Αλληλοεξάρτηση ή Αλληλοσυμπαράσταση;


Αλληλοεξάρτηση ή Αλληλοσυμπαράσταση;
**********************************************

Από το βιβλίο Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΛΟΓΗ
του Ρόμπερτ Ηλία Νατζέμυ


Για αρκετό καιρό τώρα δύο νέες λέξεις έχουν γίνει πολύ δημοφιλείς στη μελέτη της Ψυχολογίας των Σχέσεων. Είναι η αλληλοεξάρτηση και η αλληλοδέσμευση, οι οποίες περιγράφουν δύο εντελώς διαφορετικούς τύπους σχέσεων.

Αλληλοεξάρτηση

Η αλληλοεξάρτηση περιγράφει μια κατάσταση στην οποία δύο άνθρωποι είναι εξαρτημένοι ή εθισμένοι ο ένας από τον άλλον. Χάνουμε την ικανότητα να βρίσκουμε την ευτυχία μέσα μας και εξαρτιόμαστε από τον άλλον για να νιώθουμε νόημα, ασφάλεια και αξία. Η σχέση μας μάς περιορίζει αντί να μας βοηθάει να προχωρήσουμε.

Η αλληλοεξάρτηση φέρνει ανταγωνισμό και παιχνίδια, μέσα στα οποία ο ένας προσπαθεί να ελέγξει τον άλλον, συχνά μέσα από διάφορους ρόλους, τρομοκρατώντας, ανακρίνοντας, κριτικάροντας, παίζοντας το θύμα ή  με το να κλείνεται στον εαυτό του και  να γίνεται απόμακρος.

Τέτοιου είδους σχέσεις έχουν συχνά σαν αποτέλεσμα έναν φαύλο κύκλο, όπου κανείς δεν αλλάζει και κανείς δεν είναι ευτυχισμένος. Μπορεί ακόμη και να υπονομεύσουμε την ίδια την ευτυχία και τη δύναμή μας, επειδή φοβόμαστε να είμαστε ευτυχισμένοι όταν ο άλλος δεν είναι. Χρησιμοποιούμε υποσχέσεις ή ίσως ακόμη και απειλές ότι σε λίγο θα γίνουν σοβαρές αλλαγές.

Νιώθουμε υπεύθυνοι για την πραγματικότητα του άλλου και δεν μπορούμε να τον αφήσουμε να αισθάνεται δυστυχισμένος. Προσπαθούμε να αλλάξουμε τη διάθεση του άλλου και δεν μπορούμε να νιώσουμε ευτυχισμένοι μέχρι ο άλλος να αλλάξει. Η νοητική μας κατάσταση εξαρτάται από την κατάσταση, τη συμπεριφορά και τη στάση του άλλου.

Στην αλληλοεξάρτηση, οι φόβοι μας μάς εμποδίζουν να πούμε όλη την αλήθεια στον άλλον και μερικές φορές ακόμη και στον εαυτό μας.

Η κριτική γίνεται η κυριότερη μορφή επικοινωνίας και ανακυκλώνουμε συνεχώς διαφωνίες. Οι περισσότερες διαφωνίες αναφέρονται στο παλιό παιχνίδι του «ποιος έχει δίκιο».
Όταν εξαρτιόμαστε από κάποιον άλλον, συχνά αγνοούμε τις δικές μας ανάγκες, ακόμη και τις αξίες μας, για να διασφαλίσουμε την αποδοχή ή και την επιδοκιμασία του άλλου. Μπορεί να βρεθούμε όχι μόνο να αγνοούμε τις ανάγκες μας, αλλά και να κάνουμε πράγματα που δεν θέλουμε πραγματικά να κάνουμε.

Αλληλοσυμπαράστασης

Στην αλληλοσυμπαράσταση, νιώθουμε κοντά ο ένας στον άλλον και θέλουμε να μοιραστούμε τη ζωή μας χωρίς να αισθανόμαστε εξαρτημένοι ή ότι δεν μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι μόνοι μας ή με κάποιον άλλο. Θέλουμε την ευτυχία του άλλου και κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τον βοηθήσουμε να τη βρει, αλλά δεν πιστεύουμε ότι εμείς είμαστε υπεύθυνοι αν δεν την έχει. Μπορούμε να συνεχίσουμε να είμαστε ευτυχισμένοι ακόμη κι όταν ο άλλος δεν είναι.
Βλέπουμε τη σχέση σαν μια διαδικασία εξέλιξης και γνωρίζουμε ότι είναι ουσιαστικό γι’ αυτήν την εξέλιξη να μπορούμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας και ο ένας με τον άλλο. Μαθαίνουμε να είμαστε ειλικρινείς σε σχέση με τις ανάγκες, τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας.
Αγαπάμε ο ένας τον άλλον και επιθυμούμε ο άλλος να ανθίσει και να επιτύχει σε οτιδήποτε επιλέγει να ακολουθήσει. Δεν υπάρχει ανταγωνισμός, αλλά αμοιβαία υποστήριξη και ενθάρρυνση. Χαιρόμαστε αντί να ζηλεύουμε την επιτυχία του άλλου.
Στην αλληλοδέσμευση, παίρνουμε 100% την ευθύνη για την πραγματικότητά μας και επιτρέπουμε στον άλλον να κάνει το ίδιο. Δεν προσδοκούμε από τον άλλον να λύσει τα προβλήματά μας ή να μας κάνει ευτυχισμένους. Αυτό είναι δική μας ευθύνη. Και αντιλαμβανόμαστε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τον άλλον ευτυχισμένο. Βοηθάμε και στηρίζουμε ο ένας τον άλλον, αλλά δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε την πραγματικότητά του.

Από την αλληλοεξάρτηση στην Αλληλοσυμπαράστασης

Στην αλληλοδέσμευση, μαθαίνουμε να αντιμετωπίζουμε το φόβο της οικειότητας. Αυτό δεν είναι πάντα εύκολο στην αρχή, καθώς μπορεί να φοβόμαστε να έρθουμε πολύ κοντά με κάποιον. Μερικοί από αυτούς τους φόβους μπορεί να είναι:
α. Δεν αξίζω και, αν ο άλλος με γνωρίσει καλά, δεν θα θέλει να είναι μαζί μου.
β. Μπορεί να πληγωθώ, να απορριφθώ ή να προδοθώ.
γ. Ο άλλος μπορεί να με εγκαταλείψει και δεν θα το αντέξω.
δ. Θα χάσω την ελευθερία μου.
ε. Δεν θα μπορώ να είμαι ο εαυτός μου.
Ένα μέρος της σχέσης αλληλοδέσμευσης είναι να μπορούμε να είμαστε κοντά ενώ είμαστε συγχρόνως ανεξάρτητοι. Λίγοι έχουν καταφέρει να βρουν αυτήν την ισορροπία. Μερικοί έχουν κατακτήσει την ικανότητα να έρχονται κοντά, αλλά δυσκολεύονται να είναι ευτυχισμένοι μόνοι τους. Άλλοι μπορεί να το βρίσκουν ευκολότερο να είναι μόνοι τους, αλλά δεν μπορούν να νιώσουν οικειότητα.
Κάποιες συμπεριφορές που μπορεί να εκφράζουν το φόβο να έρθουμε πολύ κοντά με κάποιον μπορεί να είναι:
α. Αποσυρόμαστε στον εαυτό μας και αποφεύγουμε τη βαθιά ή ουσιαστική επαφή με τον άλλον.
β. Κατασκευάζουμε με το νου μας σφάλματα του άλλου, ώστε να δικαιωνόμαστε για το ότι δεν ερχόμαστε κοντά του.
γ. Μουδιάζουμε συναισθηματικά και χάνουμε επαφή με τα συναισθήματά μας.
δ. Αρχίζουμε να διαφωνούμε για να δημιουργήσουμε απόσταση από τον άλλον.
ε. Δημιουργούμε υποσυνείδητα μια αρρώστια που μας εμποδίζει να έρθουμε κοντά.
στ. Ζούμε στο παρελθόν και αποφεύγουμε το παρόν και έτσι την επαφή με τον άλλον.
ζ. Αφήνουμε να μας απορροφήσει η δουλειά, τα χόμπι ή κάποια άλλη δραστηριότητα ώστε να αποφύγουμε τον άλλον.

Οι παραπάνω αντιδράσεις είναι ασυνείδητοι μηχανισμοί αυτοπροστασίας, που δυστυχώς σπάνια μας προστατεύουν και πάντα μας φυλακίζουν σε μια ζωή χωρίς αγάπη και εξέλιξη. Τέτοιου είδους αντιδράσεις είναι ακόμη πιο διαδεδομένες όταν οι άλλοι παίζουν ρόλους όπως του τρομοκράτη ή του ανακριτή και σε μερικές περιπτώσεις ακόμη και του θύματος ή του απόμακρου.

Αλλά ακριβώς όπως φοβόμαστε να είμαστε πολύ κοντά στον άλλον, φοβόμαστε επίσης να είμαστε πολύ μακριά. Όπως λέμε, «Εμείς μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε». Άρα πότε μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι; Αυτή είναι η φύση της αλληλοεξάρτησης – φόβος να είμαστε κοντά και φόβος να είμαστε χωριστά.
Αυτό μου θυμίζει μια άλλη ιστορία. Ο γιος ζητά συμβουλή από τον πατέρα του. «Πατέρα, δεν ξέρω τι να κάνω, να παντρευτώ ή όχι.» Ο πατέρας κουνάει το κεφάλι του, «Τι να σου πω, γιε μου, ό,τι και να διαλέξεις, θα το μετανιώσεις.»

Προσωπικός χώρος και χρόνος

Το να κινηθούμε προς την αλληλοδέσμευση σημαίνει να ξεπεράσουμε το φόβο να είμαστε χωριστά. Αυτό δεν σημαίνει να χωρίσουμε, αλλά να είμαστε ικανοί να νιώθουμε άνετα όταν ο άλλος μπορεί να χρειάζεται το δικό του «χώρο» ή προσωπικό χρόνο, όπου μπορεί να κάνει πράγματα χωρίς εμάς. Ο ένας μπορεί να θέλει να πάει μόνος του περίπατο, να ακούσει μουσική, να προσευχηθεί ή να διαλογιστεί, να παρακολουθήσει μια διάλεξη ή ένα σεμινάριο ή να βγει με τους παλιούς φίλους ή συμμαθητές.

Υπάρχουν φορές που μπορεί να μην θέλουμε να κάνουμε κάτι ιδιαίτερο, αλλά προτιμούμε απλά να μείνουμε μόνοι. Αυτό το χρειαζόμαστε περιστασιακά για να χαλαρώσουμε πιο βαθιά και να ανανεώσουμε το ενεργειακό μας σώμα. Όταν είμαστε με τους άλλους, νιώθουμε συχνά την ανάγκη να είμαστε σε κατάσταση ετοιμότητας. Ίσως έχουμε την ανάγκη να επικοινωνήσουμε μαζί τους ή να τους υπηρετήσουμε με κάποιον τρόπο. Πολλοί από μας δεν μπορούμε να είμαστε ο εαυτός μας μπροστά στους άλλους. Έτσι, οι περισσότεροι χρειαζόμαστε λίγο χρόνο μόνοι μας, όπου μπορούμε απλά να είμαστε ο εαυτός μας.

Δυστυχώς, πολλοί δεν νιώθουν άνετα να πάρουν λίγο χρόνο για τον εαυτό τους ή να τον δώσουν στο σύντροφό τους.

Μερικοί λόγοι γι’ αυτό είναι:

α.
Νιώθουμε εγκαταλελειμμένοι από τον άλλον ή φοβόμαστε ότι ο άλλος θα νιώσει εγκαταλελειμμένος από μας.

β.
Φοβόμαστε ότι ο άλλος δεν μπορεί να φροντίσει τον εαυτό του ή δεν έχουμε μάθει εμείς οι ίδιοι να φροντίζουμε τον εαυτό μας.

γ.
Σκεφτόμαστε, «Αν ο άλλος με αγαπούσε πραγματικά, θα ήθελε πάντα να είναι μαζί μου. Θα με προτιμούμε πάντοτε από τους φίλους του. Τα ζευγάρια πρέπει να είναι πάντα μαζί.»

δ.
Σε μερικές χώρες, όπως τις Μεσογειακές και τις Αραβικές, είναι αδιανόητο για κάποιους άνδρες το να αφήσουν οι γυναίκες τους το σπίτι και να έχουν ενδιαφέροντα εκτός της οικογένειας. Αυτοί οι άνδρες πληγώνονται και νιώθουν υποτίμηση από το γεγονός ότι μπορεί οι γυναίκες τους να απολαμβάνουν μια σειρά διαλέξεων ή μια μικρή εκδρομή μόνο με γυναίκες. Μπορεί ακόμη και να φοβούνται ότι θα χάσουν τον έλεγχο, κάτι πολύ σημαντικό για την αίσθηση ασφάλειας και την εικόνα τους σαν αρσενικά. Όπως πάντα υπάρχουν και εξαιρέσεις.

ε.
Μερικοί από μας είμαστε ανίκανοι να διασκεδάσουμε μόνοι μας. Δεν έχουμε ενδιαφέροντα με τα οποία να απασχοληθούμε. Όλη η ενέργειά μας είναι συγκεντρωμένη στους άλλους και, όταν εκείνοι δεν είναι εδώ, δεν ξέρουμε τι να κάνουμε, πώς να περάσουμε το χρόνο μας. Δεν έχουμε μάθει να είμαστε με τον εαυτό μας ή πώς να τον απασχολούμε. Αυτός είναι ο λόγος που πολλοί άνθρωποι, όταν είναι μόνοι για κάποιο διάστημα, αμέσως σηκώνουν το τηλέφωνο ή ανοίγουν την τηλεόραση.
Πηγαίνοντας από την αλληλοεξάρτηση στην αλληλοδέσμευση σημαίνει να αντιμετωπίσουμε αυτούς τους φόβους και να μπορούμε να νιώθουμε ευτυχία και πληρότητα ακόμη και χωρίς τους αγαπημένους μας, τουλάχιστον για κάποιο σύντομο χρονικό διάστημα.

Ευαίσθητα θέματα

Ένα άλλο πρόβλημα της αλληλοεξάρτησης είναι ότι έχουμε την τάση να λειτουργούμε ασυνείδητα ή μηχανικά σε σχέση με ορισμένα θέματα, μπαίνοντας συχνά σε ρόλους τρομοκράτη, ανακριτή, θύματος και απόμακρου. Μερικά από αυτά τα θέματα που προκαλούν αυτούς τους ρόλους είναι:

α.
Αν μπορούμε να εμπιστευτούμε τον άλλον ή όχι. Σκεφτόμαστε, «Μπορεί να με εγκαταλείψει». «Μπορεί να με απατήσει». «Μπορεί να με πληγώσει». «Μπορεί να προσπαθήσει να με καταπιέσει». Με αποτέλεσμα να μπαίνουμε σε παιχνίδια ελέγχου, λειτουργώντας ασυνείδητα χωρίς αγάπη ή αληθινή επικοινωνία.

β.
Το θέμα της εξουσίας, της δύναμης ή του ελέγχου. Ποιος θα αποφασίσει για το τι θα γίνει. Ποιος θα επιβάλει τον τρόπο του; Τίνος θέληση θα επικρατήσει; Ασυνείδητα υιοθετούμε παιχνίδια δύναμης και ελέγχου ώστε να μπορούμε να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας.

γ.
Η αίσθηση της αξίας μας είναι πολύ ευαίσθητη και εύκολα διαταράσσεται από την απόρριψη ή τη συμπεριφορά των άλλων. Γινόμαστε, τότε, αμυντικοί στην προσπάθεια να προστατεύσουμε την εικόνα μας.

δ.
Έχουμε συναισθήματα καταπιεσμένα μέσα μας για πολλά χρόνια. Μερικά μπορεί να προέρχονται από αυτήν τη σχέση και άλλα από προηγούμενες σχέσεις μας. Αυτά τα συναισθήματα είναι δυσάρεστα και συχνά προσπαθούμε να τα κρύψουμε. Όλες αυτές οι ασυνείδητες αντιδράσεις μειώνουν τη ζωτικότητά μας και εμποδίζουν την ειλικρινή επικοινωνία.

ε. Τα σεξουαλικά
θέματα είναι συχνά δύσκολο να τα αντιμετωπίσουμε επειδή έχουμε ένα εσωτερικό αίσθημα ντροπής για τις σεξουαλικές μας ανάγκες και, επίσης, επειδή μεγάλο μέρος της εικόνας μας σαν άνδρες ή γυναίκες είναι συνδεδεμένο με το να είμαστε επιθυμητοί από το σύντροφό μας.
Αυτά τα θέματα σπάνια συζητούνται με ώριμο και ειλικρινή τρόπο ώστε να επιλυθούν. Συχνά προσπαθούμε να πάρουμε αυτό που θέλουμε κατηγορώντας, απειλώντας, κριτικάροντας, αποφεύγοντας, παίζοντας το θύμα κλπ.
Χρειάζεται να μπορούμε να συζητούμε αυτές τις ανάγκες και τα θέματα ανοικτά και ώριμα, έτσι ώστε ο καθένας να μπορεί να πάρει ό,τι χρειάζεται από αυτήν τη συνειδητή σχέση αγάπης. Χρειάζεται να επικοινωνούμε σε σχέση με τους φόβους μας ότι θα πληγωθούμε, τα παιχνίδια που παίζουμε για έλεγχο, τις αμφιβολίες για την αξία μας, τα βαθύτερα καταπιεσμένα συναισθήματά μας και τις σεξουαλικές μας ανάγκες ή την έλλειψή τους.

Έχουμε να επιλέξουμε. Μπορούμε να επιτρέπουμε σ’ αυτά και σε άλλα θέματα να καταστρέφουν σιωπηλά την ευτυχία μας, τις σχέσεις και συχνά την υγεία μας, ή μπορούμε να αρχίσουμε να τα αντιμετωπίζουμε κατευθείαν με τον ακόλουθο τρόπο:

α.
Να ανακαλύψουμε τι πραγματικά νιώθουμε, χρειαζόμαστε και πιστεύουμε.

β.
Να εξετάσουμε, αναλύσουμε και αναζητήσουμε να καταλάβουμε γιατί ακριβώς νιώθουμε, χρειαζόμαστε και πιστεύουμε αυτό που ανακαλύψαμε.

γ.
Να πάρουμε την ευθύνη των αναγκών, συναισθημάτων μας και της κατάστασης της ζωής μας. Ο άλλος δεν είναι υπεύθυνος γι’ αυτά που νιώθουμε ή δημιουργούμε στη ζωή μας.

δ. Να μοιραστούμε
με τον αγαπημένο μας αυτά που ανακαλύψαμε χωρίς κριτική ή κατηγορία.

ε.
Να εργαστούμε εσωτερικά για να απελευθερωθούμε από οτιδήποτε νιώθουμε ότι εμποδίζει την ευτυχία ή την αγάπη μας.

στ.
Να εργαστούμε με τον άλλον για να βρούμε λύσεις που ικανοποιούν και τους δυο μας.

Αναδημιουργώντας την παιδική μας ηλικία

Μια άλλη όψη του προχωρήματος από την αλληλοεξάρτηση στην αλληλοδέσμευση είναι η απελευθέρωση από τους προγραμματισμούς της παιδικής ηλικίας. Πολλοί από μας έχουμε την τάση να «αναδημιουργούμε ή να έλκουμε» τον έναν ή και τους δύο γονείς μας στο σύντροφό μας ή ακόμη και στα παιδιά μας. Ασυνείδητα επιλέγουμε άτομα που είναι πολύ όμοια με τους γονείς μας ή και αντίθετα προς αυτούς. Έχουμε, επίσης, την τάση να ενσωματώνουμε στον εαυτό μας τις ιδιότητες των γονιών μας. Μ’ αυτόν τον τρόπο, εργαζόμαστε μέσα από διάφορα δράματα που είχαμε ζήσει στα παιδικά μας χρόνια.

Αν λειτουργούμε ασυνείδητα σε σχέση με αυτά τα θέματα από το παρελθόν, αυτά απλά θα επισκιάσουν και θα δηλητηριάσουν την ευτυχία και τη σχέση μας. Πολλές φορές, καθώς έκανα συμβουλευτική με άτομα που είχαν δυσκολία με τους αγαπημένους τους, φθάσαμε στο πολύ καθαρό συμπέρασμα ότι απλώς αναδημιουργούσαν ό,τι είχε συμβεί με έναν ή και τους δύο γονείς τους και ότι, αν δεν εργάζονταν για τη μεταμόρφωση αυτού που είχε συμβεί στο παρελθόν, είχαν πολύ λίγες πιθανότητες για αρμονία στην παρούσα σχέση τους.

Η Μαρία και ο Γιάννης

Η Μαρία και ο Γιάννης αγαπούν και σέβονται ο ένας τον άλλον, αλλά βασανίζονται από συχνές διαφωνίες και συγκρούσεις, απ’ όπου βγαίνουν και οι δυο νιώθοντας πληγωμένοι και κακοποιημένοι. Ο Γιάννης αισθάνεται ότι η Μαρία δεν τον αποδέχεται, του λέει πάντα τι να κάνει ή τον ρωτά τι έχει κάνει. Τη θεωρεί τον ανακριτή του.
Όταν ο Γιάννης νιώθει ότι η Μαρία αμφιβάλλει για την ικανότητά του ή την κρίση του, ερμηνεύει ότι εκείνη αμφιβάλλει για την αξία του, κάτι που έκανε συνεχώς η μητέρα του λέγοντας του ότι ποτέ δεν θα κατάφερνε τίποτα στη ζωή του. Και τότε προστατεύει τον εαυτό του φωνάζοντας θυμωμένα για να την τρομοκρατήσει.

Η Μαρία φοβάται τη συμπεριφορά του, καθώς αυτό ακριβώς είναι που έκανε ο πατέρας της όταν ήταν παιδί. Υποχωρεί και κλείνεται στον εαυτό της για μέρες, νιώθοντας παρεξηγημένη, πληγωμένη και κακοποιημένη. Τώρα αισθάνεται ότι είναι το θύμα.

Ο Γιάννης κλείνεται επίσης, νιώθοντας πληγωμένος επειδή δεν εκτιμώνται όλα όσα κάνει για την οικογένεια. Δεν μπορεί να δεχτεί να αμφισβητούνται κάθε πράξη και απόφασή του. Νιώθοντας θύμα, γίνεται απόμακρος και αποφεύγει την επικοινωνία για τουλάχιστον λίγες μέρες.
Τότε, η Μαρία, λόγω της μη επικοινωνίας του Γιάννη, νιώθει ότι την αφήνει απέξω και την απορρίπτει. Αισθάνεται ότι δεν την αγαπάει και αρχίζει να επιζητά την προσοχή του, μερικές φορές με αρνητικούς τρόπους.
Και αυτό συνεχίζεται και συνεχίζεται, επειδή η Μαρία δεν έχει ακόμη επεξεργαστεί το φόβο για τον πατέρα της και ο Γιάννης δεν έχει αντιμετωπίσει την απόρριψη της μητέρας του. Η απελευθέρωσή τους βρίσκεται στο να εργαστούν με το εσωτερικό τους παιδί.
Αυτή η διαδικασία αναφέρεται στο βιβλίο Ψυχολογία της Ευτυχίας και στο διαδίκτυο στο www.armonikizoi.com.

Η Όλγα και ο Γιώργος

Η Όλγα και ο Γιώργος αγαπούν και σέβονται πολύ ο ένας τον άλλον. Η Όλγα, όμως, ενοχλείται πολύ από το κάπνισμα του Γιώργου. Ο καπνός την ενοχλεί σωματικά, αλλά είναι και συναισθηματικά πληγωμένη επειδή εκείνος το συνεχίζει παρόλο που του έχει εξηγήσει πόσο πολύ την πειράζει. Πληγώνεται περισσότερο από το ότι ο Γιώργος αγνοεί την παράκλησή της παρά από τον ίδιο τον καπνό. Σκέφτεται, «Αν με αγαπούσε, θα συμμορφωνόταν με την παράκλησή μου.»

Αυτό είναι μια επανάληψη των παιδικών της χρόνων όταν έμαθε ότι οι ανάγκες της σαν παιδί και σαν γυναίκα «δεν ήταν σημαντικές» και ότι οι άλλοι δεν θα τους έδιναν σημασία. Έχει προγραμματιστεί να πιστεύει ότι, σαν γυναίκα, είναι απλά εκεί για να υπηρετεί και να θυσιάζεται.

Ο Γιώργος αγαπά και θαυμάζει τη γυναίκα του. Όμως, αισθάνεται ότι, σαν άνδρας του σπιτιού, δεν μπορεί να τρέχει έξω στο μπαλκόνι κάθε φορά που θέλει να καπνίσει. Αυτό είναι το σπίτι του, που δημιούργησε δουλεύοντας σκληρά. Δενθέλει να ενοχλεί τη γυναίκα του με το κάπνισμά του, αλλά δεν μπορεί να δεχτεί να τον περιορίζουν μ’ αυτόν τον τρόπο.
Νιώθει ότι η εικόνα του σαν άνδρας απειλείται από την παράκλησή της.
Αυτό είναι μια αντανάκλαση της παιδικής του ηλικίας, όταν οι γονείς του περιόριζαν την ελευθερία έκφρασής του. Τώρα, θέλει να είναι ελεύθερος να κάνει ό,τι τον ευχαριστεί. Η Όλγα, επίσης, θέλει να μπορεί να εκφράζει τις ανάγκες της και να γίνονται σεβαστές.
Θα χρειαστεί να εργαστούν και οι δυο τους για τη μεταμόρφωση αυτών των παιδικών εμπειριών. Επίσης, θα ήταν καλό να εφαρμόσουν τεχνικές για την επίλυση προβλημάτων σύγκρουσης αναγκών.

Ο ακόλουθος κατάλογος είναι μια περίληψη των διαφορών ανάμεσα στην αλληλοεξάρτηση και την αλληλοδέσμευση.

Συμπτώματα αλληλοεξάρτησης

1. Χρειαζόμαστε την επιδοκιμασία των άλλων. Φοβόμαστε την απόρριψή τους.
2. Δεν μπορούμε να νιώθουμε καλά, αν ο άλλος δεν νιώθει καλά.
3. Έχουμε ανάγκη να λύνουμε τα προβλήματα του άλλου γι’ αυτόν.
4. Δεν μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι, παρά μόνον όταν ο άλλος είναι ικανοποιημένος μαζί μας.
5. Έχουμε ανάγκη να προστατεύουμε τον άλλον ή να προστατευόμαστε απ’ αυτόν.
6. Χρειαζόμαστε τον άλλον για να νιώθουμε ασφάλεια, αξία ή ευτυχία.
7. Φοβόμαστε να πούμε την αλήθεια, επειδή ο άλλος μπορεί να πληγωθεί ή να θυμώσει.
8. Χάνουμε την επαφή με τις ανάγκες μας και ζούμε μέσα από τις ανάγκες του άλλου.
9. Δεν μπορούμε να φανταστούμε τη ζωή μας χωρίς τον άλλον.
10. Ανταγωνιζόμαστε για δύναμη και αξία.
11. Αποφεύγουμε τη συμμετοχή στα ενδιαφέροντα του άλλου.

Συμπτώματα Αλληλοσυμπαράστασης

1. Αποδεχόμαστε τον εαυτό μας και τον άλλον
2. Θέλουμε το καλό του άλλου, αλλά μπορούμε να είμαστε καλά όταν εκείνος δεν μπορεί ή επιλέγει να μην είναι.
3. Βοηθάμε τον άλλον με κάθε τρόπο, αλλά δεν παίρνουμε την ευθύνη για την επίλυση των προβλημάτων του.
4. Θέλουμε να είναι ικανοποιημένος, αλλά μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι ακόμη κι όταν εκείνος δεν είναι.
5. Έχουμε πίστη στην ικανότητα και των δυο μας να προστατεύσουμε τον εαυτό μας.
6. Νιώθουμε ασφάλεια, σιγουριά και ευτυχία από μέσα μας.
7. Επικοινωνούμε ειλικρινά σε όλες τις περιπτώσεις.
8. Προσπαθούμε να βρούμε μια σωστή ισορροπία ανάμεσα στις δικές μας ανάγκες και τις ανάγκες του άλλου.
9. Θέλουμε να είμαστε μαζί και απολαμβάνουμε ο ένας τον άλλον, αλλά μπορούμε να δεχτούμε να είμαστε κάποιες φορές χωριστά.
10. Ενθαρρύνουμε ο ένας τον άλλον.
11. Συμμετέχουμε ο ένας στα ενδιαφέροντα του άλλου.

Comments are closed.