ΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΜΠΟΔΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ – ΚΕΦΑΛΑΙΟ 14

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 14

ΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΜΠΟΔΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

ΣΚΑΝΑΡΙΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΣΚΑΝΑΡΙΣΜΕΝΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΑΘΗ

Η αρρώστια, ο πόνος, οι αντιξοότητες και τα εµπόδια αντιµετωπίζονται συνήθως µε θλίψη, φόβο, µνησικακία και ένα συναίσθηµα αδικίας. Τις περισσότερες φορές είµαστε πρόθυµοι να ακολουθήσουµε τον πιο εύκολο δρόµο για να εξουδετερώσουµέ το πρόβληµά µας και να βασιστούµε στις πρόσκαιρες λύσεις, όπως τα παυσίπονα, τα ηρεµιστικά και τον ύπνο. . Αλλοτε πάλι προσπαθούµε, σε αντιπερισπασµό, να ξεχάσουµε τα γεγονότα, βοµβαρδίζοντας τις αισθήσεις µας µε µιαν αδιάκοπη ροή από άλλους ερεθισµούς, που θα παρεµποδίσουν το νου µας ν’ ασχοληθεί µε τις δυσκολίες µας. Σ’ αυτό το κεφάλαιο θα παρουσιάσουµε ένα νέο τρόπο πώς ν’ αντιµετωπίζουµε αυτές τις δυσάρεστες εµπειρίες της ζωής.

Όλοι µας αποζητάµε την υγεία και την ευτυχία.

Όλοι µας θέλουµε να είµαστε ικανοποιηµένοι και σ’ αρµονική σχέση µε τον εαυτό µας και το περιβάλλον µας. Πολύ λίγοι άνθρωποι, όµως, είναι. ΓΙΑ ΤΙ; Γιατί δεν ταυτιζόµαστε µε τους βασικούς νόµους της φύσης, που κατευθύνουν την αρµονική ροή των γεγονότων σ’ αυτό το σύµπαν. Αν µπορούσαµε να ακολουθήσουµε τις διακυµάνσεις αυτών των φυσικών νόµων, τότε κι εµείς θα είχαµε αρµονία.

Τα ζώα και τα φυτά ζουν ασυνείδητα µέσα σ’ αυτό το αρµονικό ρεύµα. Δεν έχουν άλλη εκλογή.

Ο άνθρωπος όµως έχει την ελεύθερη βούληση, το δικαίωµα να συµπλεύσει µε τους νόµους της- εναρµονισµένης ζωής ή να τους εναντιωθεί. Γ αποτελέσµατα αυτής της εκλογής είναι ολοφάνερα. Σκεφθείτε πώς νιώθετε όταν κάνετε ένα περίπατο στο δάσος, το βουνό ή τη θάλάσσσ πώς η φυσική αρµονία του περιβάλλοντός σας πληµµυρίζει και κεντρίζει το εσώτερο αίσθηµα αρµονίας µέσα σας. Το νιώθετε ζωηρά. Σας χαλαρώνει, σας κάνει να αισθάνεστε άνετα µε τον εαυτό σας. Υπάρχει µια αλληλένδετη αντανακλαστική δόνηση ανάµεσα στην εξωτερική αρµονία και το εσώτερο αρχέτυπο της τέλειας αρµονίας, που ο Carl Jung και ο Πλάτων συµφωνούν πως βρίσκεται στο υποσυνείδητο του ανθρώπου.

Δεν έχετε όµως το ίδιο συναίσθηµα όταν περπατάτε στους γεµάτους ρύπους δρόµους της Αθήνας µια ζεστή, καλοκαιρινή µέρα ή όταν ο κοσµος γύρω σας συµπεριφέρεται αρνητικά, µε άγχος και νευρικότητα, αδιάφορα ή ακόµα κι επιθετικά καµιά φορά. Σπάνια νιώθουµε αυτή τη βαθιά σίσθηση εσωτερικής γαλήνης στις επαφές µας µε τους άλλους. Γιατί άραγε να συµβαίνει αυτό;

ΤΟ ΕΓΩ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΤΟΝ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΕΙ ΑΠ’ το ΣΥΜΠΑΝ

Η φύση δεν έχει εγώ όπως ο άνθρωπος. Το εγώ ή το σύµπλεγµα της προσωπικότητας καλύπτουν τη φυσική εσωτερική οµορφιά του ανθρώπου. Επειδή το εγώ κρύβει την εσώτερη, πνευµατική του αρµονία, ο άνθρωπος προσπαθεί µε πολλούς τρόπους ν’ αποκτήσει εξωτερική ασφάλεια, συχνά σε βάρος των άλλων, θυσιάζοντας τον πρώτο και πιο σηµαντικό νόµο της αρµονίας που λέει «καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υµίν οι άνθρωποι και υµείς ποιείτε αυτοίς οµοίως».

Μια και δεν συνειδητοποιεί το ασύγκριτο εσωτερικό του κάλλος, προσπαθεί να γίνει επιφανειακά ωραίος, καλλωπίζοντας το σωµο και την προσωπικότητά του εξωτερικά. Επειδή δεν νιώθει την αγάπη και την παραδοχή µέσα του, αναζητεί µε χίλιους δυο τρόπους την αγάπη και την παραδοχή των άλλων, συχνά σε βάρος της υγείας του και του πραγµατικού προορισµού του, σαν απαράµιλλο πνεύµα σε µια εξελικτική πορεία.

Αυτή η άγνοια της ι’ωτερικής µας δύναµης, αγάπης και οµορφιάς, µας αποξενώνει από τον ρου της ζωής και µας τοποθετεί σε χωριστά κελιά όπου ο καθένας προσπαθεί να υπερασπιστεί τα συµφέροντά του µε µοναδικό κριτήριο τα προσωπικά ή οικογενειακά του ενδιαφέροντα, νιώθοντας ελάχιστο ή κανένα σύνδεσµο µε αυτούς που βρίσκονται έξω από τον άµεσο κύκλο του. Αυτή είναι η µία από τις βασικές αιτίες δυσαρµονίας σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο. Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΕΝΟΤΗΤ ΑΣ ΚΑΙ Τ Α ΥΤΙΣΗΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ. Η άλλη βασική αιτία είναι αυτή που ήδη προαναφέρθηκε, η άγνοια της δύναµης και της οµορφιάς που υπάρχει στην πραγµατική, αθάνατη φύση µας.

Έτσι, ο άνθρωπος που συµπλέει αρµονικά µε το ρεύµα της ζωής, πορεύεται προς τις δύο αυτές βασικές κατευθύνσεις.

  1. Την ανακάλυψη του θεϊκού δυναµισµού µέσα του και
  2. Τη συνειδητοποίηση της παγκόσµιας ενότητας και αγάπης για κάθε πλάσµα.

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Η ζωή, λοιπόν, είναι ένα σχολείο, όπου οι ψυχές ενσαρκώνονται για να διδαχθούν αυτά τα δύο βασικά µαθήµατα. Οι ηθικές αρχές που πρεσβεύουν όλες οι θρησκείες είναι ένας προστατευτικός φράχτης που συγκρατεί τον άνθρωπο µέσα στο µονοπάτι που οδηγεί σ’ αυτούς τους δύο στόχους.

Αµαρτία είναι κάθε εγωιστική πράξη που βασίζεται σε αίσθηµα ανασφάλειας και άγνοιας της πνευµατικής ενότητας των πάντων. Οι εγωιστικές αυτές πράξεις δηµιουργούν µε τη σειρά τους νέα συναισθήµατα δυσπιστίας και διαχωρισµού ανάµεσα στους ανθρώπους .

. Ετσι η ζωή είναι το σχολείο όπου βαδίζουµε από την άγνοια στη φώτιση, από την αποξένωση και το φόβο, στην ενότητα και την αγάπη. Είναι ο τέλειος δάσκαλος που όταν αρχίζουµε να ξεστρατίζουµε από το µονοπάτι σε κατευθύνσεις επικίνδυνες για µας ή τους άλλους (τωρο ή στο παρελθόν) µας υποχρεώνει να ξαναβρούµε το σωστό δρόµο, στέλνοντάς µας κάποιο αρνητικό µήνυµα ή εµπειρία . . Οταν πορευόµαστε σταθερά στο µονοπάτι, τότε έχουµε θετικά βιώµατα και συναισθήµατα, που µας δίνουν το µήνυµα πως βαδίζουµε στη σωστή κοτεύθυνση.

Αυτός είναι ο λεγόµενος «νόµος της αιτίας και του αποτελέσµατος» ή σύµφωνα µε τις ανατολικές φιλοσοφίες ο νόµος του Κάρµα. Η Καινή Διαθήκη αναφέρει πολύ συχνά αυτό το νόµο. Όταν έφεραν τον παραλυτικό µπροστά στον Χριστό, για να τον θεραπεύσει, εκείνος του είπε «’ Αρον τον κράββατόν σου και περιπάτει, αφέωνταί σοι αι αµαρτίαι σου». Επισήµανε, δηλαδή, καθαρά το γεγονός πως ο άνθρωπος αυτός ήταν παράλυτος εξαιτίας κάποιας σµορτίω; του στο παρελθόν. Αυτή η συσχέτιση ανάµεσα στην αµαρτία της εγωιστικής πράξης και την αρρώστια ή τον πόνο είναι παραδεκτή απ’ όλες τις θρησκείες και είναι ολοφάνερα µία στι’ τις µεγάλες αλήθειες, που όλα τα ανθρώπινα πλάσµατα πρέπει να κατανοήσουν στην πορεία τους προς τη φώτιση.

Οι ανατολικές φιλοσοφίες προσθέτουν ωστόσο, και την ιδέα της µετενσάρκωσης που αναφέρει, επιπλέον, πως αν δεν µπορείτε να ανακαλύψετε την αιτία των ευχάριστων ή δυσάρεστων βιωµάτων σας στα λόγια, τις σκέψεις, ή’ τις πράξεις της σηµερινής σας ζωής, θα πρέπει να την αναζητήσετε σε κάποια προηγούµενη ζωή. Σύµφωνα µ’ αυτή τη

 

θεωρία η ψυχή έχει την ευκαιρία να επανέλθει στο σχολείο της ζωής, προσπαθώντας να τελειοποιηθεί και να γίνει έτσι άξια για την τελική επιβράβευση, που είναι η ένωσή της µε τον Θεό, το Παγκόσµιο Πνεύµα. Όπως µας εξηγεί ο Χριστός, κανείς δεν µπορεί να εισέλθει στη Βασιλεία των Ουρανών, αν δεν τελειοποιηθεί προηγουµένως. Γνωρίζετε κονένα που να έχει τελειοποιηθεί σ’ αυτή τη µία ζωή; Αν δεν υπάρχει παρά µόνο µια ζωή, τότε το ουράνιο βασίλειο πρέπει να είναι πολύ αραιοκατοικηµένο.

Είτε η µετενσάρκωση υπάρχει πραγµατικά, είτε όχι, το γεγονός παραµένει πως ο Νόµος της Αιτίας και του Αποτελέσµατος µοιάζει πραγµατικά να είναι παραδεκτός από όλες σχεδόν τις πηγές. Έτσι ο νόµος του κάρµα χρησιµεύει σαν ένας µηχανισµός αναστροφής που µας µεταδίδει το µήνυµα µιας ζωής αν βαδίζουµε εναρµονισµένοι µε τους νόµους και τους σκοπούς της ύπαρξης ή αν έχουµε µείνει στάσιµοι, παραδέρνοντας σε άσκοπες περιπλανήσεις. Η ευτυχία, λοιπόν, η χαρά και η εσωτερική γαλήνη είναι δείγµατα πως βρισκόµαστε στο σωστό δρόµο. Η δυστυχία, η ανικανοποίηση και η διανοητική αναταραχή είναι σηµάδια είτε πως είµαστε ανεπίδεκτοι και µένουµε στάσιµοι στην πνευµατική µας αναζήτηση είτε πως έχουµε πάρει λανθασµένη κατεύθυνση.

Είναι σηµαντικό ωστόσο, να κατανοήσουµε πως η ψυχική κατάσταση ενός ατόµου και όχι τα εξωτερικά γεγονότα της ζωής του, δίνουν το µέτρο της επιτυχίας του. Κάποιος µπορεί να πεθαίνει από καρκίνο και όµως να νιώθει απόλυτα ικανοποιηµένος µε τον εαυτό του, τη ζωή και το θάνατο. Η αρρώστια του σ’ αυτή την περίπτωση δεν είναι ένδειξη λανθασµένης διαβίωσης αλλά µόνο ένα µάθηµα ή µια δοκιµασία της ζωής. Ένας άλλος, µπορεί να έχει µεγάλη υλική ευηµερία αλλά να είναι συνάµα δυστυχής. Αυτός ο άνθρωπος κάπου σφάλλει στον τρόπο που ζει, αισθάνεται ή σκέπτεται.

Όποτε είµαστε, λοιπόν, δυστυχισµένοι, ανικανοποίητοι ή σ’ εσωτερική σύγκρουση µέ τον εαυτό µας ή τους άλλους, δεχόµαστε το µήνυµα οτι’ τη ζωή πως ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ Ν’ AΛΛAΞOVME.

 

ΖΩΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΛΛΑΓΗ

Η διαδικασία της ανάπτυξης ή της εξέλιξης είναι πάντα µια διαδικασία µεταβολής. Το παλιό πρέπει να πεθάνει για να δώσει θέση στο νέο ν’ αναπτυχθεί. Έτσι, λοιπόν, η ζωή είναι µια συνεχής απάρνήοή παλιών συνηθειών και τρόπων διαβίωσης, σισθηµάτων και σκέψεων. Μηνύµατα στι’ τη ζωή, προσπαθούν ίσως να µας αναγγείλουν πως θα έπρεπε ν’ αλλάξουµε τη διατροφή µας, να εγκαταλείψουµε το κάπνισµα ή το ποτό, ν’ αναπαυόµαστε περισσότερο, να φροντίζουµε πιο συνειδητά το σώµα µας, να σεβόµαστε περισσότερο τις σνάγκες του οργανισµού και του νου µας. Άλλες πάλι δυσάρεστες εµπειρίες ίσως να µας προειδοποιούν πως θα έπρεπε να γίνουµε λιγότερο εγωιστές και νο µπαίνουµε στη θέση των άλλων, για να βρούµε την ψυχική ηρεµία που αποζητάµε. Ή µπορεί να πρέπει νο µάθουµε να εξασκούµε το σώµα και την αναπνοή µας σωστά για ν’ αποκτήσουµεξανά τη χαµένη µας ζωτικότητα και την πνευµατική µας αρµονία. Ίσως να πρέπει να µάθουµε να χαλαρώνουµε ή να διαλογιζόµαστε ή να προσευχόµαστε για να έλθουµε σ’ επαφή µε τις ανώτερες πηγές αρµονίας και ενέργειας που µας βοηθούν ν’ αντιµετωπίσουµε τις διάφορες αντιξοότητες της ζωής. Η ζωή µπορεί να θέλει να µας ειδοποιήσει να επανεξετάσουµε τους στόχους, τις αξίες και τον τρόπο ζωής µας, για να βεβαιωθούµε, πως ζούµε πραγµατικά σύµφωνα µε τις αληθινές επιδιώξεις µας και όχι παρασυρµένοι από κάποιο κοινωνικό µηχανικό προγραµµατισµό για ευτυχία και ικανοποίηση. Αν ανακαλύψουµε πως έχουµε πάντα άγχος, ίσως να µας ζητά να επανεξετάσουµε την αντιµετώπισή µας, τα πιστεύω µας και την εικόνα του εαυτού µας. . Η µπορεί να πρέπει ν’ αναπτύξουµε µεγαλύτερη παραδοχή κι αγάπη γι’ αυτήν. ‘Ισως να πρέπει ν’ αντιµετωπίσουµε µερικούς οσ’ τους φόβους µας και να τους ξεπεράσουµε. Ίσως να πρέπει να εγκαταλείψουµε την πίκρα και τη ζήλεια, να συγχωρούµε, ν’ αγαπάµε. Ή, πάλι, ίσως πρέπει να µάθουµε να έχουµε µεγαλύτερη εµπιστοσύνη στο Θεό και το Θείο Σχέδιο και να παραδινόµαστε στο Θείο Ρεύµα. Μπορεί να πρέπει να µάθουµε να υπερνικάµε τις προσκολλήσεις και τις εξαρτήσεις µας, όπως τα ηρεµιστικά, τις σχέσεις, τα ναρκωτικά, την παραδοχή των άλλων και κάθε τι που µας κάνει να νιώθουµε εσωτερικά αδύναµοι. Ίσως πρέπει να µάθουµε να σκεπτόµαστε θετικά για ν’ ανακαλύψουµε τη µεγάλη δηµιουργική δύναµη που Kρύβετqι µέσα µας. Αυτά και πολλά άλλα µαθήµατα οδηγούν στο τελικό δίδαγµα της ζωής που είναι η συνειδητοποίηση πως δεν είµαστε αυτό το σώµα ούτε αυτή η προσωπικότητα αλλά αθάνατο πνεύµα, ένα µε το Θεό.

ΕΥΚΑIΡIΕΣ ΓΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤIΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Μ’ αυτόν τον τρόπο, λοιπόν, οι δυσκολίες της ζωής γίνονται σαν τα βάρη που σηκώνει ο αθλητής στην άρση βαρών, για να γυµνάσει τους µύες του. Η .εξάσκηση των ψυχικών µας δυνάµεων χάρις στα εµπόδια που συναντάµε, δυναµώνει τους συναισθηµατικούς, διανοητικούς και πνευµατικούς µας µύες. Συγκινησιακά γινόµαστε πιο ρωµαλέοι, διανοητικά πιο θετικοί και βέβαια έχουµε την ικανότητα ν’ αντιµετωπίσουµε οποιοδήποτε από τα διδάγµατα της ζωής. Βρισκόµαστε λοιπόν αναγκασµένοι να εξετάσουµε και να αναπροσαρµόσουµε τη στάση µας απέναντι στον εαυτό µας, τους άλλους και την ίδια τη ζωή.

Αυτό που απαιτείται, βασικά, σε κάθε περίπτωση, είναι κάποια εσωτερική µεταβολή. Όταν προσπαθούµε να βρούµε εξωτερικές λύσεις χρησιµοποιώντας ηρεµιστικά, οινοπνευµατώδη ή τσιγάρα για να ηρεµήσουµε, όταν επιζητάµε ν’ αλλάξουµε το σύντροφό µας, την εργασία ή τον τόπο διαµονής µας, τότε συχνά έχουµε αγνοήσει το πραγµατικό µας πρόβληµα και δεν έχουµε διδαχθεί αυτό που προσπαθεί να µας διδάξει η ζωή. Θα δηµιουργήσουµε ξανά τις ίδιες δυσκολίες και µε νέες συνθήκες και θα µας ζητηθεί και πάλι να «µάθουµέ το µάθήµο».

ΠΩΣ ΝΑ ΕΚΜΕΤΑΜΕΥΟΜΑΣΤΕ ΤΑ ΕΜΠΟΔΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Ακολουθούν µερικά αξιώµατα που θα σας βοηθήσουν να εξελιχθείτε µέσα απ’ τις εµπειρίες της ζωής.

1, Δεχθείτε πως η ζωή είναι ένα σχολείο.

Κάθε βίωµα είναι ένα µάθηµα που η ζωή προσπαθεί να µας διδάξει.

Η ζωή µας προσφέρει ακριβώς το µάθηµα που χρειαζόµαστε, σε κάθε στιγµή.

Δεν υπάρχουν τυχαία γεγονότα ή αδικίες. Οτιδήποτε µας συµβαίνει είναι ακριβώς αυτό που πρέπει να µας συµβεί για να διδαχθούµε το επόµενο µάθηµα. Δεν είναι ανάγκη λοιπόν, να φοβόµαστε τι θα µας τύχει. Ας πάψουµε να παραπονιόµαστε για τις αδικίες της ζωής. Ας εγκαταλείψουµε την πικρία που νιώθουµε απέναντι σ’ αυτούς που η ζωή χρησιµοποιεί για να µας διδάξει κάτι. Ας εγκαταλείψουµε τη ζήλεια και το φθόνο που µας κυριεύουν, όταν άλλοι µοιάζουν να έχουν τιέρισσότερα από µας. Ο καθένας βρίσκεται ακριβώς εκεί που πρέπει, για να πάρει το απαραίτητο µάθηµα. Αυτά τα µαθήµατα µπορεί να µας δίνονται σαν αντιστάθµισµα κάποιου παλιού καρµικού χρέους που δηµιούργησε µια πράξη µας στο παρελθόν. Ή ίσως να µας συµβαίνουν, απλά και µόνο, για να βοηθήσουν τη σηµερινή πνευµατική µας ανάπτυξη. Και στις δύο περιπτώσεις, ή αντίδρασή µας πρέπει να είναι η ίδια, ν’ ανακαλύψουµε ποιο είναι το µάθηµα.

  1. Ανακαλύπτω ποια µαθήµατα προσπαθεί να µου δώσει η ζωή.

Ο Richard Bach, ο συγγραφέας του «Jonathan Lίvingston Seagull» και των «IIlusions» λέει πως «ένα πρόβληµα δεν έρχεται ποτέ χωρίς ένα δώρο στα χέρια του». Πάψτε να παραπονιέστε για το πρόβληµά σας, κοιτάξτε το κατάματα δίχως φόβο κι ανακαλύψτε το διαµάντι στα χέρια του.

  1. Τι αλλαγές πρέπει να κάνω στον τρόπο ζωής ή σκέψης µου για ν’ απαλλαγώ απ’ αυτό το πρόβληµα.

α. Τι πρέπει ν’ απαρνηθώ; (συνήθειες, συγκινησιακές τάσεις, προσκολλήσεις, πάθη, φοβίες, προσδοκίες, αντιλήψεις, πεποιθήσεις).

β. Τι πρέπει ν’ ασπασθώ ή ν’ αναmύξω; (πειθαρχίες, ικανότητες, αντιλήψεις).

γ. Σε µερικές περιπτώσεις µπορεί απλούστατα να χρειάζεται να συνειδητοποιήσουµε πως αυτό που θεωρούµε πρόβληµα, δεν είναι πρόβληµα στ’ αλήθεια. Μας δίνεται έτσι η ευκαιρία να µάθουµε να δεχόµαστε τις αλλαγές ή τις διαφορετικές συνθήκες.

  1. Πώς µπορώ ν’ αρχίσω να εφαρµόζω τις αλλαγές που θα µου ξαναδώσουν τη γαλήνη, την υγεία και την αρµονία;
  2. Δέχοµαι πως εγώ και µόνον εγώ µπορώ να λύσω το πρόβληµα, διαφορετικά η λύση του είναι άχρηστη για µένα.

Μπορώ να ζητήσω τη συµβουλή του θεραπευτή, του ψυχολόγου, του ιερέα ή του πνευµατικού δάσκαλου αλλά µόνον εγώ µπορώ να πραγµατοποιήσω την αλλαγή. Το εµπόδιο που αντιµετωπίζω είναι ένα δώρο της ζωής για να µε βοηθήσει να εξελιχθώ. Είναι δική µου ευθύνη κι ευκαιρία.

Γνωρίζετε τη διαφορά ανάµεσα στον αισιόδοξο κσι τον απαισιόδοξο; Ο απαισιόδοξος βλέπει το πρόβληµα σε κάθε ευκαιρία ενώ ο αισιόδοξος βλέπει την ευκαιρία σε κάθε πρόβληµα.

Ας πάρουµε τώρα µερικά παραδείγµατα µε προβλήµατα που µπορούν να µας τύχουν και ας εξετάσουµε τα πιθανά διδάγµατα που είναι δυνατόν ν’ αποκοµίσουµε απ’ αυτά. Μια και οι πιθανότητες είναι άπειρες, θ’ αναφέρω µόνο µερικά που µου έρχονται στο νου αυτή τη στιγµή.

ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ  ΑΡΡΩΣΤΙΑ

1, Ν’ αλλάξω τη δίαιτά µου, ώστε να τρέφοµαι µε πιο αγνές τροφές, στις σωστές ποσότητες, για να εξαγνίσω το σώµα και το νου και να βελτιώσω τη λειτουργία τους στον υλικό και τον πνευµατικό τοµέα.

  1. Ν’ αλλάξω τον τρόπο ζωής µου. Να µάθω να ασκούµαι τακτικά, ν’ αναπνέω και να χαλαρώνω και να µην σπαταλώ τις ζωτικές δυνάµεις του οργανισµού σε άχρηστες δραστηριότητες που µέιώνουν την αντίστασή του στην αρρώστια και τις άλλες δυσλειτουργίες.
  2. Ν’ αναλύσω και ν’ αντιµετωπίσω τις αρνητικές σκέψεις µου, που διανοητικά, µπορεί να µου δηµιουργούν συγκινησιακά εµπόδια και σωµατικά, να παρεµποδίζουν την απρόσκοmη ροή της ενέργειας.
  3. Να µάθω να είµαι πιο ταπεινός και συµπονετικός, µια που κι εγώ ο ίδιος βρίσκοµαι προσωρινά στην µάλλον ταπεινωτική θέση να είµαι άβουλος, αδύναµος κι εξαρτηµένος από άλλους.
  4. Να µάθω να δέχοµαι την αγάπη και τη φροντίδα των άλλων. Μερικοί άνθρωποι δεν µπορούν να δεχθούν τίποτα από τους άλλους. Θέλουν πάντα να είναι εκείνοι που δίνουν. Αυτό καµιά φορά βασίζεται σ’ εγωιστικά κίνητρα.
  5. Να εµβαθύνω περισσότερο πάνω στο νόηµα της ύπαρξης. Γιατί βρισκόµαστε εδώ; Ποιος είναι ο σκοπός της ζωής;
  6. Να επανεξετάσω τους στόχους και τις αξίες µου. Τι αποζητώ απ’ τη ζωή; Τι είναι σηµαντικό για µένα; Ζω σύµφωνα µε τον τρόπο που θα εκπληρώσει τους στόχους µου;

8, Ν’ αναπτύξω διανοητικές δυνάµεις για θετική προβολή σκέψης ώστε να στέλνω θεραπευτική ενέργεια στα διάφορα σηµεία του σώµατός µου και να το θεραπεύω.

  1. Να παίζω πιο ενεργητικό ρόλο στην κατάσταση της υγείας µου και στη δηµιουργία της ευτυχίας και της γαλήνης µου. Μόνο εγώ µπορώ να δηµιουργήσω υγεία ή αρρώστια για τον εαυτό µου. Είµαι ο δηµιουργός της πραγµατικότητάς µου.
  2. Να εγκαταλείπω τη θέλησή µου στο Θεό. Πσρ’ όλο που µπορώ να µάθω να κάνω ό,ΤΙ µου χρειάζεται για να έχω καλή υγεία, δηλαδή, σωστή διατροφή, άσκηση, αναπνοές, χαλάρωση και θετική προβολή σκέψης, πρέπει πάντα να είµαι έτοιµος να δεχθώ το κάθε αποτέλεσµα. Να ενώνω τη θέλησή µου µε το Θείο Ρεύµα.
  3. Να συγκεντρώνοµαι περισσότερο στην επαφή µου µε το Θείο, µε την προσευχή και το διαλογισµό.
  4. Να συνειδητοποιώ πως δεν είµαι αυτό το σώµα και ν’ αρχίσω ν’ αποταυτίζοµαι από αυτό µε τη συναίσθηση πως είµαι ένα αθάνατο πνεύµα.

ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ Ν’ ΑΠΟΚΟΜΙΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΜΙΑ ΔΙΑΚΟΠΗ ΣΧΕΣΕΩΝ

Ένα διαζύγιο, ένας χωρισµός ή γενικά οποιαδήποτε διακοπή σχέσεων είναι µια δυσάρεστη εµπειρία που µπορεί να κρύβει πολλά µαθήµατα.

  1. Ν’ αναλύσουµε τη συµπεριφορά µας για να δούµε πώς συµβάλλαµε κι εµείς στη δηµιουργία του προβλήµατος. Δεν µπορεί να είµαστε 100% σθωοι Ο άλλος αντανακλά κάτι που κρύβουµε µέσα µας.
  1. Να µάθουµε ν’ αγαπάµε τον άλλο, ανεξάρτητα από τη συµπεριφορά του, άσχετα αν συνεχίζουµε να ζούµε µ’ αυτόν ή όχι. Μπορούµε να εξακολουθήσουµε ν’ αγαπάµε αυτό το πρόσωπο, συνειδητοποιώντας συνάµα πως οι προσωπικότητές µας δεν ταιριάζουν για συµβίωση ή συνεργασία. ‘Αλλοτε πάλι, µπορεί να είµαστε αναγκασµένοι να συζούµε µε κάποιον, ενώ µέσα µας φωλιάζει η πίκρα και το µίσος.
  2. Να διαπιστώσουµε ότι µπορούµε να ζήσσουµε και χωρίς αυτό το πρόσωπο. Πολλές φορές πιστεύουµε πως δεν θα µπορέσουµε να ξανανιώσουµε ασφάλεια ή ευτυχία, τώρα που το άτοµο αυτό έχει χαθεί για µας. Η ζωή όµως µας διδάσκει το αντίθετο. Ανακαλύπτουµε πως η ευτυχία, η ασφάλεια και η αγάπη είναι εσωτερικές καταστάσεις που βρίσκονται πάντοτε µέσα µας, αν δώσουµε στον εαυτό µας την ευκαιρία να το διαπιστώσει.
  3. Ν’ αναπτύξουµε µεγαλύτερη εσωτερική δύναµη ώστε να νιώθουµε ικανοί ν’ αντιµετωπίσουµε οτιδήποτε φέρει στο δρόµο µας το παιχνίδι της ζωής. Να συνειδητοποιήσουµε πως είµαστε ικανοί και δυνατοί, όχι αδύναµοι κι εξαρτηµένοι, όπως πιστεύαµε ως τώρα.
  4. Να µεταβάλλουµε την εικόνα του εαυτού µας. Μπορεί ν’ ανακαλύψουµε πως ένα στι’ τα προβλήµατα στη σχέση µας είναι το γεγονός πως δεν έχουµε αρκετά καλή ιδέα για τον εαυτό µας και έτσι δεν ελκύουµε το σεβασµό, την παραδοχή και την αγάπη του άλλου. Έτσι βρισκόµαστε, τώρα, αναγκασµένοι να δεχθούµε ν’ αγαπάµε και να σέβόµαστε τον εαυτό µας, για να µη δηµιουργήσουµε ξανά το ίδιο πρόβληµα, στην επόµενη σχέση µας ή τη ζωή γενικά.
  5. Να καθοδηγούµε τις ενέργειες µας σε µια πνευµατική κατεύθυνση για ν’ αναmύξουµε µια επαφή µε το Θεό. Χάρις σ’ αυτή τη νέα σχέση µε το Παγκόσµιο Ον, παύουµε να είµαστε ευάλωτοι και εξαρτηµένοι από τους άλλους για το αίσθηµα ασφαλείας και αγάπης που χρειαζόµαστε. Αντλούµε δύναµη απ’ το Μοναδικό Ον, που ποτέ δεν µας

244

 

εγκαταλείπει, ακόµα κι όταν αφήνουµε το φυσικό µας σώµα. Κάθε άλλη σχέση µοιάζει να τερµατίζεται µε την αναχώρηση της ψυχής από το φυσικό της φορέα και γι’ αυτό δεν είναι σταθερή πηγή ασφάλειας κι ευτυχίας. Όταν ανακαλύψουµε ένα σταθερό σηµείο ευτυχίας, ασφάλειας και αγάπης µέσα µας, τότε µόνο θα µπορέσουµε να προσφέρουµε άφοβα πραγµατική αγάπη σε όσους µας πλησιάζουν. Τότε µόνο η αγάπη µας είναι ανεπιφύλακτη.

ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΔΙΔΑΧΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΕΝΟΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ

Ο θάνατος ενός αγαπητού προσώπου θεωρείται συνήθως από τους περισσότερους, σαν η πιο τροµακτική και θλιβερή εµπειρία µιας ζωής. Πολλοί θα προτιµούσαν, κατά βάθος, να πεθάνουν οι ίδιοι, παρά ν’ αντιµετωπίσουν το χαµό ενός αγαπηµένου ατόµου και τη ζωή χωρίς αυτόν. Μερικοί καταφεύγουν, ενσυνείδητα ή ασυνείδητα, ακόµα και στην αυτοκτονία, ενώ άλλοι, πάλι, πενθούν χρόνια ολόκληρα, κυριευµένοι από άvχoς, πικρία και µίσος για τη ζωή και τον Θεό, που τους έδωσε τέτοιο άδικο χτύπηµα.

Αν όµως δεχθούµε όπως ήδη έχουµε πει πως η ζωή είναι ένα σχολείο και κάθε εµπειρία της, ένα καλοζυγισµένο µάθηµα, που δίνεται να µας ωθήσει στο δρόµο της πνευµατικής εξέλιξης, τότε θ’ αποκοµίσουµε µεγάλα ωφέλη από το δίδαγµα που µας προσφέρουν αυτά τα δυσάρεστα βιώµατα. Ας αναλύσουµε τώρα µερικά απ’ αυτά τα διδάγµατα.

 

  1. Η παρακµή αποτελεί ένα βασικό, αναπόσπαστο µέρος του κύκλου της ζωής. Ό,ΤΙ γεννιέτσι πρέπει να πεθάνει, ό,τι ωριµάζει φθίνει. Αυτοί είναι φυσικοί νόµοι του σύµπαντος. Μήπως πιστεύουµε πως αυτό το υλικό σώµα είναι αθάνατο; Κάθε τι που βλέπουµε γύρω µας θα φθαρεί και θα πάψει µια ηµέρα να υπάρχει Τίποτα δεν αποτελεί εξαίρεση σ’ αυτόν τον κανόνα, ούτε τα φυτά, ούτε τα ζώα, ούτε ο άνθρωπος, τα κτίρια, οι πόλεις, ακόµα και αυτή η ίδια η Γη, ο Ήλιος και ο Γαλαξίας µας. Κάθε τι στο υλικό Σύµπαν είναι προσωρινό. Αυτή την αναµφισβήτητη αλήθεια πρέπει να την αφοµοιώσουµε και να την παραδεχθούµε και ν’ αναζητήσουµε άλλες πηγές ασφάλειας κι ευτυχίας, που δεν βασίζονται σε έµψυχες ή άψυχες προϋποθέσεις.
  2. Μπορώ να συνεχίσω τη ζωή µου και να ξανανιώσω ευτυχία. Πολλοί πιστεύουν πως δεν θα µπορέσουν να συνεχίσουν τη ζωή τους ή να νιώσουν ξανά ευτυχία χωρίς τους αγαπηµένους τους. Ο χρόνος όµως επουλώνει σιγά σιγά τις πληγές της καρδιάς και ο άνθρωπος τολµά να γελάσει ξανά (στην αρχή, όταν δεν τον βλέπουν, µήπως τον παρεξηγήσουν). Αρχίζει ν’ ανακαλύmει µια πρωτόγνωρη δύναµη µέσα του, άγνωστη µέχρι τώρα. Η εικόνα που είχε για τον εαυτό του ήταν πως είναι αδύναµος κι εξαρτηµένος από τον άλλο .νισ την ευτυχία και τη σιγουριά του. Τώρα διαπιστώνει πως υπάρχουν έσωτέρέο καταστάσεις του

νου και της ψυχής, που δεν εξαρτώνται από εξωτερικά δεκανίκια ή ερεθίσµατα.

  1. Μαθαίνω να δέχοµαι τη θέληση του Θεού.

Πολλοί αγανακτούν µε το Θεό όταν οι αγαπηµένοι τους, εγκαταλείπουν το υλικό τους σώµα. Χάνουν την πίστη τους στο Θείο Σχέδιο. Δεν µπορούν να δεχθούν πως αυτή η απώλεια µπορεί να είναι µέρος του Θείου Σχεδίου για τον απλούστατο λόγο πως δεν αποτελεί µέρος του δικού τους σχεδίου. Δεν αντιµετωπίζουν αυτό το γεγονός σαν κάτι απαραίτητο στη διαδικασία της εξέλιξης. Μπορεί, λοιπόν, τωρο ν’ αποκτήσουν την πίστη και την παραδοχή πως πρέπει να υπάρχει κάποιος λόγος που το άτοµο αυτό εγκατέλειψε τη ζωή, τη στιγµή και µε τον τρόπο που το έκανε. Σύµφωνα µε την αρχή του Θείου Σχεδίου κάθε πλάσµα είναι προγραµµατισµένο να εγκαταλείψει το σώµα του µια συγκεκριµένη ωρο. Δεν υπάρχουν ατυχήµατα. Όπως λέει και η παροιµία «Σ’ όποιον του µέλλει να πνιγεί, ποτέ του δεν τιέθοίνέι».

  1. Αναπτύσσω µια σχέση µε το Θεό. Μετά από άκαρπες αναζητήσεις για την ευτυχία, την παραδοχή, την αγάπη και την ασφάλεια στις διάφορες σχέσεις µε τους άλλους, ο άνθρωπος αρχίζει να συνειδητοποιεί πως υπάρχουν δύο βασικά εµπόδια στην εκπλήρωση των πόθων του. Το τιρωτο είναι πως οι συνάνθρωποί του δεν είναι ακόµα αρκετά ώριµοι και αρκετά δυνατοί για να τον αγαπάνε τοοο ανεπιφύλακτα, οσο θα ήθελε να τον αγαπάνε. Καλά, καλά, δεν αγαπάµε εµείς οι ίδιοι τον εαυτό µας. Είναι, λοιπόν, πολύ δύσκολο, αν όχι ακατόρθωτο, να βρούµε κάποιον που είναι τόσο πνευµατικά εξελιγµένος ώστε να µας αγαπά πραγµατικά και να µας κάνει να νιώθουµε ασφάλεια. Το δεύτερο εµπόδιο είναι πως το σώµα που φιλοξενεί αυτό το πνεύµα, δεν είναι αθάνατο και έτσι ακόµα και αν συναντήσουµε κάποιον που είναι σε θέση να µας δώσει αυτό που χρειαζόµαστε κι αναζητάµε, τίποτα δεν µας εξασφαλίζει πως δεν θα το χάσουµε την άλλη στιγµή. Το µόνο αναµφισβήτητο είναι πως κάποια µέρα θα µας χωρίσει η αποµάκρυνση από το φυσικό σώµα του ενός ή του άλλου. Μερικοί άνθρωποι, λοιπόν, τκιρ’ όλο που έχουν µια ευτυχισµένη σχέση, δεν καταφέρνουν να την απολαύσουν µε τη συνεχή αγωνία πως κάποτε θα τη χάσουν.

Όταν κάποιος αρχίσει ν’ αναπτύσσει µια πιο µόνιµη σχέση µε το Θεό, αναπτύσσει συvχρόνως και r µια εσώτερη πηγή σιγουριάς κι αγάπης, που δεν βασίζεται στην ύπαρξη ενός ορισµένου σώµατος ή προσωπικότητας. Μπορεί, τότε, να νιώσει ικανοποίηση και µε όλες τις άλλες σχέσεις του και να δώσει και να πάρει αγάπη, δίχως το φόβο μήπως διαλυθεί συγκινησιακά όταν τη χάσει µε το θάνατο του αγαπηµένου του τιροσωήου. Αποκτά, λοιπόν, µια νέα, αστείρευτη πηγή δύναµης. Μπορεί ν’ αγαπά δίχως προσκόλληση ή εξάρτιση, πράγµα πολύ πιο ευχάριστο και για τους άλλους.

  1. Αντιµετωπίζω το θάνατο. Αναρωτηθήκατε, τι σηµαίνει θάνατος; Ποια είναι η φύση αυτής της ενέργειας, της δύναµης, της συνειδητότητας που όσο βρισκόταν µέσο σ’ αυτό το σώµα, το έκανε να σκέmεται, να µιλά, να κινείται, ν’ αγαπά, να αισθάνεται και να δηµιουργεί; Τώρα που το εγκαταλείπει, δεν αποµένει παρά µια µάζα από κύπαρα, που σύντοµα κι αυτά θ’ αποσυντεθούν. Τι είναι λοιπόν, ζωή; Ποιος είναι ο προορισµός της; Πολλοί αναγκάστηκαν ν’ ασχοληθούν πιο σοβαρά µε αυτά τα κύρια ερωτηµατικά, µετά από το θάνατο κάποιου αγαπηµένου τους προσώπου. Έχουµε την τάση ν’ αντιµετωπίζουµε τη ζωή πολύ επιπόλαια, συγκεντρώνοντας την προσοχή µας µονάχα στην εµφάνιση του σώµατος κοι την προσωπικότητα. Ο θάνατος µας αναγκάζει να ψάξουµε βαθύτερα.
  2. Επανεξετάζω τους στόχους µου στη ζωή.

Αντιµετωπίζουµε τώρα το γεγονός πως κάποτε κι εµείς θα πεθάνουµε. Έχουµε εκπληρώσει τους σκοπούς της ενσάρκωσής µας; Γιατί ήρθαµε εδώ στη γη; Γιατί πήραµε αυτό το υλικό σώµα; Μήπως είναι, απλούστατα, για να τρώµε, να κοιµόµαστε, να γεννάµε απογόνους και ν’ απολαµβάνουµε µέρικές προσωρινές απολαύσεις και δυστυχίες και έπειτα να εγκαταλείπουµε τη γη; Αυτό είναι όλο; Ή µήπως υπάρχει κάποιο ευρύτερο σχέδιο, κάποια εξελικτική διαδικασία που προχωρεί σταδιακά; Αν αυτή η διαδικασία, υπάρχει πραγµατικά, τι ζητά από µας; Πώς µπορούµε να ζήσουµε τη ζωή µας πιο ταιριαστά µε τους σκοπούς της;

Έτσι, το άτοµο µπορεί ν’ αρχίσει να αλλάζει τον τρόπο της ζωής του. Και να ζει πιο συνειδητά, προσπαθώντας να µετατρέψει το χαρακτήρα του, να γίνει πιο αγνός και φιλόστοργος και ν’ ανακαλύψει το βαθύτερο νόηµα της ζωής. Ίσως, επίσης συνειδητοποιήσει πως η ζωή έχει µεγαλύτερο νόηµα όταν τη ζει κανείς για το σύνολο και όχι για τον εαυτό του και να θελήσει ν’ αφιερώσει το χρόνο του στην υπηρεσία της ανθρωπότητας και στην προσπάθεια να βελτιώσει κάπως τις συνθήκες ζωής επάνω στη γη.

  1. Αναπτύσσω τη διάκρισή µου, ανάµεσα στο σωµο, το νου και την ψυχή. Το σώµα και η προσωπικότητα είναι οι προσωρινοί φορείς που εκφράζουν την ψυχή επάνω στη γη, για ένα ορισµένο χρονικό διάστηµα. Η ψυχή δεν θα πάψει να ζει όταν το σώµα αποσυντεθεί, όπως κι εγώ δεν θα πάψω να υπάρχω αν καταστραφεί το αυτοκίνητό µου ή όπως δεν θα πάψει ν’ αναµεταδίδει ένας ραδιοφωνικός σταθµός, αν κάποιο ραδιόφωνο σταµατήσει να λειτουργεί. Ο θάνατος µας βοηθά ν’ αρχίσουµε να σκεπτόµαστε σοβαρά τις διάφορες πνευµατικές όψεις της ζωής, που είναι αιώνιες. Μας παρακινεί να δίνουµε λιγότερη προσοχή στα φθαρτά αντικείµενα και ν’ αφιερώσουµε τις δυνάµεις µας στην ανάmυξη της αγάπης, της σοφίας και της αυτογνωσίας. Ανακαλύmουµε την αληθινή εσώτερη ευδαιµονία µε το αίσθηµα της αγάπης για όλα τα πλάσµατα και µε την έσωτέρική γαλήνη που µας πληµµυρίζει χάρις στην επίγνωση της πνευµατικής αλήθειας για την πραγµατικά αθάνατη φύση µας.

Αυτά είναι µερικά από τα πολλά διδόγµατα που µπορεί ν’ αποκοµίσει κανείς από την αντιµετώπιση του θανάτου των αγαπηµένων.

ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΜΙΑ ΥΠΟΘΕΣΗ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ

Υπάρχουν επτά πιθανοί λόγοι που µπορεί να γίνουν αιτία να βρεθούµε στο δικαστήριο. Οι πρώτοι πέντε έχουν να κάνουν µε καταστάσεις όπου βρισκόμαστε στο δικαστήριο κατηγορούµενοι από κάποιον. Οι ‘δυο τελευταίες έχουν να κάνουν µε καταστάσεις όπου εµείς κατηγορούµε κάποιον. Ας τις εξετάσουµε.

ΟΙ ΕΠΤΑ ΑΙΤΙΕΣ

ΟΤΑΝ ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟι.

1, Μπορεί να είµαστε ένοχοι γιατί έχουµε παραβεί κάποιο νόµο των ανθρώπων. Δεν υπάρχει καµιά αµφιβολία στο νου µας. Ξέρουµε ότι έχουµο κάνει αυτό για το οποίο µας κατηγορούν.

  1. Μπορεί να είµαστε αθώοι σύµφωνα µε τους νόµους των ανθρώπων αλλά ένοχοι γιατί έχουµε παραβεί το βασικό νόµο της φύσης: ΝΑ ΦΕΡΕΣΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΟΠΩΣ ΘΑ ΗΘΕΛΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΝΑ ΦΕΡΟΝΤ ΑΙ ΣΕ ΣΕΝΑ, και αντιθέτως, µην κάνεις σε κανέναν και σε τίποτα κάτι που δεν θα ήθελες να κάνουν σε σένα. Αυτό συµπεριλαµβάνει µια µεγάλη ποικιλία πράξεων όπως:

α. Να παίρνουµε για ένα προϊόν ή µια δουλειά πιο πολλά σιι’ ό,τι αξίζει – δεν θα µας άρεσε να µας συµβεί εµάς αυτό.

β, Να µην πληρώνουµε αρκετά αυτούς που δουλεύουν για µας και να συσσωρεύουµε χρήµατα για τον εαυτό µας για υπερβολικές πολυτέλειες όταν οι άλλοι µόλις καταφέρνουν να καλύψουν τα προς το ζειν – ασφαλώς δεν θα θέλαµε να βρισκόµαστε στη θέση του άλλου.

γ, Ν’ αγνοούµε τη δυσάρεστη θέση των δυστυχισµένων, των φτωχών, των ανάπηρων, των τυφλών, των εγκαταλειµµένων.

δ. Να σπαταλάµε τους φυσικούς πόρους της γης χωρίς να προσφέρουµε τίποτα στο σύνολο. Θα µπορούσαµε ν’ αναφέρουµε πολλές άλλες πιθανότητες. Σ’ όλες αυτές τις περιπτώσεις δεν είµαστε ένοχοι απέναντι σε κανένα νόµο που έχουν φτιάξει οι άνθρωποι Είµαστε εντάξει απέναντι στον τυπικό νοµο, αλλά έχουµε παραβεί το Φυσικό Νόµο που εξασφαλίζει αρµονική διαβίωση για όλα τα όντα πάνω στη Γη. . Ετσι η ίδια η Ζωή µας φέρνει στο δικαστήριο µέσα από το πρόσωπο του κατηγορητή µας.

  1. Η τρίτη πιθανότητα έχει να κάνει µε τη θεωρία της µετενσάρκωσης, και το νόµο του Κάρµα (ο νόµος της αιτίας και του αποτελέσµατος) πως όποια πράξη κάνουµε θα επιστρέψει σε µας. Αυτή η αλήθεια επιβεβαιώνεται πολλές φορές κι από τη Βίβλο, όπου η δυστυχία του ανθρώπου συσχετίζεται µε παλιές αµαρτίες. Η µόνη διαφορά εδώ είναι ότι λόγω της µετενσάρκωσης δεν είναι απαραίτητο να δεχτούµε τ’ αποτελέσµατα των πράξεων, λόγων και σκέψεων αµέσως, ούτε καν στην ίδια ζωή. Μπορεί να βρεθούµε στα δικαστήρια τωρσ, γιατί αγνοήσαµε κάποιο ανθρώπινο νόµο σε µια προηγούµενη ζωή µας. Κι έτσι ενώ αισθανόµαστε αθώοι, στην πραγµατικότητα µπορεί να µην είµαστε.

Τώρα µπορεί να ρωτήσετε, πώς γίνεται να είµαι εγώ υπεύθυνος για κάτι που έκανε κάποιος άλλος άνθρωπος εκατό ή και χίλια χρόνια πριν; Η απάντηση είναι ότι δεν ήταν κάποιος άλλος άνθρωπος αλλά εσείς οι ίδιοι µε άλλα ρούχα. Ίσως βοηθήσει το ακόλουθο παράδειγµα: Ας υποθέσουµε ότι πριν από ένα χρόνο οδηγώντας το αυτοκίνητό σας απρόσεκτα, σκοτώσατε έναν άνθρωπο και καταστρέψατε το αυτοκίνητό σας. Τώρα µετά από ένα χρόνο φτάνει η υπόθεση στα δικαστήρια και η κατηγορία είναι ότι ένα αυτοκίνητο µε την περιγραφή του παλιού σας αυτοκινήτου, πήρε τη ζωή του ανθρώπου αυτού. Στο µεταξύ έχετε αγοράσει άλλο αυτοκίνητο και συγχρόνως πάσχετε από αµνησία και δεν θυµόσαστε το παλιό σας αυτοκίνητο. Αισθάνεστε ότι σας αδικούν. Δεν θυµόσαστε τίποτα από το παλιό σας αυτοκίνητο ούτε αυτή καθαυτή την πράξη του οδηγήµατος που προκάλεσε το ατύχηµα. Το µόνο που ξέρετε είναι ότι έχετε ένα κσινούριο αυτοκίνητο τώρα που δεν ταιριάζει µε την περιγραφή που δίνεται στο δικαστήριο.

Εσείς είσαστε η αθάνατη ψυχή που δεν πεθαίνει ποτέ αλλά αφήνει το ένα σώµα και µετά από ένα διάστηµα ενσωµατώνεται αρχίζοντας τη ζωή σ’ αυτή τη γη ξανά, ξεχνώντας το παλιό σώµα και τις πράξεις και σκέψεις του. Σ’ αυτό το παράδειγµα το σώµα είναι το αυτοκίνητο που έίνσι το όχηµα της έκφρασης. Όπως αλλάζουµε αυτοκίνητα, έτσι αλλάζουµε και σώµα. Είµαστε βέβαια υπεύθυνοι για όλη τη σειρά αυτοκινήτων που αγοράζουµε και µεταχειριζόµαστε. Κατά τον ίδιο τρόπο είµαστε υπεύθυνοι για τις σκέψεις, τα λόγια και τις πράξεις κάθε σώµατος που είχαµε και µεταχειριστήκαµε πάνω στη γη.

‘Ετσι η τρίτη πιθανότητα είναι αυτή στην οποία µπορεί να αισθανόµαστε αθώοι αλλά έχουµε καταπατήσει κάποιο νόµο των ανθρώπων σε µια προηγούµενη ζωή µας.

  1. Η τέταρτη πιθανότητα είναι ότι ενώ πάλι πιστεύουµε ότι είµαστε αθώοι, έχουµε καταπατήσει κάποιο ΝΟΜΟ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ που αναφέραµε στη δεύτερη πιθανότητα – σε µια προηγούµενη ζωή µας. Μπορεί κάποιος να ήταν εγωιστής, κακός, να εκµεταλλευόταν τους άλλους, να ήταν αδιάφορος στις ανάγκες των άλλων, κλπ. Έτσι πορ όλο που δεν έχουµε παραβεί κανένα νόµο των ανθρώπων, αγνοήσαµε τους βασικούς νόµους της ανθρώπινης αρµονίας. Μπορεί βέβαια σ’ αυτή τη ζωή να είµαστε «αγγελούδια» και ν’ αναρωτιόµαστε πώς έγινε και βρεθήκαµε ανακατεµένοι µε τα δικαστήρια.
  2. Η πέµπτη πιθανότητα είναι ότι µπορεί να είµαστε πραγµατικά ΑΘΩΟΙ και να µην έχουµε παραβεί κανένα φυσικό ή ανθρώπινο νόµο ούτε σ’ αυτή ούτε σε προηγούµενη ζωή. Ή αν είχαµε ποτέ κάνει κάτι τέτοιο έχουµε ξεπληρώσει το χρέος µας. Οπότε σ’ αυτή την περίπτωση µπορεί σαν ψυχές να έχουµε διαλέξει πριν ενσωµατωθούµε να περάσουµε αυτή την εµπειρία είτε για ν’ αναπτύξουµε ορισµένες πνευµατικές ιδιότητες και δυνάµεις, ή για να γίνουµε παράδειγµα και να περάσουµε σηµαν-

τικά µηνύµατα σ’ άλλους. Η περίπτωση του lησού Χριστού και όλη η διαδικασία που πέρασε από τους Εβραίους και τον Πόντιο Π ιλάτο , ανήκει ασφαλώς σ’ αυτή την κατηγορία. Γιατί βέβαια δεν παρέβη κανένα νόµο αλλά πέρασε αυτή τη δοκιμασία για να µας δώσει το παράδειγµα της δύναµης, της πίστης και της αγάπης ώστε να µπορούµε να το έχουµε σαν πρότυπο στη ζωή µας όταν αντιµετωπίζουµε δυσκολίες.

ΟΙ ΔΥΟ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ ΟΤΑΝ ΕΜΕΙΣ ΦΕΡΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΕΙΝΑΙ:

  1. Αισθανόµαστε αδικηµένοι, θγιµένοι, πληγωµένοι, πικραµένοι και θέλουµε να προστατεύσουµε τα προσωπικά µας συµφέροντα, ή ακόµα θέλουµε εκδίκηση για µια αδικία που µας έχει γίνει. Σ’ αυτή την περίπτωση µας παρακινούν προσωπικά αισθήµατα και η ανάγκη να προστατεύσουµε το συµφέροντά µας, ή η ανάγκη να δικαιωθούµε για προσωπικές απώλειες.

7, Αισθανόµαστε την υποχρέωση να προστατεύσουµε τους νόµους της ανθρώπινης δικαιοσύνης και τον ηθικό κώδικα που είναι το κλειδί της ανθρώπινης αρµονίας, της ειρήνης και της αφθονίας για όλους. Δεν έχουµε θυµό ή πικρία, ούτε θέλουµε εκδίκηση. Καταλαβαίνουµε απλώς ότι πράξεις που είναι ενάντια στο καλό του συνόλου δεν πρέπει να περάσουν έτσι χωρίς ούτε καν µια προσπάθεια για σωφρονισµό αλλιώς η κοινωνία θα διαφθαρεί τελείως. Δεν πάµε τον άνθρωπο στο δικαστήριο, πάµε την πράξη στο δικαστήριο. Εκείνο που µας ενδιαφέρει δεν είναι να βλάψουµε τον άνθρωπο µε κανένα τρόπο αλλά να προστατεύσουµε την ΑΛΗΘΕΙΑ και τη ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, γιατί χωρίς αυτές έίµοστε καταδικασµένοι να ζούµε στη δυστυχία, στη βία και στο χάος.

ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ Σ’ ΟΛΕΣ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ

‘Ασχετα µε το ποια σιι’ αυτές τις αιτίες µας έχει φέρει στα δικαστήρια, υπάρχουν µερικά βασικά µαθήµατα που µπορούµε να µάθουµε από κάθε ία από τις περιπτώσεις αυτές. Αυτά τα µαθήµατα δεν θα µας βοηθήσουν µόνο στην πνευµατική µας ανάπτυξη αλλά θα µας κάνουν να είµαστε πιο αντικειµενικοί και πιο αποτελεσµατικοί στο χειρισµό της υπόθεσής µας. Θα µας κάνουν να µπορέσουµε να αντιµετωπίσουµε την κατάσταση µε διαύγεια και διάκριση χωρίς να καταστρέφουµε την εσωτερική µας γαλήνη και ακόµα και την υγεία µας.

1, Θ’ αναγκαστούµε Ν’ ΑΝΑΠΤΥΞΟΥΜΕ ΤΙΣ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΕΣ ΜΑΣ Δ ΥΝΑΜΕΙΣ καθώς θα ερευνούµε και θα οργανώνουµε την όλη υπόθεση. Στις περισσότερες περιπτώσεις είναι καλύτερα να µην σφήνουµε την υπόθεση τελείως στα χέρια του δικηγόρου, όπως άλλωστε είναι καλύτερα να µην αφήνουµε την υγεία µας στα χέρια του γιατρού µας και το αυτοκίνητό µας στα χέρια του τεχνίτη. Όλοι αυτοί οι ειδικοί είναι οι κατάλληλοι να µας δώσουν συµβουλές. Αλλά είναι δικιά µας η ζωή όπως και η ευθύνη να πληροφορηθούµε όσο το δυνατόν καλύτερα οτι’ αυτούς και από άλλους για να πάρουµε την τελική απόφαση.

Έτσι θα αναπτύξουµε τις διανοητικές δυνάµεις της σκέψης, της έρευνας, της αξιολόγησης και της κρίσης. Αυτό θα αναπτύξει περισσότερο την ικανότητα της διάκρισης που είναι το τιµόνι της ζωής. 2, Θα πρέπει να αντιµετωπίσουµε και να ΞΕΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΣΜΟ να µεταχειριστούµε ψευδοµάρτυρες ή ψεύτικες πληροφορίες για να κερδίσουµε την υπόθεση. Αυτό ισχύει και για τις τιέριπτώσεις που είµαστε αθώοι κσι ο αντίδικός µας µεταχειρίζεται όλων των ειδών τκ µπαγαποντιές για να κερδίσει την υπόθεση. Είναι καλύτερα να προστατεύσουµε την ΑΛΗΘΕΙΑ και να χάσουµε την υπόθεση παρά να χάσουµε την αλήθεια και να κερδίσουµε την υπόθεση. Ο Sai Baba, ένας άγιος άνθρωπος που ζει στην lνδία, λέει: «Α ΥΤΟΙ ΠΟΥ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤ ΑΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ, ΘΑ ΠΡΟΣΤ ΑΤΕΥΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ».

Βέβαια για να προστατευτεί κανείς από την αλήθεια πρέπει να δοκιµαστεί ως προς το πόσο είναι διατεθηµένος να προστατεύσει την αλήθεια. Δηλαδή είναι έτοιµος να πάρει το µέρος της αλήθειας έστω κι αν αυτό σηµαίνει ότι θα βγάλει λιγότερα λευτά, ή ότι µπορεί να χάσει τη θέση του ή τα λεφτά του, ή την οικογένειά του, ή ακόµη και τη ζωή του; Η ιστορία είναι γεµάτη παραδείγµατα ανθρώπων που υπέστησαν µεγάλες απώλειες µέσα οτι’ τη δοκιµασία αυτή. Σήµερα στο δικαστικό σύστηµα όπου η αλήθεια συχνά θυσιάζεται για χάρη αυτών των λίγων που έχουν τη δύναµη και τις σωστές επαφές, µας προσφέρει µια θαυµάσια ευκαιρία για να δοκιµάσουµε κατά πόσον η ψυχική δύναµη και αποφασιστικότητά µας λειτουργούν τίµια και σωστά µέσα σ’ ένα σύνολο που έχει χάσει την ηθική του υπόσταση. Η ζωή είναι αιώνια. Μπορεί να καταφέρουµε να προστατεύσουµε τα µικρά και προσωρινά συµφέροντά µας µε ψέµατα αλλά τελικά θα βρεθούµε υπόδικοι γι’ αυτά στο ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.

  1. Θα έχουµε την ευκαιρία να ξεπεράσουµε τ’ αρνητικά συναισθήµατα που έχουµε ενάντια σ’ αυτούς που κατηγορούµε ή µας κατηγορούν. Πρέπει να καταλάβουµε πως όλα όσα µας συµβαίνουν στη ζωή, µας συµβαίνουν για δυο λόγους: είτε για να ισοφαρίσουµε λογαριασµούς για κάτι που έχουµε κάνει στο παρελθόν, είτε για να περάσουµε ορισµένες εµπειρίες που θα µας υποκινήσουν ν’ αναπτύξουµε περισσότερες πνευµατικές δυνάµεις και ιδιότητες όπως είναι η πίστη, η αγάπη, η συγνώµη, η ειρήνη, η καλωσύνη και η γνώση των ανώτερων νόµων της ζωής.

Πρέπει να καταλάβουµε ότι ο άνθρωπος που µας πάει στα δικαστήρια δεν είναι υπεύθυνος για την κατάσταση αυτή. Αν δεν ήταν αυτός, θα ήταν κάποιος άλλος. Η ίδια η ζωή είναι που µας πηγαίνει στα δικαστήρια γιατί έχουµε παραβεί κάποιο ανθρώπινο ή φυσικό νόµο σ’ αυτή ή σε κάποια προηγούµενη ζωή. Ο άλλος άνθρωπος είναι απλώς µία µαριονέτα στο θέατρο της ζωής. Είναι οι δικές µας σκέψεις, λέξεις και πράξεις που µας έφεραν σ’ αυτή την κατάσταση, άσχετα µε το αν τις θυµόµαστε ή αν τις έχουµε συνειδητοποιήσει.

Μπορεί να αισθανόµαστε ότι µια µεγάλη αδικία γίνεται σε βάρος µας, γιατί εµείς ιάστε εντάξει και αθώοι. . Εχουµε ήδη αναφέρει τις δύο πιθανότητες, να είµαστε ένοχοι γιατί έχουµε παραβεί κάποιον ανθρώπινο ή φυσικό νόµο σε προηγούµενες ζωές ή µπορεί να είµαστε πραγµατικά σθωοι. Στην περίπτωση που είµαστε πραγµατικά αθώοι, έχουµε διαλέξει να περάσουµε αυτή την εµπειρία για να κερδίσουµε ορισµένο πνευµατικά µαθήµατα. Η τρίτη πιθανότητα είναι ότι δεν τηρούµε ορισµένους Νόµους της Φύσης που δεν έχουµε συνειδητοποιήσει και η εµπειρία αυτή είναι ότι µας χρειάζεται ακριβώς, για να τους συνειδητοποιήσουµε.

Στην περίπτωση που εµείς πάµε κάποιον άλλον στο δικαστήριο πρέπει να θυµόµαστε ότι δεν υπάρχει αδικία στην πραγµατικότητα. Ό,ΤΙ και να µας έχουν κάνει, ό,ΤΙ και να µας έχουν πάρει, έγινε γιατί εµείς το έχουµε προκαλέσει µε παλιές σκέψεις, λόγια και πράξεις. Αυτό δεν σηµαίνει βέβαια ότι πρέπει ν’ αφήσουµε µια κακιά πράξη να περάσει χωρίς σωφρονισµό. Γιατί τότε η κοινωνία θα διαλυότανε ηθικά, οικονοµικά, συγκινησιακά, διανοητικά και πνευµατικά. . Ενας άνθρωπος µπορεί να µας κάνει κακό, να µας κλέψει, αλλά µόνο αν το αξίζουµε. Έτσι τακτοποιούµε τους λογαριασµούς µας µε τη ζωή. Τώρα το αν ο άλλος δηµιουργεί κάρµα για τον εαυτό του θα εξαρτηθεί από την κατάσταση συνειδητότητάς του ή τα κίνητρά του.

Έτσι, είναι ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ µας να φέρνουµε κάθε παρανοµία στο δικυστήριο, ώστε να διορθώνεται η συµπεριφορά των ανθρώπων και για να γίνεται και παράδειγµα. για τους άλλους. Αλλά αυτό πρέπει να γίνεται χωρίς µίσος, φόβο, πικρία ή αισθήµατα εκδίκησης απέναντι στον άνθρωπο που έχουµε µηνύσει. Αυτόν που φέρνουµε αντιµέτωπο στο νόµο είναι η πράξη και όχι ο άνθρωπος.

Πρέπει να φανταστούµε τον εαυτό µας σαν κηπουρό, που δουλειά του είναι να κλαδεύει τα µη παραγωγικά κλαδιά του φυτού για να µην καταστρέψουν όλο το σώµα του φυτού. Πρέπει να κάνουµε αυτή τη δουλειά µε ηρεµία και αγάπη, µε συµπόνια για τον άλλον. Ο παραβάτης του νόµου είναι το  άτυχο θύµα της άγνοιας και της ανασφάλειας που τον έφεραν σε µια τέτοια κατάσταση ώστε να βλάψει ή να κλέψει έναν συνάνθρωπό του. Είναι χαµένος και χρειάζεται βοήθεια. Η εικόνα που έχει για τον εαυτό του και η στάση του απέναντι στη ζωή και την κοινωνία είναι λανθασµένες και πρέπει να διορθωθούν. Όχι βέβαια ότι το σύστηµα των φυλακών είναι αποτελεσµατικό για τέτοιες αλλαγές συµπεριφοράς, αλλά είναι το µόνο κοινωνικό σύστηµα που έχουµε για την ώρα για τέτοιες περιπτώσεις. Ίσως σύντοµα, στο µέλλον να µπορέσουµε να στρέψουµε την ενέργειά µας στην πραγµατική αποκατάσταση των παραβατών του νόµου και όχι απλώς να τους περιορίζουµε, να τους τιµωρούµε και να τους κακοµεταχειριζόµαστε. Είναι τα θύµατα της έλλειψης αγάπης, κατανόησης και ενότητας της κοινωνίας µας. Είµαστε όλοι ένοχοι της πράξης τους. Η πράξη αυτή είναι ακριβώς η έλλειψη ενδιαφέροντος που υπάρχει στην κοινωνία µας. Το να τους βάζουµε στη φυλακή χωρίς να προσπαθούµε να διορθώσουµε την οικογένεια, το σχολείο και τις κοινωνικές συνθήκες που τους δηµιούργησαν τέτοιο δυστυχία ώστε να κάνουν µια τόσο αντικοινωνική πράξη, δεν είναι λύση. Σιγά-σιγά πιο πολλοί θα βρίσκονται µέσα στη φυλακή παρά έξω. Η κοινωνία θα γίνει πια φυλακή όπου ο καθένας θα κλειδώνεται στο δωµάτιό του από το φόβο των κακών διαθέσεων των άλλων. Κάτι που ήδη συµβαίνει σε πολλέc µενάλες πόλεις.

Πρέπει λοιπόν να υπερασπιστούµε την υπόθεση µας µε όλη µας την ενέργεια και διαύγεια, αλλά από την άλλη µεριά πρέπει να δράσουµε αντικειµενικά – απρόσωπα, χωρίς πάθος και αρνητικά συναισθήµατα για τον άλλον.

Αυτό είναι κάτι που πρέπει να κάνουµε έτσι κι αλλιώς, άσχετα αν είµαστε οι κατήγοροι ή οι κατοιγορούµενοι.

4, Κάτι άλλο που µπορούµε να µάθουµε, είναι να ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ σε όλες τις περιπτώσεις, άσχετα µε το τι µπορεί να µας κοστίσει σε άλλες πλευρές της ζωής µας. Αυτό μπορεί να έχει διαφορετικό νόηµα ανάλογα µε ποια από τις επτά αιτίες µας έφερε στο δικαστήριο.

α. Αν έχουµε παραβεί έναν ανθρώπινο νόµο, τότε µπορούµε να παραδεχτούµε ότι είµαστε ένοχοι, να ζητήσουµε επιείκια, ν’ αποφασίσουµε να µην το ξανακάνουµε και ν’ αντιµετωπίσουµε τις συνέπειες προσπαθώντας να µάθουµε κάτι στι’ αυτές.

β. Αν δεν έχουµε παραβεί κανένα ανθρώπινο νόµο αλλά αντιλαµβανόµαστε ότι έχουµε ζήσει πολύ εγωιστικά, σε σύγκρουση µε τους νόµους της ανθρώπινης αρµονίας, µπορούµε να δηλώσουµε ότι είµαστε αθώοι αλλά να συνειδητοποιήσουµε ότι στην ουσία έχουµε παραβεί άλλους νόµους ανθρώπινης συµπεριφοράς και ν’ αποφασίσουµε ν’ αλλάξουµε τρόπο σκέψης και ζωής.

γ. Αν έχουµε παραβεί τον ένα ή τον άλλο νοµο σε προηγούµενες ζωές, ή αν είµαστε πραγµατικά αθώοι, θα δηλώσουµε ότι είµαστε αθώοι και θα πολεµήσουµε γία το δίκιο µας, ενώ συγχρόνως θα έχουµε ΠΙΣΤΗ στον Κοσµικό Δικαστή. Θα πιστεύουµε δηλαδή ότι θ’ αποφασιστεί µόνο αυτό που είναι το ΚΑΛ ΥΤΕΡΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑ ΤΙΚΗ ΜΑΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗ, και η ζωή θα µας δώσει µόνο την εµπειρία που χρειαζόµαστε για την πνευµατική µας εξέλιξη. Γι’ αυτό δεν χρειάζεται να έχουµε φόβο, πικρία και ανησυχία νι’ αυτά που γίνονται ή για το ποιο θα είναι το αποτέλεσµα. Γιατί το αποτέλεσµα θα είναι αυτό που πρέπει για το καλό όλων.

δ. Στην περίπτωση που εµείς πάµε κάποιον στο δικαστήριο, είναι βασικό να πάψουµε να συγκεντρωνόµαστε στο αποτέλεσµα της προσπάθειας µας. Πρέπει να χρησιµοποιήσουµε όλη µας την ευφυία και την ενεργητικότητα στην προσπάθεια να διορθώσουµε κάτι που πιστεύουµε ότι είναι άδικο, χωρίς να είµαστε προσκολληµένοι σ’ ένα συγκεκριµένο αποτέλεσµα. Ίσως αυτό που βλέπουµε σαν αδικία να είναι ένα χρέος που έχουµε από παλιά. Δεν ξέρουµε. Είµαστε υποχρεωµένοι να πολεµήσουµε αλλά χωρίς θυµό ή φόβο ή ανησυχία για το αν θα κερδίσουµε ή όχι. Το αποτέλεσµα θα το αποφασίσει ο ΚΟΣΜΙΚΟΣ ΔΙΚΑΣΤΗΣ. Καµιά απόφαση, όσο άδικη και να µας φαίνεται, δεν µπορεί να έχει βγει χωρίς την έγκρισή του.

Το κλειδί για την ηρεµία και την υγεία στη ζωή είναι να µάχεσαι, να δρας να δηµιουργείς και να παράγεις χωρίς αγωνία για το αποτέλεσµα. Αυτή η αντιµετώπιση θα µας σώζει σ’ όλες τις προσπάθειες µας στο ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.

έ. Στην περίπτωση που πάµε κάποιον στα δικαστήρια όχι από µίσος ή θυµό, ή από µια προσπάθεια να προστατεύσουµε προσωπικές µας ανάγκες ή επιθυµίες αλλά για να προστατεύσουµε το κοινό καλό, τότε κάνουµε µια από τις πιο σηµαντικές ανθρώπινες πράξεις. Γιατί θυσιάζουµε το χρόνο µας, τα λεφτά και την ενέργεια µας και σε µερικές περιπτώσεις και τη\:ι ασφάλεια ή την κοινωνική παραδοχή, για να πρόστατεύσουµε την αλήθεια και τη σωστή πράξη.

Θα ήταν σπουδαίο αν, όλο και περισσότεροι είχαν το κουράγιο να το κάνουν αυτό. Ασφαλώς οι δικηγόροι και νοµοθέτες είναι σε καλύτερη θέση να κάνουν κάτι τέτοιο πιο αποτελεσµατικά. Ένα παράδειγµα τέτοιου κουράγιου είναι του Αµερικανού δικηγόρου RALPH NADER, που µ’ ένα επιτελείο από αφοσιωµένους δικηγόρους, έφερε στο δικαστήριο πολλές µεγάλες εταιρίες και ακόµη την ίδια την κυβέρνηση των Η.Π.Α., σε µια προσπάθεια να προστατεύσει τα δικαιώµατα του κοινού ανθρώπου που δεν έχει ούτε τη γνώση, ούτε τα χρήµατα, ούτε τη δύναµη να προστατευθεί µόνος του.

5, Μπορούµε να χρησιµοποιήσουµε αυτή την ευκαιρία για ν’ αποκτήσουµε εµπιστοσύνη στο οσκο ΣΧΕΔIα. Γιατί το πιστεύουµε και δεν το πιστεύουµε. Και είναι εύκολο να πιστεύεις όταν όλα πάνε καλά . . Οταν όµως τα πράγµατα δυσκολεύουν, τότε αρχίζουν οι αµφιβολίες και τα παράπονα. Αισθανόµαστε αδικηµένοι. Διαισθανόµαστε ότι κινδυνεύουµε και ότι δεν θα µπορέσουµε να το ξεπεράσουµε. Χάνουµε την ηρεµία και την πίστη µας.

Έτσι µια υπόθεση στα δικαστήρια είναι µια έυκαιρία για να θυµόµαστε ότι υπάρχει πραγµατικά ένα Θεϊκό Σχέδιο, και ότι µόνο αυτό που είναι το καλύτερο για την ανάπτυξη όλων µπορεί να συµβεί. Τίποτα δεν γίνεται έξω στι’ αυτό το Θεϊκό Σχέδιο.

ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΘΑ ΧΑΣΟΥΜΕ

Έχουµε ακούσει πολλές φορές ότι δεν έχει οήµοσία αν θα κερδίσουµε ή αν θα χάσουµε αλλά πώς παίζουµε το παιχνίδι. Όµως πολύ σπάνια το έφορµόζουµε στη ζωή µας. Θέλουµε πάντα να κερδίζουµε, αισθανόµαστε πολύ δυστυχείς και µάλιστα αντιδρούµε πολύ άσχηµα όταν χάνουµε. Και πολλές φορέτ; είµαστε έτοιµοι να παίξουµε το παιχνίδι µε οποιονδήποτε τρόπο χρειάζεται για να κερδίσουµε, ακόµη κι αν αυτό σηµαίνει να πούµε ψέµµατα ή να κλέψουµε.

Αυτό όµως που πραγµατικά έχει σηµασία είναι πώς έχουµε παίξει, αν παίξαµε τίµια, σωστά και µε αξιοπρέπεια, χωρίς να κάνουµε τίποτα που δεν θα θέλαµε οι άλλοι να κάνουν σε µας. Από την πνευµατική πλευρά τουλάχιστον δεν έχει σηµασία αν θα κερδίσουµε ή όχι. Αυτό µας φέρνει στο νου την προσευχή του Άγιου Φραγκίσκου της Ασσίζης:

«ΘΕΕ ΜΟΥ, ΔΩΣΕ ΜΟΥ ΤΗΝ ΗΡΕΜΙΑ ΝΑ ΔΕΧΤΩ Ο,ΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ Ν’ ΑΛΛΑΞΩ,

ΤΟ ΚΟΥΡΑΓιΟ Ν’ ΑΛΛΑΞΩ Ο,ΤΙ ΜΠΟΡΩ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΝΑ ΞΕΧΩΡΙΣΩ

ΤΟ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΛΛΟ ..

Στην περίπτωση που θα χάσουµε υπάρχουν πάλι µερικά µαθήµατα που µπορούµε να µάθουµε κι από αυτή την εµπειρία.

  1. ΝΑ ΔΕΧΤΟΥΜΕ ΤΟ ΟΤΙ ΧΑΣΑΜΕ σαν καλύτερη περίπτωση για την πνευµατική µας ανάπτυξη. Να συνειδητοποιήσουµε ότι µπορούµε να συνεχίσουµε να ζούµε ευτυχείς και χωρίς αυτό που χάσαµε, ακόµη κι αν αυτό είναι τα λεφτά µας ή η ελευθερία των κινήσεών µας.

 

2, Η ΑΓΑΠΗ, Η ΣΥΜΠΟΝΙΑ ΚΑΙ Η ΣΥΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤιΠΑΛΟ ΜΑΣ θα µας ελευθερώσουν από την ανάγκη τέτοιων µαθηµάτων στο µέλλον. Πρέπει να συνειδητοποιήσουµε ότι ο άλλος άνθρωπος δεν έχει καµία σχέση µε τη δική µας απώλεια. Είναι µόνο µια µαριονέτα που χρησιµοποιεί η ζωή για να δηµιουργήσει αυτή την εµπειρία στη ζωή µας. Δεν ευθύνεται αυτός για τη δική µας πραγµατικότητα. Εµείς οι ίδιοι έχουµε δηµιουργήσει αυτή την πραγµατικότητα µε προηγούµενές µας σκέψεις, λόγια και πράξεις. Στην πραγµατικότητα εµείς τον έχουµε χρησιµοποιήσει για να δώσουµε στον εαυτό µας την ευκαιρία νι’ αυτά τα µαθήµατα.

3, ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΠΑΜΕ ΦΥΛΑΚΗ, µιιορούµε να χρησιµοποιήσουµε κι αυτή την κατάσταση για την πνευµατική µας ανάπτυξη. Θα είναι µισ ευκαιρία αφού θα έχουµε πολύ χρόνο, να κάνουµε έντονες πνευµατικές πειθαρχίες όπως ασκήσεις, τεχνικές αναπνοής, χαλάρωση, διαλογισµό, προσευχή, διάβασµα, κλπ. που µπορούν να φέρουν σηµαντικές αλλαγές στο επίπεδο της συνειδητότητάς µας. Ο Sri Aurobindo είχε την πρώτη του πνευµατική εµπειρία όταν ήταν πολιτικός κρατούµενος των Εγγλέζων στην lνδία.

Μπορούµε ακόµη να βοηθήσουµε κι άλλους που ασφυχτιούν µέσ’ τα στενά περιθώρια της φυλακής, να µάθουν αυτές τις τεχνικές, να καλλιεργήσουν την εσωτερική τους πνευµατική ζωή και να µεταµορφώσουν τον τρόπο που σκέφτονται και φέρονται. Μπορεί να βρισκόµαστε στη φυλακή για να προσφέρουµε πραγµατικά αποτελεσµατικές µεθόδους αυτοµεταµόρφωσης σ’ αυτούς που είναι έτοιµοι ν’ ακούσουν και να τις χρησιµοποιήσουν. Οι πιθανότητες είναι ατέλειωτες. Αν είµαστε αισιόδοξοι, θα δούµε την ευκαιρία σε κάθε πρόβληµα και όχι το πρόβληµα σε κάθε ευκαιρία. Η ζωή µας θα γεµίσει µε ειρήνη, ικανοποίηση και καλά αισθήµατα για τους άλλους και θα απελευθερωθούµε από το άγχος, το φόβο και τ’ αρνητικά συναισθήµατα για τους άλλους.

Ας θυµόµαστε πάντα ότι συνεχώς παλεύουµε για τη δικαιοσύνη στο ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ και συχνά ο κύριος αντίπαλός µας είναι η αδυναµία µας, η άγνοια και έλλειψη πίστης και διάκρισης που µας κάνει ν’ αδικούµε τους άλλους και τον εαυτό µας.

ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΔΙΔΑΞΕΙ ΜΙΑ ΑΠΩΛΕΙΑ

Ο φόβος της απώλειας και ο πόνος που την ακολουθούν είναι δύο από τα πιο καταστρεπτικά ανθρώπινα συναισθήµατα. Καταναλίσκουν τεράστιες ποσότητες συγκινησιακής, νοητικής και σωµατικής ενέργειας και δηµιουργούν οδύνη σε κάθε επίπεδο. Γιατί συµβαίνει αυτό;

Οι βασικές ανάγκες µας στη ζωή είναι η ασφάλεια, η ικανοποίηση και η επιβεβαίωση του εαυτού µας σαν προσωπικότητα. Ένα άτοµο δεν µπορεί να νιώσει σιγουριά, ικανοποίηση, αυτοπαραδοχή ή αγάπη, αν δεν έχει ικανοποιήσει αυτές τις βασικές ανάγκες. Επειδή τον κυριαρχεί η ψευδαίσθηση πως οι ανάγκες αυτές µπορούν να ικανοποιηθούν εξωτερικά, προσπαθεί να αγκιστρωθεί σε κάτι και να αποκτήσει υλικά αντικείµενα, θέσεις, χρήµατα ή σχέσεις. Αφοσιώνεται σ’ αυτά, πιστεύοντας πως θα του χαρίσουν τη δύναµη, την κστοχύρωση, την ικανοποίηση και το αίσθηµα της αξίας του εαυτού του και της επιτυχίας. Φοβάται πως αν δεν τα έχει θα γίνει ευάλωτος, στο έλεος του περιβάλλοντος ολόγυρά του.

Έτσι όλοι µας γαντζωνόµαστε στα υλικά µας αγαθά, στις σχέσεις µας, στην περιουσία µας και στην κοινωνική µας θέση µε ένα αίσθηµα φόβου και απόγνωσης, πιστεύοντας πως πρέπει να τα υπερασπισθούµε γιατί αν µας τα αφαιρέσουν, θα πληγωθούµε και κατά κάποιο τρόπο θα µειωθούµε. Η ανάγκη λοιπόν να γαντζωθούµε σε κάτι έξω από τον εαυτό µας και να στηριχθούµε επάνω του οφείλεται στην άγνοια του πραγµατικού µας πνευµατικού ευατού, που είναι αθάνατος, άτρωτος και παντοδύναµος. Επειδή δεν συνειδητοποιούµε πως στην πραγµατικότητα είµαστε πνεύµα που υπάρχει πριν και µετά από τη γέννηση και το θάνατο αυτού του πρόσκαιρου σώµατος και της προσωπικότητας, ταυτιζόµαστε µε το σωµο και την προσωπικότητα, που είναι ευάλωτα και νιώθουµε ανασφάλεια και φόβο. Αποζητάµε τότε κάποια σταθερότητα στις οχέσεις µας µε άλλους ανθρώπους, µε τον πλούτο και άλλα αντικείµενα του υλικού κόσµου.

Το πρόβληµα είναι πως όλα αυτά, τα χρήµατα, οι σχέσεις και η κοινωνική υπόσταση, είναι επίσης πρόσκαιρα και στο έλεος της πληµµυρίδας του αήττητου χρόνου. Τίποτα από όσα µπορούµε να δούµε και να ακούσουµε µε τις σωµατικές µας αισθήσεις δεν είναι αρκετά σταθερή πηγή ασφάλειας, γιατί υπόκειται στους βασικούς νόµους του υλικού κόσµου: γέννηση, ανάπτυξη, φθορά και θάνατο. Ζωή σηµαίνει αλλαγή και τίποτα από ό,τι αντικρίζουµε ή βασιζόµαστε επάνω του, δεν είναι απαλλαγµένο από την πιθανότητα να µεταβληθεί από τη µια στιγµή στην άλλη. Μπορεί ακόµα και να πάψει να υπάρχει Μέσα σε δευτερόλεπτα η περιουσία µας, η δουλειά µας, ο σύζυγος ή η σύζυγός µας, οι γονείς ή τα παιδιά µας µπορούν να εξαφανισθούν. Είναι πρόσκαιρα κύµατα στο πέλαγος της ζωής.

Το ποτάµι του χρόνου παρασύρει κάθε τι στο πέρασµά του και δεν κάνει εξαίρεση για το υλικό µας σώµα ή την προσωπικότητά µας. Μέσα στο φόβο µας, προσπαθούµε να αποφύγουµε να µας παρασύρει και αφοσιωνόµαστε σε αντικείµενα και ανθρώπους, που και αυτά όµως µε τη σειρά τους θα νικηθούν από το χρόνο. Η µόνη λύση για την πραγµατική ασφάλεια είναι οι όχθες του ποταµού – δηλαδή αυτό που βρίσκεται έξω από τη ροή του χρόνου και δεν επηρεάζεται από αυτόν: Άι δυο λόγια, το πνεύµα, η παγκόσµια συνειδητότητα ή Θεός που αποτελεί την πραγµατική φύση της ύπαρξής µας. Αυτή είναι η µοναδική πηγή ασφάλειας, ικανοποίησης και επιβεβαίωσης.

Για να φθάσουµε όµως στο σηµείο να µπορέσουµε να το συνειδητοποιήσουµε αυτό, η ζωή µας επιτρέπει να σχηµατίζουµε εξαρτήσεις σε πρόσωπα, καταστάσεις ή πράγµατα, ή ακόµα και ιδέες και πεποιθήσεις, για να δοκιµάσουµε ξανά και ξανά την οδύνη της απώλειας και της αποθάρρυνσης, και να µάθουµε το µάθηµα πως δεν υπάρχει διαρκής εξασφάλιση εκεί.

Η προσαρµογή και η εγκατάλειψη του παρελθόντος είναι βασικές ικανότητες για να συµβαδίσει κανείς µε το ρεύµα της εξέλιξης και της πνευµατικής ανάπτυξης ή απλούστερα για ν’ αποφύγει τον πόνο. Το παλιό πρέπει να παραχωρήσει τη θέση του στο νέο για να του επιτρέψει να αναπτυχθεί. Αυτός είναι ένας νόµος του υλικού και πνευµατικού κοσµου. Αν το αίµα αρνηθεί να κυκλοφορήσει στο σώµα, το σώµα θα καταστραφεί. Το στάσιµο νερό είναι νεκρό. Ένα δοχείο πρέπει να αδειάσει για να δεχθεί το νέο περιεχόµενο. Αν το σωµο και ο νους µας µένουν προσκολληµένοι σε διάφορα πράγµατα και αρνιούνται να τα εγκαταλείψουν, τότε δεν υπάρχει η δυνατότητα της εξέλιξης σε νέες και υψήλο+έρέο καταστάσεις συνειδητότητας. Αν η τροφή που µπαίνει στο σώµα δεν αποβληθεί, το σώµα θ’ αρρωστήσει. Το παιδί πρέπει να πεθάνει για να µεταλβηθεί σε έφηβο. Ο σπόρος πρέπει να θρυµµατισθεί και να διαλυθεί, προτού γίνει δέντρο. Το αυγό πρέπει να σπάσει για να µετατραπεί σε κάµπια και η κάµπια πρέπει να πεθάνει για να µεταµορφωθεί σε χρυσαλλίδα. Εµείς βρισκόµαστε ακόµα στο στάδιο του αυγού, ίσως µερικοί να έχουν φθάσει στην κάµπια. Αν δεν απαρνηθούµε το σήµερινό µας εαυτό µε όλες του τις εξαρτήσεις, πώς είναι δυνατόν να εξελιχθούµε στον εαυτό χρυσαλλίδα και να πετάξουµε µακριά, ελεύθεροι από κάθε προσκόλληση;

Η ζωή, λοιπόν, µας βοηθά κάθε φορά που µας στερεί κάτι που µας υποβαστάζει, γιατί έτσι μας δίνει την ευκαιρία να ανακαλύψουµε πως αυτό το κάτι δεν µας ήταν απαραίτητο πραγµατικά και πως είµαστε πολύ πιο πλήρεις οτι’ ό,ΤΙ πιστεύαµε αρχικά.

Ποιες συνέπειες έχουν µερικές από τις προσκολλήσεις µας

Η προσκόλληση σε εξωτερικές πηγές ασφάλειας είναι καταστρεπτική για µας, για πολλούς λόγους. 1, Είναι µία συνεχής πηγή φόβου, αγωνίας και άγχους πώς να αποκτήσουµε ή να συγκεντρώσουµε τα αντικείµενα της εξάρτησής µας.

2, Αυτή η συγκινησιακή τριβή καταστρέφει σταδιακά τη ζωτικότητα και την ανοσολογική αντοχή του οργανισµού. Η ορµονική ισορροπία διαταράζεται και το άτοµο γίνεται εύκολος στόχος για τον κσρκίνο, τη λευχαιµία, το άσθµα, τη δυσκοιλιότητα, τα κορδιακά νοσήµατα, την υπέρταση, την υπόταση και µια πλατιά γκάµα – άλλων οργανικών διαταραχών.

3, Ο κλονισµός, που νιώθουµε χάνοντας κάτι πολύτιµο, µπορεί να δηµιουργήσει µία µόνιµη έλλειψη εµπιστοσύνης στη ζωή, τον Θεό και τους άλλους ανθρώπους και µπορεί να µπλοκάρει συγκινησιακά το άτοµο στην έκφραση της αγάπης, της ευτυχίας και των διαφόρων άλλων συναισθηµάτων του.

  1. Τότε, αυτός ο φόβος της απώλειας, µπορεί να µετατραπεί σε υποσυνείδητο προγραµµατισµό του νου και να υλοποιηθεί στην εξωτερική πραγµατικότητα, δηµιουργώντας ακόµα περισσότερες απώλειες στο µέλλον.
  2. Κάθε προσκόλληση µετατρέπεται σε µία πιθανή πηγή σύγκρουσης µε τους άλλους, που ίσως να µας σταθούν εµπόδιο, συνειδητά ή ασυνείδητα, στη διατήρηση των εξαρτήσεών µας.
  3. Η ζωή µας περιορίζεται και γίνεται µηχανική όταν γινόµαστε σκλάβοι στις εξωτερικές καταστάσεις που µπορεί ν’ απολαµβάνουµε πραγµατικά, µπορεί όµως και όχι. Ωστόσο εξακολουθεί να µένουµε γαντζωµένοι επάνω τους µε το φόβο µήπως δεν µπορέσουµε να ζήσουµε χωρίς αυτές. Αυτό µπορεί να ισχύσει για ένα επάγγελµα, για µία συναισθηµατική σχέση, ακόµα και για τοποθεσίες που δεν µας ικανοποιούν ή που µας κάνουν πραγµατικά να υποφέρουµε. Εµείς όµως συνεχίζουµε να αποζητάµε αυτές τις καταστάσεις όχι από αγάπη ή δύναµη αλλά από το φόβο του αγνώστου και της αλλαγής.

Ακούστε µε ποιον τρόπο πιάνουν τους πιθήκους στην lνδία. Δένουν σ’ ένα δέντρο ένα µπουκάλι που έχει µέσα µια µπανάνα ή φιστίκια. Ο πίθηκος πλησιάζει, περνά το χέρι του µέσο στο µπουκάλι κι αρπάζει τα φιστίκια ή την µπανάνα. Η παλάµη του, ανοιχτή, χωράει να περάσει από το άνοιγµα, η κλεισµένη του όµως γροθιά γύρω στι’ την µπανάνα ή τα φιστίκια, δεν περνά από το στόµιο. Σε λίγο καταφθάνει ο κυνηγός και συλλαµβάνει εύκολα τον πίθηκο που δεν έχει την εξυπνάδα να εγκαταλείψει τα φιστίκια του για να κερδίσει την ελευθερία του. Είµαστε κι εµείς σαν τον πίθηκο. Γαντζωνόµαστε σε κάτι, που βαθµιαία αρχίζει να µας ταλαιπωρεί και να µας δηµιουργεί προβλήµατα, που µας κάνουν να υποφέρουµε. Φοβόµαστε όµως να το εγκαταλείψουµε πιστεύοντας πως η δύναµή µας βρίσκεται σ’ αυτό το αντικείµενο, σ’ αυτή την κατάσταση ή σ’ αυτό το πρόσωπο. Πιστεύουµε επίσης πως συτο το πρόσωπο ή αυτή η κατάσταση έχουν κάποια δύναµη επάνω µας. Έχουν την ίδια δύναµη που έχουν τα φιστίκια ή η µπανάνα επάνω στον πίθηκο, τη δύναµη της επιθυµίας ή της εξάρτησης. Εµείς δίνουµε τη δύναµη στα αντικείµενα ή τα πρόσωπα να µας κάνουν να νιώθουµε ασφάλεια ή ευτυχία. Τα ίδια τα πράγµατα από µόνα τους δεν διαθέτουν καµιά δύναµη. Το ίδιο περιστατικό που κάνει κάποιον να νιώθει ασφάλεια µπορεί να σηµαίνει απειλή για κάποιον άλλο.

Έχουµε, λοιπόν, πολλές µπανάνες και φυστίκια στη ζωή µας, που µας παγιδεύουν σε καταστάσεις που µας κάνουν δυστυχισµένους και πολλές φορές άρρωστους σωµατικά και ψυχικά. Η ζωή µας κάνει χάρη όταν µας τα στερεί πότε πότε, για να έχουμε τουλάχιστον την ευκαιρία να ανακαλύψουµε την ευτυχία και την ελευθερία χωρίς αυτά. Αν θα τη βρούµε πραγµατικά εξαρτάται από το πώς θα αντιδράσουµε και πώς θα χρησιµοποιήσουµε αυτή την εµπειρία.

Χρήσιµα διδάγµατα που µπορούν να µας διδάξουν οι απώλειες στη ζωή µας

Ας εξετάσουµε τώρα µερικά από τα πιθανά διδάγµατα που µπορούµε να διδαχθούµε από την οτιωλεια διαφόρων πραγµάτων, που ίσως να είναι οήµαντικά για µας. Αυτό µπορεί να ισχύει για µισ µεγάλη ποικιλία πραγµάτων όπως ένα ρολόι, ένα πορτοφόλι, σηµαντικά έγγραφα, χρυσαφικά, ένα επάγγελµα µία κοινωνική θέσή, χρήµατα, σπίτι, γη, αυτοκίνητα, φωτογραφική µηχανή, επίπλωση κ.λ.π.

  1. Ένα πιθανό µάθηµα που µπορούµε να πάρουµε χάνοντας κάτι ή διακινδυνεύοντας να το χάσουµε, είναι να ανακαλύψουµε την αξία που έχει αυτό το πράγµα για µας. Συχνά δεν συνειδητοποιούµε πόσο σηµαντικό ή πολύτιµο είναι κάτι, αν δεν το χάσουµε.
  2. Ένα δεύτερο µάθηµα µπορεί να είναι να ανακαλύψουµε πως στην πραγµατικότητα, δεν µας είναι τόσο απαραίτητο όσο νοµίζαµε πως ήταν. Ίσως να διαπιστώσουµε πως πραγµατικά έχουµε τη δύναµη ν’ αντιµετωπίσουµε τη ζωή και χωρίς αυτό. Κάθε προσκόλληση µας κάνει λίγο πιο αδύναµους. Όταν χάνουµε το αντικείµενο της εξάρτησής µας, έχουµε την ευκαιρία να συνειδητοποιήσουµε πως είµαστε πιο δυνατοί οτι’ ό,ΤΙ πιστεύαµε.

3, Μπορεί να διδαχθούµε πως αυτά τα εξωτερικά αντικείµενα δεν χαρίζουν την αληθινή και µονιµη ασφάλεια, ικανοποίηση ή επιβεβαίωση. Πως όλα επηρεάζονται από τη ροή του χρόνου και υπόκεινται στη µεταβολή και τον αφανισµό, που φέρνει σε κάθε αντικείµενο, άτοµο ή κατάσταση.

  1. Μπορεί να διδαχθούµε πώς να έχουµε, να  χρησιµοποιούµε και να απολαµβάνουµε κάτι χωρίς προσκόλληση, χωρίς να γινόµαστε σκλάβοι του. Το παράδειγµα του πουλιού πάνω στο κλαδί ταιριάζει απόλυτα. Το πουλί ξεκουράζεται επάνω στο κλαδί και απολαµβάνει το άσυλο που του προσφέρει . . Οταν αρχίζει να φυσά ο άνεµος και να τραντάζει το δέντρο, δεν νιώθει κανένα φόβο γιατί έχει εµπιστοσύνη πως η δύναµη των φτερών του θα το στηρίξει. Έτσι κι εµείς µπορούµε να απολαµβάνουµε τα αγαθά, γνωρίζοντας ταυτόχρονα πως έχουµε την εσωτερική δύναµη να ζήσουµε και να ευτυχήσουµε χωρίς αυτά.
  1. Μπορεί να διδαχθούµε πως πρέπει να είµαστε πιο προσεκτικοί, πιο ενήµεροι και ενσυνείδητοι για να µη χάνουµε τα αγαθά µας άσκοπα, από έλλειψη προσοχής και φροντίδας.

6, Μπορεί να πρέπει να αναλύσουµε τη βαθύτερη έννοια κάθε απώλειας. Τι προσπαθεί να µας διδάξει η ζωή µε αυτήν; Τι σηµαίνει αυτό το µήνυµο για την ύπαρξή µας, για τις πράξεις µας και τον τρόπο διαβίωσής µας.

  1. Μπορεί να πρέπει να διδαχθούµε ποιες προσπάθειες πρέπει να κάνουµε για να επανακτήσουµε κάτι που χάσαµε ή ακόµα και πώς να παλέψουµε νι’ αυτό, αλλά µε αντικειµενικότητα, αγάπη και παραδοχή για το αποτέλεσµα του αγώνα µας. Αυτό σηµαίνει πως ενώ καταβάλλουµε κάθε προσπάθεια για να επανακτήσουµε αυτό που χάσαµε, είµαστε ταυτόχρονα ικανοί να δεχθούµε και την αποτυχία αυτής της προσπάθειας. Αν και µας ανήκει, τότε πρέπει να το προστατεύουµε και να το διατηρούµε µε κάθε σωστό και µη βίαιο τρόπο. Αν όµως ιιορ όλους τους κόπους µας, ΤΟ.χάσουµε, τότε πρέπει να µάθουµε να δεχόµαστε πως αυτή είναι η καλύτερη δυνατή λύση. Πρέπει να µάθουµε να προστατεύουµε και να φροντίζουµε την ιδιοκτησία µας δίχως αγωνία ‘κάι φόβο.
  2. Μπορεί να εξαναγκασθούµε να ανακαλύψουµε και να παραδεχθούµε το νοµο του κάρµα. Αυτό σηµαίνει πως τισρ’ όλο που µπορεί να προσπαθούµε, να φροντίζουµε και να προστατεύουµε τα αγαθά µας, ίσως έρθει η στιγµή να τα χάσουµε. Πρέπει να το δεχθούµε τότε αυτό σαν το κάρµα µας, σαν το χρέος µας από το παρελθόν που ξεπληρώνεται σήµερα. Να νιώθουµε ικανοποίηση που ξεπληρώθηκε και τώρα είµαστε σε θέση να συνεχίσουµε την πορεία µας ελεύθεροι από κάθε περιορισµό.
  1. Μπορεί να αναπτύξουµε την πίστη µας στο Θείο Σχέδιο και να δεχθούµε πως τίποτα δεν συµβαίνει που να µην αποτελεί µέρος αυτού του σχεδίου. Τότε κάθε απώλεια είναι θέληµα του Θεού άσχετα από τον τρόπο που θα ήταν καλύτερο να αντιδράσουµε εµείς ή από τα µαθήµατα που πρέπει να πάρουµε. Η ίδια απώλεια µπορεί να κρύβει εντελώς διαφορετικά µηνύµατα και να απαιτεί διαφορετική αντίδραση από τον καθένα. Η πίστη µας στο Θείο Σχέδιο µας επιτρέπει να δεχθούµε πως µόνο ό,ΤΙ είναι πιο χρήσιµο για την πνευµατική µας εξέλιξη µπορεί να µας συµβεί.
  2. Μπορεί να µάθουµε να υποκύπτουµε στη θέληση του Θείου Σχεδίου, συνειδητοποιώντας πως κάθε τι δίνεται και αφαιρείται από αυτή την παγκόσµιο πηγή των πάντων. Γυµνοί φθάνουµε σ’ αυτόν τον κοσµο και γυµνοί θα τον εγκαταλείψουµε. Ό,ΤΙ αποκτήσουµε ενδιάµεσα είναι ένα Θείο δώρο που µας δανείζει ο Θεός για να το χρήοιµοήοιήσουµέ για την επίγεια πνευµατική µας ανάπτυξη. Όλα όµως, αργά ή γρήγορα πρέπει να επιστραφούν στην πηγή. Ο Θεός γνωρίζει την κατάλληλη στιγµή που πρέπει να αποδοθούν αυτά τα ωφέλη πίσω πολύ καλύτερα από τον σαστισµένο και εξαρτηµένο νου µας.
  3. Μπορεί να αναγκασθούµε να ανακαλύψουµε, να αντιµετωπίσουµε και να µεταβάλλουµε τα ορνητικά µας πιστεύω που ίσως έχουν σαν συνέπεια την ίδια την απώλεια. Ίσως ανάµεσα στα πιστεύω µας να υπάρχει και η πεποίθηση πως «ο κόσµος είναι κοκοο- ή «δεν είµαι άξιος να κρατήσω µια δουλειά» ή «ϋέν είµαι ικανός να υπερασπιστώ τον εαυτό µου» ή άλλα πιστεύω που µπορούν να δηµιουργήσουν άσκοπες απώλειες, µόνο και µονο γιατί είναι εκδηλώσεις του συστήµατος των πεποιθήσεών µας.

 

 

Comments are closed.