Η χελώνα μου

Η χελώνα μου

Όταν ήμουν μικρός η γιαγιά μου μου χάρισε ένα πολύ όμορφο κουτάκι για να βάζω μέσα τα πρώτα γραμματόσημα από την συλλογή που μόλις είχα αρχίσει.

Μου είπε ότι ήταν από ταρταρούγα.

Η λέξη μου θύμιζε παραμύθι.

Μετά έμαθα ότι ήταν από όστρακο χελώνας.

Το όστρακο χελώνας ερέθισε την φαντασία μου.

Αργότερα σε μια βόλτα στο βουνό βρήκα ένα μικρό κέλυφος ψόφιας χελώνας.

Το έπλυνα το καθάρισα και το έβαλα στο τραπέζι μου, δεν έμοιαζε με το κουτί μου, άλλα ήξερα ότι ήταν από χελώνα και αυτό μου έφθανε.

Θαύμαζα το σχήμα του, την δομή του, την τελειότητα συναρμολόγησης των οστών μεταξύ τους.

Επί αρκετό χρονικό διάστημα το χελωνοκέλυφος ήταν παρόν στον μικρόκοσμο μου.

Μετά σιγά-σιγά άρχισα να χάνω το ενδιαφέρον μου, κάτι του έλλειπε, κάτι μου έλλειπε.

Κατάλαβα ότι έβλεπα ένα κέλυφος, έναν σκελετό που κάποτε αποτελούσε μέρος ενός ζωντανού πλάσματος.

Αποφάσισα να βρω μια αληθινή χελώνα και πράγματι μια μέρα στο βουνό βρήκα μια μικρή χελώνα και την πήρα μαζί μου στο σπίτι.

Την έβαλα σε ένα κουτί, την φρόντιζα και την τάιζα με διάφορα λαχανικά.

Χάρηκα πολύ και θαύμαζα την μικρή παρουσία στο δωμάτιο μου, τις κινήσεις της, την συμπεριφορά της.

Άρχισα όμως να προβληματίζομαι καταλάβαινα ότι δεν βρισκόταν στο κατάλληλο περιβάλλον και αυτό συνέπεσε με την μετακόμιση μας σε μονοκατοικία με κήπο.

Έτσι αμέσως έβαλα την χελώνα μου στον κήπο.

Εκεί ζούσε και μεγάλωνε μαζί με μένα, έμαθα πολλά από την ζωή της.

Θαύμαζα τους ρυθμούς της, την απλότητα της.

Πολύ αργότερα κατάλαβα ότι και υπό αυτές τις συνθήκες πάλι δεν βρισκόταν στο φυσικό της περιβάλλον και αποφάσισα να την πάω πίσω στο βουνό από όπου την πήρα και να την αφήσω να ζήσει ελεύθερη.

Πολλές φορές, από τότε πήγα για να την συναντήσω, στην αρχή την εύρισκα γύρω από την περιοχή που την άφησα, μετά όμως την έχασα.

Ψάχνοντας την, συναναστράφηκα με άλλα όντα της φύσης και κατάλαβα ότι η χελώνα μου όχι μόνο βρισκόταν πλέον στο στοιχείο της άλλα ότι αποτελούσε μέρος της φύσης του βουνού όπου ζούσε.

Παρατηρούσα και θαύμαζα τα αλλά ζώα και φυτά, ένοιωθα την διασύνδεση και αλληλεξάρτηση τους, τις δυσκολίες και απολαύσεις τους και ξαφνικά κατάλαβα ότι ήμουν και εγώ μέρος του κόσμου τους και ότι σαν αναπόσπαστο μέρος του συνόλου της φύσης δεν χρειαζόμουν πλέον να παίζω τον παρατηρητή και να θαυμάζω τον κόσμο γύρω μου, μου αρκούσε να ΕΙΜΑΙ εκεί .

Kostas Zeppos <ola.ena.on@gmail.com>

 

Εξατομικευμένη κοινωνική κωδικοποίηση    :    Κώστας Ζέππος

Comments are closed.