγίζει τον ίδιο και ποια ανάγκη του επηρεάζεται από αυτό.

Τώρα θα σας μιλήσω λίγο για τις κατηγορίες των πεποιθήσεων. Είναι κάτι που θα διαβάσετε στις πληροφορίες και εργασίες για την εκπαίδευση, αλλά θα σας πω περιληπτικά τώρα. Τα τελευταία χρόνια, όταν αγκαλιάσαμε το EFT και την ενεργειακή ψυχολογία, δημιουργήσαμε το συγκεκριμένο διαχωρισμό στο σύστημα πεποιθήσεων.

Πρώτον, δεν είναι ακριβώς σύστημα πεποιθήσεων, το ονομάζουμε φορτισμένες εντυπώσεις που υπάρχουν στο υποσυνείδητο. Αν έχω μια τραυματική εμπειρία με οποιοδήποτε ερέθισμα και σήμερα έρχομαι σε επαφή με κάτι που μου θυμίζει αυτό το ερέθισμα, αυτό δημιουργεί αυτόματα ένα μηχανισμό κινδύνου. Στην ιατρική ορολογία λέγεται ο σύντομος δρόμος. Δηλαδή δεν περνάει από τον νέο εγκέφαλο η πληροφορία, αλλά πάει απευθείας στην αμυγδαλή και δημιουργεί ενστικτώδη αντίδραση, όπως σε ένα ζώο. Και νιώθω την καρδιά μου να χτυπάει, ίσως νιώθω πανικό, νιώθω ίσως το στόμα μου στεγνό, δηλαδή τα συμπτώματα, αν θέλετε, του πανικού ή του φόβου γιατί αυτή τη στιγμή έχει ξυπνήσει μια συστηματικά φορτισμένη εντύπωση στο υποσυνείδητο.

Δεύτερη κατηγορία πεποιθήσεων είναι τα λανθασμένα παιδιά συμπεράσματα. Κυρίως δουλεύουμε με αυτά στην ανάλυση. Τα συμπεράσματα που λανθασμένα κάνει ένα παιδί, ότι δεν αξίζω επειδή δεν με αγαπήσανε, ή δεν είχανε χρόνο για μένα, ή με κριτικάρανε, ή με δείρανε, ή με εγκαταλείψανε, ή χωρίσανε, ή πεθάνανε, ή ήταν άρρωστοι – εγώ φταίω για όλα αυτά. Δεν μπορεί το παιδί να σκεφτεί ότι οι άλλοι είχαν προβλήματα. Όλα αυτά τα λανθασμένα παιδικά συμπεράσματα γύρω από την αξία, την ασφάλεια, τη δύναμη και την ικανότητα. Κυρίως στην ανάλυση αυτά ανακαλύπτουμε και θέλουμε να βοηθήσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους να απελευθερωθούμε.

Το τρίτο σύστημα πεποιθήσεων είναι το εξελισσόμενο λογικό σύστημα πεποιθήσεων, που είναι το σύστημα του ενήλικα μέσα μας που αναθεωρεί συνέχεια αυτό που πιστεύει παίρνοντας νέα στοιχεία. Όπως η επιστήμη σήμερα χρειάζεται να καταργήσει τις αντιλήψεις του Νεύτωνα, τουλάχιστον σε σχέση με πολύ μικρά σωματίδια σε μεγάλες ταχύτητες και μεγάλες ενέργειες, εμείς αναγκαζόμαστε να αναθεωρήσουμε τις πεποιθήσεις από τα παιδικά μας χρόνια.

Αυτό το σύστημα δυστυχώς είναι σαν την άκρη του παγόβουνου που βρίσκεται πάνω από το νερό και από κάτω υπάρχει μια τεράστια μάζα πεποιθήσεων που είναι από τα παιδικά χρόνια και από προηγούμενες ζωές. Έτσι αυτό το σύστημα, το λογικό εξελισσόμενο σύστημα πεποιθήσεων, λειτουργεί όταν τα πρώτα δυο δεν ενεργοποιούνται. Αν δεν ενεργοποιούνται τα πρώτα δύο τότε έχω τη λογική μου, ξέρω ότι όλα είναι καλά, αξίζω, είμαι ασφαλής, όλα είναι εντάξει δεν υπάρχει λόγος να νιώθω αρνητικά.

Αυτό το γεγονός δημιουργεί ένα μπέρδεμα στην ανάλυση γιατί έρχεται κάποιος και λέει, έχω αυτό το συναίσθημα. Και ρωτάω, τι πιστεύεις; Μήπως πιστεύεις ότι δεν αξίζεις; Εκείνος απαντά, όχι, δεν το πιστεύω αυτό. Γιατί ενώ  δημιουργείται το συναίσθημά του από αυτές τις πεποιθήσεις που είναι στο υποσυνείδητο, αυτός λογικά δεν πιστεύει αυτό που δικαιολογεί την ύπαρξη του συναισθήματος. Και συνέχεια το βλέπουμε αυτό, και στον εαυτό μας και στους άλλους, και αυτό δυσκολεύει τον άνθρωπο και γι’ αυτό χωρίζοντας το σύστημα πεποιθήσεων σε αυτές τις κατηγορίες – που είναι κάτι καινούριο, τα τελευταία 3-4 χρόνια το κάναμε αυτό – διευκολύνει τον άνθρωπο. Εντάξει, πιστεύεις ότι αξίζεις, ότι είσαι ασφαλής, τα έχεις καταφέρει στη ζωή σου, αλλά φαίνεται πως στο άλλο σύστημα πεποιθήσεων, δηλαδή τα λανθασμένα παιδιά συμπεράσματα, υπάρχει μια άλλη πεποίθηση που δημιουργεί το συναίσθημα που έχεις. Αυτό βοηθάει τον άνθρωπο να δεχτεί τη ύπαρξη της πεποίθησης που δημιουργεί το συναίσθημα εφόσον έχουμε δει ότι έχει και το άλλο. Καταλαβαίνετε; Αλλιώς είναι σε άρνηση, λέει, όχι δεν το πιστεύω αυτό, γιατί  τη συγκεκριμένη στιγμή που γίνεται η ανάλυση δεν έχει επαφή με το ερέθισμα και έχει επίγνωση μόνο του συνειδητού συστήματος πεποιθήσεων.

Και το τέταρτο σύστημα πεποιθήσεων είναι η πίστη ή η πνευματική διαίσθηση. Πράγματα που πιστεύουμε χωρίς να μπορούμε να τα αποδείξουμε λογικά. Οι διάφορες πνευματικές αλήθειες που λέμε στην Αρμονική Ζωή και που κάθε ένας πιστεύει σε κάποιο βαθμό, περισσότερο ή λιγότερο. Όταν συμβαίνει κάτι, υπάρχει ένα ερέθισμα είτε εξωτερικό είτε εσωτερικό, περνάει από αυτά τα τέσσερα φίλτρα και έχουμε πιθανόν τέσσερα διαφορετικά συναισθήματα και τέσσερις διαφορετικές εσωτερικές αντιδράσεις που δημιουργούν ένα αρκετά μεγάλο μπέρδεμα μέσα μας γιατί ένα μέρος του εαυτού μας νιώθει έτσι και το άλλο μέρος λέει, τώρα τι κάνεις, γιατί νιώθεις έτσι; Και μας μαλώνει κιόλας που νιώθουμε έτσι, και στεναχωριέται που νιώθουμε έτσι επειδή υπάρχει ένα άλλο μέρος του εαυτού μας που δεν νιώθει έτσι, που βλέπει τα πράγματα πιο λογικά και πιο πνευματικά την ίδια στιγμή. Όταν ενεργοποιούνται τα πρώτα δύο όμως, συνήθως επισκιάζουν τα επόμενα δύο, είναι πιο έντονα συναισθηματικά και ενεργειακά. Και εδώ έρχεται το EFT και όλες οι άλλες μορφές της ενεργειακής ψυχολογίας. Το TAT και το BSFF και σε κάποιο βαθμό και η Sedona και το emdr.  Όλα αυτά είναι τρόποι να συμφιλιώσουμε αυτό το χάσμα που υπάρχει. Υπάρχουν λογικές πεποιθήσεις, υπάρχουν πνευματικές αντιλήψεις αλλά δεν μπορούν να λειτουργήσουν επειδή κινείται πολύ η συναισθηματική ενέργεια λόγω των φορτισμένων εντυπώσεων ή των λανθασμένων παιδικών συμπερασμάτων.

Δεν χρειάζεται να μπερδέψετε τον άλλο με όλους αυτούς τους όρους. Απλώς χρειάζεται, όταν κάνετε ενεργητική ακρόαση σε κάποιον, να τα έχετε υπόψη σας αυτά. Αν υπάρχει μια τραυματική εμπειρία, ποια παιδικά βιώματα μπορεί να έχουν ενεργοποιηθεί, πώς το βλέπει λογικά αυτό το θέμα, και ποιες πνευματικές αντιλήψεις έχει πάνω σε αυτό το θέμα. Χρειάζεται να γίνει μια ολοκληρωμένη ανάλυση μιας κατάστασης, γιατί αναλύοντας και τα επόμενα δύο οδηγούμε τον άνθρωπο στον τρόπο που θέλει να αντιληφθεί, που θέλει να σκεφτεί αυτό που συμβαίνει.

 

 

 

Comments are closed.