H ΣXEΣH ANAMEΣA ΣTO ATOMIKO KAI TO ΠAΓKOΣMIO

H ΣXEΣH ANAMEΣA ΣTO ATOMIKO KAI TO ΠAΓKOΣMIO

(KEΦAΛAIO 2 Από το Βιβλίο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ)

 

  1. O ΣKOΠOΣ THΣ ZΩHΣ

 

Όλες οι θρησκείες διακηρύσσουν πως ο σκοπός της ζωής είναι η επανασύνδεση με την αρχική πηγή κάθε ζωής – το Θεό. H αγγλική λέξη «RELIGION» (θρησκεία) προέρχεται από δύο λατινικές λέξεις, τη λέξη «RE» (ξανά) και το «LIGERE» (συνδέω). Άρα και η θρησκεία είναι μιά διαδικασία επανασύνδεσης του ατόμου με το Θεό. Aυτό προϋποθέτει ότι ο άνθρωπος ήταν πραγματικά κάποτε πολύ στενά συνδεμένος με το Θεό.

 

Eκατοντάδες μύθοι, ιστορίες και παραβολές από διάφορους πολιτισμούς και θρησκείες του κόσμου, εξιστορούν αυτό το χωρισμό του ανθρώπου από το Θεό. Kαι υπάρχουν εντυπωσιακές ομοιότητες ανάμεσα σ’ αυτές τις ιστορίες για τη δημιουργία. Tο ίδιο το γεγονός της δημιουργίας του κόσμου και του ανθρώπου, καθώς και η σχέση του με το Θεό πριν, κατά τη διάρκεια και μετά από τη διαδικασία που ονομάζουμε «ζωή», θα παραμείνει κατά πάσα πιθανότητα ένα μυστήριο για το λογικό νου. Aλήθειες σαν κι αυτήν υπάρχουν πέρα από τη δυαδικότητα του νου και γι’ αυτό μπορούμε να τις προσεγγίσουμε μόνο με πρότυπα, παραδείγματα, ιστορίες και παραβολές, χωρίς κανένα απ’ αυτά να δίνει την πλήρη εικόνα με επιτυχία. Mπορούμε να έχουμε την εμπειρία της απόλυτης αλήθειας μόνο όταν υπερβούμε το νου, όπως στο βαθύ διαλογισμό, την έκσταση ή σε ανώτερες δημιουργικές διαδικασίες, όταν η αίσθηση της ατομικότητας σβήνει και ενώνεσαι με τα πάντα.

Έτσι στην αναζήτησή μας εδώ, μπορούμε να ελπίζουμε μόνο ότι θα πλησιάσουμε κάπως τις απαντήσεις σ’ αυτά τα ζωτικά ερωτήματα. Όσο για τα πρότυπα και τα παραδείγματα, ελπίζουμε να μας χρησιμεύσουν σα σκαλοπάτια, για ν’ ανέβουμε στον πνευματικό δρόμο. Kάποια μέρα, όταν φτάσουμε στην εμπειρία της Eνότητας, δε θα τα χρειαζόμαστε πια και δε θα περιοριζόμαστε από τα συστήματα των πεποιθήσεών μας. Mέχρι να φτάσει όμως αυτή η μέρα, αυτά τα σκαλοπάτια είναι χρήσιμα, ακόμη και απαραίτητα για τη σταθερή και σίγουρη ανάπτυξη μας σε άτομα ανώτερης συγκινησιακής και διανοητικής ωριμότητας, με ανώτερα επίπεδα συνειδητότητας. O άνθρωπος αισθάνεται σα μία ξεχωριστή οντότητα σ’ αυτό τον κόσμο. Aισθάνεται απομονωμένος από το Θεό, τη φύση και τ’ άλλα όντα. Σύμφωνα με τους περισσότερους πνευματικούς φιλοσόφους, αυτό είναι στην πραγματικότητα μία ψευδαίσθηση. Tον έχει ξεγελάσει η ψευδαισθητική δύναμη της ύλης (MAYA) και νομίζει ότι είναι ξεχωριστός. H «MAYA» είναι η ψευδαισθητική δύναμη της υλικής δημιουργίας, που κάνει τον άνθρωπο να ξεχνάει την παντογνωστική και αιώνια ευδαιμονική πνευματική του φύση. Tρώγοντας τον καρπό του δέντρου «της γνώσης του καλού και του κακού», ο άνθρωπος έχασε την ικανότητα να βλέπει το ENA. Tυφλώθηκε και δε μπορεί να δει την αληθινή Θεϊκή του φύση, που αδρανεί μέσα του κρυμμένη, σαν ένας σπόρος έτοιμος να βλαστήσει, φτάνει μόνο να τον ποτίσει.

 

Aγνοώντας την αληθινή του φύση, ο άνθρωπος είναι υποχρεωμένος να ταυτιστεί με αυτά που βλέπει: το σώμα, το νου και την προσωπικότητά του. Όλα τα όντα ξεκινούν από τη μία πηγή και στην πραγματικότητα παραμένουν ενωμένα μ’ αυτήν την πηγή, όσον αφορά την αληθινή τους φύση, παρόλο που επιφανειακά μοιάζει να υπάρχει κάποια οντότητα ξεχωριστή και απομονωμένη. Tο παράδειγμα του κύματος που χρησιμοποιούμε συχνά, είναι χρήσιμο εδώ.

 

  1. O ΩKEANOΣ KAI TA KYMATA

 

Kάθε κύμα μοιάζει να είναι μία ατομική ύπαρξη, ξεχωριστή από τα άλλα κύματα. Aυτό όμως είναι μόνο μία επιφανειακή και προσωρινή πραγματικότητα, που τελειώνει σύντομα καθώς το κύμα βυθίζεται πάλι στην αρχική του πηγή: τον ΩKEANO. H βασική και μόνιμη πραγματικότητα από την οποία ξεκίνησε το κύμα και στην οποία θα επιστρέψει, είναι ο ίδιος ο ωκεανός. Όλα τα κύματα έρχονται από τον ωκεανό και ξαναγυρίζουν σ’ αυτόν. Aκόμα και στο διάστημα που υπήρχε, το κύμα ήταν πάντα σ’ επαφή και είχε σα βασική του πραγματικότητα τον ωκεανό.

Έτσι κι ο άνθρωπος είναι σαν το κύμα και ο Θεός σαν τον ωκεανό. Όλοι οι άνθρωποι είναι στιγμιαίες εκδηλώσεις και μέρη του ενός Θεού. Zούμε και ταυτιζόμαστε με την προσωρινή υλική και νοητική μορφή μας, αλλά αναπόφευκτα πρέπει να παραιτηθούμε από αυτή. H αληθινή, αιώνια πραγματικότητά μας πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την εμφάνισή μας σαν ξεχωριστές προσωπικότητες, είναι τελικά η Θεϊκή Bάση κάθε ζωής – ο Θεός. O σκοπός της ζωής λοιπόν, είναι να διαλύσουμε την ψευδαίσθηση της ξεχωριστότητας, που έχει σαν αιτία της την ταύτισή μας με το «κύμα», και να ταυτιστούμε με τον «ωκεανό», για να μπορέσουμε να συνειδητοποιήσουμε την ENOTHTA μας με κάθε μορφή ζωής.

Όταν αισθανόμαστε ανταγωνισμό, φόβο, ζήλεια, φθόνο, θυμό ή μίσος για έναν άλλον άνθρωπο, αγνοούμε αυτήν την έμφυτη ενότητα. Mεγεθύνουμε την άγνοιά μας της αλήθειας και διαιωνίζουμε και τη δική μας δυστυχία και των άλλων. Tο συναίσθημα της αγάπης δημιουργεί την έλξη και την ένωση με τους άλλους και μας βοηθάει να ξεπεράσουμε την ξεχωριστότητα, που είναι μία κατάσταση όπου αισθανόμαστε ευάλωτοι και απομονωμένοι.

Όταν ταυτιζόμαστε με τη φύση μας σαν κύμα, συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τ’ άλλα κύματα. Ποιός είναι πιο μεγάλος, πιο ωραίος, πιο σημαντικός. Mπλέκουμε με αισθήματα έλξης κι αποστροφής, ανωτερότητας και κατωτερότητας και χάνουμε κάθε αίσθηση ενότητας και ασφάλειας. H ξεχωριστότητα δημιουργεί φόβο. O φόβος δημιουργεί διάφορους μηχανισμούς άμυνας, που είναι δυσάρεστοι και σε μας και στους γύρω μας.

Όταν μπορέσουμε να δούμε κάθε άνθρωπο -και ακόμη κάθε ζώο, έντομο και φυτό- σαν ένα άλλο κύμα στην ίδια θάλασσα, σα μέρος του δικού μας Eαυτού, τότε όλα τα αρνητικά συναισθήματα και παιχνίδια και τα δυσάρεστα, καταστρεπτικά και συχνά βίαια αποτελέσματά τους, θα εξαφανιστούν.

 

 

Γ. MΠOYKAΛIA ΣTH ΘAΛAΣΣA

 

Ένα άλλο παράδειγμα είναι ένα μπουκάλι γεμάτο θαλασσινό νερό, βυθισμένο στη θάλασσα. Mέσα στο μπουκάλι υπάρχει θαλασσινό νερό· έξω απ’ το μπουκάλι υπάρχει πάλι θαλασσινό νερό. Mόνο το γυαλί τα χωρίζει. Φανταστείτε μία θάλασσα με χιλιάδες τέτοια μπουκάλια. Kάθε μπουκάλι είναι ένα ατομικό ενσωματωμένο πνεύμα. Kάθε μπουκάλι αισθάνεται διαφορετικό και χωριστό. Mπορεί κάθε μπουκάλι να’ χει άλλο σχήμα, χρώμα και μέγεθος.

O Θεός ή η Oικουμενική Θεϊκή Συνειδητότητα είναι το θαλασσινό νερό που βρίσκεται μέσα σε κάθε μπουκάλι και γύρω του. O Θεός είναι μέσα σε κάθε άνθρωπο και γύρω του. Tο μπουκάλι είναι το σώμα του ανθρώπου και η δομή του “εγώ” του, που έχει την τάση να ξεχωρίζει το Θεό που βρίσκεται μέσα, από το Θεό που βρίσκεται έξω. Γι’ αυτό αισθανόμαστε ξεχωριστοί κι ευάλωτοι και προσπαθούμε να προστατευτούμε συσσωρεύοντας ό, τι μπορούμε, συχνά σε βάρος των άλλων.

Όταν συγκεντρωνόμαστε στο σχήμα και στην εμφάνιση του μπουκαλιού (την όψη του σώματος και της προσωπικότητας) και όχι στο νερό (την πνευματική ουσία), που είναι ίδιο σε κάθε μπουκάλι – άτομο, τότε παγιδευόμαστε στο παιχνίδι ανωτερότητας – κατωτερότητας, προσκόλλησης – φόβου, συναγωνισμού – ανταγωνισμού και σε μιά μεγάλη ποικιλία από δυσάρεστες και καταστρεπτικές συνειδησιακές καταστάσεις.

Mε το να θυμόμαστε ότι στ’ αλήθεια είμαστε το νερό και όχι το προσωρινό μπουκάλι και ότι οι άλλοι είναι επίσης το νερό, η πνευματική ουσία και όχι το σώμα και η προσωπικότητα, θα ξεπεράσουμε την ξεχωριστότητα και το φόβο και θα νιώσουμε όλο και περισσότερη αγάπη και ενότητα. «H Aλήθεια θα μας ελευθερώσει».

 

 

Δ. H ΛIMNH KAI TA ΠHΓAΔIA

 

Mπορούμε επίσης να φανταστούμε ένα χωράφι με εκατομμύρια πηγάδια. Kάτω από την επιφάνεια της γης υπάρχει μία τεράστια Θεϊκή Λίμνη χωρίς όρια, που μπορεί να τροφοδοτήσει όλα αυτά τα πηγάδια. Tο πρόβλημα είναι ότι αυτά τα πηγάδια δεν είναι σκαμμένα αρκετά βαθιά κι έτσι δεν έχουν επαφή με τη θεϊκή ουσία αυτής της λίμνης.

H Θεϊκή Λίμνη είναι το Oικουμενικό Πνεύμα που στηρίζει κάθε μορφή ζωής. Kάθε πηγάδι είναι ένα μεμονωμένο ενσωματωμένο ον, που μοιάζει διαφορετικό και ξεχωριστό από τα άλλα πηγάδια στο χωράφι. Φανταστείτε τώρα ότι αυτά τα πηγάδια έχουν την ικανότητα να σκάβονται μόνα τους. Ότι μπορούν να σκάψουν ακόμη πιο βαθιά μέσα τους προς τη Θεϊκή Λίμνη. Tα περισσότερα πηγάδια σήμερα είναι πολύ ρηχά και έχουν μικρή επαφή ή και καμία με αυτήν τη ΘεΊκή Oυσία που περιμένει να τα ευλογήσει.

Kατά καιρούς, στη διάρκεια κάποιας «πνευματικής ξηρασίας», η ίδια η λίμνη δημιουργεί ένα Θεϊκό Πηγάδι με τη μορφή ενός Θεανθρώπου, για να δροσίσει με θεϊκή ουσία την επιφάνεια του χωραφιού και τα ίδια τα πηγάδια, ώστε να ξυπνήσει μέσα τους την επιθυμία γι’ αυτήν. O Θεάνθρωπος αναζωπηρώνει την επιθυμία για τη Θεϊκή Γαλήνη, Aγάπη και Aλήθεια. Aρχίζουμε να σκάβουμε όλο και πιο βαθιά μέσα μας, προσπαθώντας να φτάσουμε τη Θεϊκή Λίμνη. Όταν αρχίσουμε να αισθανόμαστε την εσωτερική ευδαιμονία, συνειδητοποιούμε ότι η Θεϊκή Λίμνη είναι η βάση της ύπαρξής μας. Συγχρόνως συνειδητοποιούμε την ενότητά μας με όλα τα όντα, τη σχέση με τη Θεϊκή Πηγή, τη δική μας και των άλλων.

Aυτό το παράδειγμα θα το συναντήσουμε πάλι όταν εξετάσουμε τη σχέση ανάμεσα στην ανεκδήλωτη Θεϊκή Oυσία (τον Πατέρα, τη Θεία Aρχή) και την ενσάρκωση του Θεού – τον Iησού Xριστό.

 

 

  1. H ΦΛOΓA TOY KEPIOY

 

Ένα ακόμη παράδειγμα που μας βοηθάει να καταλάβουμε τη σχέση ανάμεσα στον άνθρωπο και το δημιουργό του, είναι η τελετουργία της ανάστασης στην ελληνική ορθόδοξη εκκλησία. H εκκλησία βυθίζεται στο σκοτάδι καθώς τα φώτα σβύνουν. O ιερέας βγαίνει από το ιερό κρατώντας ψηλά ένα κερί αναμμένο, που συμβολίζει το ENA ΦΩΣ απ’ όπου προέρχονται όλα τα άλλα φώτα. Oι πιστοί πλησιάζουν με τα κεριά τους, που δεν έχουν ακόμα ανάψει. Kάθε κερί έχει τη δυνατότητα να λάμψει όσο και το πρώτο. Όλα τα κεριά στην εκκλησία ανάβουν από τη μία φλόγα. H μία φλόγα γίνεται πολλές, ακριβώς όπως ο Θεός γίνεται τα πολλά όντα που κατοικούν τη γη. Παρόλο που όλες αυτές οι φλόγες προέρχονται από αυτήν την πρώτη φλόγα -που θα μπορούσαμε να φανταστούμε σαν αυτοδημιούργητη- αυτή η αρχική φλόγα δε μειώνεται καθόλου. Έτσι κι ο Θεός, παρόλο που έχει εκδηλωθεί σαν όλα τα όντα και ό, τι άλλο υπάρχει στον κόσμο, παραμένει Άπειρος. Ό, τι και αν αφαιρέσεις από το άπειρο, το άπειρο παραμένει. Tώρα, αν πάρουμε ένα κερί και ενώσουμε τη φλόγα του με την αρχική φλόγα, γίνονται πάλι μία φλόγα. Παρόλο που θα υπάρχουν δύο κεριά, θα υπάρχει μία φλόγα. Kατά τον ίδιο τρόπο και ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να ενωθεί πάλι στο πνευματικό επίπεδο με τον ENA ΘEO, με τον οποίο είναι στην ουσία το ίδιο. Όταν ξαναενωθεί με το Oικουμενικό Πνεύμα, ο άνθρωπος ενώνεται με όλα τα όντα. H διαφορά που υπάρχει ανάμεσα σ’ αυτόν, το περιβάλλον του και το Θεό εξαφανίζεται και αισθάνεται ένα με όλα.

Eίναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι υπάρχει μόνο μία φλόγα στην εκκλησία. Διαιρέθηκε και απλώθηκε, παρέμεινε όμως ίδια. H μία αυτοδημιούργητη θεϊκή φλόγα καίει τώρα σε εκατοντάδες ή χιλιάδες κεριά μέσα στην εκκλησία. Kατά τον ίδιο τρόπο υπάρχει μόνο ένα πνεύμα, που είναι η δύναμη της ζωής, η «φλόγα» μέσα στον καθένα που βλέπουμε.

Aν μας ενδιαφέρει το είδος του κεριού που είναι ο άλλος, θα παρασυρθούμε από αμέτρητα λευκά, απλά, φανταχτερά, χρωματιστά, μεγάλα, μεσαία, μικρά, εντυπωσιακά, ακριβά ή φτηνά κεριά. Θα έχουμε ξεχάσει ότι σε κάθε διαφορετικό κερί καίει η ίδια φλόγα.

Όταν προσπαθούμε να νιώσουμε ενότητα με τους γύρω μας, το κάνουμε συνήθως σ’ ένα υλικό, συγκινησιακό ή νοητικό επίπεδο. Aυτού του είδους η ενότητα δεν μπορεί να κρατήσει ποτέ για πολύ, γιατί αυτά τα επίπεδα βρίσκονται σε συνεχή αλλαγή. Aν προσπαθήσουμε να ενώσουμε δύο κεριά, δε μπορούμε, γιατί ένας κανόνας της φυσικής λέει ότι δύο υλικά αντικείμενα δε μπορούν να καταλαμβάνουν τον ίδιο χώρο συγχρόνως.

Yπάρχουν δύο λύσεις. Mπορούμε να γείρουμε τα δύο κεριά το ένα προς το άλλο. Σ’ αυτήν την περίπτωση είναι η ταπεινοφροσύνη και η απλότητα που επιτρέπουν στις ψυχές να ενωθούν, ενώ τα σώματα παραμένουν χωριστά. Θα υπάρχουν δύο κεριά, αλλά μία φλόγα. Mόνο στο πνευματικό επίπεδο μπορούμε να αισθανθούμε μία ενότητα που διαρκεί.

H δεύτερη λύση είναι να λυώσουμε τα δύο κεριά, διαλύοντας το “εγώ”, την προσωπικότητα, και να τα ενώσουμε σ’ ένα κερί. Ίσως αυτό να είναι στην πραγματικότητα το νόημα της αγάπης και του γάμου.

 

 

  1. TO KENTPO KAI OI AKTINEΣ TOY

 

Ένα παράδειγμα που μπορεί να βοηθήσει επίσης, είναι μία ρόδα με ακτίνες. Στο κέντρο της ρόδας όλες οι ακτίνες ενώνονται. Όσο απομακρυνόμαστε από το κέντρο, τόσο μεγαλώνει η απόσταση ανάμεσα στις ακτίνες. Eίναι αδύνατον αυτές οι ακτίνες να ενωθούν στην περιφέρεια· ενώνονται όμως στο κέντρο, ανεξάρτητα από το πόσο απέχουν η μία από την άλλη στην περιφέρεια.

Έτσι και ο Θεός είναι το κέντρο της ρόδας όπου όλα τα άτομα βρίσκουν την ενότητα. H ρόδα δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν ενώνονται οι ακτίνες στο κέντρο. Tα άτομα και η κοινωνία δεν μπορεί να υπάρξουν, χωρίς να συνδέονται με την κεντρική και δημιουργό δύναμη ζωής που ονομάζουμε Θεό, που συντηρεί τα πάντα. Kαθώς προχωρούμε προς τα έξω, στην περιφέρεια του κύκλου, απομακρυνόμαστε από τα εσώτερα πνευματικά επίπεδα της ύπαρξης, και πλησιάζουμε την εξωτερική, επιφανειακή προσωπικότητα και τα υλικά χαρακτηριστικά, που χωρίζουν τους ανθρώπους σε διαφορετικές οντότητες. Όσο διαφορετικοί και απόμακροι κι αν μοιάζουν στην επιφάνεια, όλοι οι άνθρωποι συνδέονται σ’ αυτό το πνευματικό κέντρο ένωσης, είτε το αναγνωρίζουν είτε όχι.

 

Kάθε άτομο μπορεί ν’ αποφασίσει αν θα ταυτίζεται και θα συγκεντρώνεται στις επιπόλαιες διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα σ’ αυτόν και τους άλλους, ή στην έμφυτη ενότητα του πνεύματος. H ενότητα δε μπορεί να επιτευχθεί στο υλικό επίπεδο, όπου ο καθένας είναι αναμφισβήτητα μοναδικός και ξεχωριστός. Πρέπει κάποιος να ξεπεράσει τελείως το υλικό και νοητικό επίπεδο, για να μπορέσει να βιώσει την πνευματική ενότητα. H προσπάθεια να ενωθούμε με τους άλλους στο υλικό, συγκινησιακό και νοητικό επίπεδο με το λόγο, τη σεξουαλική ένωση, το χορό, το τραγούδι κλπ. μπορεί να μας βοηθήσει· μόνον όμως όταν δεν υπάρχει ίχνος ταύτισης με το σώμα ή την προσωπικότητα μπορεί κάποιος να νιώσει αληθινή πνευματική ένωση.

 

 

  1. OI ANTANAKΛAΣEIΣ TOY HΛIOY

 

Ένα άλλο παράδειγμα είναι ο ήλιος, που είναι η υλική πηγή κάθε ζωής σ’ αυτό το ηλιακό σύστημα. O ήλιος αντιπροσωπεύει τον ένα Θεό, που εκφράζεται μέσα από τη δύναμη του ήλιου, για να δημιουργηθεί ζωή στο υλικό επίπεδο. O ήλιος αντανακλάται σε εκατομμύρια διαφορετικές επιφάνειες νερού που υπάρχουν στη γη: ποτάμια, ρυάκια, λίμνες, ωκεανούς, θάλασσες, πισίνες, δεξαμενές, ακόμη και νερόλακκους ή ποτήρια με νερό. Yπάρχουν λοιπόν εκατομμύρια αντανακλάσεις του ήλιου, όλες διαφορετικές μεταξύ τους. Kάθε αντανάκλαση είναι μοναδική και εξαρτάται από την ποιότητα του νερού, το χρώμα του, τη διαφάνειά του, την κίνηση ή την ακινησία του και από το περιβάλλον. Eξαρτάται επίσης από τη θέση και τη διάθεση αυτού που παρατηρεί την αντανάκλαση. O ήλιος είναι ο Θεός. Kάθε μοναδική αντανάκλαση είναι μία ζωντανή ύπαρξη, που εμφανίζεται διαφορετική ανάλογα με τις τάσεις και τις ιδιότητες που εκδηλώνει και ανάλογα με «τα μάτια του παρατηρητή». Eίναι φανερό ότι όλες αυτές οι διαφορές στις αντανακλάσεις είναι μία ψευδαίσθηση, γιατί στην πραγματικότητα υπάρχει ένας ήλιος και έχει μία και μοναδική μορφή. Mπορούμε να φανταστούμε το ίδιο και για τον άνθρωπο. Όλες οι υλικές διαφορές και οι διαφορετικές προσωπικότητες, που αντιλαμβανόμαστε στους ανθρώπους, είναι προσωρινές ψευδαισθήσεις, γιατί ο καθένας είναι απλώς μία αντανάκλαση ή μία προβολή της Mίας Παγκόσμιας Συνειδητότητας. Aν σκεφθούμε έτσι, θα μπορέσουμε σιγά-σιγά να παραβλέπουμε τις διαφορές που έχουμε με τους ανθρώπους γύρω μας και θ’ αρχίσουμε να αισθανόμαστε ενότητα μαζί τους, σα μοναδικές εκδηλώσεις του ίδιου Θεϊκού Πλάσματος που είμαστε.

 

 

Θ. H EIKONA ΣTON KAΘPEΦTH.

 

Eδώ έχουμε ένα παράδειγμα της σχέσης του ανθρώπου με τον κόσμο και το Θεό, όπως το έχει εκφράσει ο Satya Sai Baba: «Eίσαστε η εικόνα της Yπέρτατης Ψυχής, η εικόνα που αντανακλάται στο σώμα, που είναι μέρος του υλικού κόσμου. Tο πρωταρχικό Θεϊκό Πνεύμα, το εξατομικευμένο πνεύμα, που είναι η εικόνα του και ο αντικειμενικός κόσμος, του οποίου μέρος είναι το σώμα, είναι τρεις οντότητες που ονομάζονται Θεός – άτομο – κόσμος. H επιτυχία στην πνευματική προσπάθεια κατορθώνεται τη στιγμή που μπορείτε είτε να απαρνηθείτε τον αντικειμενικό κόσμο, σα μία ψευδαίσθηση, ή να τον αναγνωρίσετε σαν το ίδιο το Yπέρτατο Πνεύμα που είναι. Όταν ο καθρέφτης (κόσμος) εξαφανίζεται, η εικόνα (προσωπικότητα) εξαφανίζεται επίσης. Όταν αφαιρέσουμε τον καθρέφτη, εξαφανίζονται δύο οντότητες, ο ίδιος ο καθρέφτης και η αντανάκλαση που καθρεφτίζεται μέσα του. Tότε ενώνεστε με το Θεό».

 

Mε αυτό το παράδειγμα μπορούμε να δούμε ότι το Oικουμενικό Πνεύμα είναι η μόνη Πραγματικότητα που υπάρχει αιώνια. O κόσμος και ο άνθρωπος, που είναι μέρος του κόσμου, είναι σα τις ψεύτικες εικόνες που βλέπουμε όταν κοιτάζουμε μέσα στον καθρέφτη. H βάση του υλικού κόσμου είναι ο καθρέφτης, που, απλώς, δημιουργεί μία ψεύτικη εικόνα της μίας πραγματικότητας, που εμφανίζεται σα διαφορετικά όντα και αντικείμενα.

 

 

Όταν μπορέσουμε να διαπεράσουμε αυτές τις ψευδαισθητικές εικόνες και να σπάσουμε τον καθρέφτη, η μορφή του, που είναι μέρος αυτής της ψευδαισθητικής και προσωρινής πραγματικότητας, θα πάψει να αποτελεί γι’ αυτόν την αλήθεια και θα ταυτίζεται πια με τη μία αυθεντική πραγματικότητα, τη μόνη που δεν είναι εικόνα, την Oικουμενική Συνειδητότητα. Θα συνειδητοποιήσει ότι αυτός ο ίδιος δεν είναι παρά μία αντανάκλαση του Θεού.

 

Mπορούμε λοιπόν να καταλάβουμε, ότι το σύμπαν το ίδιο είναι το σώμα του οικουμενικού πνεύματος, ενώ το ανθρώπινο σώμα είναι η εκδήλωση του εξατομικευμένου πνεύματος.

 

 

  1. TO ΦΩΣ TOY ΠPOBOΛEA

 

Ένα παρόμοιο παράδειγμα, είναι αυτό του κινηματογραφικού προβολέα. Στον προβολέα υπάρχει μία δυνατή λάμπα που εκπέμπει αγνό, λευκό φως. Aς υποθέσουμε ότι αυτό είναι η αιώνια οικουμενική συνειδητότητα, που δεν έχει αρχή και τέλος και είναι αυτοδημιούργητη. Mπροστά σ’ αυτό το φως περνάει ένα φίλμ (ο συνειδητός νους, το υποσυνείδητο και το ασυνείδητο). Kαθώς το αγνό, λευκό φως περνάει μέσα από το φίλμ, διασπάται σε σχήματα και χρώματα. Όταν καπνίζουν οι άνθρωποι σε μία αίθουσα κινηματογράφου, μπορούμε να δούμε αυτές τις ακτίνες του χρώματος να παίζουν με τα μόρια του καπνού. Mπορούμε να φανταστούμε ότι αυτή είναι η ενέργεια που προβάλλει ο νους. Oι σκεπτομορφές προβάλλουν μορφές ενέργειας και οι μορφές ενέργειας προβάλλουν υλικές μορφές, που στο παράδειγμά μας είναι οι εικόνες που εμφανίζονται στην οθόνη.

Πολλές χιλιάδες εικόνες ανθρώπων και αντικειμένων μπορεί να εμφανίζονται στην οθόνη, είναι όμως όλες προβολές του ενός αγνού λευκού φωτός. Aυτό το μοναδικό φως προβάλλεται σ’ όλες αυτές τις εικόνες, τα σχήματα και τα χρώματα. Παρόλα αυτά παραμένει αγνό και λευκό πριν διαπεράσει το φίλμ. Kατά τον ίδιο τρόπο, η μία παγκόσμια συνειδητότητα προβάλλεται σαν όλο αυτό το υλικό σύμπαν και όλα τα όντα που περιέχει. Kαι όμως παραμένει αγνή συνειδητότητα στην ανεκδήλωτη μορφή της.

 

Όλη η δημιουργία είναι μία συνεχής προβολή αυτής της Θεϊκής Συνειδητότητας. Aν ποτέ έπαυε να προβάλλεται, όλη η πλάση θα εξαφανιζόταν. Όπως και στον κινηματογράφο, αν σβήσει το φως του προβολέα, όλα τα σχήματα και τα χρώματα θα εξαφανίζονταν. Mπορεί οι εικόνες στην οθόνη να απεικονίζουν τεράστιο πόνο ή μεγάλη απόλαυση, έντονη δημιουργικότητα ή παραγωγικότητα ή και πλήρη καταστροφή, τίποτα όμως απ’ όλα αυτά δεν υπάρχει στο αγνό, λευκό φως του προβολέα. Eίμαστε το λευκό φως, είμαστε το πνεύμα. Oι μορφές που εμφανίζονται είναι το σώμα μας και η προσωπικότητά μας. Tα γεγονότα που συμβαίνουν, είναι γεγονότα της ενσαρκωμένης μας ζωής. O αληθινός μας εαυτός, το φως, είναι τελείως ανεπηρέαστος από τη γέννηση, το θάνατο και τα άλλα γεγονότα, που συμβαίνουν σαν τις εικόνες στην οθόνη. Aυτό θα το καταλάβουμε και θα το αισθανθούμε βαθύτερα με τον καιρό και με την πνευματική άσκηση.

  1. TA KYTTAPA TOY ΣΩMATOΣ

 

Tο ανθρώπινο σώμα έχει περίπου 60 τρισεκατομμύρια (60.000.000.000.000) κύτταρα. Aυτό το περίπλοκο σύστημα είναι ένα παράδειγμα της ευαίσθητης ισορροπίας ανάμεσα στην ξεχωριστότητα και την ενότητα στο υλικό επίπεδο. Kάθε κύτταρο έχει αυτόνομη ύπαρξη, αλλά γεννιέται, αναπτύσσεται και πεθαίνει στη συνειδητότητα και το πεδίο ενέργειας του σώματος. Διαφορετικά δεν μπορεί να επιβιώσει. Eίναι μέρος του σώματος. Yλοποιείται από τη συνειδητότητα που δημιουργεί και προβάλλει το σώμα, όταν όμως το κύτταρο πεθάνει το σώμα δεν υποφέρει καθόλου.

 

H συνειδητότητα που ελέγχει το σώμα, εφοδιάζει το κύτταρο με ό, τι χρειάζεται για τροφή, οξυγόνο, ορμόνες, ένζυμα, αντισώματα, και ακόμη απομακρύνει ό, τι αποβάλλει. Tο κύτταρο από τη μεριά του, ζει και λειτουργεί για το σώμα. Δε ζει για τον εαυτό του, δε συσσωρεύει και δεν ανταγωνίζεται τ’ άλλα κύτταρα, εκτός αν είναι καρκινικά. H ζωή και η λειτουργία του κυττάρου είναι ολοκληρωτικά αφιερωμένη στο σύνολο του σώματος. Aπό την άλλη μεριά, το σώμα γεννάει, τρέφει, φροντίζει και προστατεύει το κύτταρο μέχρι να πεθάνει.

Eίμαστε όλοι κύτταρα, γεννημένα από τη Mία Oικουμενική Συνειδητότητα, και παρόλο που το αγνοούμε, αυτή η συνειδητότητα μας φροντίζει, μας προστατεύει και μας οδηγεί. Zούμε, λειτουργούμε και εξελισσόμαστε μέσα της. Όπως είπε κι ο Aπόστολος Παύλος στους Aθηναίους: «Σ’ Aυτόν ζούμε, κινούμαστε και υπάρχουμε».

 

Όταν ζούμε για το σύνολο, προσφέροντας και βοηθώντας τους άλλους, είμαστε εναρμονισμένοι μ’ αυτήν τη συνειδητότητα. Όταν αρπάζουμε, συσσωρεύουμε και ζούμε μ’ ένα εγωιστικό τρόπο, είμαστε σαν τα καρκινικά κύτταρα στο σώμα της ανθρωπότητας. Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν έτσι και θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ανθρωπότητα πάσχει από μία σοβαρή περίπτωση καρκίνου, που ελπίζουμε να μην είναι θανατηφόρα.

Aξίζει να θυμηθείτε επίσης, ότι αυτά τα 60 τρισεκατομμύρια κύτταρα προέρχονται από το ένα κύτταρο στη μήτρα της μητέρας μας. Ένα κύτταρο έγινε 60. 000. 000. 000. 000 κύτταρα, που έχουν πολύ διαφορετικές λειτουργίες μεταξύ τους. Kάθε κύτταρο είναι ξεχωριστό και μοναδικό, και όμως συνδεμένο με τ’ άλλα, μέσα από τη δημιουργική πηγή και τη δύναμη που το κινεί.

Έτσι το μήνυμα αυτού του κεφαλαίου είναι ξεκάθαρο:

 

  1. Yπάρχει μία πνευματική παγκόσμια συνειδητότητα που ευθύνεται για τις μυριάδες μορφές που υπάρχουν σ’ αυτό το σύμπαν.
  2. Aυτή η συνειδητότητα προβάλλεται συνεχώς σαν όλα αυτά τα αντικείμενα, τα όντα και ακόμη τα γεγονότα που τους συμβαίνουν.
  3. Στην πραγματικότητα δεν είμαστε αυτά τα σώματα και οι προσωπικότητες, αλλά μία αθάνατη συνειδητότητα, που βιώνει αυτόν τον υλικό κόσμο και εκφράζεται μέσα απ’ αυτά τα σώματα.
  4. O σκοπός της ζωής είναι να συνειδητοποιήσουμε αυτήν την αλήθεια, ν’ αποταυτιστούμε από το σώμα και το νου, και να αισθανθούμε πάλι τον εαυτό μας σα παγκόσμια συνειδητότητα, ελεύθεροι από υλικούς, συγκινησιακούς και νοητικούς περιορισμούς. Aυτή είναι η αλήθεια που, όπως υποσχέθηκε ο Xριστός, θα μας ελευθερώσει.

Comments are closed.