Το Μονοπάτι της Καμπάλα

Το Μονοπάτι της Καμπάλα

Η λέξη «Καμπάλα» προέρχεται από μια Εβραϊκή λέξη που σημαίνει «παράδοση» ή «κοινά αποδεκτή γνώση». Οι Καμπαλιστές πιστεύουν ότι το βιβλίο της «Τορά» είναι ο ίδιος ο Θεός και ότι με πνευματική έρευνα μπορεί να αποκαλυφθεί ένα απεριόριστο απόθεμα σοφίας. Οι Καμπαλιστές υπήρξαν ένα αποδεκτό τμήμα του Εβραϊκού πολιτισμού από τον 12ο αιώνα.

 

Ο σκοπός της Καμπάλα είναι να βοηθήσει το άτομο στην αναγνώριση της αλήθειας πίσω από την ψευδαίσθηση του διαχωρισμού από τον Θεό. Παραδόξως, αν και πολύ πρακτική στην πραγματικότητα, η Καμπάλα μελετά τις πτυχές του ανθρώπινου νου ως πλευρές ή εκροές του Θεού.

 

Η Καμπάλα είναι πρωταρχικά ένα εσωτερικό θεωρητικό σύστημα μέσα στον Ιουδαϊσμό για την κατανόηση της Τορά, του κόσμου, του Θεού, της ανθρωπότητας κλπ.

 

Η «Τορά», που στα Εβραϊκά σημαίνει «ο Νόμος», αλλά υπαινίσσεται κάτι περισσότερο από αυτό, αποτελείται από τα πρώτα πέντε βιβλία της Εβραϊκής Βίβλου (και της Χριστιανικής επίσης). Οι τίτλοι αυτών των βιβλίων, όπως αποδόθηκαν στα Ελληνικά και διατηρήθηκαν και στην Αγγλική μετάφραση είναι: Γένεσις, Έξοδος, Αριθμοί, Λευιτικό, Δευτερονόμιο.

 

Σύμφωνα με τη Σοφία της Καμπάλα, ο Δημιουργός είναι μια δύναμη που για να εκπληρώσει τη φύση Του, χρειάστηκε κάπου να προσφέρει (στην ανθρωπότητα).

 

Η Καμπάλα ξεκίνησε σαν προφορική παράδοση και υποστηρίζει ότι ο Θεός γίνεται αντιληπτός σαν δέκα διαφορετικές δυνάμεις ή μορφές φωτός και παρέχει μια μέθοδο ερμηνείας των κρυμμένων μηνυμάτων των γραφών.

 

Η έμφαση στη μυστική γνώση και το μυστικισμό έχουν καταστήσει προσφιλή τη μελέτη της Καμπάλα σε μυστικιστές άλλων τάσεων, δημιουργώντας μια Καμπαλιστική τάση ανάμεσα στους μη-Εβραίους στην Ευρώπη της Αναγέννησης. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Καμπαλισμός έκανε επανεμφάνιση τη δεκαετία του 60. Αυτή η δυτική εκδοχή της Καμπάλα καταργεί τις παραδοσιακές απαιτήσεις του Ορθόδοξου τρόπου ζωής και τη μελέτη των αρχαίων κειμένων και εστιάζεται στην προσωπική βελτίωση και την πνευματική ευτυχία, στοχεύοντας σε «ανθρώπους κάθε πίστης και μη-πίστης».

 

Η Καμπάλα είναι ένας τρόπος αντίληψης της έμφυτης τάξης του σύμπαντος, των «αόρατων πνευματικών νόμων που κυβερνούν τη ζωή μας».

 

Η Καμπάλα βασίζεται σε τρία ουσιαστικά μηνύματα:

  • Η Αγάπη είναι η απάντηση.
  • Η Πίστη στον Θεό είναι η πηγή της Αγάπης.
  • Η Ενότητα του Θεού είναι η ενότητα όλης της Δημιουργίας με τον Θεό.

 

Η πίστη στον Θεό είναι η πηγή της αγάπης και είναι ανεξάρτητη από τα «γεγονότα» όπως τα βλέπουμε αυτή τη στιγμή. Η δύναμη δεν είναι στην άρνηση της πραγματικότητας, αλλά μάλλον στο άνοιγμα εναλλακτικών για να δούμε την ίδια κατάσταση από άλλο πλαίσιο αναφοράς. Η αποδοχή αυτής της μεγάλης σοφίας και δικαιοσύνης απελευθερώνει το άτομο από την οπτική του καθαρά προσωπικού συμφέροντος και ανοίγει δυνατότητες που δέχονται ακόμη και την αξία του πόνου και της απώλειας σαν μια ωφέλιμη επιλογή.

 

Αυτή η αίσθηση της ενότητας είναι πέρα από την ικανότητα του ανθρώπινου νου να κατανοήσει, καθώς παλεύει με την απατηλή πραγματικότητα του κινδύνου της μοναξιάς και του διαχωρισμού.

 

Επομένως, η εντολή «Αγάπα τον Θεό» είναι ο μεγαλύτερος γρίφος από όλους. Διαιρώντας τον Θεό σε όψεις που μπορούν να γίνουν κατανοητές, ευπρόσδεκτες και αποδεκτές, ενθαρρυνόμαστε γενικά να αποδεχτούμε αυτό που δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό. Αγαπάμε αυτό που δεν μπορούμε να ειδωθεί, να αποκτηθεί, να γίνει αισθητό ή να ακουστεί, και όμως κατανοούμε ότι αυτό το ον είναι πραγματικό, σπουδαίο και πηγή τόσης αγάπης και δύναμης που θα μπορούσαμε να αφοσιωθούμε σ’ αυτό με όλη την καρδιά μας και χωρίς επιφύλαξη.

 

Η πίστη στο «Αγάπα τον Θεό με όλη την καρδιά σου, με όλη την ψυχή σου και με όλη τη διάνοιά σου», παρέχει ένα ακόμη μεγαλύτερο πεδίο ελευθερίας της σκέψης και της δράσης από εκείνο που μπορεί να επιτευχθεί απλά και μόνο με την πίστη. Αυτή η προοπτική τού να αγαπάς τον Θεό δημιουργεί μια κατάσταση, όπου το σώμα νιώθει το αληθινό αίσθημα της αγάπης, αλλά τα μάτια μπορούν να δουν μόνο το αποτέλεσμα της Δημιουργίας, το χέρι μπορεί να αγγίξει μόνο το προϊόν της εργασίας του Θεού. Επομένως, η αγάπη για τον Θεό μπορεί να εκφραστεί μόνο σε σχέση με τη δημιουργία του Θεού. Αυτό δημιουργεί την πολύ αληθινή κατάσταση της αγάπης του Θεού προς τη Δημιουργία σαν μια πραγματικότητα που οδηγεί τις πράξεις του ανθρώπου που ζει μέσα σ’ αυτό το ιδιαίτερο πλαίσιο αναφοράς.

 

From www.chabad.org

 

===================

 

Από τα δέκα χαρακτηριστικά ή εκροές του Θεού, η ψυχή αποκτά τις αντίστοιχες δέκα ψυχικές ιδιότητες. Η ψυχή εκφράζεται και εκδηλώνεται μέσα από τις δυνάμεις της, των οποίων υπάρχουν δύο γενικές κατηγορίες – οι υπερβατικές ή περικλειόμενες δυνάμεις και οι ιδιαίτερες ή έμφυτες δυνάμεις. Οι υπερβατικές ή υπερσυνειδητές δυνάμεις της ψυχής ονομάζονται απόλαυση και θέληση, αντιστοιχώντας σε εσωτερικές και εξωτερικές διαστάσεις.

Οι ιδιαίτερες ή έμφυτες δυνάμεις υποδιαιρούνται σε διάνοια και συναισθήματα. Οι τρεις διανοητικές δυνάμεις είναι η σοφία ή δημιουργική διάνοια, η κατανόηση ή αναπτυξιακή διάνοια και η γνώση ή αποδεικτική, συνθετική διάνοια.

 

Η δημιουργική και γενικώς απρόβλεπτη δύναμη της ψυχής εκδηλώνεται μέσα σε αυθόρμητη ενόραση ή έμπνευση – μια διαισθητική λάμψη διανοητικής φώτισης η οποία δεν έχει ακόμη επεξεργαστεί ή αναπτυχθεί από τη δύναμη κατανόησης του νου.

 

  1. Η δημιουργική δύναμη, η οποία φωτίζει το δυναμικό της ύπαρξης, βρίσκεται μέσα σε κάθε ψυχή, που μπορεί να δρα σαν δοχείο θείας αποκάλυψης, το οποίο μέσα στην εσώτερη ουσία του είναι επίσης «ανυπαρξία».

 

  1. Η δύναμη της κατανόησης είναι η γνωστική ικανότητα που αναπτύσσει και εκφράζει τη σπερματική ενέργεια του εσώτερου δυναμικού μας, ώστε να το γνωστοποιήσουμε με ένα λεπτομερή εννοιολογικό τρόπο. Είναι, επίσης, η ικανότητα να εξηγούμε την έννοια σε έναν άλλο άνθρωπο, κι έτσι να την αναπαράγουμε.

 

  1. Η ικανότητα αφομοίωσης και εναρμόνισης διαμετρικά αντίθετων απόψεων. Είναι η ικανότητα να αφομοιώνουμε και να εναρμονίζουμε διαμετρικά αντίθετες απόψεις ή καταστάσεις του είναι. Χρησιμεύει σαν γέφυρα ανάμεσα σε αντίθετους τομείς της διάνοιας και των συναισθηματικών χαρακτηριστικών της ψυχής. Μας βοηθά να μετατρέψουμε την κατανόηση σε ζωτικότητα και έμπνευση των συναισθημάτων και των πράξεων.

 

  1. Η αγάπη ή καλοσύνη είναι το πρώτο συναισθηματικό χαρακτηριστικό της ψυχής. Η κινητήρια δύναμη του είναι η αγάπη και η αγαθοσύνη. Διαπαιδαγωγεί τα άλλα χαρακτηριστικά της ψυχής προς πλήρη ανάπτυξη και ωριμότητα.

 

  1. Ψυχικό σθένος ή διάκριση. Σχετίζεται με τη δύναμη της θεϊκής κρίσης. Σαν ψυχική δύναμη αντιπροσωπεύει το συναισθηματικό χαρακτηριστικό του δέους ή του φόβου. Ενώ η αγάπη επιτάσσει να δίνει κάποιος γενναιόδωρα και χωρίς όρους, χωρίς ανησυχία για το αν αξίζει να λάβει ο μελλοντικός παραλήπτης, αυτή η διάκριση διαφωνεί μ’ αυτό, από φόβο ότι ο παραλήπτης δεν αξίζει ή ότι θα κάνει κατάχρηση αυτού που του δίνεται.

 

  1. Η ευσπλαχνία είναι το χαρακτηριστικό της ψυχής που αναμιγνύει και εναρμονίζει τους δύο αντίθετους πόλους της αγάπης και της διάκρισης. Αναφέρεται, επίσης, σαν το χαρακτηριστικό της αλήθειας.

 

  1. Πρωτοβουλία και επιμονή. Είναι απαραίτητο για να ξεπεράσουμε την αντίσταση να οδηγήσουμε τη σκέψη και το συναίσθημα σε θετική δράση. Περιλαμβάνει την πρωτοβουλία, την επιμονή και την οργάνωση.

 

  1. Άφημα και αποδοχή. Διασφαλίζει ότι η επιτυχία του ανθρώπου βασίζεται στην αποδοχή της θείας πηγής της δύναμης και της ισχύος του. Γι’ αυτό αντιπροσωπεύει την ειλικρίνεια και την αθωότητα.

 

  1. Η ικανότητα της σύνδεσής μας με τη θέληση του Θεού, με αποτέλεσμα την πραγματοποίηση του σχεδίου του Θεού για τη Δημιουργία.

 

  1. Αποδοχή της κυριαρχίας του Θεού, ώστε να ενεργούμε σε συμφωνία με αυτήν, σε κατάσταση ταπεινοφροσύνης και παράδοσης, όπως ο σκλάβος στον αφέντη του. Επίσης, αρχοντιά και βασιλικότητα. Μόνον όταν ένας βασιλιάς αναλαμβάνει προσωπικά το ζυγό του Ουρανού, είναι ικανός να βρει τη δύναμη και τη σοφία να κυβερνήσει σωστά.

 

Όταν ο άνθρωπος κάνει το καλό, η ψυχή του διαδίδει την άφθονη καλοσύνη του Θεού και αποκαλύπτει το μεγαλείο Του. Μέσα από τις καλές πράξεις του ανθρώπου, επικρατούν ορισμένες ψυχικές ιδιότητες.

 

(Από την «Πεντηκοστή Πύλη» έκδοση του Ζοάρ, Εισαγωγή)

 

===================

 

Η θεϊκή ψυχή είναι μια αόρατη ουσία συνδεδεμένη αδιαχώριστα με τον Θεό. Παρ’ όλα αυτά, όπως αναδύεται από το Άπειρο Ένα για να ντυθεί τελικά με το φυσικό σώμα, η ψυχή κατεβαίνει μέσα από τους πέντε κόσμους, αφήνοντας μια ρίζα σε καθένα από τους κόσμους, μέχρι να ντυθεί με το φυσικό σώμα. Επομένως, υπάρχουν πέντε επίπεδα της ψυχής, ή επίπεδα του Θεού-συνειδητότητας, που αντιστοιχούν στα διαφορετικά επίπεδα της πραγματικότητας.

 

Η ψυχή ενδεδυμένη με το σώμα είναι μια αντανάκλαση της Θεϊκής Μορφής. Αυτό το καλούπι δημιουργείται από τη διαμόρφωση των ψυχικών ιδιοτήτων, που συγκροτούν τους κόσμους μέσα από τους οποίους η ψυχή κατεβαίνει στο ταξίδι της προς το σώμα.

 

Η εξωτερική διάσταση της ψυχής αντανακλά τη διάταξη της εσωτερικής διάστασης. Αυτή η αντανάκλαση ονομάζεται εικόνα του Θεού. Άρα, ο άνθρωπος συμπεριλαμβάνει μέσα του ολόκληρη τη Δημιουργία, από την υψηλότερη πνευματικότητα μέχρι την πιο επίγεια σαρκικότητα.

 

Ειδομένα από την οπτική γωνία της υπηρεσίας προς τον Θεό, αυτά τα επίπεδα της ψυχής μπορούν να περιγραφούν σαν πέντε ανερχόμενα επίπεδα επίγνωσης και επαφής με τον Θεό.

 

  1. Το κατώτερο επίπεδο είναι η επίγνωση του φυσικού σώματος και του φυσικού κόσμου. Εδώ η ψυχή έχει εμπλακεί με το φυσικό σώμα. Το σώμα ήταν και είναι δημιουργημένο από τον Θεό, όπως και καθετί άλλο. Αυτό είναι το μέρος της ψυχής που πεθαίνει και πηγαίνει στον τάφο μαζί με το σώμα.

 

  1. Το επόμενο επίπεδο της ψυχής – ένα υψηλότερο επίπεδο συνειδητότητας απ’ ό,τι είναι το βασίλειο των συναισθημάτων. Με όρους υπηρεσίας προς τον Θεό συνεπάγεται αφύπνιση των συμπληρωματικών συναισθημάτων της αγάπης και του δέους προς τον Θεό. Η αγάπη και το δέος προς τον Θεό αφυπνίζονται με την περισυλλογή πάνω στην θεία ενέργεια που διαμορφώνει και διατηρεί τον υλικό κόσμο. Αν και η διάνοια μπορεί να χρησιμοποιηθεί εκτεταμένα σ’ αυτό το επίπεδο της ψυχής, παρ’ όλα αυτά, η βασική εστίαση της διάνοιας εδώ είναι η περισυλλογή για την αφύπνιση των συναισθημάτων.

 

  1. Το επόμενο επίπεδο είναι η εννοιολογική αντίληψη της διάνοιας και της κατανόησης. Ένας από τους βασικούς διαλογισμούς αυτού του επιπέδου είναι η έννοια της δημιουργίας της συνείδησης (ο ερχομός στο είναι) και η θρέψη της ζωής και της ύπαρξης. Αναζητούμε να διαπεράσουμε μέσα από το εφήμερο στο ουσιώδες. Ένα από τα σημάδια ότι ένας άνθρωπος βρίσκεται σ’ αυτό το επίπεδο συνειδητότητας είναι πως, όταν ο νους είναι ξεκάθαρα εστιασμένος σε μια κατάλληλη Θεία έννοια, όλες οι αισθήσεις προσωρινά ακυρώνονται. Ακολούθως, λόγω της αφθονίας του πνευματικού φωτός που βιώνει κάποιος σ’ αυτό το επίπεδο, τα συναισθήματα της αγάπης και του δέους αφυπνίζονται αυτόματα – και σε πολύ μεγαλύτερη έκταση από ό,τι στο προηγούμενο επίπεδο, όπου χρειάστηκε προσπάθεια για την αφύπνιση των συναισθημάτων.

 

  1. Στο επόμενο επίπεδο η ψυχή συγχωνεύεται με μια κατάσταση απόλυτης ακύρωσης του εγώ και επομένως με τη γνώση της απόλυτης αλήθειας των πραγμάτων. Υπερβαίνουμε τους κόσμους. Εδώ η γνώση της ψυχής δεν είναι στο τι είναι Θεός, αλλά μάλλον στη γνώση του τι δεν είναι Θεός – δηλαδή πώς ο Θεός δεν περιορίζεται ή καθορίζεται από το πεπερασμένο σύμπαν. Έτσι η ψυχή μπαίνει με μια κατάσταση απόλυτης ακύρωσης του εγώ. Δεν υπάρχει αναζήτηση του εαυτού και ταυτοποίηση του εαυτού έξω από τον Θεό. Αυτή είναι η γνώση του απόλυτου.

 

  1. Το υψηλότερο επίπεδο αντιστοιχεί στο επίπεδο της ψυχής μέσα στον αγνό και υπερβατικό κόσμο, ο οποίος αντανακλά το αρχικό Απεριόριστο Φως. Αυτή είναι η ουσία της ψυχής, η οποία είναι συνδεδεμένη φυσικά και αμετάβλητα με το Ιερό Ένα.

 

Comments are closed.