KΡΥΟΝ για την Συγχώρεση

KΡΥΟΝ για την Συγχώρεση 

ΑΠΟ ΤΟΝ Γιώργος Κυρίτσης και συνεργάτες ΣΤΟ

https://sites.google.com/site/kryonwisdom/home

 

======

 

Εδώ είναι ένα φίλτρο που δεν έχετε καν σκεφτεί: Τι λέτε για τα πράγματα που συνέβησαν στη ζωή σας και σας προκάλεσαν πρόβλημα; Τι λέτε για τον Άνθρωπο που δεν μπορείτε να συγχωρήσετε; Δεν πιστεύετε ότι γνωρίζω ποιοι είναι εδώ; Δεν πιστεύετε ότι γνωρίζω ποιοι διαβάζουν; Ω, προσπαθήσατε να συγχωρήσετε, αλλά η προδοσία είναι σκληρή, έτσι δεν είναι; Ναι. Είναι σχεδόν σαν όταν σας πρόδωσε, να πρόδωσε ολόκληρο το συμβόλαιο και να χάλασε μια ολόκληρη εμπειρία ζωής. Σας έκανε να το περάσετε αυτό, έτσι δεν είναι; Ίσως ήταν μια μητέρα ή ένας πατέρας. Αυτό το κάνει ακόμα χειρότερο, δεν είναι έτσι; Κι εγώ γνωρίζω ποιος είναι εδώ! Μήπως να είναι μία κόρη ή ένας γιος που δεν μπορείς να συγχωρήσεις γι αυτά που έκανε; Ίσως να υπήρξε ύβρις. Ίσως να συνεχίζει να συμβαίνει κι εσύ απλώς το ανέχεσαι. Ω, μιλάω σε σένα τώρα. Να γιατί ήρθες και κάθισες στην καρέκλα, αγαπητέ μου. Αν δεν αγγίχτηκες τώρα, δεν θα αγγιχτείς καθόλου, διότι μιλάω σε σένα ακροατή. Μόλις άγγιξα περισσότερους από έναν από εσάς. Τι κάνετε μ’ αυτό; Δεν μπορείτε να τον συγχωρήσετε.

Είναι φίλτρο, το ξέρετε; Θα μπορούσα απλώς να δω εκείνον τον ίδιο άγγελο στον λόφο τώρα. [Ο Λη κάνει μία κίνηση σαν να κοιτάζει πολύ μακριά.] «Ω, υπάρχει ένα φως. Έρχεται από χιλιάδες μίλια μακριά. Ω, είναι ένα πανέμορφο φως. Ουπς, βλέπω ότι απουσιάζει απ’ αυτό η συγχώρεση! Θα χρησιμοποιήσουμε όσο πιο πολύ φως μπορούμε, αλλά θα είναι δύσκολο μ’ εκείνο το φίλτρο πάνω του». Καταλαβαίνετε τι λέω; Ό,τι εξακολουθεί να συμβαίνει στη ζωή σας, απλώς “κολλάει πάνω στο φως”. Μέχρις αυτού του σημείου, μήπως νομίζατε ότι μπορείτε να πάτε σε μία γωνία και να στείλετε εκείνο το φως, να διαλογιστείτε, να περάσετε καλά, και με κάποιο τρόπο όλα αυτά τα πράγματα να μπορούσαν να ανασταλούν όσο γίνεστε «πνευματικοί»; Όχι. Το ποιοι είστε είναι αποτυπωμένο στο φως που παράγετε.

«Εντάξει, Κρύων, πες μου εσύ πώς να συγχωρήσω αυτό το άτομο. Βάζεις το θέμα πάνω στο τραπέζι, οπότε πες μου εσύ. Εγώ δεν μπορώ να το κάνω. Δεν θα μπορούσα ποτέ να το κάνω. Έχω πρόβλημα τώρα. Πώς το κάνει κάποιος αυτό;» Ζητήσατε ποτέ βοήθεια; Ή κάθεστε και σκέφτεστε, «Δεν μπορώ να το κάνω, δεν μπορώ να το κάνω, δεν μπορώ να το κάνω». Τι θα λέγατε να δημιουργήσετε μια αλλαγή στη ζωή σας τόσο σημαντική και τόσο μεγάλη, που εκείνα τα συναισθήματα να πέσουν απλώς στο πάτωμα και να τα πετάξετε μακριά με τον χρόνο; Τι θα λέγατε γι αυτό; Τι θα λέγατε να μην το ξανασκεφτείτε ποτέ ξανά, αντί να το σκέπτεστε κάθε λεπτό της κάθε μέρας. Τι θα λέγατε γι αυτό;

Θα σου πω, Εργάτη Φωτός, ότι η συγχώρεση είναι μία από τις βάσεις της αυτοκυριαρχίας. Όποια κι αν είναι η κατάσταση, η αντίληψη σου αλλάζει. Θυμάσαι το παιδί που μπορεί να σου είπε κάτι στο σχολείο στην τρίτη τάξη; Πιθανόν όχι. Είναι επειδή η εμπειρία της ζωής σου είναι τόσο πιο πέρα, που τώρα δεν είναι σημαντικό. Πέρασε από ένα μέρος όπου δεν ήσουν ώριμος ακόμα, γι αυτό δεν σε επηρεάζει πια. Μεγάλωσες! Σκέψου το ίδιο πράγμα με την αυτοκυριαρχία, διότι μόνο τότε θα αρχίσεις να βλέπεις τον τρόπο που λειτουργούν τα πράγματα – γίνεσαι σοφότερος και πολύ πιο υπερδιάστατος στην αντίληψη σου. Τα πράγματα που σε στοιχειώνουν, δεν έχουν πια ενέργεια και είναι χάσιμο χρόνου. Πήγαινε πέρα απ’ αυτά. Είσαι έτοιμος για κάτι τέτοιο; Κόρη, είσαι έτοιμη; Μπορείς να συγχωρήσεις; Μπορείς ακόμα και να τους αγαπάς; Σε προκαλώ, αγαπητή μου. Καθάρισε το φως. Κάντο αυτό να συμβεί σήμερα.

«Φίλτρα του Ανθρώπινου Φάρου Φωτός»

https://sites.google.com/site/kryonhellenicpage/kryon-2007/2006-12-03

 

================

 

«Αγαπητό Πνεύμα, υπάρχουν καταστάσεις στη ζωή μου που δεν μπορώ να συγχωρήσω. Γνωρίζω τη διαδικασία και διαβάζω τα βιβλία. Έχω ακούσει τα μηνύματά σου. Μιλάς για συγχώρεση και ευσπλαχνία που είναι οι καταλύτες για τη φώτιση. Υπάρχουν καταστάσεις που έχω πρόβλημα να συγχωρήσω άλλους. Αυτά τα πράγματα είναι κολλημένα πάνω μου και επιθυμώ ειλικρινά να απαλλαγώ απ’ αυτά, είναι όμως πολύ δύσκολο. Πόσο “καθαρός” πρέπει να είμαι στο πεδίο αυτό για να αρχίσω τη διαδικασία της ανάληψης;»

Ω Άνθρωπε, αν γνώριζες μόνο για όσους «στέκονται απ’ έξω». Κάποιες από τις οντότητες που σε περιβάλουν έχουν το όνομά σου πάνω τους! Έχουν το πρόσωπό σου πάνω τους. Είναι δύσκολο να στο περιγράψουμε. Πώς να μιλήσω για τη θειότητα σου… μαζί σου; Χαρακτηρίζεις μία γραμμικότητα όπου υπάρχει μόνον ένας “εσύ”. Πώς μπορώ να μιλήσω γι αυτό; Μπορείς να οραματιστείς ένα κομμάτι σου που λείπει και θέλει να εισέλθει; Εν τω μεταξύ, το μονοδιάστατο βιολογικό “εσύ” χτυπιέται με αμφιβολία λέγοντας, «Δεν είμαι έτοιμος». Δεν υπάρχει όριο στην αγάπη του Πνεύματος. Γιατί δεν βλέπεις τον εαυτό σου αγνό; Ξεκίνα τη διαδικασία και δες τι συμβαίνει με το θέμα της συγχώρεσης.

Αυτό που σας λέμε είναι ότι ίσως, απλώς ίσως, να ήρθε η ώρα να κατανοήσετε ότι δεν χρειάζεται να είστε ένα πράγμα για να ξεκινήσετε ένα άλλο. Σταματήστε αυτόν τον γραμμικό τρόπο σκέψης. Στην άλλη πλευρά του πέπλου, δεν χρειάζεται να φορέσετε κάλτσες πριν βάλετε τα παπούτσια σας! Μπορείτε να τα βάλετε με όποια σειρά θέλετε. Γνωρίζω ότι αυτή είναι μία δύσκολη έννοια, όμως έτσι είναι! Ποια είναι η μεγαλύτερή σας πρόκληση; Βρίσκεται στο δρόμο σας; Όχι. Ο υπερδιάστατος Άνθρωπος προχωρά έτσι κι αλλιώς, γνωρίζοντας ότι έξω από τη γραμμικότητα, έχει χαθεί η πρόκληση!

Γιατί απλώς δεν παραδίνεστε και να το αφήσετε να συμβεί; Κατανοήστε τούτο: Δεν υπάρχει κριτική για τα θέματα σας. Μην εκπλαγείτε ούτε να σοκαριστείτε εάν στην πορεία αρχίσετε την διαδικασία της συγχώρεσης με τρόπο που θα σας κάνει να κλαίτε από χαρά. Δεν έχετε παρά να το κάνετε, διότι σε κυτταρικό επίπεδο, όταν αρχίσετε ν’ αφήνετε το Πνεύμα να εισέρχεται – ξεφλουδίζοντας το κρεμμύδι της δυαδικότητας – αρχίζετε να κατανοείτε πού βρίσκεται πραγματικά η δύναμή σας. Αρχίζετε να επεκτείνετε το «εσείς μ’ εσάς» και κάτι συμβαίνει. Κάποια από τα πιο δύσκολα πράγματα στη ζωή καταρρέουν ως επιπόλαια. Κάποια από τα πιο ευσπλαχνικά πράγματα που ποτέ δεν σκεφθήκατε ότι θα γνωρίζατε, αρχίζουν να γίνονται σημαντικά. Αρχίζετε να ερωτεύεστε το Πνεύμα. Αρχίζετε να ερωτεύεστε τον εαυτό σας. Αλλάζετε.

«Χαρακτηριστικά της Ανάληψης και Η Δύναμη της Ανθρώπινης Συνείδησης»

https://sites.google.com/site/kryonhellenicpage/12-2003—2000/2002-06-09

 

 

========

 

 

Το Δωμάτιο του Μαθήματος

Ήταν κάποτε ένας άνθρωπος που τον ονομάζουμε Γουό. Το φύλο του Γουό δεν έχει σημασία για αυτήν την ιστορία, αλλά αφού δεν υπάρχει ουδέτερο φύλο, αποκαλούμε τον άνθρωπο Γουό και συμπεριλαμβάνει τον άνδρα ή τη γυναίκα. Για λόγους απόδοσης μόνο θα θεωρούμε τον Γουό αρσενικό.

Όπως όλοι οι άνθρωποι του πολιτισμού του, ο Γουό ζούσε σ’ ένα σπίτι, αλλά ενδιαφερόταν μόνο για το δωμάτιο μέσα στο οποίο ζούσε, αφού του ανήκε αποκλειστικά. Το δω­μάτιό του ήταν όμορφο και είχε αναλάβει να το κρατάει σε αυ­τήν την κατάσταση… το οποίο και έκανε.

Ο Γουό ζούσε μια καλή ζωή. Ζούσε σ’ έναν πολιτισμό που ποτέ δεν του έλειπε το φαγητό γιατί ήταν άφθονο. Ποτέ δεν κρύωνε, γιατί ήταν πάντα προφυλαγμένος. Όπως μεγάλωνε μάθαινε πολλά πράγματα για τον εαυτό του. Έμαθε τα πράγματα που τον κάνανε να αισθάνεται ευτυχισμένος και εύρισκε αντικείμενα για να κρεμάει στους τοίχους τα οποία μπορού­σε να κοιτάει για να τον κάνουν ευτυχισμένο. Ο Γουό επίσης έμαθε τα πράγματα που τον έκαναν να λυπάται και έμαθε πώς να κρεμάει στον τοίχο τ’ αντικείμενα που τον έκαναν να αισθά­νεται λυπημένος. Ο Γουό επίσης έμαθε τα πράγματα που τον θύμωναν και βρήκε αντικείμενα που έβγαζε έξω και κρεμούσε στους τοίχους όταν επέλεγε να είναι θυμωμένος.

Όπως οι άλλοι άνθρωποι, ο Γουό είχε πολλούς φόβους. Παρότι είχε τις βασικές ανέσεις της ζωής, φοβόταν τους άλλους ανθρώπους και ορισμένες καταστάσεις. Φοβόταν τους ανθρώπους και τις καταστάσεις που μπορούσαν να φέρουν αλλαγές, γιατί αισθανόταν ασφαλής και σταθερός με το πώς ήταν τα πράγματα και είχε δουλέψει σκληρά για να τα φέρει σε αυτήν την κατάσταση. Ο Γουό φοβόταν τις καταστάσεις που φαίνονταν ότι έλεγχαν αυτό το σταθεροποιημένο δωμάτιο και φοβόταν τους ανθρώπους που έλεγχαν αυτές τις καταστάσεις.

Έμαθε για τον Θεό από τους άλλους ανθρώπους. Του είπαν ότι το να είσαι ένας άνθρωπος είναι ένα πολύ ασήμαντο πράγμα και ο Γουό το πίστεψε. Κοίταξε γύρω του και είδε εκατομμύρια ανθρώπους, αλλά έναν μόνο Θεό. Του είπαν ότι ο Θεός είναι τα πάντα και ότι αυτός είναι ένα τίποτε, αλλά ο Θεός με την Απέρα­ντη Αγάπη Του θα απαντούσε στις προσευχές του Γουό, αν προσευχόταν αληθινά και ζούσε με ακεραιότητα. Έτσι ο Γουό, που ήταν πνευματικό άτομο, προσευχήθηκε στον Θεό ώστε οι άνθρωποι και οι καταστάσεις που φοβόταν να μη δημιουργή­σουν αλλαγές και το δωμάτιό του να μείνει χωρίς αλλαγές… και ο Θεός άκουσε τις προσευχές του Γουό.

Ο Γουό φοβόταν το παρελθόν γιατί με κάποιο τρόπο του θύμιζε δυσάρεστα πράγματα, έτσι προσευχήθηκε στον Θεό να τα βγάλει αυτά από τη μνήμη του… και ο Θεός άκουσε τις προ­σευχές του. Ο Γουό επίσης φοβόταν το μέλλον γιατί είχε δυναμικό για αλλαγή και ήταν σκοτεινό, αβέβαιο και κρυμμένο. 0 Γουό προσευχήθηκε στον Θεό ώστε το μέλλον να μη φέρει αλλαγές στο δωμάτιό του… και ο Θεός άκουσε τις προσευχές του.

Ο Γουό ποτέ δεν έφευγε μακριά από το δωμάτιό του, αφού ό,τι χρειαζόταν ως άνθρωπος βρισκόταν σε μια γωνιά. Όταν οι φίλοι του έρχονταν για επίσκεψη, αυτή τη γωνιά τούς έδειχνε και αυτό τον ικανοποιούσε.

Όταν ο Γουό ήταν 26 ετών, αντιλήφθηκε, για πρώτη φορά, κάποια κίνηση στην άλλη γωνία. Τον φόβισε πολύ και αμέσως προσευχήθηκε στον Θεό για να σταματήσει, γιατί σήμαινε ότι δεν ήταν μόνος στο δωμάτιο. Αυτή η κατάσταση δεν ήταν απο­δεκτή. Ο Θεός ανταποκρίθηκε στις προσευχές τού Γουό, η κίνη­ση σταμάτησε και ο Γουό δεν φοβόταν πλέον.

Όταν ήταν 34 ετών, ξαναγύρισε αυτή η κίνηση και ο Γουό πάλι ζήτησε να σταματήσει γιατί φοβόταν πολύ. Η κίνηση στα­μάτησε, αλλά ο Γουό πρόλαβε να δει στη γωνία κάτι που του είχε ξεφύγει εντελώς… μια άλλη πόρτα! Πάνω στην πόρτα υ­πήρχε μια περίεργη επιγραφή και ο Γουό φοβόταν τη σημασία της.

Ο Γουό ρώτησε τους θρησκευτικούς ηγέτες για την παράξενη πόρτα και για την κίνηση, και τον προειδοποίησαν να μην πάει κοντά της γιατί, του είπαν, είναι η πόρτα του θανάτου, και σί­γουρα θα πέθαινε αν η περιέργειά του τον οδηγούσε να την ψάξει. Επίσης, του είπαν ότι η επιγραφή στην πόρτα ήταν αμαρ­τωλή και δεν θα έπρεπε να την ξανακοιτάξει. Αντί γι’ αυτό, τον προέτρεψαν να συμμετέχει σε τελετουργίες μαζί τους και να δι­αθέσει το ταλέντο του και τα χρήματά του στην ομάδα… και γι αυτό του είπαν ότι όλα θα πάνε καλά.

Όταν ο Γουό έγινε 42 ετών, η κίνηση επανήλθε. Παρόλο που ο Γουό δεν ήταν τόσο φοβισμένος αυτή τη φορά, ξαναζήτησε να σταματήσει… και σταμάτησε. Ο Θεός ήταν καλός και απαντούσε άμεσα και ολοκληρωτικά. Ο Γουό αισθανόταν ενδυναμωμένος από τα αποτελέσματα των προσευχών του.

 

Όταν ο Γουό έγινε 50 ετών, αρρώστησε και πέθανε, παρότι δεν το συνειδητοποίησε τη στιγμή που συνέβη. Παρατήρησε την κίνηση πάλι στη γωνιά και προσευχήθηκε να σταματήσει, αλλά αντιθέτως έγινε πιο καθαρή και ερχόταν πιο κοντά του. Με φό­βο ο Γουό σηκώθηκε από το κρεβάτι και βρήκε ότι το Γήινο σώμα του παρέμεινε στο κρεβάτι και εκείνος ήταν σε μορφή πνεύματος. Όπως η κίνηση τον πλησίαζε, ο Γουό άρχισε κάπως να την αναγνωρίζει. Ήταν περίεργος αντί για φοβισμένος, και το σώμα του με μορφή πνεύματος του φαινόταν κατά κάποιο τρό­πο φυσικό.

Ο Γουό είδε τώρα ότι η κίνηση ήταν στην πραγματικότητα δύο οντότητες που πλησίαζαν. Οι ασπροντυμένες μορφές τους έλαμπαν, καθώς πλησίαζαν, σαν να είχαν ένα φως μέσα τους. Τέλος, στάθηκαν μπροστά του και ο Γουό ήταν έκπληκτος από την μεγαλοπρέπειά τους… αλλά δεν φοβόταν.

Η μία από τις μορφές μίλησε στον Γουό και είπε, «Έλα αγα­πητέ, είναι ώρα να φύγουμε». Η φωνή της μορφής ήταν γεμάτη ηρεμία και οικειότητα. Χωρίς κανένα δισταγμό ο Γουό προχώ­ρησε με τους δύο. Καθώς κοίταξε πίσω και είδε το πτώμα του σαν να κοιμάται πάνω στο κρεβάτι… άρχισε να θυμάται πόσο οικεία ήταν όλα αυτά. Είχε γεμίσει μ’ ένα θαυμάσιο συναίσθημα που δεν μπορούσε να εξηγήσει. Μια από τις μορφές τον πήρε από το χέρι και τον οδήγησε κατευθείαν στην πόρτα με την πα­ράξενη επιγραφή. Η πόρτα άνοιξε και οι τρεις πέρασαν μέσα.

Βρέθηκε σ’ έναν μακρύ διάδρομο με πόρτες δωματίων σε κάθε πλευρά. Ο Γουό σκέφθηκε, «Αυτό το σπίτι είναι πολύ με­γαλύτερο απ’ ό,τι φαντάστηκα!» Ο Γουό κοίταξε την πρώτη πόρτα που είχε πάλι την παράξενη επιγραφή. Μίλησε στη μία από τις ασπροντυμένες μορφές. «Τι είναι σε αυτήν την πρώτη πόρτα στα δεξιά;» Χωρίς λέξη η ασπροντυμένη μορφή άνοιξε την πόρτα και έγνεψε στον Γουό να μπει μέσα. Όταν μπήκε ο Γουό έμεινε έκπληκτος. Ήταν γεμάτο από το πάτωμα μέχρι το ταβάνι με πλούτη που δεν μπορούσε να τα ονειρευτεί! Είχε χρυσό, μαργαριτάρια και διαμάντια. Σε μια γωνία μόνο υπήρχαν αρκετά ρουμπίνια και πολύτιμοι λίθοι για ένα ολόκληρο βασί­λειο. Κοίταξε προς τους ασπροντυμένους συντρόφους του που έλαμπαν και ρώτησε, «Τι είναι αυτό το μέρος;» Ο πιο ψηλόσωμος του είπε, «Αυτό είναι το δωμάτιο της αφθονίας σου, αν είχες επιθυμήσει να μπεις. Σου ανήκει ακόμη και τώρα και θα παραμείνει εδώ για σένα στο μέλλον». Ο Γουό ήταν πολύ ξαφνιασμένος από αυτές τις πληροφορίες.

Όπως γύρισαν στον διάδρομο ο Γουό ρώτησε τι ήταν στο πρώτο δωμάτιο στα αριστερά… άλλη μια πόρτα με την επιγρα­φή, η οποία με κάποιο τρόπο άρχισε να γίνεται κατανοητή. Ανοίγοντας την πόρτα ο ασπροντυμένος είπε, «Αυτό είναι το δικό σου δωμάτιο γαλήνης, αν είχες επιθυμήσει να μπεις». Ο Γουό μπήκε στο δωμάτιο με τους φίλους του και αμέσως τον τύλιξε μια παχιά άσπρη ομίχλη. Η ομίχλη φαινόταν ζωντανή, γιατί α­μέσως τυλίχτηκε γύρω από το σώμα του, και ο Γουό ανέπνεε μέσα σ’ αυτή. Αισθάνθηκε αμέσως γαλήνη και ήξερε ότι δεν θα ξαναφοβόταν ποτέ. Ένιωσε γαλήνη που δεν την είχε αισθανθεί ποτέ πριν. Ήθελε να μείνει, αλλά του έγνεψαν οι σύντροφοί του να συνεχίσουν και άρχισαν να περπατούν στον μακρύ διάδρο­μο.

Ακόμη μια πόρτα στ’ αριστερά. «Τι είναι αυτό το δωμάτιο;», ρώτησε ο Γουό. «Είναι ένα μέρος όπου μόνο εσύ μπορείς να μπεις», είπε ο κοντύτερος από τους ασπροντυμένους. Ο Γουό μπήκε στο δωμάτιο και αμέσως γέμισε με χρυσαφένιο φως. Γνώριζε τι ήταν αυτό. Ήταν η ουσία του εαυτού του, η φώτισή του, η γνώση του για το παρελθόν και το μέλλον. Αυτό ήταν το μέρος που ο Γουό είχε αποθηκεύσει το πνεύμα και την αγάπη. Ο Γουό έκλαψε από χαρά και κάθισε εκεί πάρα πολύ ώρα απορροφώντας την αλήθεια και κατανοώντας τα γεγονότα. Οι σύντροφοί του δεν μπήκαν μέσα και ήταν υπομονετικοί.

Τέλος ο Γουό ξαναβγήκε στον διάδρομο. Είχε αλλάξει. Κοί­ταξε τους συντρόφους του και τους αναγνώρισε. «Είστε πνευμα­τικοί οδηγοί», είπε ο Γουό φυσικά. «Όχι», είπε ο υψηλότερος, «είμαστε οι δικοί σου πνευματικοί οδηγοί». Μέσα σε τέλεια αγάπη συνέχισε, «Βρισκόμαστε μαζί σου από τη γέννησή σου για έναν μόνο λόγο: να σε αγαπάμε και να σε βοηθάμε δείχνοντάς σου την πόρτα. Φοβόσουνα και μας ζήτησες ν’ αποσυρ­θούμε, και το κάναμε. Βρισκόμαστε σε υπηρεσία για σένα με αγάπη και τιμούμε την ενσάρκωση της εκδήλωσής σου». Ο Γουό δεν αισθάνθηκε καμία επίπληξη στα λόγια τους. Κατάλαβε ότι δεν τον έκριναν αλλά τον τιμούσαν και αισθάνθηκε την αγά­πη τους.

Ο Γουό κοίταξε τις πόρτες και τώρα μπορούσε να καταλάβει την επιγραφή! Όπως περπατούσαν στον διάδρομο υπήρχαν πόρτες που είχαν γραμμένο ΘΕΡΑΠΕΙΑ, ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ και μια άλλη που έγραφε ΧΑΡΑ. Ο Γουό είδε και παραπάνω απ’ ό,τι ήθελε, γιατί πιο κάτω υπήρχαν πόρτες με τα ονόματα παιδιών που δεν είχαν γεννηθεί… και ακόμη μία που έγραφε ΠΑΓΚΟ­ΣΜΙΟΣ ΗΓΕΤΗΣ.

Ο Γουό άρχισε να συνειδητοποιεί τι είχε χάσει. Και σαν να γνώριζαν τις σκέψεις του, οι πνευματικοί του οδηγοί τού είπαν: «Μην είσαι επιτιμητικός προς το πνεύμα, γιατί δεν είναι κατάλ­ληλο και δεν εξυπηρετεί τη μεγαλοπρέπειά σου». Ο Γουό δεν κατάλαβε καλά. Κοίταξε πίσω στον διάδρομο απ’ όπου είχε πρωτομπεί και είδε τη γραφή στην πόρτα, τη γραφή που αρχικά τον είχε φοβίσει. Η γραφή ήταν ένα όνομα!… ήταν το δικό του όνομα, το πραγματικό του όνομα… και Αυτός τώρα τα κατάλα­βε όλα.

Ο Γουό γνώριζε τη ρουτίνα, γιατί τώρα θυμόταν τα πάντα και δεν ήταν πια ο Γουό. Είπε αντίο στους πνευματικούς του οδηγούς και τους ευχαρίστησε που παρέμειναν πιστοί. Κάθισε εκεί πολύ ώρα και τους κοίταζε με αγάπη. Μετά γύρισε για να πάει προς το φως στο τέλος του διαδρόμου. Είχε ξαναβρεθεί εκεί. Γνώριζε τι τον περίμενε σε αυτό το τριήμερο ταξίδι, στο σπήλαιο της δημιουργίας για να ξαναπάρει την ουσία του. Και μετά στην αίθουσα της τιμής και του εορτασμού, όπου τον περίμεναν εκεί­νοι που τον αγαπούν ιδιαίτερα, καθώς και εκείνοι που τους είχε αγαπήσει και χάσει στη Γη.

Ήξερε που είχε βρεθεί και πού θα πήγαινε. Ο Γουό πήγαινε στην Εστία του.

 

«Αυτοανακάλυψη»

(Κρύων Βιβλίο 2 – «Μη Σκέπτεστε σαν ‘Ανθρωποι» – Κεφ.9, σελ. 86-91)

=========

 

«Θεραπεύοντας το Ακασικό Τραύμα» – 11/10/2016     (ακουστικό αρχείο με υπότιτλους)

 

 

 

 

Comments are closed.